SurfMaster is een instrumentaal surf-rock/orgel-trio uit Los Angeles. In de band spelen gitarist Casey Hooper (Katy Perry, Steve Perry), Ty Bailie op het orgel (Joss Stone, Katy Perry) en drummer Martin Diller (Postmodern Jukebox). Dit is hun tweede single op Poetwannes Records, een Belgisch label dat vinyl-singles uitbrengt in heel beperkte oplages. Op hun eerste single bij dit label brachten ze een eigen nummer en hun versie van het Amerikaanse volkslied (“Amazing Grace”)
“Don't Let Me Down” werd in 1969 als B-kant uitgebracht van “Get Back” van The Beatles. John Lennon schreef het voor Yoko Ono tijdens hun bed-In in het Hilton Amsterdam Hotel en hij zong de eerste versie daar voor de pers. Een beetje Beatles-fan kent het nummer, maar bij het ruime publiek zal de song vandaag niet vaak een belletje doen rinkelen.
In deze versie herken je nog makkelijk het origineel, al hebben ze er een heel eigen twist aan gegeven.
Deze versie doet mij denken aan het meer experimentele album ‘Sound And Colour’ van Alabama Shakes. Het orgel van Bailie vervangt de zanglijn in het refrein en deelt hier zo de hoofdrol met de gitaar van Hooper, die na halfweg de zanglijn overneemt. Die wisselwerking is verfrissend. Liefhebbers van de ‘pure’ surfrock zullen hier misschien wat op hun honger blijven, toch tot aan de finale.
Het B-kantje is een ook al instrumentale versie van “The Long And Winding Road”, van op het laatste Beatles-album ‘Let It Be’. Een McCartney-nummer als tegengewicht voor het Lennon-nummer op de A-kant. Op het origineel voegde producer Phil Spector opnames van een orkest toe, wat voor Mccartney één van de redenen was om uit The Beatles te stappen. Hier krijgt het orgel van Bailie de intro, maar daarna gaat alle aandacht naar de gitaar van Hooper, met een volle surf-twang.
De twee beladen nummers van The Beatles vormen samen een mooi pakketje. Het trio krijgt alle punten voor hun selectie en hun uitvoering. Zowel de liefhebbers van surfrock als verzamelaars van alles van The Beatles zullen hier een vette kluif aan hebben.
https://poetwannesrecords.bandcamp.com/
Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Mauro Bentein (Lagüna), Nils Tijtgat (Protection Patrol Pinkerton, Fortress) en Dennis Mahieu (Rhinos Are People Too). ‘Exactly where I Wanne be’ is pas uit, en we hebben al een zomerse plaat die op de festivals kan zorgen voor een frisse bries.
Het aanstekelijke “Onto Me” geeft de toon aan, een fris, prikkelend nummer, met een springerig, speels karakter alsook een weemoedig, melancholisch kantje. De instrumentatie en de zang vinden elkaar, en gaat van intiem, pakkend naar meer uptempo’s. “Just my Luck” zet die lijn verder.
Cloudy-Oh kan een breed publiek aanspreken. De geest van Team William leeft alvast in de nummers, maar brengt hier meer vuurwerk.
Balanceren tussen uitersten … het springerige “Riding High” staat in contrast met het scherpe gebrachte “Paradise”, soms is er dus een gevoelig kantje, dan weer worden alle registers lekker open gegooid.
Die veelzijdige aanpak is ook te horen op “Style” - heel stijlvol gebracht -, “Baby” en het sprankelende slot “Date me up , scotty”.
Cloudy-Oh maakt de brug tussen toegankelijkheid en alternatieve muziek. 'Exactly where I wanne be' is een zeer speelse plaat, zonder al te kitscherig te klinken.
Live te beleven Cloudy-Oh - Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden (musiczine.net)
Itv Cloudy-Oh - Floris De Decker - Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren zonder er al te diepzinnig op in te gaan (musiczine.net)
https://www.youtube.com/watch?v=tlRmAwcrbN0
Sige is Sige De Schaepmeester uit Leuven. Hij zat al in een paar bandjes (Astound, …) en bracht eerder de Spotify-single “Maybe Tonight” uit. Nu gooit hij het over een andere boeg met “Waanzinnig”, een lied met een tekst die geschreven werd door zijn vader en waarvan Sige in 2017 al een eerste versie klaar had.
Zijn vader had het nummer in 1981 geschreven als ingangsexamen voor de toneelschool. De jury stond versteld en liet zijn vader meteen toe. De weg naar een leven als muzikant en acteur lag open. Vader De Schaepmeester zat in Go Go-Slip, één van de bands op de allereerste editie van Marktrock in Leuven, en daarna in Kopop, dat de single “Naar Je Toe” uitbracht.
Zoon Sige vond meteen een passende melodie bij de tekst van “Waanzinnig”, maar schaafde daar nog jaren aan om het helemaal goed te krijgen. Het lied gaat over het vergankelijke van aantrekkingskracht en hoe we soms voor onszelf een droombeeld kunnen scheppen van iemand anders. Een universeel thema dat ook vandaag nog werkt. “Waanzinnig” werd geproduced en mee-ingespeeld door Wendel Berckmans (Tragic Eyes).
Het nummer focust sterk op de harmonie tussen de gitaren en de zang en opent een beteje dramatisch met een diepe mellotron-klank. Aan de oppervlakte heeft de single een catchy melodie en een dansbaar ritme. Het meezingbare refrein ruikt nog sterk naar de jaren ’80. Jonge mensen zullen vandaag niet zo snel de term ‘waanzinnig’ kiezen om een knap meisje te beschrijven. Onderhuids heeft deze track toetsen van melancholie, naar vroeger, naar verloren liefdes, naar onbegonnen liefdes, naar onbezonnen liefdesverklaringen, …
Referenties zijn wat moeilijk. Sige’s “Maybe Tonight” was meer een pure gitaar-rocksong. Met “Waanzinnig” denken we eerder aan pakweg Augustijn, Bram Vermeulen, Stan Van Samang, Hans De Booij en Kommil Foo.
“Waanzinnig” is een sterke single. Misschien een beetje te gepolijst om te passen bij de spontane emoties waarover gezongen wordt. Tegelijk toont Sige dat hij meer in huis heeft dan een mooie zangstem en dat hij keuzes durft maken. De lyric van zijn vader was te interessant om te negeren, maar we zijn nu wel benieuwd wat Sige zelf uit zijn pen kan laten vloeien.
https://www.youtube.com/watch?v=6e-2mV3zgdA
Zangeres Natashia Kelly ging een tijdje terug op tournee met JazzLab en was ook de laureaat van JazzLab Impuls voor 2022-'23 met 'Dear Darkening Ground'. Voor dit nieuwe project, dat voorgesteld wordt via een nieuwe tournee en albumrelease bij WERF Records, omringt Kelly zich met toppers uit de Belgische jazz en werkt ze met een bijzonder concept: de plaats van de mens in de natuur.
''De muzikanten zitten verankerd in de jazz, maar laten ook pop en folk binnensijpelen. Ze spelen met zwier en verfijning, op maat van de stem en teksten, die meer dan ooit naar de voorgrond komen, maar tegelijk een perfecte blend vormen met de muziek. 'Dear Darkening Ground' blijft open én toegankelijk, zoekt de hoop op en gaat recht naar het hart.'' staat er in de biografie.
Haar kristalheldere, warme stem intrigeert. Ze laat zich omringen door inspirerende muzikanten, die haar aanvoelen en aanvullen. Een speelse sound in een intiem kader, luister maar naar de weemoedige mooie opener “Dear Darking Ground”, als rode draad doorheen de volledige schijf.
Stilte en zachtmoedigheid vinden elkaar, Natashia Kelly raakt ons. Vanuit de basis van de jazz , gaat ze avontuurlijk te werk en voegt er diverse aspecten aan toe.
Een magisch mooi plaatje dat ons onderdompelt in de poëtisch wereld van Kelly; het is al seen spannend boek of film.
Het totaaalpakket is dus belangrijk, van de instrumentatie , het samenspel, haar indringende vocals en de nummers als één geheel .
Itv Natashia Kelly - Ik schrijf vanuit beelden, het weergeven van de natuur, het emotionele speelt hierin een belangrijke rol (musiczine.net)
https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=4Ms8y85YBPk&feature=emb_logo
Pike heeft zijn Glanzende Guido’s (zijn begeleidingsband) voor een tijdje aan de kant gezet om een aantal solosingles ten voordele van het goede doel te lossen. Kort voor de jaarwisseling kregen we al de song “Despite Your Brand New Dress” te horen. Nu komt hij terug af met een nieuwe: “We Were Lucky”. Naar eigen zeggen een eerbetoon aan zijn moeder die veel te vroeg stierf. Een song die hij schreef tussen het overlijden en de begrafenis, inmiddels 22 jaar geleden.
Het is een ingetogen nummertje met een mooie tekst geworden. Muzikaal is het in sing/songwriting-stijl met een mix tussen akoestische gitaar en synths. Daarbij een sobere, warme bas en drums. De strijkers maken het natuurlijk nog wat emotievoller en aangrijpender. Het solootje vind ik ook heel geslaagd.
Enfin het is een warm en heel geslaagd nummer dat ondanks ze meer dan vijf minuten duurt, niet langdradig of vervelend wordt. Kijk ook eens naar zijn clipje op zijn facebookpagina. Verder ook terug te vinden op onder andere spotify.
Sing/songwriting
We Were Lucky -single-
W. Pike
We Were Lucky - W. Pike (promo trailer digital platforms) - YouTube
Pascal Deweze verwierf bekendheid in de jaren ’90 met indierockbandjes als Nemo (“Bicycle Called Love”) en Metal Molly (“Orange”) en dook later op bij Broken Glass Heroes. Zijn jongste solo-project was het album ‘Cult Of Yes’ dat hier nog een lovende recensie kreeg.
Pascal heeft de muziekmicrobe doorgegeven aan zijn negenjarige zoon Neo. Samen vormen ze de band Kipgeweer, met Neo op gitaar en zang en met Pascal op drums en bas. De allereerste single van Kipgeweer is “Little Monkey” en die doet je muziekhart meteen smelten. Neo heeft een bijzonder hoge aaibaarheidsfactor als hij zingt en in de clip en hij heeft de tekst in het Engels ook nog eens zelf geschreven.
We moeten een beetje voorzichtig zijn om kinderen zomaar publiekelijk voor de leeuwen te gooien, maar dan liever op deze manier met een geinige single en clip dan met een stressfabriek als The Voice Kids waar uiteindelijk 99% van de kinderen te horen krijgt dat ze ‘niet goed genoeg’ zijn.
Deze single zal later in het slechtste geval een leuke herinnering zijn. In het beste geval is het de start van een lange carrière voor Neo.
https://www.youtube.com/watch?v=NT-q7PneE6c
"Did You Cry?" is de eerste single van Marquido. Dat is het project van Dominique De Vos (Buzzkill Baby, Southern Voodoo, Motorcity Angels, …) en Maarten De Meyer (Vive la Fete, 70’s Tush, Stereoseat). Ze leerden elkaar kennen in het Gentse nachtleven en voelden meteen een connectie door hun voorliefde voor pakkende, klassieke popnummers.
Hun single "Did You Cry?" is in de eerste plaats een pianoballad over een relatiebreuk, waarin de hoofdfiguur hoopt dat zijn ex spijt krijgt van de beslissingen die zij of hij heeft genomen. Zeker in het begin van het nummer hoor je een echo van Falco’s “Jeanny” of Joe Jackson’s “Be My Number Two”. Dat zijn grote schoenen om te vullen en dat lukt hier misschien niet helemaal, maar ze komen wel in de buurt.
Als de backings erbij komen krijgt de song een kwalitatieve lift en wordt hij tegelijk een beetje meer doorsnee. Break up songs verpak je in ofwel super-vrolijke ofwel diep-melancholische melodietjes. Hier had het venijn, het gif nog meer uitgesproken mogen zijn, zowel in de lyrics als in de muziek.
“Did You Cry” is wel een mooi begin. Deze twee zitten duidelijk op dezelfde golflengte en hebben genoeg ervaring en métier om hier een langlopend project van te maken.
https://www.youtube.com/watch?v=H6Xx9erHjBA
Uit Nederland is er het kersverse punkduo The Mono Kids met een eerste EP met drie nummers. De nummers werden thuis opgenomen. Vanaf februari doet de band een serie optredens in het kader van 'the my little pony' tour.
De bandleden speelden eerder al jarenlang samen in diverse bands (A Girl Called M, My Sister Susan, Emotional Elvis, Bambi Chocolate FC …).
De nummers op deze EP klinken lo-fi garage (lower than fi, zeggen ze zelf) en hebben in de gitaarsound een beetje een rockabilly-twang. Van de drie nummers is “Shooting Star” mijn favoriet. Vanwege de degelijke songstructuur en omdat hier toch wat arbeids- en levensvreugde in zit.
“Die Motherfucker Die” is een catchy rockabilly-dronkemans-rollercoaster met voorts weinig ambitie. “Polaroid Camera” is vooral smerige punknoise, maar ook een beetje een ongeleid projectiel dat alle kanten opstuitert.
https://themonokids.bandcamp.com/releases
Dhalya is een vijfkoppige powermetalband uit Aarschot die een demo/EP opnamen met drie nummers. Een aantal bandleden hebben al wat ervaring (Alluminator, Adryft, …).
Als we de opnamekwaliteit en het gebrek aan een degelijke productie en mix op deze demo even buiten beschouwing laten, klinkt dit veelbelovend.
“Waiting” opent snedig en klinkt fris, al lijkt het alsof de lyrics nog niet helemaal op punt staan. De songstructuur is degelijk, het ritme is pittig en de solo’s zijn sterk. Met wat meer tijd om alles tot in de puntjes uit te werken en de hulp van een goede studiorat heeft dit potentieel.
“The Curse Of Horst” heeft ook al een pittig, galopperend ritme, maar de dynamiek en ook de mix maken het soms moeilijk om hier een degelijk oordeel over te vellen.
“Knights Of The Round Table” is meer mid-tempo en heeft een leuke intro en outro. Op deze track horen we eens beter tot wat zangeres Sofie allemaal in staat is.
Bij Dhalya is het nog wat zoeken naar het evenwicht tussen de ervaren en minder ervaren bandleden. En er moet nog wat gesleuteld worden aan meezingbare refreinen. Een gemeenschappelijk concept dat verschillende nummers verbindt is dan de volgende stap.
Dhalya kan een verrijking en aanvulling zijn voor de reeks female fronted metalbands in ons land. Als ze de tijd nemen om te groeien en niet te snel tevreden zijn. Rome is niet op één dag gebouwd.
https://vi.be/platform/dhalya
Nachtmaer is het blackmetal-studioproject van Snoodaert, die je kan kennen van de metalbands Kludde en Welcome to Holyland. Het eerste album heet ‘Van De Mare Bereen’.
Nachtmaer werd leven ingeblazen om verhalen te vertellen over het mythologische wezen ‘de mare’, met uitstapjes naar dromen, slaapverlamming en de succubus en incubus. Het onderwerp komt wel vaker aan bod in metalsongs, maar er een volledig bandproject aan wijden komt niet zo vaak voor.
Er komen vier (gast)vocalisten langs die elk hun eigen verhaal vertellen, zowel in het Nederlands als in het Engels. Snoodaert schreef wel mee aan de meeste verhalen. Het blijft allemaal een beetje in de familie, met de huidige zanger van Kludde en de vorige als gasten. De twee andere zangers komen van Soul Dissolution en Ars Veneficium. Basstaerd, ook al van bij Kludde, speelt bas.
Muzikaal is dit atmosferische blackmetal, maar wordt er minder gespeeld met de intensiteit dan bij pakweg Wiegedood. Eén track, “I Am The Nightmare”, gaat iets meer in de richting van de klassieke blackmetal. Wat opvalt is dat de drums maar een bijrolletje kregen, achterin het geluid en vaak met heel voorspelbare ritmes. De baslijnen zitten ook al goed verstopt. De focus ligt vooral op de vocalen en op de ijle, ijzige riffs. Je kan best het tekstvel erbij hebben om vol van dit album te kunnen genieten, want de verhalen zijn vaak lang.
Muzikaal blijf ik wat op mijn honger zitten. De nummers hebben allevier grofweg dezelfde hoge intensiteit en die houden ze dan bijna de hele speelduur aan. Dat kan je hebben of dat werkt vermoeiend.
Dat de zangers veel tijd en ruimte krijgen om hun verhaal te vertellen, wil ook zeggen dat Nachtmaer uitkomt bij tracks met een stevige speelduur, van wel 10 en 13 minuten. Dat is niet zo uitzonderlijk in de blackmetal, maar inzake song- en spanningsopbouw zat hier meer in.
Mijn persoonlijke favoriet op ‘Van De Mare Bereen’ is “De Drievoudschart”, die mij zowel muzikaal als in de lyrics het meeste kan verrassen.
https://nachtmaer.bandcamp.com/releases
We citeren: 'Duplex is de ontmoeting tussen twee gerenommeerde muzikanten uit de Belgische scene - Didier Laloy en Damien Chierici. Degenen die bekend zijn met hun respectieve werken zullen misschien verrast zijn door hun samenwerking, want het is ook de ontmoeting van twee generaties en twee muzikale universums die niet noodzakelijkerwijs voorbestemd waren om elkaar ooit te kruisen. Olivier Cox op drums en Quentin Nguyen op keyboards completeren de bezetting van de band. Het resultaat van deze creatieve ontmoeting is Maelstrom - een surrealistisch muzikaal reisverhaal met een Belgisch tintje, geïnspireerd door zowel echte als denkbeeldige reizen. Een eclectische en etherische ervaring, Maelstrom is een muzikale reis die je naar de uiteinden van de aarde brengt.'
Een prachtige reis trouwens, die muzikaal intiem, ingenomen als gedreven, extravert kan klinken , met duidelijke improvisaties. Een veelzijdig karakter horen we op “Magic House”, o.m. met een intro “Cast Off”. Eens in die muzikale wereld van Duplex horen we talrijke uitstapjes en onverwachtse, verrassende wendingen. Adembenemend!
Het klinkt uitgekiend als complex, zonder te vervallen in een chaotische brij. Het siert hen, luister maar naar “Valse de Quessant” of “Cabestan co”.
Duplex maakt met 'Maelstrom' een brug van jazz en folklore, orkestratie en improvisatie.
Een muzikale taal, reis, die, zonder woorden, wonderschoon klinkt doo z’n diversiteit. De grenzen tasten ze af, zeker die van viool en accordeon. Een unieke, overtuigende combinatie.
https://www.youtube.com/watch?v=OL9lTGJPCms
Pianist/componist Fred Hersch en vocalist/bassist/songwriter esperanza spalding (allemaal kleine letters) kunnen beiden gerekend worden tot de meest geprezen en inventieve artiesten in de moderne jazz. De Village Vanguard is de meest gerespecteerde zaal van de muziek, waar talloze legendarische musici en geliefden live-opnamen hebben gemaakt. Het duo en de club zijn één voor een magisch optreden op ‘Alive at the Village Vanguard’, een zeldzame kans voor luisteraars om te genieten van de unieke en opwindende samenwerking tussen twee top jazz artiesten.
Met de plaat 'ALIVE at the Village Vanguard' brengt het duo een schijf uit die de luisteraar het gevoel geeft op die concerten daadwerkelijk aanwezig te zijn,
Monk is zoals altijd bij Hersch nadrukkelijk aanwezig, zoals ook in zijn eigen compositie Dream of Monk. En dat blijkt ook uit zijn uitzonderlijke piano spel op deze plaat, de man ademt Monk uit, hij vindt de muziek van Monk opnieuw uit.
De aanvulling van de sprankelende, soulvolle stem van spalding zorgt echter voor een unieke wisselwerking, die jazz met funk en soul verbindt. Het duo vult elkaar aan, dat het haast niet te geloven is dat het hier om een live plaat gaat. Enkel het applaus van het publiek en de interactie van spalding bewijzen het.
Het duo etaleert een filmisch meesterwerk, waar ze hun talent als vocalist en pianist improviseren. Een erg mooi klankentapijt, lekker groovy jazz en die bijzondere stem van spalding zorgen voor een unieke sfeer die je hier bij de live uitvoering en in de huiskamer kunt voelen. Elke song op deze knappe schijf heft zijn waarde! Het totaalplaatje is dus belangrijk.
Als je weet dat Hersch fysiek (hij kreeg de volgende dag een nieuwe heup) en spalding mentaal door een erg moeilijke periode gingen op de dag van de opnames van dit optreden, dan voelt deze plaat toch memorabel aan.
Het duo zorgt voor een sprankelende, magische, mooie avond, die ze, ondanks die pijn, delen met het publiek. Sterk
https://www.youtube.com/watch?v=diqzvy2o9aQ
Metroland kan, wat mij betreft, gerekend worden bij bands zoals Kraftwerk, Telex, 808 state etc… Ze lossen mondjesmaat songs in afwachting van hun nieuwe album genaamd ‘0’. Het is een aftelling tot dat album geworden… We hadden al ‘4’ en ‘3’ en nu zijn we gearriveerd aan ‘2’. Deze EP bevat de song “Davos” samen met 3 mixes. Daarnaast is er ook een alternatieve EP-versie van ‘2’, met name ‘2.1’.
“Davos” werd door elk lid onder handen genomen. De enige mix, door een externe, komt van Loxs. Dat is de zoon van Passenger S. Zoals steeds hebben ze het geheel conceptueel benaderd en knap uitgewerkt. “Davos” bevat nogal wat beats naast de gekende sequencers. Het geheel klinkt dus heel ritmisch en directer dan wat we meestal gewoon zijn van ze.
Op “Davos Forum S Edit” krijgt het melodieuze meer de nadruk t.o.v. de beats waardoor je terug een andere dimensie krijgt van het nummer. De Loxs remix is duidelijk een mix voor de club aka dansvloer. De “Forum A Edit” klinkt ook ferm en is uiteindelijk ook heel ritmisch.
“Davos” klinkt goed, schatplichtig aan de Düsseldorfse stijl maar zeker een nummer dat het beste doet verhopen voor het album.
Electro
Davos - 2 digital EP
Metroland
A La Carte - Smoked meats and blast beats are not a bad combo
A La Carte is een duo uit Ohio (USA) dat brutal deathmetal brengt en in de lyrics uitsluitend het thema voedsel aansnijdt. Toch een veel minder voor de hand liggend thema dan pakweg piraten, vikings, de maffia of American Wrestling.
Musiczine schoof aan bij Chef Wolfgang Cuck (gitaar, bas, zang) en Chef Highman (drums, zang) om te proeven van hun “Aborted Eggs Benedict”, “Salted Sewer Sushi” en “Fetal Fajitas”.
A La Carte is een goed gekozen bandnaam als je over voeding zingt, maar hij straalt niet de doom & gloom uit die we verwachten bij een deathmetalband. Wat is jullie verhaal bij de bandnaam?
ALC: Onze bandnaam is een weerspiegeling van onze nummers op de manier dat die als een gerecht met een eigen persoonlijkheid zijn gemaakt. Het geeft ons een zeker flexibiliteit in elk gerecht of nummer en we laten zo de mogelijkheid open om nummers te schrijven in elk muziekgenre.
Was het van bij de start duidelijk dat A La Carte rond het thema van voeding zou draaien?
ALC: Ja. Alles is terug te brengen tot voeding, muziek en films. Dat zijn voor ons de drie zaken die mensen kunnen samenbrengen. Drink een glas, verdeel het brood, kijk naar een film en laat je horen. Dat zijn de basisingrediënten van A La Carte.
Welke bands hebben jullie geïnspireerd voor A La Carte?
ALC: We vinden inspiratie bij heel wat bands, maar als we ons moeten beperken tot de belangrijkste, dan zijn het Impaled en Macabre, zowel muzikaal als in de teksten. Toen we opgroeiden, hielden we ook van de humor van Primus, Gwar en Frank Zappa. Dat heeft onze hersenen gevormd of misschien misvormd.
Speelden jullie voor A La Carte in andere bands?
ALC: Chef Highman speelde in de metalband Infecting the Vain van 2004 tot 2009. Chef Wolfgang Cuck speelde in grindcore- en deathmetalbands van 1997 tot 2003, in Corrupted Condition, en van 2003 tot 2013 in Disciples of the Damned.
Kennen jullie nog bands die ongeveer hetzelfde thema volgen als A La Carte?
ALC: Er zijn heel wat bands met lyrics over voeding in een paar van hun songs. Denk aan “Edible Autopsy” van Cannibal Corpse of “Hacked Up for Barbecue” van Mortician. Maar een andere metalband die uitsluitend over voeding zingt, daar hebben we nog niet van gehoord.
A La Carte werd na de opnames van ‘Soup Dejour’ uitgebreid met een zanger. Moest hij koken als ingangsexamen?
ALC: Het koken geven de chefs in de band niet uit handen, maar we zochten wel iemand met een stevige maag om onze klanten te kunnen bedienen. Er moeten nog een paar plekken in de keuken ingevuld worden. We zoeken nog een bassist en dan nog – vanwege het hoge sterftecijfer onder de kandidaten – een voorproever.
In een keuken kan maar één chef de baas zijn. Wie van de twee chefs in A La Carte is echt de baas?
ALC: (Antwoord van Chef Highman) Hoewel Wolfgang Cuck zou zeggen dat we elk net zo belangrijk zijn als de andere in A La Carte, moet ik toegeven dat hij – bij het opnemen van een album – meer petten opzet dan ik.
In de promo bij het album benadrukken jullie dat A La Carte geen grap is. Maar het verzinnen van de songtitels en teksten moet wel een leuke bedoening zijn?
ALC: Hoewel we geen parodieband zijn, houden we ervan muziek en teksten te maken die ‘over the top’ gaan. En tuurlijk is dat plezant. Songtitels verzinnen die naar de donkerste regionen van humor leiden, is één van onze favoriete aspecten van deze band.
De teksten in deathmetal gaan doorgaans over pijn, haat, verlies en ander onheil. Waar is jullie relatie met voeding verkeerd gelopen?
ALC: Wij houden net heel veel van voeding. Niets maakt ons meer woedend dan als we ons gehemelte verbranden of als je een verbandpleister ziet drijven in je soep. Onze grimmige teksten combineren onze liefde voor voeding en onze liefde voor horrorfilms.
Vaak hoor je over restaurants dat mensen er niet zouden eten als ze wisten hoe het er in de keuken aan toe gaat. Jullie hebben zelf in restaurants gewerkt. Klopt dat?
ALC: Wij zouden eten in de restaurants waar we werken, toch voor zover we zelf aan het fornuis staan. Als we niet zelf koken, blijft het natuurlijk altijd een gok.
Gebruiken jullie voeding als een metafoor voor de ganse maatschappij?
ALC: Zeker niet. We gebruiken onze muziek niet om onze eigen mening te verkondigen. Maar een song als Covid Cuisine is wel gebaseerd op de tekorten aan voeding tijdens de covid-lockdowns en het idee dat je bij langere lockdowns dingen moet gaan eten die in de maatschappij eigenlijk taboe of ongewenst zijn. Het is een interessante gedachte dat mensen dan hun proteïnen zouden moeten halen uit buidelratten of bosmarmotten.
Soms lijkt het alsof elke band uit de USA zijn eigen hot sauce uitbrengt als merchandise. Wat zou er thuishoren in de hot sauce van A La Carte?
ALC: Het oudste assortiment Poblano-pepers, geroosterd met verbrande haren. Met long-boter (wat je ophoest bij een longinfectie) om het wat textuur te geven en dikker te maken. De rokerige smaaktoetsen komen van bongwater met cayenne.
Ik denk dat ik nog even pas. In België hebben heel wat bands hun eigen bier. Hoe zou het A La Carte-bier smaken?
ALC: Een romerige, donkere stout; robuust maar nog net doenbaar, met subtiel een beetje koffiesmaak en een fluwelen afdronk met gerstmout.
Op concerten zien jullie eruit als chefs. Komen er nog andere attributen aan te pas?
ALC: Op dit moment niet, maar dat is wel reeds ter sprake gekomen. Gerookt vlees en blastbeats zouden goed samengaan.
Welk Belgisch gerecht zou je eens willen proeven?
ALC (Wolfgang Cuck): Ik ben verslaafd aan varkensvlees, dus doe mij maar varkenswangen met Orval of Blauwe Chimay.
Kennen jullie een paar Belgische metalbands?
ALC: Everything and in-between Caducity, Aborted, Prejudice, Exoto, Moker, Marginal... so many great bands from that neck of the woods.
Wat brengt 2023 nog voor A La Carte?
ALC: Nieuwe muziek maken en opnemen. En we houden erg van concerten en festivals dus we hopen dat we veel live kunnen gaan spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=8CXJhrt3yDs
Cloudy-Oh - Floris De Decker - Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren zonder er al te diepzinnig op in te gaan
Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Mauro Bentein (Lagüna), Nils Tijtgat (Protection Patrol Pinkerton, Fortress) en Dennis Mahieu (Rhinos Are People Too). ‘Exactly where I Wanne be’ is pas uit, en we hebben al een zomerse plaat die op de festivals kan zorgen voor een frisse bries. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Floris De Decker.
In de eerste plaats , proficiat met de release van ‘Exactly where i wanne be’, die titel… is dat persoonlijk, ben je waar je wil zijn?
Het is een stuk tekst uit het eerste nummer “Onto Me”, die zin komt voor in het refrein. Ik had dat nummer al een tijdje geschreven, en vond dit gewoon een zeer mooie zin. Ik vond het gewoon mooi passen bij het concept van deze plaat. Of ik ben waar ik wil zijn? Zoals iedereen soms wel , soms niet. Maar de titel heeft dus daar niets mee te maken. Wat wel zo is, deze plaat gaat over de vrolijke kant van het leven , dat wilde ik wel in de schijnwerpers zetten. En op die manier past die titel daar uiteraard wel mooi bij.
Ik vind het een plaat vol positieve energie, die we in deze donkere tijden (corona, oorlog, crisis) kunnen gebruiken; het is ook niet te kitsch of te zeemzoetig, een bewuste manier van werken dus?
Ik had daar zeker zin, maar alles wat nu aan de gang is was nog niet bezig toen ik die nummers geschreven heb. Dat kon ik niet weten , wat er allemaal op ons afkwam. Maar het was inderdaad bewust gekozen voor een eerder lichtvoetige aanpak. Ik schrijf ook wel eerder donkere en melancholische nummers, maar die heb ik bewust geweerd op deze plaat.
De brug die gemaakt wordt tussen alternatieve muziek en toegankelijkheid spreekt me aan; een bewuste manier van werken?
Dat is gewoon mijn muzieksmaak, rond mijn dertien a veertien jaar was ik zot van zowel Madonna en tegelijkertijd dEUS , om maar een voorbeeld te geven. Of ik luisterde naar punk groepen, maar was ook fan van Cindy Lauper en pop muziek. Voor mij is het alleen belangrijk dat ik kan horen dat een nummer met passie en liefde gemaakt is. Daar ga ik voortdurend naar op zoek. En dat hoor ik zowel in underground muziek als in pop muziek. Ik ben dus altijd breed denkende geweest wat muzikale smaken betreft, dat schemert dus ook door in mijn songs die ik schrijf.
Jullie zijn één voor één muzikanten die niets meer hoeven te bewijzen, maar toch lever je geen routineklus af, het speelse blijft overeind, mooi. Waar blijf je die energie vandaan halen (je bent nog piepjong, het scheelt ?)
Dat is ook gewoon hoe ik in elkaar zit, dat komt er zeer natuurlijk uit bij mij. Dat is dus altijd zo geweest, dat is gewoon hoe ik ben. Dat speelse is iets waar ik sowieso altijd naar teruggrijp in het componeren van muziek. Ik heb nooit de neiging gevoeld om een harde rock riff te gaan fabriceren. Deze plaat is wel iets meer groovy en gezapiger dan wat ik bij Team William deed. Dat was voortdurend energie, energie en energie. En dat is nu niet meer per se nodig voor mij. Op dat vlak is het bij het ouder worden wel veranderd bij mij, dat ik dus meer dat groovy en gezapige opzoek.
Ik heb jou eigenlijk leren kennen via Team William en het Rock Werchter forum, ik voel die vibe toch van o.a. Team William terug in de muziek van Cloudy-Oh, klopt dit?
Dat lijkt me logisch ,dat er een link is naar beide. Ik ben de songwriter van zowel Team William als Cloudy-Oh, dus is het logisch dat die link daar is. Ik hoop dat het ver uit elkaar ligt, maar die link is er dus sowieso altijd ja…
Het is vooral een zeer gevarieerde schijf geworden; “Riding High” is zo een song die aanstekelijk klinkt, maar even goed gaat het de luchtige tour op. Het is uiteraard de bedoeling om een zo ruim mogelijk publiek aan te spreken maar ik vind dat de nummers vooral smeken om op het podium te worden gebracht. Zijn de nummers ook vanuit dat oogpunt geschreven…
Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren, zonder de al te diepzinnige tour op te gaan. . En uiteraard op het podium komt er, als je zo’n nummers schrijft, nog meer energie boven drijven. Dat is logisch. Maar ik hoop dat die energie ook op plaat tot uiting komt.
Uiteraard, zeker en vast. Genoeg persoonlijke bedenkingen, de plaat is net uit dus veel recensies zijn er nog niet (denk ik) maar hoe waren de eerste reacties?
We hebben al enkele positieve recensies gekregen. Ik vind het ook leuk dat binnen veel van die recensies de focus op de teksten ligt. Met Team William was dat eerder abstract, en ging het niet zo zeer over onderwerpen. En met het ouder worden doe ik dat bewust wel wat meer, een onderwerp aankaarten. Om per nummer dus over een thema te schrijven, dat kan iets heel banaal zijn. Ik werk dus rond een thema en een verhaal, en ik merk in de recensies dat mensen dat daadwerkelijk horen, en dat doet me veel plezier dat mensen de inhoud van die verhalen snappen. En ik hoop op die manier dan ook op te vallen .
Dan zit er dus wel een persoonlijk verhaal achter die teksten, of is dat kort door de bocht?
Ergens wel, maar wat ik ook meer en meer doe, is de laatste jaren een verhaal buiten mijn eigen leefwereld zoeken, en daar iets over schrijven. Maar uiteraard wel met een persoonlijk interpretatie daarvan. . Een beetje zoals Lou Reed ook eigenlijk altijd heeft gedaan, verhalen gingen nooit over zichzelf maar over anderen, en daar gaf hij een eigen wending aan. Ik merk dat ik ook meer en meer op die manier tewerk ga bij het schrijven van teksten.
We leven in moeilijke tijden, na de corona is er de energiecrisis, de oorlog in Oekraïne en dergelijke meer.. ondervind je als muzikant dat het moeilijker is om aan de bak te komen of concerten te boeken?
Dat was vroeger ook zo eigenlijk. Dat was met Team William ook al, het duurde een jaar of twee eer dat echt begon los te lopen. Het is logisch, als je met iets nieuws start dat je even moet opbouwen. Voorlopig zijn we al tevreden, we hebben HUMO’s rock rally gedaan, zomer festivals. Voor ons gaat alles volgens plan. Wat ik wel merk , tot voor kort hadden we geen boeker, deed ik dat allemaal zelf, en er komen antwoorden van organisaties en andere, dat het budget gewoon op is. Er heerst een algemene financiële malaise in de sector. En dat was vroeger niet het geval.
Het lijkt wel dat enkel de heel grote namen uitverkopen (Rammstein) of grote festivals (Graspop is op zaterdag al uitverkocht) echt hun tickets kwijt geraken; hoe zie je dat zelf?
We zien wel, van onze richting uit kunnen we enkel en alleen onze muziek zo goed mogelijk brengen, en we zien wel waar we uitkomen. Tot nu toe hebben we dus al toffe concerten kunnen doen, er komen er nog enkele aan. Dus we mogen niet klagen, voor de rest is het koffiedik kijken. Maar het is wel heavy financieel voor organisaties, dat klopt. En dat heeft ook gevolgen voor de bands, als dat concertzaaltje je niet kan boeken. Maar het is gewoon voor iedereen moeilijk…
Ik blijf erbij, dat was al zo bij je andere projecten, als je een Engelsman of uit het buitenland kwam, was je al wereldberoemd. Is het moeilijker om als Belg echt door te breken naar binnen- en buitenland toe, of is dat kort door de bocht? Hoe zie jij dat?
Nee hoor, ik ben extreem blij dat ik in België geboren ben. In Engeland of Amerika zijn er letterlijk een miljoen andere bands, daar geraak je als kleine band zo goed als niet aan de bak.
Ik kijk uit naar jullie release show in de Charlatan; wat zijn de verdere tour plannen? En hoe verloopt de verkoop van die release show?
Hoe de verkoop verloopt, kan ik niet op antwoorden want dat ligt in handen van onze boeker. Maar we kijken er dus wel enorm naar uit; het zal een fijne avond worden met een DJ achteraf, en een voorprogramma met de voormalige zanger van Shht, die doet een nieuw solo project, zeer romantische nummers, super mooi gebracht. Het gaat dus sowieso een feestje worden die avond, en er is zeker een gezonde nervositeit bij ons naar die avond toe. https://www.charlatan.be/agenda/cloudy-oh-release-show
Wat zijn de verdere plannen naast optredens?
Ondertussen zijn we al volop bezig aan de tweede plaat. Songs aan het schrijven daarvan, niet aan het opnemen. Deze plaat is eigenlijk al meer dan een half jaar geleden afgewerkt, in mijn hoofd ben ik eigenlijk al met die tweede plaat bezig. We zijn heel veel aan het schrijven en zo. We gaan ook nog enkele singles en video clips uitbrengen ondertussen.
Ligt die tweede plaat in dezelfde richting als ‘Exactly where I Wanne be’?
Een beetje extremer en hardere nummers zitten er sowieso wel in. En ook wat zachtere, meer contrasten dus. We zijn ook met de volledige band de arrangementen aan het uitwerken, dat is ook anders dan bij die eerste waar ik alles zelf heb gedaan. De tweede wordt dus meer een band plaat, als ik het zo mag stellen.
Ben je ook bezig met andere projecten? Komt Team William terug?
Team William terug komen? Ik denk het niet, dat was gelinkt aan jong zijn dat project. Het was gewoon mooi geweest, we konden er niets meer aan toevoegen. Maar zeg nooit, nooit uiteraard. Ik speel nog steeds keyboard bij Intergalactic Lovers, daarmee zullen we ook regelmatig optreden. Regelmatig in buitenland en zo ook. Dus ja, we blijven bezig.
We kunnen stellen dat je voldoende je stempel hebt gedrukt op de Belgische muziek, een eer om jou te mogen interviewen dus ?, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Ik hoop een soort universum uit te kunnen bouwen, via onze video clips en zo willen we tonen aan de mensen hoe we tewerk gaan. En ik hoop dat we daardoor een publiek rondom ons kunnen krijgen, die ons volgt waardoor we een stempel kunnen drukken op het circuit.
Je hebt zowel de grote zalen en festivals als de kleinere clubs gedaan, wat geniet je voorkeur en waarom?
Wat denk je zelf? Sportpaleis zegt me niets, ik zie zelf ook liever bands in een kleine zaal, waar er rechtstreeks interactie met het publiek is. Wat sfeer betreft is het in een club veel gezelliger en leuker. Met Van Jets en Intergalactic Lovers hebben we vaak grote festivals gedaan. En dat geeft zeker een kik of zo, maar de fun om het publiek echt te voelen dat vind je alleen in een kleinere zaal en dat geniet dus meer mijn voorkeur.
Iets anders … Waarom zou ik voor jullie moeten kiezen, wat maakt jullie uniek?
We hebben een psychedelische gitaar klank, dat is niet uniek maar wel een basis rond alles wat we doen. ik heb een manier van song schrijven dat je niet veel terugvind, we brengen ook verhalen, vaak half komisch, dat onderscheidt ons wel van de rest. We zijn ook vooral uniek omdat we gewoon in een slaapzak een video clip maken, en bij wijze van spreken er durven gewoon staan als de losers die we zijn, wat eigenlijk iedereen is. Ik hoop dat dit iets heel troostend heeft naar mensen toe.
Laat ons gewoon een band zijn waarbij de mensen zich gewoon goed voelen, en ze gewoon zichzelf kunnen zijn. Wij zijn geen mysterieuze vreemde mannen, maar maken wel toffe muziek waar iedereen zich kan in vinden. Laat het ons daarbij houden.
Bedankt voor dit fijne gesprek, tot op 20 januari in de Charlatan (Gent)
Gracia Live - events
Concerten
2023
Willy Sommers, nieuwjaarsconcert Zaterdag 7 januari 2022
Camille tour 2023
Op 20, 21 en 22 JANUARI 2023 in CAPITOLE GENT
Op 4 en 5 MAART 2023 in KURSAAL OOSTENDE
Op 24, 25 MAART en 26 MAART 2023 in TRIXXO THEATER HASSELT
Op 13 en 14 MEI 2023 in STADSSCHOUWBURG ANTWERPEN
Camille summer tour 2023
22 + 23-07 Kursaal, Oostende
15-01-23 - Accept, La Madeleine, Brussel
18-02-23 - Julien Clerc, Trixxo theater, Hasselt
19-02-23 - Julien Clerc, De Roma, Antwerpen
22 t-m 26-02-23 – Disney on ice, Lotto Arena, Antwerpen
02 + 03-03-23 Maneskin, Vorst Nationaal, Brussel
30-04-23 - Maneskin, Rockhal, Luxemburg
25 + 26 + 27-05-23 - Béjart Ballet Lausanne, Stadsschouwburg, Brugge
Michael Flatley’s lord of the dance -25 th anniversary show – okt 23
14 + 15-10 Kursaal, Oostende
Info http://www.gracialive.be
Popallure presents - Cobra The Impaler weet makkelijk te overtuigen
Popallure organiseert doorgaans eerder mainstream rockconcerten, maar als ze iets in de metal doen, mikken ze meestal in de roos, zoals met hun openluchtconcert met Stake in één van de coronazomers.
Hun metalavond met Cobra The Impaler zijn er drie interessante bands op de affiche, die ongeveer in elkaars vaarwater zitten en die alle drie op de rand van een internationale doorbraak staan.
Popallure had bovendien het voordeel dat er zelfs in het brede metalgenre die avond bijna geen concurrentie was. Dat laatste is toch eerder uitzonderlijk als je op facebook de klaagzangen leest over een gebrekkige opkomst bij metalconcerten, maar niet dus bij Popallure. Cultureel Centrum Nova in Eke was op een handvol tickets na uitverkocht.
De aftrap werd gegeven door Turpentine Valley. Deze instrumentale postmetalband is dit jaar begonnen aan zijn internationale verovering, met concerten in onder meer Denemarken en Nederland. Volgend jaar maken ze in nog een paar andere landen hun livedebuut. De internationale uitnodigingen voor concerten volgen op de waardering voor hun tweede album ‘Alder’ dat in februari van 2022 uitkwam. Het is inzake internationale doorbraak misschien nog geen walk in the park voor Turpentine Valley, maar dit trio toont dat de aanhouder meestal beloond wordt.
In Eke bracht Turpentine Valley een set met vooral tracks van ‘Alder’ (“Veeleer”, “Sereen”, “Parabel”, “Neuron” en “Tremor”), aangevuld met publieksfavoriet “Trauma” van hun debuut ‘Etch’. Vroeger dachten we dat deze instrumentale postmetal het beste tot zijn recht kwam in de intieme setting van een kleine club, maar ook vanop de grotere podia weet dit trio makkelijk te overtuigen. De Nova was al bij de eerste akkoorden van Turpentine Valley goed gevuld en het publiek was meteen mee op deze donkere trip en zorgde voor enthousiast applaus.
Hippotraktor is een progressieve postmetalband uit Mechelen. Hun eerste EP ‘P’eau’ uit 2018 kwam een beetje onopgemerkt voorbij. Hippotraktor heeft een bandlid uit een inmiddels nog populairdere postmetalband, Stefan De Graef van Psychonaut. En Hippotraktor-gitarist Chiaran Verheyden was ook al producer voor Psychonaut en hun eerste full album kwam uit bij Pelagic Records, ook het label van Psychonaut. Dit vijftal tekende onlangs voor de hoogste stijger in de Staalhard 100 op radio Willy. Ze stonden dit jaar reeds op Alcatraz, Euroblast en Breda Barst en volgend jaar doen ze ArcTanGent in de UK, Graspop, Metaldays in Slovenië en Prognosis in Eindhoven.
Live kan een concert van Hippotraktor al eens wat statisch overkomen. Zanger en percussionist Stefan zingt terwijl hij naar de coulissen kijkt (en dus niet naar het publiek). Het is een beetje het handelsmerk geworden van Hippotraktor, maar zo gaat veel van zijn mimiek en expressie verloren. Heel af en toe gaat hij toch eens naar de rand van het podium om het publiek op te zwepen en dan zie je wat er mogelijk zou zijn mocht hij de hele tijd het publiek aankijken. De andere bandleden en de uitgekiende lichtshow compenseren het statische van de frontman voor een deel en in Eke leek dat beter te lukken dan op Alcatraz de voorbije zomer.
Hippotraktor combineert zijn progressieve postmetal met een vaak diepe groove en veel energie. In Eke brachten ze alle nummers van hun album ‘Meridian’ uit 2021, op “Juncture” na. Toen de band de set afsloot met een zinderende versie van “Beacons” was iedereen in de zaal al lang overtuigd.
Cobra The Impaler bestaat nog maar een goed jaar, bracht een album uit bij het befaamde Listenable Records en speelde op Headbanger’s Balls, Alcatraz en de Lokerse Feesten en enkele shows in Nederland: Into The Grave, Prognosis, de aftershow van Dream Theater in de AFAS.
Volgend jaar staat al een goedgevulde agenda klaar, met Prognosis, Bloodstock en ArcTanGent in in de UK, nog eens Into The Grave, Eurosonic en Dynamo Metal Fest in Nederland, Hellfest in Frankrijk, Metaldays in Slovenië en Summerbreeze in Duitsland. Een lijstje waar andere metalbands uit Vlaanderen met plezier een arm, een been of een orgaan zouden voor afstaan.
Dit vijftal heeft mooi zijn moment gegrepen en niet de fout gemaakt om tussendoor ook even langs alle jeugdhuizen te gaan. Geen kwaad woord over jeugdhuizen, want die hebben we hard nodig, maar als een band te lang op dat niveau blijft hangen, kleef je daar soms voorgoed aan vast.
Is een band als Cobra The Impaler dat dan wel waard? Zijn die zoveel beter dan al die andere beginnende bands. Er is meer aan de hand dan enkel het moment grijpen en dat verzilveren. Hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ heeft een soort van onderhuidse oerkracht in zich. Moeilijk te duiden, maar zeker aanwezig. De muziek is bovendien genre-overstijgend. Vaak is dat een nadeel voor een beginnende band, maar met de muziek van ‘Colossal Gods’ kan je zowel een progmetal-fan plezieren als iemand die houdt van snedige gitaarpartijen of een postmetal- of stonerfan. ‘Colossal Gods’ staat terecht in tal van eindejaarslijstjes en Cobra The Impaler stond op de benijdenswaardige plaats 66 in de Staalhard 100 van radio Willy.
Live is het vooral zanger Manuel Remmerie die de aandacht trekt en vasthoudt. We zagen hem al eerder aan het werk in andere bandjes, maar als frontman van Cobra The Impaler lijkt hij echt zijn draai gevonden te hebben. Met grote gebaren en veel charisma leidt hij de aanval. Vanop de flanken komen de voorzetten van de gitaristen James en Thijs die in Eke duidelijk stonden te genieten, met daarachter de solide ritmesectie als verdedigers.
Hoewel deze band van deze avond de jongste staat van dienst heeft en de minste releases, was meteen duidelijk dat zij als populairste band terecht als headliner geprogrammeerd stonden, met meebrullende fans op de eerste rijen en flink wat vuisten in de lucht tot aan de PA. Het publiek at uit hun handen en de energie tussen band en publiek was te snijden. Al bleek ook dat succes ook relatief kan zijn. Toen zanger Manuel vroeg wie het album al had gekocht, gingen maar een handvol handen in de lucht. Misschien is die vraag ook niet meer zo relevant in deze Spotify-tijden. En ondanks het herhaalde verzoek ontstond er niet echt een moshpit voor het podium. Waarop de zanger dan maar zelf een eind ging crowdsurfen bij afsluiter “Tempest Rising”.
Al bij al wist Cobra The Impaler in Eke makkelijk te scoren, maar als headliner hadden ze hun set toch nog mogen aanvullen met bijvoorbeeld een nieuwe track of een cover. Bij Popallure beperkten ze zich tot alle tracks van ‘Colossal Gods’ en kwam er geen toegift.
Deze metalavond was voor Popallure misschien een gok, maar dan toch een goed berekende gok. Hier lusten wij wel meer van.
Organisatie: Popallure
De Belgische Metalcore act Royal Jake zijn al van 1992 bezig. Na een vrij lange pauze brachten ze pas in 2012 een nieuwe schijf uit: ‘Triple Crown Demo’. Ooit begonnen als grunge/groovemetalband zijn ze ondertussen verschoven richting metal/metalcore; een geluid dat we hoorden op de EP ‘Tenacity (2015)’. In oktober 2016 bracht Royal Jake een gloednieuwe EP op de markt: ‘Retaliate-The Answer’, fie ook bij ons op heel veel bijval kon rekenen.
Royal Jake heeft niet stil gezeten … Een nieuwe plaat brachten ze nu uit 'Chronicles of a Divided Species - Pt. 1'. We hadden een fijn gesprek met Pete, het interview kun je hier nog eens nalezen.
Het persoonlijke verhaal op deze 'Chronicles of a Divided Species - Pt. 1' komt al tot uiting bij “Defined”, de registers worden meteen open getrokken, wild om zich heen en wat een mokerslagen.
Er is wel meer oog voor een melodieus zijstapje, daarom niet minder dreigend, luister maar naar het prachtige “Burn Sorrow”, pijn en woede nemen hier de bovenhand, alsof de heren hun ontreddering en smart uitschreeuwen in sound en teksten.
Royal Jake laat emotie samengaan met hun metalcore; overtuigend krachtig materiaal met een voller geluid. “Another level” sluit dan ook mooi de EP af.
Tracklist: Defined 04:23 Heaven Days 03:32 Burn Sorrow 04:35 T Minus 10 04:17 Another Level 04:02
TuRF is een gezelschap uit Roeselare die het begrip 'experimenteren' heel hoog in het vaandel draagt. In het West Vlaams staat 'turf' synoniem voor geconcentreerd, ingedikt. West-Vlaanderen is ook de uitvalsbasis van het trio, dat onder die naam elementen uit de stonerrock combineert met harde rock, punk en een scheut absurdisme.
Stichters zijn gitarist Wim Wallays en drummer Steven Duyck die puberden met Barkmarket, Jon Spencer Blues Explosion en Sonic Youth en in aanloop naar Turf duizend en één nacht met dertien groepen en een ongeluk diverse podia bestormden.
In 2014 hernieuwden ze hun samenwerking met een wekelijkse porties teringherrie in het repetitiekot. Even later kwam Rino Feys het duo versterken met zijn West-Vlaams voor gevorderden.
In 2021 hadden we nog een fijn gesprek (in het Nederlands niet in het West-Vlaams) met de voltallige band naar aanleiding van de release van hun single 'Vloage'. Release .
De band bracht op kerstavond zijn schijf 'Feik Njoews' uit, die ze recent nog kwamen voorstellen in Zwevegem; het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Wat zo bijzonder is aan TuRF is de combinatie van de instrumentatie en de vocale virtuositeit; een grappige noot is eraan verbonden, en subtiel wordt ook een mening door de strot geramd; er is dat zweempje bittere ernst die ons een donker kantje van de maatschappij laat zien. Klasse verteller Rino vertelt zijn verhaal op een gezapige wijze, over de meest eenvoudige dingen in het leven zoals de aankoop van een nieuwe auto, “Noto” of dat je pillen moet nemen elke dag, “Pilln”.
Meestal drukt dit knettergekke gezelschap het gaspedaal in, maar soms gaat het de melancholische tour op als bij “Meen Moa Dadde” waar TuRF een gevoelig snaartje raakt.
Ze gaan soms lichtjes de jazz tour op. Het dromerige “Lyksme” ligt een beetje in diezelfde lijn. Op het grappige “Vloage” wordt heel subtiel een spiegel voorgehouden van schrijnende toestanden in gezinnen; het absurde 'Reuve' kenden we al. Hier bewijst Rino zijn talent als verteller; de muzikanten laten zien wat voor uitzonderlijke talent ze wel zijn.
“Trump” is er ook nog eentje , waarmee ze de plaat bijna afsluiten, er volgt nog een kort krachtige “Moa Vleugeltjes Toch”.
Net die muzikale variatie, het gezapig West-Vlaams en het folks sfeertje zorgen ervoor dat iedereen zich wel vindt in deze band
https://www.youtube.com/watch?v=PsrxOKBSAUQ&list=OLAK5uy_nXXXoXCGPPAr40i31cKyU0eL1axQQNOnw&index=2
Tracklist: Pilln 02:03// Noto 02:36//Tenn die stroate 05:52//Meen Moa Dadde 04:23//Lyksme 03:41//Vloage 02:52//Blackout 02:05//Stoasje 03:01//Reuve 04:08// Trump 02:28//Moa Vleugeltjes toch 00:47 //
Folk
Feik Njoews
TuRF
Bruno Angelini (piano, composities), Régis Huby (viool, tenorviool, elektronica), Claude Tchamitchian (contrabas), Edward Perraud (drums, percussies) gaan grensverleggend te werk en trekken graag op avontuur in de jazz. Het debuut 'Instant Sharings’ (2014) en 'Open land' (2017) zijn reeds een mooi voorbeeld. Ook op 'Nearly Nothing, Almost Everything' gaan improvisatie en avontuur samen.
Het is een kunst om de sound traag op te bouwen naar een climax toe, zachtmoedig de geluidsmuur raken en die grens niet overschrijden.
We hebben hier een virtuoss gezelschap. Het is alsof je in een sprookjesachtige wereld ben terecht komt die de fantasie prikkelt. Bruno en zijn muzikanten gaan filmisch tekeer, het is een beeldrijke sound, die het midden houdt tussen het rust in de natuur, en het overweldigende van een winter- of zomer storm.
Die wisselende klankentapijtjes zijn uiterst genietbaar. De brede, uiteenlopende songs hebben een lange duurtijd van circa wel zeven minute. Er is een soort verhalenlijn van “part1,part2 en part 3”.
Bruno Angeliini Open land Quartet durft grenzen te verleggen , vindt zichzelf opnieuw steeds uit en laat ruimte voor improvisatie.
Bruno Angelini (Open Land Quartet)
Nearly nothing, almost everything
La Buissonne
https://www.youtube.com/watch?v=4NnDWQ2fJGo
Haar debuutalbum, ‘In Between’, verscheen in het voorjaar van 2021 op Ropeadope Records. In het album biedt Ariel met haar harmonica melodieën die geïnspireerd zijn op de Europese jazztraditie en het Midden-Oosten. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/82508-in-between.html
In ‘Documentaries’, haar tweede album, tilt ze het kwintet naar een ander niveau met de in Israël en NY gevestigde trompettist Itamar Borochov.
Ze geeft ons het volgende mee … "Ik leef voortdurend tussen lichtgevende en donkere momenten in mijn persoonlijk leven, en ik denk dat dat voor de meeste mensen geldt. In een poging tussen deze twee te navigeren, schreef ik deze nieuwe composities die het conflict weerspiegelen tussen wat we van buiten voorstellen en hoe andere mensen ons zien, en de manier waarop we ons van binnen echt voelen maar geen manier kunnen vinden om dat uit te spreken. Je weet nooit wat er echt gebeurt in de harten van de mensen door wie je omringd bent".
Donker en licht komen steeds boven. Het zijn zachtmoedige klanken en sombere soundscapes. Die Oosterse cultuur komt naar boven in de instrumentatie. Als woorden uit het leven gegrepen … over verval, vreugde, pijn en uitbundigheid. Hoewel de set voornamelijk wordt geleid door Bart en Gait, vallen ook de andere leden van het ensemble op. Op « Alison, Pray Away » speelt Itamar Borochov op trompet een sprankelend mooi intermezzo. Op « Teardrop » speelt de cello van Mayo Shviro een beklemmend mooie melodie, naast de piano.
De versmelting tussen al die elementen en de oneindige virtuositeit van Ariel Bart zelf, zorgen weer voor een magische plaat.
Puur meditatief en mentaal is 'Documentaris' een fantastisch plaatje geworden. Wereldklasse zelfs. Improvisatie en emotie gaan hand in hand samen. Net als ‘In Between' is dit dus een meesterwerkje door de ontdekkingen en de avontuurlijke aanpak.
https://arielbart.bandcamp.com/album/documentaries
League Of Distortion is een creatieve samenwerking tussen zangeres, songwriter Anna Brunner [Exit Eden] en Kissin' Dynamite gitarist Jim Müller, verder aangevuld met bassist Felix Rehmann en drummer Tino Calmbach.
Napalm Records wist League of Distortion te contracteren en hun titelloze debuut verscheen in november 2022. Het album brengt de luisteraar een unieke en moderne mix van nu-metal, alternative , verder ondersteud van een goede popmelodie, elektronica en donkere industrial. We hadden een leuk gesprek met Anna over dit project. het interview kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/88715-league-of-distortion-mijn-ambitie-is-dat-mensen-ons-herkennen-ons-volgen-vanaf-het-eerste-album-en-dat-steeds-meer-mensen-zich-bij-de-league-willen-aansluiten-en-de-beweging-voelen-die-we-erin-stoppen.html .
Soms gaat het razendsnel de hoogte in als op de openingstrack “Wolf or Lamb”; mysterieus en dreigend klinkt “I'm A Bitch” – die je een slag in het gezicht bezorgt.
die song waarvan je even moet bekomen. Een standpunt door de strot rammen, waarbij je Trouwens, frustratie, pijn of welke emotie ook is belangrijk. “Rebel By Choice” zet deze gedachte verder en brengt een rollarcoaster aan emoties. Op het afsluitende energiek beladen “Do You Really think i Fuckin' Care” blaast League Of Distortion je nog eens compleet van je sokken.
Die unieke energieke beladenheid siert, en balanceert tussen woede en breekbaarheid.
Elke luisterbeurt maakt dit aanvoelen sterker. Een magisch plaatje.
https://www.youtube.com/watch?v=JL8GF19eVJY
Tracklist: 1. Wolf Or Lamb 2. My Revenge 3. It Hurts So Good 4. L.O.D. 5. I'm A Bitch 6. Rebel By Choice 7. Solitary Confinement 8. SIN 9. The Bitter End 10. Do You Really Think I Fuckin' Care
Emiliano Sampaio behaalde een muziekdiploma in Brazilië en verhuisde later naar Oostenrijk om een doctoraat in compositie af te ronden. Sindsdien werkt hij als componist, dirigent en arrangeur.
Hij heeft elf eerdere releases uitgebracht met een muzikale verscheidenheid, van kleine groepen tot big bands. Sinds zijn tienerjaren heeft Sampaio er echter altijd van gedroomd muziek te schrijven voor een jazzsymfonieorkest; met ‘We Have a Dream’ slaagt hij daarin. Het album bevat een orkest compleet met koperblazers, houtblazers, strijkers en percussie. Wat zorgt voor een oneindige speelsheid en improvisatie.
Het zou oneerlijk zijn om deze compositie eenvoudig te omschrijven als een huwelijk tussen jazz en klassieke muziek. Er is zoveel aan de hand op deze plaat. In elk geval houdt dit collectief van muzikanten ervan een breed klanken palet aan te bieden, waarbij ze hun virtuositeit de vrije loop kunnen laten. Die vrijheid om te improviseren zorgt er niet alleen voor dat elke muzikant zijn ding kan doen, de versmelting zorgt voor een epische totaalbeleving, spannend, intiem en verrassend. De stukken gaan naadloos over in elkaar als bewegingen in een symfonisch werk.
Op ‘We have a dream' maakt Emiliano Sampaio al zijn dromen waar . de avontuurlijke jazz/klassiek liefhebber kan tevreden zijn. Muzikaal een sterk kunstwerk.
Tracklist: 1. New Old Paths 2. Touching 3. Between Dances 4. War 5. Dry Soil 6. Always Go Back (to the Blues) 7. Popping, Chopping and More 8. Dreamscapes 9. Revolution 10. Black 11. Old new Paths
We have a dream
Emiliano Sampaio & Heinrich Von Kalnein
Alessa Records Jazz & Art
‘Furie’ (in het Engels: Fury) is de tweede soloplaat van Innerwoud. Na een reeks samenwerkingen, toegepast werk met andere artiesten en het omgaan met enkele levensuitdagingen, verzamelde Pieter-Jan Van Assch genoeg moed en inspiratie om weer de studio in te duiken. Deze keer was hij vastbesloten om alleen de contrabas en zijn eindeloze mogelijkheden qua sfeer en geluid te toetsen en te gebruiken.
Je hebt muzikanten die hun instrumenten laten spreken, en Innerwoud is zo iemand. Binnen een kader van donkerte en tristesse in warme klanken , doet Innerwoud waar hij altijd goed is in geweest. We citeren even onze conclusie van de laatste release 'Haven’ (een samenwerking met Astrid Stockman, '' Elke keer opnieuw, ook na meerdere luisterbeurten, drijven we dan ook weg naar die ongekende oorden ver verwijderd van de harde realiteit van het leven. Binnen een donkere omkadering, zonder pijn te doen maar eerder door een zwarte walm over je hart te doen neerdalen die je tot diepe innerlijke gemoedsrust brengt.''
Hetzelfde overweldigende gevoel is er nu ook met enkel z’n contrabas. Luister maar naar “Raseri” , één van dertien minuten . Ook de overige songs hebben een best lange duurtijd van tegen de tien minuten.
Er hangt een fijn luguber kantje aan de songs, griezelig en duister zonder dat de geluidsnormen worden overschreden. Geen harde noise klanken dus , maar zachtmoedigheid die dreigend kan zijn …lichtjes sinister zelfs, mysterieus en filmisch …
Een magisch beeldrijk patroon horen we tussen donkerte en warme tristesse van Innerwoud met z’n contrabas.
https://innerwoud.bandcamp.com/album/furie
Don Marsh V, het nieuwe kwintet rond pianist Wouter Van den Broeck, bracht zijn debuut uit 'Marshland'. Samen met saxofonist Warre Van de Putte, drummer Mathias de Waele, bassist Janos Bruneel en trompettist Jean Paul Estiévenar zorgt pianist Wouter Van Den Broeck voor diepgang. Het smaakt prompt naar meer, want van intense rust die zo overweldigend aanvoelt, krijg je nooit genoeg van.
'Marshland ' is trouwens een plaat, die je best beluistert met de ogen gesloten, koptelefoon op en de gedachten de vrije loop laten. “Bermuda” opent meten op die manier.
Er zit echter een soort verhalenlijn in deze plaat, waardoor je eigenlijk geen enkele song er apart kunt uitkiezen, het is het totaalplaatje dat telt, een wandeling in gevoelens van rust en geborgenheid, die we in deze jachtige tijden altijd wel kunnen gebruiken.
Wat Don Marsh V brengt is een moment van pure magie, binnen een intimistisch kader, met een mysterieus mooi kantje. Ingetogen raakt Don Marsh V, dringt binnen en zorgt voor gemoedsrust. Het ingetogen veld wordt soms verlaten, door een swingend sfeertje. Doch het 'laidback' gevoel blijft overeind. Trompet, tenorsax en piano klanken kronkelen zich in deze plaat. De muzikanten voelen elkaar perfect aan. Mooi plaatje!
Pop/Jazz
Marshland
Don Marsh V
De samenwerking van singer-songwriter Veronika Harcsa en de virtuoze gitarist Bálint Gyémánt gaat terug tot hun tijd aan de Franz Liszt Academy of Music in Budapest. Ze maakten enkele indrukwekkende albums, als duo, maar ook met albums van internationale geestverwanten. Hun mix van hedendaagse jazz en dromerige popmuziek, met lyrische diepgang en mysterieuze intimiteit, soms hilarische humor, bracht hen op de podia van meer dan 25 landen.
Met slechts een stem en een gitaar (plus wat effect apparaten), schept het duo een 'full bodied sound'. Balint grossiert in een delicate klankkleur, de enigmatische Veronika gaat er vrijelijk mee aan de haal . op de nieuwste release 'About Time' is dit het geval; er is de samenwerking met drummer Antoine Pierre en bassist Nicolas Thys, wat zorgt voor een nog vollere sound.
“Transition” klinkt ingetogen en “Where do i go” is meer opzwepend, groovy.
Het gaat verschillende kanten uit. Het contrast met een zeemzoetige “Pain Gold Ring” kan niet groter zijn. Want na die wervelwind, komt die verstilde sfeer terug op, een moment waarbij de zachtmoedige stem van Veronika je wegvoert.
Contrasten volgen elkaar in een hoog tempo. Verrassend allemaal. “Out of Sight” klinkt erg gevarieerd, het energieke en het dromerige, intieme gaan hand in hand. Magie en tot de verbeelding sprekend.
'About Time' is op die manier een kleurrijk album door een sterk team muzikanten, emotionaliteit, dromerigheid en groove vinden elkaar. Puik werk
https://www.youtube.com/watch?v=DvskeYacdZo
League Of Distortion - Mijn ambitie is dat mensen ons herkennen, ons volgen vanaf het eerste album en dat steeds meer mensen zich bij de league willen aansluiten en de beweging voelen die we erin stoppen
League Of Distortion is een creatieve samenwerking tussen zangeres, songwriter Anna Brunner [Exit Eden] en Kissin' Dynamite gitarist Jim Müller, later aangevuld met bassist Felix Rehmann en drummer Tino Calmbach. Napalm Records wist League of Distortion te contracteren en hun titelloze debuut verscheen in november 2022. Het album serveert de luisteraar een unieke en moderne mix van nu-metal, alternatieve metal, vermengd met popmelodieën, elektronica en donkere industriële elementen. We hadden een leuk gesprek met Anna over dit project, waarbij we dieper ingingen op de emoties en betekenis van dit project. Gesproken over hoe belangrijk social media is voor de band. En gepolst over toekomstplannen en ambities.
Gefeliciteerd met je nieuwe project en album, het is een pareltje geworden. Echter, we worden overspoeld met ‘nieuwe projecten’ en ‘nieuwe releases’ , sinds corona is er zelfs een overaanbod daarvan. Dus waarom dit nieuwe project? Ben je niet een beetje bang dat dit nieuwe project, niet gezien zal worden?
Het is waar dat er een overvloed aan nieuwe releases en projecten is. We werken echter al sinds 2020 aan League of Distortion, en ik ben gewoon zo blij dat we eindelijk ons debuut kunnen uitbrengen. Ik geloof dat we hier iets nieuws en bijzonders hebben gedaan. Er is een unieke mix van muziekstijlen , die dit project de moeite waard maken om uit te checken denk ik.
Dat is absoluut waar, er is een mix van zoveel stijlen gaande van nu metal, symfonische metal tot heavy metal enz. Eerlijk gezegd moest ik er een tweede keer naar luisteren om het echt te snappen doordat het net iets te overweldigend overkwam bij een eerste luisterbeurt. Ik hoop dat je het niet erg vindt, want ik hou dus wel van dit album en de muziek. Maar ik denk dat mensen dit echt een tweede keer moeten luisteren als ze het na de eerste keer niet zeker weten, omdat het de moeite loont om te ontdekken waar het bij jullie echt over gaat. Wat is jouw mening over die uitspraak?
Ik heb dat ook van andere mensen gehoord. Het kan zijn dat er mensen zijn die het niet leuk vinden vanaf de eerste beluistering en het niet eens een tweede kans geven, het zij zo. Maar ik denk dat als je er echt onbevooroordeeld naar luistert, en probeert uit te vinden welke emoties we erin stoppen, door het nog een keer te luisteren, dan je het pas echt zult herkennen. Maar je moet er dus wel echt je geest voor openstellen. Het betekent dan ook veel voor me dat je het wel een tweede kans geeft om dit te ontdekken.
Ik hou van de combinatie tussen energieke riffs, en een emotioneel geladen input die ergens balanceert tussen woede en het bezorgen van een brok in de keel. Heel moeilijk om te beschrijven wat ik echt voel, dat maakt dat ik meteen onder de indruk was, na de tweede luisterbeurt dus. Is dat een weg die je bewust gekozen hebt of komt dit gewoon vanzelf?
Dat heeft onder andere te maken met de manier waarop ik zing, een combinatie tussen rauwheid en zachtheid. Ik hou van donkere teksten en ‘rime’, lage gitaarriffs maar ook van de opbeurende boodschap. Het is een contrast tussen die donkere muziek en de boodschap dat je niet alleen bent en dat mensen zich op hun gemak voelen dat we wilden uitbeelden. Dus ja, het was een bewuste keuze om het zo te doen.
Ik heb ook de indruk dat de teksten erg persoonlijk zijn, ben je niet een beetje bang voor de reacties op sociale media en anderen als je jezelf helemaal bloot geeft op die manier? of zie ik het verkeerd
Toen ik de teksten begon te schrijven was dat vooral in mijn kamertje, en ik was ervan overtuigd om ze uit te brengen. Het is natuurlijk een risicovolle stap om persoonlijke verhalen met de hele wereld te delen, maar ik wilde op die manier ook mensen aanmoedigen om over hun gevoelens te praten. Zodat als ik over mijn gevoelens praat, ze zich niet alleen voelen en hen een duwtje in de rug te geven om ook over hun eigen gevoelens praten. Daarom was het voor mij belangrijk om deze persoonlijke verhalen te delen, om de luisteraars te laten zien dat er niets mis is met het delen van je persoonlijke verhaal met anderen.
Ook de combinatie tussen het breekbare met het rauwe in je stem, met uitstekende riffs is magisch. Daardoor komt de geest van Kissin’ Dynamite en Exit Eden boven drijven, maar toch klinkt het ook net iets anders. Jullie lijken vooral de perfecte 'match' te hebben gevonden. Hoe tevreden zijn jullie zelf met het eindresultaat?
Het was belangrijk voor ons om niet iets te maken zoals Kissin' Dynamite of Exit Eden. Het moest iets nieuws en fris zijn. Natuurlijk zit een beetje invloed van die bands nog steeds in League of Distortion. Maar we wilden dus bewust het pad van de moderne metal volgen. We wilden een combinatie van sterke riffs en pakkende melodieën. En ik denk dat we daarin geslaagd zijn, dus ja blij met dit eindresultaat.
Daar hadden we het al even over, maar het extra interessante is dat je er dus geen muziekstijl op kunt plakken. een perfecte mix tussen nu metal, symfonische metal, heavy metal en noem maar op. Weer een bewuste keuze?
Ik hou van de oudere stijl van symfonische metal zoals Epica en Nightwish. Tegenwoordig probeert iedereen wat moderner te zijn, ik mis echter de oude symfonische metalstijl. En wilde absoluut die oude stijl erin verwerken We wilden ook meer metalcore en nu-metal invloeden erin stoppen en dit dus in combinatie met de oude school stijl van symfonische metal.
De band is ontstaan in de corona periode, was die periode toen een inspiratiebron?
Het was zeker een inspiratie. Allereerst gaf het me de tijd om langzaam aan de teksten te werken, en het geluid op te bouwen met de andere bandleden. Maar ook, het niet kunnen optreden of contact maken met fans vanwege die lockdown deed me beseffen hoe belangrijk die band met die fans eigenlijk is. Dat was een inspiratiebron voor nummers als 'The Bitter End' of 'Solitary Confinement', gewoon dat ik weer het podium op wilde om mijn muziek voor mensen te spelen.
Afgezien van al die persoonlijke meningen over dit album, wat zijn de algemene reacties tot nu toe
De reacties op de eerste drie nummers die we hebben uitgebracht waren overwegend positief. De laatste 'I'm a bitch' was het meest controversieel. Het was de bedoeling om een nummer met een heel andere geluidsstructuur te maken. Om mensen aan het denken te zetten, en daarin zijn we zeker geslaagd. Ik denk dus dat de reacties precies zijn zoals we hadden verwacht.
Jullie staan te popelen om weer het podium op te gaan neem ik aan, er was (of is) een tournee met Caliban, Annisokay en Resolve. Maar nu blijkt dat Caliban heeft afgezegd.
Het is geannuleerd met Caliban, Annisokav en Resolve en nu hebben we maar 6 shows. Het is niet zoveel als we wilden, maar we gaan terug on tour, en op het podium, dat is het belangrijkste.
Het wordt meer een probleem … Concerten die geannuleerd worden zelfs hele midknown festivals; de grote festivals en bands (zoals Rammstein) verkopen moeiteloos uit. Ervaren jullie die druk ook? Dat het moeilijk is om kaartjes te verkopen?
Wij ervaren dat probleem ook, we vragen mensen gewoon om toch kaartjes te kopen om de midknown bands en de kleine bands te steunen. Ik begrijp dat mensen bang zijn om kaartjes te kopen, omdat ze niet weten of het doorgaat of niet. Maar alsjeblieft blijf bands steunen, koop nieuwe albums. Houd de scene levend, het is echt nodig. Natuurlijk is alles tegenwoordig duur, dus ik begrijp het wel. Maar toch... we hebben dit echt nodig om de scene levend te houden.
Jullie doen ook veel promotie via sociale media, zoals YouTube, hoe belangrijk is sociale media voor jullie? Bereiken jullie er een heel ander publiek mee?
Heel belangrijk. Sociale media is de eerste manier om verbinding te hebben met de fans. Vooral voor degenen die niet naar een concert kunnen gaan vanwege vele redenen, wegens te duur of te ver weg. Het is belangrijk dat we met hen in contact komen via sociale media. Om maar een voorbeeld te geven. We hebben veel fans in Zuid-Amerika. Het is goed om op deze manier contact met hen te hebben, en misschien komen we op een dag naar Zuid-Amerika. Het is veel werk via sociale media, maar het is dus echt nodig. Want het geeft ons de mogelijkheid om dicht bij de fans over de hele wereld te blijven.
Wat vinden jullie van live streaming? Want zelfs daarmee bereik je soms een publiek dat waarschijnlijk niet naar jullie optredens komt, ik heb Balkanmuziek 'ontdekt' via die live streaming. Je zou ook kunnen proberen via Tik-Tok, maar dat is een ander verhaal…
We hebben nog nooit een concert livestreaming gedaan, maar het zou een geweldige kans zijn om dit te doen voor onze volgers in Zuid-Amerika, om een concert livestreaming te hebben. Maar het gevoel om voor veel mensen te staan, dat is net het geweldige van muziek maken, dat kun je nooit voor een camera doen.
Naast dit project ben je ook bezig met andere projecten?
We kunnen de details nog niet bekend maken, maar we zijn met iets speciaals bezig ja. Iets anders naast 'League of Distortion, dat ik kan aankondigen.
Wat zijn jullie ambities na al die jaren en hebben jullie een bepaald doel voor ogen?
League of Distortion is het project dat mij het nauwst aan het hart ligt vanwege de persoonlijke teksten en zo. We hebben er veel en lang over nagedacht hoe we het wilden presenteren. We zitten ook allemaal op dezelfde lijn om een sterke league te vormen. We willen dan ook echt iedereen in het universum uitnodigen om deel uit te maken van deze league. Dus mijn ambitie is dat mensen ons herkennen, ons volgen vanaf het eerste album en dat steeds meer mensen zich bij de league willen aansluiten en de bewegingen voelen die we erin stoppen. Dat we binnen die context nog een lange weg te gaan hebben, en de komende jaren verder kunnen bouwen aan dit project. Dat is een zeker doel.
Wat betreft ambities, wat heb je liever … afsluiter op grote festivals, of naam en faam opbouwen in het clubcircuit
Ik hoop gewoon dat we een naam kunnen worden in de scene, want we hebben echt een boodschap te vertellen aan de wereld. We willen dit delen met iedereen die het nodig heeft. Dat is het belangrijkste. Ik zie ons niet als een nicheband, ik zie ons als een band die er dus vooral is voor diezelfde mensen die het dus echt nodig hebben. Al deze mensen verenigen om deel uit te maken van League of Distortion is dan ook de belangrijkste ambitie, dit kunnen er 1000 of minder zijn. Maar we willen zo graag dat zoveel mogelijk mensen daar deel van uitmaken. Terloops, we hadden het tijdens dit gesprek even over tik-tok. Het zou geweldig zijn om op die manier ook bij de niet-metalfans interesse te wekken voor onze muziek, misschien moeten we overwegen om daar iets mee te doen.
Dat is een mooie verklaring om dit interview te eindigen. Bedankt voor dit leuke gesprek, veel succes met de nieuwe release en hopelijk zien we jullie live in België... liefst (voor mij persoonlijk) in een indoor concert :)
The Mars Model - Hans Verbeke, de zanger van The Mars Model, staat even stil over hun nieuwe plaat ‘Prima Urge’, verschenen in december 2022
Hoe zijn de reacties tot nu toe op jullie nieuwe album?
Het album kreeg mooie en lovende reacties, maar aangezien de plaat pas uit is en de verdeling pas gestart is, zal er nog wel één en ander binnen komen, goed of slecht, maakt op zich niet uit... feedback is heel belangrijk voor ons.
Kan je wat meer over de titel vertellen? Kan je wat meer uitleg geven waarover de songs gaan?
Primaire drang gaat eigenlijk over ons handelen en wandelen als mens...de drang naar zelf realisatie, de drang naar voortplanten, de drang om te ontwerpen, de drang tot een ander mens vernietigen in een machtsstrijd of oorlog… maar ook de primerende drang om bv. ons plaat te schrijven als een collectieve unit/band. De songs zijn redelijk direct en duidelijk, we steken niet onder stoelen of banken dat we een politiek gestoelde band zijn. Met politiek bedoelen we als in het aankaarten van onrecht, racisme, seksisme en homofobie... Onze teksten gaan echter ook over positiviteit, liefde en warmte. Iedere nadeel heeft een voordeel.
Voor diegene die het nog niet weten, waar komt jullie bandnaam vandaan?
Je bent de eerste die dit vraagt eigenlijk...dus bij deze …
THE MARS MODEL = a model of individual behavior. The Mars model is in de eerste plaats een setting die veel gebruikt word in de bedrijfsnijverheid...het is een samenwerking van verschillende soorten energie en ambitie die een plan kunnen doen slagen. Maar die lijn kan je doortrekken in het dagelijkse leven, zonder ambitie, energie en wilskracht worden zaken moeilijker. Het woord MARS staat ook voor strijdvaardigheid en het in vraag stellen van autoriteit. Daar we allemaal individueel verschillen is het uiteraard mooi om dit om te zetten in ons collectief als band.
Ook ditmaal is het artwork bijzonder geslaagd. Laat je dat proces volledig over aan diegene die het maken?
Het artwork hebben we zelf bepaald, we deden wat pre-work hier thuis op de computer en lieten alles finaliseren door Kustom Type… die ook de 'francobelga' plaat verzorgde. We zijn zelf uitermate tevreden met de uitkomst, en kregen hier ook veel toffe reacties over. Veel bands in het post-punk, wave genre hebben nogal snel de neiging om het 'doomy-gloomy' concept te gebruiken in artwork en hoezen. Ons hoes moest het tegenovergestelde uitbeelden, een frisse en heldere aanpak.
Een aantal songs zijn al een tijdje gekend door de live optredens. Bewust?
Dat is altijd een plus punt vinden we zelf...zo bouw je een vaste crew van mensen op die naar je optredens komen kijken...
Dominique Decandt schrijft de songs. Hoe gaat hij daarbij te werk? En wat is jullie inbreng hierin?
Het voordeel is binnen TMM dat iedereen zo een beetje zijn taak heeft, dat was de afspraak van in het begin. We voeren allemaal promo uit voor de band waar we kunnen...ikzelf bedenk meestal het conceptuele en de uitstraling in artwork… ik bedruk ons eigen merchandise en de rest van de band helpt met verdelen van die zaken. Fred en Olivier doen regelmatig interviews op Franse radio's en zorgen dat er communicatie is met bv bookers uit Wallonie... Dominiek verzorgt inderdaad het muzikale én het gross van het tekstuele.
Positief vind ik dat het teksten met inhoud zijn
Dominiek heeft een goeie combinatie muziek/teksten schrijven...de teksten liggen me volledig, daar is nog nooit een punt van gemaakt geweest. We brengen tekstueel inderdaad geen holle vaten. Je kan er vanuit gaan dat het right in the face teksten zijn... te weinig bands brengen een boodschap of concept. Persoonlijk is dat één van de redenen dat ik een mega voorliefde hebt voor punk/hardcore, omdat zij inhoud en verandering brengen in het tekstuele. Een band zonder klinkende boodschap...nog nooit deel van uit gemaakt trouwens.
Met ‘Sister Glory/ Frozen’ zaten jullie op een iets ander pad in vergelijking met jullie debuut ‘Francobelge’. Met ‘Primal Urge’ sluiten jullie terug meer aan bij jullie debuut. Bewust?
Ja, we willen niet persé op dezelfde lijn blijven wandelen als band. Dit was een kleine escapade te midden de Corona periode, niks was nog zeker... Primal Urge is eigenlijk geen aanleuning tot ons debuut, althans niet bewust. Er is een hele kleine wissel geweest in de line-up en dat hoor je sowieso al aan de plaat. We zijn daarnaast ook gegroeid als band, en dat hoor je ook. We bestaan nog niet zo heel lang en we vinden zelf dat het vooruit gaat...
Jullie hebben een stevige live reputatie en ik vind dat dit ook zo goed overkomt op ‘Primal Urge’. Een uitstekende master/mix productie moet ik zeggen
TMM is een live band vind ik zelf, een plaat schrijven is cool maar geef me maar een podium. Het was/is de bedoeling dat we een soort van pletwals zijn live, en dat blijkt echt te werken, gezien de commentaren die we daarover krijgen. Onze plaat moest een live sfeer hebben en we zijn inderdaad echt super tevreden van het resultaat. Het werken in de studio ging vrij vlot en we wilden ook de plaat niet plat mixen...ze moest een vuil randje hebben, echter zonder verlies van detail.
Het album is uit en nu? Wat brengt het komende jaar voor jullie en waar willen jullie naartoe met de band en muziek?
Tja, nu is het afwachten wat 2023 ons zal brengen, we hopen op een pak goeie shows maar er begint sowieso wat interesse te zijn in de band. We mikken niet echt op grote zaken, omdat we uiteraard realistisch zijn, wat voor ons belangrijker is, dat is een goeie energie en mensen die zich amuseren tijdens onze shows. Hopelijk zet de trend zich niet door dat een organisatie via "Te weinig reclame" rekent op een voorverkoop systeem of louter via een social media-event werkt, zodat er niet teveel annuleringen gebeuren.
Is er nog iets van The Mars Model dat we moeten weten?
We wanna rock your town inside out. :)
Bedankt voor het gesprek en succes!
Sonar - Dirk Ivens - Een underdog zijn en onder de radar blijven, zou voor sommige mensen een teleurstelling kunnen zijn maar is voor mij uiteindelijk een zegen
Binnen de EBM en de donkere elektronische muziek is Dirk Ivens een fenomeen op zich, door de ontelbare projecten als Dive / Sonar / Absolute Body Control / Motorik . Sonar was nog aanwezig op BIM Fest in Sint-Niklaas – we schreven nog ‘’Sonar werd in 1996 opgericht als een zijproject van elektronisch muziek pionier Dirk Ivens. Aanvankelijk had Ivens de hulp ingeroepen van Patrick Stevens. Nu werkt Dirk samen met een andere klankentovenaar Eric Van Wonterghem. Het resulteert in een oorverdovende brij aan klanken en beats die niet alleen de oorschelpen doen trillen, maar ook ferm inspelen op de dansspieren. Je wordt gehypnotiseerd door oogverblindende mooie effecten op het scherm, wat het totaalplaatje compleet maakt. De zinderende klanken zorgen er uiteindelijk voor dat een laatste aardverschuiving ontstaat.”
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/88627-bimfest-2022-het-ultieme-ebm-feestje-in-een-gezellige-club-sfeer.html
We vonden het hoog tijd om Dirk eens enkele vragen te stellen over die vele projecten, keerden terug naar het verleden en polsten vooral naar de verdere toekomstplannen van deze veelzijdige muzikant en top artiest die al meer dan 40 jaar meedraait in de scene:
Dirk, om even terug te keren in de tijd , je zit al een tijdje in de elektronische muziek wat is voor jou de grootste verandering naast sociale media en digitalisering?
De grootste verandering zit hem inderdaad daarin, elektronische instrumenten zijn volledig gedigitaliseerd met computer gestuurde klankkaarten en de media is totaal niet te vergelijken met tientallen jaren geleden. Waar zijn de posters, flyers, die oh zo mooie concert tickets gebleven? Allemaal verdwenen, vinyl is terug in zegt men, voor mij nooit weggeweest , nu is het nog slechts een fractie van wat het ooit geweest is en veel te duur. Maar het heeft ook allemaal zijn voordelen, iedereen is bereikbaar op verschillende platforms, soms zelfs een overvloed aan informatie.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Voor mij persoonlijk, een underdog zijn en onder de radar blijven zou voor sommige mensen een teleurstelling kunnen zijn maar is voor mij uiteindelijk een zegen. Op deze manier heb ik al meer dan 40 jaar mijn volle goesting kunnen doen in de muziekwereld en er voluit voor kunnen gaan zonder muzikale toegevingen te moeten doen. Een dieptepunt zou ik niet kunnen opnoemen want zelfs die gaven me een extra push en energie om nog meer bij te steken.
Met je uiteenlopende projecten heb je al heel wat watertjes doorzwommen, maar nog steeds lijkt het moeilijk om als Belgische band/artiest echt erkenning te krijgen in eigen
land? Ondervind je dat ook en wat denk je persoonlijk is de reden?
Het is zo dat de scene waartoe ik behoor blijkbaar duidelijk niet degene is waarvan men de artiesten op grotere festivals zoals op een Pukkelpop of Crammerock programmeert. Mijn muziek is ook niet echt radiovriendelijk, maar of dat dat een nadeel is? Eerlijk gezegd zou ik het ook niet anders willen, ik sta op podia wereldwijd en dat al decennia aan een stuk.
Ik zag je live met Sonar op BIM Fest, ik heb al verschillende edities gedaan , maar vonddeze de beste ooit wegens het gedurfde aanbod en over de grens van EBM kijken; heb
je zelf wat concerten gezien en wat is jouw mening?
Inderdaad , zoals men vaak beweert is onbekend meestal onbemind , de afwezigen hadden duidelijk ongelijk. Ik had al met enkele groepen in de laatste maanden het podium gedeeld, vooral in het buitenland, en ik probeer altijd om enkele nummers te zien om de sfeer op te snuiven. Ik denk dat het in het algemeen een aangename verassing voor het publiek was, er waaide duidelijk een frisse wind in het genre met deze veel belovende acts.
Ondervind je ook niet dat het pure EBM genre niet aanslaat bij de jeugd, die toch houdt van elektronische dansmuziek? Ik zag nu wel opvallend meer jongeren die vooral
kwamen voor die gedurfde acts … Jouw mening graag?
Ach, dat is ook een kwestie van smaak en er is in deze tijden ook zoveel te doen op muzikaal gebied. Het is soms moeilijk om keuzes te maken en de meeste genres zijn ook zodanig veel met elkaar versmolten, vroeger had je duidelijk het gevoel van die is voor dat genre en de ander voor dit maar tegenwoordig bestaat alle muziek grotendeels uit elektronica en EBM is daar maar een deeltje van.
Alles gaat ook veel sneller tegenwoordig met spotify/tik tok. Vroeger kon een artiest platen uitbrengen en zonder problemen twintig jaar meedraaien binnen de scene, hoe
sta je tegenover die evolutie?
Zelf kom ik uit een volledige andere tijd en heb ik mij met deze media nooit bezig gehouden maar ik versta wel dat in een tijd waarin het moeilijk is om nog LP's en CD's uit te brengen men als artist op zoek moet naar andere middelen om meer gezien en gehoord te worden want men bereikt op deze manier al snel duizenden mensen.
Maak je er ook geen gebruik van, van die media om een breder publiek te bereiken? Het is nodig ‘’mee te zijn’’?
Voor mij is dat meer om in contact te staan met mensen die op de hoogte willen zijn van optredens en deze te promoten en af en toe wat nummers of nieuwtjes te posten want het echte promotiewerk laat ik dan over aan de platenfirma.
Dit is een vraag die ik ergens zag passeren en wel interessante piste vond om te bewandelen. Als DIVE creëerde je zelfs een soundtrack voor een film uit 1995 van de
Italiaanse band Sigilium S en beeldend kunstenaar KOMA. Je hebt meermaals je
bewondering voor John Carpenter uitgesproken. Zou je overwegen om opnieuw aan een
soundtrack te werken?
In 2018 heb ik naar aanleiding van de heruitgave op vinyl, de originele versie was enkel op CD en VHS Video, twee optredens in Tokyo en een in Brussel met die soundtrack gedaan en dat was echt een ander gegeven in vergelijk met een normaal DIVE optreden. Ik ben een grote fan van donkere soundscapes / soundtracks en eigenlijk had ik de muziek al af toen ik Sigillum S gevraagd heb om er beelden bij te maken. Indertijd heb ik alles in real time en direct met een zeer beperkt aantal instrumenten opgenomen, terwijl er nu veel meer mogelijkheden zijn. Het idee om het nogmaals te doen staat mij zeer aan.
Muziek maken voor films en TV series.. is dat een ambitie waar je eventueel meer zou mee willen doen? en welke soort films genieten dan je voorkeur?
Eigenlijk niet want dat is meer een studio aangelegenheid en ik leef het meeste op als ik mijzelf volledig kan geven op een podium en mee kan gaan in de flow van het publiek en het volume van de speakers. Ik vrees dat ik mij snel eenzaam zou voelen in de studio of het moet zijn dat dat in samenwerking is met iemand anders en daar dan ook de nodige feedback krijg en dan zou mijn voorkeur meer naar thriller sience fiction gaan :-)
Laten we het even over jullie optreden op BIM hebben. Sonar was luid en grensverleggend, hoe waren de reacties? En zit er nieuw werk in de pijplijn met dit
project?
De reacties waren zeer goed, het was van 2016 geleden dat we nog met dit project opgetreden hebben met uitzondering van een onaangekondigde surprise gig op een verjaardagsfeestje enkele maanden geleden wat uiteindelijk ook de aanzet geweest is om nu op BimFest te staan. We hebben ook enkele nieuwe nummers gebracht en we zullen zien naar waar dat ons brengt, misschien een 12 inch E.P of zo en af en toe eens een optreden, het is niet echt de bedoeling om opnieuw de baan op te gaan, daarvoor hebben Eric en ik het te druk met onze andere projecten.
Ik heb je leren kennen met Dive maar ook met The Klinik, hoe zit het met deze projecten, zit er iets nieuw aan te komen?
Met DIVE heb ik en Jan Dewulf met wie ik de laatste DIVE gemaakt heb al enige teksten en muziek basissen klaar maar dat moet zeer spontaan gaan, niet iets uitbrengen om uit te brengen, we nemen onze tijd want het moet echt goed zijn, niets moet en alles kan. The Klinik is voor mij echt verleden tijd, laatste optreden was in 2014, dus ook al lang geleden en het is wat het was.
Even je projecten … Het meest actieve (als ik het niet mis heb) was dit jaar toch met Motor!k over ‘ je eigen grenzen verleggen’; met alle respect voor je andere projecten vind ik deze toch eentje waar je ferm buiten de lijnen kleurt. Hoe waren de algemene reacties op de laatste release en wat voor de toekomst?
Voor mijzelf was het duidelijk een volledig ander gegeven om na dik 40 jaar mijn gitaar nog eens boven te halen en geen frontman hoeven te zijn. Samen met Joeri (gitaar/ synth) en Dries (drums) hebben we een zeer aangename formule gevonden die onszelf toelaat om live te improviseren en muziek te maken die ook door het publiek gesmaakt word. We hebben niettegenstaande de heftige Corona periode dit jaar redelijk wat kunnen optreden, zowel in clubs alsook op belangrijke festivals en een derde LP plus de exclusieve 4track E.P "Odessey" uitgebracht. En op deze moment is onze 4de LP in de perserij, een plaat waar we heel trots op zijn.
Vind je met zo een druk schema nog tijd voor jezelf eigenlijk? Hoe blijf je dit combineren en waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Valt allemaal dik mee hoor, enkele jaren geleden heb ik besloten om met mijn labels Daft Records (CD's) en Minimal Maximal (Vinyl) te stoppen om mij meer toe te leggen op eigen muziek en minder met de zakelijke rompslomp bezig te zijn die er sowieso bovenop kwam en de vele werkuren of het nu om grote of mindere aantallen in verkoop ging. Het was een fijne tijd en bleek uiteindelijk een goede beslissing te zijn want plotseling was daar Covid en stond de wereld stil en hadden we alle tijd voor andere dingen :-)
Het jaar is bijna ten einde, Dirk … welke band/artiest heeft je dit jaar omver geblazen, geef onze lezers enkele tips?
Er zijn dit jaar weer goede platen uit gekomen en dan denk ik aan MADRUGADA / NO MORE / D.A.F / WHITE LIES / WOVEN HAND / ALAN VEGA / THE SOUND / MICHAEL ROTHER / A BLAZE COLOUR en THE MARS MODEL. Spijtig genoeg heb ik niet veel optredens meegemaakt buiten de indrukken die ik had van bands op festivals waar ik zelf moest optreden. Hopelijk komt daar in het nieuwe jaar verandering in.
Heb je na al die jaren nog ambities en doelstellingen? Je hoeft namelijk niets meer te bewijzen ondertussen …
Nu dat we weer mogen, zou ik terug meer op reis willen gaan en voor de rest zien we wel wat er op ons pad komt, er zullen altijd wel nieuwe uitdagingen opduiken en blijven optreden blijft belangrijk, dat houdt ons jong, en ... kijk vooral uit naar de nieuwe MOTOR!K , dat doen wij ook :-)
Bedankt voor dit fijne gesprek, voeg er gerust enkele links aan toe waar de lezers je
kunnen vinden en eventuele merchandiser aankopen.
Photo homepag @Patrice Hoerner
Optredens and biography = http://www.dirkivens.com/#myPage
MOTOR!K = https://www.outofline.de/artists
ABSOLUTE BODY CONTROL = https://mecanica.bigcartel.com/
DIVE = https://mecanica.bigcartel.com/
Cecilia Villar Eljuri werd geboren in Guayaquil (Ecuador), maar woont al sinds haar kinderjaren in New York. Als dochter van Libanese en Spaanse ouders mengt ze onder de artiestennaam Eljuri deze verschillende culturen samen, in een spannende, top-geproduceerde en vrolijke mix van rock, Latin en funk.
Op haar vijfde soloalbum ‘Reflexion’ laat de songwriter/zangeres/gitarist 11 nieuwe nummers met een sociale boodschap horen; "As a Latinx artivist, I try to break musical and social boundaries", zegt ze er zelf over.
Ze heeft een warmhartige stem en in de sound horen we uiteenlopende gitaarriedels; ze bewandelt het pad van de Latijns-Amerikaanse muziek en brengt het samen in een rockconcept op zeer ingenieuze wijze. Op die manier horen we een kruising van heavy rock, het Midden-Oosten, reggae, funk en dans grooves. Met een knipoog naar Santana.
“Espejo” klinkt aanstekelijk en een vlijmscherpe gitaar sound wordt aangevuld met die typisch Latijns-Amerikaanse invloeden.
Eljuri spreekt niet enkel de dansspieren aan, er is ruimte voor weemoed en melancholie.
Luister maar naar eens naar het prachtige “Home”. Wat een emotionaliteit.
Song na song laat Eljuri ons ten volle genieten van haar muzikaal talent. Sjiek!
https://www.youtube.com/watch?v=l1SpQ3qnN_E
Tracklist: Espejo - Salva La Tierra - La Voz Home - Shelter - Llévame - Por Ti - El Día - No Puedo Cruzar - Feeds You - El Camino - Keep It Up (bonus track)
‘Denim & Diamonds’ is het vierde album van country zangeres Nikki Lane en de eerste in 5 jaar. Na 2017's ‘Highway Queen’ had ze simpelweg even genoeg van haar hectische artiesten- en tourleven en richtte ze zich op haar 'vintage' winkeltje High Class Hillbilly. Daarnaast werkte ze muzikaal nog wel wat samen met Lana Del Rey (op haar album ‘Chemtrails Over The Country Club’), Brent Cobb en Spiritualized. Twee jaar geleden kwam ze in contact met Queens Of The Stone Age-frontman Josh Homme en hij wist het vlammetje weer aan te wakkeren. Met Homme als muzikant en producer, in zijn eigen Pink Duck Studios, nam de singer-songwriter Nikki Lane 10 nieuwe songs op. Het resulteerde in een aanstekelijk huwelijk van country, rock en singer-songwriterschap.
Het QOTSA-gehalte is op ‘Denim & Diamonds’ hoog, dat hoor je al aan de best stevige basis waarrond de songs zijn opgebouwd. Al vanaf “First High” gaat het tempo lekker omhoog, echter zonder al te hard of luid te klinken. Het is eerder de opzwepende en gevarieerde wijze van rock en country die perfect met elkaar wordt verbonden. Het aanstekelijke “Denim & Diamonds”, “Faded” en “Born Tough” tekenen dit alvast en zijn du een plus op de countrypop. “Live/love” is er dan eentje met een kampvuurgevoel. “Black Widow” is rockgetint en “Chimayo” klinkt gevoelig, weemoedig, emotievol.
Een brede kijk op het genre dus waarbij de inbreng van Josh Homme belangvol is.
Countrypop
Tracklist: First High - Denim &Diamonds - Faded - Born Tough - Try Harder - Good Enough - Live/Love - Black Widow - Pass It Down - Chimayo
Nederlands 
Français 
