Queens of Acid is een nieuw project van onder meer twee voormalige Lords of Acid-zangeressen. Nikkie Van Lierop (Darling Nikkie/Jade 4U) doet de backing vocals en is coproducer en Gigi Ricci verzorgt de vocalen.
Lords of Acid kiest tegenwoordig per album/tournee een nieuwe Acid Queen. Gigi Ricci ging mee op de Make Acid Great Again-tournee van Lords of Acid, maar werd inmiddels vervangen door Carla Harvey (van vroeger bij Butcher Babies).
Er doet nog meer schoon volk mee met de twee Belgische dames, zoals Wim Daans (Lords of Acid, The Arch), de Spaanse gitariste Patri Grief (Pirate Queen, Norwald) en coproducer Robin Barbour (Machine X). Leuke namen zo bij elkaar.
En de eerste track zou met zijn licht provocerende lyrics en catchy synthrock zo meteen op een Lords of Acid-album kunnen staan. En dat is waarschijnlijk een beetje de bedoeling: tonen dat de dames niet zomaar een inwisselbaar poppetje zijn, maar dat ze effectief een song kunnen dragen en producen. Als dat de bedoeling was, dan is dit project al geslaagd met deze single. Maar ik hoop dat er meer in zit. Een volledig album zou leuk zijn. En een tournee, waarom niet. Deze wereld heeft zeker nog wat meer acid nodig.
https://www.youtube.com/watch?v=MeAFfv-31j4
Queens of the Stone Age – QOTSA graaft dieper dan ooit met The Catacombs Tour
Ondanks ticketprijzen die tussen de €150 en €350 schommelden, was het concert van Queens of the Stone Age in de Koningin Elisabethzaal elke euro waard. Op een kille maandagavond brachten Josh Homme en co een meeslepende show in drie akten, ondersteund door een orkest en een lichtshow die perfect de sfeer van elke fase ving.
Het voorprogramma werd verzorgd door Laura-Marie Carter, bekend van Blood Red Shoes — die met haar solo-set een verrassend intieme performance neerzette.
Deze tournee, toepasselijk getiteld The Catacombs Tour, ligt in het verlengde van de recente concertfilm die Queens of the Stone Age opnam in de catacomben van Parijs. Naar aanleiding van die indrukwekkende opname bracht de band ook een EP uit: ‘Queens of the Stone Age: Alive in the Catacombs’. Die mysterieuze, donkere sfeer werd in Antwerpen knap doorgetrokken, visueel én muzikaal.
QOTSA begon iets later dan gepland, waardoor het concert ruim na 23 uur eindigde, maar niemand in de zaal maalde daar om.
Act I opende met “Running Joke / Paper Machete”, gevolgd door parels als “Kalopsia”, “Villains of Circumstance” en ”I Never Came”— een breekbare start vol melancholie.
Act II was donkerder en zwaar, met een medley van “Someone’s in the Wolf / A Song for the Deaf / Straight Jacket Fitting” en een prachtige uitvoering van ”Mosquito Song”. Het hoogtepunt voor mij was “Spinning in Daffodils” (Them Crooked Vultures-cover) met een interlude van “The Blood is Love”.
In Act III bracht de band een emotionele afsluiter met nummers als “Hideaway”, “Fortress” en “…Like Clockwork”. Na het laatste akkoord verlieten band en orkest het podium — maar niet voor lang. Josh Homme keerde samen met Mickey terug voor een adembenemende, a capella versie van ”Long Slow Goodbye”.
Wat vooral bleef hangen, was het indrukwekkende stemgeluid van Josh Homme. Ondanks zijn gezondheidsperikelen van de afgelopen jaren klinkt zijn stem rijker, doorleefder en krachtiger dan ooit. Bovendien verdient het orkest dat de band op deze tour versterkt alle lof: hun bijdrage tilde de songs naar een cinematografisch niveau dat perfect aansloot bij de intensiteit van QOTSA’s universum.
Na het bisnummer bleef de zaal nog even in stilte hangen, toen plots “One Hundred Days” van Mark Lanegan weerklonk, een ontroerende afsluiter en een mooi eerbetoon aan de overleden vriend en muzikale broer van Josh. Hetzelfde nummer bracht Homme bijna een jaar geleden ook tijdens de herdenkingsshow voor Lanegan in Londen, samen met Dave Gahan (Depeche Mode).
Een fenomenaal optreden: intiem, groots en tot in de perfectie georkestreerd. Maandag of niet: een concert dat zal blijven hangen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
QOTSA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8776-queens-of-the-stone-age-27-10-2025?Itemid=0
Laura-Mary Carter
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8777-laura-mary-carter-27-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Queens of the stone age – Beresterk na ruim 25 jaar!
De verwachtingen waren hoog voor Josh Homme en C° na Rock Werchter waar ze al een onvergetelijke show speelden. Voor dit enig zaalconcert in ons landje keken we na al die jaren uit …
Eerst moesten we wel twee voorprogramma’s verteren …
Het eerste smaakte naar lauwe pap. Het vrouwelijke postpunk trio DEEP TAN uit London bracht er helaas niet veel van terecht. Hun geluid weergalmde in de nog bijna lege zaal. Ook waren de dames niet echt geïnteresseerd in het publiek. Ze deden op nogal afwezige wijze hun setje. Eenmaal konden ze ons een beetje boeien met een nummer dat ons aan WET LEG deed denken. Na 25 minuten was gelukkig deze slappe set afgelopen. Eigenlijk wel een gemiste kans voor deze dames om zich in de kijker te spelen.
THE CHATS daarentegen, grepen hun kans ten volle. Het Australische punkrocktrio gaf vanaf de eerste minuut vol gas. Punkie zien ze er niet uit, eerder casual, maar hun optreden was het des te meer. Er was geen tijd te verliezen, de nummers volgden elkaar in snel tempo op. Zanger-schreeuwer en tevens bassist Eamon Sandwith nam zijn band op sleeptouw voor een razende show. Het al behoorlijk aanwezige publiek kon dit absoluut smaken. Onder luid applaus mochten deze enthousiastelingen na een goed half uur tevreden rusten. Missie geslaagd van deze jonge gasten.
Stipt om 21u begonnen de QOTSA aan hun twee uur durende wervelende show. Onder een enorme verlichte driehoek met punt naar boven, nam de vijfkoppige band hun stelling in. Je kon meteen merken dat ze er héél veel zin in hadden. Josh toonde zich uiterst relaxt, cool en enthousiast, ook naar het publiek. En met de goed in het pak spelende gitaarvirtuoos Troy Van Leeuwen heeft hij er eentje van het eerste uur. Verder een band die goddamned goed op elkaar ingespeeld is.
Meteen de beuk erin met “Regular John” , die letterlijk van onder het desert stof werd gehaald , eentje van hun debuut , die na al die jaren terug ‘terecht’ op de setlist is geraakt . ‘Desert’ stoner van in de begindagen, zoals het ooit klonk met Kyuss , de vroegere band van Homme. Schitterend aftastend naar de rest …
Het concert brak volledig los met het tweede nummer, doorbraak naar het grote publiek, “No one knows”, de bonkende basgitaar, de splijtende drums en de gierende gitaren zouden bijna niet meer rusten. Band als publiek zijn gelanceerd voor die kenmerkende stonerrock nu.
Het net niet volledig uitverkochte Sportpaleis genoot van deze daverende, razende , retestrakke show van vele hoogtepunten. Geen afleiding door rookmachines, vlammenwerpers of confetti spuwende kanonnen, deze werden wijselijk achterwege gelaten.
Een eersteklas garagerockshow dus waar de nummers en de muziek centraal staan. En daar slaagde het vijftal zonder problemen in, zonder routineus te klinken, maar nog altijd fris, overtuigend, verrassend, vernieuwend en uiterst precies, brachten ze een héél mooie, boeiende straffe set die een perfecte afspiegeling was van hun rijkelijk gevuld en variërend repertoire.
Na een deugddoende break van zo’n vijf jaar zijn ze er terug bij met een nieuwe plaat ‘In times new roman’. Joshua heeft veel te vertellen , drama rond relaties, kanker enz op o.m. “Emotion sickness” en “Carnavoyeur”.
Wat een muzikaal parcours hebben ze afgelegd en wat een prachtreputatie hebben deze rockers opgebouwd. Na anderhalf uur , zestien nummers en een stomende “Little Sister”, kwamen ze even op adem om dan met vier straffe af te sluiten; “Go with the Flow” en het denderende, dreigende “A song for the Dead” beëindigden deze viersterrenrockshow.
Nee, net geen vijf sterren, “The Lost ark of keeping a secret” , ook eentje genesteld in ons geheugen en uit de oude doos werd jammerlijk over het hoofd gezien. Op Rock Werchter zat deze middenin de set. Schoonheidsfoutje van den Josh?! Het is hem vergeven, want het is ne toffe pee die z’n publiek weet te animeren!
Playlist: Regular John, No One Knows, Smoot Sailing, My God is The Sun, Emotion Sickness, If I had A Tail, Time & Place, Carnavoyeur, The Way you used to do, Better living through Chemistry, Sick,Sick Sick , Negative Space, Leg of Lamb, Made to Parade, Make it with Chu, Little Sister //
God is in TheRadio, I sat by The Ocean, Go with the Flow, A song for the Dead.
Neem gerust een kijkje nva de pics @Pinkpop (Wim Heirbaut) https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4962-queens-of-the-stone-age-17-06-2023.html?ltemid=0
Live Rock Werchter 2023 - Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 4 - zondag 2 juli 2023 - Muzikaal van alle markten thuis (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Queen + Adam Lambert - Queen is in the house!
Véronique Govaert
De alles veroverende ‘Bohemian Rhapsody Tour’ raast door Europa en dat zullen we geweten hebben, komende uit Mediterrane oorden en onderweg naar Scandinavië staat er driewerf Hoera een pit stop in Antwerpen op het programma. Deze week kon al niet meer stuk voor muziekliefhebbers pur sang, maandagavond de Rolling Stones in bloedvorm, woensdag Sting op zijn best bij Gent Jazz en dan vanavond dit feestje ... En ook hier zullen we niet op onze honger blijven zitten, dat voel en merk je aan alles, dat zindert door de zaal, op het podium pronkt een gigantische kroon, de vlag wappert bovenaan het (Sport)paleis ... het kan niet anders of 'Queen is in the house' ...
The Show Must Go On ... zonder his royal highness Freddie (RIP 1991)... met als waardig opvolger een andere diva ... Adam Lambert, het zijn grote schoenen om te vullen, maar Queen Adam doet het met verve. Het is een flamboyante, kleurrijke persoonlijkheid die in het voorbije decennium zijn sporen heeft verdiend, hij vervangt niet, dat is onmogelijk, maar geeft zijn eigen interpretatie en invulling. Misschien wat over de top soms, maar who cares ... Zijn openheid wordt even vaak geapprecieerd als bekritiseerd, maar maak één concert mee en je bent betoverd door zijn bevlogenheid, charisma, performance en het zanggenot dat hij uitstraalt en dan hadden we het nog niet over zijn stemgeluid & dan vooral het zangbereik. De oneindige jukebox aan Queen hits rijgt hij aan mekaar als waren het kinderliedjes en daar is het hem om te doen toch, al de rest is bijzaak.
Daarnet nog in de rij op weg naar de ingang en eens binnen op zoek naar ons plekje kon je al merken dat ook hier een mengelmoes van fans is komen opdagen. Alle pluimage, leeftijd, man, vrouw, X, families, hipsters, niet meer zo hip, ... iedereen in het getouw voor alweer een brok geschiedenis. Brian May & Roger Taylor, inmiddels flinke zeventigers, kozen er dus niet voor om op hun lauweren te gaan rusten, wel integendeel, zij voeren het spektakel naar alle uithoeken van de wereldbol. Weliswaar geflankeerd door oude getrouwen van de band zijnde Spike Edney op keyboard, Neil Fairclough op bas en Tyler Warren op percussie ... Immers: The Show Must Go On
Op de tonen van “Innuendo” verdwijnt de gigantische kroon in de hoogte om plaats te maken voor een fenomenaal gedecoreerd podium, je waant je plots zowaar in de opera met rode fluwelen gordijnen, goud barokke omlijsting, overweldigend, je weet niet waar eerst gekeken. Een nokvol sportpaleis gaat helemaal uit zijn dak en dan zien we die o zo bekende inmiddels 'zilveren' krullenbol door de spotlights omcirkeld. Brian May knalt met zijn gitaar door de boxen en met “Now I'm here” wordt de rollercoaster op gang getrokken ... voor een wat twee en een half uur later zal blijken een wervelende show die zijn weerga niet kent.
Roger Taylor heeft de drums onder controle en dan is het woord aan Adam Lambert, die betreedt het podium in stijl, met veel glitter & glamour, in een met goud en glittersteentjes geborduurde jas en met hoge zwarte tovenaarshoed, daar tovert hij gelukkig geen konijn uit ... Antwerp, Now I'm here ... I think I stay. En dat is maar goed ook, daar zijn we voor gekomen. We worden verwend met een resem hits, sommige worden helemaal uitgesponnen, andere dienen dan weer als intro of medley, op een haar na 30 songs komen deze avond voorbij.
Wie doet hun dit na ? De greatest hits-machine draait op volle toeren en wanneer Adam een applaus vraagt voor de twee aanwezige rocklegendes is het antwoord oorverdovend en zijn Brian & Roger zichtbaar geëmotioneerd. Of wij net als hem ook zo fan zijn van de irreplaceable Freddie Mercury, wel dat treft, ik ook, komen we van Adam te weten, laten we dan samen zijn liedjes zingen en dat doen we gewillig.
Lambert flirt met muziekstijlen, soms lijkt het wel opera, Bryan & Roger tillen het geheel dan weer naar wat Queen is, een rockband, inderdaad. Het totaalplaatje is overweldigend en wordt door de fans euforisch onthaald en daar zit naast de muziek uiteraard ook de show en het spektakel voor een groot stuk tussen. Ric Lipson & Rob Sinclair respectievelijk verantwoordelijk voor het decor & de lichtshow verdienen hierbij echt wel een eervolle vermelding, wat die twee verwezenlijkt hebben, woorden komen tekort om het te beschrijven, je durft nauwelijks met je ogen te knipperen uit schrik iets te missen. Naast het decor op zich worden we overstelpt met bewegende videoschermen, hologram-achtige projecties, lasershows, animaties allerhande, beelden uit de oude doos op de tonen van “These are the days of our lives” en bij “A Kind of Magi”c komt er vuurwerk uit May’s gitaar ... en ook ééntje uit de micro van Adam ;-)
Naast al het feeërieke is er ook ruimte voor een ingetogener moment wanneer Brian May op het midden podium een akoestisch “Love Of My Life” brengt. De beeltenis van Freddie Mercury verschijnt voor het eerst op het scherm, hij zingt het laatste couplet vanuit de eeuwigheid met Brian mee. Kippenvelmoment wat kan tellen ... Waarna het aan Roger Taylor is om “These Are The Days Of Our Lives” in te zetten, begeleid door oude beelden van de hele band (inclusief de vroegere bassist John Deacon, waar zou die inmiddels uithangen trouwens ...)
De show is inmiddels al een flink stuk over de helft heen, met “Radio Gaga” en vervolgens het meesterwerk “Bohemian Rhapsody” wordt er een eerste keer afscheid genomen, maar we willen meer en dat wordt ook luidkeels gescandeerd. En we worden beloond, daar heb je Freddie weer in beeld, hij zweept de zaal nog wat meer op met zijn ‘Ay-Oh ... Ay-Oh’ om dan te verdwijnen met een een lachende 'fuck you' ..
Dit wordt vervolgd met hoe kan het ook anders “We Will Rock You” en “We Are The Champions”... zowaar kampioenen zijn het zeker. Wat een streling voor oor, oog en andere zintuigen was me dat. Op de tonen van “Heroes”, van alweer een andere held, verlaten we de zaal ... anyway the wind blows.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2805-queen-15-07-2022.html
Organisatie: Next-Step
Om de artieste Baby Queen voor te stellen citeren we even het volgende over de single “Pretty Girl Lie”, I wrote this song after becoming increasingly frustrated with the relationship between my real-life identity and the person I was pretending to be online," vertelt Baby Queen aka Bella Latham "I grew up with really bad body dysmorphia which I believe was partly caused by the image of the stereotypically "pretty girl" I saw in the media all around me, and the fact that photoshop made this image completely unattainable. We're heading towards a reality wherein everybody edits their pictures, slims their noses, chisels their jaw bones, whitens their teeth and reshapes their thighs. I'm just over it. It's not cool. It's actually very uncool. If people aren't going to stop doing it, then all the kids should know that nothing is real, and this is my way of telling them that."
Het is ook de rode draad op de plaat 'Medicine'. Zielsroersels die iedereen die jong is in deze barre tijden zeker zal begrijpen. Ondanks de sombere ondertoon, schijnt hier ook een zonnetje achter de donkere wolk.
Bij een eerste beluistering dachten we 'weer zo een zeemzoete pop artieste' , maar deze jongedame klinkt zeker niet oppervlakkig. Integendeel. Ze steekt zoveel gevoel in haar songs dat je meevoelt met haar pijnbeleven.
Zwaarmoedige onderwerpen worden op een luchtige manier aangepakt, zonder dat het verhaal verloren gaat. Op “Internet Religon” steekt ze de draak met wat op internet gebeurt. “Pretty Girl Lie” grijpt terug naar traumatische wondes bij jongeren. “Want me” is een lekker catchy popsong, die de dansspieren aanspreekt . Op “Medicine” gaat het over ‘het anders-zijn’ , dat niet mis mag zijn.
Infos en boodschappen die je doen nadenken . Baby Queen geeft mee de moed niet te laten zakken. Positieve boodschappen worden de wereld ingestuurd. “Online Dating” klinkt meer weemoedig en toont dus op die manier haar ingetogen kant.
Baby Queen is een pop artieste met een persoonlijk verhaal , dat voor iedereen herkenbaar is. Ze meent wat ze zingt , emotievol, van uit haar buikgevoel. Haar teksten staan dicht bij de jongeren en raken diep . Ze zoekt muzikaal met hen naar hoop en perspectief. Een popprinses die harten kan doen breken
Tracklist: Internet religion 03:54 Pretty Girl Lie 03:39 Want Me 04:19 Buzzkill 03:25 Medicine 03:37 Online Dating 03:59
Nightqueen - Steun bands a.u.b. door na de lockdown de kleinere concerten en festivals te bezoeken waar muziek nog echt en puur is. Laat ons dan samen de herwonnen vrijheid vieren
De Genkse melodieuze power metal band Nightqueen timmert sinds 2004 aan de weg. Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart. De band bracht dit jaar nog een gesmaakte schijf op de markt 'Seduction', dit dus in heel andere line-up. Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Ook gitarist Adagio verliet de band en zijn plaats werd ingenomen door Cosi Maatrigiani; Paddy Lee, toetsenist Gio Zuccari en drummer Andy Hermans maken die nieuwe line-up compleet. Dat Hellen over een uiteenlopend stembereik beschikt, merkten we al op die plaat. Ook live doet de bijzonder charismatische zangeres er alles aan om iedereen uit haar hand te doen eten. De aanstekelijke power metal die Nightqueen naar voor brengt, raakt over de hele lijn bekeken zeker de gevoelige snaar. Dat merkten we nog toen we de band live mochten aanschouwen op Pluto Fest in 2019. We hadden een gesprek met gitarist Rex Zeco over het verleden, wat een band doet tijdens deze rare tijden waar we in leven, maar ook de toekomst. De band had ook een mooie boodschap naar de muziekliefhebber toe.
De band is ontstaan, dacht ik, 2004. Hoe is de band ontstaan? En hoe zijn de beginjaren verlopen?
De band is ontstaan als tijdverdrijf. Ik had zelf meer dan 12 jaar stilgelegen als muzikant en had de muziekwereld totaal niet meer gevolgd. Omdat ik zelf niet wist wat ik wilde zocht ik niet al te gericht naar de juiste bandleden. It was just for fun. Met de tijd besefte ik, dat sommige andere bandleden de muziek niet zo nauw namen en meer op hun ego voortdreven dan op hun kunnen. Dit resulteerde dan weer op ontelbare bezettingswissels, wat dan weer veel tijd kostte.
Er waren ook wel heel goede muzikanten bij die op zich dan niet in de band bleven omwille van anderen hun kunnen en/of gedrag. En telkens kon ik van voor af aan beginnen. Op zeker moment had ik dan zulk een groep mensen samen dat er plots wat ambities kwamen met het eerste album (‘for Queen and Metal’) als gevolg.
Ik begon stilaan te beseffen dat dit geen hobbietje meer was maar een tijdrovende en kostelijke passie waar ik elke dag meer en meer mee bezig was.
Een tweede album (‘revolution’) volgde en daar werd ik keihard met de feiten geconfronteerd door Jan Nemec (producer en oa ook Helloween, MSG, running wild). Hij stelde dat een band maar zo sterk was als het kunnen van alle leden samen. Ik wilde daardoor de opnames uitstellen maar de platenfirma (Wildgame) wilde daar niet van weten. ‘Revolution’ werd dus released terwijl het achteraf gezien zoveel beter had gekunnen. Ik was ook niet blind of doof voor commentaren en dacht veel na over verbeteringen. Ik wist dat alles net niet top was. Average dus. Maar in de songs zat veel meer dan wat wij als band eruit haalden. En ik had zeker geen zin om zo te blijven aanmodderen.
Na weer wat personeelswissels kwam Andy (Hermans) in de band en je merkte dat hij, samen met nieuwe bassist Paddy, de muziek onmiddellijk op een hoger niveau tilde. Een wissel van toetsenist bracht Gio in de band en we hadden binnen de kortste keren een klik. De muziek klonk een pak beter en ik speelde ahw in een zetel van goede muzikanten.
En net op dat moment kwam het spijtige nieuws over Keely binnen. Na lang zoeken vonden we de juiste zangeres in Hellen en kwam vlak daarna Cosi in de band. En als een samenwerking goed klinkt kan het ineens snel gaan. Dan band begreep perfect waar ik muzikaal naartoe wilde en vulden daar aan waar het nodig was. Sterker nog, ze begonnen mee te werken aan de nummers of zelfs alleen te schrijven. De stijl van Nightqueen is nu niet anders dan voorheen maar wel een stuk completer. Het resultaat kan je op het nieuwe album ‘Seduction’ horen.
Jullie muziek omschrijven als 'Female voice metal' ? is dat jullie tekort doen? Hoe zou je uzelf als band het liefst willen omschrijven?
Ik heb moeite met de term female fronted. Men zegt toch ook niet tegen Maiden dat ze Male fronted zijn ? Dat is het recept al verklappen voordat het menu opgediend wordt.
Volledig mee eens
De pers omschrijft ons als symphonic powermetal en daar kunnen we wel mee leven. Maar muziek in categorieën verdelen is eigenlijk dom. Als ik naar m’n eigen kijk , dan ken ik geen genres. Enkel M.W.R.L (music what Rex likes) en daar zit vanalles tussen gaande van André Rieu, Bach, U2 maar ook bvb Arch Enemy, Maiden, Priest e.d.)
Er is ondertussen ook het een en ander moeilijke en positieve momenten? Dingen die je bij zijn gebleven wat bijvoorbeeld optredens betreft.
Die leuke dingen zijn er zeker geweest maar die houden we best binnenskamers :-)
Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Hoe is het met haar gezondheid ondertussen?
We veronderstellen van goed. We hebben sinds Hellen geen contact meer , ondanks veel pogingen van mij en de andere bandleden. Eigenlijk jammer.
Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart? Hoe waren de reacties van de fans?
In het begin wat terughoudend maar sinds de nieuwe plaat er is zijn de reacties zeer goed. Soms overweldigend. Niet verwonderlijk. Hellen is een wereldzangeres dis werkelijk alles aan kan. De band zelf is ook zeer gelukkig met haar. Dat merk ik goed aan de gezichtsuitdrukkingen van de mannen (incl. mezelf) op het moment dat ze begint te zingen.
Nightqueen bracht in 2019 een nieuwe plaat uit ' Seduction' Hoe waren de algemene reacties?
Zeer goed. Buiten verwachting eigenlijk. We wisten dat we een goed album gingen uitbrengen. Maar de reacties waren (en zijn) indrukwekkend. Maar met alleen goede recensies red je het natuurlijk niet. De optredens moeten de bevestiging brengen maar toen kwam er een microbe de boel verzieken.
Op Pluto Fest kwam Filip Lemmens (Beyond the labyrinth) ook een paar songs meezingen. Ik vond dat een hoogtepunt op dat optreden. Zijn er nog mogelijkheden om samen met hem iets te doen?
Die kans is er altijd. We hebben nog niks concreets afgesproken. Maar het was zeker een fijne ervaring.
In deze tijden staat alles stil. Is Nightqueen achter de schermen bezig met nieuw werk? Eventuele releases of plannen?
jajaja :-) we zijn al in die fase dat we een concept en een albumtitel hebben. Enkele nummers staan reeds in testfase. Maar alles gaat nu een stuk langzamer. Als verpleger heb ik het, gezien de coronacrisis, nu een stuk drukker. Maar tussendoor werken we wel aan de nieuwe nummers via internet.
Hoe ga je als band om met zo een crisis? Ik stel die vraag aan iedereen, de antwoorden verschillen toch
We hebben onze eigen chatgroep waarin we dagelijks met elkaar in contact staan, elkaar ook ondersteunen in deze moeilijke periode. Er wordt uiteraard ook over de nieuwe muziek gepraat en voor de rest wat moppen naar elkaar sturen. Overdag bellen we ook regelmatig met elkaar. Dat maakt het allemaal wat draaglijker.
Schept zo een periode geen andere mogelijkheden. Zijn er wat dat betreft bijvoorbeeld geen mogelijkheden via sociale media live optreden zoals sommige al doen?
We hebben vorige week een fotovideo uitgebracht (“Silence and tears”) omdat we geen optredens of videoshoots kunnen doen. Een optreden op social media is aan gedacht maar niet uitvoerbaar voor ons. Sommige bandleden moeten van te ver komen en is dan geen essentiële verplaatsing. En onze Cosi geraakt de Duitse grens moeilijk over.
Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze periode?
We kunnen geen plannen maken omdat we niet weten wanneer deze crisis stopt. Er is ook veel kans tot heropflakkering van de virulentie. Dus plannen heeft voorlopig geen zin.
Is er ook een soort einddoel dat je als band wil bereiken?
Nee geen einddoel. We spelen tot we geen zin meer hebben :-) We hebben wel ambities naar ons eigen toe. bvb een volgend album nog beter maken dan het huidige.
Waar en hoe kunnen mensen merchandisers en dergelijke aankopen om de band te steunen? Zet gerust enkele links
merchandise en cd’s kunnen altijd rechtstreeks besteld worden bij de bandleden, el-puerto records, de facebookpagina
Dit was mijn laatste vraag. Zijn er nog opmerkingen die jullie graag zouden willen geven zet ze gerust hieronder
Er is een grote vraag maar ik denk dat ik nu in naam van vele goede Belgische bands spreek : aan de muziekfans kijk om je heen er zijn hier in dit klein apenlandje zoveel goede bands die jullie aandacht waard zijn. Bands hebben nu ook geen inkomen en in de toekomst misschien geen reden meer van bestaan. Steun die bands aub door na de lockdown de kleinere concerten en festivals te bezoeken waar muziek nog echt en puur is. Laat ons dan samen de herwonnen vrijheid vieren.
Zeer veel succes en sterkte in deze moeilijke tijden. En hopelijk kunnen we dit gesprek binnenkort eens face to face doen tussen pot en pint. Stay Safe!
Queensrÿche voorstellen aan een metalliefhebber zal waarschijnlijk niet nodig zijn. Ze waren eind jaren ‘80 en ‘90 een invloedrijke band met albums zoals ‘The Warning’, ‘Operation Mindcrime’ en ‘Empire’. Dat laatste album verkocht enorm goed en bevatte o.a. de single “Silent Ludicity” dat ook aansloeg in de hitlijsten. Rond de milleniumwissel werden hun albums wel iets minder. Het was telkens hopen op een album dat terug aansloot met hun beste jaren. Uiteindelijk verliet gitarist DeGarmo de band en later in 2012 ook zanger Geoff Tate. Met die laatste kwam het tot een pijnlijke rechtszaak over rechten. Todd La Torre kwam Tate vervangen en het moet gezegd hij doet dat helemaal niet slecht. Het heeft opnieuw zuurstof en een nieuwe wind gegeven aan de band. Het vorig album “Condition Human” kreeg vooral goede kritieken en klonk fris. Terug enkele boeiende progressief uitgewerkte passages en slimme solo’s. De sound sluit terug aan met die van hun beste werk.
Op ‘The Verdict’ gaan ze verder deze weg op. Een hele opluchting voor de liefhebbers van de band (waar ikzelf ook toe behoor). Drummer van het eerste uur Scott Rockenfield deed niet mee op dit album (ouderschapsverlof heet het officieel). Het is nog maar de vraag of hij nog zal terugkeren. Zanger La Torre deed daarom de drumpartijen in de studio. Zo begint het haast op een soloproject van La Torre te lijken. Maar muzikaal klinkt ook dit album op het vlak van productie en sound terug top en vakkundig.
Er staan best een heleboel songs op die vinniger en sneller klinken dan wat we van de hen de laatste tiental jaren gewoon waren. De songs zijn ook terug ietsje meer progressief uitgewerkt (net als op ‘Condition Human’). Maar zo ingenieus zoals vroeger zitten ze dan ook weer niet in elkaar. “Inside Out” is een heerlijk rockende en donkere track. “Dark Reverie” is een smaakvol gemaakte powerballad maar die pakt toch minder als hun bekende ballads uit vervlogen tijden. Zo wisselen de songs elkaar af in tempo en lengte. Stuk voor stuk degelijke en aantrekkelijk gemaakte songs. Ware het een onbekende band geweest ik gaf het een hoge score. Maar ik mis een stukje magie en melodieën die blijven hangen. Iets wat ik wel hoor in de oudere songs zoals “Jett City Woman”, “I Don’t Believe in Love” of “Promised Land” of “Resistance” om maar enkele te noemen. Daar is het gitaarwerk en de opbouw toch net ietsje uitgesprokener en zijn de melodielijnen net iets sterker. Op dat vlak missen ze toch DeGarmo en Tate om de songs uit te werken.
Maar globaal gezien kunnen we zeggen dat ‘The Verdict’ net als hun voorganger een zeer degelijk album is waar veel jonge bands niet aan kunnen tippen. Wie van ‘Condition Human’ hield kan zich deze met zijn ogen dicht aanschaffen. Voor al die andere kan ik alleen maar zeggen: checken of het je raakt.
Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & The Queens. Op een goede drie jaar tijd gaan haar nummers erin als zoetebroodjes . Twee platen noteren we nu met een handvol singles , die een breed publiek omarmen.
Ook vanavond was het een charmant weerzien en wordt de zangeres/performster/animatrice onthaald als een ‘Queen’ , die het ‘anders zijn’ zo muzikaal ‘normaal’ mogelijk maakt … Op haar vorige passage in Vorst had ze af te rekenen met een fysiek belabberde toestand van hoge koorts en ontoereikend stembereik. Hier zagen we een kwieke verschijning met haar band die de temperatuur deed stijgen …
Sfeervolle , dromerige popliedjes met elektronica/elektrowave/funk/hiphop -motiefjes en beats klinken eenvoudig , aangenaam en lekker in het gehoor. Het Franse chanson krijgt meer finesse en de sound is onschuldig , leuk en goed . Ze omschrijft het graag als freakpop , die wordt omfloerst met wonderlijke synths , roffelende, hitsende drums en een magistrale , doorleefde zang, met heerlijke refreinen, ook al zijn er zanglijnen voorgeprogrammeerd. Het doet er niet toe, iedereen geniet , beweegt en zet danspasjes .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar rits dansers (-essen) en een videowall achter de groep . Een fantastisch live spektakel. Een dansmusical die het plaatje compleet maakt; muziek en dans gaan hand in band, de energie wordt gebald in bruisende dynamiek, levendigheid én in emotionaliteit en dramatiek . Een soort West Side story , of wat het Kursaal in de zomermaanden de laatste jaren weet te bieden …
Opener “Comme si on s’aimait” refereerde aan “Beat it” van Michael Jackson. Al gauw horen we die schitterende single “Damn, dis-moi” van de nieuwe plaat ‘Chris’. Synchrone danspassen sieren het nummer. Afgetraind danst, hotst en zwiert onze zangeres. Het combo wordt warm onthaald . “Le G” blikt terug naar die synthpop van Giorgi Moroder .
Haar recyclage stemt iedereen gelukkig. Science-fiction wordt er tegen aan gegooid , met pompende electrobeats . Jawel , het mag harder , feller , energieker . “Radio gaga” leidt “Les paradis perdus” van landgenoot Christophe in , waarin zelfs een flard Kanye West te horen is; ze zingt en voert het solo uit, ondersteund van zachte pastelkleurige keys.
Bijna halverwege de set komen twee interessante singles voorbij , “Christine”, “5 dollars , voorafgegaan door het slepende “Feel so good” . Daarna valt de spanning wat weg , niet alle nummers zijn even-single-waardig , komt de klemtoon op show en de act ; sneeuwvlokken dwarrelen in ‘t rond en geven elan aan de sound.
Een zwoel, dampend sfeertje groeit op “Follarse” , een Janet Jackson/Vanity 6’s “Nasty” wordt er mooi aan gebreid . Intiem moment hebben we op “Nuit 17 à 52” , feeëriek door de smartphonelichtjes ; solo staat ze daar op het grote podium , zingt a capella en wordt door het publiek op handen gedragen. Wat een meezinggehalte . “It doesnt matter” en “La marcheuse” als slotstuk brengen muziek en dans te samen.
Een volleerd gezelschap is aan het werk, die met twee oudere nummers uitwuiven ; het zijn de gekende tunes van “Saint claude” en “Intranquilleté” die een extraverte , dansbare tint krijgen . Ze is hier te zien aan de andere kant van de zaal .
Christine & The Queens brengen ‘la chaleur humaine’, gelijkwaardigheid van de kleurrijke wereld van de gays en de transgenders. Een boeiende artieste die dans , theater en muziek samen brengt in een sfeerrijk geheel.
Organisatie: Live Nation
Queens of the Stone Age - Geen vervaldatum op goede rock
Queens of the Stone Age
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-16
Victor De Roeck
De verwachtingen waren hooggespannen gisteren in het Antwerps Sportpaleis. Queens of the Stone Age kwam hun laatste album ‘Villains’ voorstellen in een zaal die al even voor aanvangsuur goed gevuld stond. De Queens zaten vol energie en deden er dan ook alles aan om het publiek te geven waar ze voor gekomen waren: ouderwetse rock’n’roll.
Wie QOTSA niet kent, moet de laatste twintig jaar onder een steen geleefd hebben. De rockband met Californische oorsprong is al enkele decennia niet meer weg te denken uit internationale hitlijsten. Hun zevende album kwam eerder dit jaar uit en daar hoort natuurlijk een wereldwijde tour bij. Een mix van oude en nieuwe nummers kon het publiek wel bekoren en bij momenten dachten we zelfs dat een moshpit iemand het leven ging kosten.
De eer om de fans op te warmen was aan Broncho, een Amerikaanse indie rockband. Hoewel deze band echt wel potentieel heeft, hebben ze het halsstarrig publiek geen enkele keer kunnen raken met hun muziek. Volkomen begrijpelijk, aangezien iedereen enkel en alleen uitkeek tot wanneer Josh Homme en co het podium zouden opkomen. Uiteindelijk veranderde de zaal in een doodgewoon praatcafé waar de muziek net iets te luid stond om effectief te praten, en zag het merendeel schoon de kans om snel nog eens naar de bar of het toilet te gaan.
Queens of the Stone Age dan maar, eindelijk. De mannen hadden er duidelijk wel zin in, ondanks een mankende frontman, en toen het doek naar beneden viel en ze één voor één op kwamen lopen, werd duidelijk dat het publiek er ook stevig voor wou gaan. Het decor was sober, maar met momenten waren de lichteffecten zo fraai dat ze een echte meerwaarde vormen. Ook de lichtpalen bleken nog functioneel te zijn, want Josh vond een potje grensoverschrijdend gedrag tijdens “A Song for the Dead” wel oké. Nochtans bleef het merendeel erg passief de eerste vijf nummers, die niet helemaal klonken zoals het zou moeten. Of het aan de klank in de zaal, een slaperige geluidsman of de band zelf die nog wat moest opwarmen lag, weten we niet. Het was ook even wachten op de eerste woorden van Josh, een korte “Thank You”, meer kregen de fans niet.
Na een halfuurtje was het dan toch prijs en kreeg meneer Homme het Sportpaleis los, en met momenten wel heel los. Nummers zoals “Regular John” en “No One Knows” waren net wat sommige stijve harken nodig hadden om ook hun innerlijke rockster te ontdekken. Hier en daar stak de frontman eens een speech af, dan weer een sigaret op. Zelfs voor een stukje slam poetry was er plaats. Nieuwe nummers klonken keer op keer goed, maar jammer genoeg was het publiek niet altijd mee. Zonde, nummers zoals “Fortress” en “The Evil Has Landed” behoorden misschien wel tot de beste van deze avond.
Hoe meer naar het einde, hoe meer het publiek er ook zin in kreeg. Wat begon als een eerder rustig optreden, ontaardde naar het einde toe in een ordinaire moshpit en een heleboel crowdsurfers. Dit hoort er natuurlijk allemaal bij en toont aan dat de sfeer met momenten heel erg goed zat, zoals bij de bisnummers. De energie die toen tot uiting kwam, na bijna twee uur lang rocken, was ongezien. Na nog een laatste “Thank you!” en enkele cirkeltjes sigarettenrook verdwenen de Queens van het podium onder luid applaus. De fans hadden gekregen waarvoor ze gekomen waren.
Queens of the Stone Age bracht een meer dan twee uur durende set die op momenten net iets te flauw was, maar die ruim gecompenseerd werd op andere momenten. Het duurde even, maar de sfeer bleek uiteindelijk wel helemaal juist te zitten. Hier en daar leek het wel een ouderwets rockoptreden, inclusief het geduw en getrek in de moshpits en het crowdsurfen. Misschien deze zomer eens overdoen op een Belgische festivalweide?
Setlist: If I Had a Tail - Monsters in the Parasol - My God is the Sun - Feet Don’t Fail Me - The Way You Used to Do - You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire- No One Knows - Regular John - The Evil Has Landed - I Sat by the Ocean – Fortress - Smooth Sailing - Domesticated Animals - Make It Wit Chu - I Appear Missing - Villains of Circumstance - Little Sister - Sick, Sick, Sick - Go With the Flow
Bis: Head Like a Haunted House - I Think I Lost My Headache - A Song for the Dead
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Neen, de nieuwe QOTSA is alweer niet de verhoopte knaller geworden. De heren hebben zich nochtans niet willen bezondigen aan overdaad en hebben hier maar een schamele 9 nieuwe songs op dit album gekwakt. En dan nog zijn er een paar overbodige bij, hoe is het mogelijk. Bloedarmoede ?
Het siert Josh Homme dat hij wil evolueren, maar de nieuwe op glam en dance-rock gericht sound komt niet altijd even sterk uit de verf. ‘Villains’ opent misschien wel nieuwe deuren, maar staat nu echt wel mijlenver van de Kyuss wervelstormen ‘Blues For The Red Sun’ en ‘Welcome To Sky Valley’ of de QOTSA klassiekers ‘Rated R’ en ‘Songs For The Deaf’. Tot nader order mogen we deze vier kanjers beschouwen als het beste wat Josh Homme op de wereld heeft gebracht, en we vrezen dat daar geen verandering meer zal in komen.
Het begint nochtans veelbelovend. “Feet Don’t Fail Me Now” stelt middels een lange intro ons geduld zwaar op de proef, maar wat er na komt is een voltreffer van een song waarin een stel hete riffs, funky synths en een geweldige groove samen tot iets zeer levendigs uitgroeien. Een lekker kontschuddend “The Way You Used To Do” is al even sexy en de funrock van “Domesticated Animals” stuift ook nog lekker door. Met “Fortress”, een lauwe popsong met een zeurend melodietje, gaat QOTSA echter de eerste keer flink de dieperik in. Een haastig, fel en hitsig glampunk nummertje “Head Like A Haunted House” komt dan heel even de meubelen redden, maar helaas, van daar af is het zo goed als gedaan. “Un-Reborn Again” is een leuk ideetje dat veel te lang gerokken wordt , “Hide Away” is slappe eighties pop en afsluiter “Villains Of Circumstances” gaat wel heel ver over de slijmbalgrens. Daartussenin hebben we gelukkig nog de stevige puncher “The Evil Has Landed” gekregen, maar toch blijven we met een hongerig gevoel zitten.
Een 5 op 9 is veel te weinig voor een band van dit kaliber.
Zoals de titel al doet vermoeden, was het geen fitte Heloïse Létisser – alias genderbender Christine – die we vrijdagavond op de planken van Vorst Nationaal te zien kregen. Na het openingsnummer “Starshipper” verontschuldigde ze zich voor ontoereikend stembereik wegens ziekte, en later liet ze op haar Facebookpagina verstaan dat de show pas kon doorgaan na een verkwikkende dosis cortisone.
Niet dat ze er zelf geen zin in had: ze wilde coûte que coûte in Brussel het beste van zichzelf geven, om – dixit Héloïse – “terug te geven wat jullie me gedurende anderhalf jaar hebben gegeven”.
Christine and the Queens hebben dan ook op een erg korte tijd het hart van het Belgische publiek veroverd: eerst verzorgden ze het voorprogramma van Stromae, om in oktober 2014 zelf te touren met het debuutalbum ‘Chaleur Humaine’ (Because Music, 2014). De eerste stappen als hoofdact zette Christine hier in de Botanique, ze werd vervolgens volwassen in de Cirque Royal en tijdens de hete zomermaanden bevestigde ze – met wisselend succes – haar status als electropop-koningin op de weides van Werchter en Pukkelpop. De zegetocht werd tenslotte bekroond met een uitverkocht Vorst Nationaal. Het is natuurlijk maar de vraag hoe vaak men met één album en één show kan blijven verrassen.
Maar Christine heeft duidelijk geen last van concertmoeheid en het ontbreekt haar allerminst aan enthousiasme. Melodieuze nummers geïnspireerd op de synthpop uit de jaren ’80 zoals “Half-Ladies” en “iT”, en de zware technobeats van “Pretty-Ugly”, worden afgewisseld met flarden uit monsterhits zoals “I Feel For you” van Chakha Khan en Technotronic’s “Pump up the Jam”.
De aanstekelijke choreografie van de Franse Marion Motin (zie ook Stromae) die Christine en haar vier dansers opvoeren, fungeert als een verlengstuk van de muziek en is erg boeiend om naar te kijken. Haar meest bekende “Christine”, die in het midden van de set valt, doet de zittende menigte op de flanken recht veren. De theatrale kant van Christine komt dan weer tot uiting in “Here” en de - met dichterlijke vrijheid aangepakte - cover van Michael Jackson “Who is it”, waarbij Christine, even alleen op het podium en onder het witgele licht van één spot haar hartenpijn uitschreeuwt. Via de videowall brengt ze ook andere muzikanten op het podium, zoals in het bedwelmende “No Harm is Done”, een duet met de jonge Amerikaanse rapper Tunji Ige. Het nummer werd uitgebracht ter promotie van de Amerikaanse versie van haar debuutalbum en beschrijft het moment “voordat er iets gebeurt, vooraleer we kiezen welk gevecht we zullen aangaan”.
Het nummer “Jonathan” bracht dan weer een semi-naakte Perfume Genius naar Brussel. Een rustpauze wordt ingelast tijdens “Chaleur humaine”, waarbij Christine met een boeket bloemen een ereronde maakt doorheen het publiek – als een soort (hopelijk tijdelijk) afscheid aan het Belgische publiek.
De bonustracks brengen de zaal nog één keer tot aan het kookpunt, met “Paradis perdus/Heartless” en “Saint Claude”, de single die ze schreef voor een ietwat onhandige jongen waarvan ze erg veel van had gehouden (terwijl “Who is It” over een vrouw gaat).
De tweede bisronde werd afgesloten met de ballad “Nuit 17 à 52”, die vooral bezuiden de taalgrens veel airplay heeft gekregen.
Hoewel ze door ziekte misschien niet voluit kon gaan in Vorst, entertainde Christine and the Queens anderhalf uur een erg uitgelaten publiek, en van stemproblemen hebben wij niets gemerkt. Het moet gezegd, de mix van dans, theater en muziek – handelsmerk van Christine & the Queens – houdt de aandacht wel vast, en ook de sobere scenografie met Dan Flavin-gewijze TL-verlichting, brengen veel sfeer op het podium.
Als de muziek niet altijd even hard kan boeien – niet alle nummers zijn singlewaardig en ook de Engelse lyrics zijn vaak moeilijk verstaanbaar, wat soms vervelend kan zijn – is er nog altijd de erg expressieve présence van Héloïse Létissier om op terug te vallen. Het spel tussen het mannelijke en vrouwelijke, weerspiegelt in de androgyne look van Christine, haar oproep om samen de eigen voornaam te roepen zodat we uiteindelijk allemaal “Christine” worden, haar interesse voor de kleurrijke wereld van de gays en de transgenders – ze vermeldde zelfs de film ‘Paris is Burning’ als inspiratiebron – maken Héloïse Létissier ook buiten de concertzalen een boeiende artieste. En ze is nog maar 27! We zijn alvast erg benieuwd hoe ze, zowel muzikaal als persoonlijk, zal evolueren.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set vorige week Zénith, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/christine-and-the-queen-26-09-2015/
Organisatie: Live Nation
Liefhebbers van de Classic rock band Queen zakten massaal af naar Oostende waar in het Kursaal de Queen tribute band Queen Extravaganza op de planken stond. Coverbands, je hebt ze in alle geuren en kleuren en dus zijn er ook van de befaamde Engelse Rockband Queen heel wat afkooksels. Toch heeft Queen Extravaganza zoveel meer en niet op zijn minst omdat deze groep muzikanten door de oorspronkelijke leden zelf werden gekozen. 'Het moederschip' Queen bestaat ook nog altijd en kende sinds het overlijden van boegbeeld Freddy Mercury in 1991 wisselende bezettingen. In de recente geschiedenis was de formule Queen + Paul Rodgers (van Bad Company) best wel de moeite waard. Nog recenter namen Brian May & Roger Taylor American Idol Adam Lambert mee op tour en dit met wisselend succes. Dit jaar werd het concert van Queen in Brussel nog afgelast vanwege stemproblemen bij Lambert.
Terwijl sommige Classic Rockbands krampachtig proberen te overleven - in een al dan niet gemuteerde vorm van de originele bezetting - hebben andere bands er definitief het loodje bij neergelegd. Wat Queen betreft kunnen we voorlopig dus nog van twee walletjes eten. Maar voor hoe lang nog?.......want zowel Brian May (68 jaar) als Roger Taylor (66 jaar) hebben inmiddels de pensioenleeftijd bereikt en lijken tour moe.
De Queen Extravaganza band is ongelooflijk straf en bestaat uit zanger Marc Martel, gitarist Nick Radcliffe, drummer Tyler Warren, bassist Francois-Olivier Doyon en toetsenist-'orkestmeester' Brandon Ethridge. Jeff Scott Soto die nog deel uitmaakte van de band tijdens de vorige toer is er nu niet meer bij.
Het zalige a capella stuk uit "The Prophet's Song" luidde het concert in. Tijdens de beukende opener "Tie Your Mother Down", gevolgd door het sublieme "Don't Stop Me Now" viel meteen de sublieme stem op van Marc Martel. Deze sympathieke Canadees bracht vorig jaar met 'Impersonator' een bijzonder sterk poprock album uit en deze avond bevestigde hij zijn uitmuntende zangkwaliteiten. Vaak kwam hij heel dicht in de buurt van Freddy Mercury maar wist toch met een eigen stemtimbre zich te onderscheiden van zijn grote voorbeeld. Bovendien is Martel ook geen imitatie van Mercury wat andere tribute bands wel eens durven te beogen.
Het Kursaal van Oostende bewees eens te meer over een sublieme akoestiek te beschikken want het geluid in de zaal bereikte de perfectie. Minder geschikt is deze mooie concertzaal dan weer voor een echt rockconcert want ook nu waren er weer kleine conflictjes tussen toeschouwers die rechtopstaand uit de bol gingen en anderen die liever bleven zitten in hun mooie gereserveerde rode zitjes. Rocken deed de band bijna 120 minuten lang met een indrukwekkende setlist vol Queen klassiekers en enkele verrassingen. De diversiteit die Queen doorheen de jaren aan de dag legde werd nog maar eens duidelijk in bijzonder knappe versies van "Save Me" (monsterballad), "Hammer To Fall" (stadion rocker) en afsluiter "Somebody To Love" (gospelsong).
In de set waren ook enkele minder bekende Queen songs opgenomen zoals het door drummer Tyler Warren gezongen: "Dragon Attack" en wat later "Stone Cold Crazy", dat vooraf werd gegaan door een boeiende drumsolo. Knappe drummer met een bijzonder sexy stemgeluid! Voor "Bohemian Rhapsody" kreeg de band in het meerstemmig middenstuk hulp van de originele videoclip, waarbij de band heel even van het podium verdween om na een kort visueel intermezzo de song naadloos te hervatten. Hoogtepunten waren er genoeg maar als ik er toch eentje moet noemen dan was dit voor mij het aan Freddy Mercury opgedragen en kippenvelmoment: "Love Of My Life".
Ook visueel zag alles er keurig uit met enkele videoschermen waarop gedurende het concert leuke animaties en Queen vintage foto's en videoclips verschenen. Een machtige lichtshow zorgde voor een totaalspektakel al moet ik wel beklemtonen dat het toch vooral het muzikale was dat zo sterk imponeerde. Tijdens de wervelende finale met klassiekers als"Show Must Go On", "We Will Rock You" en de afsluiter aller tijden "We Are The Champions" was het alsof het kampioenenfeest van K.V. Oostende al losgebarsten was.
Queen Extravangaza was een waar feest voor elke Queen liefhebber. Op een indrukwekkende manier en met een zekere waardigheid en authenticiteit, slaagden de zeer getalenteerde muzikanten van het Queen Extravaganza project er in om de erfenis, die Freddy Mercury & co ons achterlieten, te laten herbeleven. Queen was één van de succesvolste popgroepen uit de muziekgeschiedenis....vandaag is dit Queen Extravaganza misschien wel beter dan het huidige Queen + Lambert!
Setlist:
*Tie Your Mother Down *Don't Stop Me Now *Save Me *Seven Seas Of Rhye *Killer Queen *Hammer To Fall *Dragon Attack *Crazy Little Thing Called Love *Love Of My Life *A Kind Of Magic *Lazy On A Sunday Afternoon *I'm In Love With My Car *Bohemian Rhapsody *Under Pressure *I Want It All *Another One Bites The Dust *Stone Cold Crazy *I Want To Break Free *Radio Ga Ga *Fat Bottomed Girls *Somebody To Love
----------------------------------------
*The Show Must Go On *We Will Rock You *We Are The Champions
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/queen-extravaganza-13-08-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent
Wie er op voorhand durfde aan twijfelen of Queens Of The Stone Age een zaal van het kaliber Sportpaleis zouden aankunnen, werd al na één seconde abrupt het zwijgen opgelegd.
The Queens namen een verschroeiende start met een snoeihard “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” dat al meteen overging in het geweldige prijsbeest “No One knows”. Na amper twee songs wist een dol Sportpaleis al dat hier geschiedenis zou worden geschreven en “The lost art of keeping a secret “ en “My God is the sun” deden daarop het boeltje nog wat meer ontploffen. De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien door de zaal gejaagd.
Queens Of The Stone Age waren zelf nogal verrast dat ze zo een immense zaal konden inpalmen, Homme stak zijn respect voor het publiek niet onder stoelen of banken en sloofde zich extra uit. Hoe heviger hij er een lap op gaf, hoe uitzinniger de fans werden. Het dak moest en zou er af gaan. “Little Sister”, “Sick Sick Sick” en “Go with the flow” ramden als een stel op hol geslagen bizons op het publiek in.
Tussen al die snerende rocksongs grepen The Queens geregeld naar de variatie van de nieuwe plaat met de hete funk van “If I had a tail” en de sexy grooves van “Smooth Sailing”. Het experimentele “Kalopsia” en het wondermooie “I Appear Missing”, dat prachtig uitdeinde met Homme’s zweverige gitaar, zetten de subtiliteit van die nieuwe plaat nog wat duidelijker in de verf.
Nog meer adembenemende verpozing kwam er met het fraaie “…Like clockwork”, dat zelfs even naar Pink Floyd neigde, en een werkelijk schitterend “The Vampyre of Time and Memory” dat met Homme achter de piano een fenomenale bisronde inzette. Een briesend “Feel good hit of the summer” en een hels “A song for the Dead”, dat ook zonder Mark Lanegan een heuse orkaankracht verspreidde, maaiden als finale krachtstoten genadeloos het hele Sportpaleis omver. Dit was heftig.
Het gevreesde akoestiekspook van het Sportpaleis had geen vat op QOTSA, dit was de legendarische doortocht van een verwoestende rock’n’roll tornado.
Grote band, groots concert.
Support act Band Of Skulls hadden we eerder al in betere omstandigheden (lees kleinere zalen) meegemaakt. Het Sportpaleis is vooralsnog een beetje te groot voor dit trio, maar een viertal puike nieuwe songs en de spetterende bluesy gitaar van Russell Marsden doen ons alweer uitkijken naar het nieuwe album.
Organisatie: Live Nation
Queensrÿche - Na hun eerdere passage op PPM Fest in april 2013 in België, had de Amerikaanse progressieve metalband Queensrÿche opnieuw een show in hun agenda gepland in Belgenland, meer bepaald in de Brielpoort te Deinze. Zoals de meesten wel zullen weten zijn er 2 actieve Queensrÿche(s) op deze aardbol die hun kunstjes op het publiek loslaten, nl. de band waar Geoff Tate mee toert, en de band (die dus in Deinze aanwezig was) met de oudgedienden Rockenfield, Jackson en Wilton. Als vervanger van de originele frontman Tate werd Todd La Torre (ex Crimson Glory) in 2012 aangetrokken, dus tijdens de breuk en het ontstaan van de 2 verschillende bands. Een rare en uiterst zeldzame situatie als je het mij vraagt, maar barsten tussen bandleden kunnen dus zo'n situaties uitlokken hehe.
Terug naar het optreden nu...terwijl de support bands 'Methusalem', 'After All' en 'Max Pie' reeds hun show hadden afgewerkt, was het ongeveer 21u15 toen de lichten op het podium werden gericht om de show af te trappen. Bij aankomst aan de Brielpoort in Deinze had ik al direct in de mot dat er niet al te veel volk was afgekomen naar deze zaalshow, maar ik had toch meer dan een 500-tal personen verwacht. Inderdaad, ook na de support bands kon je kiezen of je nu op een halve meter van het podium wou staan, of helemaal achteraan rondom de bar. Spijtige zaak dat er veel lege plekken te bespeuren waren tussen het publiek, maar de Amerikanen lieten het niet aan hun hart komen!
En de eerste verrassing van de avond was een feit: Queensrÿche trapte af met hit nummer 1: “Queen of the Reich”, inderdaad, zo'n nummer dat je eigenlijk pas verwacht tijdens de bisronde. De stem van Todd kon gemakkelijk de hoge uithalen aan die bij de muziek vereist zijn en gehuld in een jasje en bijhorende zonnebril bezorgde hij het publiek met dit openingsnummer meteen de nodige vreugde. Reeds 13 studio albums werden uitgebracht, maar voor mij persoonlijk is het ultieme conceptalbum ‘Operation: Mindcrime’ mijn favoriet! En uiteraard werden enkele nummers uit deze klassieker ten hore gebracht zoals "Speak", "The Needle Lies", "My Empty Room" en de meezinger "Eyes of a Stranger". Het nummer "Empire" van het gelijknamig album mocht uiteraard ook niet ontbreken op de setlist.
In het jaar 1984 werd het debuutalbum ‘The Warning’ uitgebracht en met een tournaam als 'Return to History' kreeg deze plaat het meeste aandacht want het merendeel van de nummers vandaag waren uit dit album geselecteerd. Denk hierbij maar watertandend aan hits als "En Force", "Child of Fire", "Warning" zelf, "NM 156", "Roads to Madness" en afsluiter van deze avond: "Take Hold of the Flame".
Oh ja, ook meezinger "Jet City Woman" mocht niet ontbreken en werd dus logischerwijs als bis-nummer gebracht.
Een aangename avond, waarbij vooral opviel dat zanger Todd la Torre moeiteloos de plaats van Geoff Tate heeft overgenomen en er duidelijk chemie tussen de bandleden zichtbaar is! Heel leuk en verzorgd optreden, enkel spijtig van het beperkt aantal toeschouwers :(
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4262
Organisatie: R-Mine Productions
Zes jaar liet boegbeeld van de Queens Josh Homme op zich wachten om nieuw werk uit te brengen . Na ‘Era Vulgaris’ is er dus nu ‘ …Like clockwork’ . Tussenin hadden we nog wel eens die ‘best of’ op een festivalpodium, waarin een nieuwtje kwam opduiken .
Zes jaar …, een hobbelig parcours en een zware beproeving voor Homme ; een donkere periode waarin hij het fysiek en mentaal moeilijk had , met een bijna-doodservaring .
Het heeft z’n weerslag op de nieuwe plaat . Niet meer dat stonerwerk van vroeger , of een ouderwets potje stampwerk , nee, ‘…Like clockwork’ is een brede plaat geworden, broeierige en theatrale rock en sfeervolle nummers .
Ook … geen echte vaste band , want op de plaat was er ruimte voor heel wat gastbijdrages. Natuurlijk kan Josh beroep doen op een Dave Grohl, Mark Lanegan , Nick Olivieri en Alex Turner; onverwachts kwam Elton John, Trent Reznor en Scissor Sister Jake Shears een handje toesteken.
Het zorgt ervoor dat QOSA hun meest diverse plaat uithebben , kleurrijk , gelaagd , melodieus en slepend . Op die manier kom je uit op een variatie als “I sat by the ocean”, “My god is the sun”, “Keep your eyes peeled”, en de intieme “The vampire of time & memory” en de titelsong.
QOSA is hier meer dan gegroeid , en levert op die manier een afwisselende en wisselende plaat af, die je wat gewoon moet worden , maar bon soit , waarschijnlijk wordt live het rockend concept meer dan goedgemaakt!
Op zijn best klinkt deze Brugse band als een gedreven Tragically Hip, zoals in “Plastic girl”, maar de songs zijn bijlange nog niet sterk genoeg (lees te braaf) om dit volledige plaatje te blijven boeien. Er draaft doorgaans wel een vlotte rockdrive doorheen dit schijfje, maar wij hebben een probleem met zanger Filip Bohyn. Deze tracht meermaals een Nick Cave neer te zetten, maar dat lukt niet echt waardoor zijn vocale prestaties eerder geforceerd dan spontaan overkomen. De band speelt wel met een gezonde spirit, maar de songs willen niet altijd mee, zo doet een vermeende rockballad als “Queen of the night” er meer dan 7 minuten over om uiteindelijk nergens naar toe te gaan.
http://www.myspace.com/dollarqueen
Afgelopen dinsdag stond de Engelse Rockband Queen in een goed gevuld Sportpaleis. De band heeft naar schatting 300 miljoen albums verkocht en behoort nog steeds tot een van de meest succesvolste bands aller tijden. Eind 1991 stierf de wereldbefaamde frontman van deze band en zo kwam er definitief een einde aan de vaste groepsbezetting die sinds 1971 dezelfde was gebleven. Na het overlijden van zanger Freddie Mercury onttrok ook bassist John Deacon zich uit het publieke leven waardoor slechts gitarist Brian May & drummer Roger Taylor onder de naam Queen doorgingen. Sinds 2000 gaven May & Taylor regelmatig acte de présence op verschillende festiviteiten. Maar de heren kwamen vooral in de publiciteit door het uitbrengen van re-recordings en het restylen van oude songs. Pas in 2004 is er de vernieuwde samenwerking met Free & Bad Company zanger Paul Rodgers. In 2005 ging de band als Queen + Paul Rodgers toeren doorheen Europa. De tour was zeer succesvol en Rodgers werd als vaste frontman ingelijfd. Midden deze maand verscheen het nieuwe studioalbum (het eerste in twaalf jaar!) ‘The Cosmos Rocks’ onder de naam Queen + Paul Rodgers met daarop aansluitend een nieuwe Europese tournee.
Queen zonder Freddie Mercury is Queen niet meer hoor ik U al zeggen. Deels klopt deze stelling natuurlijk wel maar naar mijn mening is zanger Paul Rodgers in staat om de zware erfenis van de band met veel eerbied opnieuw live tot bij de fans te brengen. Rodgers is allesbehalve een imitatie van Mercury. Hij beschikt over een totaal ander stemgeluid en heeft ook niet dat extravagante van Freddie. Rodgers is echter wel een van de allerbeste Classic Rock zangers en verdiende zijn sporen bij bands als Free & Bad Company. Vele fans moeten er net zo over gedacht hebben want vele Queen fans van het eerste uur vonden de weg naar het Sportpaleis. Trouwens de ziel van Mercury was in het Sportpaleis uitdrukkelijk aanwezig…..je voelde hem, je hoorde hem, je zag hem.
Het concert opende met een erg bombastische visuele intro. Na al dat gedonder en geknetter werd er geopend met “Surf’s Up….School’s Out”, een nieuwe track uit het nieuwe album. Naast May, Taylor & Rodgers stonden ook nog Spike Edney (Keyboards/Vocals), Jamie Moses (Guitar/Vocals) en Danny Miranda (Bass Guitar/Vocals) op het podium. Stuk voor stuk echte rasmuzikanten! Het podium werd vrij klassiek opgebouwd met een catwalk tot in het midden van de zaal. Tevens werd er gebruik gemaakt van een indrukwekkende lichtshow samen met enkele prachtige, goed gedoseerde videoprojecties. In de openingsfase waren er nogal wat technische geluidsproblemen. Microfoons deden het niet en ook de eindmix was niet al te best, maar vanaf “Fat Bottomed Girls” werd de juiste balans gevonden en ging de zaal een eerste keer massaal uit de bol. “Another One Bites The Dust”, commercieel gezien Queen’s grootste hit, werd met veel enthousiasme uitgevoerd. Rodgers dankte het Sportpaleis voor ‘the beautiful singing’. Nog meer vuurwerk volgde met “I Want It All” & “I Want To Break Free”. Vertrouwde songs die toch een tikkeltje anders klonken doorheen de stembanden van Rodgers.
Hierna verwelkomde Brian May ons en hij liet meteen ook weten dat reeds drie mensen (waar ik er een van ben) het nieuwe album hadden aangekocht. De nieuwe single “C-Lebrity” volgde maar het publiek reageerde hier toch een stuk terughoudender op. Daarna was het beurt aan elk lid om zich in de kijker te spelen. Paul Rodgers deed dit met een akoestische versie van de Bad Company song “Seagull”, waarin hij vooral liet horen welke klasbak hij is! Daarna nam ‘Doctor’ Brian May plaats op de catwalk, midden in de zaal. Brian erkende niet werelds beste zanger te zijn en vroeg het publiek hem te begeleiden in het prachtige “Love Of My Life”. Deze song ontpopte zich tot een van de allermooiste, intiemste concertmomenten die ik ooit mocht beleven. Zo intens, zo warm en met zoveel respect voor de overleden zanger Freddie Mercury , die Brian May een eerste keer uitvoerig bedankte. De folksong “’39” sloot hier naadloos bij aan. Deze song werd diverse keren onderbroken en werd terug hernomen door telkens een bandlid in de uitvoering toe te voegen. Roger Taylor op basdrum werd zo tot dicht bij het publiek gebracht. De op het eerste zicht wat afwezige Taylor bewees nadien het tegengestelde door een erg gesmaakte en originele drumsolo weg te geven. Zo bespeelde hij de bascello van Danny Miranda met zijn drumsticks. Leuk was het stukje van “Under Pressure” dat in de solo verweven zat . Toen Taylor’s volledige drumkit vooraan was opgebouwd verraste hij met een stevige versie van “I’m In Love With My Car” en zong hij ook de leadvocals van de ’sad song’ “Say It’s Not True”. Deze laatste song staat ook op het nieuwe album maar werd al eerder uitgebracht ter gelegenheid van Wereld Aidsdag.
Terug met zijn allen naar het grote podium waar Paul Rodgers achter de piano had plaats genomen voor de klassieker “Bad Company”. Geen Queen song maar toch erg gewaardeerd door het publiek. “Time To Shine” werd voor de eerste maal live gespeeld maar maakte weinig indruk. Daarna liet Brian May ook nog eens horen welk bedreven gitarist hij nog steeds is. “Bijou” & “Last Horizon” waren wondermooie ‘instrumentals’. Met “Crazy Little Thing Called Love” begon de finale die afsloot met misschien wel Queen’s bekendste song: “Bohemian Rhapsody” in een semi-live uitvoering. Freddie Mercury mocht ons vanuit de hemel (via de videoscreens) nog eens toezingen. Geen mens die het erg vond dat dit eigenlijk slechts opgenomen videobeelden waren. De Queen fan van het eerste uur genoot intens want Freddy Mercury is en blijft ongeëvenaard als frontman van Queen, ook vele jaren na zijn dood.
Bissen deed men met de knallers: “All Right Now” van Rodgers band Free, “We Will Rock You” en afsluiter “We Are The Champions”. Het Sportpaleis vierde deze overwinning voluit.
Zelden heb een band oude rockers met zoveel enthousiasme op het podium gezien. De formule Queen + Paul Rodgers is dus duidelijk een shot in de roos. Oude Queen fans erkennen in de live uitvoeringen de sound van weleer, terwijl Paul Rodgers sterk wist te overtuigen als nieuwe zanger voor de band. ‘Queen…..they are still the champions’!’
Setlist: *Surf’s Up…Schools Out!, *Tie Your Mother Down, *Fat Bottomed Girls, *Another One Bites The Dust, *I Want It All, *I Want To Break Free, *C-Lebrity, *Seagull, *Love Of My Life, *’39, *I’m In Love With My Car, *Say Its Not True, *Bad Company , *Time To Shine, *Bijou, *Last Horizon, *Crazy Little Thing Called Love, *Show Must Go On, *Radio Ga Ga, *Bohemian Rhapsody
BIS: *Cosmos Rockin’, *All Right Now, *We Will Rock You, *We Are The Champions
Organisatie: AJA concerts
Queens of the Stone Age toonden op het Werchter festival van vorig jaar aan dat ze op scherp stonden. De band rondom Josh Homme speelde een strakke, krachtige en dynamische grungerocksetje. We zagen één brok energie op het podium!
In de Lotto Arena was het niet anders en termen als ruig, ruw, rauw, ongepolijst en beuken waren op hun plaats en toch…net als een ruwe bolster met blanke pit klonk het geheel doordacht, melodieus, gedoseerd, broeierig, spannend, meeslepend, bedreven en energiek door de sterke opbouw.
QOSA heeft iets met ons landje; ze hebben dEUS en Millionaire als vrienden, en kunnen rekenen op een sterke aanhang. Trouwens, tijdens hun Europese tournee was het enkel in België dat ze in zo’n grote zaal optraden, wat de wederzijdse band en liefde hechter maakte. “Belgium smiles above me”, zei Homme die avond nog.
In hun anderhalf uur durende set speelden ze vooral songs uit het recente ‘Era Vulgaris’ (die het ietwat ontgoochelende ‘Lullabies to Paralyze’ opving) en ‘Songs for the deaf’ , de succesplaat uit 2002. Band en publiek beleefden hun avondje wel, ondanks de beschouwende, koele blik van Homme. Hij was alvast onder de indruk toen een crowdsurfer erin slaagde langs de security het publiek in te diven. “Rock’n’roll shit, I like it”, was Homme’s reply!
We zagen een ontketende drummer Castillo, die z’n lichaam en z’n drumstel liet afzien, het diepe basspel van de moeilijk in te tomen Schuman, en het snedige gitaarspel van het duo Van Leeuwen/Homme. Een toetsenist heeft sinds de vorige cd de band vervoegd. In een lichtdecor van kroonlusters dompelden ze ons onder in een stevige portie grungerock..
Na de broeierige opener “You think I ain’t worth a dollar, but I feel like a millionaire”, die door de korte stops ophitsend werkte, waren de eerste 45 minuten in een moordend tempo: “Do it again”, “3’s & 7’s”, “Feel good hit of the summer” (gelinkt aan “ A hard day’s night” van The Beatles), “Go with the flow”, “Hangin’ tree” en “Little sister”. Vóór de hippe sensuele single “Make it with chu” – this one goes out to the ladies-, trakteerden ze ons op enkele beklijvende, bezwerende versies van “Misfit love”, “In the fade” en “Burn the witch”.
Na het welgekomen, sfeervolle rustpunt hielde het gesmeerde kwintet het publiek in z’n greep, met prachtig gesoleer van gitaar, bas en drums, ondersteund door psychedelica toetsen: “Someone’s in the wolf”, “You can’t quit me baby” en de single “Sick sick sick” vormden een meeslepende, broeierige drie-eenheid, en besloten de set. Een schitterende finale!
Prijsbeesten “No one knows” en “Song for the dead” klonken opzwepend en bedreven, een versmelting van de stoner- en grungerock; twee toegiften om U tegen te zeggen. Dit was ‘Fxx damned beautiful’!
Een bezielde QOSA bracht op hun dooie gemak een hels, verschroeiende set; ze werden op handen gedragen. Ondanks het minder geluid als enig minpunt tekende de band bij een volgend concert voor een nog grotere zaal…, wat verdiend zou zijn.
Support was het Schotse Biffy Clyro die we al eens aan het werk zagen met Bloc Party; hun sound ligt ergens tussen de ‘70’s retrorock en de grungerock van Nirvana, Fu Manchu, Foo Fighters. De groep speelde een strakke set, soms ingehouden, soms explosief, maar kampte vooral met te weinig goede snedige songs-met-ballen!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
