Too Noisy Fish - Een speeltuin voor avontuurlijke jazzliefhebbers
In de coronaperiode volgden we niet minder dan 75 streamingconcerten. Eén daarvan is ons bijgebleven als een ode aan de nacht. Tijdens Inside Jazz leerden we Too Noisy Fish kennen met ‘Nightwatch’, waarin de vertelling van Dimitri Verhulst, filmbeelden en een onweerstaanbare groove elkaar vonden. Zelfs vanachter een scherm voelden we hoe sterk die muziek tot de verbeelding sprak.
Ruim vijf jaar later kregen we Too Noisy Fish (xxxx) in De Casino eindelijk in levenden lijve te horen. Het trio groeide uit de ritmesectie van Flat Earth Society en heeft met ‘Tolstoy’ inmiddels een vijfde album uit. Voor deze jazzmatinee nam Sam Gerstmans de contrabas over van Kristof Roseeuw, naast pianist Peter Vandenberghe en drummer Teun Verbruggen. Welke beelden zouden die drie oproepen met piano, contrabas en drums alleen, zagen en hoorden we meteen die filmische inslag vanaf opener “4321”, verder “Tolstoy' tot “Dark”. Wat deze matinee zo eigen maakte, was het plezier waarmee het trio ons telkens op het verkeerde been zette. Vooral in “For Francis” en “Juice at Five” kwam dat tot uiting. De drums konden plots ontploffen en even later haast fluisteren. De contrabas kon alle kanten uit, terwijl het pianospel soms iets ritueels kreeg. Wie graag vooraf weet waar een nummer heen gaat, zou er horendol van worden.
Rondom ons leek het publiek net plezier te hebben in die onverwachte wendingen. Zelfs de eindtijd bleek zo'n wending. 'We moeten stoppen om vijf uur', klonk het. Tot hilariteit van de aanwezigen deed het trio er nog drie kwartier bij. In die set zat ook een lang uitgesponnen versie van “Here's to You”, het nummer van Ennio Morricone en Joan Baez uit de film ‘Sacco e Vanzetti’. De drie namen de tijd om de muziek beelden te laten oproepen. Als bis kregen we “Dance!?”, nog zo'n parel uit ‘Tolstoy’.
Na zoveel onverwachte afslagen zou de verrassing er stilaan af kunnen zijn. Too Noisy Fish hield het spannend met de humor waarmee het trio elke wending bracht. ‘Nightwatch’ voerde ons destijds de donkere nacht in. Deze keer stapten we met een grijns De Casino uit. Een speeltuin voor avontuurlijke jazzliefhebbers, zonder meer.
Setlist: 4321 - Tolstoy - Dark - Fredryck in Doubt - For Francis - Walter's Wurly - Juice at Five - Here's to You
Bis: Dance!?
Organisatie De Casino, Sint-Niklaas
Portland - De pieken en dalen van het leven
In juni 2025 hoorden we Portland op de kiosk van De Casino al enkele nummers uitproberen die later op ‘Champain’ zouden belanden. “Lay Me Down” kon zich toen al meten met het oudere werk. Bij het herbeluisteren van de plaat raakte die weemoed ons opnieuw.
Ook voor het voorprogramma keerden we graag terug naar De Casino, waar de Sint-Niklase FINN in eigen stad voor Portland opende.
FINN (xxxxx) was ruim een jaar eerder in diezelfde zaal een van onze ontdekkingen tijdens de voorronde van Sound Track. Toen viel op hoe vlot ze van dansbare pop naar intieme momenten achter de toetsen schakelde. Ze haalde de finale en won intussen de Wase muziekwedstrijd Lawijtstrijd. Deze keer wisselde haar begeleider tussen verschillende keyboards, terwijl FINN zelf ook met klanken speelde. In die bredere arrangementen hoorden we meer de kleurrijke vocals dan bij de voorronde.
Halverwege haar set vertelde FINN dat een van haar nummers over de pieken en dalen van het leven ging. Die afwisseling hoorden we de hele avond terug. Bij FINN viel ze het meest op toen ze na de dansbare nummers vooraan op de boxen ging zitten. Daar bracht ze een nummer zo intiem dat we er een krop van in de keel kregen. Tegelijk straalde ze zoveel warmte uit dat we er ook bij glimlachten.
Op haar negentiende hield ze De Casino moeiteloos in haar greep. Dat was ook Jente Pironet opgevallen, zo zou later blijken.
Toetsen en bas zetten “Aurora”, de opener van Portland (xxxxx), indringend in. Drums en gitaar pikten in en pas daarna gingen de registers helemaal open. Portland stond als een blok op dat podium. Jente Pironet praatte de nummers met warmte aan elkaar. Hoe charismatisch hij ook is, de kracht van deze set zat in het samenspel. Op ‘Champain’ horen we hoe Pironet na een zware periode pijn en verdriet een plaats probeert te geven. In “Time Is Now” hoorden we live vooral de vastberadenheid waarmee hij weer vooruitkeek.
Portland zocht de intimiteit op en sprak even later evengoed de dansheupen aan. In die afwisseling herkenden we de pieken en dalen waarover FINN het eerder had.
Ook “Exactly What I Need” liet horen waarom het nieuwe werk ons zo raakt. De songs vertrekken vanuit Pironets eigen verhaal en laten ruimte om er iets van onszelf in te herkennen. Bij “Pouring Rain”, het voorlaatste nummer van de reguliere set, nodigde Pironet FINN uit om mee te zingen. Hij sprak openlijk zijn bewondering voor haar uit. Daarna sloot Portland de set af met “Lay Me Down”, voor ons een van de mooiste nummers op ‘Champain’. De weemoed die ons op de kiosk al had geraakt, kwam weer boven.
Bij het eerste bisnummer, “Ally Ally”, gingen de gsm-lichtjes de lucht in. Een vertrouwd concertgebaar kreeg in De Casino iets persoonlijks toen we zagen hoe het Pironet raakte. Met “Until I Find Some Bigger Fears” konden de benen nog één keer los. Die omslag van ontroering naar danslust maakte de finale voor ons onvergetelijk.
Setlist: Aurora - Time Is Now - Killer's Mind - Matilda - Pure Honesty - Lady Moon - Good Girls - Deadlines - Lucky Clover - Exactly What I Need - Pouring Rain - Lay Me Down
Bis: Ally Ally - Until I Find Some Bigger Fears
Pics homepag @Hannelore Dieleman
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Water Damage – In een langgerekte, diepe trance
Hoeveel beweging er kan schuilgaan in herhaling bewees Het Texaanse Water Damage in een artistiek uitgangspunt. Onder het motto 'Maximal Repetition Minimal Deviation' bouwt het collectief uit Austin aan langgerekte stukken waarin hardnekkige ritmes, drones en vervormde klanken elkaar versterken.
De muziek vraagt tijd en overgave. Binnen een schijnbaar vast patroon kunnen kleine verschuivingen een wereld van verschil maken.
Met het pas verschenen ‘Repair’ hield Water Damage halt in de AB Club.
Christina Carter & Jeffrey Alexander, twee doorgewinterde verkenners van psychedelica en vrije improvisatie, verzorgden het voorprogramma.
Christina Carter & Jeffrey Alexander zochten, met Sheila Bosco aan de drums, de intimiteit op zonder de aanhoorder in slaap te wiegen. Onze blik ging telkens weer naar Bosco. Haar subtiele accenten gaven de muziek iets geheimzinnigs, terwijl haar stuwende spel mee de richting van de improvisaties bepaalde. Christina Carters beladen stem zocht zowel het licht als de donkere hoeken op. Jeffrey Alexander zette daar gitaarspel tegenover dat af en toe lekker hoekig uit de bocht kwam. Juist in dat samenspel zat de spanning. Nog voor Water Damage aan zijn set begon, had dit trio ons al in een eerste trance gebracht.
Na een kort woordje tot het publiek zette Water Damage (xxxx½) een dreun in die ons meteen in zijn greep hield. Hoeveel nummers het collectief speelde? Geen idee. Het voelde als één langgerekte trip. Ze stonden met liefst negen muzikanten op het podium van de AB Club. De twee drummers zaten recht tegenover elkaar en gaven samen de maat aan. Boven die vaste puls trokken de gitaristen met hun riffs een oorverdovende klankmuur op. De viool was de kers op de taart en gaf die massieve klank een eigen kleur. Hoe wild het er soms ook aan toeging, de drummers hielden ons bij de les. Om ons heen stonden de meesten te headbangen, sommigen met de ogen dicht. Ze leken even van de aardbodem verdwenen. Binnen die aanhoudende dreun verschoof er genoeg om ons geen seconde te vervelen. ,
Na drie kwartier viel de dreun stil. De band bedankte het publiek en verliet het podium. Een bis kwam er niet. We bleven wat verbijsterd achter, in de beste betekenis van het woord. Pas toen drong het door hoe kort de set eigenlijk was. Ergens smaakte het naar meer. Maar had nog een kwartier die trip intenser gemaakt? Dat durven we te betwijfelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Vigdis Hansa Elst - Iedere uitvoering is een nieuwe versie
Met Ruis brengt de Brusselse componiste, zangeres en improvisatrice Vigdis Hansa Elst haar debuutalbum als bandleider uit. Samen met tenorsaxofonist Sylvain Debaisieux, pianist Joseph Nowell, contrabassist Manolo Cabras en drummer Gaspard Sicx zoekt ze het spanningsveld op tussen zorgvuldig gecomponeerde muziek en de vrijheid van improvisatie. De muziek beweegt van intieme momenten op de grens van de stilte naar krachtige uitbarstingen.
In haar Nederlandstalige en Engelstalige teksten komen onder meer luisteren, verwondering, rouw, loslaten en verbondenheid aan bod. Naar aanleiding van de release van Ruis spraken we met haar over de lange weg naar het album, de vrijheid van haar muzikanten en muziek die bij iedere uitvoering opnieuw verandert.
Met Ruis breng je compositie, zang en improvisatie samen. Dat lijkt geen vanzelfsprekende combinatie. Hoe ben je op dat kruispunt terechtgekomen?
In zekere zin heb ik dat altijd gedaan. Als klein kind verzon ik voortdurend spontaan liedjes. Tussen toen en nu heb ik natuurlijk een gigantische omweg gemaakt, maar daardoor heb ik ook de middelen verworven om die oorspronkelijke impuls werkelijk vorm te geven. Tijdens mijn jeugd speelde ik klassieke viool. Ik volgde ook pianolessen en begon rond mijn zestiende met gitaar- en zanglessen. Daarna ben ik klassieke compositie gaan studeren. Mijn achtergrond lag toen vooral in de klassieke muziek, al kwam ik via volksmuziek al in aanraking met improvisatie en begon ik gaandeweg ook jazz te ontdekken. Ik ben altijd sterk geïnteresseerd geweest in opera en muziektheater. Tegelijk bleef ik zingen en viool spelen, omdat ik dicht bij het daadwerkelijke muziek maken wilde blijven. Componeren betekent onvermijdelijk dat je veel alleen aan een bureau zit te schrijven. Dat werk vind ik waardevol, maar ik hou enorm van de uitwisseling die ontstaat wanneer je met andere mensen improviseert. Tijdens mijn klassieke compositiestudie waren we ook met improvisatie bezig, maar in de jazz leeft die praktijk nog veel nadrukkelijker. Die hele wereld is erop gebouwd. Daarom wilde ik daar meer over leren en volgde ik na mijn studies nog een jaar jazzzang. Ik heb die opleiding niet afgemaakt omdat ik ook geld moest beginnen verdienen, maar mijn nieuwsgierigheid was daarmee niet verdwenen.
Voel je jezelf dan evenzeer thuis in de klassieke muziek als in de jazz?
Ik vind het vooral interessant om beide werelden samen te brengen, maar ik probeer daar voorzichtig mee om te gaan. Het past niet bij ieder project of bij iedere groep muzikanten. Musici worden op een bepaalde manier opgeleid en ontwikkelen daardoor specifieke sterke kanten. Die wil je aanspreken. Voor sommige mensen schrijf je dus beter een heel duidelijke partituur, terwijl je bij anderen veel meer openheid kunt laten. In mijn afstudeerproject aan het conservatorium bracht ik bijvoorbeeld klassieke muzikanten, operazangeressen en een ritmesectie samen. Zulke ontmoetingen vind ik bijzonder boeiend. Tegelijk hou ik ook van beide werelden afzonderlijk. Op dit moment duik ik vooral verder in de jazz, maar op de achtergrond blijven andere ideeën leven, waaronder plannen voor koorprojecten. Ik leer vooral om niet alles tegelijkertijd te willen doen.
Was Ruis vanaf het begin bedoeld als één samenhangend album?
Nee. De titel is pas ontstaan nadat alles was opgenomen. De stukken zijn ook los van elkaar geschreven en ontstonden verspreid over ongeveer vijf jaar. Raket is zelfs bijna tien jaar oud en klonk oorspronkelijk heel anders. De composities zijn dus niet vanuit één vooraf bepaald concept of éénzelfde intentie ontstaan. Wat ze wel met elkaar verbindt, is de manier waarop ik met partituren en vrijheid omga. Ik probeer mijn partituren relatief eenvoudig te houden en de muzikanten veel ruimte te geven. Telephone heeft bijvoorbeeld een behoorlijk complex thema met een moeilijke melodie, maar het middendeel is juist bijzonder vrij. Ik zoek voortdurend naar zo'n evenwicht: er moet genoeg compositie zijn om materiaal en richting te bieden, maar vanaf dat vertrekpunt moet een open speelruimte ontstaan. Die aanpak maakt de muziek flexibel. Ik heb sommige stukken al in verschillende bezettingen gespeeld, deze zomer zelfs met tien muzikanten. Ook dat werkte. De partituur vormt de basis, maar zegt relatief weinig over hoe het stuk exact moet worden uitgevoerd.
Waar verwijst de titel Ruis precies naar?
Naar van alles. Om te beginnen denk ik dat er in onze wereld vandaag bijna voortdurend ergens ruis te horen is, of op zijn minst een zacht geluid. Probeer in Vlaanderen maar eens een stuk natuur te vinden waar je in de verte geen autostrade of drukke weg hoort. Of denk aan de carwash drie huizen verderop, de microgolfoven of de wasmachine. Mijn eigen beleving van geluid is misschien ook bijzonder, omdat ik slechthorend ben. Ik ben niet zo geboren; het is sinds mijn jeugd geleidelijk gegroeid. Na iedere operatie of verandering die ik daardoor meemaak, word ik mij opnieuw extra bewust van mijn relatie met geluid. Dat klinkt misschien negatief of droevig, maar wanneer ik aan het woord ruis denk, denk ik vooral aan een zacht soort white noise. Misschien zit daar ook nostalgie in: de ruis van een radio terwijl je naar een zender zoekt die iets moois laat horen, of een vrolijk programma. Daar schuilt een soort verlangen in. Tegelijk gaat het over loslaten, omdat je die zender misschien niet vindt of slechts een flard opvangt. Ook op herinneringen kan ruis zitten, of gewoon op het leven. Het leven bevat heel veel ruis: een droge nieuwslezersstem die slecht nieuws brengt, bijvoorbeeld. Maar af en toe breekt daar toch een flard schoonheid doorheen.
De plaat klinkt zorgvuldig opgebouwd, maar tegelijk alsof de muziek voortdurend in beweging blijft. Was dat belangrijk tijdens de opnames?
Absoluut. Ik hou van het spanningspunt waarop je niet volledig weet waar je zult uitkomen. We weten natuurlijk wel welk stuk we spelen en welk materiaal er is, maar er blijft voldoende onzekerheid over om het avontuurlijk te maken. Tijdens een optreden word ik zelf nog verrast door wat de andere muzikanten doen. Ik kan dan echt denken: hoe kom je daarop? Of: dat heb je nog nooit eerder gespeeld. Dat vind ik fantastisch. De plaat is met veel zorg gemaakt, maar niet zo gepolijst dat al het leven eruit verdwenen is. Je voelt dat er werkelijk wordt gespeeld en dat er dingen gebeuren. Het is geen vrijblijvende jamsessie, maar evenmin muziek waarin alles van begin tot einde volledig vastligt. Net in die wisselwerking zit voor mij de spanning.
Is dat avontuurlijke voor jou ook de essentie van jazz?
Het is in ieder geval een heel belangrijk onderdeel. Jazz omvat natuurlijk een enorme geschiedenis en een volledige muzikale wereld. Ik probeer zoveel mogelijk over die geschiedenis te leren, ze te absorberen en mij ervoor open te stellen. Tegelijk wil ik mezelf blijven en elementen uit mijn eigen achtergrond in de klassieke compositie meenemen. Ik kom niet uit dezelfde historische of culturele context als de mensen bij wie jazz is ontstaan. Ik kan dus alleen eerlijk iets bijdragen door ook mijn eigen geschiedenis mee te brengen. Hopelijk kan daar iets persoonlijks, unieks of nieuws uit ontstaan. Voor mij zijn vooral een gedeelde muzikale taal en zin voor avontuur belangrijk. We repeteerden vandaag bijvoorbeeld met slechts drie van de vijf muzikanten. Niemand vroeg vertwijfeld hoe we dat moesten oplossen. We vertrokken gewoon vanuit wat er wél was en onderzochten welke mogelijkheden die bezetting bood. Die goesting om te spelen en te ontdekken is voor mij essentieel.
Bij het beluisteren van Ruis ontstaat een poëtische, soms bijna sprookjesachtige of theatrale sfeer. Vertrek je tijdens het componeren bewust vanuit beelden?
Je bent niet de eerste die dat zegt. Andere mensen omschreven de muziek ook al als theatraal, visueel of buitenmuzikaal. Toch ben ik bij deze muziek tijdens het schrijven veel minder met beelden bezig dan bij sommige andere composities. Wanneer ik bijvoorbeeld volledig uitgeschreven muziek voor een koor maak, denk ik juist heel sterk in beelden. Voor Ruis vertrek ik meestal vanuit muzikale elementen: een melodie, intervallen, contrapunt, dodecafonie of een bepaalde verhouding tussen improvisatie en compositie. Ik vraag me af hoeveel of hoe weinig ik moet schrijven om toch een boeiend stuk te krijgen. Soms komt de tekst later, soms vertrek ik juist vanuit woorden. Dat verschilt van compositie tot compositie. De beelden ontstaan vaak pas wanneer de muziek door de band wordt geïnterpreteerd en er rond het geschreven materiaal wordt geïmproviseerd. Dan krijgt iets wat oorspronkelijk vrij abstract of technisch begon toch een verhaal en een eigen verbeeldingswereld.
Bij Hoorschelp is die beeldende benadering wel heel concreet aanwezig. Welk verhaal zit achter dat nummer?
Bij Hoorschelp vertrek ik inderdaad duidelijker vanuit beelden. Aan het begin vraag ik de muzikanten om te spelen alsof er insecten door hun instrument kruipen. Insecten hebben natuurlijk weinig te maken met een schelp aan zee, maar in mijn verbeelding lijkt dat op zand dat tussen je tenen kruipt. Misschien zou dat zelfs een betere instructie zijn, maar ik zeg nog altijd insecten. Het gedicht kwam volgens mij eerst. Ik wilde dat de muziek de poëzie zou evenaren: intiem, persoonlijk en een beetje onregelmatig, net als de tekst. Het vertrekpunt is iets heel eenvoudigs: de verwondering dat je in een schelp die je op het strand vindt een geluid kunt horen. Vanuit die kleine ervaring groeit het naar de immensheid van de zee, het leven in het water en uiteindelijk de wereld. Er zit ook een rouwend gedeelte in, over de dingen die het moeilijk maken om werkelijk te luisteren of te horen. Aan het einde volgt opnieuw een uitbundige vreugde: een viering van het feit dat we kúnnen horen en luisteren. Muzikaal moest het daarom zowel intiem en introspectief als complex en uitbundig zijn. Ik hoop vooral dat luisteraars die levensvreugde en zin voor muzikaal avontuur oppikken.
Wat hoop je dat luisteraars in de plaat ontdekken wanneer ze niet alle teksten verstaan of kennen?
Eigenlijk mogen ze er allerlei richtingen mee uit. Natuurlijk heb ik mijn eigen intenties en vertrekken de teksten vanuit echte ervaringen, maar ik wil de betekenis niet voor de luisteraar vastleggen. Wie tijd en aandacht aan mijn muziek geeft, investeert een klein stukje van zichzelf en zijn leven. Daarom wil ik iets aanbieden dat op zijn minst voor mijzelf waarachtig en betekenisvol is. Of het voor iemand anders dezelfde betekenis krijgt, kan en wil ik niet beslissen. Zodra de muziek de wereld in gaat, moet ik dat loslaten. Mensen die de teksten niet begrijpen of er niet bewust mee bezig zijn, kunnen hopelijk nog altijd de intimiteit, de uitbundigheid en het avontuur ervaren.
Hoeveel vrijheid krijgen de andere muzikanten om jouw persoonlijke materiaal een eigen invulling te geven?
Dankzij hen kan het echte spel beginnen. Wat ik aanbreng, is een soort zaadje. Samen geven we dat water en kan het uitgroeien tot een plant of boom. Ik zou van de composities ook soloversies kunnen maken, maar die zouden volledig anders klinken. De uitwisseling met deze muzikanten is juist de meerwaarde. Zij hoeven niet noodzakelijk bij ieder nummer exact te weten wat de tekst betekent of vanuit welke ervaring het ontstond. Er zijn voor mij twee lagen: eerst is er de input die ik aanbreng en vervolgens het muzikale avontuur dat we met die input samen aangaan. Dezelfde composities zouden met een andere band een totaal andere uitkomst kunnen krijgen. Dat betekent niet dat alles kan. De kern en het verhaal blijven van mij. Tijdens repetities heb ik ook al aangegeven dat iets niet werkte omdat het een totaal andere richting uitging en de betekenis daardoor niet meer klopte. Vrijheid bestaat dus binnen een kader. Vergelijk het met een jazzstandard: instrumentalisten krijgen vaak de raad om ook de tekst te leren, zodat ze weten vanuit welke betekenis ze spelen.
De teksten raken aan rouw, loslaten en verbondenheid. Is het schrijven voor jou ook een therapeutisch proces?
De nummers komen werkelijk voort uit ervaringen en observaties, maar ik zou het schrijven niet noodzakelijk therapeutisch noemen. Ik gebruik persoonlijk materiaal omdat ik dat als luisteraar bij andere artiesten zelf het interessantst vind. Het doet mij uiteraard iets en het kan deugd doen, maar ik schrijf niet uitsluitend om iets te verwerken. Ik vind het vooral boeiend om een compositie te maken en die te verbinden met iets wat werkelijk betekenis voor mij heeft. Daarna kunnen de muzikanten en luisteraars er hun eigen ervaringen naast plaatsen. Zo krijgt iets persoonlijks een ruimere betekenis zonder dat het ophoudt van mij te zijn.
Wat kan er bij live-uitvoeringen nog veranderen tegenover de albumversies?
Iedere uitvoering is een nieuwe versie. De stukken blijven groeien en ook na de opname krijg ik nog nieuwe ideeën. Ik denk dan niet dat we het voortaan exact moeten spelen zoals het op de plaat staat. Muziek lijkt op een plant: je geeft haar water, keert er geregeld naar terug en merkt dat ze verder groeit.
Ook een releaseconcert is dus een momentopname: op die dag klinken de stukken zo en spelen wij op die manier. Wij zijn ondertussen ook niet meer exact dezelfde muzikanten als tijdens de opnames in december. Live bereikt het avontuur bovendien zijn hoogste punt, omdat er geen tweede take mogelijk is. Daarnaast ontstaat er een directe dialoog met het publiek. Je merkt wat de muziek met mensen doet en krijgt reacties die je in de studio niet hebt. Zelfs de volgorde kan veranderen. Over de albumvolgorde heb ik bijzonder lang nagedacht, maar tijdens de repetitie speelden we alles ineens anders en voelde ik dat die nieuwe volgorde voor het concert beter werkte.
Welke ambities heb je met Ruis en met Vigdis?
Ik heb daar nog geen volledig concreet plan voor uitgestippeld. Wel vind ik het belangrijk dat de Nederlandstalige nummers mee naar buiten kunnen. Bij de cd zit daarom ook een Engelse vertaling en uitleg van de titel Ruis. Deze zomer speelde ik Hoorschelp voor een Pools publiek tijdens het Intl Jazz Platform in Łódź en kreeg ik heel mooie reacties. Ik vind het waardevol om zo'n klein Nederlandstalig gedicht de wereld in te sturen als een vorm van uitwisseling. Tegelijk plaats ik het Engels er graag naast om het publiek niet voortdurend hard te laten werken om mij te kunnen volgen. Die wisselwerking vind ik interessant: soms maak je de toegang gemakkelijk, op een ander moment bied je iets bijzonders dat alleen in die ene taal kan bestaan. Ik zou de muziek heel graag ook in andere landen presenteren, maar dat hoeft niet ver weg of grootschalig te zijn. Dit is inderdaad geen Sportpaleismuziek. Geef mij enkele fijne concerten in kleine zalen, voor mensen die werkelijk graag luisteren, en dan ben ik heel tevreden.
Pics homepag @Simon Debbaut
Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes met de nieuwe release’ Ruis’ en in alles wat je doet
Little Big – Een handleiding voor totale chaos in Kavka Zappa
Sommige bands nemen zichzelf bloedserieus, andere lijken er vooral plezier in te scheppen om alle mogelijke conventies aan hun laars te lappen. Little Big behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Ik ben altijd al een liefhebber geweest van bands die zichzelf niet te serieus nemen en die met een flinke dosis humor, absurditeit en zelfrelativering hun publiek weten in te pakken.
Little Big volg ik al sinds 2018, toen de virale hit “Skibidi” en de bijhorende knotsgekke videoclip de band bij een veel groter publiek introduceerden. Sindsdien is hun combinatie van elektronische beats, punkattitude, provocatie en bijzonder absurde humor moeilijk te negeren.
Little Big ontstond in 2013 in Sint-Petersburg en bouwde een eigen universum uit waarin rave, punk, elektronische pop, hardstyle en een flinke dosis satire elkaar ontmoeten. Frontman Ilya Prusikin, beter bekend als Ilyich, is het gezicht en de creatieve motor van het project. Met zijn expressieve verschijning, theatrale bewegingen en gevoel voor absurditeit is hij de ideale aanvoerder van dit muzikale circus. Sonya Tayurskaya vervoegde de band in 2014 en groeide uit tot een tweede bepalende stem binnen de groep. Haar vocals en podiumprésence zorgen voor een mooi tegengewicht voor de soms behoorlijk ongeremde energie van Ilya.
De internationale doorbraak kwam er met “Skibidi”, waarvan de videoclip in oktober 2018 verscheen. De bijhorende dansrage ging viraal en maakte van Little Big in één klap een internetfenomeen. Ook hun deelname aan de Russische preselectie voor het Eurovisiesongfestival met “Uno” in 2020 zorgde voor extra bekendheid. De groep zou Rusland vertegenwoordigen in Rotterdam, maar door de coronapandemie werd het festival dat jaar geannuleerd.
Achter het feestelijke en vaak provocerende imago schuilt overigens ook een politiek verhaal. Na de Russische inval in Oekraïne op 24 februari 2022 sprak Little Big zich nadrukkelijk uit tegen de oorlog. De band publiceerde de boodschap 'No War' en kreeg kort daarna te maken met intimiderende telefoontjes. Ilya Prusikin en Sonya Tayurskaya besloten daarop Rusland te verlaten en verhuisden naar Los Angeles.
In juni 2022 maakten ze hun standpunt nog eens duidelijk met de videoclip “Generation Cancellation”, een uitgesproken anti-oorlogsstatement waarin ook kritiek op de Russische overheid en haar propaganda doorklonk. Ze lieten daarbij verstaan dat ze hun land niet afzwoeren, maar zich niet langer konden vinden in de politieke koers. Een moedige keuze die uiteraard ook gevolgen had voor de verdere werking van de band en de samenstelling van de oorspronkelijke bezetting.
Maar terug naar Antwerpen, waar Little Big met Ilya, Sonya en DJ Godzilla neerstreek in Kavka Zappa. Dat het publiek niet zomaar een traditioneel concert voorgeschoteld zou krijgen, werd al duidelijk nog voor de eerste noot had geklonken.
De show begon met een filmpje waarin Ilya, verkleed als stewardess, het publiek op bijzonder ludieke wijze wegwijs maakte in de geplande concertactiviteiten. Met bijhorende handgebaren demonstreerde hij hoe hij zou aangeven dat het allemaal nog wat luider mocht, of net een beetje stiller. Ook voor een circle pit, een wall of death en zelfs het collectief neerzitten waren er duidelijke instructies voorzien. Het leek wel een veiligheidsbriefing voor een vlucht waarbij de passagiers zich moesten voorbereiden op een turbulente reis. Alle ingrediënten voor een volledig uit de hand gelopen concertavond waren alvast aanwezig.
Met “We Are Little Big Remix” werd de avond vervolgens op gang getrokken. De toon was meteen gezet: pompende beats, veel beweging en een publiek dat zich gewillig liet meeslepen. “Adidas”, “Hardstyle”, “I'm the Best” en “Antipositive” volgden elkaar in sneltempo op. De nummers werden ondersteund door visuals op het scherm en hier en daar zorgden kostuumwissels voor een extra komische toets. Het geheel had iets weg van een kruising tussen een raveparty, een cabaretvoorstelling en een uit de hand gelopen internetmeme.
Ilya nam daarbij met zichtbaar plezier de rol van entertainer op zich. Hij wist perfect hoe hij het publiek moest bespelen en maakte van ieder nummer een klein spektakel. Sonya vormde met haar zang en uitstraling een uitstekende aanvulling. De twee vullen elkaar goed aan en houden de show voortdurend in beweging. Het is precies die combinatie van muziek, humor en zelfrelativering die Little Big zo herkenbaar maakt. Je hoeft niet ieder nummer even serieus te nemen om er volop van te kunnen genieten. Integendeel, hoe absurder het wordt, hoe beter het lijkt te werken.
Ook de setlist was een bonte verzameling van ouder en nieuwer werk. Na “Adidog” volgden onder meer “Guinness”, “Meat to Roast” en “Tchaikovsky”. Met “Rock-Paper-Scissors”, “Ramones”, “Turn It Up” en “Money” bleef de vaart erin. De muziek laveerde voortdurend tussen elektronische dansbeats, stevige gitaren en opzwepende rave-invloeden. Het publiek kreeg nauwelijks de kans om op adem te komen.
Halverwege de set werd het muzikale roer even helemaal omgegooid. DJ Godzilla nam het voortouw en zorgde voor een stevig hardcore-intermezzo. De beats werden nog een serieus aantal versnellingen hoger geschakeld en de sfeer evolueerde richting een behoorlijk intense rave- en hardcoreparty. Een opvallende passage die het publiek op een andere manier wist op te zwepen.
Na dit intermezzo werd de feesttrein opnieuw op gang getrokken met “Lobster”, gevolgd door de nummers uit het ‘Skibidi’-universum. “Skibidi” zelf kon uiteraard niet ontbreken en zorgde voor een van de herkenbaarste momenten van de avond. Ook “Pendejo”, “Tacos”, “Kurwa”, “Banana”, “Big Dick” en “Faradenza” passeerden de revue. Het was een aaneenschakeling van catchy refreinen, stevige beats en de nodige visuele gekkigheid. Af en toe verscheen er opnieuw een ander kostuum op het podium, wat de show een extra theatraal karakter gaf.
Toch was er ook een kleine kanttekening. Met een ticketprijs van 69 euro verwacht je een productie die net dat tikkeltje meer biedt. De muzikale energie en het enthousiasme van de artiesten waren absoluut aanwezig, maar de totale podiumproductie bleef eerder bescheiden. De visuals en kostuumwissels zorgden voor afwisseling, maar op technisch en scenografisch vlak had het allemaal wat indrukwekkender gemogen. Zeker voor een band die zo sterk inzet op spektakel en visuele humor, voelde de productie soms wat licht aan in verhouding tot de toegangsprijs.
Dat neemt niet weg dat de sfeer in Kavka Zappa uitstekend zat. Tussen de nummers door waren af en toe Russische gesprekken te horen. Blijkbaar waren er ook wat fans met Russische roots aanwezig, die de band vanuit een andere hoek kwamen ondersteunen. Het zorgde voor een bijzonder internationaal publiek, al bleef de gemeenschappelijke taal van de avond uiteindelijk die van de muziek en de ongeremde feestvreugde.
Na “Faradenza” leek het verhaal afgelopen, maar uiteraard had Little Big nog een verrassing in petto. De band verdween van het podium en liet het publiek ongeveer vijf minuten lang applaudisseren en om een bisnummer roepen. In plaats van meteen terug te keren, verscheen er eerst nog een filmpje op het scherm. Ilya dook opnieuw op in zijn stewardessenkostuum, ditmaal om op geheel eigen wijze de merchandise van de band aan te prijzen. T-shirts en andere hebbedingen werden voorgesteld alsof het om een speciale service aan boord ging. Een grappige commerciële tussenstop die perfect aansloot bij de openingsscène en bewees dat bij Little Big zelfs de merchandising deel uitmaakt van het entertainment.
Daarna volgde alsnog de bisronde met “Uno”, “I'm OK” en “Hypnodancer”. Vooral “Uno” herinnerde nog eens aan het Eurovisieverhaal dat de band in 2020 een enorme internationale boost had kunnen geven. Met “Hypnodancer” werd de feeststemming nog een laatste keer opgedreven. Als afsluiter kregen we nog de “Outro Mamacita”, waarna het muzikale gedeelte er definitief op zat.
Wat vervolgens gebeurde, was misschien wel een van de sympathiekste momenten van de avond. In plaats van onmiddellijk achter de coulissen te verdwijnen, namen Ilya en Sonya nog uitgebreid de tijd om langs de eerste rij te passeren. Er werden handen geschud, selfies genomen en fans kregen de gelegenheid om hun idolen van dichtbij te ontmoeten. Een mooi gebaar dat duidelijk maakte dat de band ondanks het soms wat theatrale en extravagante karakter van de show ook oog heeft voor het publiek dat hen al die jaren is blijven volgen.
Little Big bracht in Antwerpen geen perfect uitgebalanceerde megaproductie, maar wel een avond die helemaal in het teken stond van plezier, absurditeit en muzikale overdaad. De setlist bood voldoende herkenningspunten, de afwisseling tussen de verschillende muziekstijlen hield de vaart erin en Ilya en Sonya bewezen dat ze nog altijd weten hoe ze een zaal moeten entertainen.
Voor iemand die de band al sinds “Skibidi” volgt en een zwak heeft voor artiesten die zichzelf vooral niet te serieus nemen, was dit dan ook een bijzonder vermakelijke avond.
Little Big blijft een buitenbeentje dat met een flinke knipoog de draak steekt met zowat alles en iedereen. En soms is dat precies wat een concert nodig heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10416-little-big-04-11-2026?Itemid=0
Organisatie: Kavka Zappa, Antwerpen + Evennta booking
The Ex & Brass Unbound - Een onmogelijk samenspel werkt!
The Ex & Brass Unbound + Rempis/Adasiewicz/Corsano
Punk en vrije improvisatie delen een gezonde drang om grenzen te doorbreken. The Ex verkent sinds 1979 die raakvlakken en blijft erbij op zoek naar nieuwe ontmoetingen en muzikale uitdagingen.
In de AB bundelt het Nederlandse viertal de krachten met Brass Unbound, aangekondigd met zes blazers, onder wie Mats Gustafsson, Ken Vandermark en de Belgische Hanne De Backer. Met daarnaast Dave Rempis, Jason Adasiewicz en Chris Corsano op de affiche lonkt een avond, die samenspel en avontuur centraal brengen. Saxofoons, vibrafoon, drums en weerbarstige gitaren vormen de elementen; de nieuwsgierigheid naar wat eruit kan ontstaan, brengt ons naar Brussel.
Rempis/Adasiewicz/Corsano (***½) koos resoluut voor improvisatie met weinig houvast. Nu laten we ons graag uit onze comfortzone lokken: ook een monotone drone kan ons compleet verweesd achterlaten. Deze keer lukte die overgave minder goed. Het trio creëerde een onrustig klanklandschap waarin we moeilijk een lijn ontdekten, al sprak de ongeremde speelwijze zeker tot de verbeelding. De fel aangezette drums en percussieve uithalen op de vibrafoon deden ons bij momenten vrezen dat het instrument het zou begeven. Wanneer de saxofoon wat ruimte bracht, vonden we enig soelaas, hoewel ook die voortdurend nieuwe richtingen verkende. Zodra de drie instrumenten weer samenkwamen, raakten we dat houvast opnieuw kwijt. De spaarzame rustpunten maakten het moeilijk om ons helemaal in hun muzikale wereld te laten meevoeren.
We zagen behoorlijk wat mensen de zaal vroegtijdig verlaten. Of zij dezelfde moeite ondervonden, kunnen we niet beoordelen. Aan inzet en muzikale durf ontbrak het dit trio alvast niet: zoveel vrijheid op het podium toelaten, vraagt lef.
Dit hoekige experiment bleef dan ook hangen, maar trok ons niet helemaal over de streep.
Wat maakt een op papier onmogelijke combinatie toch tot een goed huwelijk … Zen gemeenschappelijke taal vinden, zo bleek bij The Ex & Brass Unbound (****). Punk en jazz lijken misschien verre buren, maar delen een drang naar vrijheid en experiment. Het sleutelwoord van deze samenwerking was improvisatie: de blazers zochten het avontuur in broeierige klanken en uitwaaierende passages, terwijl The Ex met weerbarstige gitaren en punkfurie de heilige huisjes te lijf ging.
Beide partijen vonden elkaar in een samenspel dat tegelijk meeslepend en tegendraads klonk. Vooraf werd meegedeeld dat trompettist Roy Paci wegens een ziekenhuisopname ontbrak. We wensen hem een spoedig herstel. De overige blazers zetten zich volop in en speelden samen met het vertrouwde viertal van The Ex het dak eraf. De spraakzame frontman Arnold de Boer smeet zich met de band in de strijd, met een geestdrift die de jonge punkjaren dichtbij bracht. Achter het drumstel bewees Katherina Bornefeld met haar subtiele accenten hoeveel ritmische finesse er in deze muziek schuilt.
The Ex liet horen hoe ver hun muzikale wereld voorbij de grenzen van punk reikt. Hoekige gitaarpartijen, aanstekelijke ritmes en dwarse uitbarstingen boden de blazers alle ruimte om het geluid verder open te breken.
Waar we bij het voorprogramma soms de samenhang verloren, vonden we hier een lijn die de verschillende muzikale stemmen verbond. De vrijheid bleef groot, maar het samenspel gaf ons telkens voldoende houvast om mee te gaan. Zo werden zowel de jazzliefhebber als de punker in ons aangesproken. Het ene moment lieten we ons meevoeren door de blazers, het volgende wilden we met de vuist in de lucht de gitaarfurie beantwoorden.
Een bijzonder moment kwam er toen Bornefeld haar drumstel verliet en een nummer zong, waarbij ze zichzelf met handpercussie begeleidde. Ook buiten haar vertrouwde plek drukte ze zo haar stempel op het optreden.
Na een reguliere set van ruim een uur en tien minuten riep het enthousiaste publiek de muzikanten terug. Het bleef niet bij één bisronde: het gezelschap verscheen tweemaal opnieuw op het podium en zette daarmee een uitroepteken achter deze ontmoeting.
Eindconclusie: een onmogelijk samenspel werkt.
Organisatie: Sound in Motion + Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Alister Spence – Klanken tot patronen vormen geeft me nog altijd plezier
In het AB Salon in Brussel haalde de Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence met een strijkstok, een bel en percussie onverwachte klanken uit zijn opengelegde Fender Rhodes. Even later liet hij de toetsen weer spreken. Hoe bewaart hij de samenhang in muziek die alle kanten uit kan?
Omdat het tijdsverschil tussen België en Australië een rechtstreeks gesprek bemoeilijkte, interviewden we hem per mail. Spence vertelt hoe hij ruimte maakt voor het toeval, wat hij van zijn dochter leerde en waarom hij nog altijd zoveel plezier beleeft aan het spelen.
Lees gerust LIVE 2026
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Wat is je vooral bijgebleven van je optreden in het AB Salon? Gebeurde er iets onverwachts dat de richting van de muziek beïnvloedde?
Ik heb erg genoten van het optreden in AB. Bij elk optreden krijg je als muzikant te maken met onzekerheden, en die hebben gevolgen voor de muziek. Ik maak daar bewust gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken.
Er was elektronisch gekraak dat ik niet had verwacht. Ik probeerde het te verhelpen en vroeg uiteindelijk aan Mich Leemans, die het geluid mixte, om iets aan te passen. Het was mijn fout: ik had de geluidsniveaus nog eens moeten controleren voor ik aan mijn set begon. Ik denk dat de impact op het optreden beperkt bleef. Mijn sets ontvouwen zich sowieso vaak in afzonderlijke episodes.
Hoe ben je tot je huidige, onderzoekende aanpak gekomen? Was er een ontmoeting of ervaring die je aanmoedigde om verder te kijken dan het gebruikelijke pianospel?
Dat is langzaam gegroeid, met heel wat omwegen. De eerste keer dat ik vrij improviseerde, was in 1992 of 1993, bij Clarion Fracture Zone. Tony Gorman, die samen met mij de band leidde en ook componeerde, vroeg me om zonder voorbereiding een vrije, expressieve solo te spelen in een stuk dat we opnamen voor Zones on Parade. Dat heeft echt iets bij me losgemaakt! In diezelfde band gebruikte ik een keyboard met sampler en nam ik allerlei geluiden op: metalen buizen, waterreservoirs, ritselend plastic. Ik begon aandachtig te luisteren naar wat er allemaal in die klanken zat.
Sinds 2007 heb ik het geluk gehad te kunnen samenwerken met fantastische, avontuurlijke muzikanten als Satoko Fujii, Myra Melford, Raymond MacDonald, Joe Williamson en Tony Buck. Ook onze dochter Alexandra Spence heeft een muzikale loopbaan uitgebouwd waarin klank centraal staat. Ik heb veel van haar geleerd!
In 2014 begon ik aan een doctoraat in muziekcompositie. Ik onderzocht experiment, toeval en onvoorziene omstandigheden en ging me daar ook in mijn eigen muziek bewuster op richten.
In Brussel speelde je op de toetsen van de Rhodes, maar verkende je ook de binnenkant met een strijkstok, percussie en andere voorwerpen. Wat trekt je aan in die kant van het instrument? Welke mogelijkheden biedt die buiten het klavier?
Hoe een instrument gebouwd is en welke klanken het daardoor voortbrengt, hangt nauw samen met de fysieke ervaring van het spelen. Ik hou van het tastbare karakter van de piano en de Fender Rhodes. In wezen ben ik een percussionist. Voor mij is het dan ook een logische stap om te onderzoeken welke klanken ik uit de afzonderlijke onderdelen kan halen. Of om er andere instrumenten bij te nemen, zoals kleine cimbalen of bellen, waarvan de klank erbij lijkt te passen.
In de toelichting bij Within Without gaat je band met de Rhodes terug tot de late jaren zeventig. Hoe is je manier van luisteren naar dat instrument sindsdien veranderd?
Dat is een goede vraag. Daar heb ik al jaren niet meer bij stilgestaan. De Fender Rhodes was het eerste ‘draagbare’ toetsinstrument dat ik bezat, zo rond 1976. Hij weegt lood! Destijds hoorde ik hem bij Steely Dan en Chick Corea, en op een interessant freejazzalbum van Keith Jarrett en Jack DeJohnette, Ruta and Daitya. Ik had toen nog geen muziek gehoord waarin iemand het klankpalet van de Rhodes uitbreidde. Sindsdien ben ik het ook weinig tegengekomen, al ben ik ervan overtuigd dat het bestaat. Mijn verkenning van de Rhodes is meegegroeid met mijn belangstelling voor de aard van klank.
Tijdens je optreden in de AB hoorde ik een rode draad, ook wanneer de muziek onverwachte richtingen uitging. Wat ligt er vooraf vast als je aan een soloset begint? Hoe voel je aan waar de muziek vervolgens naartoe kan?
Ik ben blij dat je er een rode draad in hoorde! Ik zet graag muzikale gebeurtenissen en klanken naast elkaar. Soms onderbreek ik bewust de richting die ik ben ingeslagen om te horen of zich daardoor een onverwachte mogelijkheid opent.
Zo ga ik tijdens een optreden te werk. Ik heb verschillende klankwerelden en combinaties van effecten in mijn achterhoofd. Soms val ik daarop terug. Als alles goed loopt, dienen die klanken zich hopelijk vanzelf aan.
Zelfs in de intense passages bleef je spel subtiel. Hoe beslis je wanneer je een klank door herhaling laat groeien en wanneer je hem onderbreekt of iets nieuws introduceert?
Dat is een persoonlijke keuze die ik op het moment zelf maak. Ik probeer te horen hoe een klank zich ontwikkelt, hoelang hij aanhoudt en wat er allemaal in zit. Daarna volg ik mijn instinct: ga ik verder of onderbreek ik hem?
Je beschrijft de soloverkenningen achter Within Without als een proces dat geduld, vertrouwen en aandachtig luisteren vraagt. Kun je je een moment herinneren waarop langer bij een klank blijven iets opleverde dat je anders zou hebben gemist?
Haha, ja. Ik kan wat ongeduldig zijn, of zo opgaan in het maken van een klank dat ik soms vergeet te luisteren. Bepaalde aspecten van geluid, zoals boventonen, hoor je niet meteen. Ik toch niet! Ze kunnen zich geleidelijk opstapelen. Je hebt tijd nodig om ze op te merken, te horen wat ze met de muziek doen en vervolgens een manier te vinden om erop voort te bouwen.
Je album Always Ever bestaat uit zestien volledig geïmproviseerde stukken, opgenomen zonder montage of overdubs. Hoe weet je dat een improvisatie ten einde is als er geen vooraf bepaalde structuur is?
Dat sluit aan bij mijn antwoord over het voortzetten of onderbreken van een klank. Er zijn zoveel manieren waarop muziek kan doorgaan of eindigen. Ik probeer de eigenheid van een stuk in het oor te houden en, als het kan, te voorkomen dat het afdwaalt of gaandeweg iets heel anders wordt.
Op Within Without verken je de Fender Rhodes, terwijl je op Always Ever terugkeert naar de akoestische piano. Hoe beïnvloedt elk instrument je muzikale denken? Wat heeft het ene je geleerd over het andere?
Ik onderzoek graag hoe je de vertrouwde klanken van beide instrumenten kunt uitbreiden, verhullen of juist even oproepen. Misschien heeft het werken met de Fender Rhodes en de elektronica die ik erbij gebruik me geholpen om nog verder af te wijken van de gebruikelijke speelwijzen en klanken. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt mijn pianowerk goed aan te vullen.
Je creëert bewust kansen voor toevalligheden in je muziek. Kun je een onverwachte klank of een schijnbare fout beschrijven die het vertrekpunt werd voor iets belangrijks?
Ja, ik maak er een gewoonte van om de richting die ik muzikaal ben ingeslagen bewust te onderbreken. Soms zet ik mijn handen ergens neer, of gebruik ik ze op een manier waarvan ik het resultaat niet precies kan voorspellen. Of ik sla plots een percussie-instrument aan. Beeldend kunstenaar Robert Rauschenberg spreekt over het belang van fouten en over ‘een kans wagen waarbij je alles te winnen hebt en niets te verliezen’. Die werkwijze helpt me om mijn ideeën fris te houden.
Je speelt al lang in trio met Lloyd Swanton en Toby Hall. Hoe blijven jullie elkaar verrassen als jullie elkaars muzikale instincten zo goed kennen?
Tegenwoordig repeteren we weinig, behalve als we een nieuw stuk beginnen in te studeren. Dat komt deels doordat we niet meer dicht bij elkaar wonen. Volgens mij helpt die afstand ook: als we weer samenspelen, is het verrassend en plezierig om opnieuw te ontdekken hoe we de muziek samen laten werken. Uiteraard moeten we erop vertrouwen dat we muzikaal op elkaar kunnen rekenen. We hebben alle drie een uitgesproken muzikale persoonlijkheid en onderbreken gerust elkaars spel als we denken dat de muziek daar beter van wordt.
Bij Asteroid Ekosystem voegt Ed Kuepper zich bij het trio. Dit jaar verscheen Sounds Have Dreams. Welke mogelijkheden heeft zijn komst geopend? Hoe heeft jullie muzikale taal zich sinds de eerste opnamen ontwikkeld?
De eerste aanzet voor de band kwam toen ik hoorde hoe graag Ed met klank experimenteert, hoeveel ruimte hij laat voor verrassing en hoe eigenzinnig hij improviseert. Ik wilde horen wat we met die raakvlakken als kwartet konden doen.
Voor de jongste plaat nam ik Ed apart op terwijl hij solo speelde en experimenteerde. Dat materiaal werd het vertrekpunt voor de stukken en de aanpak die ik voor het album uitwerkte. Sommige van die oorspronkelijke opnamen hoor je terug als intro of als klanklaag onder de uiteindelijke stukken. Ik denk dat we onze klank als band nog aan het vinden zijn. We hebben tot nu toe maar een handvol keren live gespeeld. Toch lijkt het een boeiende ontmoeting tussen rock, jazz en andere invloeden. Als we samen spelen, vloeit dat heel natuurlijk in elkaar over.
Je werkt al lang samen met Satoko Fujii. Wat heeft zij je geleerd over luisteren naar en reageren op een andere improvisator?
Het heeft veel voor me betekend dat ik Satoko en Natsuki Tamura heb leren kennen en inmiddels bijna twintig jaar met hen samenwerk. Ze hebben mijn muziek sterk beïnvloed. Hun concentratie, werkethiek en de hoeveelheid muziek die ze maken, zijn buitengewoon. Op het podium zijn ze onbevreesd en fel! Samenwerken met hen is ontzettend opwindend en stimulerend geweest. Ik ben dankbaar voor hun openheid en vriendschap. Ook zij hechten veel waarde aan onzekerheid en verrassing. Ik heb veel geleerd van de manier waarop ze verbanden leggen tussen abstracte muzikale ideeën.
Wat geeft je na al die jaren nog het gevoel dat je een beginner bent? Is er een klank, idee of samenwerking die je graag verder wilt verkennen?
Mijn instrumenten bespelen en klanken tot patronen vormen geeft me nog altijd plezier. Ik heb geluk dat ik dat zo ervaar. Ik hoef het niet te forceren, en ik hoop dat het zo blijft!
Ik denk voortdurend na over nieuwe mogelijkheden en heb het geluk dat er een paar samenwerkingen op stapel staan: met de geweldige Noorse muzikant Ivar Grydeland, met Fender Rhodes en pedalsteelgitaar; met de Turkse bağlamaspeler Muharrem Aslan, die nu in Australië woont; en met onze dochter Alexandra Spence, een uitstekende muzikante en componiste, met kerkorgel, sinustonen en veldopnamen. Daarnaast zijn er opnamen met Tony Buck en met Raymond MacDonald die binnenkort het licht zouden moeten zien!
Hartelijk dank voor je tijd en je antwoorden, Alister. Veel succes met de nieuwe projecten!
Death Valley Girls - Een nieuwe bezetting maar nog altijd even adembenemend
Death Valley Girls + Bella and The Bizarre
Dit concert was een van de haltes van Les Femmes S'en Mêlent, een rondreizend festival met maar liefst 72 artiesten op het programma, verspreid over 35 Franse steden. Al 27 edities lang zet Les Femmes S'en Mêlent (mooie naam trouwens) vrouwelijke artiesten uit de alternatieve muziekscene in de schijnwerpers en ijvert het festival voor gendergelijkheid en meer zichtbaarheid voor LGBTQIA+-artiesten. E
en mooi initiatief waar ik, vreemd genoeg, nooit eerder van had gehoord.
In een behoorlijk gevulde Club, de kleine zaal van de Grand Mix, mocht Bella and The Bizarre de avond openen. Ik zag deze Berlijnse band rond de dochter van King Khan eerder dit jaar al in The Pit's en ik kan u meteen vertellen dat het toen toch een stuk beter was. Maar er waren verzachtende omstandigheden: leadgitariste Oliwia Krzysztofik was er niet bij. Deze Poolse, die haar naam al eens durft te verbasteren tot Oblivia, als eerbetoon aan haar favoriete band Oblivians, zorgde toen voor de nodige rock-'n-roll, die hier helaas ontbrak.
Maar er bleek nog meer veranderd. Zo bleek het rommelige uit de set verdwenen waardoor meteen ook een deel van de charme verloren ging.
Ook het showelement waarbij Bella koketteerde met haar eigen gemaakte juwelen, had het veld moeten ruimen. Toch bleef het een best genietbare set en dat had veel, zo niet alles, te maken met Bella's ontwapenende gratie. De eenvoudige nummers werden steevast knap gezongen en dreven grotendeels op aanstekelijke grooves die schatplichtig waren aan de meidengroepen uit de jaren zestig.
De band heeft een album uit op het prestigieuze In The Red maar van die plaat kregen we amper twee nummers te horen: "No More" en "Don't you wait". Veel nieuw materiaal waarbij het Duitstalige "Wo Bleibst Du?" eruit sprong. Maar het absolute hoogtepunt was ongetwijfeld "How Many Sisters", een bezwerend nummer dat ongewenste aanrakingen door mannen aan de kaak stelde. Bella en bassiste Miran Zwick brachten het nummer huiveringwekkend a capella, met slechts enkele desolate drumroffels van Finnian Charlton Jones als begeleiding.
Ze hadden gerust wat meer van dit soort eigenzinnige nummers in de set mogen smokkelen.
Death Valley Girls uit Los Angeles werd in 2013 opgericht maar wandelde pas zes jaar later definitief mijn leven binnen nadat ik ze in 2019 drie keer live aan het werk zag. Na die adembenemende concerten zag ik de groep niet meer terug, maar vergeten was ik ze allerminst.
Toen ik vernam dat Death Valley Girls naar Tourcoing kwam, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld. Nochtans hing het voortbestaan van de band even aan een zijden draadje. Vorig jaar verloor Bonnie Bloomgarden, boegbeeld van Death Valley Girls, bij de verwoestende Californische bosbranden niet alleen haar huis, maar ook haar dierbare hond Tommy. Maar Bloomgarden krabbelde weer overeind en vond in dat drama zelfs inspiratie voor een nieuwe plaat, ‘Welcome to Earth’. Dit was de eerste dag van de tour en Bloomgarden liet weten blij te zijn dat ze even weg was uit haar thuisland en in Frankrijk kon vertoeven. Dat het ook in Frankrijk niet allemaal peis en vree was, was haar kennelijk ontgaan. Nu viel er in Tourcoing, op de weggehaalde deelfietsen na, niets van de tumulte te merken.
De vier dames openden de set met een vreemd ritueel waarbij ze tegenover elkaar de handen in de lucht staken. Daarna baanden roffelende drums de weg voor "Abre Camino", een donker, melancholisch nummer dat ook in 2019 het spektakel mocht ontsluiten. Het eerste deel van de set bestond voornamelijk uit oud materiaal dat voortdurend zoete herinneringen opriep aan die magische concerten van zeven jaar geleden. Splijtende psychrock met een vleugje gothic, met Bloomgarden zelf, de scheurende gitaar van Laena Myers en de uitbundige drums van een stralende Bailey Chapman als pijlers. Tour bassiste Teddy Georgia, die een paar keer de zang voor haar rekening nam, maakte de volledig hertimmerde bezetting compleet. Beukende psychedelische rock-'n-roll waar geen ontkomen aan was, met het bonkende "Death Valley Boogie" als een van de vele kersen op een rijkgevulde taart.
Daarna werd het tijd om de pas uitgebrachte plaat voor te stellen. Die nieuwe nummers klonken een stuk bedaarder van toon en leken de overrompelende kracht van het oudere werk te missen. Misschien zat het ontbreken van de sax van Sarah Safaie, die op "Welcome to Earth" toch een bepalende rol speelt, daar voor iets tussen. Op die plaat is trouwens nog een zesde bandlid te horen: toetsenist Gregg Foreman, bekend van The Delta 72 en Cat Power, die kort na de opnames op 53-jarige leeftijd overleed.
Er viel ook nog een cover te noteren: het door een speelse gitaar opgejutte "Fire and Brimstone", dat toch net niet kon tippen aan de manier waarop James Leg het tijdens zijn optredens naar zijn hand zet. Tijdens de finale ging het beukgehalte opnieuw de hoogte in en ontpopte Bonnie Bloomgarden zich steeds nadrukkelijker tot een bijzonder charismatische frontvrouw. Nauwelijks een schop hoog, gekleed als een ondeugend schoolmeisje en pratend met een enerverend hoog piepstemmetje: niets daarvan hield haar tegen om het publiek in haar greep te krijgen. Tijdens het zingen veranderde dat piepstemmetje wonderlijk genoeg in een beklijvende stem die soms aan Siouxsie and The Banshees deed denken. Verder was ze ook niet te vervaard om het publiek in te duiken waar ze er een sport van maakte, smartphones af te pakken om er selfies mee te nemen of filmpjes mee te maken.
Net voor de obligate bis volgde opnieuw dat transcendente ritueel, al mochten we dit keer met zijn allen mee de handen in de lucht steken. Vervolgens kregen we de keuze: een nummer over de 'world' of eentje over Satan. Uiteraard kregen we ze allebei waarbij nog eens alle remmen werden losgegooid en duidelijk werd dat we deze Death Valley Girls veel te lang hadden moeten missen.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Kids With Buns stond gelukkig op tijd in de juiste CC Nova
Kids With Buns + Blum
Het gaat hard voor Kids With Buns, de indie-poprockband rond Marie en Amber. Met hun muziek scoren ze al sinds De Nieuwe Lichting van StuBru in 2021. Daarna bereikten ze ook een ander publiek, door te scoren op tv in Liefde voor Muziek en De Slimste Mens. Het was dan ook een mix van jonger en ouder publiek, op hun try out voor de concerttour van hun nieuwe album ‘Bell Jar’ in CC Nova in Eke (Nazareth-De Pinte).
Als support mocht Blum aantreden. Blum is het pseudoniem van Ella Goudblomme, een twintiger die grossiert in slaapkamerpop. Luisterliedjes gebracht met een heel kenmerkend stemgeluid en –gebruik. De kleuren van Amy McDonald en Lana Del Rey en de techniek van – toch bij momenten - Sinead O’Connor.
In CC Nova trad ze aan als duo, met Daniel Perez. Er zitten een paar rode draden tussen Kids With Buns en Blum. Beiden begonnen aan hun loopbaan via het kansenparcours Sound Track. En Ella stuurde zes of zeven jaar terug haar eerste songs door naar Marie en Amber om feedback te krijgen. Die respons kreeg ze uiteindelijk pas vorig jaar, maar goed. In haar bindteksten draaide Ella de fusienaam Nazareth-De Pinte om tot De Pinte-Nazareth, wat tot een klein beetje rumoer in de zaal leidde. Een beginnersfoutje dat haar waarschijnlijk nooit meer zal overkomen.
Als support van Kids With Buns liet Blum horen dat er potentieel zit in haar muziek, maar tegelijk ook dat er meer nodig is dan leuke muziek om een groot publiek in te pakken dat haar nummers nog niet kent.
Kids With Buns dan. Of tegenwoordig zonder buns. Zij hadden nog iets goed te maken bij organisator Popallure na hun afzegging in het najaar van 2025. Een try out is dan een mooie kans om dat goed te maken, al was het deze keer misschien iets moeilijker om de avond uit te verkopen, omdat de try out niet in de officiële communicatie/concerttournee zat. Maar de echte fans waren er en stonden al uren voor het openen van de deuren aan te schuiven.
Bijna had het concert moeten doorgaan zonder Amber. Zij had CC Nova ingetikt in Waze en ze volgde samen met jarige roadie Bob de weg naar CC Nova in Wetteren. Een misverstand dat blijkbaar wel vaker opduikt, zowel bij artiesten als publiek. Gelukkig liggen de twee wereldsteden nu ook weer niet zo ver uit elkaar.
Sinds kort is Kids With Buns een vijfspan. In de Vooruit zagen we hen nog met z’n vieren. De extra gitarist geeft Amber wat meer ruimte om ook mee frontvrouw te zijn naast Marie. En de sound rockt zeker wat harder. Dat missen we overigens op ‘Bell Jar’, het nieuwe album, een paar stevig rockende anthems.
De Kids startten de avond met twee singles van ‘Bell Jar’: “Car Crash” en “Blind”, na “All My Bets”, dat van ons best de volgende single mag worden. Tussen alle nieuwe nummers door is er uiteraard plaats voor wat ouder werk. “Nothing New”, “Colder” en “Bad Grades” werden in een nieuwe versie gebracht. Uitgekleed en een nieuw jasje aangepast. Dat die nummers dan ook nog overeind blijven, toont hun kracht.
De bindteksten zijn misschien nog een werkpuntje, al houden we ook wel van wat Amber en Marie ter plaatse verzinnen. Spontaniteit wint altijd van ingestudeerd. Als een volleerde Tante Kaat legt Marie uit hoe je met een waterkoker de kreuken uit een verfrommeld hemd krijgt. Wat zeker een werkpuntje is: de gitaarkabel van Amber moest twee keer vervangen worden. Bij de eerste vervanging krijgt ze een gigantisch lange kabel. “Die gaat wel tot aan de bar. Daag me niet uit hé”, zegt ze daarop.
Ergens in de tweede helft van het optreden springen de dames dan samen het publiek in voor een soort kringdans tussen de joelende fans. Een heel eenvoudige zet, maar het werkt.
De reguliere set werd afgesloten met titeltrack “Bell Jar”. In de bisronde kregen we nog “The Finite” en – dan toch – “Best Friends”, het lievelingsnummer van Slimste Mens-presentator Erik Van Looy.
Organisatie: Popallure
Haze At Dawn – Muzikale duisternis om te omarmen
Een debuut voorstellen en meteen een volwaardige double bill aanbieden: Haze At Dawn deed het in Asgaard in Gentbrugge, waar ook Cult of Scarecrow heel wat eigen aanhang op de been bracht.
De voorstelling van ‘Iter Corvi’ was de aanleiding … Beide doomgerelateerde bands konden deze avond elk op hun eigen manier als hoofdact worden beschouwd. Het intieme karakter en de undergroundsfeer van de Asgaard vormden het geknipte kader.
Haze At Dawn mag dan een vrij jonge formatie zijn, de muzikanten hebben al heel wat watertjes doorzwommen.
De vraag was vooral hoe de band binnen het aanbod van tblackeyend) doom een eigen gezicht zou tonen.
Met Cult of Scarecrow als gelijkwaardige band, beloofde het alvast een avond te worden waarop we twee verschillende invullingen van het genre konden ontdekken.
Cult of Scarecrow (****) moest al meteen een tegenslag verwerken: wegens ziekte stond de band met één gitarist minder en dus met vijf op het podium. Omdat ook de zanger met een ingepakte knie optrad, waren het er volgens gitarist Jan zelfs maar 'vier en een half'.
De band liet zich erdoor allerminst uit het lood slaan. Vanaf de eerste tunes werd het gaspedaal ingedrukt.
Opvallend was het technisch hoogstaande samenspel. De keys waren een grote meerwaarde, met sfeervolle accenten als tegenwicht voor de zware doomriffs en de mokerslagen van de ritmesectie.
De theatrale frontman zag er met zijn hoge hoed uit als een tovenaar. Met zijn vocals en zijn uitstraling leek hij de aanwezigen te hypnotiseren en mee te voeren naar een duistere sprookjeswereld die zo uit de verhalen van Grimm kon komen.
Cult of Scarecrow balanceert tussen de dunne lijn van speelse humor en donkere ernst. Zelfs met één gitarist minder slaagde de band erin, ons met die combinatie compleet murw te slaan. Ster! Omvergeblazen dus …
De lat lag voor Haze At Dawn (****) meteen hoog, maar ook dit gezelschap liet zich vanaf opener “Hollowed” van zijn beste kant zien. Het nummer kwam binnen als een duistere walm. Geen lichtpuntje te bekennen: pure waanzin vormde het centrale gegeven doorheen de set. Met zijn rauwe, doordringende stem leek zanger Yves Clochet de meest weerzinwekkende demonen uit de hellekrochten op te roepen. De muzikanten dreven ondertussen de intensiteit maar op. Precies in die spanningsopbouw vonden we het eigen gezicht van Haze At Dawn. Tijdens “Rebirth”, “Cry of Wolfkind” en '”ter Corvi” kreeg die beklemming steeds meer vat op ons. Ook “The Earth Beneath Us” bood geen uitweg.
Traag maar zelfverzekerd trok de band ons verder de duisternis in. Die konden we angstig ondergaan of gewillig omarmen. Bij ons liepen beide gevoelens door elkaar. Na “Sepulchral at the Abyss” verscheen bij het afsluitende “Queen of the Abyss” toch een sprankeltje verlichting. Sofie van Behind the Veil mocht er haar bijzondere stem tegenover de diepe, donkere growls van de frontman plaatsen. Haar bijdrage opende een kier in die verstikkende sfeer, zonder dat de muziek aan zwaarte verloor of zeemzoet werd. Alsof ze de hel van Haze At Dawn binnenstapte en de demonen een uitweg bood. De beklemming is uiteindelijk iets troostends.
In deze donkere tijden voelde de muziek van Haze At Dawn als een deken tegen donkere gedachten. We kozen er dan ook voor die muzikale duisternis te omarmen.
Setlist: Hollowed // Rebirth // Cry of Wolfkind // Iter Corvi // The Earth Beneath Us // Sepulchral at the Abyss // Queen of the Abyss
Pics homepag @Kurt-Miriam Van Hauvermeiren-Vandevelde
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism GRIMM, Gent
Teenage Fanclub – Teenage zestigers nog niet uitgeteld
Het Schotse Teenage Fanclub is een verborgen 90s indieparel die we maar al te graag koesteren, zeker hun langspeelplaten uit die jaren. Live maken ze de brug tussen een soort laidback indiepop en die kenmerkende weerbarstige indie nostalgie. De muziek van deze teenager zestigers ging erin als zoetenkoek en hun afwisseling werd door het publiek, leeftijdsgenoten, even genegen, smaakvol ontvangen.
De heropleving van 90s bands zorgt ervoor dat de vijftig plusser de clubzalen niet godvergeten is en dat er meer dan voldoende volk komt opdagen. Zelfs voor een band als deze die ergens aan de middenstip van bekendheid en nobele onbekendheid stond.
De Schotten, een kwintet rondom Norman Blake en Raymond McGinley, waren goed productief tem 2000 met albums ‘Bandwagonesque’, ‘13’ , ‘Grand Prix’ , ‘Songs from northern britain’ en ‘Howdy’, die deels het zeemzoeterige, melodieuze, prettig in het gehoor liggende indiefolkpopgeluid van nu, zonder al te veel opsmuk en weerhaken, inluidde. De noisty tunes en shoegaze effects werden verdwenen uit het geluidsbeeld.
Na wat muzikaal gekabbel in de tennies en hun waardig ouder worden na de coronapandemie, verscheen er zo om de 3 jaar een nieuwe plaat. Je kan zeggen dat er sprake is van een return met albums ‘Endless arcade’, ‘Nothing last forever’ en het onlangs verschenen ‘Do not dare to dream’. Een reden te meer om terug op tournee te trekken om de huidige droomachtige, bezwerende herfstige, melancholische sound met een warme psychedelische, folky inslag voor te stellen. Het klinkt toepasselijk bij ondergaande zon, nazomers, innemend, sfeervol, rustig voortkabbelend, goed algemeen, om even te mijmeren en/of terug te blikken. Een breed uitwaaierend geluid, door een traditioneel instrumentarium, de (op elkaar afgestemde) zangpartijen, de samenzang en het heerlijke keys/toetsenspel van de enige jonge gast van het combo Euros Child, die even voordien de avond opende en het publiek in de juiste sfeer bracht.
Een twintigtal songs kregen we, goed anderhalf uur lang, die de 35 jarige carrière omarmt van deze teenager zestigers. Oud en nieuw materiaal naast elkaar, mooi groovy, sprankelend als gemoedelijk genietbaar. Ze connecteren hier hun nineties muziekhart aan het materiaal van de laatste zes jaar. Een mooie backcatalogue dus.
Ze refereren aan bands als The Beatles, The Byrds, Beach Boys, Big Star, verder The Feelies, XTC en de rits indiegrungepop. Songs die puur, eerlijk, oprecht , onschuldig, straight from the heart zijn.
Ze hebben de live-smaak opnieuw te pakken. Een enthousiasmerende band. Ze amuseren zich en spelen vol spelplezier het materiaal uit hun rijkelijk gevulde carrière.
Ze trakteerden ons op een uiterst genietbare, dromerige, (aan) stekelige set waarbij het materiaal een bredere, extraverte omlijsting kreeg, met die kenmerkende, licht shoegazende, grunge aanpak, waarbij de pedaaleffects beheerst werden ingedrukt. Nooit uit de bocht, maar subtiel tintelend en prikkelend.
Het balanceerde in hun gretigheid en enthousiasme tussen lekkere grooves, fijnzinnigheid en ingetogenheid. Een heerlijk concert dus van elegante schoonheidsindiepop met een smiley gevoel.
Het wordt een vaste getrouwe, “Tired of being alone”, uit het vorige album en “About you” van het sterke oudje ‘Grand Prix’ zetten de set in. Die twee hoorden we ook een paar jaar terug als openers toen we hen na al die jaren terug zagen in de Botanique. Een leuk tweetal trouwens, die het fijnzinnige spel en de samenzang onderstreept, wat ruimte laat voor de instrumentatie en de keys. De aangenaam, sfeervol poprockende tune hoorden we vooral in het eerste deel van de set met “Metal baby”, een rusthouder die ze plukten uit hun teenage oudheid en de nieuwe “Tomorrow people” en “A day in the sun”. Heerlijk genietbaar luistervoer zondermeer.
Een eerste schot die hun weerbarstigheid onderlijnde kwam met “Alcoholiday” uit ‘Bandwagonesque’, die de verschillende invalshoeken en lagen indiepop liet horen. Erna zaten we in die lieflijke sfeer die hen de laatste jaren bepaalt met een “There was you” , “Mellow doubt”, “I don’t want control” en “Over & over again”. We werden leuk, ontspannend meegesleept en zonder dat we het beseften, waren we halfweg …
Het tweede deel was forser, krachtiger, extraverter; het materiaal kreeg wat meer intensiteit, diepgang en gedoseerde grilligheid. “Everything is falling apart”, “What you do to me”, “I’m in love”, “My uptight life” en “It’s a bad world” kregen een kleurrijke touch, insteek en beklemtoonden de op elkaar afgestemde zangpartijen. Ze voelden zich in hun sas, een praatje tussenin en genoten van de warme respons.
Natuurlijk konden we niet omheen “The concept”, doorbraaknummer bij uitstek, dat mooi uitgediept werd met die wisselende groovy sounds en wahwah golven … of hoe pop en distortion elkaar subtiel, fijngevoelig vonden.
Het publiek genoot van hun onder het stof gehaalde materiaal en hun recente nummers, melodieuze ‘on the road’ dreampop die ergens kan gelinkt worden aan de aanpak van de War On Drugs.
Met plezier kwamen ze terug. We zaten mooi in de sfeer, een ‘coup de force’ van hun weerbarstige pop met “Endless arcade”, “Don’t feel my soul” en het afsluitende “Everything flows”, ooit hun eerste single, die zorgde – opnieuw - voor die kenmerkende wisseling van introspektie en extravertie; net als “The concept” mooi uitgewerkt met een geraffineerde, stekelige ritmiek en prachtige, overtuigende gitaarsoli.
In deze setlist misten we persoonlijk oudjes “Star sign”, “Guiding star”, “Sparky’s dream”, “Radio”, “Norman 3” of het recente “Foreign land”, maar we treurden totaal niet van wat deze ‘Fanclub zestigers’ nog presteerden.
We blijven na al die jaren uiterst content hen zo enthousiasmerend bezig te zien. Een brug tussen laidback indiefolkpop en die weerbarstige indie nostalgie. Het ‘teenagers gevoel’ is dus nog niet uitgeteld, een waardig oud worden in hun ‘Fan’ clubhuis …
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Omdat er wereldwijd wel meer rock en metalbands zijn met de bandnaam Hunter en omdat er een paar wijzigingen waren in de bezetting, veranderde de Belgische heavymetalband Hunter de bandnaam naar Hunter Omega. De naamsverandering valt samen met de release van de EP ‘Lake of Death’.
Als Hunter heeft deze band de voorbije tien jaar een mooie weg afgelegd, met als hoogtepunt hun passage op Alcatraz in Kortrijk. Alcatraz kwam net voor de release van het album ‘Rebel Angels Rise’ in 2023. Dat album werd bij ons en internationaal goed onthaald en sinds vorig jaar is het ook verkrijgbaar op vinyl. Na Alcatraz volgden nog een handvol kleinere festivals in België en veel clubconcerten in eigen land en Nederland, vaak als support van internationale bands.
De nieuwe muziek dan. “Ghost of Anarchy” begint met enkele agressieve riffs om dan over te gaan op snelle, klassieke heavy metal. De tempowisselingen in dit nummer zijn leuk en vormen het peper en zout van het nummer, naast de knappe gitaarsolo. Ook de lyrics gaan ergens over, al blijft het ook wat mysterieus. “Lake of Death” begint ook al scherp en snel. En op dit nummer houden ze bij Hunter Omega het gaspedaal de hele tijd ingedrukt. “Knight of the Black Rose” – een verwijzing naar Lord Seth uit Dungeons & Dragons - is op deze EP al aan zijn derde deel toe. Delen 1 en 2 staan op de eerder uitgebrachte full albums.
Voor wie deze band van bij het begin volgt, is het leuk om zoiets als rode draad doorheen het oeuvre te hebben. Ook voor wie de voorgeschiedenis niet kent, is dit nog steeds een leuk nummer. Al gaat het in het begin dan traag en wordt er meer verteld dan gezongen. Heerlijk hoe er gespeeld wordt met de spanningsboog. Pas na 3 minuten worden de donderende drums ingezet en ze gooien er nog een nette gitaarsolo achteraan. Dit is veruit mijn favoriet van de vier nummers op deze EP. “FAFO” is de afkorting van F*ck around and find out. Er zit wat punkrock en wat oude Motörhead in dit nummer, dat opnieuw heel hard en strak gebracht wordt. Het gaat over opkomen voor jezelf en alles wat daarbij hoort.
Dat een naamsverandering en bezettingswissel gepaard kan gaan met een nieuwe release is mooi meegenomen. Dan geef je als band meteen je visitekaartje af. Deze ‘Lake of Death’ heeft de energie en tegelijk de maturiteit van voorganger ‘Rebel Angels Rise’ en toch klinkt dit net iets anders.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/104205-hunter-omega-een-goede-band-verandert-en-evolueert-door-de-jaren-heen-daar-is-niets-mis-mee-zolang-iedereen-gelooft-in-wat-hij-doet
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91716-rebel-angels-rise
https://www.youtube.com/watch?v=usvQYbc6ubo&list=OLAK5uy_nJMPAza7ACIOZWo7zWGnabOnIGnHXxpbg
Vincent Starwaver is terug met een nieuwe single. “Starsong 2” is het visitekaartje van het album ‘What About The Poetry?’ dat we ergens begin volgend jaar mogen verwachten.
Afgaand op deze single zal dat derde album netjes in het verlengde liggen van ‘Goodnight Honeybun’ en ‘Godspeed’. Een beetje de indie-rocksound van de jaren ’90 en ’00, met wat productionele accenten die heel aanwezig zijn en tegelijk niet te veel op de voorgrond komen, ergens tussen dEUS en Hooverphonic in. Er zitten zuinig wat vrouwelijke vocalen in deze single, en dat dat mooi aanvult bij Bart’s stem, dat wisten we natuurlijk al van zijn vorige bands en projecten.
Je vindt deze digitale single op Spotify en Apple Music.
https://www.youtube.com/watch?v=0Y0uTIu37hs
Wie The Schizophonics al eens live aan het werk gezien heeft, weet dat deze band op zijn zachtst gezegd een sensatie is. En dat heeft alles te maken met zanger/gitarist Pat Beers, een wildebras die telkenmale te keer gaat als een jonge uitgelaten James Brown die de ene spriet na de andere salto uit zijn energetische lijf perst en ondertussen de meest explosieve gitaarsolo’s blijft afvuren. Kunnen Schizophonics die ongebreidelde energie ook op plaat persen, vragen wij ons af.
Toch wel, zo blijkt. ‘Burning Floor’ is ondertussen al het vierde album, en het is wederom een wild, furieus, driftig en elektrisch geladen plaatje vol met snerende fuzzy garage-rock. Geen stijlbreuken in vergelijking met vorige platen, en dat is maar goed ook. De levendige ingrediënten zijn alweer de onstuimigheid en de furie van MC5, de morsige prille garage-rock van The Sonics en de onuitputtelijke energie van Jon Spencer. En wie zich nog de onvolprezen Dirtbombs herinnert zal ook wel een belletje horen rinkelen in de soulvolle en swingende garage-rock van “Knock It Down”.
“Coyote” heeft dan weer een en paar Iggy-krijsen in zich, zoals de the man himself het deed in zijn beste Stooges tijden, en ook de gitaar wordt hier gegeseld met ware Ron Asheton-allures. Allicht wel, natuurlijk zijn The Stooges alomtegenwoordig in de bruisende sound van Schizophonics, dat kan ook niet anders.
Het tempo nog een beetje opdrijven? Geen probleem, “Little Cobra” raast als een tornado en “Out in the Wilderniss” is een windhoos die door de jungle briest.
Het hele album is eigenlijk een adrenaline-injectie die een dik half uur non-stop doordendert.
Nu Ozzy de pijp uit is, is de rest van Black Sabbath met welverdiend pensioen. Met uitzondering van Tony Iommi, zowat de meest invloedrijke gitarist ooit in het metal-genre. Die heeft, na Ozzy’s trip naar het donkere hiernamaals, hoegenaamd niet stil gezeten en komt nu met ‘From the Dark’ aanzetten.
Iommi is hier bij momenten geweldig op dreef en hij tovert een stel bronstige riffs en straffe solo’s uit zijn duivelsmouw, maar wij vragen ons meermaals af of hij er wel goed aan gedaan heeft om zanger Jorn Lande in huis te halen. Deze laatste lijkt maar met één ding bezig te zijn, ‘hoe hard kan ik mijn best doen om op Ronnie James Dio te lijken’. Daardoor ligt het album dus ook veel dichter bij ‘Heaven and Hell’ en ‘The Mob Rules’ dan bij de eerste 5 iconische Sabbath platen. In de metalwereld kan je ‘Heaven and Hell’ en ‘The Mob Rules’ wel als twee essentiële albums beschouwen, maar veel Sabbath-DNA dragen ze niet echt in zich, het zijn vooral Dio’s platen.
Jorn Lande lijdt aan dezelfde kwaal als zijn grote voorbeeld, hij overdrijft, en nog geen klein beetje. De prominent aanwezige vocals zorgen soms voor een overdaad aan pathos en wringen zo de songs al eens de nek om. Lande waant zich in de finale van ‘The Voice’. Hij lijkt wel de Christiano Ronaldo van de metal-zangers, hij is zodanig op zichzelf gericht dat ie vergeet dat hij voor een team staat te spelen.
Maar goed, het is uiteindelijk nog altijd Tony Iommi zelf die de Dio-copycat als zanger heeft aangeduid, dus hij zal het wel zo gewild hebben, en wie zijn wij om de keuze van de grootmeester in twijfel te trekken. Op vroegere platen “Seventh Star” (1986) en ‘Fused’ (2005) ging Iommi zelfs in zee met Glenn Hughes, wiens vaak irritante falsetto-stemmetje nu ook niet bepaald voor een doomsfeer zorgde.
Doom-metal adepten zullen met ‘From the Dark’ trouwens ook op hun honger moeten blijven zitten, maar oldschool heavy metalfans mogen dan weer geregeld likkebaarden. Want Tony Iommi redt keer op keer de meubelen met een resem monsterrifs en snedige solo’s, en dat zorgt ervoor dat het album alsnog overeind blijft. Binnenkomer “Over the Violent Sun” mag er zeker zijn, Tony Iommi plant hier een stomende stoner-riff neer en gooit er iets verder nog een fijne solo achterna. En de trage sleper “Black Times” weet evenzeer te overtuigen, het is een soort valse ballad waarin regelmatig een snedige Sabbath-gitaar weerklinkt. Afsluiter “Legacy” heeft ook wel die onheilspellende en sluimerende atmosfeer in zich die we kennen van Sabbath.
Allemaal zeer potig en verdienstelijk, maar we kunnen er niet aan doen, we missen Ozzy. Niet dat diens solo platen zo een hoogvliegers waren, want het was vooral het magische combo Iommy/Osbourne die een chemische reactie teweegbracht (zie ook Lennon/ Mc Cartney, Jagger/Richards of Morrison/Manzarek).
Met Ozzy aan de microfoon en een wat smeriger productie was dit absoluut een waardige opvolger geweest voor Sabbath’s laatste wapenfeit ‘13’, nu is het gewoon een oerdegelijke oldschool metal-plaat.
Angine De Poitrine - Een buitenaardse trip die nog lang blijft nazinderen
Wie op zondag 25 oktober 2026 een ticketje wilde bemachtigen voor Angine De Poitrine in Trix, moest van goeden huize zijn. Op TicketSwap stonden meer dan 4000 mensen te wachten op een kans om alsnog een ticket te bemachtigen. Ik was goed op tijd aangekomen en zag bij aankomst al een tiental mensen voor de zaal wachten. Wat me meteen opviel, was de diversiteit van de aanwezigen. Jong en oud, mannen en vrouwen, muziekliefhebbers uit binnen en buitenland. Dat laatste mocht je behoorlijk letterlijk nemen, want later hoorde ik zelfs dat iemand helemaal vanuit Australië was afgereisd om de band aan het werk te zien. Het illustreert hoe een duo met een eigenzinnige muzikale aanpak erin slaagt om steeds meer mensen te overtuigen, ver buiten de grenzen van hun eigen planeet.
Voor de opwarming zorgde Gros Mené, een Canadese band. Het cultproject van Fred Fortin en Olivier Langevin staat bekend om zijn rauwe, ontregelde vorm van stonerrock, gedragen door stevige grooves, zware baslijnen en vervormde fuzzgitaren. Met hun combinatie van lofi garage en logge riffs wisten ze de zaal alvast op temperatuur te brengen.
Een meer dan degelijke support die zijn opdracht met verve vervulde. Toch hing er tijdens het optreden een zekere verwachting in de lucht. Hoe goed Gros Mené ook zijn best deed, het was duidelijk dat de meeste aanwezigen uiteindelijk voor één welbepaalde attractie naar Antwerpen waren afgezakt.
Angine De Poitrine is intussen veel meer dan zomaar een band geworden. Het buitenaardse duo, bestaande uit Khn de Poitrine op gitaar en Klek de Poitrine op drums, heeft zich ontpopt tot een fenomeen dat steeds meer muziekliefhebbers in zijn greep krijgt. Dat hun muziek moeilijk in een mainstreamhokje te plaatsen valt, lijkt daarbij eerder een troef dan een handicap.
Integendeel, net het ongrijpbare karakter van hun muzikale universum wakkert de nieuwsgierigheid aan. Khn en Klek brengen een geluid dat zich niet zomaar laat verklaren. Wie zich aan een grondige ontleding waagt, komt al snel uit bij ingewikkelde ritmische structuren en muzikale constructies waarvoor je haast een gevorderde wiskundige nodig hebt. Sommigen spreken over micrototaliteiten en andere theoretische concepten. Zelf houd ik het liever bij complexe ritmes die je hersenen aan het werk zetten, maar tegelijk onweerstaanbaar uitnodigen om mee te bewegen.
Vanaf de eerste noten wordt duidelijk dat Angine De Poitrine geen hapklare muzikale ervaring voorschotelt. Hun muziek kronkelt en verrast, met ritmes die voortdurend lijken te veranderen en melodieën die zich op onverwachte momenten aandienen. Wat op papier misschien klinkt als een ingewikkelde muzikale puzzel, ontpopt zich live tot een meeslepende trip.
Het duo houdt de aandacht moeiteloos vast zonder terug te vallen op herkenbare refreinen of klassieke songstructuren. Als luisteraar word je meegezogen in een wereld waarin de muziek haar eigen regels bepaalt en conventies nauwelijks een rol spelen.
Met amper acht nummers op de setlist weten ze de zaal toch bijna anderhalf uur in hun greep te houden. “Angor”, “Yor Zarad”, “Tamebsz”, “Mata Zyklek”, “Ababa Hotel”, “Sarniezz”, “Fabienk” en “Sherpa” vormen samen een muzikale reis die voorbij lijkt te vliegen.
De beperkte omvang van de setlist doet nauwelijks afbreuk aan het geheel. Integendeel, de composities krijgen alle ruimte om zich te ontwikkelen en nemen je mee op een tocht waarvan de bestemming niet altijd duidelijk is, maar waarbij de weg ernaartoe minstens zo boeiend blijkt.
Ook de interactie met de aanwezigen verloopt op geheel eigen wijze. Tussen de nummers door zoeken de twee af en toe contact met de zaal, al gebeurt dat niet bepaald op de conventionele manier. In plaats van uitgebreide bindteksten krijgen we vreemde kreten voorgeschoteld die de toeschouwers vervolgens zo goed mogelijk proberen na te bootsen. Ook de bijbehorende bewegingen worden enthousiast geïmiteerd. Het levert grappige momenten op en verkleint de afstand tussen het mysterieuze duo en de mensen voor het podium, zonder dat het eigenzinnige karakter van hun alter ego's verloren gaat.
Van uitgesproken politieke statements zal je Angine De Poitrine niet snel kunnen beschuldigen. Al weet je natuurlijk nooit of de peace signs en hartjes die ze de zaal toewerpen toch een diepere betekenis hebben. De band lijkt zich comfortabel te voelen in zijn eigen universum en verwacht van de aanwezigen vooral dat ze zich daaraan overgeven. Wie met een open geest naar Trix is afgezakt, krijgt daar ruimschoots de kans toe.
Heel wat bezoekers zullen na afloop tevreden naar huis zijn teruggekeerd. Toch valt niet uit te sluiten dat sommigen met gemengde gevoelens achterblijven. De hype rond Angine De Poitrine heeft intussen zulke proporties aangenomen dat de verwachtingen haast onvermijdelijk hooggespannen zijn. Wanneer duizenden mensen nog naar tickets zoeken en muziekliefhebbers van de andere kant van de wereld afreizen om een optreden mee te pikken, wordt het moeilijk om niet met torenhoge verwachtingen aan de avond te beginnen. Wie vooral een traditionele rockshow verwacht, zou dan ook weleens op zijn honger kunnen blijven zitten.
Zelf was ik alvast bijzonder enthousiast. Angine De Poitrine heeft op dit moment nog maar twee releases op zijn naam staan en bevindt zich duidelijk nog in volle ontwikkeling. Net dat maakt het zo boeiend om het duo nu aan het werk te zien. Er ligt nog zoveel terrein open binnen hun muzikale universum en het valt te ontdekken hoe ze daarmee verder zullen experimenteren. Dat ze met relatief weinig materiaal bijna anderhalf uur lang een zaal kunnen boeien, getuigt van hun creativiteit en de overtuigingskracht van hun aanpak.
De hype is dus niet zomaar uit de lucht komen vallen. Achter de maskers schuilt wel degelijk iets dat de moeite waard is.
En toen was het nog niet gedaan.
Na het concert bleef ik nog wat napraten met een man die helemaal vanuit Luxemburg naar Antwerpen was gekomen. Hij bleek al sinds 14 uur voor de zaal te hebben staan wachten. Op een bepaald moment waren er twee mannen uit de tourbus gestapt die hem vroegen of ze zijn platen mochten signeren. Mijn gesprekspartner had dus al een glimp opgevangen van de twee aliens in hun aardse gedaante. Voor mij was dat reden genoeg om bij de merch ook maar meteen de platen aan te schaffen, in de hoop eveneens een handtekening te kunnen bemachtigen.
Toevallig raakten we daar aan de praat met de tourmanager. Die vertelde aanvankelijk dat de band misschien nog naar de merch zou komen, maar kwam even later met minder goed nieuws. De heren zouden met hun ruimteschip de locatie al hebben verlaten. We besloten dan maar naar buiten te gaan en daar verder te praten. Net toen de hoop stilaan begon te vervliegen, kwam er plots iemand vanuit de zaal naar de tourbus gewandeld. Volgens mijn nieuwe vriend was het wel degelijk Khn de Poitrine, de gitarist van de band. Ik waagde mijn kans en vroeg of hij mijn pas aangekochte lp's wilde signeren. Dat bleek helemaal geen probleem.
Khn nam niet alleen de tijd om mijn platen van een handtekening te voorzien, maar bleef ook nog even staan voor een praatje. Ik was vooral benieuwd waarom de band er bewust voor kiest om voorlopig in relatief kleine zalen te spelen. Eerder dit jaar stonden ze nog voor publiek van ongeveer honderd tot driehonderd mensen. Inmiddels spelen ze voor zo'n duizend bezoekers, terwijl de enorme vraag naar tickets op de tweedehandsmarkt duidelijk maakt dat er nog veel meer belangstelling is. Het zou dus verleidelijk kunnen zijn om meteen een volgende stap te zetten en grotere zalen aan te doen.
Zijn uitleg was verfrissend nuchter. De band wil vooral blijven leren en zichzelf verder ontwikkelen. Door voorlopig in kleinere zalen te spelen, kunnen ze blijven experimenteren zonder meteen grote risico's te nemen, zowel financieel als artistiek. Mocht er tijdens een optreden iets misgaan of een experiment niet helemaal uitpakken zoals gehoopt, dan blijven de gevolgen beperkt. Het klinkt als een verstandige keuze voor een band die snel groeit, maar niet ten koste van alles wil meegaan in de verwachtingen die de hype met zich meebrengt. Op die manier behouden ze de ruimte om hun eigen koers te varen en muzikaal verder te zoeken.
We hadden het ook over hun anonimiteit en de voordelen van hun buitenaardse alter ego's. Door zich achter hun maskers te verschuilen, kunnen ze een zekere afstand bewaren tot de aandacht die rond hun muziek ontstaat. Zo houden ze hun privéleven afgeschermd en blijft de focus liggen op wat voor hen echt telt: de muziek en het universum dat ze daaromheen hebben gecreëerd. Volgens Khn respecteren de meeste mensen die keuze. Zelfs toen ze onlangs bij Jimmy Fallon te gast waren voor een muzikale bijdrage aan The Tonight Show, werd hun anonimiteit gerespecteerd. Dat ze ook op zo'n groot podium aan hun eigen regels kunnen vasthouden, maakt hun verhaal alleen maar interessanter.
Nadat Khn opnieuw op de tourbus was gestapt, volgde nog een onverwacht vervolg. Ook Klek de Poitrine kwam even later naar buiten om mijn platen te signeren. Zo kreeg de ontmoeting een extra hoofdstuk en kon ik uiteindelijk met handtekeningen van beide bandleden naar huis vertrekken.
Het was een mooie afsluiter van een avond die muzikaal al meer dan geslaagd was. Dat beide muzikanten ondanks de groeiende aandacht nog tijd vrijmaken voor een praatje met fans, maakt de kennismaking des te waardevoller.
Na die gezellige babbel zat de avond er dan toch echt op. Ik keerde huiswaarts met gesigneerde platen, nieuwe vrienden en een hoofd vol indrukken. Het optreden had al indruk gemaakt, maar de ontmoetingen achteraf gaven de avond nog een extra dimensie. Er gaat weinig boven het ontdekken van een band die je muzikaal weet te verrassen, om vervolgens ook nog even kennis te maken met de mensen achter het mysterie.
De terugrit voelde dan ook alsof ik op een wolk zat. Angine De Poitrine had in Trix bewezen waarom zoveel mensen zich door hun muziek laten meeslepen. Minstens even mooi was de vaststelling dat achter die buitenaardse verschijning twee muzikanten schuilgaan die hun eigen tempo willen bepalen, willen blijven leren en niet zomaar bezwijken onder de druk van hun groeiende succes.
Met gesigneerde lp's onder de arm en een hoofd vol mooie herinneringen kon mijn avond niet meer stuk. Sommige concerten blijven hangen door de muziek alleen. Andere krijgen achteraf nog een verhaal mee dat je jarenlang met een glimlach zal vertellen. Dit was zonder twijfel zo'n avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Angine de Poitrine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10404-angine-de-poitrine-25-10-2026?Itemid=0
Gros Mené
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10405-gros-mene-25-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Wolvennest - Een rituele tocht naar een beklijvende climax
Op een vrij frisse maandagavond zakten we af naar de gezellige DVG Club in Kortrijk. Met Wolvennest op de affiche lonkte een avond waarop we ons gewillig aan de muziek konden overgeven. 'Ondergaan' vormt voor ons al jaren de rode draad bij deze band: hoe dieper je in hun verhaal stapt, hoe sterker hun sound en klankenwereld je in haar greep krijgt.
Sinds onze eerste kennismaking op Desertfest in 2016 zijn we fan. Kortrijk werd onze achtste ontmoeting met het gezelschap, maar van gewenning bleek weinig sprake.
Opnieuw werden we meegezogen in een wereld van verderf, met wat weemoed in het donker. Voor het zover was, viel er echter nog heel wat te beleven.
De nacht was nog jong toen Vígljós het podium betrad. Gewaden die aan middeleeuwse imkers deden denken en een gitarist die zo uit een veld vol vogelverschrikkers leek weggelopen: we keken onze ogen uit. Het bevreemdende schouwspel werkte aanvankelijk op onze lachspieren, maar kreeg al snel een grimmiger karakter zodra de muziek losbarstte.
De Duits-Zwitserse band bracht bezwerende black metal die kliefde als een bijl. De vocals van de frontman leek rechtstreeks uit een oude sage te komen, ergens tussen een demonische kreet en een vervloeking in. Hij zocht zijn publiek zelfs letterlijk op en zwaaide vervaarlijk met een wierookvat, alsof hij de aanwezigen een zegen met een duister kantje wilde geven. Wat deze set zo aantrekkelijk maakte, was de vanzelfsprekendheid waarmee dreiging en speelsheid samengingen.
De bizarre uitdossingen trokken de aandacht, maar de muziek en de zang hielden ons bij de les. Vígljós leek de poorten van de hel open te beuken en bezorgde ons ondertussen een brede glimlach. Een bijzonder overtuigende kennismaking.
Puur muzikaal leek Bedsore ons op het lijf geschreven. Als liefhebbers van experimentele muziek met uitlopers richting postrock waren we benieuwd naar hun vermenging van jaren 70prog, psychedelica, symfonische klanken, krautrock en death metal. De vele keys op het podium beloofden alvast een klankentapijt waarin we graag verdwalen.
Die instrumentale rijkdom leverde boeiende momenten op. Een uitgesproken pluspunt waren de grunts en extreme vocals van Jacopo Gianmaria Pepe, die vaak opgingen in de instrumentatie.
Die verwevenheid gaf de muziek diepte en een dreigende ondertoon. Toch bleven we na afloop wat op onze honger zitten. De experimentele uitweidingen boden ons te weinig houvast om de hele set betrokken te blijven, zelfs met onze voorliefde voor avontuur. We hoorden veel interessante ideeën, maar misten de samenhang die ze tot een meeslepend geheel kon verbinden. Het potentieel was evenwel duidelijk aanwezig. Reden genoeg om deze Italiaanse band bij een volgende gelegenheid opnieuw op te zoeken.
We hebben Wolvennest intussen in verschillende gedaantes gezien dat we ons vooraf afvroegen wat er nog te ontdekken viel. De set in Kortrijk vertoonde bovendien veel overeenkomsten met die op Headbanger's Balls Fest in mei.
“Damnation” en “Another Nail” maakten plaats voor “Famadihana” en “In the Ruins”, terwijl enkele vertrouwde nummers van plaats wisselden. “Accabadora” bleef de afsluiter. Ogenschijnlijk bescheiden veranderingen, maar ze bleken bepalend voor de manier waarop we deze avond beleefden. De vertrouwde ingrediënten waren aanwezig: beklijvende beelden op het scherm, enkele rituele attributen op het podium en de bedwelmende stem van Shazzula. Daaromheen ontvouwde zich een klankenwereld die ons meesleurde naar een confrontatie met demonen. De herkenning bood weinig bescherming tegen de intensiteit waarmee de band ons opnieuw wist te raken. Vooral de opbouw maakte het verschil. Bij “All That Black” voelden we de spanning al een volgende versnelling hoger schakelen. Met “Ritual Lovers” begon vervolgens de laatste rechte lijn. Een verbluffend zwaar “Famadihana” en het daaropvolgende “In the Ruins” trokken ons onverbiddelijk verder de diepte in. Alles wat voordien onderhuids broeide, kwam in die slotfase samen. “Accabadora” bezegelde die climax. Het nummer sloot het ritueel zo overtuigend af dat een bis overbodig voelde en de zorgvuldig opgebouwde spanning alleen maar had kunnen doorbreken.
Het verhaal was verteld; wij bleven achter in een beklemmende schoonheid ervan. Wolvennest had ons (donker) hart wederom doorboord.
Setlist Wolvennest: Intro / Décharné / Purple Poison / The Shadow on Your Side / Incarnation / All That Black / Ritual Lovers / Famadihana / In the Ruins / Accabadora
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Wolvennest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10393-wolvennest-19-10-2026
Bedsore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10392-bedsore-19-10-2026
Vigljos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10391-vigljos-19-10-2026
Organisatie: DVG, Kortrijk
Nathan Surquin Quartet – Subtiel en kleurrijk
Nathan Surquin Quartet
Een gesprek bij een kop koffie, een ontmoeting onderweg of de band tussen vader en dochter: Nathan Surquin vindt inspiratie in momenten die mensen dichter bij elkaar brengen. Op zijn debuutalbum ‘Ambre’, genoemd naar zijn dochter, vertaalt de Belgische trombonist en componist die verbondenheid naar hedendaagse jazz, gevoed door uiteenlopende muzikale en culturele invloeden.
Met zijn Nathan Surquin Quartet (****) trekt hij die muzikale dialoog door naar het podium, waar de composities ruimte laten voor improvisatie en spontane wisselwerking.
In de Lokerse Jazzklub gingen we ontdekken hoe die persoonlijke verhalen vorm krijgen in het samenspel tussen trombone, piano, contrabas en drums.
‘Subtiel en kleurrijk’ bleek de rode draad doorheen de avond. Van een warme trombone en een sprankelende pianoklank tot groovend drumwerk en een bedwelmende contrabas: telkens viel op hoe speels deze muzikanten elkaar vonden.
Het kwartet verkende de mogelijkheden van jazz en liet daarbij geregeld Latijns-Amerikaanse invloeden doorsijpelen. Vooral in het eerste deel van het concert trad die ritmische kant op de voorgrond. Na de pauze werd het muzikale palet verder opengetrokken.
Tijdens een drumsolo werd de luisteraar voortdurend op het verkeerde been gezet, wat de drummer op een daverend applaus kwam te staan. Even treffend was een intieme passage waarin piano en trombone samen een weemoedig sfeertje opriepen. Zo'n moment dat een krop in de keel bezorgt.
Juist die afwisseling tussen ritmische speelsheid en ingetogen samenspel maakte het tweede deel zo boeiend. De overgangen voelden ongedwongen aan, met volop ruimte voor improvisatie en verrassende wendingen.
Hoe die persoonlijke verhalen precies vorm kregen, bleef een open vraag - en daarin school een deel van de aantrekkingskracht. Nathan Surquin en zijn gezelschap lichtten telkens een tipje van de sluier op en lieten de luisteraar zelf betekenis geven aan wat volgde. Hun verhalen konden zo ook die van jou of je buurman worden. De muziek prikkelde de verbeelding en kreeg daardoor een filmisch karakter: klanken riepen beelden en gevoelens op, zonder die volledig vast te leggen.
Ook tussen de stukken door was er een aangenaam contact met het publiek. Nathan deed zijn uiterste best om zijn toelichtingen in het Nederlands te geven, wat geregeld tot vrolijke reacties leidde.
Die ontwapenende bindteksten versterkten de sympathie voor een gezelschap dat vooral via zijn samenspel wist te overtuigen.
De muzikale fijnproever én de nieuwsgierige avonturier werden in de Lokerse Jazzklub op hun wenken bediend. Nathan Surquin Quartet liet horen hoeveel zeggingskracht er schuilt in kleine accenten, aandachtig luisteren en ruimte laten voor elkaar.
Subtiliteit verheffen tot een kunstvorm: het bleek een bijzonder geslaagde invulling van deze avond.
Pics homepag @Cedric Craps
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Temptations for the Weak – 15 Jaar - Een knallend verjaardagsfeest van gelijkgezinden
Een verjaardag vieren kan met een gezellig etentje onder vrienden, maar Temptations for the Weak koos voor stevige riffs en een flinke dosis decibels. Voor hun vijftienjarig bestaan verzamelde de band gelijkgezinden in CC Zwaneberg in Heist-op-den-Berg, met BARK en Hope Erodes als medeplichtigen.
Sinds hun eerste releases heeft het gezelschap een hele weg afgelegd, met het dit jaar verschenen ‘The Venom Inside’ als recent hoogtepunt. Een meesterwerk wat ons betreft, al bewijst de band vooral op het podium uit welk hout ze gesneden zijn.
CC Zwaneberg vormde dan ook het ideale decor om die vijftien jaar samen met hun publiek te vieren.
Hope Erodes (****) legt de lat meteen hoog. "Hope Erodes trok je mee op deze wilde rollercoaster. De soli overtuigden, verschroeiend snel en technisch vernuft. Deze band wist verdomd goed waarmee ze bezig zijn. Wat een tsunami", schreven we over hun optreden op Devils Rock For An Angel in 2024.
In CC Zwaneberg is dat niet anders. Frontman Koen Van Der Aa springt al bij de eerste noot van het podium en gaat als een wildeman tekeer. Hij schreeuwt zijn longen schor en zoekt meermaals het publiek van dichtbij op, geruggensteund door muzikanten die vlijmscherpe riffs met een dreigende ondertoon afvuren.
Het bijzondere aan Hope Erodes is de combinatie van die grauwe klankwereld met een flinke dosis humor en zelfrelativering. Muzikaal zoekt de band de donkere kanten van het bestaan op, terwijl er tussen de nummers ruimte blijft voor een kwinkslag. Precies die combinatie schept verbondenheid en maakt van deze furieuze metalcore een aanstekelijk feest. De grimmigheid van de muziek staat het plezier op en voor het podium nergens in de weg.
Een betere opener konden we ons nauwelijks wensen.
Je hebt zo van die bands die nooit ontgoochelen. BARK (****) is er daar één van. We zagen de Antwerpenaren onlangs nog op Zingem Beeft en staan nu voor de veertiende keer voor hun podium. Je zou denken dat er stilaan gewenning optreedt, maar zodra deze muzikanten losbarsten, laten we ons opnieuw gewillig meeslepen. Van routine is bij BARK dan ook geen sprake: daarvoor blijven de inzet en het spelplezier te groot. Opzwepende riffs en dwingend drumwerk zetten de zaal in beweging, terwijl Ron Bruynseels met zijn imposante brul het publiek verder aanspoort. Al snel ontstaat een stevige moshpit. Die respons werkt als brandstof voor de band: zodra de muzikanten voelen dat ze de zaal mee hebben, schakelen ze nog een paar versnellingen hoger.
Het is dat samenspel tussen podium en publiek dat hun optredens telkens zo aanstekelijk maakt. We kennen de slagkracht van BARK ondertussen, maar de gretigheid waarmee ze zich ook nu weer in hun set vastbijten, blijft indruk maken.
Veertien ontmoetingen later staat deze band nog steeds garant voor een stevig feest.
Ook voor Temptations for the Weak (*****) liggen de verwachtingen hoog. Sinds onze eerste kennismaking op het inmiddels verdwenen Frietrock in 2018 zijn we de band op de voet blijven volgen. Het potentieel dat we toen hoorden, hebben de heren ondertussen ruimschoots waargemaakt.
Maar na twee zulke sterke voorgangers nog een stap verder gaan op je eigen verjaardagsfeest is allerminst een vanzelfsprekende opdracht.
Vanaf de eerste knaller maakt de band duidelijk die uitdaging met plezier aan te gaan. Op het podium spatten de vonken er meteen af en ook in de zaal komt de beweging snel op gang. De eerste moshpits laten niet lang op zich wachten. Jadran Beauprez blijft met zijn imposante verschijning en uitzonderlijke stembereik een onweerstaanbare blikvanger, maar deze keer valt ons vooral de vocale wisselwerking met gitarist Djoni Tregub op. Zijn zangpartijen komen voor ons nadrukkelijker naar voren en geven het robuuste geheel extra kleur. Samen zetten beide stemmen de songs nog meer kracht bij. Die onderlinge samenhang tekent eigenlijk het hele optreden.
Hier staat een band waarvan de muzikanten elkaar door en door aanvoelen en met dezelfde gedrevenheid vooruit willen. Na vijftien jaar is Temptations for the Weak uitgegroeid tot een vaste waarde, zonder in te boeten aan slagkracht. Dat bleek al uit ‘The Venom Inside’ en hun overtuigende passage op MEnTAL Fest eerder dit jaar.
Op hun eigen verjaardagsfeest zetten ze die vaststelling nog maar eens in de verf.
Met drie bands die elk hun eigen stempel op de avond drukten, werd dit jubileum meer dan een feest voor de jarigen alleen. Hope Erodes verenigde dreiging met zelfrelativering, BARK wakkerde het enthousiasme verder aan en Temptations for the Weak bekroonde de avond met een bevlogen optreden. Vijftien jaar op de teller, en nog steeds alle reden om vooruit te kijken.
Organisatie: CC Zwaneberg, Heist-op-den-Berg + Temptations for the Weak
Buffalo Tom – 40Y backcatalogue, nog niet uitgedoofd!
Met regelmaat van de klok komen we nog eens Buffalo Tom tegen voor een optreden . Zij vinden elkaar terug en wij vinden hen terug. Een band, die ons evenredig genegen is van een warm hart toedragen. Goed anderhalf uur lang werden we meegesleept, -gezogen in hun backcatalogue van 40 jaar in een rits heerlijk genietbare, warme, stevige, stemmige indierocknummers.
Meteen zat de sfeer erin en zat het trio in een uitverkocht Depart op dezelfde golflengte met z’n publiek. De band werd op handen gedragen door de melodieuze emotievolle rocker, “Summer’s gone”, die de zomer uitwuifde. Het tempo hielden ze strak met een “Treehouse” en trokken hun sound breder open met “Mineral” , een van de sterkhouders van het doorbraakalbum ‘Let me come over’ uit 92.
Het trio grasduinde maar al te graag in hun succesvolle 90s periode met albums ‘Let me come over’, ‘Big red letter day’, ‘Sleepy eyed’ en ‘Smitten’; ze deelden af en toe een sneert uit naar hun eerste twee. Eind de jaren 90 stopte het trio om dan in 2007 elkaar terug te vinden; er verscheen af en toe dan eens een album. ‘Jump rope’ uit 2024 is het laatste album. Muzikale noemer van het trio Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis, al dag en dauw op elkaar ingespeeld, is broeierige, meeslepende, intens gevoelige gitaarrock met wat weerhaken, leuk, speels, genietbaar, die ons een gevoel van welbehagen bezorgt. Gitaar, bas, drums, meer moet het soms niet zijn om je als liefhebber te raken. De drie slaagden er spontaan, losweg met verve in. Geen opsmuk, gewoon inpluggen, spelen en warm, gerespecteerd hun publiek omarmen.
Melodieus rockend materiaal en een factor herkenbaarheid, die de dansspieren prikkelde, de luchtgitaar bovenhalen en het refrein meezingen- neuriën. Met de vuist omhoog .
Ook bij Buffalo Tom is de doorsnee een plus vijftiger, die elkaar verbindt met hun nostalgische sound. Bill heeft nog niks ingeboet in z’n emotievolle, indringende zangpartijen en aan vitaliteit op het podium. Af en toe wordt de zang eens overgelaten aan Chris, die een meer directere sound laat horen. Tot slot intrigeren en zwepen de drums van Tom het geheel op. Het klinkt allemaal afwisselend, levendig, opbouwend, dromerig. Oud en nieuwer materiaal horen we, met ademruimte voor de instrumentatie.
Hun grungeroots hebben ze niet verloochend met oude kleppers “The bus”, “Velvet roof” en “Sunflower suit”(eentje die we nauw aan het hart dragen en die nu na lange jaren opnieuw werd opgestoft !).
Een hommage aan Grant Hart van Husker Dü hoorden we met het sfeervol opbouwende “2541”.
In de set een mooie afwisseling van “Rachael”, “Kitchen door”, “Sodajerk”, “Larry” , ”I’m allowed”, “Taillights fade” (in deze hoor je waar bands als indiehelden Big Thief de mosterd haalden) met een “All be gone”, “You’ll never catch him”, “Dry land” en “New girl singing”.
Ok, een “birdbrain” mocht nog toegevoegd worden, maar anders niks dan lof over deze band die speels, spontaan, doordacht rockend kon bekoren. Onze vriend Peter keek tevreden op het trio en ons neer, en knikte ‘in heaven’ dat het supergoed was. Ook zijn vlammetje bloosde van de overheerlijke set van de zestigers. Nee, Buffalo Tom is nog niet uitgedoofd …
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Lemonheads - Een Dinosaur in een gevoelig melodieus houthakkershemdje
The Lemonheads en Bat Eyes
Leuk om Evan Dando met z’n alterego The Lemonheads in een traditionele opstelling terug aan het werk te zien. Met z’n drieën zorgden ze ervoor dat indiepopgrunge niet godvergeten nostalgisch is, maar z’n plaatsje verdient en nog steeds een voedingsboden mag zijn.
De vijftiger plus kon hier z’n hart ophalen in muzikale fijnproevertjes van melancholisch sprankelende rockbubbels. Een Dinosaur Jr in een gevoelig melodieus houthakkershemdje …
Vorig jaar kwam hij met z’n Lemonheads met een nieuwe plaat, ‘Love chant’, eentje met de hulp van vrienden van het eerste uur als J Mascis van Dinosaur, Juliana Hatfield en Tom Morgan. Eentje die de gevallen indiepopheld van weleer deed herrijzen na ruim 15 jaar. Trouwens, in 2005 kwamen ze ook al eens bij elkaar, een kleine tien jaar na hun laatste successen, tussen 92 en 97, met de H. Drievuldigheid ‘It’s a shame about Ray’, ‘Come on feel The Lemonheads’ en ‘Car button cloth’, waar nu ook rijkelijk uit geput werd in de wel 25 nummers die we in een klein anderhalf uur afgevuurd kregen.
De songs volgden elkaar in sneltempo op, rammelend emotievol zonder de melodie echt uit het oog te verliezen. We kregen een mooie afwisseling tussen het recentste album en de drie smaakmakers van toen, aangevuld met een rits boeiende covers die Dando solo overeind hielden de laatste jaren…
Jawel, onze Evan heeft al verschillende kattenlevens achter de rug, een vallen en opstaan door een heroïneverslaving, die wel drie decennia z’n leven bepaalde.
De optredens waren doorheen die jaren erg wisselend. Klap op de vuurpijl was wel op de Lokerse Feesten in 2007 toen Dando een totaal verwarde, chaotische indruk naliet dito set speelde en dus eventjes niet tot deze wereld behoorde. Maar het een paar dag later goedmaakte in de B52 in Eernegem.
Hij is 59 intussen, heeft zich kunnen herpakken en leidt nu een normaler leven meer dan ooit; zijn zang klinkt misschien onvaster, lager, doorleefder, wat brabbelend met een praatzang , maar so what het past binnen het plaatje van de indiegrunge in z’n geheel.
En met deze nieuwe ‘Love chant’ vindt The Lemonheads terug aansluiting met hun succes jaren. Hitgevoeligheid is er in mindere mate, maar het klinkt in evenwicht tussen puntige, vaardige songs en grommende, rommelende nummers die een punky, grunge tint hebben, met een blijvende emo-pakkende impact.
Een heerlijk genietbare set van zwierige, innemende pop vol weerhaken . “The great big no” en “My drug bunny” brachten ons meteen in dat unieke sfeertje van weleer, nieuwtjes “Roky”, “58 second song”, “Togetherness is all I’m after” en “In the margin” vinden moeiteloos de aansluiting. Toegegeven, er is minder radiopotentieel, maar het klinkt overtuigend genoeg. Korte songs, die af en toe wat ademruimte toelaten in die basisinstrumentatie van gitaar-bas-drums.
We krijgen herkenbaar materiaal als “Hospital”, “Confetti”, “Down about it”, “Big gay heart” en minder gekend, evenzeer prikkelend, als “Fear of living, “Tenderfoot” en “Rudderless”.
Dando is bij de leest en bedankt regelmatig zijn publiek op het warme onthaal.
Hij neemt ook even tijd een licht te werpen op z’n coverplaten , met materiaal van o.m. John Prine/Gram Parsons/Townes Van Zandt of Richard Thompson. Sober elegant, in een ‘bard’stijl (een knipoog naar Billy Bragg of Michelle Shocked is niet veraf) of met een rootsamericana touch.
We misten hier twee unieke covers van vroeger, “Luka” en “Mrs robinson” , die The Lemonheads mee groot hebben gemaakt …
Z’n vocals werden er maar beter op, naarmate de set vorderde. Tot slot loodsten de drie ons verder doorheen het vroegere oeuvre met opwindende smaakmakers “It’s a shame about Ray” en “If I could talk I’d tell you”. Op a capella wijze en met claps op de borst wuift Dando ons definitief uit .
Mooi om The Lemonheads op deze wijze terug te zien . Oud en nieuw waren met elkaar verbonden en verweven. Er was beduidend minder hitgevoeligheid te horen , maar het materiaal werd eigentijds verpakt in dezelfde pakkende intensiteit , dynamiek en rammelende sterkte!
Bat Eyes , een kwartet uit het Gentse, zit muzikaal in hetzelfde laadje met catchy melodieus weemoedige, weerbarstige indiepop, gedragen door een sterke samenzang , die Lemonheads met Teenage Fanclub verbindt.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Unzucht (te vertalen als ontucht) wordt door sommigen bij de groep van de Neue Deutscher Härte (NDH) gerekend en door anderen dan weer niet. Muzikaal zitten ze er niet zo heel ver van en ze deelden al het podium met NDH-bands als Eisbrecher en Megaherz.
Het bekendste feit waarmee Unzucht al de pers haalde, was het vertrek van hun zanger Daniel Schulz (Der Schulz) naar Oomph!. Hij wordt sinds 2024 bij Unzucht vervangen door Timm Hindorff.
‘Neon Dom’ is het eerste album waarop die te horen is. Muzikaal gaat ‘Neon Dom’ nog net iets meer naar de metal dan eerdere releases: zwaarder, agressiever en met meer nadruk op de gitaren. De sound klinkt alsof hij gemaakt is op maat van de grote stadion-arena’s. De dark gothic rock van vroeger zit er ook nog wel stevig in (denk aan HIM), maar het voelt alsof deze band iets te bewijzen heeft en daarom een tandje bij steekt. Alsof ze zichzelf naast het veel populairdere Oomph! willen zetten.
Inzake onderwerpen – alle lyrics zijn in het Duits - blijft Unzucht bij de dark romance in het algemeen en het leven in de schaduw van de maatschappij. “Nachtschatten 1” loopt bijna geruisloos over in “Nachtschatten 2”. Het is het meest ambitieuze luik van dit album, waarop de band inzake muzikale techniciteit, songopbouw en productie alle sluizen open zet.
Voor mij zijn de beste tracks “Katharsis”, “Neon Dom” en “Krieger”.
Voor de liefhebbers bestaat dit album ook in versie met remixen van onder meer Vlad in Tears en Death Valley High en met instrumentale karaoke-versies van alle nummers.
https://www.youtube.com/watch?v=S3YnLoyXV6w
Rockband Triggerfinger bracht zopas hun nieuwe album ‘Tarmac’ uit, maar vond ook nog de tijd om een bijzondere cover op te nemen die niet op dat album staat: “Wannsee” van Die Toten Hosen.
Met dat nieuwe album gaat Triggerfinger opnieuw op tournee en dan staat Duitsland nog maar eens op de agenda. In het verleden werd Triggerfinger door de punkpioniers van Die Toten Hosen al meermaals uitgenodigd als support voor grote stadionconcerten en die band heeft zo een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van de Belgen in Duitsland.
Deze cover is daarbij de welgemeende ‘dankuwel’ van Triggerfinger. In onberispelijk Duits gezongen door Ruben Block, met een perfecte mix van Greg Gordon en een pak mysterieuzer dan het origineel. Bij Die Toten Hosen gaat het over een zomers liefdesverhaal en een ode aan de buitenwijken van Berlijn. Triggerfinger kleurt daar een mysterieus, duister randje rond.
Misschien niet zo catchy als hun kopjes-en-mes-cover van “I Follow Rivers” van Lykke Li, maar wel opnieuw knap gedaan, deze “Wannsee”.
https://www.youtube.com/watch?v=pvu9sLv2RPs
Het is al van 2024 geleden dat we inzake releases nog een teken van leven kregen van Transistor, de band die we toen hard vergeleken met De Mens en andere Nederlandstalige rockbands van de jaren ’90. Maar kijk, daar zijn ze terug, met een knappe cover.
Het is niet de eerste cover die Transistor brengt. Ze maakten al een leuke mash-up van “Oh Darkness” van Admiral Freebee (vertaald naar “Oh Duisternis”) en “Soms Vraagt Een Mens Zich Af” van Gorki. Deze keer gaan ze aan de haal met “Door De Wind”, het nummer van Stef Bos waarmee Ingeborg in 1989 naar het Eurovisie Songfestival trok. Ze eindigde in Zwitserland op de 19de plaats, maar in Vlaanderen werd het nummer een hit. De aanleiding is dat Ingeborg haar 60ste verjaardag viert.
In de versie van Transistor krijgt “Door De Wind” een rockend jasje aangemeten en dat past deze song perfect. Ik zou willen denken dat deze rockversie in 1989 het misschien wel beter zou gedaan hebben dan het origineel. Voor mijn part had Transistor deze cover zelfs nog met ‘vuiler’ mogen brengen.
Leuk, maar nu wachten we op nieuw eigen materiaal van Transistor.
https://www.youtube.com/watch?v=jaXaBR97v5Y
https://musiczine.net/index.php/nl/item/96326-vriendelijke-groeten
Vorig jaar verraste The Great White Nothing ons met een fijn debuutalbum dat vol stond met atmosferische, soms filmische en tegelijk heel intense postmetal. Pas volgend jaar komt er met ‘Passage II’ een vervolg op ‘Passage I: Melancholia’.
Om de liefhebbers niet te lang op hun honger te laten zitten, is er nu de EP ‘Live at Motormusic’, met drie nummers.
De drie nummers zijn live in de studio opgenomen, zonder (hoorbaar aanwezig) publiek. Daardoor krijg je als luisteraar een beter idee van hoe deze band live klinkt. Bovendien zijn op twee tracks rustige pianofragmenten toegevoegd, als om het contrast met de luidste passages nog te versterken. Voor de luisteraars is dit om duimen en vingers bij af te likken.
Een extra cover of een nog niet uitgebracht nummer was zeker ook welkom geweest als extraatje, maar op deze manier is dit ook al een leuk en interessant tussendoortje.
https://www.youtube.com/watch?v=1Nd17fKdJPk
Bess Zuidervaart – De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst
Een festival hoeft niet noodzakelijk groter te worden om te groeien. Soms zit vooruitgang net in het verfijnen van een eigen identiteit. FinFactor Jazz Damme is er een mooi voorbeeld van. Wat vijf jaar geleden begon als een poging om jazz ook tijdens de zomer een plek te geven in de Brugse regio, groeide uit tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer.
Toch blijft de organisatie bewust kiezen voor kwaliteit, intimiteit en muzikale ontdekking. Vooral dat kleine podia … De grote vernieuwing binnen het concept is de toevoeging van de Izzy Jazz Club Stage, een tweede en kleiner podium waar jonge Belgische jazzformaties speelkansen krijgen. Een van de vele ontdekkingen was Bess Zuidervaart. Haar virtuositeit in het sax spelen, deed de harten sneller slaan.
We schreven over haar performance: ‘De amper zestienjarige saxofoniste Bess Zuidervaart bewoog moeiteloos tussen ingetogen, groovy en weerbarstige passages, met de zelfverzekerdheid van een doorgewinterde muzikante. Ook drummer Lowie Pallemaerts sprong in het oog. Met zijn expressieve mimiek en volledige lichamelijke overgave maakte hij het subtiele en doordachte drumwerk ook visueel bijzonder boeien’.
FinFactor Jazz Damme 2026 - Waar jazz geen leeftijd kent
Dit was natuurlijk voldoende voer voor een leuke babbel.
Bess, hoe is jouw muzikale verhaal begonnen?
Muziek is er eigenlijk altijd geweest. Mijn ouders waren straatmuzikanten en als klein meisje wilde ik niets liever dan met hen meedoen. Vanaf mijn vijfde speelde ik percussie. Elke zomer trokken we met het gezin naar Frankrijk, waar we op allerlei plekken op straat muziek maakten. Zo werd muziek voor mij van jongs af aan iets heel vanzelfsprekends: iets wat je samen beleeft en deelt met anderen. Door de jaren heen kwamen er steeds meer instrumenten op mijn pad. Eerst ontdekte ik de viool, waarmee ik later ook in onze band meespeelde. Daarna volgde de gitaar en begon ik te zingen. Toen ik acht was, ontdekte ik de saxofoon. Dat instrument greep me meteen en is sindsdien mijn belangrijkste instrument gebleven. Vandaag speel ik saxofoon en zing ik, en die zomerse traditie bestaat nog altijd: elk jaar trekken we opnieuw met de familie naar Frankrijk om samen op straat muziek te maken.
Waarom koos je voor de saxofoon en hoe ben je uiteindelijk bij jazz terechtgekomen?
Ik zat als klein meisje bij mijn mama in de auto toen ik Baker Street hoorde, met die herkenbare saxofoonpartij. Ik vond dat geluid heel cool. En vanaf dat moment wilde ik zelf heel graag saxofoon leren spelen. Via de academie kwam ik later steeds meer in aanraking met jazz. Ik begon naar jazzsaxofonisten te luisteren en raakte steeds meer gefascineerd door hun manier van spelen. Vooral Paul Desmond was in die eerste jaren een heel grote inspiratiebron voor mij.
Je bent amper zestien en staat dus nog volop in het schoolleven. Is het moeilijk om je studies, vrienden en vrije tijd te combineren met repeteren en optreden?
Soms wordt het inderdaad best veel en moet ik keuzes maken. Gelukkig zit ik op de Kunsthumaniora, waardoor muziek niet iets is wat ik alleen na school probeer in te passen, maar ook echt deel uitmaakt van mijn opleiding. Dat maakt de combinatie iets gemakkelijker. Ook mijn beste vrienden zijn muzikanten. Zij begrijpen dus heel goed hoeveel tijd en energie muziek vraagt. Toch blijft het soms zoeken naar een evenwicht tussen school, repeteren, optreden, vrienden en gewoon vrije tijd hebben.
Wie waren jouw eerste grote muzikale inspiratiebronnen? Zijn er daarnaast ook hedendaagse muzikanten naar wie je bijzonder opkijkt?
Als kind keek ik enorm op naar Paul Desmond en Charlie Parker. Hun manier van spelen heeft me sterk geïnspireerd en mijn liefde voor jazz mee gevormd. Vandaag luister ik ook veel naar hedendaagse muzikanten. Melissa Aldana en Ben van Gelder zijn twee saxofonisten naar wie ik bijzonder opkijk. Ze hebben allebei een heel eigen stem op hun instrument, en net dat vind ik inspirerend.
Techniek kun je aanleren, maar iedere saxofonist probeert uiteindelijk ook een eigen klank en persoonlijkheid te ontwikkelen. Ben je daar nu al bewust mee bezig?
Ja, daar ben ik heel bewust mee bezig. Ik vind techniek natuurlijk belangrijk, maar uiteindelijk wil ik vooral een klank ontwikkelen die echt als de mijne voelt. Zelf hou ik erg van een warme, zwoele klank, wat op een altsaxofoon best een uitdaging kan zijn. Ik volg al enkele jaren les in het Mago bij Ben Sluijs. Hij helpt me om te zoeken naar die eigen klank en om stap voor stap dichter te komen bij het geluid dat ik in mijn hoofd hoor. Ik denk dat zoiets ook nooit helemaal af is. Je klank groeit mee met wie je bent en met alles wat je muzikaal ontdekt.
Jazz wordt helaas nog vaak als ouderwets of moeilijk toegankelijk beschouwd. Tegelijk merk ik dat jonge muzikanten steeds minder in muzikale hokjes denken. Waarom blijft het volgens jou toch zo moeilijk om een jong publiek voor jazz te bereiken?
Ik denk dat jongeren jazz gewoon veel minder vaak tegenkomen. Via sociale media krijgen ze voortdurend muziek te horen, maar wat daar het meest voorbijkomt, is toch vooral popmuziek. Daardoor krijgen veel jongeren nauwelijks de kans om jazz echt te ontdekken. Misschien ligt het dus niet zozeer aan de muziek zelf, maar aan hoe weinig ze ermee in contact komen. Ik denk dat daar veel kan veranderen als we jazz vaker laten horen en zien, en jongeren de kans geven om de muziek live te beleven. Soms moet er gewoon ergens een deur opengaan voordat je ontdekt wat er allemaal achter zit.
Hoe is het Bess Zuidervaart Quartet ontstaan en hoe hebben jullie elkaar muzikaal gevonden?
Lowie Pallemaerts leerde ik kennen tijdens de jazzstage in Dworp. We zaten samen in een ensemble en raakten daar aan de praat. Wannes Vingerhoets en Anton Poncin ken ik dan weer via de Kunsthumaniora van Antwerpen. Toen Kobe Gregoir mij vroeg om op te treden op Jazz Damme, leek dat het ideale moment om die verschillende muzikale lijnen samen te brengen. Ik vroeg hen alle drie om samen een kwartet te vormen. Zo is het Bess Zuidervaart Quartet eigenlijk heel natuurlijk ontstaan.
Op Jazz Damme viel vooral de sterke wisselwerking tussen jou, pianist Wannes Vingerhoets, bassist Anton Poncin en drummer Lowie Pallemaerts op. Hoe ontstaat zo’n muzikale chemie? Gebeurt dat vooral tijdens repetities of groeit die ook spontaan op het podium?
Allebei. Hun spel en muzikale stijl spraken me vanaf het begin aan, en eigenlijk voelde ik tijdens onze eerste repetitie al dat er een klik was. Het zijn muzikanten die ieder hun eigen verhaal kunnen vertellen, maar tegelijk ook heel goed naar elkaar luisteren. We geven elkaar ruimte en daardoor ontstaat er tijdens het spelen een soort muzikaal gesprek. We weten niet vooraf waar het naartoe zal gaan, maar we luisteren naar elkaar en vertellen samen een muzikaal verhaal. Dat gevoel van verbinding vind ik heel belangrijk. Als wij op het podium staan, voelen we nog een extra energie van het publiek erbij en zo worden zij ook voor een stuk deel van ons verhaal op dat moment.
Improvisatie speelt binnen jazz een belangrijke rol. Wat gaat er door je heen wanneer je aan een solo begint? Vertrek je vanuit een bepaald idee of laat je je vooral leiden door wat er op dat moment rondom jou gebeurt?
Ik laat me vooral leiden door wat er op dat moment gebeurt. Tijdens een solo probeer ik niet te veel na te denken over waar ik precies naartoe wil. Improviseren is voor mij een moment waarop ik alles even kan loslaten. Dan maak ik muziek vanuit mezelf en probeer ik zo diep mogelijk in het gevoel van dat moment te kruipen. Het mooie is, dat je niet precies weet waar je zult uitkomen. Je vertrekt ergens, luistert onderweg en laat de muziek je verder leiden.
Spelen jullie binnen het kwartet hoofdzakelijk bestaand werk, of schrijf je zelf ook al composities? Is componeren iets waarin je je later verder wilt ontwikkelen?
Momenteel schrijf ik nog geen eigen composities. Voorlopig ligt mijn focus vooral op spelen, studeren en mezelf verder ontwikkelen als muzikant. Maar componeren is absoluut iets wat ik in de toekomst wil ontdekken. Er borrelen heel wat ideeën vanbinnen.
Hoe heb je jullie optreden op de Izzy Jazz Club Stage van FinFactor Jazz Damme zelf beleefd? Kon je ondanks de concentratie op het podium ook genieten van de omgeving en de reacties van het publiek?
Zeker. Ik heb enorm genoten van het optreden en kreeg achteraf heel veel lieve reacties. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is bijzonder om te merken dat iets wat je samen op het podium creëert ook echt bij mensen binnenkomt. Ik heb er bovendien met Joe Sanders kunnen praten, wat voor mij een heel leuke en bijzondere ervaring was. Zulke ontmoetingen maken een festival extra waardevol: je staat er niet alleen zelf te spelen, maar komt ook in contact met muzikanten naar wie je opkijkt en van wie je veel kunt leren.
Op dat kleine podium traden nog verschillende jonge Belgische jazzmuzikanten aan. Heb je zelf andere optredens kunnen bekijken of nieuwe artiesten ontdekt? Kunnen jonge muzikanten ook veel van elkaar leren door samen op zulke festivals te spelen?
Veel van de jonge jazzmuzikanten kende ik al, onder andere via Dragon Jazz, de jazzwedstrijd waaraan ik in 2024 deelnam. Ik won er de eerste prijs in de tweede lichting, mijn leeftijdscategorie. Het was natuurlijk heel fijn om die prijs te winnen, maar minstens even waardevol vond ik de kans om andere jonge jazzmuzikanten te leren kennen. Dat soort ontmoetingen is belangrijk. Je hoort hoe leeftijdsgenoten muziek benaderen, ziet waar zij mee bezig zijn en raakt daardoor zelf weer geïnspireerd. Je leert niet alleen door les te volgen of thuis te oefenen, maar ook door naar elkaar te luisteren, samen te spelen en ideeën uit te wisselen.
Heeft het optreden op Jazz Damme ondertussen al nieuwe contacten, speelkansen of andere deuren geopend?
Jazeker, vooral dankzij Dragon Jazz kreeg ik ook de kans om samen met andere muzikanten op Jazz in ’t Park te spelen. Daarnaast mocht ik eerder ook meespelen met het Dylan Marey Kwartet in de Izzy Jazz Club. Dat was eveneens een geweldige en leerrijke ervaring.
Sociale media en streaming zijn bijna onvermijdelijk geworden, terwijl er voortdurend nieuwe muziek verschijnt. Voel je erdoor druk om steeds zichtbaar te blijven, of probeer je vooral rustig je eigen muzikale weg te volgen?
Op dit moment voel ik nog niet echt de druk om daar voortdurend mee bezig te zijn. Ik probeer vooral rustig mijn eigen muzikale weg te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Voor mij is het nu belangrijker om te groeien als muzikant, veel te spelen en nieuwe dingen te ontdekken dan om voortdurend zichtbaar te moeten zijn.
Droom je ervan om op termijn eigen muziek uit te brengen, digitaal of misschien ook op vinyl of cd? Of is dat voorlopig nog niet aan de orde?
Absoluut! Er borrelen heel wat ideeën in mij en dat is zeker een van mijn doelen. Voorlopig wil ik me vooral focussen op mijn studies en de muziekprojecten waar ik momenteel mee bezig ben.
Welke stap zou je de komende jaren heel graag willen zetten en welke grotere muzikale droom mag daarachter blijven sluimeren?
Ik zou heel graag jazz gaan studeren aan het conservatorium en mezelf daar verder ontwikkelen. Daarnaast hoop ik vooral dat ik in de toekomst met veel fijne muzikanten mag blijven samenspelen. Mijn grootste muzikale droom is misschien niet één bepaald podium of één concrete prestatie. Ik hoop vooral dat ik geïnspireerd kan blijven. Dat er altijd nieuwe muziek, nieuwe mensen en nieuwe ontdekkingen blijven die ervoor zorgen dat ik mijn instrument opnieuw wil vastnemen en benieuwd blijf naar wat er nog te vinden is.
Op Jazz Damme stond Philippe Catherine op zijn vierentachtigste nog met zichtbaar plezier op het podium. Als je heel ver vooruitkijkt: wat hoop je dan vooral nooit kwijt te raken als muzikante?
De verwondering die ontstaat wanneer je samen met andere muzikanten op reis gaat door de muziek. Voor mij voelt samenspelen vaak echt als onderweg zijn: je begint aan een stuk zonder precies te weten waar het je zal brengen. Onderweg kruisen verschillende muzikale paden elkaar, ontstaan er onverwachte afslagen en inspireert de ene muzikant de andere om een richting uit te gaan die je alleen nooit had gekozen. Juist daarin zit voor mij de magie. De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst. Ik hoop dat ik dat gevoel nooit verlies: die nieuwsgierigheid, die verwondering en het plezier om samen met andere muzikanten telkens opnieuw te vertrekken, zonder vooraf helemaal te weten waar de muziek ons zal brengen.
Pics homepag @Mochel Dahyot
Dat lijkt me een zeer mooi doel om na te streven, heel veel succes in alles wat je doet, we blijven het op de voet volgen uiteraard
Atmoran – Thrash moet niet alleen hard en snel zijn, het moet ook iets los maken
Met We Fight Back levert Atmoran een album af dat niet alleen bol staat van de vlijmscherpe riffs en razendsnelle drums, maar ook een opvallende emotionele lading bevat. Achter de agressie schuilt frustratie, doorzettingsvermogen en vooral een enorme passie voor het genre.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103501-we-fight-back
We legden de Nederlandse thrashers enkele vragen voor.
Jullie bestaan ondertussen al enkele jaren. Hoe is Atmoran ontstaan, en waarom werd het uiteindelijk thrash metal?
Atmoran is een vierkoppige metal band uit de regio Dokkum. We delen allemaal dezelfde passie: METAL! Bands als Gojira, Pantera, Lamb of God en Exodus zijn grote inspiratiebronnen voor ons en hebben ons geholpen om ons eigen geluid te ontwikkelen. Dat hoor je bijvoorbeeld terug in debuut album We Fight Back!.
Ik (Wiebe) speel sinds 2022 basgitaar bij Atmoran. De band heeft inmiddels een flinke geschiedenis achter zich. In 2013 begon het allemaal met Sackback. In 2019 besloten Klaas, Max en Frank samen verder te gaan onder de naam Atmoran. Door de jaren heen is de muziek steeds meer een eigen richting opgegaan, met meer ruimte om te experimenteren en muzikaal de grenzen op te zoeken. Natuurlijk spelen de invloeden van onze favoriete bands daarin een grote rol. Denk daarbij aan Gojira, Lamb of God, Exodus, Pantera en Metallica.
Mijn eigen verhaal bij Atmoran begon eigenlijk heel anders. Als vriend en bekende van de band hielp ik in eerste instantie mee als roadie. Ik was dus al betrokken bij de band, maar had toen nog niet de rol die ik nu heb. In 2022 kreeg ik de kans om als bassist aan te sluiten en mee te werken aan het schrijfproces van onze muziek. Zo heb ik ook mijn bijdrage kunnen leveren aan We Fight Back!.
Het is mooi om van iemand die achter de schermen hielp door te groeien naar een vaste plek in de band en samen muziek te maken waar we allemaal volledig achter staan.
Er bestaan vandaag honderden thrashbands. Wat maakt Atmoran volgens jullie anders?
Atmoran is anders door de andere dekking van de muziek. Het is snel, groovy en melodisch. Atmoran schrijft muziek over persoonlijke verhalen en de actualiteit in deze wereld. Atmoran is flexibel inzetbaar en wil graag op het podium staan om hun muziek met de wereld te delen. We hebben een serieuze lading wat we kunnen brengen met veel plezier!
Waar zijn jullie het meest trots op?
Het uitbrengen van een full-length album is voor ons een hoogtepunt van de band. We hebben een tijdje stilgelegen vanwege positiewisselingen in de band. Wanneer de band een stabiele opstelling heeft gekregen is er meer samenspel in gekomen. Dit is het moment dat de nummers die je op We Fight Back kunt horen, worden geschreven. Waar wij het meeste trots op zijn is het feit dat wij onze albumrelease hebben gedaan op het Bevrijdingsfestival Fryslân. We mochten ons album presenteren aan een breed publiek op de NEUSHOORN HEAVY STAGE! Daarnaast hebben wij op het festival Into The Grave 2026 mogen spelen waarbij wij overspoeld werden met positieve feedback!
En zou je iets anders aanpakken met de kennis van vandaag?
Het opnameproces… alles was aan het einde wat overhaast, waardoor er bij mij veel stress en spanning ontstond. Voor het volgende album nemen wij alles tijdig op en nemen wij dus de tijd om alles te perfectioneren.
Jullie bereikten in 2018 de finale van de Wacken Metal Battle. Welke impact heeft dat gehad op de band? Heeft het concrete deuren geopend, of bleek het achteraf toch minder doorslaggevend dan jullie hadden gehoopt?
Op dat moment was het best spannend, omdat we nog jong waren en toch de finale hadden bereikt. Het heeft uiteindelijk niet echt concrete deuren geopend. We hebben bijvoorbeeld niet meer optredens door gekregen. De Metal Battle zelf heeft ons ook niet zoveel gebracht als we vooraf hadden verwacht.
Wat mij opvalt aan de plaat is de combinatie van loodzware riffs met een heldere zang. Dat hoor je niet zo vaak binnen de thrash. Was het een bewuste keuze?
Een bewuste keuze is het niet geweest. We maken en spelen wat we zelf leuk en goed vinden. Uiteindelijk is dit product ontstaan en dat is ons allemaal best goed bevallen! Misschien is dat ook wel een reden dat Atmoran weer anders is dan andere thrash metal bands!
De motor gaat nergens sputteren, de energie die door de boxen loeit zet je aan tot hevig headbangen, alle stoelen opzij en moshen in de woonkamer … dat is mijn aanvoelen. Je voelt die ‘live sfeer’ door de boxen loeien. Een bewuste aanpak?
Onze muziek is opgenomen met een laptop en een interface. De opnames zijn schoon opgenomen waarover een brute sound is geplaatst! Dit hebben wij allemaal te danken aan Mendel bij de Leij. Mendel is een producer uit de regio die precies weet hoe hij onze ideeën kan omzetten in een sterk eindresultaat. Dat was ons al eerder opgevallen, want hij heeft in het verleden ook aan meerdere producties van Atmoran gewerkt. We weten dus wat hij in huis heeft en hoe hij onze muziek naar een hoger niveau kan tillen. Daarom was de keuze voor ons snel gemaakt: ook deze keer wilden we graag weer met Mendel samenwerken om tot deze sfeer te komen!
Ik schreef dat jullie geen nieuw genre uitvinden, maar wel een mooie balans vinden tussen technische precisie en pure agressie. Is het iets wat door de jaren heen gegroeid is?
Dit is zeker een groeimoment geweest voor Atmoran! Voornamelijk haalden wij deze groei door middel van oud gitarist Frank Homma! Daarnaast halen wij veel inspiratie uit de eerder genoemde inspiratiebronnen zoals Gojira en Lamb of God.
Ik lees dat ‘We Fight Back’ ontstond na een moeilijke periode. Hoeveel van die persoonlijke ervaringen zitten in de plaat?
De gehele plaat zit vol met persoonlijke ervaringen en meningen over bepaalde dingen in de wereld. Alles heeft een bepaald verhaal wat voor iedereen weer een andere betekenis heeft of beeld kan schetsen. Penumbra is bijvoorbeeld een adempauze en een moment om even tot jezelf te komen. Daarna kom je weer in de realiteit terecht met het nummer Shadows.
Ik hoor veel woede, maar ook pijn en twijfel. Is het album voor jullie een uitlaatklep geworden?
Zeker weten! Een persoonlijke ervaring met veel diepgang kunnen uiten via deze muziek is een hele mooie uitlaatklep voor ons!
Is er een nummer op de plaat dat volgens jullie ondergewaardeerd zal blijven, terwijl het voor de band zelf net heel belangrijk is?
Ik denk dat dat Parasite zal zijn… ik heb geen idee waarom. Ik denk dat de tekst wel herkenbaar kan zijn voor vele mensen! Het is een snel nummer, het is groovy en heeft deathmetal invloeden… Van alles nog wat dus!
Als jullie ‘We Fight Back’ over tien jaar opnieuw zouden opnemen, wat zouden jullie absoluut hetzelfde houden en wat zouden jullie anders aanpakken?
Ik zou denk ik meer tijd besteden aan sommige elementen in de muziek. De sound is gewoon te gek… daar kom ik niet aan!
Ik heb Atmoran jammer genoeg nog nooit live gezien. Wat mogen mensen verwachten?
Een enorm enthousiaste en energieke band die hun passie voor muziek (en natuurlijk hun eigen muziek) willen delen met het publiek!
Waar kunnen we jullie binnenkort live aan het werk zien, en wat zijn de verdere plannen?
Op dit moment is het even rustig na een aantal dikke shows dit jaar. Momenteel zijn we weer aan het schrijven en plannen voor ons nieuwe album. Elke keer als we de oefenruimte betreden met de band, hebben we weer nieuwe inspiratie voor nieuwe muziek.
Ook Belgische thrashbands vertellen me vaak hoe moeilijk het is om boven het maaiveld uit te steken. Ervaren jullie dat als Nederlandse band ook zo?
Wij komen uit het noorden van Nederland waar de scene wel aanwezig is maar het succes niet vaak door kan groeien. Dit is in het zuiden van Nederland wel een ander verhaal
Jullie hebben al wat bereikt… Welke ambities blijven er nog?
Op grote festivals spelen met de band en als voorprogramma mogen staan voor grotere bekendere bands! Mijn droom zou zijn om als voorprogramma te mogen openen voor een band als Gojira!
Tot slot: stel dat iemand nog nooit van Atmoran heeft gehoord. Hoe zouden jullie die persoon overtuigen om Atmoran een kans te geven?
Ik zou denk ik vertellen dat wij een band hebben met muziek die een persoonlijk verhaal vertelt. Je hoeft het niet te beluisteren, maar zou het wel lief vinden! Onze muziek staat uit van alle andere thrash metal bands die er zijn!
Bedankt voor de fijne babbel, en hopelijk tot binnenkort
Goeie, leuke vragen! Wij hopen jullie te zien bij een van onze shows! Je kunt ons vinden op Facebook en Instagram!
Facebook: https://www.facebook.com/share/14j8DKZ4rkg/?mibextid=wwXIfr
Instagram: https://www.instagram.com/atmoran_official?igsh=MTN0bno3OWI1aHV4ZA%3D%3D&utm_source=qr
Ever Present – Muziek maken uit alledaagse gedachten
Met ‘alledaagse gedachten’ stelt saxofonist en componist Tobias Volckaert het debuutalbum van Ever Present voor. De muziek ontstond uit kleine observaties onderweg en uit gedachten die tijdens het wandelen, fietsen of reizen met de trein naar boven kwamen. Samen met gitarist Nicolas Van Belle, contrabassist Emanuel Van Mieghem en drummer Robbe Broeckx geeft hij die persoonlijke indrukken een open, woordeloze vorm waarin compositie en improvisatie voortdurend met elkaar in dialoog gaan.
Naar aanleiding van de albumvoorstelling in Rataplan spraken we met Tobias over het ontstaan van de groep, de kracht van instrumentale muziek, zijn liefde voor het album als geheel en de toekomst van Ever Present
Cd review 2026 Alledaagse gedachten
Live review 2026 Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
De muziek van Ever Present is heel persoonlijk, maar je koos er bewust voor om ze met een groep te brengen. Wanneer voelde je dat deze composities een band nodig hadden?
Dat was een lang traject en zeker geen beslissing die ik van de ene dag op de andere nam. Ik begon deze muziek te schrijven nadat ik afgestudeerd was. In het begin had ik nog geen concreet doel voor ogen: ik dacht niet meteen aan een band, optredens of een plaat. Het was vooral een persoonlijk proces waarvoor ik veel tijd heb genomen. Toen er een paar nummers lagen, ben ik ze voorzichtig met enkele mensen beginnen te spelen. Zo ontdekte ik geleidelijk welke richting de muziek uit kon gaan. Ik had wel altijd een bepaald beeld van hoe ze moest klinken. Solo spelen is nooit echt mijn ambitie geweest: ik schrijf veel baslijnen en harmonieën die je als saxofonist moeilijk in je eentje kunt uitvoeren, tenzij je sterk op elektronica zou leunen. Daarom begon ik vrij snel na te denken over de muzikanten die ik erbij wilde betrekken en over hoe de band eruit moest zien.
Hoe kwam de huidige bezetting tot stand?
Robbe was de eerste van wie ik vrij zeker wist dat ik hem erbij wilde. Ik ken hem het langst en tijdens onze studies speelden we al vaak samen in duo. Dat voelde altijd heel goed, zowel muzikaal als persoonlijk. Niet veel later kwam Emanuel erbij. Ook hem ken ik uit mijn studietijd en met hem had ik eveneens al in duo gespeeld. Daarnaast wilde ik graag een modernere, elektronische en avontuurlijke klank toevoegen. Ik kende Nicolas toen nog niet persoonlijk, maar ik was geïntrigeerd door zijn project Suura en vond zijn sound heel boeiend. Ik heb hem gewoon een bericht gestuurd met de vraag of hij eens wilde samenzitten om de muziek door te nemen. Dat hebben we bij hem thuis gedaan en het klikte meteen. Niet veel later zijn we met zijn vieren samengekomen. Ongeveer twee jaar geleden speelden we de stukken voor het eerst samen. Ik voelde al snel dat de gezamenlijke klank heel goed bij deze muziek aansloot.
Ook tijdens het concert kwam Ever Present sterk als een hechte groep over, niet als een saxofonist met een begeleidingsband. Is het belangrijk voor jou?
Absoluut. Ik sta eigenlijk het liefst dicht bij iedereen, desnoods in een halve cirkel. Puur qua speelcomfort voelt dat voor mij heel aangenaam. Maar nog belangrijker is dat we als groep overkomen en niet als een begeleidingsband rond een saxofonist. Ik wil vooral dat het geheel en onze gemeenschappelijke klank naar voren komen.
Toch vertrekken de composities van jouw persoonlijke ervaringen. Waarom koos je als groepsnaam voor Ever Present en niet voor Tobias Volckaert Quartet?
De ideeën zijn inderdaad ontstaan vanuit mijn persoonlijke beleving en mijn directe leefwereld. Veel titels verwijzen naar dingen die ik zag of gedachten die bij me opkwamen terwijl ik op straat liep, in de trein zat of een wandeling maakte. Dat zijn de vertrekpunten van de nummers. Maar de interpretaties van de andere muzikanten zijn minstens even belangrijk en welkom. Ik koos hen om wie ze zijn als muzikant en om wat ze zelf aan de muziek kunnen toevoegen. Met mijn composities geef ik een kader en een bepaalde richting, maar het is niet mijn bedoeling alles tot in het kleinste detail vast te leggen. Zij hebben mee beslissingen genomen over de vorm en de uiteindelijke klank. In de praktijk zijn ze dus gelijkwaardig. Daarom stel ik ons liever als één geheel voor dan het project mijn eigen naam te geven.
De titel ‘alledaagse gedachten’ klinkt persoonlijk, maar tegelijk ook heel herkenbaar. Hoop je dat luisteraars er hun eigen ervaringen in terugvinden?
Zeker. Ik wil niet voor anderen bepalen wat ze precies moeten voelen, maar de muziek vertrekt wel heel sterk vanuit gevoel. Mijn ambitie was ook om muziek te maken die niet alleen voor muzikanten bestemd is, maar een veel breder publiek kan raken. Het is mijn kijk op mijn omgeving en op wat ik ervaar, maar ik hoop uiteraard dat ik daar niet alleen in sta. Er zijn geen teksten, maar bij elk nummer hoort voor mij wel een bepaald gevoel of een associatie met de titel. Als andere mensen zich daarin herkennen of er iets van zichzelf in terugvinden, maakt me dat heel blij. Dan ontstaat er een gedeelde ervaring, ook al beleeft iedereen de muziek op zijn eigen manier.
Geeft instrumentale muziek de luisteraar meer vrijheid dan muziek met teksten?
Dat hangt ervan af, maar deze muziek had voor mij nooit teksten nodig; het was dus geen negatieve keuze. Ik wilde open, melodische muziek maken die veel ruimte laat voor de interpretatie van de luisteraar. Een tekst kan, afhankelijk van hoe hij geschreven is, de betekenis soms sterk afbakenen. Hier zit het verhaal net in de muziek zelf.
Toch is Ever Present muzikaal wel beïnvloed door singer-songwriters. Toen ik deze muziek schreef, luisterde ik minder naar jazz en experimentele jazz en veel meer naar folk en singer-songwriting. Ik raakte erg geïnteresseerd in de manier waarop een melodie vanuit een tekst kan ontstaan. Zelf zou ik ooit graag teksten schrijven, maar ik heb me daar voorlopig nog niet echt aan gewaagd.
Veel ideeën ontstaan wanneer je onderweg bent. Hoe verloopt zo’n schrijfproces concreet?
De eerste ideeën komen meestal wanneer ik in beweging ben: tijdens het wandelen of fietsen, of wanneer ik op de trein zit. Door zo’n doorgaande, repetitieve beweging komen mijn gedachten blijkbaar goed op gang. Als er een muzikaal idee ontstaat, fluit of zing ik het in op mijn telefoon om het te bewaren. Thuis werk ik dat basisidee verder uit aan de piano of op de saxofoon. Het echte componeren gebeurt dus eerder in mijn studeerkamer, maar de eerste vonk is vaak heel nauw verbonden met onderweg zijn. Daarom verwijzen veel stukken ook naar dingen die ik onderweg heb gezien.
Waar eindigt jouw compositie en waar begint de vrijheid van de groep?
Voor mij begint die vrijheid al meteen, al geeft een compositie natuurlijk wel een kader en een richting. Het is geen volledig vrije improvisatie waarin letterlijk alles kan. Vanaf het eerste moment kunnen de muzikanten echter aangeven wat zij in de muziek horen, hoe ze haar interpreteren en wat ze willen toevoegen of veranderen. Mijn composities zijn niet onaantastbaar. Er is voortdurend een wisselwerking tussen geschreven muziek en improvisatie. Soms improviseren we binnen een harmonisch kader, zonder dat vooraf vaststaat hoelang een passage zal duren. Op andere momenten zijn er heel open stukken met weinig of zelfs geen richtlijnen. We kunnen dan beginnen vanuit een vrije improvisatie en langzaam naar een vooraf bepaald muzikaal idee toewerken. Eén muzikant introduceert dat idee, de anderen haken aan en zo bouwen we het nummer opnieuw op.
Een mooi voorbeeld daarvan is “Teruggeven, wat je nooit had”. Waarom staat deel twee vóór deel één op het album?
Het eerste deel is grotendeels gecomponeerd. Het tweede deel begint daarentegen heel open. Geleidelijk verschijnt er meer structuur: eerst komt een vaste lijn naar voren vanuit de gitaar, vervolgens sluit de contrabas aan, daarna ikzelf en ten slotte de drums. Aan het einde spelen we opnieuw allemaal samen. Het stuk bouwt zich dus vanuit een open improvisatie weer op. Op de plaat hebben we alleen Teruggeven, wat je nooit had 2 opgenomen in de eigenlijke albumboog. Deel één staat later als extra stuk. Die volgorde werkte beter voor het verloop van de plaat. De baslijn uit het eerste deel keert bovendien terug in deel twee. Daardoor bevat het tweede deel iets meer van de volledige compositie en vormt het een sterkere verbinding met de rest van het album.
De volgorde van de nummers was voor jou dus heel belangrijk?
Ja. Ik hecht er veel waarde aan dat een artiest een album maakt en niet alleen zes losse nummers bijeenbrengt. Ik vind het krachtig wanneer goed is nagedacht over hoe de nummers samenhangen en welke boog er van begin tot einde ontstaat. Dat heeft ook te maken met de manier waarop ik zelf naar muziek luister. Ik zet meestal een volledig album op en beluister het van het begin tot het einde. Natuurlijk luister ik af en toe ook naar playlists of losse nummers, maar de kracht van een goed gecureerd album blijft voor mij bijzonder groot. Ik hoop dat we met alledaagse gedachten ook zo’n geheel hebben gemaakt.
De muziek is toegankelijk en melodieus, maar klinkt nooit alsof ze met commerciële bedoelingen werd geschreven. Dacht je tijdens het componeren aan een bepaald publiek?
Nee, ik heb de muziek nooit geschreven met de vraag hoe ze zo catchy mogelijk kon worden of hoe ik er een zo groot mogelijk publiek mee kon bereiken. Ik heb geprobeerd zo eerlijk mogelijk de muziek te maken die ik wilde maken, zonder commerciële overwegingen. Dat betekent niet dat ik alleen een gespecialiseerd jazzpubliek wil aanspreken. Integendeel, het publiek mag voor mij veel breder zijn. Ik hoop dat mensen zich niet laten afschrikken doordat deze muziek onder de noemer jazz terechtkomt en daardoor vooraf al een bepaald klankbeeld verwachten. Ik wilde in de eerste plaats gewoon muziek maken, niet doelbewust een jazzalbum.
In Rataplan deelden jullie de avond met Tijl Piryns. Hoewel jullie heel verschillende middelen gebruiken, leek er een duidelijke thematische band tussen beide voorstellingen te bestaan. Ervaarde jij dat ook zo?
Ik heb zijn voorstelling van aan de zijkant bekeken en beluisterd en vond ze heel mooi. Ik voelde veel gemeenschappelijke bezorgdheden en interesses. Het medium is anders, maar dat maakt het juist interessant: je kunt gelijkaardige onderwerpen op heel verschillende manieren benaderen en daardoor andere inzichten bieden. Bij de ene luisteraar zal Tijls manier van vertellen misschien sterker binnenkomen, bij een andere onze instrumentale aanpak. Het is waardevol dat een verwant verhaal op verschillende manieren wordt verteld. Ik was dan ook heel blij met de thematische verbinding tussen beide delen van de avond.
Je speelt ook in de band van Abel Ghekiere. Is het moeilijk om binnen die verschillende projecten telkens een andere rol aan te nemen?
Ik voel me door geen van beide rollen beperkt. Abels project vertrekt uiteraard vanuit hem en wij spelen als groep met hem mee. Ook dat project is echter uit vriendschap ontstaan en die vriendschap is altijd gebleven. We spelen vandaag vaker en professioneler samen dan vroeger, maar de manier waarop we met elkaar omgaan is niet wezenlijk veranderd. Muzikaal begrijpen we elkaar goed; we hoeven daar vaak niet eens veel woorden aan vuil te maken.
Wat zijn de verdere plannen voor Ever Present?
Het waren heel fijne en intensieve jaren met de groep, tot aan de albumrelease. Ik heb absoluut de ambitie om verder te gaan. Na de releaseconcerten hoop ik richting de zomer nog enkele mooie optredens met deze muziek te kunnen spelen. De stukken zijn sinds de opnames verder gegroeid en het zou fijn zijn om die ontwikkeling nog vaker op een podium te kunnen laten horen. Tegelijk kijk ik al vooruit naar een nieuwe reeks composities voor Ever Present, al zal die er niet meteen volgend jaar komen. De komende anderhalf jaar werk ik ook aan We, Lovebirds, een nieuw project met andere muziek en muzikanten. Zodra dat wat meer vorm heeft gekregen en er opnieuw voldoende ademruimte is om te componeren, wil ik zeker nieuw materiaal voor Ever Present schrijven. Ik wil niets overhaasten, maar dit project is voor mij beslist nog niet afgelopen.
We zijn er erg blij om. We blijven alle projecten en activiteiten op de voet volgen. Veel succes nog!
Gwen Sainte-Rose – Geluid vormt voor mij een grote, bewegende sculptuur
De in Brussel gevestigde muzikant, componist en klankkunstenaar Gwen Sainte-Rose benadert geluid als een levende, ruimtelijke ervaring. Tijdens AB’s Housewarming presenteerde ze in de AB Salon Floe and Scoria, een performance waarin cello, loopstation, omgevingsopnames en videobeelden samenvloeiden. Voortbouwend op Collines en Racines verkende ze deze keer water en vuur. Het resultaat was een zinnenprikkelende set die ons drie kwartier lang volledig in haar greep hield en ook nadien bleef nazinderen.
Live 2026 Gwen Sainte-Rose – Een zinnenprikkelende set in klank en beeld
Naar aanleiding van het optreden spraken we met Gwen over de vier elementen, de lichamelijke ervaring van geluid, haar uiteenlopende projecten en haar liefde voor Brussel.
Toen ik op die zondagochtend naar je concert in de AB kwam, had mijn trein vertraging. Ik arriveerde behoorlijk nerveus, maar aan het einde voelde ik me rustig en licht, alsof de buitenwereld even geen vat meer op me had. Hoe beleefde jij die ochtend?
Het vergde veel concentratie. Terwijl ik speelde, zag ik een landschap in mezelf, met iets wat zich daar doorheen bewoog. Ik probeerde dat innerlijke landschap met het publiek te delen.
De geprojecteerde beelden voelden als een wezenlijk onderdeel van die ervaring. Hoe benader je de verhouding tussen muziek en beeld?
Het visuele komt meestal eerst. Wanneer ik iets componeer, begint dat vaak bij iets wat ik in de wereld heb gezien, maar ook bij lichamelijke en zintuiglijke indrukken. Mijn vorige stukken, Collines en Racines, ontstonden eveneens vanuit plekken en ervaringen. Collines werd geïnspireerd door de Gaumestreek, Racines door het Zoniënwoud. Voor Floe and Scoria kwam de inspiratie van verschillende plaatsen die met water en vuur verbonden zijn. Voor de wateropnames trok ik onder meer naar de bron van de Cron in Montauban, in de Belgische provincie Luxemburg, de Atlantische Oceaan en de Noordzee. Wanneer ik componeer, maak ik ook een grote tekening. Het werk moet een verhaal hebben, en tekenen helpt me om dat verhaal vorm te geven.
Water en vuur lijken tegenpolen. Waarom wilde je die twee elementen samenbrengen?
Collines vertegenwoordigde lucht en Racines aarde. Water en vuur vormden dus het tweede deel van die verkenning van de elementen. Beide bewegen en veranderen hun omgeving. Ze kunnen zich verspreiden, heel subtiel aanwezig zijn of bijzonder krachtig worden. Ook qua temperatuur zijn er grote verschillen: vuur kan ontzettend heet zijn, terwijl water in ijs kan veranderen en extreem koud kan worden. In bepaalde opzichten lijken ze op elkaar, maar ze bestaan uit heel verschillende materie.
Aan het einde zagen we mensen rond een vuur samenkomen en dansen. Welke rol spelen collectieve rituelen in de voorstelling?
In het gedeelte rond water speel ik een melodie die is afgeleid van een traditioneel wasvrouwenlied. Tijdens het ontwikkelen van het stuk zocht ik naar een verbinding tussen water en iets collectiefs. Dat lied bracht een rituele en gemeenschappelijke dimensie binnen. Het vuur dat je in de beelden ziet, is dat van het Brusselse Carnaval Sauvage. Het gaat om een ritueel waarbij de Bureaucratie en de Projectontwikkelaar symbolisch worden verbrand.
De voorstelling toont niet alleen de vernietigende kracht van water en vuur. Water kan ook rust brengen en vuur kan warmte bieden. Was het belangrijk om die dubbele betekenis te tonen?
Ja, want water en vuur zijn zoals wij: ze kunnen leven ondersteunen, maar ook vernietigen. We hebben water nodig en gebruiken vuur om te koken en bij rituelen. Vlammen en kaarsen dragen bovendien allerlei betekenissen. Wanneer iemand sterft, steken we bijvoorbeeld soms kaarsen aan. Die elementen maken op heel verschillende manieren deel uit van ons leven.
Zijn water en vuur ook metaforen voor menselijke emoties?
Ze zijn verbonden met emoties, maar het werk gaat niet alleen over wat we denken of over de verhalen die we onszelf vertellen. Het gaat ook over wat we lichamelijk voelen. Die fysieke en zintuiglijke ervaring is voor mij heel belangrijk.
Met Collines, Racines, Floe en Scoria heb je lucht, aarde, water en vuur verkend. Is er ook een vijfde element?
Voor mij bestaat er een vijfde element, al is het niet echt een element: de geest, of ‘spirit’. Bijna tien jaar geleden had ik een heel krachtige ervaring tijdens een weekend met Starhawk, de ecofeministische schrijfster en activiste. Ze begeleidde ons bij een ritueel rond water, een spiraaldans en een meditatie over de vier elementen. Dat raakte mijn lichaam, mijn hart en mijn ziel. Binnen Wicca is ‘spirit’ het vijfde element. Het kan alles zijn, omdat alles ook in al het andere aanwezig is. Ik hoop dat die geest in mijn muziek zit. Ik wil niet prediken of iemand een overtuiging opleggen, maar het is wel iets wat ik in mijn werk probeer mee te dragen.
Je gebruikt de cello op manieren die veel verder gaan dan de traditionele speeltechnieken. Wanneer ben je het instrument zo beginnen te verkennen?
Ik heb ongeveer tien jaar lang heel veel geïmproviseerd. Floe and Scoria steunt niet uitsluitend op improvisatie: ik volg ook een gecomponeerde structuur. Toch blijf ik de cello als een object onderzoeken en vraag ik me af welke geluiden ik ermee kan voortbrengen. Wat je nu hoort, is gegroeid uit die tien jaar experimenteren. En ik ontdek nog altijd nieuwe mogelijkheden.
Aandachtig luisteren lijkt centraal te staan in je werk. Welke artiesten hebben jouw manier van luisteren en componeren beïnvloed?
Pauline Oliveros, Éliane Radigue en Steve Reich zijn enkele namen die bij me opkomen. Maar ik denk niet uitsluitend in muzikale termen over compositie. Als ik beeldend kunstenaar was, zou ik misschien zeggen dat ik een sculptuur maak. Geluid vormt voor mij een grote, bewegende sculptuur waarin het publiek en ik samen worden ondergedompeld. Daarom vind ik het betekenisvol om de voorstelling samen te beginnen en te beëindigen. Iemand die later aankomt, wordt natuurlijk niet geweigerd, maar het is wel fijner om de volledige beweging van het werk vanaf het begin te ervaren.
Je gebruikt omgevingsopnames van water en andere plekken. Heb je die zelf gemaakt?
Ja, die geluiden heb ik zelf opgenomen.
Moet de luisteraar weten waar iedere opname is gemaakt om het werk te kunnen begrijpen?
Niet noodzakelijk. Voor mij is de oorspronkelijke plek belangrijk, omdat ik er lichamelijk aanwezig was toen ik het geluid opnam. Daardoor kan ik iets van wat daar bestond meenemen in het werk: de sfeer en de lucht eromheen. Maar de luisteraar heeft niet al die achtergrondinformatie nodig om een eigen ervaring te hebben.
Zou je Floe and Scoria ook als opname willen uitbrengen?
Dat hoop ik. Het is een nieuw stuk en door het gebruik van video en omgevingsopnames is het een multidisciplinair werk. Ik zou het graag opnemen, maar ik blijf vinden dat je deze muziek het best live ervaart. Een opname kan waardevol zijn, maar wanneer je lichamelijk aanwezig bent, voel je de muziek anders.
In je installatie Extraordinaire quotidien zocht je naar het bijzondere in het dagelijkse leven. Hoe ontstond dat project?
Dat begon tijdens de coronaperiode, toen Le BRASS in Vorst kunstenaars uitnodigde om bij gezinnen in residentie te gaan. Ik stelde voor om te onderzoeken wat er wonderlijk of buitengewoon kan zijn aan de dingen die een gezin iedere dag doet en ziet. Ik bezocht in die periode twee gezinnen. Zij behoorden toen tot de weinige mensen die ik zag. Samen met de kinderen en hun ouders maakte ik muziek en geluiden. Daarnaast maakten zij tekeningen. In de uiteindelijke tentoonstelling werden de opnames gecombineerd met hun tekeningen, die op doorschijnend papier waren gedrukt en werden verlicht. De hele installatie draaide om wat zij in hun dagelijkse leven meemaakten.
Bij Cinéma Nova ontwikkelde je ook een collectief klankproject. Wat hield dat in?
Mijn idee was om de cinema zelf als instrument te gebruiken. De zetels maken geluid wanneer mensen bewegen, maar ook de armleuningen, de muren en de vloer hebben hun eigen klanken. Ik werkte met een groep van ongeveer twintig volwassenen en kinderen. Samen maakten we muziek met de zetels en de architectuur van de zaal.
Je combineert muziek, video, omgevingsopnames, installaties en samenwerkingen. Waar vind je zelf rust?
Geluiden opnemen in de natuur geeft me die rust en ruimte.
Veel mensen hebben een haat-liefdeverhouding met Brussel. Wat betekent de stad voor jou en welke plekken inspireren je op het vlak van geluid?
Ik ben heel erg verliefd op Brussel. Het is een bijzondere stad. Ik hou van de parken en het kanaal. De skateplek bij het station Brussel-Kapellekerk is vanuit klankperspectief fascinerend: je hoort er skateboarders, treinen, pratende mensen, fietsen en auto's. Al die geluiden komen op één plek samen. Er is ook een rustigere plek waar ik naartoe ga wanneer ik gestrest ben: het voorplein aan het Congresplein. Daar zijn weinig mensen of gebouwen om me heen, zodat ik omhoog kan kijken en een groot stuk hemel zie. Brussel heeft veel bijzondere plekken waar je gemakkelijk aan voorbijgaat. En ik hou ook van de mensen die hier wonen.
Wat wil je hierna onderzoeken? Zijn er naast een mogelijke opname van Floe and Scoria nog andere plannen of dromen?
Ik zou graag een manier onderzoeken om geluid lichamelijk zichtbaar te maken, misschien met de hulp van een wetenschapper. Geluid bestaat uit bewegende lucht en heel kleine bewegende moleculen. Het creëert patronen, bijna geometrische tekeningen, in de lucht, maar normaal kunnen onze ogen die niet zien. Een van mijn dromen is om een manier te vinden waarop het publiek en ik die bewegingen kunnen zien, in water, lucht of misschien zelfs vuur.
Bedankt voor dit fijne gesprek, Gwen. Veel succes met alles wat nog op je pad komt. We blijven je uiteraard volgen!
Future Palace - Drie eigen gezichten, één gedeelde ontlading
Future Palace
De Casino
Sint-Niklaas
Datum: 2026-10-11
Erik Vandamme
Beoordeling: 8
Stevige muziek kan een uitlaatklep zijn voor gevoelens die zich moeilijk in woorden laten vatten. Bij Future Palace krijgen die emoties vorm in een samenspel van zware riffs, elektronische klanken en melodieuze passages.
De Berlijnse band rond zangeres Maria Lessing bracht met ‘Resurgence’ bovendien een recent hoofdstuk mee naar De Casino in Sint-Niklaas.
Met het Britse As Everything Unfolds en het Finse Luna Kills als voorprogramma stonden drie bands op de affiche die elk op hun eigen manier de verbinding zochten tussen muzikale slagkracht en gevoeligheid. Ze keken dezelfde richting uit, maar benaderden die vanuit een opvallend andere hoek.
Luna Kills (**** ) koos nadrukkelijk voor melodie, maar klonk tegelijk opvallend gebald en krachtig. De band gaf de combinatie van melodieuze zang en stevige metal een eigen gezicht en straalde daarbij veel energie uit. Dat zetten de Finnen vanaf opener “Deep cuts”, gevolgd door “Love u” en “Slay ur enemies’, stevig in de verf. Die power sloeg ook over op het publiek, waar al een eerste voorzichtige moshpit ontstond.
Luna Kills legde meteen de fundamenten voor de rest van de avond: een intens, zweterig cluboptreden waarbij band en publiek elkaar voortdurend van energie voorzagen. Zo kregen we al vroeg een eerste hoogtepunt. Met een straf “Fever dream” en een overdonderend “LEECH” sloot de band overtuigend af.
De lont zat in het kruitvat en de lat lag meteen hoog voor de twee volgende bands.
Setlist: deep cuts // love u // slay ur enemies // supervillain // LOWER // fever dream // LEECH
As Everything Unfolds (*****) deed er nog een schep bovenop. Nog meer vuurkracht, met een charismatische frontvrouw die haar publiek voortdurend aansprak: een ware wervelstorm trok door De Casino. Met “Denial”, “Set in Flow” en “Felt Like Home” deelde de band meteen enkele ferme uppercuts uit. De heldere, hoge zangstem van Charlie Rolfe gaf de gebalde songs een melodieuze glans, terwijl het publiek steeds verder werd meegesleept. Vuisten gingen de lucht in en de temperatuur steeg.
Die aanstekelijke knaldrang vertaalde zich in enkele stevige moshpits en een wall of death. De energie spatte alle kanten uit.
As Everything Unfolds haalde verschroeiend hard uit en liet ons na afloop even verweesd achter. Voor ons de sterkste band van de avond.
Setlist: DENIAL // SET IN FLOW // Felt Like Home // Twilight // Flip Side // WHAT YOU WANTED // GASOLINE // Ultraviolet // On the Inside
De podiumopstelling bij Future Palace (****) deed het beste verhopen. Lichtgevende attributen achteraan, de drums op een verhoogd podium en veelkleurige boxen vooraan gaven het geheel een haast epische uitstraling. Zelfs de microfoon was fraai versierd. Het oog wil ook wat.
Na een aanstekelijke intro tapte Future Palace uit hetzelfde vaatje als zijn voorgangers, maar met een meer epische en bombastische invulling. Zangeres Maria Lessing heeft een glasheldere stem waarmee ze ook stevig kon uithalen. Bovendien spoorde ze haar publiek voortdurend aan. Een emotionele oproep versterkte het gevoel van verbondenheid in de zaal, met zwaaiende gsm-lichtjes als bijzonder beeld. Op andere momenten kreeg de fysieke energie dan weer vrij spel in de moshpit.
De band kwam vooral zijn nieuwe plaat ‘Resurgence’ voorstellen. Die songs klonken stevig en gepolijst: met “Deep Blue”, “The Shades” en “Uncontrolled” zette Future Palace meteen krachtig in.
Toch dreigde de set op enkele momenten wat te gezapig te worden en verslapte onze aandacht. Telkens herpakte de band zich echter net op tijd. Het hoogtepunt van de hele avond kwam tijdens “The Echoes of Disparity”, waarvoor Charlie Rolfe van As Everything Unfolds Maria op het podium vervoegde. De wisselwerking tussen beide stemmen gaf de song extra dynamiek en emotionele kracht. Hier viel alles samen. As Everything Unfolds had ons als band net iets meer overtuigd, maar in dit gezamenlijke moment vonden beide acts elkaar op hun sterkst.
Met het intieme “Defeating Gravity” bezorgde Maria ons later een krop in de keel en werd de finale ingezet. “Dead Inside” liet die opborrelende emoties uitmonden in een vurige mokerslag die elke negatieve gedachte leek te verbrijzelen. Afsluiter “Malphas” zette daar nog een stevig uitroepteken achter.
Future Palace liet horen over een eigen gezicht en flink wat groeipotentieel te beschikken. Hier en daar is er nog ruimte om de spanning wat aan te scherpen, maar de overtuiging en uitstraling zijn er volop.
Voor ons zou 2026 weleens het begin van een grotere doorbraak kunnen betekenen.
Setlist: Deep Blue // The Shades // Uncontrolled // Ebb and Flow // Supernova // The Echoes of Disparity (met Charlie Rolfe) // Nixy // Heads Up // Cyclone // Resurge // Disintegrate // Tidal Waves // Nightfall // Defeating Gravity // Paradise // Dead Inside // Malphas
Deze kleurrijke avond toonde alvast hoe drie verschillende benaderingen van stevige muziek konden samenkomen in één gedeelde ontlading.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Future Palace
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10332-future-palace-11-10-2026?Itemid=0
As everything unfolds
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10333-as-everything-unfolds-11-10-2026?Itemid=0
Luna Kills
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10334-luna-kills-11-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
Met Ever Present geeft saxofonist en componist Tobias Volckaert dagelijkse indrukken en overpeinzingen een muzikale stem. Op het debuut ‘Alledaagse gedachten’ krijgen speelsheid en hoop evenveel ruimte als twijfel en verwondering.
De plaat kon ons alvast bijzonder bekoren, lees gerust Alledaagse gedachten
De live voorstelling was in de Rataplan in Borgerhout. Samen met Nicolas Van Belle op gitaar, effecten en stem, Emanuel Van Mieghem op contrabas en Robbe Broeckx op drums bracht Tobias zijn composities tot leven, met ruimte voor improvisatie en de belangvolle inbreng van elke muzikant.
Tijl Piryns opende de avond met een voorstelling waarin interviews, percussie en elektronica verschillende toekomstbeelden met elkaar verbonden.
De afwisseling tussen speelsheid, hoop en twijfel bleek de rode draad doorheen de volledige avond.
Ook Tijl Piryns (****) vertrok vanuit verhalen en beelden, waarbij hij een klankentapijt uitspreidde die de vertellingen een extra gevoelslaag gaven. Grappige anekdotes kregen een speelse, ongedwongen muzikale invulling, terwijl bij twijfel en onzekerheid een dreigende ondertoon binnensloop.
De gefilmde interviews waren op zich al bijzonder boeiend. Ze zetten aan tot nadenken of toverden een glimlach op onze lippen. Het meest intrigerende verhaal kwam van een man die vertelde over zijn buurman, die op 76-jarige leeftijd overleed. Zonder televisie of krant leefde die op zijn boerderij, helemaal in zijn eigen kleine wereld. Volgens de verteller was hij de gelukkigste mens die ooit had geleefd. Schuilt daarin het geheim van geluk? Een sluitend antwoord kregen we niet.
Maar Tijl gaf de verhalen muzikaal zo treffend vorm dat er ruimte ontstond om onze eigen antwoorden te zoeken. Een bijzondere ontdekking, die helaas slechts een halfuur duurde. Wat ons betreft had dit gerust veel langer mogen duren. De combinatie van multi-instrumentale speelsheid en boeiende verhalen leverde beelden en klanken op die nog lang bleven nazinderen.
Hetzelfde gebeurde bij Ever Present (****), maar dan zonder beelden op het scherm. De sympathieke Tobias Volckaert gaf zijn muzikanten alle ruimte, wat resulteerde in een aanstekelijk samenspel waarin improvisatie en avontuur hand in hand gingen. Wanneer hij met zijn sprankelende saxofoon inpikte, plaatste hij zich niet boven de anderen: zijn klanken vonden hun plek tussen gitaar, contrabas en drums.
Hoewel Tobias de bindteksten verzorgde, profileerde Ever Present zich vooral als een volwaardige band. Die wisselwerking bracht de verhalen die ons op plaat al aanspraken nog meer tot leven. Zacht geneurie en lichtvoetige passages zorgden voor intimiteit, terwijl kleine wervelstormen ontstonden wanneer alle instrumenten samenkwamen. De drum- en gitaarsolo's en de groovy saxofoonlijnen gaven telkens een andere kleur aan Tobias' alledaagse gedachten. Daardoor leek het alsof we die gedachten nog iets beter begrepen, met ruimte om er onze eigen ervaringen in te herkennen. Naast speelsheid en levensvreugde klonken ook ontgoocheling en verdriet door. De band wist die uiteenlopende gevoelens treffend instrumentaal uit te beelden.
Zo kregen we twee verschillende manieren van verhalen vertellen te horen. Tijl Piryns verbond gesproken getuigenissen en beelden met muziek; Ever Present liet de instrumenten spreken.
Beiden prikkelden de verbeelding en stemden tot nadenken, met het dagelijkse leven als verbindende draad.
Organisatie: Rataplan, Borgerhout (Antwerpen)
Nederlands 
Français 
