Heaven Shall Burn – Loeihard beukend op de muzikale verjaardagspiñata
Wie Heaven Shall Burn op Graspop zag afgelopen editie, moest zich toen wellicht tweemaal de ogen uitwrijven. Ziekte noopte vertrouwd gezicht Marcus Bischoff er namelijk toe om verstek te geven, waardoor Britta Görtz tijdelijk insprong als brulboei van dienst.
Eens Bischof weer fit was, werd Görtz, heden ten dage zangeres van Hiraes, bedankt voor bewezen diensten en ging de band verder met de gewoonlijke line up. Juist op tijd om dit jaar met hun verjaardagstoernee ‘Heimat over Europe tour 2026’ ons gezellige continentje op stelten te zetten.
De band bestaat 30 jaar en nodigde voor de gelegenheid enkele klinkende namen uit de death metal scene uit om mee het geweld(dad)ige muziekfeest vorm te geven: Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect.
De Ancienne Belgique leende zich uitstekend als feestlocatie. Toeters en bellen waren er niet, de spreekwoordelijke knallen en zangstondes des te meer.
Aangezien er vier bands speelden die avond, mocht Frozen Soul omstreeks 18:15 de bühne al bestijgen. Wie dacht dat de feestcarrousel door de Texanen zacht op gang getrokken zou worden, was eraan voor de moeite. Het met mondjesmaat binnenstromende publiek kreeg rauwe death metal voorgeschoteld die de feesthoedjes van de hoofden blies. Eens bekomen van de kickstart was het voor velen niet moeilijk om zich te wentelen in de kille tonen van Frozen Soul. Hier en daar werd er zelfs poging gedaan tot een eerste circle pitje en vonden de eerste crowdsurfers de weg richting podium. Voornamelijk opener “Encased in Ice” en “No Place of Warmth” konden ons wel bekoren. Bloederige filet pur voor de liefhebbers van het genre.
Met The Black Dahlia Murder werd het tempo opgevoerd en kregen we iets snedigere en melodieuzere wijn uit hetzelfde vaatje. De band, vernoemd naar de moord op Elizabeth Short a.k.a. Black Dahlia in 1947, mag intussen 25 kaarsjes uitblazen en eiste daarom ook een deel van de taart op in Brussel. De Amerikanen hadden lak aan een statisch publiek en deden er ook alles aan om beweging in de zaal te krijgen. Met o.a. “Kings of the Nightworld”, “Nightbringers” en “Utopia Black” werd de temperatuur in de Brusselse muziektempel aardig de hoogte ingedreven.
The Black Dahlia Murder is en blijft wat ons betreft een vaste waarde binnen het genre. Op
naar het volgende zilveren jubileum!
The Halo Effect, de Zweedse supergroep gevormd uit voormalige leden van In Flames, had geen moeite om de intussen volgelopen Ballroom (lees: de grote zaal met afgedekte balkons) verder van sfeer en gezelligheid te voorzien. Dat de melodieuze death metalband hoge toppen scheert aan het zware metalenfirmament was te zien aan de vele fans die gedwee uit de hand aten van de immer sympathieke zanger Mikael Stanne. De extra gelaagdheid en nagenoeg muzikaal-technische perfectie tilden het niveau van de avond zichtbaar naar een nieuwe hoogte.
Openen deed de band met “March of the Unheard”, voorafgegaan door de muzikale intro “This Curse of Silence”. De gestage opbouw van deze combo was als een goed gereviseerde motor die aangezwengeld werd en niet meer stil viel doorheen de set. Uit de twee studioalbums en EP die de band al voortbracht, werd een evenwichtige set gedestilleerd waarbij vooral “Detonate”, “Gateways” en debuutsingle “Shadowminds” blijven nazinderen. De Zweden wonnen ongetwijfeld nieuwe zieltjes in Brussel.
Omstreeks negenen was het dan eindelijk tijd aan top of the bill Heaven Shall Burn om het publiek verder waar voor hun geld te geven. De extreme metalband vierde hun 30-jarig bestaan op hun gekende manier en beukte loeihard op de verjaardagspiñata die denkbeeldig in de zaal ging.
Dat de Duitsers hun stempel wilden drukken op de avond en zeker niet van plan waren om een Urbanusgewijs ‘ge-moogt-naar-huis-gaan’ gevoel te willen creëren, bleek al snel toen “War is the Father of All” als amuse-bouche geserveerd werd. Het recente lied, te vinden op hun laatste album ‘Heimat’, werd oorspronkelijk gemaakt om de oorlogsslachtoffers in de Oekraïneoorlog te eren. Er werd ook nog eens expliciet aandacht gevestigd op die oorlog alvorens “Armia” in te zetten, een lied verwijzend naar het Poolse Thuisleger in WOII dat zich in dezelfde situatie bevond als het Oekraïense leger nu. Niet enkel de Oekraïense soldaten kregen een shout out, want ook bands als Liar en Length of Time werden tijdens de set bejubeld omwille van hun invloed die ze hadden op de band.
Iets voorbij de helft van de set werd veranderde het optreden in een muzikale wervelwind die bezwerend genoeg was om zelfs een koningscobra het hoofd dol te maken. Zo werd o.a. “Endzeit” gevolgd door “Black Tears”, de magistrale cover van Edge of Sanity, en volgde daarna ‘meespringer’ “Übermacht” als kers op de taart.
Als toemaatje kreeg Brussel nog publiekslieveling “The Weapon They Fear” en “A Whisper from Above”, een mooie combo van oud en nieuw werk die de fans extatisch achterliet.
Heaven Shall Burn trakteerde de AB op een verjaardagsfeest dat zijn gelijke niet kent. We kregen zoals verwacht en gehoopt geen salonfähig gebeuren maar een goed uitgekiende slooptocht doorheen het oeuvre van de band.
En wat betreft de intussen goed uitgemolken verjaardagsmetaforen, hier nog een uitsmijter: de muzikale verjaardagstaart die Heaven Shall Burn serveerde, werd vakkundig in ons gezicht geworpen en wij… wij smulden gretig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Heaven shall burn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9057-heaven-shall-burn-05-03-2026?temid=0
The Halo Effect
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9058-the-halo-effect-05-03-2026?ltemid=0
The Black Dahlia Murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9059-the-black-dahlia-murder-05-03-2026?ltemid=0
Frozen Soul
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9060-frozen-soul-05-03-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
All Shall Perish - Circle pit, Non Stop!
Het weekend met een knal afsluiten kon je vroeger meer met een rave party, vanavond in De Casino had je een deathcore feestje, iets totaal anders dus. All Shall Perish is één van de absolute toppers binnen het genre.
Het was hier uitverkocht, het publiek was divers en van alle leeftijden. All Shall Perish had drie voorprogramma's meegebracht, maar eigenlijk was dit een langgerekt feestje waarbij elk van die bands een even grote plek innam als de 'hoofdact' zelf.
We kregen een 'Circle pit , Non stop' bijna vier uur lang …
Neem nu Arcanius (****) die al meteen zorgden voor een moshpit en iedereen in een mum van tijd meekregen. Wat een gretigheid zagen we hier, een erg beweeglijke frontman en een band die stevig het gaspedaal indrukt.Overtuigende indruk zomdermeer.
Een meer melodieuze inbreng in het genre en toch, met een stevige hoek af, Vulvodynia (****) tekende er muzikaal voor . Technisch hoogstaand dus binnen die deathcore uit
Het leek alsof de twee bands in elkaar versmolten. Hoedanook , een kletterende sound, met enkele stevige circle en moshpits. Wat een mokerslagen.
Al snel volgde PeelingFlesh (*****), die een meer duistere, Grauwe kant liet horen.
De donkerte van het genre overstemde, wat een feestje van demonen in de Hel betekende. Duivelse vuurballen kregen we. Het publiek ging eveneens compleet uit de bol. Schitterend om te zien.
En dan kwam All Shall Perish (*****) die alles bijeen bracht, van energie, bombast, melodie, grauwheid, speelsheid en virtuositeit. Een muzikale wervelstorm anderhalf uur lang. De registers werden volledig opengetrokken op songs als “Eradictation” en “Black gold Reign”. Een gecontroleerde chaos.
De frontman hitste het publiek op en maakte er samen met het publiek een meedogenloos, hard, leuk feestje van. In al die energieke uitbarstingen van headbanging en mosh-/circlepits was het de bedoeling niemand pijn te doen. Deathcore zoals het moet.
“Deconstruction”, “Never.. again” en “Wage Slaves” het waren één voor één hoogtepunten in een set die voorbijraasde. Een one-way ticket to de Hel.
All Shall Perish zorgde voor samenhorigheid van mensen onder elkaar, iedereen genoot en ging ervoor. Ze denderden voort met “Laid to rest” en het afsluitende “There is nothing left”. Een nieuw album komt eraan in 2026.
We kregen hier een rave van een 'deathcore'- party, eentje die we niet snel zullen vergeten! Muzikale waanzin die ons bij de realiteit houdt , een gecontroleerde chaos, waarvan het publiek optimal genoot. Schitterend!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
All Shall Perish
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8894-all-shall-perish-30-11-2025?Itemid=0
Peelingflesh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8893-peelingflesh-30-11-2025?Itemid=0
Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8892-vulvodynia-30-11-2025?Itemid=0
Aecanius
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8891-arcanius-30-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Inhaler - Jong geweld in een net iets te grote zaal
Na Noord-Amerika, Zuid-Amerika, UK, Scandinavië, Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland was het de beurt in Antwerpen voor Inhaler. Jammer genoeg een niet volledige Lotto-Arena maar toch meer dan genoeg fans om dit (opkomend) talent aan het werk te zien.
Opwarmer was onze eigen Belgische Hideous en nadien kwam Blossoms, zes jonge Britten die toch ook al 13 jaar bezig zijn. Ik denk wel dat de zes jonge dames achter me, die hysterisch uit hun dak gingen, hun liefjes/groupies waren …
Intussen was de zaal goed gevuld, met veel papa’s/mama’s met hun dochters of zonen om Inhaler aan het werk te zien. Belangrijk te weten over de groep is: de bandnaam komt van de puffer die Elijah Hewson moest gebruiken toen hij als tiener astma had, en … hij is ook de zoon van Bono en broer van actrice Eve Hewson.
In februari kwam hun derde album uit ‘Open Wide’. Ze startten meteen met de titeltrack “Open Wide”; we zien blauw licht en een soort van bloem of paddenstoel op het doek achter hen. Direct erna krijgen we “Dublin In Ecstacy”, uit de vorige plaat; er al direct roering want Elijah stapt in het publiek. Als hij terug op het podium komt zegt hij: ‘Goed om terug te zijn en we gaan een goeie avond hebben’. “Eddie In The Darkness” weerklinkt!
“A Question Of You” (van de recente plaat) toont een geoliede band, maar ook één die een beetje op routine lijkt te spelen. In 2022 zag ik ze in Portugal op festival NOS Alivé en deden ze voor een publiek van amper 350 mensen veel meer moeite … Niettegenstaande dat dit ons opvalt, gaan ze er verder lekker tegenaan met “Totally (Thank you!)” en “When It Breaks”. Hun melodieuze poprock siert.
Als “Little Things” begint, zegt hij dat dit een cover is van One Direction, echter komt enkel de naam overeen van de song. Ik denk niet dat die groep daar hun inspiratie haalde, eerder bij Bob Dylan en The Killers, las ik.
“Perfect Storm” is niet die sterke song zoals we verwachten, de ambiance blijft wat uit en het klinkt zelfs een beetje saai. Spijtig. De interactie is helend op dat moment … ‘how you’re doing’ please make some noise for Blossoms’ … Ze touren nu al maanden met hen en die mannen leren hen muurklimmen en ‘bucketball’ spelen.
“Who’s Your Money On?” (Plastic House) is beter en de drummer wordt voorgesteld: Ryan the fucking drummer. Precies een beetje country erin vervat, en er schijnen plots vele lichtjes.
Een voorstelling van de keyboardplayer Josh komt nu en Elijah zegt laconiek dat hij van Daft Punk komt (ik denk wel dat hij daar veel te jong voor is …). “My King Will Be Kind” wordt gespeeld.
“X-Ray” zet veelbelovend in, maar het is nu echt wachten op iets wat we kennen … én dat volgt hierop gelukkig … ‘Antwerp, get crazy for this next song’: “Love Will Get You There”; een geweldig nummer en een goeie sfeermaker, eigenlijk zou hij nu in het publiek moeten komen, met de zin ‘smash it to pieces’.
Bij “Just To Keep You Satisfied” vraagt hij ‘Are you satisfied?’ en dan volgt “My Honest Face”, op het juiste moment alleszins, maar ietwat jammer dat ze die sfeer niet kunnen aanhouden, gezien het net de laatste en hun meest gekende song is.
De muzikale honger van het publiek stijgt … Er klinken wat rare klanken en met de roep van ‘ Yeah yeah yeah’ , vatten ze hun encores aan. ”Billy (Yeah Yeah Yeah)” is een nieuw nummer dat perfect past in deze life performance. “It Won’t Allways Be Like This” is altijd wel een feestnummer en afsluiten doen ze met “Your House”, ook van de ‘Open Wide’ plaat.
We kunnen besluiten als in sommige voetbalmatchen: de tweede helft was beter.
We kunnen al uitkijken naar wat volgt. Zij gaan alleszins nog naar Amsterdam, dan een drietal shows in de UK, eentje in thuisstad Dublin om dan naar de andere kant van de wereld te spelen als in Australië en Japan.
Inhaler, Jong geweld in een net iets te grote zaal.Voorlopig lijkt dit het maximum dat ze er kunnen uithalen …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Hideous
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7498-hideous-09-05-2025?ltemid=0
Blossoms
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7499-blossoms-09-05-2025?ltemid=0
Inhaler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7500-inhaler_09-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Dhalya is een vijfkoppige powermetalband uit Aarschot die een demo/EP opnamen met drie nummers. Een aantal bandleden hebben al wat ervaring (Alluminator, Adryft, …).
Als we de opnamekwaliteit en het gebrek aan een degelijke productie en mix op deze demo even buiten beschouwing laten, klinkt dit veelbelovend.
“Waiting” opent snedig en klinkt fris, al lijkt het alsof de lyrics nog niet helemaal op punt staan. De songstructuur is degelijk, het ritme is pittig en de solo’s zijn sterk. Met wat meer tijd om alles tot in de puntjes uit te werken en de hulp van een goede studiorat heeft dit potentieel.
“The Curse Of Horst” heeft ook al een pittig, galopperend ritme, maar de dynamiek en ook de mix maken het soms moeilijk om hier een degelijk oordeel over te vellen.
“Knights Of The Round Table” is meer mid-tempo en heeft een leuke intro en outro. Op deze track horen we eens beter tot wat zangeres Sofie allemaal in staat is.
Bij Dhalya is het nog wat zoeken naar het evenwicht tussen de ervaren en minder ervaren bandleden. En er moet nog wat gesleuteld worden aan meezingbare refreinen. Een gemeenschappelijk concept dat verschillende nummers verbindt is dan de volgende stap.
Dhalya kan een verrijking en aanvulling zijn voor de reeks female fronted metalbands in ons land. Als ze de tijd nemen om te groeien en niet te snel tevreden zijn. Rome is niet op één dag gebouwd.
https://vi.be/platform/dhalya
The Hooten Hallers - Op sleeptouw door een baritonsax
The Hooten Hallers uit Columbia, Missouri begonnen in 2007 als een duo maar de bezetting viel pas in 2014 in een definitieve plooi met de komst van baritonsaxofoniste Kellie Everett, die de band meteen een unieke sound bezorgde. Het trio kwam hun gloednieuwe plaat, ‘Back in business again’, waarop onder andere een gastbijdrage van James Leg te horen is, voorstellen.
De set begon veelbelovend met een zittende John Randall die een vijfsnarige lapsteel op de knieën had waarop hij verschroeiend met een slide tekeer ging. Dit leek wel een alternatieve versie van Left Lane Cruiser. Gruizige blues gezongen met die ongelooflijk rauwe rasp van Randall, voortgestuwd door de mokerende drums van Andy Rehm en van een swingende factor voorzien door de baritonsax van Kellie Everett. Wat mij betreft was zij de ster van de avond. Met een schijnbaar log instrument zorgde zij toch voor een onverdroten dynamiek. Toen Randall zijn lapsteel wisselde voor een elektrische gitaar werd het iets minder. Niet dat zijn gitaarspel plots niet deugde. Nee, het waren de songs die soms van beduidend minder allooi waren. Ze leken het nu meer te gaan zoeken in de mainstream rock of zelfs pop waardoor de beperkingen van Randall als zanger plots hoorbaar werden.
Toch bleven er genoeg mooie momenten over zoals "My own kick going", dat van George Thorogood had kunnen zijn maar een excellente cover was van vergeten cultfiguur, Ronnie Self, die net als The Hooten Hallers een inwoner van Missouri was. Na de pauze werd het niveau terug opgekrikt en wisten ze met een aanstekelijk enthousiasme, dat me deed denken aan Reverend Peyton's Big Damn Band, alle harten voor zich te winnen.
Eén keer liep het nog fout toen ze het laatste nummer, "Rhythm & Blues" te lang bleven uitmelken maar dat werd dan weer onmiddellijk goedgemaakt door een onverhoopte bisronde met als blikvanger een opmerkelijke cover van Louis Armstrong's "What a wonderful world".
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Je kan het neo-klassiek noemen of ook instrumentale luisterpop. Wat vast staat, is dat “Settle”, de single van Challem, een betoverende charme heeft die we ook al hoorden in het vroege werk van Agnes Obel.
Challem is Joachim van Marrewijk uit Nederland. Hij speelde eerder bij Rosemary & Garlic en Thyrza. “Settle” komt van zijn aanstaande EP ‘Aparigraha’. Die EP brlooft een mix te worden van dromerige en reflectieve composities die met de hulp van Sam Jones (Studio Joneski) en D. Ruffini (Wisseloord studio’s) zijn opgenomen.
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_naHB4q0t2YYklnzOExwsz7aAzEJIclz4I
Cathal Coughlan - I would like to be remembered as a part of the group of Irish performers who have changed conceptions about what are Irish artists standing for
Cathal Coughlan is an artist who deserves to be in the spotlight. From Microdisney, through Fatima Mansions, to the stunning Bubonique with comedian Sean Hughes. He has supplemented his burgeoning catalogue with a series of brilliant solo albums. An amazing body of work. ‘Song of Co Aklan' is the new album. He is a class poet and storyteller. His warm vocals brings peace of mind. You can read our review of this record here.
We also had a nice interview with Cathal about this release, the past, future plans and Brexit
Cathal, it’s a honour to have this interview with you. You been in the music business since very long time. What is the biggest change through all this years for you?
I suppose the economics of music, technology and economics. The two things are hard to separate, now. There’s the fact that people don’t have to pay for music, to hear it. And the fact that the kinds of people that are involved of music are less diverse, than those I used to know in the past. When I was started people did not have to have as much of a business mind as they do now.
Like you said, in the past the people need to pay for music, now they find it for free. One thing is Spotify. Not a good thing, but also you can listen to music and learn to know music faster than in the past? Do you agree
I agree that it is possible to listen to things, without feeling the amount of commitment which one had to, in the past – the price could be very high. But at the other hand, while a subscriber to a streaming service knows that they do have access to a lot of music, remembering what’s there and what can be listened to is much more of a task, and music gets forgotten quickly. The problem is that a particular track of album may not even be visible to people who listen to that music – the apps and websites don’t resemble record shops in that way. Shorter releases, like singles and mini-albums, can be invisible, even if you can find the artist, because of the way the screen is laid out. The people running the streaming services just want the public to listen to individual tracks in predetermined playlists, because they can predict outcomes more easily that way, and the financial side of that habit suits the services better.
How things going in London with Brexit and things?
It’s actually very bad. It’s just very strange, the pandemic has concealed a lot of things which have been changing, and changing in a chaotic way. Brexit is the beginning of an odd period in Britain.
You been a founder and singer of acclaimed 80s/90s groups Microdisney and Fatima Mansions, I have learn to know you by the second project, what where the lows and highs through all this years?
The best parts were where I felt that my skills and the size of the audience were expanding. That probably sounds very banal, but it’s true. But it is embarrassing when I look back at some of the music that I did, with Microdisney and the Fatima Mansions. A lot of musical compromises made, because I did not know better, and I could not see outside of the situation I was in – the record company we were with, the gig venues and how they sounded, the equipment we had. Sometimes those restrictions are good, sometimes they cause choices which make for work that is embarrassing in hindsight. There is less risk now for me than was the case then. It’s good and bad. I get a lot stimulation from the collaborations I’ve done. Where I don’t have to be completely responsible for all aspects of the work. I make choices that I would not have known how to make in the old days – sometimes quite “irresponsible” ones. Because I think it’s true that somebody who hasn’t been doing this for a very long time is just as cable of doing good as somebody who doing this for a long time.
In 1992 I saw you live in Ghent with The Fatima Mansions as support act for U2. How was that experience?
It was a business decision doing that, and as it goes in a business decision it didn’t work very well. I don’t know that we reached very many members of the audience. Well, some countries were better than others. Every week we had do some shows in Germany. The German audiences where not interested in a support act at all, and they would let us know from the very beginning. Ghent was ok, that was in the beginning of the tour.
Are you considering a Fatima Mansions reunion ever?
It could be fun, but it would be expensive, because everybody lives is very split up locations. One member in Germany, one member in Newcastle, one member in London. No opportunity is coming up at present, but it would be a lot of work. If somebody gave us the possibility (and somehow covered the cost), I would do it for a while.
But do you think if it would happen, could you be successful with a reunion? Mostly the expectations are huge if a band is doing that
In a limited way, I think yes, we could. But not in a huge way. We did it for Microdisney and I understand how these things can work. You don’t want to disappoint the audience. They may travel a long way and it costs them money and a lot of trouble to see the show. You’ve got to do something that is both convincing and satisfying for that kind of audience. In the Microdisney case, the planning needed for that was very straightforward. We knew how these things are meant to go. But with the Fatima Mansions we always messed with the audience, that was part of the show. It’s not easy to come back from the dead and do that again. The audience reaction would be unpredictable, so what would be best to do? I just don’t know.
DJ John Peel was also such a fan that he stated he could “listen to Cathal Coughlan sing the phone book”. How you feel about that?
I’m very grateful for the support my music got from those John Peel Sessions. It made a big difference for Microdisney to get off the ground. And later be able to get Fatima Mansions of the ground too. But we knew it couldn’t last forever. You can’t always please such powerful supporters, as your music changes, and their changes probably change also.
Can you talk about a breakthrough work, event or performance in your career
I suppose when Microdisney made “The Clock Comes Down The Stairs”. That was a big breakthrough. The fact that this album still means a lot to many people, means a lot for me too. The next thing was when I made my second solo album (“Black River Falls”) in 2000, that was after I had been going through some major contractual problems and I had been unable to work. That album was a weight off my shoulders.
You also released six acclaimed solo albums, what’s the biggest difference of making a solo album or with a band to you?
The fact is that when making a solo album, I have to think of everything. It sound obvious but you still have to show consideration to the people playing with you, making their work as enjoyable as possible for them. And you have to behave with respect – not like some superstar bandleader.
I wrote a review on your latest album 'Song of Co Aklan'; what appealed to me the most is that after all these years, you don't deliver a routine job with nothing to prove, congratulations. Your opinion on this statement please ?
I’m glad that’s the way you feel about it. But to me I always have something to prove because I’m not famous. I have to keep creating new work, because of the things which went wrong in my past. It’s not that I going to make an album of trap or grime or anything. Back in the 90’s there was not as big a division between various musical genres (and cultures) as there is now. I have the responsibility to think for myself, that’s what I want to do.
What I love the most is the class poet and storyteller in you, wonderful. Where does that inspiration come from?
From me and the world getting older. A capacity for fragility. A capacity for confusion. And the fact that the world has become a more complicated place to live in. Especially more complicated than the late 20th century. We see the world in a very complex yet, I would say, very subjective way. When you think there are people you expect you have something in common with, culturally or politically nowadays it may turn out that you have differences with them which make continued relations impossible.
I had also described you as 'a crooner who shines in simplicity and emotionality'. Your opinion on this statement?
It’s not for me to say. I’m glad you do, and hope some other people believe it also. About that simplicity, though: if I did complex things with my voice, it would not just be me. Simple is just how I sing. Emotionality? That’s not for me to say, either, I just hope I can touch people with my songs.
How have the general reactions been so far?
The reactions have been good, but it’s hard to understand what they mean in the longer term. But all the positive press, radio, podcast and other reactions – yes, that’s been good. It’s also a sign of how the world has changed. There are so many more small outlets than in the past. You have to work pretty hard to contact and speak to them all. It seems it have brought a lot of results, for now. Positive results, and some people who hadn’t heard of me before may have done so now.
It's a pity you can't present this solo album live, or maybe already in UK? In any case, are there any plans for streaming?
It’s complicated, I don’t know what size of band I can tour with, after the restrictions are gone. It’s just difficult to know where to begin. With live streaming I have seen good shows, and I have seen bad shows too, played by very good people. And the ones that worked were the ones with a budget which was that little bit higher than the others – so, better equipment! I’m not that connected to ways of doing it myself, I don’t think for me it would be any good. I’m still very busy with making new music. But as for playing on stage, I will just wait till it’s possible again to play with an audience. Safely. And I’ll really go ahead once it’s advertised. Because there is a lot gambling going on – tickets being sold for acts who just don’t know if they’ll be able to play. Maybe at the end of this year things will be definite.
I have to admit that I got to know certain artists, even styles of music, that I had overlooked until now. Is 'discovering bands' something good about streaming (also Spotify) your opinion please?
I think there is a place for streaming when the pandemic over, and there is a place for it now. For sure. It is just very risky, but for something like a festival, where you have a lot of people in the audience, and bands playing, and experienced technicians, it’s not that big deal. But if you’re all on you own in your home studio, it’s very risky doing it.
Now we start talk about Corona, how did you survive this not easy times being musician but also as human being?
It’s been very bewildering, I have had no idea what the right thing is to do, for a long time. All you can do is try not to get sick. What else can you do with the rest of your time? I was working on ‘Co-Aklan’ already when it all started. It was just a case of continuing what I was doing. I was very lucky that the drums had already been recorded. I working on another album that’s coming out later this year, by the group Telefís. It’s a collaboration (between me and the producer/musician Jacknife Lee), we already doing that so it’s all fine. It just makes it so hard to know what to do next. Because we don’t know what time will bring at the moment. What’s 2022 going to be? I don’t know, it’s difficult to make planes for the future.
In other interviews artists told me that this times give them more time to create things, they get peace and quiet and could compose songs, but yes what else?
Yes, but some of us are not able do do more than prepare it, that’s the biggest problem.
How you personally think music and culture will survive this times?
Honestly I’m very optimistic about that. People have found new ways to connect with one another. By streaming concerts and things like this. This can continue to happen (as long as there’s electricity and the Internet), because you don’t need to travel far from home to see a show or collaborate with someone. It’s always better to meet someone in person, but if you can’t meet in person there is now at least another option. The positive thing is that people find more creative way to combining their resources. For example, the venues which survive the pandemic are going to be very busy – probably for a few years. So for the less popular artists who can’t get gigs, there may be new options for reaching the audience.
I had recently a interview about this with Anne Clark. She said if this pandemic was in the ‘80s it would be much more a problem because there where no ways to connect like there is now?
She is absolutely right in saying that, but it’s a double edge. Part of the reason why this pandemic has created so much damage is that the present generation of political leaders contains many incompetent and corrupt individuals who owe their electoral mandate to lies they’ve been able to successfully tell by using social media and other digital means. If there was no internet, we might not have been governed by those people, and it’s likely that - in the English-speaking countries, and Brazil and India, at any rate - the damage might not have been so extreme.
Another subject, it’s not easy but. Are there any plans for any concerts or so in the autumn? In other words what are the further plans?
The first thing that’s going to happen is the first Telefís album, which I mentioned a moment ago. That album is coming out in September. We’ll bring some singles out starting at the end of this month. We already working on a second album for this project, and I’m also working on my own next album. So yes, we are keeping busy. It’s only sad that we can’t perform live. We of course miss the people, but also the understanding of how the people respond to the material you just made. That’s something you only find out when you can play the songs live. How you feel playing in the front of people and what you can learn from it, that’s missing now. To go on to the next project.
After all this years, are there still ambitions or something like ‘end goals’?
I think more from project to project than in terms of a definite ending state. I would like to do more singing. In 2019 I was able to do quite a lot of projects where I was not organizing the music, but I was simply the vocalist. I derived much satisfaction from that. It really helped me. Performing as “the singer” is certainly something I really want to do more. But that’s just a developmental assistance, not the end goal, which is to make my own work and to hopefully have it recognized by an audience.
When people remember you, how would you like to be remembered?
I suppose I would like to be remembered as a part of the group of Irish performers who have changed conceptions about what Irish artists stand for. And who brought “popular” music closer to some other areas of Irish culture which have traditionally been stronger than pop music, such as literature. Closer together, not necessarily combined. I was one of the earlier generations who sought to do this. The later generations have been more competent and confident about doing this, and this is something which I appreciate and feel proud of, in whatever small way I’ve contributed.
Is there anything else you like to say to our readers? Stay Safe?
Definitely stay safe, of course (haha). Also, don’t listen to anybody who tells you to leave the European Union.
What is your opinion about all that Brexit anyway? What’s the vote here ?
The British nation voted for something, but they didn’t know very much about what it would be, and they still don’t really know what it is. Britain has been having an identity crisis for a pretty long time. Many countries which had overseas colonies struggle to get used to life as a single country. All of those countries experienced some sort of crisis, whether immediately or later. This is part of Britain’s crisis.
Of course, some who voted for Brexit did so from a feeling that the European project had become a neo-liberal construct, which had little care for democracy. For me, there’s some truth in this, but at this time in history, the EU is the best Europe can do. The rest of the world doesn’t look so great, remember – the US, Russia, China…
Britain is also an Island, maybe people there don’t really know what’s going on in Europe? It’s that another reason why they vote Brexit?
Yes, that’s true. I was raised and remain an Irish person (who happens to live in Britain). Ireland is a rather small country. As a child, I was made to understand that we may be quite visible, but we are still a small country. And the world is not looking at us in amazement at our greatness. A lot of British people have a different way of understanding their country and (especially) its history. The attitude to other languages and cultures is part of the problem and a symptom. It’s, “They’re nice (or hideous), they’re exotic, but they’re not the real thing, which is our language and culture”. The association with America through language and a dwindling handful of other things, which can often be despairingly competitive for Britain, has unfortunately given that perception more lifespan than it might otherwise have had.
Thanks for this nice conversation, I hope we can do this over soon face to face
I hope so also
Cathal Coughlan is een artiest die verdient in de spotlights te staan. O.m. bij Microdisney, via Fatima Mansions, tot bij het verbluffende Bubonique met komiek Sean Hughes. Hij heeft zijn ontluikende catalogus aangevuld met een reeks schitterende soloalbums. Een verbazingwekkend oeuvre. 'Song of Co Aklan' is het nieuwe album.
Hij is een klasse poëet en verteller. Zijn warme vocals brengen gemoedsrust. Mooi.
‘Song Of Co-Aklan' klinkt erg emotievol op die manier. “My child is alive”, “Crow Mother” en “Owl in the parlour” zijn hartenbrekers.
Hij is omringd door fijne muzikanten die perfect bij hem aansluiten. Sjiek. Een huiskamerconcert of een kampvuurgevoel borrelt op. “Let's Food the Fairground” is er zo eentje, waarop Cathal de gevoelige snaar raakt. Hij weet waar de bijzondere plaatsen in ons hart zijn, zoals ook op het afsluitende “Unrealtime” . De crooner in Cathal komt dus duidelijk naar boven. Hij schittert in eenvoud en emotionaliteit. Een wondermooi solo-album dus!
Tracklist: Song Of Co-Aklan 03:43 Passed-Out Dog 03:11 My Child Is Alive! 03:29 Crow Mother 03:48 St Wellbeing Axe 02:38 Owl In The Parlour 04:15 Let's Flood The Fairground 03:33 The Lobster's Dream 04:48 The Copper Beech 04:14 The Knockout Artist 03:25 Falling Out North St. 03:32 Unrealtime 03:39
singer-songwriter
Song of Co Aklan
Cathal Coughlan
https://www.youtube.com/watch?v=e6YL06Za4rc
Nico Goethals - Deze crisis heeft geen plannen in het water laten vallen, er zijn plannen boven water gekomen
Sommige mensen zijn laatbloeiers, die ondanks dat ze al veel jaren intensief met iets bezig zijn pas op latere leeftijd uit de schaduw treden. Nico Goethals is een singer-songwriter die ondertussen al live in kleine cafés en clubs heeft bewezen uit heel goed hout gesneden te zijn. De man is ondertussen 47, maar brengt pas volgend jaar zijn debuut uit.
We hadden hierover een fijn gesprek, maar vroegen ons ook af waarom het zo lang heeft geduurd. Nico vertelde ons zijn levensverhaal, dat veertig jaar bestrijkt van met wel heel uiteenlopende muziek bezig te zijn. Met vallen, en opstaan.. en toch doorgaan.
Nico, dit interview heeft één bedoeling, promotie rond je full album dat volgend jaar uitkomt, en ervoor zorgen dat onze lezers je wat beter leren kennen. Dus laten we terugkeren in de tijd. Ik lees op uw vi.be pagina dat je in de jaren ’90 in verschillende bands hebt gespeeld ; kun je daar iets meer over vertellen?
Vanaf mijn 18e heb ik in bandjes gespeeld als Atomic Dog, Kill Spector en The Voylords, allemaal redelijk zware muziek. Maar verder dan wat clubhuis concerten en lokale cafés zijn we nooit geraakt. Er werd heel veel muziek gemaakt en plezier beleefd, niets moest en alles kon. Dat op zich had iets heel bevrijdend en was een enorme uitlaatklep voor mij op dat moment in mijn leven. Veel van die muziek is dan ook gewoon binnen het repetitiekot gebleven zonder dat er verder ooit iets mee gebeurde.
Dat is ook niet verplicht iets creëren natuurlijk?
Nee, dat is zo. Ik heb me ooit wel eens afgevraagd ‘wanneer kan ik mezelf een muzikant noemen’? Toen ik die vraag onlangs aan iemand stelde, vroeg hij me het volgende : "speel je gitaar of een ander instrument? Zing je? Schrijf je liedjes? Wel, dan ben je een muzikant. "Los van het feit of die muziek de grote wereld bereikt, los van het feit of je er moet van leven of niet, los van het feit dat je al dan niet met je muziek naar buiten komt of niet.
Hoe, wanneer en waar heeft de muziekmicrobe je eigenlijk te pakken gekregen , om nog verder naar het verleden te kijken?
Toen ik een jaar of acht a tien was , had ik van mijn pa zo een stereoketen gekregen met alles erop en eraan, dubbele cassette speler, platenspeler en radio, versterker en twee boxen. Rond die leeftijd ben ik beginnen luisteren naar radioprogramma’s en nam die op, op cassette. En zo ben ik een beetje mijn eigen favoriete muziek aan elkaar beginnen plakken, dat was mijn eerste kennismaking met muziek denk ik.
Een eerste gitaar is er gekomen toen ik 12 was en voor de eerste keer in mijn leven een serieuze operatie had ondergaan aan mijn nieren. Een klassieke gitaar die toen, in die tijd 10000 Belgische Frank had gekost, dat was veel geld voor mijn ouders. Die gitaar heb ik nog steeds en ik hoop dat ze nog lang mag meegaan en dat er hopelijk nog op gespeeld wordt door één van mijn kinderen .
Heb je ook muziekschool gevolgd?
Ik heb dat drie keer geprobeerd, maar ben er keer op keer na een jaar of twee mee gestopt. Ik vond dat veel te saai. Later via een privé school heb ik dat nog eens geprobeerd. Dan heb ik ook zangles gevolgd. Ik heb ook nog verschillende instrumenten proberen spelen zoals saxofoon en fagot. Maar uiteindelijk was dat toch allemaal niet mijn ding. Ik wou gewoon liedjes maken, mijn gevoelens omzetten in muziek, niet de volgende gitaarvirtuoos worden.
Wat en wie zijn je belangrijkste muzikale invloeden eigenlijk?
Als Tiener was ik enorm onder de indruk van Prince. Ik had ‘Purple Rain’ in de cinema gezien en die film had een, grote indruk op mij gemaakt. Daarnaast heb ik nog een lange grunge periode gekend, Alice In Chains, Soundgarden, Nirvana, Pearl Jam. Het zachtere singer-songwriter werk en artiesten heb ik pas de laatste 5 tal jaren ontdekt moet ik eerlijk bekennen. Zo heb ik twee jaar geleden heb ik John Martyn ontdekt, die man is echt ongelooflijk wat die met zijn gitaar en stem doet, fenomenaal.
Ik ben er ook toen pas achter gekomen dat een gitaar in open C bespelen nog niet zo onnozel is als ik dacht, John Martyn, Joni Mitchell, Ben Howard, Bon Iver, John Butler, Robbie Basho , Jack Rose, John Fahey, Daniel Bachman Etc.. spelen allemaal met open tunings.
Op je vi.be pagina staat zeer veel informatie. Ik lees ook ‘’ Een korte exploratie van harsh noise – onder zijn alter ego Goghal’’ Kun je daar iets meer over vertellen?
Daarvoor moet ik teruggaan naar mijn motorongeluk. Ik was in panne gevallen en stond op de pechstrook, ik was aan het bellen en wilde even nog zien naar mijn motor. Toen ben ik omver gereden door iemand die dronken was. Dat heeft mij mijn linker onderbeen gekost. Ik lag toen twee maanden lang in het ziekenhuis. Ik heb toen (in 2004) mijn eerste laptop gekocht. Ik ben toen puur om me bezig te houden geluid beginnen opnemen en vervormen, toen nog gewoon met de plugins die voorhanden waren binnen het muziekprogramma dat er toen opstond. Ik ben die geluiden toen steeds meer en meer beginnen vervormen, later thuis met pedaaltjes erbij en zo kwam ik op den duur bij pure noise, laweit. Ik wou op zoek gaan naar wat er zich op de grens van de muziek begeeft, waar melodie en ritme niet meer aan de orde zijn. En daar is Goghal uit ontstaan.
Dat zwaar motorongeluk heb je gehad, je kruipt uit een diep dal … hoe doorsta je zo een klap als mens vraag ik me dan af? Door verder te gaan met je leven?
Uiteindelijk heb je geen andere keuze, het is niet tof voor de rest van je leven ergens zitten wegkwijnen in een hoekje. Maar dat heeft me wel enige jaren gekost, en om eerlijk te zijn kost het mij soms nog heel wat moeite om verder te gaan ondanks de constante pijn die ik dagelijks ervaar. En zo ben ik van mijn harsh noise pad terecht gekomen bij zowat het compleet tegenovergestelde, zen boeddhisme. Ik heb toen, vijf jaar lang, bijna dagelijks gemediteerd, koans opgelost, of proberen oplossen, en de blik vooral daarbinnen gericht, het was daar heel, heel stil, voor een hele lange tijd. Pas na een tweede harde klap in mijn leven, de scheiding met mijn toen huidige partner, nam ik de gitaar weer in mijn handen. En toen is het nummer “I'm on fire” er op 15 minuten uitgerold. Van daaruit zijn er geleidelijk aan nummers beginnen ontstaan, enkel met stem en gitaar.
Ondertussen heb ik ook uw EP ‘The Wild flower’ ontdekt. Een bijzonder warme schijf, zowel door die akoestische gitaar en je bijzonder warme stem; doet me denken aan lange avonden rond het kampvuur Of in de winter genieten van een haardvuur in de woonkamer. Hoe waren de reacties op deze EP?
De meeste reacties lagen in het verlengde van hoe jij het omschrijft. Ik had die EP online gezet en had net mijn eerste stappen richting live optreden gezet. Beginnende in mijn eigen living voor vrienden met knikkende knieën, en na een jaar met steeds meer vertrouwen in leuke cafés waar muziek enorm geapprecieerd wordt, zoals bijvoorbeeld De Loge in Gent, en Café Des Arts in Antwerpen. Steeds meer kreeg ik achteraf de vraag waar men iets van mij kon horen online en of er een cd te koop was. In café De Loge weet ik nog heel goed dat de uitbaters na het optreden bij mij kwamen en me recht op de man af vroegen : “ zeg, uit welke grot kom jij plots gekropen, waarom hebben wij nog nooit eerder van jou gehoord?”.
https://nicogoethals.bandcamp.com/album/to-wild-flowers-digital-ep
Waarom nu pas een full album?
Ik was eigenlijk nu na drie jaar echt op gang gekomen. Het is eigenlijk alsof het nu pas aan het gebeuren was. Ik was dus mijn weg aan het vinden, en toen mocht dat allemaal niet meer. Een bizarre tijd brak aan en is nog steeds bezig, de wereld loopt vol met mondmaskers en alle muziekoptredens zitten op hun gat.
Op een bepaald moment mocht ik het podium delen met Steven De Bruyn. Desondanks hij tot vijf minuten voor we moesten optreden nog nooit een noot had gehoord van mijn muziek, kwam er iets magisch naar boven. Ik weet nog dat ik toen glunderde van plezier, als een kind dat net nieuw speelgoed in zijn handen had gekregen. Daarna hadden we elkaar eens kort een tekstbericht gestuurd met het plan om in de nabije toekomst samen es een soepje te gaan drinken in Gent. Het heeft toen nog bijna een jaar geduurd vooraleer dat er van kwam. Daarvoor werd ik vooral door mijn partner al aangemoedigd om er toch meer mee te gaan doen, ze was en is fan van het eerste uur. Uiteindelijk is dat soepje met Steven er toch van gekomen en na een uur praten was het duidelijk, we zouden samen een plaat opnemen, zijn know how , zijn muzikaliteit en zijn persoonlijkheid waren voor mij de perfecte mix om met hem aan boord te gaan.
Welke richting gaat het muzikaal en ook tekstueel uit?
Tekstueel gezien put ik vooral uit mijn eigen alledaagse leven, mijn gevoelens en gedachten. Ook al wat ik nooit van te voren waar een nummer gaat over gaan. Meestal begint het met een gitaarriff en een vage melodie in wat ik “banana” English noem, het lijkt op Engels maar eigenlijk zijn het gewoon klanken met hier en daar een half herkenbaar woord. Daarna pas her beluister ik dat idee een aantal keren, bouw daarop verder met de gitaar en gaat van daaruit de tekst ontstaan. Meestal herwerk ik mijn teksten niet maar voor deze plaat werd ik toch gevraagd om alles nog eens opnieuw onder de loep te nemen. Ik ben mij lieftallige partner hiervoor zeer dankbaar, haar enthousiasme en veel betere kennis van het Engels hebben nu al tekstueel een paar juweeltjes naar boven gebracht, al zeg ik het zelf. Zij kent mij dan ook door en door en weet heel goed waar de teksten over gaan. Muzikaal gezien hou ik het redelijk simpel, met de hoofdklemtoon op mijn stem en de gitaar. Maar voor de plaat wou ik toch nog een stapje verder gaan en op zoek gaan samen met Steven naar meerdere lagen in de muziek, meerdere stemmen, dingen die je naar een paar keer luisteren maar beginnen op te vallen. Wat die lagen gaan zijn dat weet ik zelf nog niet, ik geloof sterk in net in dat moment, en de sfeer dat zal bepalen wat er gebeurt.
Zijn er plannen om dit album live voor te stellen?
De plaat is gepland om in april /mei 2021 uit te brengen, en hopelijk zijn er dan wel mogelijkheden om live op te treden, desnoods via huiskamerconcerten of kleinschalig. Zoals ik ooit ben begonnen.
Eventueel via streaming moest ‘live’ nog niet lukken?
Dat valt te overwegen. Ik heb er nog niet aan gedacht, maar het is een mogelijkheid.
Je bent ook een kickstarter project opgestart om dit full album te promoten; kun je daar wat meer over vertellen (een link plaats ik er graag ook bij )
De Kickstarter was een idee van mijn partner. Ikzelf ben te kritisch en te weinig positief ingesteld voor zoiets, ik zou er alleen maar stress door krijgen. Het is fantastisch om iemand aan je zijde te hebben die zo erg in je gelooft, zelf meer dan ik in mezelf kan of durf geloven. Dus ging ze van start, Nico- the full album. Met als ondertitel : “Driven by Love and Supported by Believers." Schoon toch he, ik word er helemaal stil van als ik er aan denk welke moeite ze doet om mij te laten geloven dat mijn muziek de moeite waard is. Dus, als ze dit zelf zou lezen, “dankjewel mijne lieve wilde bloem”, voor al jouw support en liefde !“ .
https://www.kickstarter.com/projects/1512790441/nico-the-full-album
In deze tijden kun je niet voorbij aan de crisis die iedereen zijn leven bepaalt. Corona. Hoe ben je als muzikant maar ook als mens omgegaan met deze bijzonder barre en rare tijden waarin we leven?
Ik ben in deze rare tijden weer papa geworden op 17 april van een zoon. Daarnaast heb ik nog twee zonen van 8 en 13 jaar oud. Wat mij persoonlijk betreft? De corona heeft me de tijd en ruimte gegeven om full time papa te zijn. Maar ook de tijd en ruimte om intensief bezig te zijn met mijn muziek dus ik mag niet klagen, integendeel.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overwinnen?
Ik wil daar geen zware maatschappelijke uitspraken over doen. Maar kijk we zitten hier al een hele tijd te praten over muziek, gespreid over veertig jaar van mijn leven. Om maar te zeggen, muziek was er toen ik acht was en natuurlijk al veel langer. Muziek is er nu nog steeds. Muziek zal er altijd zijn, in welke gedaante dan ook.
Naast de release van je debuut, wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Ik zou heel graag met die plaat onder de arm op leuke plekjes kunnen gaan spelen, of een mini tour door Europa zou ook fantastisch zijn. Maar laat het ons houden bij België. Of eens een voorprogramma kunnen spelen bij Glen Hansard of Bon Iver dat zou wel leuk zijn. En als die kickstarter lukt, en het opnemen van een plaat ook, waarom zou de rest dan niet lukken? Ik durf ook wel eens te dromen hoor.(kleine glimlach)
Om af te sluiten, wat zijn je uiteindelijke ambities ? Is er ook een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt?
Een einddoel niet , maar een richting of ambitie zou zijn dat mijn muziek mensen kan raken, een lach , een traan, en dat ze zich ergens in herkennen en horen en beseffen dat we als mens eigenlijk allemaal niet zo veel van elkaar verschillen.
Dank voor dit fijne gesprek. Ik hoop dat onze lezers je op deze wijze wat beter hebben leren kennen. Voeg hieronder gerust enkele links toe waar ze je kunnen bereiken? Via sociale media en zo?
Jij bedankt Erik voor het fijn gesprek, en hopelijk tot op een concert ergens komende zomer, met mensen zonder maskers, een frisse pint in de hand, en een blik in ieders ogen vol blijdschap omdat we weer kunnen en mogen genieten van elkaars gezelschap en al die mooie muziek die er gemaakt wordt.
Pics homepag @Piet De Kersgieter
www.nicogoethals.be
www.facebook.com/nicogoethals.music
https://nicogoethals.bandcamp.com/album/to-wild-flowers-digital-ephttps://kickstarter
www.kickstarter.com/projects/1512790441/nico-the-full-album
Hallows is een dark electronic collectief uit Seattle. De band ontstond in 2018 en grasduint door de postpunk, new wave en andere donkere elektronische muziek uit de jaren '80. Met hun debuut 'Subtle' levert de band een EP af die echter daardoor niet gedateerd, maar opvallend fris en monter klinkt. Een postpunkrevival waar we met de glimlach op de lippen zitten naar te luisteren en vooral genieten tot de toppen van onze tenen.
Hallows trapt namelijk niet in de val van zomaar die muziekstijl te kopiëren, ze doen er daadwerkelijk ook iets mee door er een eigen en moderne draai aan te geven. Waardoor het lijkt alsof die muziekstijl wordt heruitgevonden. En daar slaagt niet elke postpunkopleving dezer dagen nog in. Dat blijkt al uit die ijskoude, lekker donker klinkende “Out Of Sync”. Niet alleen door de opmerkelijke instrumentale klanken die je doen teruggrijpen naar dat verre verleden, ook de lijzige stem doet een duistere walm over de hoofden waaien, waardoor je je puntschoenen aantrekt en lekker gaat zweven over de dansvloer alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die aanstekelijkheid keert ook terug op “Subtle”, soms in een eerder, hoe zullen we zeggen, intieme sfeer als bij “In A Sleeping World” het geval is, maar die ook ook lekker uptempo alle registers opentrekt, zoals bij ''The Call//Ravenous'' en de prachtige afsluiter “Far Too Gone”.
Hallows zet zijn eigenzinnige stempel op een genre dat nog niet vergeten is en geeft het gelukkig een eigen en modern gezicht. De band heeft een zeer gevarieerd pareltje van een EP die smaakt naar meer, binnen die nog steeds groeiende postpunkrevivalbands die bewust grasduinen in het genre, met elektronische invloeden .
Hallows klinkt opvallend fris, monter en vooral vrij uniek. Daardoor zal deze band één van de weinige zijn die kan doorbreken in dat postpunkbos, waar je vaak de bomen niet meer ziet. Deze schitterende EP bewijst dan ook dat er nog bands zijn die dat wel kunnen. Hallows is dus een naam om te onthouden in dit genre. We voorspellen hen op basis van deze EP in elk geval een gouden toekomst.
Dance/Electronic
Subtle
Hallows
De Belgische death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat voor hen heel wat deuren opende, o.m. naar de grotere clubs en festivals. De nieuwe EP ‘Lost Connection’ bouwt voort op al het goede van dat vorige album en voegt er nog extra evolutie aan toe. “Why” had probleemloos op ‘Ashes Of Hope’ of zelfs ‘There Is Nothing’ kunnen staan, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Het is een pittig en bij momenten zelfs een nerveus nummer met tal van tempowisselingen en heel wat klassieke elementen uit death en thrash.
“Dwelling” is een ander paar mouwen. Hier zitten ze eerder in de slipstream van “A Death Without Warning”, met een epische opbouw en elementen van extreme, death, black en zelfs gothic op een hoopje gegooid. Als we het vergrootglas erbij nemen, zit de spanningsboog niet 100% goed en is de outro wat mager, toch voor een band als Chalice, maar we klagen niet. Chalice blijft materiaal uitbrengen van hoog niveau. Het enige echt jammere aan deze EP is dat er maar twee nummers op staan.
Laat je zeker ook eens bekoren door de knappe video bij “Dwelling”. https://www.youtube.com/watch?v=NEePekDORQk
Binnen het wereldje van improviserende jazz zullen de namen Nate Wooley, Dave Rempis, Pascal Niggenkemper en Chris Corsano wellicht een belletje doen rinkelen. Samen vormen zijn de band From Wolves To Whales. Met ‘Dead Leaves Drop’ laat de band een plaat horen waar dat improviseren volledig uit de doeken wordt gedaan in het streven naar de kortste weg van het denken naar actie. Deze schijf bevat twee songs van telkens twintig minuten, het voelt echter aan als een oneindige trip die ondanks de toch wat chaotische en experimentele aanpak wel degelijk een bepaalde richting uitgaat. Namelijk deze van de emoties van de mens die zich gewillig laat meevoeren. Dat laatste is eigenlijk de belangrijkste voorwaarde om zowel de plaat als de band echt te begrijpen.
“Pakicetus” klinkt vaak als een allesverwoestende wervelstorm die geluidsmuren doet wankelen, maar eveneens als een zacht briesje waarbij je tot gemoedsrust wordt gebracht. Binnen dit aanbod gaan saxofoon- en trompetklanken telkens het verfijnde gevecht aan met die typische druminbreng en baslijnen die je ofwel de adem benemen ofwel je in angstzweet achterlaten. Dat schipperen tussen verschillende uiteenlopende emoties is de reden waarom je als aanhoorder gekluisterd aan je stoel blijft zitten, luisterend naar muzikanten die ware meesters blijken te zijn in tot in het oneindige improviseren. Hoewel je in eerste instantie een chaotische brij opmerkt, zorgt deze virtuositeit wel degelijk voor enige structuur. Althans als je verder kijkt dan wat er aan de oppervlakte drijft en je daadwerkelijk gaat verdiepen in de inhoud van wat je wordt aangeboden. Improviserende muziek is dan ook een muziekstijl die je niet moet horen maar vooral voelen. Binnen die schijnbaar vormeloze puinhoop die we ook bij “Ambulocetus” opmerken , schuilt een energie die op je gemoed inwerkt, eens je die trip echt ondergaat. De schijnbaar onlogische aanpak van saxofoon- of basklanken, of vervormde trompetgeluiden en een drummer die zijn vellen bedient alsof hij een nieuw instrument heeft uitgevonden; keert niet alleen terug op deze tweede song, het is de rode draad op de volledige schijf.
De mogelijkheden en de vrijheid gebruiken om met hun instrumenten gewoon klanken uit te vinden of grenzen af te tasten waar geen grenzen zijn, trekt ons dan ook over de hele lijn over de streep.
Elk van de muzikanten tasten die mogelijkheden van hun instrumenten dan ook tot in het oneindige af en vullen wonderwel elkaar blindelings aan binnen die schijnbare chaotische aanpak.
'Dead Leaves Drop ' is dan ook geen voer voor luisteraars die houden van een afgelijnde structuur in de muziek die ze beluisteren. Zij die echter houden van een avontuurlijke aanpak en het ontdekken van klanken binnen die voornoemde instrumenten waarvan je het bestaan niet kende - waaronder wij onszelf ook rekenen - zullen zeker hun gading vinden in een samensmelting van meesters in improvisatie, die al hun toverkrachten samenbundelen om een magie te doen ontstaan waardoor je wegzweeft naar een kleurrijke en onontgonnen wereld binnen sax, drum en bas. Die dus alleen bestemd is voor zij die willen voelen, en niet alleen luisteren. Om zo inderdaad de kortste weg van het denken naar de actie daadwerkelijk te ontdekken.
Death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat heel wat deuren opende. Nu al met een nieuw album komen zou wat snel zijn, maar ze hebben alvast een nieuwe single uit. “Why” wordt door de band al een tijdje live gebracht. De single bouwt voort op het materiaal van ‘Ashes Of Hope’, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Een pittig en bij momenten zelfs nerveus nummer met tal van tempowisselingen dat toch heel wat klassieke elementen uit death en thrash verenigt. Prachtig dat een band na meer dan 20 jaar nog steeds bereid is om te evolueren en nieuwe paden te verkennen.
https://www.youtube.com/watch?v=VTD9DGLOh38
Dat Inhaler in de Botanique stond, deed even de wenkbrauwen fronsen; dit bandje heeft met de singles “My honest face” en “Ice cream sundae” al twee grote hits op zak. En dan denk je meteen al aan een AB … De Orangerie was dan ook meteen uitverkocht . Eerst was er nog de gedachte dat dit opkomend jong Iers bandje in de front met de zoon van Bono, Elija Hewson., zelfs in de Rotonde zou staan, om (nog net een laatste keer) dat eenheidsgevoel tussen band, Elija en het publiek te bekrachtigen . Maar kijk ,in de Orangerie kon hier worden op ingespeeld …
Op een goede maand tijd waren ze twee maal in ons landje . Tijdens de passage op Pukkelpop, in een volle Marquee ‘s namiddags , zagen we een stadionband in spé , groots catchy, met die kenmerkende melancholieke U2 ondertoon . Tja, de appel valt niet ver van de boom. Zo vader zo zoon , de twintigjarige Elija, heeft zeker diezelfde uitstraling als papalief in solidaire moves , de pasjes , de hairlooks, het publiek betrekken/ophitsen en showman spelen, de gitaar bij de hand ; en niet te vergeten er zijn diezelfde helder innemende , pakkende vocals.
Een publiek van alle leeftijden begroet hen ; ze hebben hier een all-in pakket en kunnen teruggrijpen naar de begindagen van U2 , een jonge Bono voorgesteld, dichtbij hen aan het werk.
Een klein uur lang kregen we hier goed afgelijnde gitaarpoprock . Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie, gelinkt aan Gallagher, The Verve , Starsailor en Keane. Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen.
Een rockin’ night werd het meteen met “I won’t always be like this” en “I have to move on”. De sfeer zat erin en de respons was warm . Het daaropvolgend materiaal heeft nog niet die intensiteit en is nog niet beklijvend in de stijl van de (steen)oude U2 platen en hun ‘Joshua tree’ , toch heerst er een eenzelfde rockgevoel en samenhorigheid. Net als het wat in elkaar zakt op een “Save yourself” en “This plastic house“, steken ze de handjes in de lucht , zijn er de handclaps en wordt de betrokkenheid opgeschroefd . Mooi.
Het broeierige “Ice cream sundae” doet de temperatuur stijgen en de spanning is en blijft met een “My king will be kind” en “Cheer up baby”. “My honest face” besloot de set .
Het materiaal tintelt, fonkelt, rinkelt en ronkt nog niet op het niveau van U2; ze hebben nog niet die gitaarvirtuositeit en creativiteit van The Edge in de vingers , maar de richting groots(er) te worden, is ingeslagen . En qua zaal zal het zeker ook groter worden dan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/inhaler-22-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/apre-22-09-2019.html
Organisatie: Botanique , Brussel
Frode Haltli is een Noorse componist en muzikant die grenzen heeft verlegd voor o.a. de accordeon. De man wil via zijn muziek dat instrument promoten. Daarvoor bewandelt hij wegen die schipperen tussen Noorse folk, oneindige improvisaties, jazz en klassiek. Voor zijn nieuwste werk 'The Border Woods' laat hij zich omringen door muzikanten die eveneens houden van muziek tot kunst verheffen, eveneens tot in dat oneindige.
De Zweedse nyckelharp van Emilia Amper gecombineerd met de schitterende percussie van Hakon Stene en Eirik Raude vormen dan ook een meerwaarde binnen het geheel. Dat is al te merken aan opener “Wind Through Aspen Leaves” een pareltje van vier minuten, waarbij je wegzweeft naar totaal andere oorden. Eens vertrokken, aangegrepen door dat wonderbaarlijke klankentapijt, wil en kun je niet meer terug. Met het iets meer dan vijftien minuten lange “Mostamägg Polska” wordt de lijn verder doorgetrokken. De intensieve manier waarop muzikanten hun instrumenten bespelen - er wordt vaak dicht aangeleund tegen avant-garde - staat gelukkig de spontaniteit niet in de weg. Haltli houdt namelijk enorm van improviseren tot dat oneindige, en sleurt de overige muzikanten mee op zijn trip. Die gaan zeer uitbundig op die uitnodiging in, waardoor er een magie ontstaat die onaards mooi aanvoelt. Song na song, voelt de muziek dan ook aan als opbouwen van een muur die je rondom je ziel bouwt, om daardoor de harde realiteit van het dagelijkse leven totaal te vergeten. Zo een intense inwerking heeft de muziek op je gemoed, dat je totaal verdoofd achterblijft in de hoek.
“Wood and Stone” mag dan een kort nummer zijn, zelfs in die circa twee minuten ontdek je zoveel kleuren en geuren dat het wel lijkt of die song oneindig lang duurt. Dat oneindige, dat nooit verveelt, kom je doorheen de volledige schijf tegen. Dus ook bij het magische mooie “Valkola Schottis”, een parel van meer dan elf minuten. Elf minuten totaal van de wereld kunnen zijn? Wie wil dat nu niet beleven?
Nu Frode Haltli slaagt erin de grenzen van het onmogelijke af te tasten. Een betere promotie dan dit kan de accordeon niet krijgen. Wie meende dat accordeonklanken enkel zorgen voor het bouwen van gezapige feestjes raden we aan dit meesterwerk eens te doorpluizen, en dingen te ontdekken aan dit instrument waarvan we het bestaan tot op heden nog niet kenden. Dat zet Frode en zijn kompanen op het sluitstuk “Quietly The Language Dies” nog meer in de verf.
“Hopefully this work can give some new perspectives on what folk music can be today,” zegt Haltli zelf over zijn nieuwste schijf, “from a point of view where you can see backwards and forwards, to the east and to the west.” Nu de man is compleet in zijn opzet geslaagd. Meer nog hier worden grenzen verlegd binnen zowel folk als avant-garde tot klassieke muziek. Waar geen grenzen zijn. Inderdaad nieuwe perspectieven ontdekken binnen folkmuziek. Dat is wat Haltli over de gehele lijn doet op dit meesterwerk. Voor wie houdt van voornoemde muziekstijl, waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd, is dit album een ware aanrader.
Blues/Jazz
The Border Woods
Frode Haltli
Concerten doen is voor mij een ontdekkingsreis. Mijn eigen grenzen aftasten en die verleggen. Door de jaren deed ik dan ook enorm veel ontdekkingen, die in mijn geheugen staan gegrift. Een optreden dat ergens blijft hangen, als het ware. Zo zagen we Chalice de laatste tijd al enkele keren bezig, en waren danig onder de indruk van de performance op het podium. Of dat nu een kleine zaal, of groter podium is. De act van Pieter gecombineerd met die verschroeiende riffs en drum salvo's, voelden telkens aan als een trip richting vagevuur. Tussen hemel en Hel als het ware. We vonden het hoog tijd worden om Chalice eens enkele vragen te stellen. Zeker sinds de band circa twintig jaar bestaat.
We hadden een fijn gesprek met Chris en Pieter over hoe de band is gegroeid, het effect op gezin en persoonlijk leven, en wat de toekomst zal brengen.
Chalice bestaat sinds vorig jaar 20 jaar. Als je terugkijkt naar het verleden, wat had je - wetende wat je nu weet - anders aangepakt?
Chris: De laatste jaren hebben we meer en bewuster ingezet op het promoten van onze band en de muziek die we maken. We zijn daarin actiever geworden, hechten meer belang aan netwerken en gebruiken daarvoor verschillende kanalen (o.a. social media) om dit te doen. Soms laten we ons bijstaan om gerichter te kunnen werken bijvoorbeeld voor de promotie van een album. In de beginjaren hebben we ons te veel gefocust op de muziek, het schrijven van songs, af en toe de studio in en dan opnieuw schrijven en live spelen. De focus lag te veel op het puur muzikale en de zoektocht naar speelkansen. Als een ‘rewind’ mogelijk zou zijn, denk ik dat we daar van bij de start meer aandacht zouden voor hebben.
Pieter: De nagel op de kop, ik denk dat, en ik spreek over mezelf, ik nuchterder geworden ben in mijn kijk naar de band. Ik ben niet meer die Pieter van 15 jaar geleden bij mijn start bij Chalice. Ik bekijk de dingen uit een meer professionelere bril terwijl ik nog altijd keihard geniet van de muziek.
Ik krijg het gevoel dat Chalice eigenlijk maar recent echt erkenning krijgt binnen dat metal wereldje? Heb ik het mis, is er iets dat me is ontgaan. Of hebt u een verklaring waarom dat nu precies wel beter lukt?
Chris: Ik denk dat het antwoord op de vorige vraag daar zeker een rol in speelt. Meer dan ooit zetten we in op ‘exposure’ op verschillende manieren, via verschillende kanalen. We zijn te zien en te horen live… maar ook online. Daarnaast is het zo dat we zélf ook meer geïnvesteerd hebben in onze 2 recentste releases (‘There is nothing’ en ‘Ashes of hope’). We hebben meer tijd en centen vrij gemaakt om de songs op te nemen en een goede productie mee te geven. Het eindproduct is beter en op die manier krijgt de band en de muziek meer en betere aandacht.
Pieter: In het verleden hebben we zeker erkenning gekregen, maar deze telkens verloren omdat de line-up zo turbulent was. Telkens moesten we terug van nul herbeginnen, want uiteindelijk is de underground en ook de metal scene keihard. Verdwijn je van de kaart, dan ben je voorgoed verdwenen. Een beetje zoals uit het oog, uit het hart.
De wijzigingen in stijl zijn natuurlijk nefast voor mensen die ons vroeger beter vonden, maar het klopt: de band is 21 jaar oud en we horen nog steeds van mensen : “Chalice, dit is de eerste keer dat ik ze hoor.” Ook al is het leuk om mensen aangenaam te verrassen, het is jammer dat we steeds die eerste indruk opnieuw moeten maken
Chris: Een positieve kant aan dat verhaal is dat we nog steeds groeien op dat vlak. Mensen leren ons nu nog kennen, komen een praatje maken, kopen een CD, gaan ons volgen op Facebook, komen nog eens kijken. We maken ook nu nog nieuwe fans.
Jullie brachten vorig jaar een nieuwe plaat uit, door de jaren pas jullie vierde of zo. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige bands hebben elk jaar wel een nieuwe plaat
Chris: Onze ‘output’ is inderdaad niet fenomenaal. Ik zie daarvan 2 oorzaken: in de eerste plaats hebben we de voorbije jaren veel wisselingen gehad in de line up van de band. Mensen vertrekken of moeten vertrekken, er moet vervanging gevonden worden, er moet een setlijst ingestudeerd worden om speelklaar te zijn en nieuwe songs schrijven met een nieuwe line up kost altijd wat meer tijd. In die zin zijn personeelswissels een vertragende factor geweest. In de tweede plaats denk ik dat we ‘democratisch’ schrijven en werken. De songs worden grotendeels tijdens de repetities geschreven, alhoewel we vaak kunnen vertrekken van een idee of een ‘geraamte’ van een song. Tim en Nicolas zijn daar de grootste leveranciers. Op die manier schrijven zorgt voor muziek die gedragen wordt door iedereen, maar da’s soms tijdrovend. We hebben allemaal wel iets te zeggen over een riff, over het arrangement of over de vocal lines. Er is bij Chalice geen ‘mastermind’ die alle songs thuis schrijft, op neemt en door stuurt naar de rest van de band.
Pieter: Volgens mij is het ook zo dat ‘minder output’ los staat van de kwaliteit van het afgeleverde werk. Het klopt wat Chris zegt…. neem daarbij ook het feit dat we telkens alles zelf financieren. Anno 2019 kan een plaat uitbrengen vlotter of goedkoper, wij kiezen er telkens voor om een kwalitatief product af te leveren dat na enkele jaren nog steeds recht staat. Ik breng dus zelf liever iets doordachts uit, dan snel met iets op de proppen te moeten komen. Ik zeg niet dat onze albums tijdloos zijn, of pretendeer niet dat ze allemaal even hoogstaand zijn, maar we kunnen nog steeds met trots enkele nummers van het vorige album brengen zonder dat deze afbreuk doen aan waar Chalice voor staat. De evolutie in de albums is dan ook een evolutie waar de band voor staat.
Er is, meer dan vroeger, ook volop promotie gemaakt rond die plaat. Wat is er op dat vlak veranderd tegenover in de beginjaren?
Chris: Ook hier wil ik wat verwijzen naar het antwoord op de eerste vraag. Specifiek voor ‘Ashes of hope’ hebben we Mike de Coene van Hard Life Productions onder de arm genomen. Dat heeft zeker een aantal deuren geopend. Samen met onze alertheid en gegroeide gevoeligheid voor promotie, hebben we daar stappen vooruit gezet. Daarnaast was het album qua songs en ‘soundwise’ ook gewoon heel goed. De reviews waren overwegend heel positief… da’s ook helpend geweest. Tenslotte hebben we zelf van de release van de plaat een bijzonder evenement gemaakt: we vierden 20 jaar Chalice met een nieuwe plaat tijdens een release show in april vorig jaar.
Die nieuwe plaat ging naar mijn mening eerder de melodieuze death metal kant op, i.p.v. de pure old school death metal van vroeger. Is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Chris: Hier toont zich het voordeel van een democratische manier van ‘songwriting’. Iedereen kan mee schrijven, mee denken en mee beslissen…dat wil zeggen dat een andere samenstelling van de groep er ook voor zorgt dat er andere ideeën op tafel komen. We luisteren allemaal naar metal en vinden daar in iets gemeenschappelijks, maar we zijn niet allemaal fan van dezelfde bands. Soms mag het lomp en traag, soms moet het snel, thrashy en strak, soms ligt nadruk op melodie en meer doordachte songwriting. Het is daarom vanzelfsprekend dat een andere gitarist en een andere drummer in de samenstelling, zorgen voor een andere sound, voor evolutie in de soort metal die we schrijven.
Pieter: Een voordeel binnen onze band is dat we geen gemeenschappelijke deler hebben. Sluit ons op voor een week op zoek naar één gemeenschappelijke band tussen ons vijf en je zal van een kale reis terug keren. Onze invloeden liggen ver uit elkaar, maar komen mooi terug samen in de muziek die we maken. Voor mij gaat het vooral om de emotie die een song meebrengt en of deze samen gaat met de emotie die we willen overbrengen naar het publiek. We hebben alle 5 een voorliefde voor metal en waar metal voor staat en dat uit zich telkens weer in de muziek die we schrijven. Naarmate je ook ouder wordt, wijzigt je kijk op muziek en durf je meer te experimenteren.
Sommige bandleden spelen ook bij andere bands, is dat allemaal goed combineerbaar met Chalice?
Chris: Nicolas Bruggeman (gitaar) en Niels Verbeke (drums) delen we met Caducity. Pieter (vocals) en ikzelf (bas) spelen ook in een band die donkere, melancholische muziek maakt. Het is absoluut geen metal, de muziek neigt naar The XX, London Grammar, Me And That Man, Leonard Cohen. We repeteren met Chalice wekelijks en daarnaast vraagt de band natuurlijk nog tijd. Er moet ‘huiswerk’ gemaakt worden… soms gelinkt aan de (nieuwe) muziek die we aan het schrijven zijn, maar daarnaast wordt er tijd en energie gestopt in een leven op Facebook, Instagram, Youtube. Er moeten contacten gelegd en onderhouden worden met promotoren en met clubs en concerten waar metal een kans krijgt. We plannen opnames, wisselen ideeën uit over een videoclip, zorgen voor merchandise. We hebben voorlopig geen label en realiseren alles in eigen beheer. Er is dus veel controle over de dingen, maar tegelijk ook veel werk. Als we het niet zelf doen, gebeurt het niet. Als er daar bij sommige van ons nog een band bij kan, hebben we daar nog nooit beperkingen over opgelegd. Het engagement t.a.v. Chalice mag er echter niet onder lijden.
Pieter: Vergeet niet de invloeden Nick Cave en Johnny Cash, Chris. Ja, onze 2de band staat in schril contrast met wat de muziek van CHALICE is, maar er is een gemene deler namelijk de inhoud van de teksten. Omdat mijn stembereik uiteraard niet denderend is, deel ik de frontstage met een dame. Haar timbre in combinatie met mijn diepte zorgt voor een fijne toon van melancholie maar ook in die band liggen de invloeden zo ver uit elkaar net zoals bij Chalice. Zo houden de gitarist en ikzelf nogal van de ‘Southern’ invloed. Hierdoor ontstaat een enorme diversiteit in de nummers en misschien sluipen heel af en toe wel wat van onze roots in de muziek. We hopen ergens eind 2019 eindelijk naar buiten te treden met onze muziek. Het is vooral koffiedik kijken omdat wat we brengen een ‘love it or hate it’ feel heeft.
Ook op persoonlijk vlak hebben jullie allemaal een job naast Chalice, lukt het om dat te blijven doen door de jaren? En Hoe?
Chris: Om eerlijk te zijn: als muzikanten bij ons in het verleden vertrokken, had dit spanningsveld daar vaak mee te maken: de tijd, de toewijding, de opofferingen die een band vraagt. Onze tijd gaat naar werk, gezin en familie en daarnaast moet er dus voldoende goesting en passie zijn om tijd vrij te maken voor de band. Zoiets is misschien evident als je student en vrijgezel bent en thuis woont. 15 jaar verder is er misschien een voltijdse job, een vrouw, 2 kinderen en een afbetaling. Op dat moment wordt het minder evident om tijd te maken voor repetities en alle andere dingen die er bij komen. Er moeten zeker ‘offers’ gebracht worden door de bandleden en meteen heeft dat ook gevolgen voor onze entourage… zij het gezin, werk of vrienden. Het helpt ook als muziek, hoeft niet uitsluitend metal te zijn, een echte passie is. Het helpt als muziek luisteren, kijken, spelen is als voedsel of therapie. Het helpt als je je kwaadheid, ontgoocheling, razernij, tristesse op die manier kan ventileren en kanaliseren. Muziek helpt ons om geestelijk (behoorlijk) gezond te blijven. Voor ons mag muziek onderaan de piramide van Maslow komen… naast de andere levensnoodzakelijke dingen.
Pieter: Couldn’t agree more with Chris. Chalice is puur therapie voor mij. Ook al heb ik het druk in het gezinsleven en mijn job, als ik een week niet gerepeteerd heb, kruipt dit in mijn kleren. Chalice is de enige vorm waarop ik mijn frustraties, agressie en kwelling kwijt geraak. Neem dit uit mijn leven, dan neem je ook een heel stuk weg en zou ik mezelf verliezen. Ik moet toe geven dat mijn leven ook in het teken van de band(s) staat. Ik kies liever voor een job waarbij ik tijd genoeg heb om mijn hart en ziel aan de band(s) te wijden dan voor het geld en carrière. Als ik solliciteer, zou mijn tweede reflex zijn: “Oei, ga ik wel kunnen repeteren?”
Laat ons ook eens naar de toekomst kijken. Zijn er, wat platenwerk en zo betreft, plannen naar die toekomst toe?
Chris: We zijn bezig met de opnames van 2 nieuwe nummers. Daarvoor wordt opnieuw samen gewerkt met Tony Deblock en Andre Six. Ook tijdens de opnames van ‘Ashes of hope’ zaten zij aan de knoppen. De opnames gebeuren in de MIDAS studios in Lokeren. De opnames van de drums en bas zijn achter de rug. De opnames van gitaar en stem zijn gepland in mei en juni. Voor een van die songs zijn er concrete plannen om een eigen videoclip op te nemen. De songs zullen digitaal beschikbaar zijn, maar we persen er geen CD of vinyl single van. Daarnaast schrijven en schaven we voortdurend aan nieuwe nummers. Er zijn nog geen concrete plannen voor opnames van een nieuw album. Daarvoor hebben we eerst nog wat ‘schrijfwerk’.
Jullie gaan weer op tournee doorheen zomerfestivals? Waar mogen we jullie nog live verwachten deze zomer?
Chris: Gek genoeg zijn er voor de maanden juni, juli en augustus nog geen boekingen. Er zijn een aantal contacten of opties, maar nog geen concrete afspraken. In het najaar wordt het dan weer wat drukker. Enfin, als het qua live spelen wat rustiger is, is dit absoluut jammer, maar we blijven niet bij de pakken zitten. We blijven zélf contacten zoeken en onderhouden met organisatoren én er is dan volop tijd om muziek en tekst te schrijven voor een volgend album. Een deel van het metalcircuit blijft voor ons heel moeilijk te bereiken, omdat we nog geen booker hebben. Ook dat staat op onze TO DO-lijst.
Zijn er ook buitenlandse optredens gepland? in het verleden stonden jullie o.a. in Frankrijk en Nederland?
Chris: Wellicht krijgen we nog een speelkans in Tilburg, daar zijn er wat contacten geweest. Daarnaast hebben we een favoriete actieradius van 400 km rond Gent… Verder kan ook, maar dat vraagt al iets meer puzzelwerk.
Is het, tegenover vroeger, trouwens gemakkelijker geworden om optredens vast te leggen, en heeft u daar een verklaring voor?
Chris: Ik heb niet het idee dat het nu gemakkelijker geworden is. Er zijn veel bands en het aantal concertzalen of clubs en of festivals waar metal een plaats krijgt, is niet evenredig gestegen. Een goed album als visitekaartje en een bookingsagent zijn zeker helpend.
Om daar op door te borduren, zijn er bepaalde landen waar jullie heel graag eens zouden spelen?
Chris: Ik heb niet meteen een fetish voor een bepaald land. Als ik mag dromen: er zijn voldoende legendarische concertzalen in België: de Vooruit in Gent, de AB in Brussel, Muziekodroom in Hasselt, De Kreun in Kortrijk of een kolkende Trix in Antwerpen. Wat Belgische festivals betreft zijn Graspop en Alcatraz natuurlijk het summum. Poging bleven voorlopig zonder succes, maar dat is een kwestie van tijd
Jullie hebben de gouden tijden van vinyl en cd meegemaakt. Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify en dergelijke meer?
Chris: Heel toffe vraag en tegelijk denk ik dat de meningen binnen de band daar sterk over verschillen. Ikzelf ben iemand die muziek wil ‘hebben’ of ‘bezitten’ en daarvoor niet afhankelijk wil zijn van een streamingsdienst. Muziek is daarvoor te belangrijk voor mij. Dat betekent dat ik CD’s en vinyl koop en op zoek ga naar fysieke winkels in Gent, Antwerpen, Brussel, Maastricht om dingen te kopen. Die dingen zijn, samen met een goed hifi-installatie, super belangrijk voor mij en krijgen een prominente plaats in mijn leefruimte. Als een strooptocht langs winkels niet helpt, ga ik naar platenbeurzen, kijk ik op Discogs, Ebay of op webwinkels. Ik luister albums (op vinyl of op CD) en geen nummers en ben dus zéker bereid om 3 jaar te wachten op het volgende album van een band.
Wat 'live' betreft, ben ik steeds onder de indruk van die performance van de frontman van dienst, die met bebloed hemd en zo op het podium komt. Hoe is dat idee ontstaan feitelijk?
Pieter: Alvast bedankt voor het compliment. Voorheen stond ik gewoon lekker in mijn bandshirt te brullen on stage. Naarmate we de band en onze live performance serieuzer zijn gaan nemen, zijn we gaan nadenken om ‘on stage’ iets meer te voorzien. We willen een ervaring delen met het publiek zowel muzikaal als visueel en omdat we nog steeds keihard underground zijn en geen budget hebben om vuurwerkshows af te steken, hebben we nagedacht hoe we dit willen brengen. Tijdens de release van ‘There is nothing’ kwam het idee om op te treden in zwarte overall. Dit heb ik ook een lange tijd gedaan maar zo creëer je op het podium één grote zwarte vlek. Om hier een contrast te brengen werd dus gekozen om mij in het ‘wit’ te hullen. Ik zie dit niet als een constant iets en misschien heb ik binnen twee jaar wel iets anders aan. Door het feit dat ik die outfit gebruik, kan ik veel gemakkelijker in verbinding komen met mijn donkere kant…. de kant die alle ellende wil verkondigen op het podium en iedereen mee nemen in een trip van agressie, afgunst, melancholie en onbegrip. Neem er dan natuurlijk bij dat ik het ‘geluk’ heb een imposante figuur te zijn, dit in combinatie met de outfit maakt het geheel on stage compleet. Het is niet zo dat ik een kopie of een personage van een ‘serial killer’ wil zijn. Een ‘serial killer’ is de keerzijde van onze mensheid. Iemand die getormenteerd is en die zijn kwellingen op de ‘verkeerde’ manier uit. Ik beoog vooral het show effect dat ik geen raad weet met mijn kwellingen en ik wil ze uiten via zelfverminking, zelfmoord en moord. Vandaar de combinatie van bijl & strop: ik wil een beeld neer zetten van alles wat voor ons taboe is.
Ik vind het ook opvallend dat er het ene moment lijkt alsof die reus van een frontman iedereen gaat verscheuren, en anderzijds hij de meest sympathiek charismatische entertainer blijkt te zijn? Is ook daar bewust voor gekozen. Waarom?
Pieter: Daar is helaas niet bewust voor gekozen vrees ik. Er zijn zelfs mensen die dit niet kunnen smaken. Eigenlijk splits ik mijn persoonlijkheden in twee. De verscheurende frontman is mijn donkere zijde, de nachtmerrie zijde. Terwijl mr. Sympa mijn andere kant is. Een beetje yin en yang, wat zo inherent is aan mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd wil ik ook dat mensen zich, ondanks alle kwelling, gewoon amuseren op een show en ook zaken kunnen relativeren. Ik merk dat er de laatste tijd telkens een fantastisch publiek aanwezig is dat alles kan vatten en keihard geniet van alles waar Chalice voor staat. Dat stemt me dankbaar. Het is inderdaad vroeger een werkpunt van me geweest om een boodschap over te brengen on stage. Ik heb die demonen dan ook keihard in de ogen gekeken en mezelf hierin laten groeien. Ik heb een effect op het publiek en dit is absoluut wederkerig. Het is een wisselwerking, een dialoog en daar hou ik van. Ik wil niet gewoon die ‘brullende beer’ zijn op het podium. Ik wil iedereen meenemen in een bad trip met een veiligheid dat in the end, alles goed komt.
Om af te sluiten, een dooddoener wellicht, maar is er na al die jaren nog een soort 'einddoel ' dat jullie graag zouden bereiken? Wat zijn de ambities na circa 20 jaar in de scene?
Chris: Ik heb geen einddoel. In één van de vorige vragen mochten we ‘dromen’ over plaatsen waar we nog zouden willen spelen. Als het er ooit zou van komen, betekent dit voor mij niet dat de stekker er dan uit gaat. De ambitie blijft om samen muziek te maken die we zélf graag horen en spelen, muziek waar we onze emoties in kwijt kunnen en waar we, in het beste geval, ook andere mensen kunnen mee raken. Zo lang we dat kunnen blijven doen als band, is het einde voor mij nog niet in zicht.
Ik zit door mijn vragen. Zijn er nog belangrijke mededelingen naar onze lezers toe?
Chris: Ik zou aan de lezers de voorzichtige suggestie willen doen om wat meer kleur te dragen en niet altijd die zwarte shirts, al dan niet met onleesbare logo’s, vieze tekeningen en opruiende opschriften. Trouwens, jullie moeders houden er niet zo van. Ze hebben het me zelf gezegd. Wat is er nu verkeerd aan een gele polo met fijne blauwe horizontale streepjes?
Pieter: Save the planet, kill yourself! Durf de nachtmerrie beleven samen met ons tijdens een live show! You won’t regret it!
Bedankt voor dit fijne gesprek. En uiteraard veel succes in de komende maanden, jaren, weken.
Succesvolle deelnames aan Humo’s Rock Rally en een goed onthaalde debuut resulteerden voor Geppetto & The Whales in o.a. optredens op grote festivals als Pukkelpop. Het leek de band medio 2012-2014 voor de wind te gaan. De band was aan een opmars naar boven toe en ook wij waren daar enkele keren getuige van. In 2015 zagen we Geppetto & The Whales aan het werk in Concertzaal De Casino in Sint-Niklaas en schreven daarover: ‘De lont was bij dezen aan het vuur gestoken en Geppetto & The Whales konden de rest van de avond niets meer verkeerd doen. Niet alleen zijn er de wondermooie songs als “Maxburg”, “Jonathan” of “Bright Star” die allen schipperen tussen hartverscheurend, intiem en meeslepend. Ze werden met een soort vurigheid en gretigheid gebracht die ons en de aanwezigen heel diep raakte. De ene keer kon je een speld horen vallen in de zaal, het volgende moment scheurden de gitaren heel diep door je vege lijf heen, als een scherp mes. Kortom: Nergens werden geluidsmuren afgebroken, maar de set zat boordevol heel uiteenlopende variaties en tempowisselingen. Die aan de ribben bleven kleven"
Toen werd het plots stil rond deze veelbelovende Belgische band, tot recent hun nieuwste schijf op de markt kwam: 'Passages'. Alsof ze nooit echt weg zijn geweest, zo klinkt openingssong “Faust”. Diezelfde melancholische en weemoedige aankleding als voorheen, waardoor we als aanhoorder in diepzinnige gedachten vertoeven binnen intieme sferen en ons gewillige lieten hypnotiseren. Het is ook op deze nieuwe schijf overeind gebleven. Ook bij de daaropvolgende pareltjes als “Tall Leaves”, “Nunki” en “How We Got Here” worden nog steeds geen geluidsmuren afgebroken, maar wel die uiterst gevoelige snaren geraakt. Is er dan niets veranderd? Meer dan ooit hoor je duidelijk een band die volwassen is geworden en vooral een band waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. Tijd uittrekken voor herbronning in je leven. Het kan ervoor zorgen dat je, eens een nieuwe adem gevonden, sterker dan ooit de toekomst met een brede glimlach tegemoet kan zien. Ook Geppetto & The Whales heeft dankzij deze herbronning zichzelf letterlijk teruggevonden, zoveel is duidelijk.
Songs die één voor één niet moeten onderdoen voor songs die de band in het verleden uitbracht, maar eveneens laten zien en horen dat de toekomst voor wat eens toch was uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands binnen weemoedige muziek, er wederom heel rooskleurig uitziet. Dat is vooral wat Geppetto & The whales ons met deze klasseplaat voorschotelt.
We hopen alleen stilletjes dat ze weer geen vijf jaar moeten wachten om ons te verblijden met aan de ribben klevende songs als “Man From Porlock”, “Ruts” of “Rites Of Passage”. Echter, het was het wachten meer dan waard.
Tracklist: 1. Faust; 2. Tall Leaves; 3. Nunki; 4. How We Got Here; 5. Man From Porlock; 6. I Know Who You Were; 7. Ruts; 8. Thirteen Lovers; 9. Stuck In Reverse; 10. Rites Of Passage; 11. At Little Bay; 12. Jigsaw; 13. Dusseldorf.
Ontgonnen Belgische parels die langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig zijn? Dat kunnen we de heren van Lethal Injury zeker noemen. De band timmert ondertussen toch enkele jaren stevig aan die weg, en heeft vooral op menig podium zijn kunnen voldoende bewezen. "Een band dat bestaat uit enorm talentvolle muzikanten, een zanger met enorm veel charisma. Maar vooral een goed geoliede machine, waar elk van de leden een spelplezier uitstraalt dat ons doet uitzien naar een gouden toekomst voor deze Oostende Thrashers." schreven we toen we de heren zagen optreden op Zandrock begin juni dit jaar. Nu brengt de band eindelijk zijn debuut ‘Melancholia’ op de markt. Een schijf die ons van begin tot einde met verstomming slaat.
Variatie is het grote sleutelwoord op deze schijf. En meteen het grote pluspunt. Na een haast heel meeslepende intro, waarin we eigenlijk zelfs niet echt thrash metal elementen herkennen, voelen we direct aan dat Lethal Injury geen band is die je in dat hokje mag onderbrengen. Met Mothman wordt die stelling alleen maar bevestigd. Deze song zit boordevol verrassende wendingen, knipogen naar zoveel ander metal muziekstijlen, en het enerzijds uitdelen van stevige mokerslagen maar de luisteraar ook een - bij wijze van spreken - rustmoment aanbieden. Waaruit we alvast kunnen besluiten dat Lethal Injury dus van enorm veel markten thuis is.
Echter het meest opvallend, niet alleen op dat podium maar ook ernaast blijkt Lethal Injury anno 2018 een sterk geoliede machine te zijn waar iedereen niet alleen dezelfde richting uitkijkt. Bovendien straalt het spelplezier, net als op het podium, dus ook uit de boxen.
Elke song zit perfect in elkaar, en doet ons steeds opnieuw naar adem happen. Luister maar naar het perfect in elkaar gebokste “Suicidal Call” en “Scream Burn Die”. Waarbij adrenalinestoten na adrenalinestoot je compleet murw slaat. Is dat nu door typische thrash metal inbreng, of duister aanvoelende, naar Black tot death metal refererende riffs en vocalen tot de instrumentale inbreng die je een krop in de keel bezorgt? Deze band is duidelijk geëvolueerd, en is niet meer dat doorsnee thrash metal bandje dat we ooit aan het werk zagen in hun begin periode.
Besluit: Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf - in de ruime zin van dat woord - aangeboden krijgen. Waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken.
Voor een debuut is dit dan ook ware een mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij hun live reputatie al doen.
Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut. Ook dat is een extra pluim op de hoed van de band.
Kortom, Omarm deze Parel uit Oostende met beide handen, want hiervan zullen we in de toekomst nog veel meer horen. Op basis van hun concerten, maar ook op dit ijzersterk debuut voorspellen we Lethal Injury dan ook een gouden toekomst.
Tracklist: Haima - Mothman - Melancholia - Denounce - Suicidal Call - Scream Burn Die - The Downward Spiral - Melancholia Part II - Veiled Woman of the Black
'De Underground Leeft' … We hebben dit al zoveel maal aangegeven in vele van onze recensies en concertverslagen. We gaan dit blijven herhalen. Want inderdaad, binnen elke muziekstijl bloeit er wel iets binnen die underground. Neem nu een band als Lethal Injury. Ooit begonnen als een doorsnee Thrash Metal band van de betere soort, en ondertussen geëvolueerd tot een volwaardige gouden parel aan de horizon. Want hen het label 'thrash metal' opkleven is ondanks alles deze band tekort doen. Dat bewijst Lethal Injury o.a. met zijn debuut dat eindelijk op de markt is gekomen. Een debuut dat trouwens op 28 september werd voorgesteld in de historische locatie 'De Grote Post' ,omgetoverd tot een heus cultuurcentrum, in Oostende.
Over 'Melancholia' schreven we: '' Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf – in de ruime zin van dat woord – aangeboden krijgen, waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Voor een debuut is dit dan ook een ware mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij voornoemde live reputatie al doen. Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut".
Lethal Injury had een gezellig metal avondje op poten gezet, om dit debuut voor te stellen. In een goed gevulde bovenzaal kreeg de band het gezelschap van Motsus en Speed Queen die de temperatuur in de zaal deden stijgen, waarna Lethal Injury het potje deed overkoken. Een overzicht
Donkere riffs, om de lont aan het vuur te steken en ervoor te zorgen dat de boel pas echt ontploft!
Eigenlijk was het stoner/sludge gezelschap Motsus een beetje de vreemde eend in de bijt op deze avond boordevol thrash en andere aanverwante heavy/speed metal. Echter is dit naderhand bekeken de perfecte band geworden om de gedoodverfde lont aan het vuur te steken, om de boel te doen ontploffen. Riffs, Riffs en Riffs is de rode draad in de donkere sludge/stoner muziek van Motsus. De band timmert sinds 2012 aan de weg, en blijkt binnen een muziekstijl die we toch al enkele jaren volgen, een meerwaarde te zijn. Geen idee waarom ons dat is ontgaan, want het was de eerste keer dat we deze band echt hebben opgepikt. Dit geheel terzijde.
Motsus brengt verschroeiende riffs naar voor, die als kokende lava je hersenpan binnen dringen en je ziel doen branden in de Hel. Althans zo voelt dat aan. De spanning is gedurende de volledige set namelijk gewoon te snijden, waardoor de temperaturen - die in de zaal eigenlijk al redelijk hoog lag - naar een kookpunt beginnen te stijgen.
Snel, Sneller, Snelst.. en dodelijke riffs die snijden als scheermesjes. Missie geslaagd!
Speed Queen heeft zijn naam niet gestolen. Want inderdaad snelheid is de rode draad in de muziek van deze band. Snelheid en technisch hoogstaande gitaar/drumwerk dat als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Ook al gaat alles wat diezelfde lijn uit, dit stoort allerminst. Doordat Speed Queen die lat zodanig hoog legt, dat je gewoon vanaf de eerste noot omver wordt geblazen. En tot de laatste noot wordt meegesleurd in de oorverdovende wervelstorm die de band je aanbiedt. Naar goede gewoonte gaat Speed Queen dan ook als een horde olifanten in een porselein winkel tekeer, tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Bovendien beschikt Speed Queen over een frontman die niet alleen enorm veel charisma uitstraalt, maar eveneens over een stem beschikt waardoor geluidsnormen nog maar eens worden overschreden. Ook al hebben we de man in het verleden nog beweeglijker gezien dan nu. Zijn aangeboren charisma en het uitdelen van kwinkslagen zorgen ervoor dat Speed Queen de boel pas echt doet ontploffen, waardoor de weg open ligt voor Lethal Injury om de ultieme doodsteek toe te dienen. Een betere opener van de finale kon deze laatste zich dan ook niet dromen.
Een gevarieerde set die schippert tussen duisternis, feestjes bouwen en koude rillingen over de rug laten lopen!
Het valt ons bij een cd voorstelling toch telkens op. Ondanks de inspanningen die de voornoemde bands leveren, het merendeel van de aanwezige komt voor één reden. De cd voorstelling van de band zelf. Dat was ook bij Lethal Injury het geval. Kreeg Speed Queen de handen op elkaar, dan was het hek pas volledig van de dam bij Lethal Injury. Het meest opvallende op de nieuwste schijf is dat Lethal Injury is uitgegroeid tot een totaal omvattend metal band, pure sang. Alles wat het genre zo mooi maakt, vind je namelijk terug op deze schijf. Duisternis die je tot waanzin drijft, ingetogen momenten die je een krop in de keel bezorgen. Verschroeiende riffs die als een bot mes in je vlees snijden. Of het doen ontstaan van een feestelijke stemming. Het keert allemaal terug op dit bijzonder tot de verbeelding sprekend debuut.
Die vele emoties, worden dus ook op het podium naar voor gebracht. In Oostende schippert Lethal Injury tussen het bouwen van een wervelend Thrash metal feestje en je koude rillingen tot het bot bezorgen door middel van black/death metal ingrediënten, en daardoor de duisternis letterlijk doen neerdalen over de zaal. Na de ene mokerslag, volgt wederom een moment dat de band de poorten van de Hel compleet open doet zwaaien. Waarna uiteindelijk een wervelend feest ontstaat waardoor die poorten worden gesloten, om opnieuw plaats te maken voor een eerder feestelijke stemming. Een gevarieerd aanbod, dat is wat de band ons voorschotelt. Lethal Injury is dus duidelijk volwassen geworden, en legt de lat zodanig hoog dat je van de ene aangename verrassing in de andere verschroeiende wending terecht komt. Dit getuigt van pure klasse van eenzaam hoog niveau.
Valt het u op dat we hierbij geen pluim steken op de hoed van de gitaristen/bassist, of een extra woordje aandacht schenken aan de vocale inbreng en drumsalvo's? Dat laatste is heel bewust. In de volledige set valt het op dat Lethal Injury anno 2018 vooral een goed geoliede machine is geworden, waarbij elke schakel, elke inbreng, minstens even belangrijk blijkt te zijn. Bovendien, de muzikale smaken van elk van de bandleden zijn wellicht wat verschillend, maar toch voelen de heren elkaar blindelings aan. Wat ervoor zorgt dat we een optreden aangeboden krijgen dat niet alleen technisch de perfectie overschrijdt. Bovendien straalt deze band enorm veel spelplezier en spontaniteit uit waardoor een nieuwe bladzijde kan worden omgedraaid, en de weg naar eeuwige roem - in zoverre dat nog kan - open ligt.
Besluit: Op basis van dit debuut, en deze show in Oostende ziet die toekomst voor Lethal Injury, binnen het globale metal gebeuren - in een enorm brede omkadering - er dan ook meer dan veelbelovend tot rooskleurig uit.
Naast de knappe prestatie van de bands zelf willen we toch ook een pluim op de hoed steken van de geluidsman. Want de mix bij een instrumentale muziek van bijvoorbeeld Motsus is uiteraard heel belangrijk, en dat bleek ook duivels goed te zitten. Niet alleen bij Motsus, maar over de ganse avond bekeken, was dit trouwens het geval. Eveneens bij Speed Queen en Lethal Injury was er geen speld tussen te krijgen, de perfectie werd dus ook wat de geluidsmix betreft voortdurend overschreden. Ook dit mag eens in de verf worden gezet.
Organisatie: Lethal Injury + HLP
‘Twee weken niet repeteren met Chalice voelt als een fysiek gemis’
Chalice blaast dit jaar 20 kaarsjes uit en maakt het feest compleet met Ashes Of Hope, het nog maar vierde volledige album van deze Belgische band. De combinatie van death en thrash op Ashes Of Hope staat ver van de old school death waarmee jullie begonnen en ook ver van de melodische deathmetal van vorige albums.
“Ik ben in 1998 met Chalice gestart omdat ikzelf en mede-oprichter Yves Ragolle (nu o.m. bij DodenGod) heel hard de behoefte hadden om agressieve deathmetal te spelen. Ik was net gestopt als bassist bij Iconoclasm, een blackmetal band uit Aalter, waar we eerder inspiratie vonden bij Satyricon, Mayhem en Darkthrone. Herinneringen aan een show met Death, Cannibal Corpse, Tiamat en Gorefest in zaal De Jachthoorn in Pede leidden tot het plan om zélf iets te doen in dit genre. Het bleef niet bij plannen, we gingen op zoek naar een volledige line up.
Na een paar wissels in de band begon die drang naar deathmetal af te zwakken. Nieuwe mensen brengen nieuwe ideeën en ook de oudgedienden in de band durven al eens iets nieuws proberen. We staan bijvoorbeeld niet schouder aan schouder met z’n vijven te juichen als In Flames speelt, maar die verscheidenheid in voorkeuren zien we tegenwoordig eerder als een troef dan als een splijtende verdeeldheid.
We beoordelen een nieuwe track daarom niet langer op zijn deathmetalgehalte. Het is belangrijker dat iedereen in de band er kan achter staan of geraakt wordt door de muziek en dat de fans zien en vooral horen dat we niet ter plaatse blijven trappelen. Daar zit voorts geen uitgekiende strategie of marketingplan achter. Het zou strategisch gezien zelfs makkelijker zijn om één label te plakken op onze muziek, terwijl we nu ergens in een niemandsland zitten tussen death en thrash”, zegt bassist Chris Lagrange.
Naar goede traditie werd lang gesleuteld aan het materiaal en de opnames, maar deze keer werd ook hard aan de promotie gewerkt.
"In Vlaanderen zijn we behoorlijk bekend, maar is het aantal fans eerder beperkt. Daarom kijken we met dit album ook naar de buurlanden, waar ze ons stilaan ook beginnen kennen. Vroeger staken we al onze energie en centen in de opnames. We concentreerden ons uitsluitend op het creatieve en gingen er te veel van uit dat een goed album wel vanzelf zijn weg zou vinden naar de luisteraars. Als we maar genoeg optraden, zou iedereen ons wel kennen.
Het resultaat was dat te weinig mensen onze muziek te horen kregen. Daarom hebben we deze keer professionals ingehuurd om het album te promoten, en dat werkt. We bereiken steeds meer mensen in binnen- en buitenland, we krijgen veel meer vragen voor interviews en van radiozenders en organisatoren van festivals en zaalshows. Onze video’s op YouTube worden meer bekeken, zelfs onze oude albums worden volop beluisterd op Bandcamp, enz.
We hebben met Niels nu ook iemand in de band die beseft welk belang social media kunnen hebben voor een band. We hadden dit misschien al veel eerder zo moeten aanpakken, maar je bent nooit te oud om van je fouten te leren", legt zanger Pieter Dewulf uit.
“We zijn als band ook een stuk volwassener geworden. Vroeger vonden we het niet kunnen dat iemand behalve in Chalice nog in een andere band zou spelen. Dat zagen we als een gebrek aan toewijding. Vandaag zijn de geesten gekeerd en zien we dat eerder als een verrijking. Onze drummer en één van de gitaristen spelen ook bij Caducity en dat verloopt zonder problemen. Met Pieter zit ik nu zelfs in een band waar we donkere, melancholische muziek maken. Het leuke is dat de rollen in die band omgekeerd zijn. Bij Chalice ligt veel verantwoordelijkheid vooral bij mij, terwijl het bij Blue Monday vooral Pieter is die gebombardeerd werd tot CEO.” stelt Chris.
Muzikaal staat Blue Monday, de andere band van Chris en Pieter, een heel eind van Chalice.
“Nicolas en Niels zitten met Caducity nog dicht bij de old school deathmetal die wij vroeger met Chalice speelden. Blue Monday is een heel ander verhaal. Het is een band met behalve Pieter als zanger en mezelf als bassist nog Hans Depraetere (Desert Drones) als gitarist en Jelle Janssens (Kentucky Daredevils, Les Ananas De Courtrai, Sushi Attack, …) als drummer. Voor Blue Monday zoeken we al een tijdje naar een zangeres die tegelijk gitaar of toetsen speelt, als vocaal tegengewicht voor de bariton van Pieter.
We willen echter niet wachten met live spelen tot we die zoektocht afgerond hebben en dus zal je Blue Monday binnenkort live kunnen zien. De muziek kan je omschrijven als trage, melancholische muziek met een donker randje… een beetje Nick Cave, een beetje Tom Waits, een beetje Leonard Cohen, een beetje The XX. De sfeer is die van tristesse en melancholie, het is meestal ingetogen en intiem met als contrast geregeld wat agressievere gitaarstukken. Beide bands zijn voor ons belangrijk, maar met Chalice staan we al verder”, vertelt Pieter.
“Repeteren en live spelen met Chalice heeft voor mij iets therapeutisch. In mijn opvoeding werd mij altijd voor gehouden om mijn boosheid niet te tonen en nog steeds heb ik de neiging om woede en frustraties op te kroppen. Dan is repeteren of spelen met Chalice de perfecte uitlaatklep voor mij. Als ik twee weken niet repeteer, voelt dat aan als een fysiek gemis. Als een orgaan in mijn lichaam dat niet meer werkt”, geeft Pieter aan.
Ook voor Chris is de band nog heel belangrijk.
“Chalice is nog steeds de band waar ik mee opsta en ga slapen, maar na 20 jaar kan ik het ook wat gemakkelijker loslaten. Dat is gegroeid met de ‘volwassenwording’ van de band. Als het zo aanvoelt dat ik een remmende factor ben voor Chalice, zal ik met pijn in het hart een stap opzij zetten. Tot enkele jaren geleden zou dat scenario zelfs niet in mijn hoofd opgekomen zijn.
Ik verwacht niet dat Chalice nog eens 20 jaar zal bestaan. We spelen heel graag, we zijn een hechte groep vrienden die gaan voor de band en de muziek die we samen maken. We zijn nu al aan nieuwe nummers aan het werken voor de opvolger van Ashes Of Hope, maar we beseffen ook dat het voortbestaan van een band soms heel snel op losse schroeven staat.
Om de voorbije 20 jaar te overleven als band, hebben we behalve een flinke dosis doorzettingsvermogen ook heel wat geluk nodig gehad. Je weet nooit van tevoren wat er op je weg komt. Ondertussen hebben we al heel wat bereikt: vier goede albums opgenomen, op heel wat toffe festivals gespeeld, coole supports gedaan, voor veel volk kunnen spelen op onze releaseshows, heel wat mensen geïnspireerd of een leuke avond bezorgd…
Op de affiche staan van Graspop, Alcatraz of Ieperfest zou de kers op de taart kunnen zijn, maar ook zonder dat kan ik tevreden terugkijken op wat we bereikt hebben met deze band. Het einde is evenwel nog niet in zicht. We zijn 20 jaar oud, hebben dus een verleden, maar we kijken nog meer vooruit. Wie voortdurend omkijkt, die valt op zijn gezicht. Chalice blijft vechten voor de aandacht van iedereen met metal in zijn of haar hart, met alle beschikbare middelen”, stelt Chris.
Jullie zetten al stappen in het buitenland, met shows in Nederland en Frankrijk. Komt daar een vervolg op?
“Live spelen is nog altijd wat we het liefste doen. We kijken inzake buitenland vooral naar Frankrijk en Nederland. Daar groeit de belangstelling voor ons en komt er stilaan meer interesse van luisteraars en organisatoren. Volgende maand spelen we in Zoetermeer met de Nederlandse bands Shuulak en Incarnate en dan zien we wel wat de volgende stap wordt. We nemen onze tijd om het buitenland te veroveren. Niets moet en alles kan”, besluit Chris.
Yakchal is een Brussels trio dat instrumentale post-rock maakt, bestaande uit een drummer, bassist en gitarist. Daarmee weet je al een beetje aan wat je je mag verwachten. Nog niet alles natuurlijk maar geen paniek zelf weet ik er ook niet heel over. De bandleden luisteren naar de namen Davide, Ema en Paolo waardoor ik, mede door de groepsfoto, vermoed dat ze buitenlands bloed (of DNA) door hun aderen hebben stromen.
Muzikaal klinken ze als post rock. Hun vier songs op dit EP-tje, wat tevens hun debuut is, zijn atmosferisch en kennen een opbouw dat wat aan de getijden van de zee doet denken; namelijk het opkomen en wegtrekken van het water. Ik hoor fijn drumwerk en percussie, de bas brengt warmte in de songs en de gitaar kleurt en brengt sfeer. Het EP-tje werd vorig jaar live opgenomen op een zaterdagnamiddag in Saint-Gilles te Brussel. Michel Meulemeester stond in voor de opnames en de mixing.
‘00+5399+xo’ is een klein pareltje dat aangenaam luistervoer is. Ze treden ook live op. Onlangs in Elsene op het feest van post rock muziek en eind juni in Bergen. Een band in het genre om te volgen.
‘I refuse to give up’ is één van de eerste zinnen op ‘Ashes Of Hope’, het nieuwe album van de Vlaamse death/thrashband Chalice. Het is misschien ook één van de sleutelbegrippen van het album, want opgeven staat niet in het woordenboek van bassist Chris, na 20 jaar het enige overgebleven originele bandlid van de band. Opgeven is overigens niet aan de orde. Afgaand op ‘Ashes Of Hope’ gaat het uitstekend met Chalice.
‘Ashes Of Hope’ is nog maar het vierde album van deze band. Ze kiezen eerder voor kwaliteit dan voor kwantiteit en als band zetten ze hier collectief een stap vooruit. Voor de liefhebbers van death en thrash is dit dan ook een album om duimen en vingers bij af te likken. Een bijzondere heldere geluidsmix, gerijpte en mooi dooraderde composities, vonkende gitaren, strak en gevarieerd drumwerk, veel variatie in het stemgebruik van de zanger, … alles zit goed. Ook inhoudelijk klopt het verhaaltje bij de muziek. Rauwe emotie en maatschappijkritiek wisselen elkaar mooi af op een bedje van agressie en melodie.
De beste songs zijn “Amongst The Damned”, “Cult Of Serpents” en “For You”, maar het knapste werkstuk van het album is zonder meer het afsluitende “A Death Without Warning”. Een bijzonder nummer over hoe zelfmoord gewoon logisch is voor de betrokkene, terwijl de omgeving soms niets doorheeft. Deze track heeft zowel muzikaal als inhoudelijk een louterende en zinderende intensiteit die je kan vergelijken met het beste van Amenra (inhoudelijk) of Wiegedood (muzikaal). In de liveset van Chalice is dit al langer het sluitstuk en elke keer moet het publiek even bekomen van deze stomp in de maag.
Met ‘Ashes Of Hope’ zet Chalice zich na 20 nog maar eens op de kaart. Hopelijk weigeren ze nog lang om op te geven en kunnen we binnen vijf jaar een volgend en opnieuw bijzonder sterk album beluisteren. Voor zoiets willen we wel even geduld hebben.
Chalice - Chalice vertaalt sterk album naar zinderende liveset
Chalice
JC Tranzit
Kortrijk
21-04-2018
Filip Van Der Linden
De West-Vlaamse deathmetalband Chalice stelde op 21 april zijn nieuwe album voor op een releaseshow in JC Tranzit in Kortrijk. Ondanks het fantastische weer waren vele fans al vroeg op post. Twee bands mochten het publiek opwarmen. Fragmentum opende de debatten met melodische deathmetal. De band bestaat momenteel uit het duo Gunnar en Jan. Ze zoeken nog een bassist en een drummer, maar in afwachting daarvan treden ze op als duo, met de drum- en baspartijen die uit de laptop rollen. Beiden zingen en spelen uitstekend gitaar, maar door hun aanpak is hun show wel statisch. Het duo spoort het publiek aan tot wat meer interactie, maar het is pas bij de afsluiter, “Dark Path” van Amorphis, dat dat ook gebeurt. Dat is onterecht. Het is te gemakkelijk om deze band af te rekenen op de vooraf opgenomen stukken. Het foutloos meespelen met een tape wordt onderschat en verdient evenveel respect als het wachten op een drummer en bassist van vlees en bloed.
Metalbands verliezen zich bij de start van hun liveset soms al eens in een bombastische of dreigende intro en bij voorkeur veel rook uit een machine. Niet zo bij sludgemetalact Growing Horns. Zanger Dafus Demon komt gewoon als laatste op, gaat rustig schouder aan schouder staan met elk van de andere bandleden, geeft hen een schouderklopje of kust ze op de kale knikker, knoopt dan zijn dreadlocks los, nog een knikje naar het publiek en dan begint hij eraan. Zo kan het dus ook.
Growing Horns brengt sludgemetal met flink wat doom en soms wat death in de saus. Denk aan Down en Goatwhore en vooral aan het bij ons iets minder bekende Acid Bath. De band gaf in Kortrijk alles wat ze in zich hebben en speelde een prima set, maar de warmte in de zaal had het grootste deel van het publiek reeds murw geslagen. In de koelte van de buitenlucht hoorden die slechts flarden van een nochtans prima en bezield optreden. In de eerste rijen voor het podium was er wel wat beweging en gingen de hoorns vlot in de lucht.
Voor Chalice was er van bij de start volop enthousiasme tot achter in de zaal en ook de band zelf stapte met een brede glimlach het podium van de Tranzit op. De liveset volgde helemaal de volgorde van het album ‘Ashes Of Hope’, van “Amongst The Damned” tot “A Death Without Warning”. Zelfs backingvocaliste Febe mocht – net als op het album - meedoen op de outro van “Cult Of Serpents”. De band bleef in Kortrijk heel dicht bij de sound van het album, al gingen een paar details verloren door de zinderende energie en intensiteit.
Zanger Pieter kwam op met een vreemdsoortig masker en een touw om de hals als zou hij na de show opgehangen worden. Het masker werd al snel weggegooid, maar het touw bleef de hele set rond de nek bungelen. Veel meer decor en props heeft Chalice niet nodig en zelfs zonder zou de band nog steeds veel indruk maken op het publiek. Alle vijf leden van Chalice stonden/zaten zichtbaar te genieten op het podium. Misschien de ontlading na het lange wachten op het album dat maar net op tijd klaar was voor de releaseshow. Pieter is de voorbije vijftien jaar uitgegroeid tot een podiumbeest dat met veel vertrouwen het publiek bespeelt, zowel als hij al gruntend door de eerste rijen wandelt als wanneer hij theatraal tegen de vlakte gaat (en verder schreeuwt) in het slot van “A Death Without Warning”. Ook de nieuwkomers in de band zijn snelle leerlingen gebleken.
Om het feestje compleet af te maken, deed Chalice een toegift van vier nummers uit het vorige album ‘There Is Nothing’: “Parasites Of Hatred”, “Reflect”, “Dead Nations” en “When Your Gods Are Sleeping”.
Organisatie: Chalice/JC Tranzit
Heaven Shall Burn palmt de AB moeiteloos in!
Heaven Shall Burn – August Burns Red – Whitechapel – In Hearts Wake
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-18
Sam Bruynooghe
Een avond met Whitechapel, August Burns Red én Heaven Shall Burn; zelfs op een zondag moet dat wel volk trekken. En inderdaad, toen we rond 18u30 aankwamen, stond een volle zaal vol bekende gezichten al te genieten van het Australische voorprogramma In Hearts Wake. Ongetwijfeld was dit de minst bekende naam op de affiche, ook al heeft het melodic deathcoregezelschap intussen toch ook reeds vier albums op hun palmares. Hun laatste geesteskind Ark dateert uit 2017, dus uiteraard passeerden veel nummers van deze plaat de revue. Sterk gruntwerk van frontman Jake Taylor, maar de cleane vocals van bassist Kyle Erich konden we live niet altijd even goed pruimen. Het moet natuurlijk ook gezegd zijn dat In Hearts Wake met hun melodic/emo element de softste band van de avond is, wat nu eenmaal een stijlkeuze is waarvoor je moet zijn of niet. In elk geval overtuigde de band ons veel beter dan op plaat en het publiek reageerde dan ook enthousiast met veel geschreeuw en applaus. Het bleef vooralsnog echter nog redelijk rustig. Wel was het erg amusant om de mensen op het balkon naar hartenlust te zien headbangen en horns tonen vanuit hun comfortabele zeteltjes. Lui, maar nog steeds metal!
Na een korte pauze was het met Whitechapel tijd voor de eerste headliner van een avond die bijna uitsluitend uit headliners bestond. De Amerikaanse deathcore-iconen zijn natuurlijk vooral gekend om de legendarische keelgeluiden van Phil Bozeman, maar het was toch vooral bassist Gabe Crips die de show stal. De reus hakte er met een aanstekelijk, extatisch enthousiasme op in. Dit resulteerde in de eerste circlepitjes en al heel wat violent dancing vol overgave. Na twaalf jaar aan de top van de deathcorewereld maakt Whitechapel nog steeds de verwachtingen waar met klassiekers als The Saw Is The Law, This Is Exile en nieuwe hits als Elitist Ones, en je voelt echt dat de maatschappijkritiek menens is. Ook muzikaal zat het strakker dan Bozemans camo-legging. Nu eens djenty, dan weer melodisch, maar de grootste charme blijft toch vooral die slopende breakdowns! Elke keer wanneer je denkt dat het zwaarste achter de rug is, breekt de volgende gitaaraanslag (sorry, er is gewoon geen toepasselijker woord voor) je ruggengraat finaal middendoor.
Kon August Burns Red aan deze sterke show tippen? Moeilijk te zeggen. Op het vlak van entertainment zat het in elk geval al goed: de immer hyperkinetische zanger Jake Luhr haalde geregeld zijn beste salsamoves boven en het gehuppel – mét teenslippers – van leadgitarist JB Brubaker scoorden ook heel wat pluspunten. Misschien was dit het wel dat de eerste crowdsurfers van de avond over de streep trok om de deodorant van de security eens te gaan inspecteren, maar in elk geval dobberde men in het rond dat het een lieve lust was en dit stopte niet tot de laatste noten van HSB! Muzikaal speelde ABR zoals steeds technisch zeer sterk, soms ten koste van helderheid en compositie. Naar mijn persoonlijke smaak zou hun muziek sterker zijn als ze goede passages wat langer zouden aanhouden in plaats van om de haverklap compleet andere ritmes aan te snijden, maar over smaken en kleuren valt nu eenmaal niet te twisten. Naar het einde toe wisten de vrolijke metalcore-deuntjes de laatste twijfelaars toch te overtuigen en het zicht op de wall of death was uiteraard fenomenaal. En de groetjes van onze heiland Jezus Christus, die kregen we er gratis bij!
Naarmate het moment voor de hoofdact naderde, stroomden de balkons steeds meer leeg en werd het gezellig proppen op de parterre. Toen onze geliefde Markus met zijn eeuwige rode hemdje en natuurlijk zijn Heaven Shall Burn het podium betrad en de eerste tonen van Downshifter door de boxen galmden, vloog het dak er meteen al af. Het is trouwens echt verwonderlijk hoeveel bier je over je heen kan krijgen op de show van een straight edge band! Het werd een show waarbij de fans met de ene klassieker na de andere verwend werden: Black Tears, Hunters Will Be Hunted, The Weapon They Fear, The Final March, Voice Of The Voiceless, Counterweight, Combat… Petje af voor Alestorm-gitarist Maté Bodor, die de uitgevallen Maik Weichert weergaloos verving en zo ver buiten zijn comfort zone trad. Na een dik uur was het eindelijk tijd voor publiekslieveling Endzeit en Blind Guardian-cover Valhalla als afsluiter. Dit alles kon natuurlijk ook niet gebeuren zonder de obligatoire moshpits en een enorme wall of death (“but be careful guys!”) Leuk was ook hoe Markus in zaalshows zijn best doet om persoonlijk contact met het publiek te maken. Zo ging hij bijvoorbeeld maar al te graag in op het verzoek van een aantal opdringerige fans om een circlepit te starten.
Menig fan zal extatisch naar huis zijn gekeerd na een high five of een schalkse knipoog of kwinkslag. Dus dat hebben wij ook maar gedaan! Een leuke avond met goede shows, jammer voor wie er niet bij was want in de nabije toekomst hebben de bands geen bezoekje aan de Hellhole of Belgische festivals gepland…
Tot slot ook nog een dikke duim voor de diverse licht- en geluidstechniekers, want bij alle bands zat het er boenk op!
Setlists:
In Hearts Wake – Overthrow – Healer – Breakaway - Departure (Death) – Warcry – Earthwalker – Refuge
Whitechapel - I, Dementia – Faces - Elitist Ones - Let Me Burn - Mark of the Blade - Our Endless War - The Saw Is the Law - This Is Exile
August Burns Red - King of Sorrow – Empire – Frost - Spirit Breaker – Ghosts - Invisible Enemy – Dangerous – Composure – Float - White Washed
Heaven Shall Burn – Downshifter - Bring the War Home - The Weapon They Fear - Land of the Upright Ones – Counterweight - Black Tears (Edge of Sanity cover) – Corium - The Final March - Passage of the Crane - Profane Believers – Combat - Voice of the Voiceless - Hunters Will Be Hunted
Encore: Awoken – Endzeit - Valhalla (Blind Guardian cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heaven-shall-burn-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/august-burns-red-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/whitechapel-18-03-2018/
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Het Antwerpse DAAU viel 25 jaar geleden op met een klassiek instrumentarium en een punkattitude . Invloeden uit de klassieke muziek, jazz, rock en Balkan waren er te horen en maakte hen uniek. De broers Lenski zaten toen aan de bron om met viool , cello een bijzonder sfeervol , filmisch geluid te creëren . Later voegden ze er dub , elektronica en ambient aan toe. Intussen zijn de broers niet meer bij DAAU , maar met twee andere oorspronkelijke leden klopte men al die jaren aan bij stadsgenoot , man-van-alle-kunstjes, producer Rudy Trouvé . Hij kreeg al het materiaal , maakte daar een mixtape van en met knip- en plakwerk zorgde hij voor een nieuw meesterwerk ; alle invloeden heeft hij samengebracht , die de DAAU dat uitzonderlijk plaatsje gaf in de muziekscène met experimentele en subtiele melodieën en geluidjes . Klassiek avantgardepop!
De herinterpretatie klinkt overtuigend , raakt en behoudt het vroegere uitgangspunt van een sfeervol filmische trip die het klassieke linkt met ergens de Residents en Gotan project. “Drieslagstelsel II” , “Dansende mieren” en “Red” zijn sterkhouders op deze return . DAAU herleeft …
Half Moon Run is een kwartet uit Montreal en laat subtiliteit, finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang. Ze zijn toe aan hun tweede cd . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal . Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast. Met “I can’t figure out what’s going on” en “Turn your love” hebben we twee puike tracks , die opvallen door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek . De gevoelige indiefolk hebben we dan bij “Narrow margins”, “It works itself out”, “Warmest regards” en “Devil may care”.
Half Moon Run is zo’n band die z’n song mooi weet uit te diepen. Mooie plaat.
Half Moon Run doet de jonge hartjes sneller slaan!
Half Moon Run en Aidan Knight
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-15
Johan Meurisse
Het uit Montreal afkomstige kwartet Half Moon Run had misschien beter een dagje eerder in de AB afgezakt … Het jonge vrouwvolk hun hartjes sloegen sneller op de sfeervolle tracks. En de rode gloed kleurde op die manier nog feller. Tja, die belichting was bijzonder knap en af!
Half Moon Run laat subtiliteit en finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal van hun twee cd’s totnutoe , ‘Dark eyes’ en ‘Sun leads on me’ . De experimenteerdrift komt beduidend meer naar voor op de nieuwe tracks en de toegankelijkheid gaat niet verloren. En hun folkrefreintjes zijn de hartenkloppers.
“Turn your love” opende de set en intrigeerde door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek. Iets verderop hadden we een overtuigend “Works itself out” en in het laatste deel trok het kwartet de extraverte kant van hun sound open met “Everybody wants”, “She wants to know” en “Consider yourself”. Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast; en inderdaad dan dringt een stadionband als Muse zich op …
Er was nog voldoende ruimte om hun gevoelige indiefolk voor te stellen, als “Narrow margins”, “Unofferable” , “Warmest regards” en “Devil may care” . Het uitgebreid arsenaal aan elektrische en akoestische gitaren, dobro, zijn bedachtzaam en zalvend op die nummers. Ook de percussie werd uitgebreid met troms om een voller geluid te creëren.
Half Moon Run heeft aandacht voor elke song, die mooi uitgediept werd, en in de bijna anderhalf uur durende set kwamen we er wel 18 aan bod. De band is aan een opmars toe met deze tweede plaat; na een eerste optreden in de Bota was een goed gevuld AB het resultaat . “Trust” viel op door de stuwende elektronica en de sfeervolle, broeierige single “Full circle”, met een gedreven slot, kon de spannende set besluiten .
Het samenhorigheidsgevoel werd dan nog ondersteund door Dylan’s/ The Band’s “I shall be released” , die een kampvuurtje deden knetteren . Half Moon Roon werd letterlijk mooi uitgewuifd op die manier …
In het oog houden we ook Aidan Knight , vanavond de support, evenzeer uit Canada én al toe aan zijn derde plaat , maar nu verdiend in de spotlights . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys. Net als bij Half Moon Rum is er hier nagedacht over hoe de nummers moeten zijn . Voor wie wat later kwam , geen nood , de man komt nog eens dit voorjaar afzakken in de AB, maar dan niet als support. Beloftevol!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wiz Khalifa & Asap Rocky - A$AP & WIZ : the kings of rap in Vorst
Wiz Khalifa
Vorst Nationaal
Brussel
2015-10-28
Hans De Lee
Op woensdag 28 oktober was het al Rap en Hip Hop wat de klok sloeg in Vorst. Wie voor het eerst naar de gekende concertzaal afzakte en de weg niet goed wist kon best de geur van weed volgen om op het juiste spoor te raken en tijdig aanwezig te zijn.
Wiz Khalifa stond 2 jaar geleden ook in Vorst, zijn doortocht toen vond ik weinig overtuigend al zullen de fans het hier ongetwijfeld niet mee eens zijn. Maar kijk de immens populaire rapper uit North Dakota (echte naam Cameron JIbril Thomaz) maakte het deze keer allemaal goed met een vrij korte maar intense en gedreven set!
Vooreerst was het echter de beurt aan A$ap Rocky, een andere gevierde grootheid uit het rappersmilieu en afkomstig uit Harlem New York City. Vorst was zeker niet uitverkocht (de bovenste ‘ring’ bleef dicht) maar liep beneden en op de eerste tribune toch aardig vol met een kleurrijke mix van een overwegend jong publiek.
A$sap startte zijn set als ‘silhouet’ achter een immens projectiescherm waarop allerlei beelden uit de hip hop en zwarte cultuur werden de zaal ingestuurd. Zo passeerde ondermeer ML King de revue. De rapper nam een krachtige start en spuwde zijn woordenzondvloed over de zware, luide, vette en eerder trage beats. Af en toe volgde een stukje ‘a capella’ en in het derde nummer hoorde ik zowaar voor het eerst het geluid van een gitaar. Met het interieur van een kerk als achtergrond en de herhaalde slogans ‘Make some fucking noise’ en ‘Jump Belgium jump’ viel uiteindelijk letterlijk het doek en konden we A$ap en band (3 mede rappers en 5-tal muzikanten) echt live aanschouwen. Het publiek kon de show absoluut waarderen en reageerde enthousiast op een regen van dollarbiljetten en op het oeverloos gezever tussen de nummers. Dit haalde jammer genoeg soms wel wat vaart uit het degelijke optreden.
Eerste hoogtepunt was een ballade achtig nummer dat vanuit de zaal uit volle borst werd meegezongen en veel sfeer bracht. De set klonk nu duidelijk meer poppy en meer toegankelijk als bij de aanvang. A$sap benadrukte dat dit het laatste optreden was van de Europese tour en maande aan om er nog eens een behoorlijk feestje van te maken.
Niet voor niets werd toen wat coverwerk ingezet van House of Pain (“Jump Around”) en verrassend, Nirvana (“Smells like teen spirit”)…’Make some noise for Kurt Cobain’ dixit mister Rocky. Helemaal op het einde van de set kwam maatje Wiz Khalifa zijn opwachting maken en rapten ze samen het nummer “Wild for the Night”.
Stipt volgens het tijdschema betrad grootmeester Wiz Khalifa het podium om 21u45 om zijn eigen show ten beste te geven. Zonder veel poeha, bombast of introductie verhaaltjes, gewoon onmiddellijk erin vliegen met liveband en met een stevig nummer! Wat een contrast met het optreden van 2 jaar terug.
Na opener “Taylor Gang” werd “Gang Bang” ingezet…Alle nummers vloeiden gedurende de ganse set naadloos in elkaar over…Wiz kon het niet laten even te peilen naar het weedgebruik bij de fans in de zaal om dan heel toepasselijk “Smoking Good” te brengen. Het publiek reageerde nog enthousiaster dan bij A$ap Rocky en maakte meteen ook duidelijk voor wie ze vanavond in de eerste plaats naar Vorst waren afgereisd. En het moet gezegd…het niveau en de kwaliteit van de heer Khalifa lag toch minstens 1 klasse hoger dan zijn verdienstelijke voorganger.
Hij werd vocaal ook amper bijgestaan door andere crew rappers en handelde alle vocalen met gemak zelf af. Halfweg het optreden besloot het idool zijn blote bast nog maar eens te showen en schakelde hij muzikaal ook nog een versnelling hoger. De gespierde en 80% beschilderde (letterlijk) lichtgewicht rapper bracht de zaal met een heel knappe versie van “Black & Yellow” naar een heerlijke climax.
Ondanks het feit dat hij daarna wat gas terug nam en iets tragere en meer ingetogen nummers bracht, nam hij toch een bescheiden duik vooraan in het publiek en bleef hij constant de fans bespelen. Het voor de hand liggende nummer “Wild and Free” kwam er niet maar een ander nummer dat ontstond na samenwerking met His Highness Snoop Dogg “No Social Media” zat wel in de set.
Na een dik uur werd het einde van het optreden stilaan voorbereid. Een hele bende ‘homies’ kwamen on stage en rapten de ziel uit hun lijf. Het feestje kende een fantastisch einde met het recente en knappe “See you again” dat weer resulteerde in een gemeende hommage aan de overleden acteur Paul Walker.
Geslaagd optreden dat gerust wat langer had mogen duren en een veel betere indruk achterliet dat het optreden van een paar jaar terug! See you again Wiz!
Neem gerust een kijkje naar de pics van twee jaar terug
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wiz-khalifa-30-09-2013/
Organisatie: Live Nation
Westvlaamse garage pop met een surfrandje, denk aan The Growlers, Black Lips en The Allah Las. De lazy en zonnige gitaarrock van deze debuutplaat mag er best zijn, maar nergens kan Alpha Whale boven de hier voormelde groepjes uitstijgen, zeker Allah Las lijken nog een stapje te hoog. Een tintelend retro sfeertje dwarrelt gans de tijd door dit plaatje en op “Hidash” komt zich met succes een sitar mengen, maar toch zou het Alpha Whale goed doen mocht er wat meer Thee Oh Sees gekte of Ty Segall waanzin aan toegevoegd worden. En ook die Dick Dale gitaartjes mogen van ons een paar versnellingen hoger.
Sferische pop , daar stonden Geppetto & The Whales en support And they spoke in Anthems
garant voor !
And they spoke in Anthems
De eer om de avond te openen lag bij Arne Leurentop. Dit one-man band project wist de zaal in te palmen met zijn impressionante stem en meer dromerige rock. Leurentop neemt je mee in een sferische wereld gecreëerd door zijn stem, gitaar en opname apparatuur. Denk bij zijn muziek zeker aan The Beatles maar vooral ook aan Bob Dylan, zijn cover van “Stuck inside of Mobile with the Memphis Blues Again” is zeker de moeite waard!
Geppetto & The Whales - De mannen van Geppetto & The Whales openden de avond sterk met het nummer “Esther You”. Het rustige begin en de sterke opbouw in het nummer trokken de zaal mee in wat een zeer sfeervolle avond ging worden. De song past in het rijtje van “Jonathan” en “For the Black Hand of Dawn”, die erg ingenieus zijn uitgewerkt en zowel in ritme als in stijl noteren we boeiende, spannende variaties. De band staat met zes op het podium en dat creëert een unieke sound.
Doorheen de avond lieten ze verschillende kanten van zichzelf zien, toch blijft de samenzang een wederkerig kenmerk. Ze namen ons mee doorheen hun cd ‘Heads of Woe’, een geheel van rustige en meer rockgetinte nummers, o.m. “Heads”, “Animals” en “Bright Star in the Morrow” gaven dan weer de ruigere toets aan het concert.
Ook hun nieuwe song kon de zaal zeker bekoren en belooft alvast veel voor volgend materiaal! Met “Maxburg” nam het concert een nieuwe wending, dit instrumentale nummer werd begeleid door een projectie op een scherm van keukenhanddoeken.
Geppetto & The Whales dompelden ons onder in een Sigur Rós achtige wereld, de afsluiter “Time” was de perfecte afsluiter van de avond. Bombast is niet aan hen besteed, maar hun sfeerschepping zorgt voor de nodige emotionaliteit, wat ons doet besluiten dat we van deze jonge knapen nog veel kunnen verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/and-they-spoke-in-anthems-8-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/geppetto-the-whales-08-03-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het werd een hele mooie zondagavond, daar in de 4AD … Het begon al niet onaardig met de Gentse Reena Riot ofte Naomi Sijmons, dochter van wijlen Fons, bassist bij The Scabs na het vertrek van Berre Bergen naar De Kreuners. Voor het eerst opgemerkt tijdens een Radio 1-sessie van, jawel, The Scabs, haalde daarna in 2012 de finale van Humo's Rock Rally en kwam nu een nieuwe EP, die ze heeft ingeblikt met Mauro als producer, voorstellen.
Reena Riot bleek een zelfverzekerde en charmante verschijning op het podium, die over een paar geweldige en bijzonder wendbare stembanden beschikte. Een enkele keer klonk ze wat schril maar toch was het die stem die terecht voortdurend alle aandacht opeiste. Het was dan ook jammer dat die superbe stem omkaderd werd door muziek die veel te dicht bij de mainstream aanschurkte.
Naomi is opgegroeid tussen de platen van haar ouders (Muddy Waters, John Lee Hooker, Bob Marley,...) en die invloeden zouden te horen zijn in haar songs las ik ergens maar in Diksmuide was daar alvast niets van te merken. Toen ze haar gitaar inruilde voor de piano klonk het toch wat meer geïnspireerd maar meestal vond ik de groep (gitaar,bas,drums) veel te braaf, wat met een naam als Reena Riot toch wel anders had gemogen.
Nadat haar volledige tour vorig jaar nog gecancelled werd wegens gebrek aan voldoende belangstelling stond ze nu dus toch in de 4AD. Verre van uitverkocht maar toch had een behoorlijk aantal fijnproevers de weg naar deze club gevonden. Thalia Zedek lijkt al een eeuwigheid bezig : eerst in groepjes met namen als Dangerous Birds, Live Skull of Uzi, later in het gerenommeerde Come, waarmee ze een zekere cultstatus verwierf, en sinds 2001 solo. Of toch weer niet want sinds de plaat ‘Liars and prayers’ uit 2008 opereert ze onder de naam Thalia Zedek Band. Een logische beslissing want het was wel degelijk een groep die we aan het werk zagen.
Had ik bij een paar vorige concerten van haar nog het gevoel van "ok, sterk, maar zat er net niet iets meer in?" dan was het dit keer vanaf de eerste noten er pal op en werden we bij ons nekvel gegrepen om niet meer gelost te worden. De groep, die duidelijk op het toppunt van haar kunnen speelde, creëerde een spanningsboog vol onmetelijke schoonheid die niet meer doorbroken werd. Zelfs niet door een bassist die letterlijk naast zijn schoenen stond en duidelijk wat te veel lokale streekbieren had geproefd. Gelukkig had zijn basspel daar niet onder te lijden want dat ware zonde geweest.
Thalia Zedek kent blijkbaar een creatieve opstoot want na de schitterende plaat ‘Via’ van vorig jaar is er reeds een nieuwe EP, ‘Six’, terwijl ze vorig jaar ook nog een reünietour had met Come. Het waren gunstige voortekens die bewaarheid werden op het podium waar la Zedek in bloedvorm verkeerde. Haar unieke, getormenteerde stem joeg voortdurend koude rillingen over mijn rug terwijl ze ook op gitaar meer dan haar mannetje stond. Hetgeen ze tegenwoordig brengt staat eigenlijk niet zo heel ver verwijderd van haar Come-werk alleen klinkt het nu iets minder hard en vooral veel rijker. Dat laatste komt uiteraard door die twee andere protagonisten in de band die mede verantwoordelijk zijn voor die intense, melancholieke sound. Op viola : David Michael Curry (o.a. Willard Grant Conspiracy) en pianist Mel Lederman (Victory At Sea), beiden zeer bescheiden maar uitermate groots bezig. Rest me nog Winston Braman (bas) en nieuwkomer Jonathan Ulman (drums) te vermelden. Ik hoorde enkel hoogtepunten, de set kende echt geen enkele dip en toch vond ik één song er net iets uit springen : "Want you to know" dat een waarlijk bloedstollende uitvoering mee kreeg.
Na zowat anderhalf uur volgde na aandringen van een niet aflatende fan een derde bisnummer: Leonard Cohen's "Dance me to the end of love". Misschien wel het minste moment van de avond waarmee ik hier geen afbreuk wil doen aan die song. Nee, aan haar eigen nummers viel deze avond gewoon niet te tippen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thalia-zedek-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reena-riot-02-03-2014/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
