Sick Thoughts - Strakke en verrassend melodieuze punk
Dit was pas mijn eerste optreden dit jaar in The Pit's, maar het was er meteen eentje die kon tellen.
De eerste band was Sick Pack, nog maar eens een nieuwe telg uit de wijdvertakte Antwerpse undergroundscene. De prijs voor de meest originele naam zullen ze niet winnen want er bestaan al groepen met die naam in zowel de VS als Rusland. Maar dat ze hun naamgenoten het nakijken zullen geven, daar twijfel ik geen seconde aan.
Ik herkende meteen de gitarist, Brent Pauwels, die me onlangs nog bijzonder aangenaam verraste als zanger-gitarist van Bront, in het voorprogramma van Psychedelic Porn Crumpets in De Zwerver. Hier liet hij de zang over aan Kevin Schuit, de helft van het synthpunk duo Badtime. Om het helemaal tot een supergroep te maken schoof Dennis Van Hoof van Mitraille aan als bassist.
Deze drie muzikanten, elk met een heel uiteenlopende achtergrond, bleken samen een verrassend geslaagde symbiose te vormen. Strakke psychrock voorzien van een onontkoombare drive gebracht met een gezonde punkattitude.
Het trio boetseerde een verbazingwekkend krachtige sound waarin de licht psychedelische gitaar van Brent Pauwels op een heel creatieve manier haar weg vond. Het deed een paar keer denken aan Osees in hun betere dagen en liet allerminst vermoeden dat het hier om een pas opgerichte band ging.
Knappe set die doet uitkijken naar een eerste plaat!
Sick Thoughts is de groep, met voortdurend wisselende muzikanten, van multi-instrumentalist Drew Owen, opgegroeid in Baltimore maar intussen reeds geruime tijd gesetteld in New Orleans. In 2016 was de band al eens te gast in The Pit's maar uit mijn notities blijkt dat dit toen geen onverdeeld succes was. Owen hypothekeerde het optreden toen door niet bepaald nuchter achter het drumstel te kruipen. Ditmaal leek hij niet onder invloed en had hij bovendien een drummer bij zich, wat als frontman een stuk handiger is.
Naast die drummer zagen we nog een gitarist en een bassist terwijl hij zelf ook gitaar speelde. De telkens met een 'one, two, one, two, three, four' gelanceerde nummers bleken stuk voor stuk pareltjes die verrassend melodieus en helder klonken.
De door sommige bronnen voorspelde chaos bleef uit en Owen bleef het strak en transparant houden. Dit was heerlijke punk die gulzig putte uit glamrock, hardcore, garagerock, hardrock en powerpop.
Ook nuchter bleek Owen niet bepaald de aangenaamste kerel, zo bleek toen hij na een gebroken snaar onbehouwen om een andere gitaar vroeg. Gelukkig wist de bassist de aandacht te verleggen door wat te dollen met het basloopje van "White rabbit".
Enkele tellen later had hij dan toch lovende woorden voor The Pit's: hij vond het hier beter dan in Luik en Gent, waar hij eerder had gespeeld. Dat had vermoedelijk alles te maken met de weliswaar wat laat gevormde, maar daarom niet minder intense moshpit.
Drew Owen wordt vaak vergeleken met Jay Reatard, met wie hij dat nukkige karakter gemeen heeft, iets waar ik me in kan vinden, al vind ik hem net iets toegankelijker dan de overleden held uit Memphis.
Hij slaagde er in The Pit's trouwens in wat op zijn platen niet lijkt te lukken: van de eerste tot de laatste noot boeien. Dat was uiteraard mede te danken aan de drie uitstekende muzikanten die hij meebracht.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
De nieuwste hype komt voor één keer niet uit Groot-Brittannië maar uit Canada. Er is de laatste tijd immers nogal wat te doen om Angine de Poitrine, een duo die er al even geschift uitziet als hun geflipte muziek doet vermoeden.
Hun gemaskerde imago wekt een soort geheimzinnigheid op waardoor er allerlei complottheorieën ontstaan omtrent hun identiteit. Ze noemen zichzelf trouwens Klek de Poitrine en Khn de Poitrine, waarmee de wereld ook niet veel wijzer wordt. Geen nieuw concept uiteraard, zie ook The Residents, Goat, Slipknot en Briqueville bijvoorbeeld. Bands met een heel uiteenlopende muziekstijl, maar wat ze wel gemeen hebben is dat ze een mysterieus web rondom zich hebben gesponnen die de interesse van de fans alleen maar aanwakkert.
Angine de Poitrine doet het wel eerder met zotskappen in plaats van lugubere horrormaskers en hun songtitels hebben geen enkele betekenis, maar toch schuilt er een zekere vorm van ernst in hun product.
Maar let op, het verassingseffect kan al snel gaan vervagen en de lijn tussen hype en gimmick is dikwijls flinterdun. Een band moet immers wel wat inhoud in huis hebben om de aandacht te kunnen blijven houden, want hypes gaan altijd over. Nu goed, Angine de Poitrine heeft wel degelijk wat in hun mars, zij het een niet alledaags recept.
Wat ze met zijn tweetjes verwezenlijken op drums en double-neck gitaar is niet bepaald easy listening, men omschrijft het eerder als math-rock of art-rock, wat eigenlijk wil zeggen dat er nogal wat moeilijkdoenerij komt bij kijken. Er is inderdaad geen etiket op te kleven, en dat is sowieso een teken van originaliteit en spitsvondigheid.
Hun songs zijn, op een paar onverstaanbare kreetjes na, overwegend instrumentaal en klinken op zijn zachtst uitgedrukt ook nogal nerveus, hyper, dissonant, jachtig en tegendraads. Het is het soort muziek dat je met mate moet consumeren, als je hier langer dan een uur aan blootgesteld wordt dan kan je er helemaal kierewiet van worden.
Er staan dan ook maar 6 tracks op dit album, goed voor een klein half uurtje weerbarstige rock. De songs hotsen, botsen en klutsen dat het geen naam heeft, er is dikwijls geen vat op te krijgen. De invloeden komen van bands als Devo en Primus, maar eigenlijk vooral van andere culturen en planeten, want het is zo moeilijk thuis te brengen.
Opener “Fabienk” is een soort ontspoorde krautrock waarin heel wat gejaagd ritme en tempo zit. “Mata Zyklek” opent met een Arabisch gitaartje, alsof Omar Souleyman hier plots als een volleerde brilslang uit zijn mand komt gekropen. Ook “Yor Zarad” is zo een opgejaagde zenuwsong om overal jeuk van te krijgen. En zo gaat dat maar door, met in totaal 6 knotsgekke songs die elk op hun manier een vorm van georkestreerde chaos aanrichten.
Geen idee hoe lang deze hype al aanhouden. Feit is dat heel die heisa nu pas is losgebarsten terwijl dit malle duo al in 2024 met ‘Vol 1’, een debuutalbum uitbracht dat al even fris, gek en prikkelend klonk als deze opvolger. Alleszins geen eendagsvliegen, dus.
Stadskanker (Label) – Ons motto: Iedereen die op zoek is naar‘ muziek met een hoek af’, een platform geven in de gezellige chaos van Brussel
Het Brusselse label Stadskanker ontstond in 2019 toen Gijs Teerlynck en Alexander Schillewaert, beiden ingeweken West-Vlamingen, via hun gemeenschappelijke vriend Victor Goemaere aan elkaar gekoppeld werden in café Le Coq. Ze hebben intussen enkele toppers binnen het circuit onder zijn vleugels zoals het geweldige Stakattak, Ponyclub Tartiflette & Youff.
Naar aanleiding van 50 jaar punk mochten ze in de AB club recent een tipje van de sluier oplichten. Wij waren er ook bij: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek
We spraken met de kern van het label over het ontstaan, de ambities, het uitgaansleven in Brussel. Belangvol ook waar Stadskanker hoort binnen die bruisende underground beweging.
Wie (Wat) is Stadkanker, hoe is het ontstaan en wat is de idee erachter?
Het is begonnen toen de barman en gemeenschappelijke vriend van Café Le Coq en wij een gelijkaardig idee hadden om een soort ‘kelder show’ – of toch die vibe – te organiseren. We voelden wel dat er veel gaande was in Brussel, maar misten een specifiek evenement dat net iets groter was. Met een heel eclectische rits van bands, ik en Gijs kwamen meer uit de punk scene. Op een doorsnee punk show is dat vaak 5 keer dezelfde band. Dat is wel leuk, maar na de tweede band heb je het ook een beetje gehad, en daar wilden wat op inspelen. Daarom dachten we iets te organiseren waar iedereen uit die comfortzone kan treden, met ene spannende energie en heel de avond op diverse wijze zich kan amuseren maar iedereen toch ook een beetje buiten zijn comfort zone zit. Op het moment had Alexander ook een project Youff dat ook een beetje een buitenbeentje is binnen de scene. Onze interesse zat dus bij allemaal wel in de harde muziek. Met een hoek af.. laat het ons zo noemen. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling om een label te beginnen, maar een platform te creëren voor zulke bands. Ons eerste evenement was in L’uzinne in Brussel, op 15 juni 2019 - https://www.facebook.com/events/662806384141817/
Dat was aan het kanaal in Molenbeek. Het was een heel eclectische line-up met allerlei stijlen en stijlbreuken. We zijn in de namiddag begonnen rond vier uur, en het heeft tot vier uur de volgende ochtend geduurd dat was een enorm succes.
Melvin: oorspronkelijk, nog voor er sprake was van Stadskanker, heb ik een magazine op poten gezet Junkster Magazine samen met een goede vriend van mij. We hadden Youff al geboekt om in een kelder op een tentoonstelling te spelen. En zo hebben we wat ingrepen gedaan bij Stadskanker op grafisch vlak. En zo ben ik er later ook helemaal ingerold
Kort gezegd: Melvin had op ons eerste evenement in L'Uzinne een "Junkster Expo" georganiseerd met zijn fotografie en collages. Enkele jaren later maakte hij ook vast deel uit van Stadskanker.
Ik krijg toch het gevoel dat het nog moeilijker geworden is dan vroeger, of ontgaat me iets?
Er zijn veel veneus in Brussel waar wij zelf geen weet van hebben. Van kraakpanden tot semi-kraakpanden. Tot kleine cafés waar shows doorgaan. We hebben toch de indruk dat er nu toch wat aan het groeien is in het Brusselse. Het is een trend die niet overal hetzelfde is, in Gent hebben we de indruk dat het wat de verkeerde kant uitgaat, maar Brussel heeft nog steeds de mogelijkheden en ruimte om te blijven evolueren. Maar het gaat ook heel snel, sommige zalen waar we ooit iets organiseerden is al de tweede of derde evolutie daarvan of bestaat niet meer. Eigenlijk is het continu in beweging. Dat houdt het natuurlijk wel spannend. De naam Stadskanker verwijst ook naar die verkrotting. Leegstand is een probleem in steden als Brussel. We komen ook goed overeen met de organisatie Toestand die focussen daarop. Die naam blijft nog steeds toepasselijk helaas. Maar er wordt dus wel iets mee gedaan. En er zijn dus wel organisaties die ruimte geven aan organisaties om tijdelijk die ruimte te bezetten. Daardoor heb je wel wat locaties beschikbaar , maar dat is dan ook meestal voorlopig. En dan is dat weer voorbij, het is een continue schakelen dus. Met andere woorden.. er verdwijnen dingen vaak snel, maar dat heeft mogelijkheden om samen te komen en andere locaties te bezoeken.
Er zijn in Brussel wel enkele grotere zalen die er op inspelen. Neem nu de AB waar jullie met Stadskanker mochten aantreden in de Club met o.a. Mesher onlangs. Ook de Botanique speelt erop in.
Wil dit zeggen dat de mainstream eindelijk ook oog heeft voor de underground? Meer dan vroeger? Of is het nu moeilijker geworden?
Het hangt allemaal af hoe bands via o.a. sociale media worden opgepikt. De manier waarop bands doorbreken is veranderd, er is ook een zekere weerstand in is. Naar de grote podia draait het veel rond live Nation, wat niet onze ambitie is. Het is voor Stadskanker interessanter om lokaal te werken, en evenementen te organiseren in Brussel. Maar dat geldt ook voor bands, tenslotte wil je een goede show spelen. Dat draait om omgeving, om publiek , om interesse. Wij, en ook de bands op ons label, zijn vooral bezig met de mensen een goede avond bezorgen en we denken dat iedereen daar beter van wordt. En er zijn wel degelijk nog hardcore punk bands die doorgroeien Ceremony stond op Coachella. Turnstile staat op Rock Werchter. Dat zijn bands die circa tien jaar geleden voor 200 man speelden. En die toeren ook. Bands die op ons label zitten doen dat ook binnen een meer DIY circuit, maar het werkt dus wel. Om professioneel te toeren is niet meer zo evident. Het fijne is wel dat zalen als AB of Botanique die bands dus wel in de kijker durven zetten, . Een punk avond organiseren, zoals we nu hebben mogen doen in AB , dat had vroeger ‘not done’ Of het nu moeilijker is geworden dan vroeger? Nee, maar de manier waarop je wordt opgepikt is dus wel veranderd.. maar we krijgen wel de indruk dat de programmaturen, dan vooral in AB of Botanique , Vorst is dan weer groter, toch wel meer ruimte geven aan die experimentele bands van eigen bodem, dan vroeger geweest. Ook omdat het zo duur geworden is om internationale artiesten naar België te krijgen. Les Attelier Claus is daar een mooi voorbeeld van, dat is zo een zaal die experimentele en alternatieve muziek op hun programma zet.
Wat ook speelt, de jeugd gaat minder uit of gaat minder naar concerten. Zorgt dat ook niet voor een minder opkomst? Of merken jullie er minder van als je iets organiseert?
We doen ons best om, als we iets organiseren, onze prijzen democratisch te houden. alles is duur geworden en dat is zeker een factor bij de jeugd. Wat wel zo is , de jeugd weet die plekken wel zijn waar ze elkaar kunnen vinden. Maar het niet per se gaan zoeken in een zaal als AB . vijftien jaar geleden zou je geen punk show kunnen organiseren in diezelfde AB, maar dat de echt jonge garde er in AB dan niet zo op afkomt, heeft met het prijskaartje te maken. Er zijn gewoonweg meer alternatieven , die meer prijs democratischer zijn, waar de jeugd dan wel op afkomt. Daardoor krijgen mensen de indruk dat jeugd ‘geen concerten meer bezoeken’ omdat je ze daar in dus bijvoorbeeld AB of zo minder ziet. Als je in AB voor 15 euro drie bands doet, en je betaald voor een pint 3,5 euro? Dan wordt het al moeilijk om die aan te trekken. Wij organiseren evenementen waarbij we iedereen kunnen bereiken, dat doen we heel bewust en is ook ons motto. Om iedereen die op zoek is naar ‘muziek met een hoek’ af een platform te geven dat betaalbaar is. Daardoor hebben we de luxe dat we af en toe een show kunnen organiseren, wanneer het ons zelf goed uitkomt. Als we op een punt komen dat mensen denken ‘het is een concert’ en de vibe van wat Stadskanker echt betekend er niet inzit? Dan hebben we iets verkeerd gedaan.. proberen op speciale locaties iets ‘legendarisch’ organiseren, we hebben nu wel 50 jaar punk mogen doen in AB en dat was mooi meegenomen, we hebben veel geld ingezameld voor Sudanese inwoners in Brussel via het Warm Bed Collectief. Dat was ook een reden waarom we het wilden doen, om er een sociaal cultureel event van te maken.
Een band als Youff is in mijn ogen gewoonweg top, net als Mesher die ik in de AB Club ook heb gezien. Blijft het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om echt door te breken? En als label om die te promoten?
In 72 records hebben we de Ponyclub ‘Tartiflette’ LP uitgebracht in Duitsland. Op die release waren wellicht maar dertig of veertig man. Er kon ook niet veel meer binnen . ze noemen zichzelf ‘free jazz punk’ En die komt ook uit op Bagdaddy Records in Nederland., en die hebben dat doorgestuurd naar verschillende media . een gevestigde waarde in de muziek heeft dat ondertussen gepromoot en in hun boekje gepubliceerd. Zo zie je , dat er zeker wel interesse is voor Belgisch talent in het buitenland, maar je moet er echt voor vechten. Wiens taak dat is laten we in het midden, Stadskanker doet waar men zich goed bij voelt. Alles wat op onze weg komt en ons aanspreekt, doen we. We doen zelfs DJ shows, iets waar we vroeger niet achter stonden. Het is dus gewoon, er is een platform, maar het is harder werken…
Wat ook opvalt, de jeugd komt ook naar punkevents, zijn zij en het publiek algemeen boos?
Je ziet dat er een terugkeer is naar meer ruigere muziek, omdat er weer meer boosheid is, mensen hebben meer om kwaad te zijn. De wereld staat in brand, mensen zijn gefrustreerd en willen roepen. Daardoor gaan ze op zoek naar een manier om zich te uiten, dat vinden ze o.a. in punk . er komen meer protest platen uit, die de toestand in de wereld aankaarten. Dus ja, er speelt wel iets in die zin ja.. in UK komen die bands in de media, worden dan ook gevraagd voor de grotere podia.
Dat brengt ons bij het probleem van daarnet; buitenlandse bands die om zich heen stampen komen wel op grotere podia terecht , bij Belgische bands lukt het moeilijker. Ligt het aan de Belgische mentaliteit dan? Zijn we te weinig chauvinistisch?
Als je een netwerk waar je in terecht kunt komen, kan dat ook voor Belgische bands lukken, het heeft dus weinig te maken met nationaliteit. In België is er, tegenover in UK of zo, gewoonweg minder draagvlak om die ‘underground’ echt te doorbreken. België is ook heel klein. Het is ook dikwijls een alles of niets verhaal. Langs de andere kant heb je in ons landje nog steeds , dankzij jeugdhuizen en zo, een heel tof platform om langzaam te groeien. Op een meer comfortabele manier dan vaak in het buitenland, en daar mogen we toch dankbaar voor zijn.
Stadskanker brengt platen digitaal uit, soms op vinyl, maar vooral ook cassettes? Het verwondert me wel in deze tijden …
Je kunt tegenwoordig alles digitaal doen eigenlijk, maar een fysiek object is toch iets ‘echt’. Een cassette steek je gewoon in je achterzak, het kost minder, het is gewoonweg een heel leuk hebbedingetje. Ook al zullen de meeste mensen het nooit beluisteren, het is toch iets dat je in handen hebt om een band te steunen. En dat willen de mensen wel doen, daarom is het belangrijk om dus ook fysiek iets te kunnen aanbieden. De eerste band die een tape wou uitbrengen heet "Gagged", een hardcore/punk band uit Kortrijk en we zijn in contact gekomen met cassette fabriekjes. De cassette is nog lang niet dood!
Kan een label als Stadskanker ook uitbreiden naar andere regionen en zorgen dat er meer deuren opengaan binnen de Belgische underground?
Alexander: Ik denk dat het kracht van stadskanker deels ook komt door de community en specifiek het Brusselse. Het zou zeker goed zijn voor de scène als er gelijkaardige organisaties in andere steden ontstaan maar wij gaan ons focussen op Brussel omdat het voor ons toch een unieke combinatie is van authentieke gezelligheid en pure chaos.
Is het niet slechter geworden na COVID?
We zijn voor COVID begonnen, en toen was er wel een kleine terugval. Maar nu loopt het wel los, ondanks dat alles veel duurder is geworden. Als je iets doet waar je vol overtuiging achterstaat, zal het publiek automatisch wel volgen. als je dat met volle overtuiging blijft doen, loopt dat sowieso wel los.
Dit label is net als mijn ‘job’ als journalist voornamelijk een hobby, je kunt hopelijk nog vele jaren doorgaan; wanneer ‘stopt’ het voor jullie, denk je zelf?
Het is gewoonweg noodzakelijk om iets te hebben naast je gezin en werkleven, een uitlaatklep in je leven. Zolang Stadskanker fun blijft om te doen, blijven we doorgaan. Het is en blijft een experiment, en als we ons de vraag kunnen blijven stellen wat doe ik? Waarom doen we het? Zolang die zoektocht er is.. blijft het gewoonweg tof om te blijven doen. en zolang we kunnen blijven iets betekenen voor een band , we betalen alles uit eigen zak en zolang we er voldoening uit vinden.. blijven we doorgaan.
Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort en veel succes met wat jullie doen…
Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad, deels door de twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band. Het maakt Behind The Veil tot één sterk geheel.
Nu is er de nieuwste 'Betrayed By Shadows'; de kleuren 'rood en zwart' geven hier de toon aan.
We hadden reeds een interview met de band: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101879-behind-the-veil-als-je-dat-ziet-een-eerste-rij-met-t-shirts-van-je-band-dan-is-je-doel-deels-bereikt-meer-t-shirts-dus
Ook live konden ze op hun release show in de DVG, Kortrijk bekoren: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102217-behind-the-veil-een-release-avond-van-knalrood-tot-donkerzwart
Tijd nu voor de plaat
De vijf songs worden gedragen door een band die op dezelfde golflengte zit.
Neem nu de eerste song op deze EP. “Renegade” deelt uppercuts uit en is een kliever.
De brede, gevarieerde aanpak in de instrumentatie als in de vocals siert.
“Carry On” en “Twisted Games” vervolgen het muzikaal verhaal.
De EP is een sort verstandshuwelijk tussen hel (demonen) - hemel (engelen) en donker –licht. En er is die connectie met de kleuren zwart en rood.
De brute drum solo op “Wildflower”knalt tegen een geluidsmuur aan en intrigeert door de verrassende wendingen.
De titelsong “Betrayed By Shadows” is een erg persoonlijke song; met wat een emoties worden we overrompeld, rauw en zacht, van boosheid en liefde.
Een band dier nu staat dat is overduidelijk. En uiterst interessant zijn al die schakeringen die net een boodschap van hoop bieden en geven.
We duimen alvast voor een defintieve doorbraak met deze EP.
Tracklist: Renegade - Carry On - Twisted Games - Wildflower - Betrayed By Shadows
Luik is al enkele jaren een broedplaats voor noise, garage- en punkacts met bands zoals It It Anita en Cocaïne Piss als enkele voorbeelden. Empty Head (de mannen resideren dezer dagen in Brussel) wil dezelfde weg op gaan en brengt de single “Vincent” in afwachting van hun aankomende album ‘Freak Show’, dat trouwens opgenomen werd met Damien Vanderhasselt van Millionaire. Dit kan misschien de link zijn om ook in Vlaanderen aan de bak te komen want het is als band nog steeds niet zo gemakkelijk om te scoren aan de andere kant van de taalgrens.
“Vincent” klinkt heerlijk. Het kreeg een goede productie mee. Het nummer heeft iets catchy en is ritmisch interessant. Het verschil met een Cocaïne Piss is dat dit een uitgewerkte song is waar alles mooi op zijn plaats staat, melodieus is en rockt.
Deze song zou goed staan op enkele radiozenders zoals StuBru, Willy, radio 1…
Voor wie houdt van Sons, The Hives, Hickey Underworld…
Noise/Rock/Indie
Vincent -single-
https://on.soundcloud.com/nwh2Ece5KIKGs63ECw
Nicole Johänntgen, saxofoniste, componiste en coach, begon haar muzikale carrière op zesjarige leeftijd. Eerst genoot ze een klassieke piano opleiding en jaren later vond ze de weg naar de jazz en legde zich toe op sax. Toen ze 17 werd richtte ze in Saarland haar band Nicole Jo op die totnutoe zes albums uitbracht. Al snel verbreedde ze haar horizont. Ze speelde in Amerika met de Sisters in Jazz (2003) en was lid van het European Swinging Jazz Orchestra, de IASJ (International Association of Jazz of Schools) en het Nederlandse Rembrandt Frerichs Project.
Door de jaren heen is ze zichzelf blijven ontwikkelen als muzikante en performster. De solo plaat 'Solo III' klinkt boeiend, divers en kleurrijk, gevarieerd .
Het bezwerende mooie “Warm Breeze”tekent meteen de lijnen van het album uit. Een walm walm warmte, ingetogenheid die een trance gevoel creërt. Soms klinkt de sax intenser, feller . Hoedanook de emoties borrelen op in het songmateriaal; 'The secret of a tree” en “The path of life” zijn mooie voorbeelden.
Ze is één met haar instrument. Muzikaal echt een warme klankkleur. We ervaren een zekere gemoedsrust op “The lady in the mirror”, “A Call of Trust” en “Eagle eye”.
Verder een droomwereld op “In Love” en “Mountain Hike”, de afsluitende tracks.
Het totaalplaatje is van belang. Van gewoon intens emotievol naar een vorm van bevreemding en experiment. Een prachtig stilistisch album
Tracklist: 1.Warm Breeze 2.Pointillistic Sax Blues 3.Seaview 4.Bird Call 5.The Secret of A Tree 6.The Path of Life 7.The Lady in The Mirror 8.A Call of Trust 9.Eagle Eye 10 A Call of Trust 11.In Love 12.Mountain Hike
Na hun goed onthaald album “Paradoxical Sleep” keren ze nu terug met een remix-EP. Dit werd gemaakt samen met hun vaste producer Len Lemeire (o.a. Implant). Er werden maar liefst zes songs bewerkt. Len Lemeire brak de songs af en bouwde ze met de bouwstenen die hij overhield terug op. Zo krijgen we zes nummers waarin je de stijl en hand van Len Lemeire hoort.
“Digging” heeft een nog rauwe en duistere kant gekregen. Heel geslaagd. “Kids Alone (Late Night)” is een track geworden voor de liefhebbers van de meer klassieke EBM. “Spiritchasers (Neon Glow)” gaat dan weer eerder richting synthpop uit. “Far Away (Dispencing)” kreeg wat diepere synths mee. “Into The Fog (Visible)” heeft wat meer dreamscapes gekregen. Tenslotte sluit deze EP af met een uitgeklede en cold wave versie van “Envoler (Ailé)”.
De remix EP kan je geslaagd noemen omdat het meer is dan enkel een beat zetten onder de track. Wie van The Ultimate Dreamers houdt moet deze EP zeker eens checken want je vindt nieuwe invalshoeken van de reeds gekende songs terug in deze remixen.
Cold Wave/post punk
Paradoxical Implants (remix EP)
Stereoseat – Energiek en diversiteit troef
De Gentse formatie Stereoseat mag pronken binnen de huidige scene en de rits groepen. Ze zijn al sinds 2013 bezig, ooit begonnen als een studioproject van Tom Van Dorpe en Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded). Stereoseat is met de toevoeging van David Van Glabeke, Maarten De Meyer en Jelle Lefebvre uitgegroeid tot een band die je zomaarniet in een hokje kunt duwen.
Hun muziek bevat atmosferische metal, stoner en rock met sterke riffs en soms met wat meer passages. Beluister maar eens de plaat 'Moanster '. Lees gerust de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De band is ondertussen op tour om die plaat voor te stellen, lees een eerdere live https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101663-stereoseat-een-interessante-band-met-een-eigen-smoel-en-sterke-live-presence
Wij waren aanwezig in het gezellige muziekcafé De Giraf in Zwalm met een bijna full house.
Als je De Giraf binnenkomt, valt het op hoe de geest van Lemmy er rond waait … aan de toog hing een fles Jack Daniels, met rood licht en een opschrift over Lemmy en Motorhead. De sfeer aan de bar ademde pure rock-'n-roll. En dat is net wat een band als Powerstroke (****) sinds 2007 ook doet. Ondanks de wisselende bezettingen staat de band er nu nog steeds stevig als wat. Wat een overweldigende sound, riffs en drumsalvo’s die om de oren vliegen.
Het gaspedaal wordt eenvoudigweg moeiteloos ingedrukt en er is een brulboei van een charismatische zanger. Een rechtooe-rechtaan geluid, zonder al te veel poeha, pure rock-'n-roll dus.
We vernamen tussenin dat de band aan een nieuwe plaat bezig is. Er werden dan ook vijf nieuwe songs gespeeld die laat horen dat Powerstroke nog steeds zichzelf heruitvindt. Powerstroke is na bijna twintig jaar nog steeds springlevend! Het knetterde en knalde overtuigend.
Stereoseat (****1/2) tapt uit een ander vaatje, de rock-'n-roll is en blijft aanwezig, maar integreert het met een pak stijlen 'on stage' die de comfortzone van de rock durft te verlaten. Live gaan de bandleden als een wervelstorm tekeer op het podium, o.m. toetsenist Maarten de Meyer maakt allerhande capriolen met z’n keys. Jerry Lee Lewis zou trots zijn op Maartens spelwijze. Pure rock-'n-roll.
Ook de andere bandleden zijn energiek. Tom Van Dorpe stormt zelfs tot voor het podium, en op een bepaald moment omgort hij een fan zijn gitaar, waarop deze een verbluffende solo speelt. Schitterend. Wat een charisma. Verder de scherpe kantjes van David Van Glabeke en het verbluffende drumwerk van Jelle Lefebvre.
Uiteraard komen de songs van de recente plaat het sterkst aan bod. “Erbay”, “Moanster” en ”Artique” wisten meteen te overtuigen. Wat een dynamiek en diversiteit live.
“Sluthead' of 'Stroll” klinkt gedreven , extravert, opwindend. Ze brengen nogal wat verrassnede wendingen aan wat het geheel boeiend houdt. “Arcade” en “Waltz” zijn mooie voorbeelden.
Nieuw en oud waren te horen. Een veelkleurige, energieke, diverse, boeiende aanpak, die intrigeerde. Een ruim publiek wordt aangesproken.
Setlist: Erbay // Moanster //Artique // Landskin //Eskobar // Sluthead//Stroll // Troisi // Arcade// Waltz
Organisatie: Muziekcafé De Giraf, Zwalm
Son Little – Breekbaar, beheerst en beklijvend
Een nobele onbekende met breekbare soul en toetsen van blues, folk en funk. Zo laat Son Little zich het best omschrijven. Met zijn inmiddels vijfde plaat onder de arm streek hij opnieuw neer in België, dit keer voor een intieme passage in de Orangerie, waar hij samen met twee bandleden een klein maar aandachtig publiek wist te omarmen.
De avond werd geopend door de Belgische artiest Lisette, die ondanks het vroege uur voor een nog bescheiden publiek meteen wist te charmeren. Met een warme, innemende set balanceerde hij tussen gevoelige pianoballads en speelse soul. Zijn zwaar aangezette Frans werkte ontwapenend, zeker toen hij na wat aanmoediging vlot overschakelde naar het Nederlands. Nummers als “I Will Not Run” en “More Than Enough” toonden zijn gevoel voor melodie en drama, terwijl afsluiter “Can’t Buy Me” swingend en lichtvoetig de zaal voorzichtig in beweging bracht. Geen overdonderende start, wel een oprechte en geslaagde opwarmer.
Son Little zelf koos voor een sterke opening met “Rabbit”, waarin zijn korrelige gitaarspel en warme, haast fluisterende stem meteen de toon zetten. Zijn moderne soul, ergens tussen r&b, blues en folk, laveerde voortdurend tussen kwetsbaarheid en beheersing. Het beperkte podium werkte daarbij in zijn voordeel: elk detail, elke nuance kreeg ruimte. Achter de sobere aanpak schuilt een uitgepuurd vakmanschap, waarin minimalistische melodieën en subtiele grooves elkaar versterken. Ook “Cherry” bracht een steviger, bijna bluesrock-achtig randje, terwijl “O Me O My” en “Mad About You” net de breekbaarheid opzochten. Het publiek volgde gewillig, soms muisstil, dan weer zachtjes meedeinend. De chemie met zijn band zat goed, met voldoende ruimte voor subtiele solo’s van zowel drummer als toetsenist.
Toch kende de set een middenstuk waarin de spanning wat wegebde. Het tempo zakte en enkele nummers misten net dat extra haakje om echt te blijven hangen. De intimiteit bleef, maar het geheel voelde daar iets te gezapig aan. Son Little herpakte zich gelukkig tijdig en herinnerde waarom hij zo’n intrigerende artiest blijft.
Afsluiter “Never Give Up” vormde het perfecte slot: broos opgebouwd, langzaam openbloeiend en uiteindelijk meeslepend zonder bombast. Het concert miste hier en daar wat scherpte, maar zijn combinatie van fragiele soul, doorvoeld gitaarspel en een fluwelen stem maakte van deze avond alsnog een klein, zacht pareltje dat bleef nazinderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Lilith & The Noise Boys - Psychobilly uit het land van Tadej
Meestal baseer ik me op de albums of, als ik weinig tijd heb, op de recensies daarvan om te beslissen of ik een groep ga zien. In dit geval was het koffiedik kijken want het Sloveense Lilith & The Noise Boys heeft nog geen volwaardige plaat uitgebracht (ze zijn er naar verluidt druk mee bezig), en baarde enkel een viertal singles die alleen digitaal verkrijgbaar zijn. Vooral de eerste daarvan, "Hearts on Fire", klonk veelbelovend, maar het was toch vooral hoe ze hun muziek zelf omschrijven - garage rock-'n-roll - die me naar Waardamme lokte. Dat ik daarbij de onvermijdelijke koffietafel op paasmaandag kon ontwijken was mooi meegenomen.
Lilith & The Noise Boys is ontstaan uit de restanten van Clockwork Psycho (uit Ljubljana), de allereerste Sloveense psychobilly band met een frontvrouw. Tevens een groep met een stevige reputatie en een viertal platen op het conto. Een erfenis die Lilith & The Noise Boys niet konden wegmoffelen maar gelukkig werd er vaak genoeg naast de pot gepist want psychobilly kan me slechts in beperkte doses boeien.
Het viertal nam een eerder makke start met twee hillbilly-achtige songs. Daarna werd het rock-'n-rollgehalte gevoelig opgedreven en sloeg het vuur in de pan. De nummers werden afwisselend gezongen door Lilith Clockwork en gitarist Jure Lenarcic, een man met in whisky gemarineerde stembanden.
Daarnaast ging Lilith met veel enthousiasme tekeer op haar contrabas. Ze moest haar poging om wat acrobatieën met het instrument uit te halen echter staken door te veel feedback. Een derde bepalende factor was leadgitarist Choo Lee, zonder twijfel een virtuoos, maar niet altijd even gelukkig in zijn tussenkomsten, die soms te veel naar metal neigden.
Af en toe liet de band horen meer in haar mars te hebben dan psychobilly zoals in "Marusya", een Oekraïens volkslied of in "Murphy", het enige nummer waarin het tempo werd gedrukt en dat blijkbaar over een hond ging.
Verder viel er ook een obscure cover te noteren: "Bad Habit" van Dypsomaniaxe, een Schotse, volledige vrouwelijke psychobilly band die in 1992 haar enige album maakte.
Hét hoogtepunt zat helemaal op het einde van de set: "Cattin' around", pure rockabilly, strak en kurkdroog gespeeld zoals het hoort. Ook de behoorlijk rock-'n-roll klinkende bis ("Rock Around"?), die we eigenlijk al eens eerder in de set gehoord hadden, was zeker het onthouden waard.
Lang niet alles was even beklijvend, toch hoorde ik voldoende moois om me te laten uitkijken naar die eerste plaat die eraan zou moeten komen. Dit was hun laatste dag van een zeven dagen durende tour door Europa.
De volgende dag stond de terugreis van veertien uur gepland om dan nog een dag later opnieuw te gaan werken. Rock-'n-roll!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Cheap Cult - Soms moet je als band zelf toezien dat je het niet te snel doet, en het juiste moment uitkiest, want bij elke stap die je neemt, moet er een publiek zijn voor je
Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_. De groep biedt een boeiende mix van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en de dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard is dit best een fijne band.
Onlangs brachten ze een eerste single uit: “Juvenile obsession”, een heel dromerig, gevarieerd nummer. Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101881-juvenile-obsession-single
Over de single, de band, de toekomstplannen en het project hadden we een fijne babbel tijdens de brunch op een maandagochtend met bezieler Joos Houwen:
Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
Ik wou iets nieuw gaan doen, ik heb DVKES even op pauze gezet. Het is zelfs niet helemaal duidelijk of dit nog ooit opnieuw gaat starten. Maar ik voelde wel de urgentie en goesting om muziek te maken. Het was gewoonweg verfrissend om iets nieuw te doen, dat is het idee rond Cheap Cult eingelijk.
Hoe hebben jullie elkaar gevonden in die toch wel verschillende werelden?
Ik ken de gasten van Mooneye (Michiel op bas en Guillaume op gitaar) omdat ik de gitarist - verving op hun Nederlandse tour. Arno (drums) is een collega van mij op de kunstacademie. Hanne kende ik niet. Ik raakte met haar aan de praat op het verjaardagsfeest van Lennert Coorevits (Compact Disc Dummies) en dat klikte meteen.
Waar zie je Cheap Cult binnen het overaanbod aan bands?
Een moeilijke vraag, er is inderdaad een groot aanbod aan bands. We zijn daar niet bewust mee bezig. We doen wat we doen en de goesting om iets nieuw te maken was er gewoonweg. Wat het verschil kan maken, ook al is dat relatief, is dat we inderdaad wat ervaring hebben door de andere projecten waarin we spelen en speelden. Op podium kan dat misschien wat verschil maken?
De bandleden komen uit verschillende scenes, jazz, pop en rock .. en toch klikt het perfect; wat is het geheim van Cheap Cult? Ervaring?
Misschien wel. Ik heb de nummers zelf geschreven en de medemuzikanten begrijpen goed waar ik naartoe willen. Ze kunnen het goed vertalen en vullen aan. Het is allemaal heel organisch en dat dat werkt heel fijn. Dat is misschien het “geheim”.
De single is sterk. Jullie muziek is breed en niet in een hokje te duwen; een bewuste aanpak? Een risico naar promotors toe?
Ik heb gedurende periode van twee jaar veel muziek geschreven. ‘Juvenile obsession’ is de eerste single van een EP die later nog zal uitkomen. Ik heb mezelf bewust niet gecensureerd terwijl ik aan het schrijven was, iets wat ik in het verleden wel wat deed. Ik heb mezelf de vrijheid gegeven om gewoon te doen wat ik wil. Los van regeltjes. De eerste single is een beetje meer slacker getint, maar we hebben evengoed nummers op de EP staan die meer naar Krautrock toe neigen. Die nummers zijn meer uptempo. Promotors hebben net als iedereen een mening. Ik wou vooral doen waar ik zelf goesting in had. Dat blijft het belangrijkste.
De single is niet een weergave van hoe de volledige EP zal klinken?
Ja en neen. Sommige nummers zitten in die slacker-stijl zoals “Juvenile Obession”. Maar er zitten songs op die daar volledig van afwijken.
Ik zie veel bands die een strategie gebruiken waarbij ze eerst een single uitbrengen en dan zien wat er verder kan. Bij jullie ook?
Iedereen moet een beetje zelf uitmaken hoe hij/zij dat doet. Ik heb hierover met verschillende mensen gebrainstormd ( o.a Bram Bostyn / Manager Mooneye, Het Zesde Metaal, Admiral Freebee,…). Ik had eigenlijk al een hele plaat klaar staan. Ik stond zelfs op het punt om die te gaan uitbrengen. Maar we hadden nog geen enkele show gespeeld en Bram zei me dat dit eigenlijk niet het beste idee was. Daarom leek het beter om een single te lanceren, daarmee te gaan optreden en zo geleidelijk op te bouwen naar een EP/ album. Ik wil het wat rustig aandoen, ook als stond ik te trappelen om al direct een plaat uit te brengen.
Jullie strategie heeft iets te maken met spotify? Vroeger bracht een band eerst een LP uit en dan pas een single. Heeft het hier iets mee te maken?
Wat mij betreft niet. We wilden graag iets uitbrengen en hebben gekozen om te starten met “Juvenile Obsession” als eerste single.
Hoe belangrijk is spotify en sociale media voor een band? Of is het een vloek? Gaat het niet wat te snel?
Spotify is de bekendste streamingsdienst en dat maakt ze meteen vrij belangrijk. Streams zijn uiteindelijk cijfers. De vraag of elke stream een fan is, is moeilijk te beantwoorden. Een echte fan die shows komt kijken en eventueel wat merch koopt is natuurlijk veel waardevoller. Sociale media vallen niet meer weg te denken. Ze geven mensen een kijk achter de schermen en het proces. Het is misschien de efficiëntste manier van communiceren met een publiek?
Gaat het te snel? Geen idee. We zijn er alleszins allemaal mee vergroeid en dat is natuurlijk niet optimaal. Het is zeker duidelijk dat content (muziek/kunst in het algemeen) net als onze levens zeer vluchtig is. Maar goed, dat brengt ons misschien tot een filosofische discussie. Daar ben ik niet slim genoeg voor! Sorry J
Ik merk een zekere ‘verhalenlijn’ in de single; zit er hier een persoonlijk verhaal?
De inspiratie komt eigenlijk uit een boek. De single is een tekst die ik heb geschreven over Norwegian Wood van Murakami. Een verhaal over een jongen die verliefd is op twee meisjes. Uiteindelijk draait het door omstandigheden op niets uit. Uw eigen leven op papier zetten is niet altijd gemakkelijk of interessant. Ik heb voor meerdere songs in de setlist een tekst geschreven over boeken die ik gelezen heb. Dat vond ik een leuke manier van werken. Lezen en schrijven is zeer leuk.
Door de gevarieerde aanpak is het soms iets moeilijker om een ruim publiek aan te spreken, ondanks de toegankelijkheid van het nummer. Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik weet niet of dat helemaal klopt. Ik heb niet het gevoel dat we free Jazz maken. Ook voor Free Jazz is er een groot publiek. Iedereen die oprecht geïnteresseerd is, is welkom. Ik heb geen muziek geschreven met een bepaald publiek in het achterhoofd. Ik kan dat trouwens niet denk ik. Ik schrijf voor mezelf, ook al hoop je altijd zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Ik heb geen bepaald type publiek in mijn hoofd, iedereen is welkom.
Je zei dat je al optredens hebt gedaan, welk publiek trek je aan op die concerten?
Op de shows staan mensen van verschillende leeftijden en achtergronden. Op onze support show met Metal Molly in “De Kreun” waren dat iets ouderen, want Metal Molly is een band uit de jaren ’90. De mensen zijn enthousiast en komen vragen of we al een plaat kunnen kopen. Nog even geduld dus!
Ondanks de streamings, is er inderdaad veel vraag naar een fysieke plaat, hoe komt dat, denk je?
Geen idee. Mensen hebben nog altijd graag een aandenken of een fysieke drager? Voor een band is het veel waardevoller om fysiek een plaat te verkopen aan een fan. Het is veel moeilijker om een band op te bouwen met fans via streaming. Gelukkig zijn er nog veel mensen die na afloop van een show, graag iets fysiek in hun handen hebben. De babbels achteraf zijn ook heel fijn.
Een voordeel aan luisteraars op spotify, je kunt de hele wereld bereiken in een vingerknip; merken jullie interesse uit bepaalde regio’s?
Ik heb dat nog niet bekeken eigenlijk , maar als ik kijk naar vorige projecten klopt het wel dat er soms luisteraars zijn uit Mexico bijvoorbeeld. Dat is een leuk, maar de vraag is, kun je met die mensen dezelfde band opbouwen als fans die naar je shows komen? Tenzij we naar Mexico gaan optreden of zo.
Is het geen ambitie om met Cheap Cult toch op te treden in het buitenland?
Sowieso willen we dat doen , maar dat zal een van de volgende stappen zijn. Dat moet weer een weloverwogen stap zijn op het goede moment. Een aantal Nederlandse mensen vroegen ons, bij de release van de single, wanneer we in Nederland komen optreden. Fijn om te horen! Alles op zijn tijd! Nederland is in alle geval iets gemakkelijker dan Mexico.
Wat is de grote ambitie van Cheap Cult?
Die full plaat uitbrengen is het uiteindelijk doel dat ik voor ogen heb. Wanneer dat exact zal zijn, is nog niet duidelijk. We willen liefst zoveel mogelijk gaan spelen en mensen bereiken.
Zorgt het succes van de andere projecten als School is Cool, DVKES ook deels dat het een succesverhaal aan het worden is?
Moeilijke vraag. Sommige mensen kunnen getriggerd zijn als ze horen van die andere projecten. Maar toch heb ik al gemerkt dat het niet altijd zo is. Een nieuwe band is een nieuwe band. Ik denk dat het antwoord een beetje in het midden ligt, voor sommige wel, voor andere weer niet…Er was op onze laatste show een organisator van een festival die (ondanks verleden in andere bands) toch eerst wou komen kijken. We hebben hem kunnen overtuigen!
Wat zijn de verdere plannen?
Er komt nog een videoclip voor “Juvenile Obsesion”. Er komen nog shows aan! En dan natuurlijk de volgende single van de EP. Veel spelen en zien wat er op ons pad komt. We kijken er naar uit!
Festivals als Pukkelpop of Rock werchter nog niet dus?
Dat zou wel heel vroeg zijn. We gaan wel wat festivals spelen. (zie onderaan).
We hebben nog maar 1 single uit en het is wat vroeg voor Pukkelpop en Rock Werchter. In het verleden heb ik een paar keer op Pukkelpop gespeeld met The Tellers en Statue. Dat was een droom die in vervulling ing. Ze mogen zeker bellen!
Op het hoofdpodium van Werchter staan of in AFAS Doom, of liever een naam worden binnen het clubcircuit, wat is je voorkeur?
Natuurlijk zouden we termijn graag zo’n dingen doen. Alles op zijn tijd. Bands die zo’n dingen doen, leggen vaak een lang parcours af. Werchter of clubcircuit? Waarom kiezen?
Ze kunnen zeker samengaan. Het zou wel wat overdreven zijn om een mail naar Herman Scheurmans te sturen op basis van 1 single (haha). En dat clubcircuit is hopelijk de volgende stap. We hebben al een mooie vastliggen in mei in “De Kreun’. Eerst kilometers maken!
Valt dit allemaal nog wel te combineren met andere projecten?
Mooneye ligt even stil, ikzelf doe nog enkel dit, Arno heeft wel een nieuwe plaat uit met Dishwasher en school is Cool ligt ook even stil. Hanne is wel een eigen soloplaat aan het maken met Fortress. Ze is ook aan het toeren met Ozark Henry. dus al bij al valt het allemaal wel heel goed mee om dit te combineren.
Is er een einddoel dat je voor ogen hebt?
Mijn eerste doel is die eerste plaat uitbrengen, daar hadden we het al over. Maar een ‘einddoel’? gewoon nog meer platen uitbrengen en alles wat op ons pad komt en interessant is meepikken. Als muzikant heb je dat niet altijd zelf in de hand . Je brengt iets uit en laat dat los op de wereld en dan zie je wat er gebeurt. Ik ben een simpele mens, als ik gewoonweg kan gaan optreden en dat nog heel lang kan doen, zal ik al heel blij zijn.
Bedankt voor de fijne babbel. Wens je nog iets toe te voegen, doe gerust.
Cheap Cult live:
Voorlopig geplande shows:
16 okt // Wilde Westen + METAL MOLLY (KORTRIJK)
7 feb // Nachtwacht // (TIELT)
14 ma // Ringo (GENT)
26 ma// CABRON (ANTWERPEN)
23 mei // Wilde Westen (SINKSEN) => Rooftop
5 juli // Moen Feest (Moen)
25 juli // Gentse Feesten
Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot
Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld
In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.
Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.
Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
50 Y of Punk - Deadletter - Rauw talent in ontwikkeling
Postpunk kent de laatste jaren een weelderige wildgroei waar veel goeds uit komt. Een van die bands is DEADLETTER die sinds 2020 met hun energieke, geslepen sound en catchy, scherpzinnige lyrics aan hun carrière timmeren. Voor hun tweede langspeler ‘Existence is Bliss’ beitelen ze verder aan hun eigen sound.
Het is met die nieuwe muziek onder de arm dat ze nog eens afzakken naar een Belgisch publiek.
Goed op tijd en zelfs te vroeg, warmde het Dublinse Bleech 9:3 het publiek op. De prille band speelde voor het eerst op een Belgische podium en deed dat met volle overgave. Soms wat vlagen Fontaines DC, dan al eens Stone Roses of nog Wunderhorse. Toch drukten ze graag hun eigen stempel door met een dreigende “Underrated”. De frontman schuwde het contact met het publiek niet waardoor er toch al vroeg op de avond een eerste pogo te zien was. Ook het initieel breekbare en later uitspattende “Cannonball” was meer dan raak. De vocals van de frontman, tijdens onder andere “Jacky”, waren best indrukwekkend. Met pure furie in “Ceiling” sloten ze overtuigend af en werden ze overladen met dankbaarheid van het publiek.
Onder de epische tonen van Ennio Morricone betraden de zes leden van DEADLETTER het podium van de AB Box, een bijna filmische intro die meteen contrasteerde met de industriële spanning van opener “Purity I”. Wat traag en dreigend begon, barstte halverwege open in een eerste uitbarsting waarbij frontman Zac Lawrence zich zonder aarzelen het publiek in stortte. Die fysieke présence, half prediker half dansende agitator, werd de rode draad van de avond. Nieuwe nummers als “To The Brim” en “He, Him, and Himself” klonken gelaagder en ambitieuzer, met saxofoon, percussie en subtiele instrumentkeuzes die hun postpunk verder openbraken. In “Mere Mortal” kwam alles mooi samen: een strakke opbouw, een sax die snijdt en een publiek dat gretig mee opgaat in het momentum.
Toch zat er niet altijd dezelfde flow in de set. De band schakelde soms bruusk tussen nummers, met korte stiltes die de vaart uit het optreden haalden. De balans tussen ouder, directer werk en de meer uitgewerkte nieuwe songs voelde nog zoekende aan. Waar nummers als “Bygones” en “Fit for Work” zonder moeite een kolkende massa op gang trokken, leken andere passages iets te snel afgehaspeld of net te uitgesponnen. De intensiteit bleef, maar de spanningsboog werd niet altijd strak gehouden. Zelfs wanneer Lawrence opnieuw de zaal introk of het publiek in tweeën spleet voor een moshpit, voelde het soms alsof de band nog zoekende was naar de juiste cadans tussen controle en chaos.
En toch, ondanks die kleine haperingen, bleven ze overtuigen. Er zat meer dan genoeg energie, spelplezier en muzikaal vernuft in de set om de zaal mee te krijgen.
Hoogtepunten als “Mere Mortal”, “Binge” en het opzwepende slot met “Hero” en “Cheers” bewezen dat de band perfect weet hoe ze een publiek in beweging krijgen.
De nieuwe plaat ‘Existence is Bliss’ klinkt live rijker en ambitieuzer, maar vraagt nog wat finetuning om live echt volledig te landen.
DEADLETTER leverde zo een goed, bij momenten zelfs zeer sterk optreden af, al ontbrak dat laatste tikje scherpte om het geheel echt naar een hoger niveau te tillen.
Setlist
Purity I - To the Brim - Mere Mortal - He, Himself, and Him - (Back to) the Scene of the Crime - More Heat! - Bygones - Songless Bird - Deus Ex Machina - What the World Missed - It Flies - Among Us - Fit for Work - It Comes Creeping - Frosted Glass — Binge - Hero - Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9518-deadletter-2026-04-07?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgque, Brussel
Met ‘Drift Off’ brengt de Gentse band Toa Toa zijn eerste EP uit. De drie songs zitten tussen dromerige introspectie en onvoorspelbare energie.
Toa Toa is een vijfkoppige psychedelische rockband met invloeden uit indie, jazz, surf, kraut, rockabilly, exotic dreampop en desert blues. Hun muziek blendt genres en sferen, met galmende gitaren, bezwerende vocalen, blazers en eigenzinnige ritmes als rode draad. Soms zacht en meeslepend, dan weer ritmisch en explosief - met een sterke focus op melodie, gelaagdheid en contrast.
De EP omvat drie tracks: “Western” (met een surf-americana-touch en met Jon Birdsong die meedoet), “Drag Me Home” (met een spaghetti-western-vibe) en “Interesting Idea For a Song” (loungy impro met een leuke exotisch-experimentele gitaar-eruptie). Mij doet het allemaal een beetje denken aan Momoyo of Lip Service. De songs gaan over verbondenheid, verwondering, houvast verliezen en jezelf heruitvinden.
Elk nummer heeft een eigen karakter, maar toch vormen ze op een bepaalde manier een geheel. De dreampop-vocalen zijn een beetje de gemene deler in het verhaal: ze zorgen voor een rake sfeerzetting en houden alles wat mysterieus. Er is nog veel wit op het blad dat de luisteraar zelf kan invullen.
‘Drift Off’ brengt een leuke, lentefrisse en intrigerende muzikale mix. Hier wil ik meer van horen, alleen al om te weten wat het volgende hoofdstuk zal zijn van Toa Toa.
Montagne Noir is het alter ego van Emanuel De Vos. De EP ‘Zombie Circuit’ is niet zijn eerste release – er was vorig jaar bijvoorbeeld al ‘Destroyer’ -, maar hij kwam eerder toevallig nu op mijn radar terecht.
Montagne Noir brengt new beat of noem het neo new beat, omdat de glorieperiode van dat genre al even voorbij is. In de neo new beat hoorden we al interessante releases van onder meer Belgica Erotica en er was de release van de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’ in 2023.
Montagne Noir past in dat rijtje. Geluidsmatig – en waarschijnlijk ook inzake apparatuur – blijft Montagne Noir soms heel dicht bij de originelen van eind jaren ’80, begin jaren ’90. De vervormde stem op ‘Destroyer’ was niet altijd goed te volgen, en het mag zeker een beetje mysterieus blijven, maar op ‘Zombie Circuit’ is die veel minder track te horen. Het overgaan van het ene focus-ritme naar het volgende was op ‘Destroyer’ soms wat warrig en dat is op de nieuwe release al stukken beter.
“The Executioner” klinkt een beetje industrial met een laagje retro-space erover. De vervormde stem klinkt mechanisch en traag en koud en kil, wat een contrast vormt met de gesproken soundbite, die net heel warm klinkt. “Lunar Tides” heeft iets luchtigs, zweverigs in de intro en heeft een tekstfragment dat uit een film of docu zou kunnen komen. “Broken Circuit” zit meer tegen de oldschool new beat aan, met het typische dance-ritme en de sound van die periode. “Zombie” kan mij het minste bekoren op deze EP.
Op korte tijd is er al behoorlijk wat evolutie dus voor dit project. Benieuwd waar dit naartoe gaat. Je vindt Montagne Noir makkelijk op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=XYXeNQ0Dl4Y
The Black Crowes scoorden begin jaren ’90 van vorige eeuw met enkele goedgemaakte singles en albums. De geest van die begindagen horen we vandaag terug op hun nieuwe album.
De doorbraak van The Black Crowes in België en de rest van de wereld kwam er in 1990. De muziekbusiness zou in 1991 leren dat je ook met bands uit de underground als Nirvana, dEUS, Guns ’n Roses, Within Temptation en Metallica belachelijk veel (toen nog fysieke) albums kon verkopen. Wel meer dan wat tot dan toe als de mainstream werd beschouwd. De meeste labels haastten zich toen om een kloon van Metallica of Nirvana in hun aanbod op te nemen, maar bij het Def American-label van Rick Rubin zagen ze het grotere plaatje. Het moeten geen klonen zijn, gewoon alles is mogelijk. Def American kwam in die periode met bands als The Jayhawks en The Black Crowes en muziekfans omarmden die net zo als ze eerder met die andere bands hadden gedaan.
Het eerste salvo van The Black Crowes was het album ‘Shake Your Moneymaker’, met de singles “Jealous Again” en “Hard To Handle”. Gewoon bluesrock volgens het boekje, met een scheut gemene southern rock erbij. Daarna kwam “The Southern Harmony & Musical Companion” (met de singles “Sting Me”, “Remedy” en “Hotel Illness”) en op dat album werden nog soul en gospel toegevoegd aan het al uitstekende recept.
Het wereldwijde succes van die albums kwam voor de band wat onverwacht, maar ze genoten van het touren (met onder meer Aerosmith) en kregen wat sterallures. Of anders gezegd: alles wat ze vertelden werd uitvergroot in de Amerikaanse en Europese pers. Kleine opmerkingen werden opgeblazen tot grote verwijten – intern en extern - en dat deed de sfeer tussen de broertjes Robinson geen goed.
Daarna volgde nog het album ‘Amorica’. De ietwat controversiële hoes is bij vele fans langer in het geheugen blijven hangen dan de muziek. De singles van The Black Crowes deden het vanaf dan minder goed. De wereld had in die periode alweer zoveel nieuwe bands ontdekt. Dat de groei gestopt was, zorgde voor nog meer strubbelingen in de band. Een split volgde al snel en daarna waren er wel reünies.
Vandaag zijn ze meer dan 30 jaar verder dan de release van “Shake Your Moneymaker” en twee jaar verder dan comeback-album ‘Happiness Bastards’. De ruzies zijn bijgelegd bij de broers Robinson en de solo-albums en solo-shows staan op een laag pitje. Ze hebben misschien begrepen dat de bandnaam dan toch het meeste tickets, albums en streams en dus inkomsten oplevert. Tegelijk zullen ze moeten vaststellen dat de fans nog steeds de oudste albums koesteren en dat maar weinigen echt zitten te wachten op nieuw werk.
Nieuwe singles doen het doorgaans niet slecht, maar de impact van een “Jealous Again” zullen ze nooit meer evenaren. Maar genoeg context en over naar het nieuwe album.
Het album opent met twee pittige bluesrockers. “Profane Prophecy” is stevig, catchy en massief, met een beetje een southern Rolling Stones-vibe. “Cruel Streak” heeft een leuke intro en een nog leukere versnelling in het ritme. Deze gaat wat meer in de richting van de swampy blues. Beiden zijn vintage Black Crowes. Hadden perfect op ‘Moneymaker’ of ‘Southern Harmony’ kunnen staan.
Ook “Do The Parasite!” heeft een pittig tempo. Als dat tempo dan wat zakt, overtuigen de broertjes Robinson mij net iets minder. “Pharmacy Chronicles” is een trage bluestrack die een paar luisterbeurten nodig heeft om mij te kunnen overtuigen. “High And Lonesome” is een akoestische ballad met een treurende viool en ook “Queen Of The B-Sides” is een akoestische ballad. Van deze twee ballads is de eerste de sterkste.
Op naar de tweede helft van het album is er “It’s Like That”, met fuzzy southern rock en flink wat soul en gospel, zoals op ‘Southern Harmony’. “Blood Red Regrets” en “Doosmday Doggerel” zijn voor mij een verrassing, met hun gloomy sfeerzetting. Meer rillingen dan bij een murderballad en dat associeerde ik eerder nog niet met The Black Crowes. Misschien wel het pareltje dat het hardst schittert op ‘A Pound Of Feathers’ is voor mij “You Call This A Good Time?”.
Voor mij mag je het vraagteken in deze songtitel vervangen door een uitroepteken. Dit is schitterende dirty & gritty stompin’ bluesrock.
Algemeen besluit: ‘A Pound Of Feathers’ laat een versie van The Black Crowes horen die sterk neigt naar de begindagen. Tegelijk zitten er enkele leuke verrassingen tussen alle bevestigingen.
Of The Black Crowes live nog zo goed zijn als vroeger, dat kan je eind juni ontdekken in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=OijKt39iE9M
Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
Brazzmatazz is een 18-koppige steampunk-brassband uit Gent die theatrale showelementen combineert met rauwe muzikale energie. Met een unieke mix van New Orleans-grooves, Balkan-vibes, funk, drum-’n-bass en stevige beats creëren ze hun kenmerkende brassband bangers: energieke, dansbare nummers die elk publiek meeslepen.
De band staat bekend om explosieve concerten vol kleur, kostuums en stoomkracht, waarin het publiek wordt ondergedompeld in een totaalervaring.
De voorbije jaren speelde Brazzmatazz doorheen Europa, met shows op de Boomtown Fair (UK) en optredens in Kroatië, het Baskenland, Nederland, Frankrijk, Luxemburg en België, (Gentse Feesten, Dranouter, Bozar, Vooruit en DeSingel).
Daarnaast bracht de band een eigen boek uit, waarmee ze hun steampunk universum en verhaal verder tot leven brengen.
In de lente van dit jaar verschijnt hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, waarin ze hun sound en energie naar een hoger niveau tillen. Als voorproefje van het aankomende album is er “Walk The Plank”, een zinderende brass-expeditie vol zilte zeelucht, krakende masten en dreigend tromgeroffel aan de horizon. De groove rolt als golven tegen de boeg, terwijl de blazers als meeuwen boven een naderend gevecht cirkelen. Het nummer laveert tussen een strak arrangement en ontembare energie, met solo’s die als kanonschoten door de mist knallen: baritonsaxofonist en componist Mathias Van Severen laat zijn instrument grommen als een onweer boven open zee, terwijl trombonist Pieter Verraes de luisteraar meesleurt in een kolkende draaikolk van koper en bravoure.
De grappige videoclip toont de band als een bende moderne zeerovers die verschillende schepen proberen te kapen. Het nummer werd opgenomen, gemixt en co-geproduced door Geert De Waegeneer (Thou, Va Fan Fahre, Ghent Folk Violin Project, …) en gemasterd door Jonas Nyaarrr.
https://www.youtube.com/watch?v=5HhNdntepQI
Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1
Tailgunner gaat al een paar jaar over de tongen in de metalwereld als een sterke belofte voor de toekomst. Ze blazen het stof van het ietwat oubollige genre heavy metal. Hun tweede full album ‘Midnight Blitz’ is een mokerslag die ook metalheads buiten dat genre kan aanspreken.
Tailgunner – vernoemd naar een track van Iron Maiden (van op ‘No Prayer For The Dying’) - is een Britse heavymetalband die werd opgericht in 2018 maar het is pas een paar jaar later dat er echt stoom op de ketel kwam. Van de allereerste bezetting is enkel nog bassist Bones aanwezig. De bal ging pas goed aan het rollen met de EP ‘Crashdive’, opgenomen met Olof Wikstrand van de band Enforcer achter de knoppen. De eerste stappen buiten de UK werden gezet in 2023, met onder meer een opgemerkte passage op Keet It True Rising in Duitsland. Een jaar later stond Tailgunner op Bloodstock en kwamen ze naar Vlaanderen (Bilzen) als support voor Riot V.
In 2025 mochten ze aantreden op Into The Grave en dit jaar staan ze op de affiche van Alcatraz in Kortrijk, nadat ze eerst nog op tournee zijn met Hammerfall, Fozzy en Accept. In december staan ze in de AB als support van de Duitse metallegende Accept. In 2023 was er overigens al een lovende review op deze site van hun debuutalbum ‘Guns For Hire’ (link onderaan deze review).
Dat mooie lijstje wil alvast zeggen dat Tailgunner live best oké is. Hun nieuwe album ‘Midnight Blitz’ heeft KK Downing, de voormalige gitarist van Judas Priest, als producer. Hij is niet zo heel vaak producer van een album, maar het is ook weer niet zijn debuut. Hij was al producer van albums van Judas Priest en KK’s Priest, maar eveneens van bands als Hostile en Violent Storm. Hoe groot Downing’s inbreng als producer was, daar hebben we het raden naar. Het geeft deze reelease alvast een extra gouden randje. Nog mooier had het geweest als Downing een stukje had ingespeeld voor Tailgunner, maar je hoort ons niet klagen. Ze hebben overigens een leuke gastbijdrage van Adam Wakeman, de toetsenist van wijlen Ozzy Osbourne, op de sentimentele powerballad “War in Heaven”.
Maar genoeg duiding en op naar de muziek zelf. Het tempo ligt hoog, de refreinen wachten om meegebruld te worden en de riffs knallen erop los. Tailgunner pikt de leukste kersen van de heavy metal-taart en brengt de nummers alsof de hoogdagen van de heavy metal tot vandaag voortduren. Geen pastiche, geen tribute, geen melancholie naar vervlogen tijden, … Wel vanuit de eigen sterktes en met veel panache voortbouwend op het beste uit het verleden. In de lyrics houden ze net als op ‘Guns For Hire’ vast aan een soort van universele battle hymns (die anders dan bij bijvoorbeeld Sabaton, 1914 of FireForce niet aan één gevecht of oorlog toe te wijzen zijn). Vocaal heeft Craig Cairns een stap vooruit gezet ten opzichte van ‘Guns For Hire’ en het vele touren heeft ervoor gezorgd dat de composities een stuk organischer aan elkaar hangen.
De leukste tracks zijn voor mij titletrack “Midnight Blitz”, “Bloodsacrifice” en “Follow Me In Death”. Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar ze brengen het op een manier dat je makkelijk meegaat in hun trip. En toegegeven, als je ziet hoeveel fans Iron Maiden en Judas Priest vandaag nog hebben, moet er zeker ook een publiek te vinden zijn voor Tailgunner.
Je bent voor of tegen, maar je zal toch moeten toegeven dat ‘Midnight Blitz’ een prima album is. Tailgunner is misschien wel de nieuwe headliner-kandidaat waar heel wat metalfestivals op zitten te wachten.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91410-guns-for-hire
https://www.youtube.com/watch?v=nnsTQq_8mR8
Elke twee jaar een nieuw album, dat is het ritme van releases dat Enzo Kreft zichzelf lijkt op te leggen. Dat betekent dat er in 2027 een opvolger moet komen voor het album ‘Dictator’ uit 2025. Dat komt er ook. Het kreeg inmiddels zelfs al een titel: ‘Synthetic Future (The Collapse of the Human Domain)’.
En de eerste single is "Command Protocol".
‘Synthetic Future’ wordt een logisch vervolg op ‘Control’, omdat het de evolutie toont van menselijke controle naar systeemautonomie. Waar ‘Control’ vooral focust op hoe macht wordt uitgeoefend — via propaganda, surveillance en sociale manipulatie — toont het nieuwe album wat er gebeurt nadat die controle volledig geïnternaliseerd en geautomatiseerd is. De mens wordt niet langer rechtstreeks onderdrukt door regimes, maar leeft binnen een realiteit die gestuurd wordt door algoritmes, synthetische waarheden en zelfregulerende systemen.
“Command Protocol" dompelt de luisteraar onder in die nieuwe wereldorde. Er is geen tiran, geen dictator, geen zichtbare onderdrukker. Er zijn alleen richtlijnen. Correcties. Aanbevelingen. Surveillance is niet langer een oog dat kijkt, maar een systeem dat begrijpt. Elk patroon wordt vastgelegd. Elk afwijkend gedrag wordt gecorrigeerd. Keuzevrijheid bestaat nog — maar binnen vooraf berekende marges.
De boodschap is heel duidelijk en krachtig verwoord. Muzikaal kiest electrowavepionier Enzo Kreft hier voor een mix van EBM en synthwave, met kille beats, zweverige melodielijnen en de typische onderkoeld klinkende vocalen. De aanvullende vrouwelijke stem (AI of niet?) is een verrassende aanvulling in het palet van deze artiest, die doorgaans alles zelf invult.
https://www.youtube.com/watch?v=BjG6wsmmrHU
Rudi Vranckx + artists, ‘Door de ogen van …’ – Een pakkende verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden, tekeningen en muziek
Rudi Vranckx + artists
Een beklijvende avond vol verhalen, beelden en muziek door de ogen van vrouwen en van Rudi Vranckx
Hij nam ons mee in de wereld vol oorlogen van Oost-Europa tot het Midden-Oosten door de ogen van de vrouwen in de oorlog en de ogen van Vranckx zelf. Sommige zijn helden, andere slachtoffers. Jong of oud, moedig of wild. In al die decennia heeft hij er velen ontmoet. En nooit vergeten. Zij beschrijven wat ze zien en hij laat hen hun verhaal vertellen. Om over na te denken en stil van te worden.
Rudi Vranckx is een Belgisch oorlogsjournalist. 35 jaar lang volgde hij voor de VRT oorlogen en conflicten en maakte hij documentaires. Vranckx ontving voor zijn werk als oorlogsverslaggever in conflictgebieden terecht vele prijzen. Voldoende conflictstof om over te vertellen …
Onze verteller Rudi Vranckx laat zich muzikaal begeleiden door zangeres/actrice Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en muzikanten Wigbert, Serge Feys (Arno/T.C. Matic …) en Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs). Zij speelden passende songs bij de aangrijpende verhalen en beelden in een rootsamericana/psychedelische aanpak.
In 'Door de ogen van' geeft dit gezelschap een gezicht en een stem aan iemands moeder, iemands kind … die in de moeilijkste omstandigheden boven zichzelf uitstijgen en het verschil maken in hun eigen leven en dat van anderen.
Een inspirerende, bezielende voorstelling, de (wan)hoop nabij .
Muzikaal start hij met een krakende tape opname van Simon & Garfunkel, “The sound of silence”, die ons onderdompelt in al de verhalen. Het start met de oorlog aan de frontlinie in Ukraine, met de song “The last train to Maruipol” van Suzanne Vega, meteen een sneert aan Poetins waanzin, over wat de Ukrainese mensen er meemaakten met die niet te verstane aanvallen en de oorlog. Hij leidt ons doorheen de killer zone, ‘the wasteland’.
Machthebbers gooien olie op het vuur, de wereldvrede staat plots op de helling en er is een nieuwe wereld na corona; “Fuel to fire” van Agnes Obel wordt spaarzaam in een mooie dromerige, dreigende versie gespeeld.
Het brengt ons bij de figuren van de dag Netanyahu, Trump en Poetin, hun hitsende (oorlogs) taal , het fake news en de huidige ook al niet te verstane ontwikkelingen in Iran. “Lonely at the top” (Randy Newman) beheersen ze de wereld. Ze zijn “The masters of war” (Bob Dylan). Dit nummer uit 63 btw, brengt Vranckx eerst in een spoken word zelf, en zal de avond besluiten op z’n krakende tape.
Zaken die evident waren, worden nu geweerd. Vrije meningsuiting zit in de koelkast en heeft een wrange nasmaak gekregen. Hij refereert aan ‘1984’ (George Orwell) en ‘Brave new world’ van Aldous Huxley.
ICE komt aan bod, Bruce klopt hier aan met z’n “Streets of Minneapolis”, opnieuw prachtig emotievol, gevoelig gespeeld door onze vier muzikanten. Vranckx houdt ons bij de leest met dit alles.
Het brengt ons naar de trieste splinterbom verhalen van Gaza. Pakkende verhalen in z’n geheel en –zeker, naast het bestrijden van Hamas, van al die Palestijnen, de kinderen, hulpverleners, journalisten enz die worden aangevallen of gedood. De menselijkheid wordt begraven. Er is de slingerbeweging van machteloosheid, radeloosheid, onbegrip, woede, afkeer.
Het veilige gevoel is definitief opgeborgen. “Peace, love & understanding” ( a world of insanity) (van Nick Lowe/Elvis Costello) verbrokkelt.
De verhalen, de beelden en de muziek, het is even doorslikken en je krijgt er kippenvel van …
Op adem komen, nee hoor, er zijn verder de drugkartels in Z-Amerika , de protesten in Iran, er is de propaganda oorlog, de bommen, de raketten die gedropt worden. “Dancing in the dark” horen we nu.
Het brengt ons naar de IS in Syrië met de vrouwen als martelaar, slachtoffer of als heldinnen, duivelinnen (vanuit het beleven van IS).
Oorlog is ook afscheid nemen. En we nemen afscheid van de wereld(vrede) die er was.
De verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden en tekeningen, het zijn de portretten van Vranckx, het gezicht, de ogen van de oorlogen. Politiek activiste Patti Smith (“Gloria”) en Gerry Rafferty’s “Woman right down the line” waren muzikaal niet te ontbreken afsluiters.
We werden er allemaal stil van, iets om nooit te vergeten. Mogen we toch streven om dat sprankeltje hoop te hebben en te behouden, een streven naar de meest ideale wereld van ‘love, peace & understanding’.
Organisatie: Kras events (ism CC De Bouckere, Torhout)
The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs
Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.
20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back.
Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Psychonaut - Post-metal met panache
Wijf uit Gent is vrij nieuw aan het Belgische alternatieve metalfront, maar we gaan hier zeker nog van horen. De frontdame Marie De Graeve haalde verduiveld scherp uit met haar schelle en krachtige stem. Een geluk dat er in de Kreun geen glaswerk aanwezig was, anders was er hier gegarandeerd één en ander aan diggelen geslagen.
Met “Liar”, “Hysterical” en “Maniac” bracht Wijf een stel vlijmscherpe en snerende songs, de gitaar spuwde vuur en scheurende riffs tegelijkertijd, de vocals kwamen binnen als een frontale peer op uw bakkes. Dit was is Bikini Kill in een metalbad. Daarbovenop leek een veelbewogen “Circles” een geweldige song die gerust de battle met Brutus kon aangaan.
Verder waren hun invloeden alleszins niet af te leiden uit hun t-shirts, The Mars Volta hoorden we nergens (goeie smaak, dat wel) en laat ons hopen dat die Taylor Swift shirt als grap bedoeld was. Alhoewel, op foto hebben we die bassist ook al met een Dua Lipa shirt opgemerkt, draagt die kerel de kleren van zijn twaalfjarige zus, misschien?
Met alweer een ijzersterk nieuw album ‘World Maker’ onder de arm kon het Mechelse trio Psychonaut ondertussen al een kloeke setlist vullen met een stel onsterfelijke mokerslagen van songs.
In een dik uur propten ze het stinkende beste van zichzelf in een stevige wall of sound, een muur opgetrokken uit massieve post-metal met hier en daar enkele aangename en welgekomen rustpunten.
De heerlijke dubbele vocals, van razend naar clean en terug, zijn ondertussen ook een handelsmerk waar ze steeds bedrevener in zijn geworden. Binnenkomer “And You Came With Searing Light” was daar al meteen het toonvoorbeeld van, na een ingetogen start gingen onherroepelijk alle sluizen tegelijk open, de gitaar was verschroeiend en de vocals konden een volgroeide eik in tweeën kunnen splijten. Psychonaut was op die manier al direct op kruissnelheid en “All Your Gods Are Gone” en “Endless Currents” zoefden op dat daverende elan verder.
Met de excellente instrumental “All I Saw as a Huge Monkey” wist Stefan De Graef ons terug te overweldigen met zijn striemende en snedige gitaarspel. Dit was sowieso een hoogtepunt in de set, een track om Russian Circles stikjaloers te maken.
Met een ronduit fantastisch “Violate Consensus Reality” en een verpletterend “Interbeing” werden twee hoogvliegers uit het vorige album er met panache en verbetenheid doorgejaagd. Die aanhoudende spanning werd verder ten top gedreven met een verzengend “The Fall of Conciousness”. Hoe sterk de nieuwe songs ook mogen zijn, deze inmiddels 6 jaar oude kanjer is nog steeds de onbetwistbare topper in elke Psychonaut set, een zwaar ontvlambare knaller die zijn gelijke niet kent, met hier in de Kreun een alweer schitterende en wilde uitvoering.
Psychonaut eindigde met de tandem “You Are The Sky/Everything Else is Jus the Weather”, naar eigen zeggen hun favoriet uit de nieuwste plaat. En wie zijn wij om dat tegen te spreken.
Het trio raasde hier immers als een dolle bizon op het doel af en laste er dan halverwege een mooi en intiem rustpuntje in. Bespeurden wij daar trouwens geen Dire Straits-achtig gitaartje in de intro van “Everything Else”? En mag dit wel bij een hardvochtige metalband als Psychonaut? Tuurlijk wel, het onderstreepte de veelzijdigheid van Stefan De Graef en was het bewijs dat er ook gevoelige snaren op diens gitaar zitten.
Een betere setlist hadden we zelf niet kunnen bedenken, Psychonaut had er al de sterkste songs uit hun repertoire in gebald. Een dik uur bronstige en potige post-metal met een neus voor gevoel en variatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9100-psychonaut-02-04-2026?Itemid=0
WIJF
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9101-wijf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nova Twins stelt ‘Parasites & Butterflies’ voor - Brits gitaargeweld in Trix
Een broeierige Trix Club was er voor een avondje onversneden Brits gitaargeweld en girlpower. De verwachtingen lagen hoog, zeker nadat ik Nova Twins vorig jaar in het Gentse Wintercircus al eens de boel zag afbreken. Dit keer kwamen ze hun nieuwste worp, ‘Parasites & Butterflies’, aan ons voorstellen.
De avond werd afgetrapt door Native James. Wat die man brengt, is lastig in een hokje te duwen: een explosieve cocktail van hiphop, grime, punk, rock en metal. Het was een beetje van alles, en misschien bij momenten ook net iets té veel van alles. Hoewel een vleugje meer focus de set ten goede zou komen, liet het publiek het zich als opener welgevallen. De sfeer zat er meteen goed in.
Toen Amy Love en Georgia South het podium bestegen, was het tijd voor de hoofdmoot Nova Twins. Met opener “Antagonist” vlogen ze er meteen vinnig in. De dames staan bekend om hun indrukwekkende arsenaal aan effectpedalen, hun pedalboards zien eruit als de cockpit van een ruimteschip, en dat hoor je. De sounds die ze uit hun bas en gitaar toveren zijn ronduit buitenaards.
Toch bleek die technische complexiteit deze avond een tweesnijdend zwaard. Tijdens nummers als “Taxi” en “Soprano” leek er wat gerommel met de techniek te zijn. Je merkte dat de dames af en toe hun focus verloren door de technische akkefietjes, wat de flow van de show heel even doorbrak. Gelukkig herpakten ze zich telkens met bakken attitude. Nummers als “K.M.B.” en de nieuwe klepper “Choose Your Fighter” zorgden voor de nodige moshpits en meezingmomenten.
Richting het einde van de set, met “Monsters” en afsluiter “Glory”, lieten ze nog eens zien waarom ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Dit was het voorlaatste concert van hun tour voordat ze een welverdiende pauze inlassen, om in juni weer aan de bak te gaan als support voor Evanescence.
Ondanks de technische haperingen was het een set die rammelde, piepte en kraakte op de best mogelijke manier.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9416-nova-twins-02-04-2026?Itemid=0
Native James
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9417-native-james-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Stoned Jesus - Prog-metal meets stoner-rock op geslaagde dubbelaffiche
Stoned Jesus, Wheel
Met lokale opwarmer Ice Sealed Eyes hadden we nogal wat moeite. Die kwamen immers met een weinig origineel concept aanzetten. Dit was schreeuwerige core-metal die van verschillende walletjes wou eten, het klonk als Linkin Park die Bring Me The Horizon plagieerde, of Enter Shikari die met Parkway Drive in de botsauto’s kroop. En laat dit nu toevallig allemaal irritante bandjes zijn die niet bepaald op ons favorietenlijstje staan.
Nu goed, Ice Sealed Eyes slaagde er met hun clichématige core-metal wel in om een klein beetje animo in het publiek te krijgen, dat was ook al iets. Maar verder was er weinig opwindends te melden. Oh ja, nog dit, kan er iemand eens aan de gitarist vertellen dat corona nu al enkele jaren voorbij is.
De Finse prog-metal band Wheel heeft niet alleen de mosterd gehaald bij Tool, maar ook quasi alle andere ingrediënten, check de echoënde gitaren, de opbouwende songs, de mysterieuze vocals en de immer pulserende jungle drums. Maar goed, ze mogen dan misschien schaamteloos de Tool sound jatten, ze verzinnen er tenminste hun eigen songs bij, en daarmee onderscheiden ze zich van Aenima of The Tool Experience, tribute bands die er enkel maar op uit zijn om zo perfect mogelijk het grote voorbeeld te kopiëren maar daar zelf geen greintje creativiteit aan toevoegen.
Wheel had daarentegen wel een stel gloeiende brokken van eigen songs meegebracht en die werden voorzien van een kloeke en potige sound die werd neergezet door een stel gretige en uiterst bedreven muzikanten.
Songs als “Vultures”, “Empire” en vooral het lange en bruisende “Wheel” ontpopten zich tot de ultieme orgelpunten van een uiterst energieke en gelaagde set. Ook al ligt de vergelijking met je weet wel wie er vingerdik op, we moesten Wheel toegeven dat ze een uur lang een stevige en overtuigende pot prog-metal wisten neer te zetten.
Stoned Jesus begon al direct met een pareltje. De heerlijke gitaarintro van “New Dawn” greep ons al onmiddellijk vast in de onderbuikstreek en was zo de aankondiging van wat een prachtconcert zou worden. De song sloeg algauw over in een ronkende en stomende stonerknal.
De Oekraïners waren meteen gelanceerd, de trein was vertrokken. Met “Shadowland”, nog een kraker uit dat fijne nieuwste album ‘Songs To Sun’, werden daar nog een stel vette riffs aan toegevoegd. Die nieuwe songs, met verder in de set ook nog een krachtig en furieus “Low”, kwamen in hun live versies nog een stuk wilder en harder voor de dag, er kwam veel meer stoom uit de ketel dan de plaat deed vermoeden.
Tussendoor had Stoned Jesus ook nog een paar oudjes in de set gedropt die ze naar eigen zeggen al enkele jaren niet meer live hadden gebracht, en dat tot grote vreugde van het publiek. “Rituals Of The Sun” was er zo één, een beukende Sabbath-riff, een bulldozerbas en daarbovenop de moordende gitaaruithalen van frontman Igor Sydorenko, zonder meer geweldig.
En dan moest het summum nog komen, in de vorm van het heerlijke langgerekte stonermonster “I’m the Mountain”, een absolute klassieker en dé publiekslieveling. Sydorenko ging gretig mee in het enthousiasme van zijn fans, hij liet zijn gitaar janken en gieren en maakte van deze onsterfelijke song wederom een onvergetelijk hoogtepunt.
Omdat de band in een strak tijdsbestek zat gewrongen werd er in de bisronde vooral op snelheid en strakheid ingezet met de welgemikte bommen “Wound” en “Here Come the Robots”.
Na een uur floepten helaas de zaallichten alweer aan, het was zo voorbij. Dit was zonder meer schitterend, maar veel te kort.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Kids - Nog geen sporen van sleet
The Kids + Vaag + The Covids
Vijftig jaar punk! Vijftig jaar The Kids!! Als dat geen reden tot een feestje is, dan weet ik het ook niet meer. Bovendien bleek dat The Kids nog nooit in De Zwerver geweest waren. Hoe is dat nu mogelijk? Maar na zaterdag is die leemte alsnog gevuld, en dat overigens op een indrukwekkende wijze.
Punk blijkt na vijftig jaar springlevend! Overal schieten jonge punkbandjes als paddenstoelen uit de grond. Eén daarvan is The Covids uit Amsterdam. Ontstaan tijdens de pandemie - vandaar die mooie naam - hebben ze intussen twee albums op hun actief en een stevige livereputatie opgebouwd.
Na een korte intro gaf de band meteen "Banned from the USA" prijs, hun laatste single en wellicht ook hun beste nummer. Een droomstart voor een aanstekelijke set vol korte, no nonsense punkliedjes in de traditie van pioniers zoals The Undertones of Buzzcocks. Zanger Mehdi Tallal leek een pas bevrijd wild dier en ging als een razende tekeer. Daarbij ging de voorraad bier meteen tegen dek waardoor het podium in een schaatsbaan veranderde. Met als gevolg dat Tallal meermaals onderuit knalde maar dat kon hem niet afremmen. Al vlug trok hij zijn shirt uit en onthulde hij zijn blote bast, waarop in grote letters 'No kids more nukes' geschreven stond. De betekenis daarvan is me niet geheel duidelijk. Dat hij geen kinderen wil, weten we uit het nummer "No kids" maar wat hij met die kernwapens wil aanvangen blijft me een raadsel.
Wat provoceren maakt wellicht deel uit van dit soort rauwe, energieke punk die verrassend melodieus klonk. Als slotakkoord diepte het viertal nog een onverwachte cover op: "Just head" van Nervous Eaters, een obscure seventies punkband uit Boston. Mooi!
£
Met Vaag zagen we enkele oudgedienden uit de Kortrijkse underground terug: gitarist Mich Decruyenaere (Hitch, Galatasaray,...) en zanger Bram Coussement (Haemers) met bassist Simon Pertz en drummer Pieter Blancke. Het gezelschap heeft twee EP's op zijn naam staan: ‘Rauw’ en ‘Paniek!’, maar ondanks die titels en de groepsnaam zingen ze gewoon in het Engels. Nu ja, zingen? De zanger bleek een brulboei: zijn met veel overgave gebrachte maar vrij monotone geschreeuw begon na een tijdje op de maag te liggen. De gitaarlijnen van Mich Decruyenaere klonken fris en innovatief maar dat volstond niet om van een geslaagde set te kunnen spreken. Vooral die dichtgeplamuurde sound maakte het voor me te vermoeiend. Toch bleef ik hopen op een moment waarop er wat gas zou worden teruggenomen om zo wat ademruimte te creëren, maar dat kwam er uiteindelijk niet. Maar misschien was ik hier na het argeloze geweld van The Covids niet klaar voor.
De postpunk van Vaag leek plots wat te intellectueel, gekneld als ze zaten tussen twee groepen die zweren bij rechttoe-rechtaan punk.
The Kids zijn zonder twijfel de beste punkgroep die België ooit gekend heeft en ondanks hun eerder bescheiden oeuvre, vijf studioalbums en twee livealbums, mag de band stilaan als een instituut beschouwd worden.
Hun titelloze debuut uit 1978 is een klassieker in het genre, waarvan de originele exemplaren intussen behoorlijk wat geld waard zijn. In de loop der jaren bouwden The Kids ook in de Verenigde Staten een zekere cultstatus op, waar ze, live graag geziene gasten zijn. Maar onder het huidige regime krijgen ze daar helaas geen visa meer.
De groep bestaat dus vijftig jaar, zij het met een hiaat tussen 1985 en 1996. Na de reünie bleven ze regelmatig optreden maar nieuw werk, buiten een verdwaalde single, kwam er niet meer. Ze blijven dus in feite teren op hun oude nummers die inmiddels minstens 45 jaar oud zijn, maar geen mens die hen dat kwalijk neemt. En wie ze ooit zag weet ook waarom.
De drie originele leden in de frontlinie zagen er ondanks de gevorderde leeftijd vrij patent uit: gitarist Luc van de Poel (73), zanger-gitarist Ludo Mariman (71) en bassist Danny de Haes (63, hij was pas 12 toen The Kids begonnen). En Tim Jult is intussen ook reeds zo'n veertien jaar de drummer.
De set werd traditiegetrouw geopend met "No work". De setlist veranderde, in al die jaren na de comeback, nauwelijks, vertelde een fan me. Waarom zou die trouwens moeten veranderen? Eenmaal de perfecte opbouw gevonden, dan hou je die toch. Wat klonk dit meteen fel, scherp en strak!
Meteen daarna volgden nog een trits nummers uit dat tijdloze debuut, dat er zo goed als volledig werd doorgejaagd: "Bloody Belgium", "Do you wanna know", "For the fret" en "Money is all I need". Het waren punkbommetjes die niets aan frisheid hadden ingeboet, krachtig en helder gezongen door een minzaam grijnzende Mariman.
Van de Poel, de nestor van het gezelschap, was de beweeglijkste en leek zijn leeftijd voortdurend moeiteloos te tarten. Na de vinnige Wire cover, "1 2 X U" volgde "There will be no next time", een nummer dat behoort tot het collectieve geheugen en waarop ik iets meer reactie van het publiek had verwacht.
Dat een echte moshpit zou uitblijven was al voor de show duidelijk. Daarvoor was de gemiddelde leeftijd iets te hoog. Vreemd genoeg meldden de eerste danslustigen zich pas na die hit, bij "I wanna get a job in the city", ook een knaller uiteraard.
En zo verzeilden we haast ongemerkt in de zinderende finale, waarin ik het delirium nabij kwam door "Fascist cops", "This is rock 'n roll" en "Do you love the Nazis", uitzinnige volksliederen die me op slag dertig jaar jonger deden voelen.
Toen The Kids terugkwamen voor een bis was er een groepje enthousiastelingen al "Hey ho, let's go" aan het scanderen maar Mariman liet zich niet vermurwen en zette "If the kids are united" van Sham 69 in. Uiteraard kon "Blitzkrieg bop" van de Ramones dan toch niet ontbreken en met deze twee massaal meegezongen anthems werd het alsnog een behoorlijk wild feestje voor het podium.
Na vijftig jaar bleken er bij The Kids nog geen sporen van sleet merkbaar.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Tramhaus - Postpunk derby van de lage landen, België - Nederland: 1-1
Tramhaus + The Rats
Voor The Rats was dit de release show van hun nieuwe album ‘Boxing Days’, een vinnig plaatje met meer diepgang en emotie dan wat we van hen gewoon zijn, er komen immers al wat overtuigende ingetogen momenten opdraven tussen al die snerende postpunktracks.
Zanger Emile Dekeyser was op zijn zachtst uitgedrukt nogal wat nerveus, maar dit bleek eerder een pluspunt voor de zinderende postpunk van The Rats, want hoe nerveuzer hij was, hoe kwader en urgenter hij klonk, en dat kwam The Rats hun act alleen maar ten goede. De springveer heeft trouwens vanavond een nieuw record op zijn naam geschreven: hoogst aantal afgelegde kilometers op het Wintercircus podium. Om dat record ooit eens te kunnen breken, zal men in het Wintercircus Chat Pile moeten inviteren, zanger Raygun Busch is ook zo een halve gek die al kilometervretend zijn furieuze vocals eruit spuwt (misschien dan terug The Rats als support act vragen, dan kunnen die twee wildebrassen onderling uitmaken wie de beste is).
The Rats stoomden in sneltreinvaart doorheen bruisende nieuwe songs als “Rolling With the Punches”, “The Wrong Dog”, “Muck & Bullets” en een ijzersterk “The Top”.
Als ze gas terugnamen, dan was het met vernuft en passie, en dat al zeker in “Boxing Day”, een pareltje met een venijnige staart, prachtsong. Er zat heel wat drive en elektriciteit in The Rats, en dat hun sound nogal Brits klinkt hebben ze ook nooit onder stoelen of banken gestoken.
Ze gingen eruit met een publiekslieveling van het eerste uur “Old Flames”, dankzij de enthousiaste meute werd dit zo een beetje hun eigen “Bro Hymn”.
Een meer dan geslaagde release show van een bruisend plaatje.
Gelukkig zijn het niet allemaal zeemzoeterige singer-songwriters of carnavalacts die onze Noorderburen op ons afsturen, getuige de snedige postpunk van Tramhaus, een band die ondertussen al een kloeke live reputatie heeft opgebouwd, en deze is volledig terecht, als je ’t ons vraagt.
Tramhaus overtuigde met snedige en messcherpe postpunk die bij momenten naar de gekte van Viagra Boys neigde. Op hun wervelende album ‘The First Exit’ is niet één stinker te bespeuren, en vanavond werd dit zinderende plaatje er dan ook quasi volledig door gejast.
De sterkte van Tramhaus zat hem heel dikwijls in de opbouw van de songs, zo dreven “Once Again”, “Semiotocs” en “Make It Happen” zichzelf vanuit een aangename groove naar een hevige suspense. “The Cause” en “Beep Beep” waren dan weer regelrechte punkertjes die er vanaf de eerste seconde fel in vlogen en nogal wat roering veroorzaakten in het publiek.
Net als The Rats klonk Tramhaus heel Brits, met als voorbeelden frisse bandjes als Idles, Ditz, Yard Act, Shame en vooral Squid. Maar daarnaast hoorden we toch ook een zweempje Cramps, vooral in “Ffleur Hari”, een striemende garagerocker waarin de gitaren gretig uit de bocht vlogen, één van de absolute hoogtepunten. Nog zo een uitschieter was “Beech”, dat flink wat Viagra Boys bloed in de aderen had en meermaals ontplofte.
Tot slot denderde “Minus Twenty” heerlijk verder op een groovy basdreun en tintelende eighties gitaren met een hoek af, een prikkelende afsluiter van een bijzonder sterk concertje.
Organisatie: Democrazy, Gent
Kreator – Rollarcoaster van Hel en Verdoemenis
Kreator + guests
Ze behoren tot de zogenaamde 'top 3 van Duitse Thrash metal', samen met Sodom en Destruction. Het gaat hier om Kreator, al sinds 1982 aan de top binnen hun genre. En ze zijn niet van plan hun plaats op die troon snel op te geven. Hun nieuwste plaat 'Krushers of the World' is er eentje van Hel en Verdoemenis. Satan en zijn gevolg zijn de rode draad doorheen hun werk. Als podium aankleding staan twee enorme satanische wezens aan de zijkant, en er is de drummer die zijn drumstel gor mept, die staat gewoon in de muil van de duivel.
Een boeiende avond zondermeer. We begaven ons heel gewillig op die Duitse rollarcoaster van Hel en Verdoemenis.
De band had niet minder dan drie andere kleppers als voorprogramma mee, nl. Nails, Exodus en Carcass. Geen wonder dat de AB compleet vol was gelopen.
De eerste uppercuts kwamen alvast heel hard aan. Nails (****) duwt, na de intro “Motorhead” van Hawkwind, het pedaal stevig in op “Suffering Soul”. De scherpe riffs zijn interessant. De spraakzame frontman heeft een bulderende stem. Ondanks het duw- en trek werk lukte het Nails nog niet zo goed voor een echte moshpit. Er kwam meer beweging op “I will not follow”, “Endless Resistance” en het sublieme “You will never be one of us”.
Nails was als support zeerzeker een goede opwarmer.
Setlist: Motorhead (Hawkwind song) // Suffering Soul // Lacking the Ability to Process Empathy // Conform // Scum Will Rise // Violence Is Forever // God's Cold Hands // Wide Open Wound // Made to Make You Fail // I Can't Turn It Off // I Will Not Follow // Endless Resistance //You Will Never Be One of Us // Unsilent Death
Een publiekstrekker naast het afsluitende Kreator, was Exodus (*****) die plots voor een overvolle zaal optrad. Persoonlijk waren we wat sceptisch van de recente plaat van de band, 'Goliath', alsmede ook de verschuivingen in de line-up, met o.m. de recente terugkeer van Rob Dukes.
Na een intro “We Will Rock you” van Queen begon Exodus met de overtuigend nieuwe song “3111”. De frontman was bij de leest en was nauw betrokken bij z’n publiek. De duivelse riffs waren technisch hoogstaand en prikkelden enorm. Moshpits en crowdsurf was niet vreemd. Exodus blijft een persoonlijke favoriet. ' A Lesson in Violence' was hun muzikale les. Wat een razendsnelle tempo’s op “Strike of the Beast”, het zorgde voor een eerste echte 'wall of dead'. Sterk.
Setlist: 'We Will Rock You' Queen (intro) // 3111 // Bonded by Blood //Deathamphetamine // Blacklist// Promise You This // A Lesson in Violence // The Toxic Waltz (With Raining Blood intro) // Strike of the Beast
Carcass (****) gooide het over een andere 'technisch hoogstaande' boeg. Met songs die structureel perfect in elkaar vloeiden, zorgde het wellicht voor minder moshpits. Maar de vlijmscherpe riffs op songs als “Unfit the human Consumption”, “Incarnated Solveent Abuse” en ”Tomorrow belongs to Nobody” bezorgden kippenvelmomenten. Carcass is een band die het vooral moet hebben van sfeerschepping.
Robuust, strak, overdonderend, verpulverend klonk het. Niet direct feestelijk , wel duivels
Setlist: The Living Dead at the Manchester Morgue (Intro)// Unfit for Human Consumption// Buried Dreams // Incarnated Solvent Abuse // No Love Lost // Tomorrow Belongs to Nobody (Snippet) // Death Certificate // Dance of Ixtab (Psychopomp & Circumstance March No. 1 in B) // Genital Grinder // Exhume to Consume // Corporal Jigsore Quandary //Heartwork
Een doek voor het podium, met geschiedkundige beelden, mooi door AI uitgebeeld, en een dreigende sound deden al een huivering door de zaal ontstaan. De gitaristen deden er nog een schepje bovenop, én toen het doek omhoog hing ,waanden we ons onmiddellijk in de diepste krochten van de Hel.
Kreator (*****) was klaar om hun rollarcoaster van Hel en Verdoemenis op ons los te laten.
Een helse trip, een goed uur lang met alle visuele effecten erbovenop. Duivels en demonische poppen staan op het podium. Een sublieme “Satanic Anarchy” en “Hate Uber alles” waren al meteen twee kleppers. Moshpits en crowdsurfing waren het gevolg.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt, zonder genade. “Hordes of Chaos”, “Satan is Real” en “Loyal to the Grave” huiverden en bracht de AB in vuur en vlam.
Meer technisch klonk het bij de solo's. “Endless Pain”, “'666 - World Divided” waren verpletterend. Een Satan gevoel op z’n best. Op “Violent Revolution” was de Duivelse chaos compleet. “Pleasure to Kill” gaf de definitieve doodsteek.
Satan is inderdaad real! Op deze rollarcoaster van Hel en Verdoemenis van Kreator en guests
Setlist: Seven Serpents// Hail to the Hordes// Enemy of God //Satanic Anarchy//Hate Über Alles//People of the Lie//Betrayer//Krugers of the World//Hordes of Chaos (A Necrologue for the Elite)//Satan Is Real//Loyal to the Grave//Phantom Antichrist//Endless Pain//666 - World Divided//Violent Revolution//Pleasure to Kill
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Foto Kreator
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9079-kreator-25-03-2026?Itemid=0
Carcass
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9080-carcass-25-03-2026?Itemid=0
Exodus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9082-exodus-25-03-2026?Itemid=0
Nails
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9081-nails-25-03-2026?Itemid=0
Organisatie: Biebob + Live Nation
Behind The Veil - Een release avond van knalrood tot donkerzwart
Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 zelfs op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad. Voor een groot deel dankzij de versmelting tussen twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band, waardoor Behind The Veil is uitgegroeid tot één sterk geheel.
Ze waren op het festival MenTal Fest in Roeselare, waarover we schreven: ''Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld."
In een goed vol gelopen DVG Club in Kortrijk kwam Behind The Veil zijn album 'Betrayed By Shadows' voorstellen. Ze brachten nog twee bands mee, het werd dan ook een avond van felrood tot donkerzwart.
Neem nu Ironborn (****1/2), een brok graniet op het podium die duisternis omarmen en als een pletwals tekeer gaan. Al vele jaren staat de band als een blok op het podium, door de verpulverende riffs en het verpletterend drumwerk. Neem erbij een charismatische zanger met een loepzuiver en rauw stembereik. Je hebt de perfecte band om een feestelijke avond met een knal in te zetten. Een nietsontziende muzikale rollercoaster dus.
Ze zitten tussen donkere grauwheid en lichtvoetigheid. Ze spreken een breed publiek aan. Ironborn kreeg iedereen bij elkaar en wist ons te bekoren met een verpletterende set.
X-Pozed (****) tapte uit een ander vaatje. De metalcore formatie voegt er HC elementen aan toe. Een pittige sound zondermeer. Op razendsnelle wijze drijft de band het tempo op. Wat een oplawaai, mokerslagen en uppercuts. Al gauw ontstonden enkele moshpits. X-Pozed drukte hier het gaspedaal stevig in.
Iedereen was voldoende opgewarmd voor Behind The Veil (*****), met twee voorprogramma's die het publiek murw hadden geslagen. Ze begonnen er meteen aan met sublieme songs als “Carry On”, “Downfall” en “Loser”. De band zette de puntjes op de 'i'. Uiteraard zijn het de twee boegbeelden Sofie en Delphine die de aandacht naar zich toe trokken, met hun vocals en hun uitstraling, die zich verenigen als het donker van de nacht, en de opkomende zon bij dageraad.
Ook de bandleden eisten hun plaatsje op. We waren onder de indruk van de verbluffende wisselende drum solo’s van Lennert De Ketel. Ook de duivelse riffs van Pedro Naye en Dominique Himpe klonken lekker goed, aangevuld door de hemelse baslijntjes van Jasper Degryse.
Hier stond een sterk geoliede band op dat podium, goed op elkaar ingespeeld. De hoogtepunten volgende elkaar op, maar het absolute kippenvelmoment was toch de titeltrack “Betrayed By Shadows”, een binnenkomer hoedanook. “Wildflower” mocht de overtuigende set besluiten. Er hing hier een soort magie in de lucht.
Behind The Veil is door de diverse aanpak eindelijk echt klaar voor de grote doorbraak, en liet ons compleet verweesd achter na een release avond knalrood en donkerzwart.
Pics homepag @Luc Ghyselen
Met dank aan Musika.be
Organisatie: DVG, Kortrijk ism Behind The Veil
De Dolfijntjes toveren 'Muur van Liefde' in uitverkochte Cactus Club
De Cactus Club in Brugge was de place to be voor wie van een stevige portie West-Vlaamse overgave houdt. Het concert van De Dolfijntjes was al wekenlang tot de laatste plaats uitverkocht, de TicketSwap app werd gretig gebruikt door zij die er last minute nog bij wilden zijn. Wie de drukte op de vloer wat wilde mijden, had snel een plekje op het balkon bemachtigd, wat een prachtig uitzicht bood op de kolkende massa beneden.
De avond werd geopend door bvba Vandamme. Vanuit het zuiden van West-Vlaanderen brachten zij muziek recht uit de buik. Mandolinist en tekstschrijver Sam Vandamme bewees een meester te zijn in onopgesmukte, eerlijke teksten ‘des volks’. Samen met zijn band creëerde hij een klank die zowel intiem als uitbundig was. Tussen de nummers door zorgde de band voor de nodige humor met een wel heel specifieke oproep: of het publiek de volgende dag mee wilde helpen in het containerpark van Roeselare? Er was een tijdslot gereserveerd en alles moest er op 20 minuten uit. De beloofde boterkoeken voor de helpers maakten het aanbod bijna onweerstaanbaar.
Toen De Dolfijntjes het podium bestegen, ging de Cactus Club over op volledige ambiance-modus. Dit prettig gestoorde, surrealistische, eclectische en caleidoscopische ensemble staat er als een huis.
De kern, bestaande uit Wim Opbrouck, Wim Willaert, Luc Byttebier, Marc Holvoet en Dick Vanhoegaerden, werd deze avond indrukwekkend versterkt door de frisse virtuozen Yves Fernandez op trompet, Marc De Maeseneer op saxofoon en Hannes Pype op gitaar.
Wim Opbrouck, volledig in zijn element als podiumpersona, had de zaal vanaf de eerste seconde in zijn greep. Een absoluut hoogtepunt was de ‘Muur van Liefde’. Wim doopte de klassieke wall of death om tot een verbindend moment, refererend aan het handenschudden in de kerk om nieuwe banden te smeden. Ook het nieuwe nummer “Mie & Gie”, een heerlijke knipoog naar ABBA’s “Knowing Me Knowing You”, liet de hele zaal uit volle borst meezingen.
Als uitsmijter van de reguliere set vuurde de band het nieuwe nummer “Marche-en-Famenne” op het publiek af. De intro was een komisch steekspel met de zaal: Wim vroeg wie er al eens in de Ardennen was geweest, gevolgd door een eindeloze opsomming van alle bekende Ardense steden en dorpen. Hoewel het nummer nieuw is, spatte het potentieel ervan af en werd het door de Bruggelingen onthaald als een instant klassieker.
Een extra vermelding voor de blazers die het beste van zichzelf gaven en samen met Wim Opbrouck de zaal introkken voor een ware triomftocht.
Na dit Ardense offensief verliet de band onder luid gejouw het podium, om al snel terug te keren voor een bisronde. Met het beklijvende “Apart Gevoel” en de ultieme publiekslieveling “Kom Toch Were” werd de avond in totale euforie afgesloten.
De volledige setlist: Monique, J'aime la vie, Annie, De Moment, Dick, Wit Konin, Priere, Mie & Gie, Dimanche, Verre Rien, Jefrey, Marche-en-Famenne
Bis: Apart Gevoel, Kom Toch Were
Kortom, een triomftocht voor De Dolfijntjes en bvba Vandamme. Een avond vol West-Vlaamse ambiance en verbindende momenten die nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Dolfijntjes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9075-de-dolfijntjes-20-03-2026?Itemid=0
bvba Vandamme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9077-bvba-vandamme-20-03-2026?Itemid=0
Organisatie: Yeke Yeke Concerts ism Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
