‘No Rush’ is de negende studio-opname van MegaOctet, een kleine bigband van negen muzikanten, in de vorm van een buitengewone alchemie en geluidslaboratorium.
‘No Rush... Laten we onze tijd nemen, laten we luisteren, laten we componeren’, lezen we. Voor Andy Emler was het moment van intense eenzaamheid de aanleiding om te luisteren naar muziek uit de 20e eeuw (Arnold Schoenberg, Witold Lutoslawsky, György Ligeti, Maurice Ohana, Philippe Manoury, Tristan Murail, Bernard Cavanna, enz.) om vervolgens te beginnen aan een intense schrijffase.
"Ouv' la case” is een kleurrijke song die alle kanten uitgaat. We horen instrumentale pracht, bol van fijne, gemoedelijke en aanstekelijke adrenalinestoten . Intieme en energieke uitspattingen en uiteenlopende emoties. Wat een prikkelverwerking. En toch …'No Rush' blijft de rode draad.
De plaat is toch wel iets bijzonders, en tekent voor een mooie, sprookjesachtige totaalbeleving. De titelsong “No Rush” is letterlijk een onthaastingsnummer, genieten van wat er rondom ons gebeurt, stilstaan bij onszelf en het mooie van de omgeving.
Deze boodschap zet hij verder op een “Think or sink”, “Three thoughts for two” en op andere parels op deze plaat.
Elk van de muzikanten krijgen ruimte te improviseren en gaan niet voorbij aan het geheel. O.m. is er die knappe piano, die blazers of drumsolo's die zorgen voor dat totaalplaatje, een kleurrijk klankenpalet.
Tracklist: Ouv' la case 02:33 - No rush 05:37 - Think or sink 09:07 - Fondamental 6 12:31 - Three thoughts for two 11:07 - Minicrobe 2 02:14 - Just a beginning 08:40 - Good timing 04:25
No Rush
Andy Emler MegaOctet
La Buissonne/Stilletto
Cargo Cult uit Hamont (B) is een nieuwe band met een aankomend debuutalbum die de mosterd haalt bij een War On Drugs, Pixies of het Belgische Evil Superstars. Hun self-titled debuut album bevat 9 nummers en werd opgenomen in augustus 2021 in de Rootshouse Studio (Hechtel) door Jb Biesmans (Travellin' Blue Kings) en Patrick Cuyvers (The Scabs).
Bezetting: Terry Beks (zang, keys), Dries Beks (bass, zang), Guy Cardeynaels (gitaar, zang), Ollie Jannsen (gitaar), Inno Beks (drums). Deze plaat is een aanstekelijk, opzwepend meesterwerkje.
Lees het interview hier .
Op “Healty Snack” voel je adrenalinestoten door de opzwepende beats. Het is een catchy, aanstekelijke sound, die een kleurrijke wereld opent. Onderhuids is er een bevreemdend voelende golf op subtiele wijze. Het is heerlijk genieten van die lichte botsing tussen keyboard en gitaar, een zachtaardige wrijving, ondersteund door intense vocals.
“Nooit” klinkt erg gevarieerd en maakt de song boeiend.
Het zorgt ervoor dat de debuut plaat een ontdekkingsreis is van innemende en groovy klankentapijtjes. Intimiteit en stekeligheid vinden elkaar. “Arak” en “Demandeur de rien” laten iets meer avontuur horen. “All you can eat” is opzwepender en brengt ons terug naar de eighties. “Roy” is van hetzelfde allooi.
Die terugblik mag er gerust zijn , maar ze hebben nog voldoende eigen identiteit door die verrassende, creatieve wendingen en de popmelodie, waarmee ze een divers publiek kunnen aanspreken. We genieten optimaal van die warme sound , die per luisterbeurt z’n subtiliteit prijsgeeft.
Een bijzonder kleurrijk meesterwerkje dus.
Tracklist: Healty Snack 04:35 - My Pleasure Your Honour 04:36 - We saw a city 03:52 - Nooit 05:26 - Arak 03:56 - All you can eat 06:33 - Roy 04:23 - Demandeur De Rien 03:46 - Mandibles 04:58
Bart Plugers is een veelzijdig componist en zanger die zich laat inspireren door Chet Baker en Kurt Elling, later kwamen Europese grootheden als Theo Bleckmann en Sidsel Endresen erbij. Op 18-jarige leeftijd studeerde hij in Brussel bij David Linx en later in Lausanne bij Susanne Abbuehl.
Er zijn niet zoveel mannelijke zangers in de jazz, het maakt Bart Plugers een unieke parel binnen de scene. Voor dit project 'Blossom and Blashemy' laat hij zich omringen door muzikanten die hem perfect aanvullen en vooral aanvoelen, saxofonist Leo Fumagalli, pianist Mirko Maio, vibrafonist Lenni Torgue en Jules Martinet en Clément Grin op bas en drums zijn dan ook een enorme meerwaarde.
De band neemt je mee in een unieke beleving die gekenmerkt is van een lyrische intimiteit, pakkende intensiteit en een dosis melancholie. De warme klankentapîjtjes en de groove zijn eigen aan het genre , en ook hier is het aanwezig.
Een impressionistische kleurenpracht krijgen we van het combo, waarbij ruimte is voor improvisatie. Het is een visueel meesterwerk en de fantasie wordt geprikkeld.
Het poëtische kader zorgt voor een lach en een traan en doet ons lekker wegzweven.
Bart Plugers is ook een klasse verteller, die je meeneemt op zijn eindeloze reis. De instrumentatie en zijn prachtige vocals tekenen een uniek concept. Het is ademloos genieten,
Tracklist: Blossom and Blasphemy 06:21 She Wakes The Sun 03:39 Oak 05:33 I Promise You The Sea 07:13 Lucid 03:31 Still I Rise 07:18 Weberhard 06:26
De Noorse sing-songwriter Terje Nordgarden is er na 5 jaar opnieuw bij met een nieuw album ‘All We Need’. Net als op ‘Changes’ (2017) levert hij op ambachtelijke wijze kwaliteitsvolle pop (productie in de Athletic Sound Studio). De 9 nieuwe tracks zijn 'inspired by artists such as Wilco, The Band, Ryan Adams, Tom Petty, Coldplay and Bon Iver' en een 'rich repertoire of songs spanning from beautiful pop ballads to driving rock songs', lezen we.
“Together” en “When somethings undone” zetten meteen de juiste toon van een popkader, en klinken sterk door de warme, heldere vocals van Terje. Het intieme kader brengt je naar meer rustige oorden. Soms is er een aanstekelijke gitaarriedel als op het licht opzwepende “Only you” en “All we need”, die de sound wat extraverter maken , maar algemeen is de muziek ingenomen en kunnen we wegdromen in die mooie Noorse landschappen,;
Verderop zijn er nog de tempowissels en uptempo’s op “Riptide”; en klinkt het iets opwindender met het groovy “Your spell ain't working on me” .
‘All we need’ valt op door z’n intimiteit en ingetogenheid. Er is de gevoeligheid van het materiaal, dat een warme gloed uitstraalt. Dromerige pop dus. “River of Dreams” is dan ook een gedroomde afsluiter. Kwalitatief sterke plaat.
Tracklist
1. Together 2. When Somethings Undone 3. Only You 4. All We Need 5. Riptide 6. Last Breath 7. IMAFY 8. Your Spell Ain't Working On Me 9. River Of Dreams
Sing/Songwriting
All we need
Nordgarden
Doom metal grootmeesters AHAB zijn terug met hun vijfde studioalbum, ‘The Coral Tombs’. Het album is het eerste volledige in acht lange jaren. Na de eerste single en tekstvideo van het Duitse viertal voor "Prof. Arronax' descent into the vast oceans" (met Chris Noir van ULTHA), en de daarop volgende single "Colossus of the liquid graves" toont AHAB op hun nieuwe parel 'The Colar Tombs' hun uitzonderlijke talent met een geluid dat alleen AHAB kan creëren. 'Het is slecht, lelijk, mooi en zwaar in één, ' lezen we in de biografie … en dat klopt wel …
Voor wie van een avontuurlijke aanpak in het genre houdt, komt hier zeker tot z’n trekken; ze kleuren graag buiten de gitzwarte lijntjes. De zware doom wordt gecombineerd met rauwe, snelle riffs. Het begint al bij “Prof. Arronax' Descent into the vast Oceans”, een lange, filmische intrigerende , spannende song. Het is vooral de manier waarop de band je meesleurt naar het donkerste in je gedachten. AHAB staat als een huis en haalt o.m. inspiratie uit bands als Black Sabbath.
“Colossus of the liquid Graves” en “The Sea as a Desert” zitten tussen donker en licht, pijn en vreugde; elementen die uitersten als angst en gemoedsrust samenbrengen. Er is sprake van een aanhoudend, beklemmend sfeertje, eigen aan het genre. In al de nummers voelen we dit intens aan. Op “Maelstrom” wordt alles nog eens uit de kast gehaald, om de luisteraar onder te dompelen in de meest donkere gedachten.
Duisternis en waanzin waaien muzikaal over ons heen . Hier wordt de donkere ziel gevoed.
https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=yUkny0IHaWQ
Tracklist
Prof. Arronax' Descent Into The Vast Oceans 08:06
Colossus Of The Liquid Graves 06:26
Mobilis in Mobili 08:20
The Sea As A Desert 10:49
A Coral Tomb 10:11
Ægri Somnia 12:22
Mælstrom 10:02
Doom metal
The Colar Tombs
AHAB
Bosum, het Brusselse dreampop-project van Tom Verbeeck, kende een beloftevolle start. In 2018 en 2019 werden de singles vlot opgepikt en al snel kon de band leuke supports spelen voor Portland, The Bony King of Nowhere en Marble Sounds en er was zelfs wat interesse vanuit het buitenland. Hun cover van “Blinding Lights” van The Weeknd werd opgepikt als #Catchoftheday doro Stubru en de single stond twaalf weken in De Afrekening.
Het was een rollercoaster van grote en kleine successen, maar in 2022 verloor Tom de greep op zijn muzikale traject. Ondanks deze muzikale burn out bleef hij nummers opnemen in zijn homestudio. Eén daarvan komt nu uit als single.
“Tongues Of Angels” klinkt engelachtig, dromerig, lichtvoetig, onschuldig, … terwijl de lyrics dat niet altijd zijn. Mooi gedaan, knappe productie. Dit doet mij muzikaal wat denken aan Pauwel, Strand Of Oaks en het laatste werk van Gabriel Rios, of anders wel aan Ben Howard, Bear’s Den, The Haunted Youth, Mooneye, …. Gesneden voer voor Duyster.
https://www.youtube.com/watch?v=526ImvpkyU4
Jen is het soloproject van de Brugse Jente Neels, muzikante bij onder meer Sylvie Kreusch, Jan Verstraeten en Ratmosphere. Ze speelde solo al heel wat supports in zalen als De Roma, de AB, De Vooruit, Het Depot,… voor artiesten als K’s Choice, Duke Garwood, High Hi en Milo Meskens.
“I Don’t Wanna Fall In Love” is haar nieuwe single. Het is een song die van een trage, breekbare start steeds aanzwelt tot het een louterende en allesverpulverende kracht wordt. Knappe productie. Goede single. Dit smaakt naar meer.
Ane Brun uit Noorwegen viert dit jaar dat ze 20 jaar geleden haar debuutalbum ‘Spending Time With Morgan’ uitbracht. Om dat te vieren komt ze dit najaar in De Roma in Antwerpen spelen, maar er is ook ‘Portrayals’, een album met covers.
Covers maken een belangrijk deel uit van het werk van Ane Brun. Veel van wat op ‘Portrayals’ staat heeft ze reeds eerder uitgebracht, maar hier krijg je al haar covers netjes gebundeld. Het vertelt ons ook wat over waar de Noorse haar inspiratie vindt. En het blijkt dat ze een heel brede smaak heeft. Het gaat van Beyoncé’s “Halo” tot Radiohead’s “How To Disappear Completely”.
Blijkt ook dat ze waarschijnlijk wel wat beïnvloed is door de CD’s van haar ouders of oudere vrienden: “True Colours” van Cindy Lauper, “Big in Japan” van Alphaville, “I Want To Know What Love Is” van Foreigner, “Into My Arms” van Nick Cave, “By Your Side” van Sade, ”All My Tears” van Julie Miller, “Make You Feel My Love” van Bob Dylan, …
En ze gaat zelfs nog een generatie verder terug: met “Always On My Mind” (het bekendst in de versie van Elvis), de standard “Blue Moon”, Nina Simone’s “Feeling Good” en “From Me To You” van The Beatles. Omdat er zo weinig richting in zit, leert het ons niet zo heel veel over haar invloeden, behalve dat ze haar klassiekers kent.
Alle songs krijgen een breekbaar Ane Brun-jasje dankzij haar zeer herkenbare stem en de zuinige bandbezetting en arrangementen. ‘Portrayals’ is een mooie verzameling covers en soms moet het niet meer zijn dan dat.
De Noord-Ierse rockband Therapy? bestaat sinds 1989 en kende zijn absolute hoogtepunt in 1994 en 1995 met de hits “Nowhere” en “Diane”. Op dat moment waren ze één van de grootste bands ter wereld. Daarna zijn ze ongeveer dezelfde muziek blijven maken, maar echt grote hits konden ze niet meer scoren. Ze blijven wel graaggeziene gasten op de Belgische festivalpodia.
Therapy? brengt binnenkort een nieuw album uit (‘Hard Cold Fire’) en daarvan is “Joy” de voorbode. Deze heel degelijke single rockt lekker weg en is heel herkenbaar, maar heeft alweer niet de X-factor die hun materiaal van de hoogdagen wel had. Nochtans is de bandbezetting nagenoeg hetzelfde en zelfs de producer van toen zat voor deze nieuwe opname opnieuw achter de knoppen.
Enkel voor de nostalgie schaffen mensen geen album met nieuw werk aan. Wie er tot vandaag van overtuigd is dat Therapy? de beste rockband ter wereld is, die zal “Joy” en het aankomende album ook wel goed vinden. Wie twijfelt, zal na “Joy” nog steeds twijfelen.
“Slow Me Down” werd geschreven voor het Eén-programma Dagen Zonder Broer van Jeroen Meus. Deze driedelige docureeks volgt Meus in zijn rouwproces het eerste jaar na het overlijden van zijn broer Wim. Hij bezocht lotgenoten en gaat met hen in gesprek. De muziek in de reeks werd samengesteld op basis van afspeellijsten van Wim en Jeroen gaat op het einde van de reeks op bezoek bij de band The Me In You, één van de favoriete bands van zijn broer.
The Me In You schreef “Slow Me Down” als een soort eresaluut aan Wim. Ze deelden zijn passie voor muziek. De band speelde op het huwelijk van Wim, maar ook op zijn afscheidsdienst.
Het nummer ligt helemaal in het verlengde van hun prachtige album ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’ en groeit muzikaal van ingetogen en intiem uit tot een soort postrocknummer. Opmerkelijk is dat Jeroen Meus enkele noten saxofoon meespeelt op het nummer, voor wie echt heel goed kan luisteren.
In het nummer wordt er teruggekeken op een onbezorgde jeugd, ‘the days of our golden years… a life with no fears’ door iemand die zich geen blijf meer weet met zichzelf na het verlies: ‘I’m lost everyday, drifting a sea of silence.’ Uiteindelijk biedt de zee rust en troost: ‘Seaside, slow me down…’ Veel schoner dan dit wordt een eerbetoon niet.
https://www.youtube.com/watch?v=tfZNJwfW2QU
Cargo Cult - Door niet in genres te denken, behouden we de vrijheid om te flirten met genres die we graag horen en proberen we onze eigen stijl te behouden
Cargo Cult uit Hamont (B) is een nieuwe band met een aankomend debuutalbum die de mosterd haalt bij een War On Drugs, Pixies of het Belgische Evil Superstars. Hun self-titled debuut album bevat 9 nummers en werd opgenomen in augustus 2021 in de Rootshouse Studio (Hechtel) door Jb Biesmans (Travellin' Blue Kings) en Patrick Cuyvers (The Scabs).
Bezetting: Terry Beks (zang, keys), Dries Beks (bass, zang), Guy Cardeynaels (gitaar, zang), Ollie Jannsen (gitaar), Inno Beks (drums). Deze plaat kwam net uit en is een aanstekelijk, opzwepend meesterwerkje.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met de band.
Stel jezelf eens voor, wie zijn Cargo Cult? Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
Cargo Cult is een indie band uit Hamont met leden die elkaar kennen vanuit andere groepen. De drang om een geluid neer te zetten waar het wel eens over ging na de repetities van die andere bands werd steeds groter tot er op een moment een eerste repetitie plaats vond in de huidige bezetting. Dries Beks (bas, zang), Inno Beks (drums) en Guy Cardeynaels (gitaar, zang) speelden bij de rockabilly band Geraseane Pigs, Terry Beks (toetsen, zang) en Guy kenden elkaar van bij de ska band Dirty Undies. Gitarist Oliver Janssen werd erbij gehaald en Cargo Cult was een feit!
Heeft corona geen roet in het eten gegooid , of was dat een bron van rust om verderdit project te kunnen uitwerken? Hoe hebben jullie die tijd als muzikant en band doorstaan?
Die corona periode heeft ons de kans gegeven om intensief te experimenteren met deze bezetting. Er lag geen druk om te gaan optreden dus konden we de tijd nemen om aan onze nummers te sleutelen tot dat ze klaar waren om op te nemen in de studio.
Het debuut ‘Cargo Cult’ kwam net uit; jullie hebben ondertussen al enkele singles uitgebracht, hoe waren de eerste reacties?
De reacties waren goed en het is altijd fijn om mee te krijgen wat anderen in je muziek horen. Het was soms verrassend welk geluid mensen herkennen in je muziek. We kregen vergelijkingen met bands waar we zelf nog nooit van gehoord hadden zoals Granduciel en China Crisis en als je dat dan gaat opzoeken heb je er weer een ontdekking bij. De eerste single “My Pleasure Your Honour” kreeg best wel wat ‘plays’ via streaming, tot in hoeverre dat iets wil zeggen natuurlijk, maar we zijn heel blij hoe het zich langzaam verspreidt.
In de luisterbeurt merk ik het volgende: er is een subtiele verwijzing naar de jaren ’80, als een soort rode draad doorheen de plaat. Is dat een bewuste aanpak? Of hoe moeten we dat zien?
Inderdaad, eerder subtiel... Tijdens die corona periode werd je bijna verplicht om letterlijk en figuurlijk stil te staan. Dat gaf ons ook de gelegenheid om terug te kijken en zo kwamen we wel eens uit bij muziek van oa de jaren 80. Daarom niet het idee om dit na te spelen maar we hebben wel een gemeenschappelijke liefde gevonden voor bands zoals Dire Straits, Don Henley of wat later in de jaren 80 Pixies... Geen bewuste keuze maar wel één van de vele invloeden die in het album ‘Cargo Cult’ terug te vinden zijn.
Het is echter niet zo dat jullie een soort ‘ode aan die tijd’ brengen, er gebeurt veel in jullie muziek. Hoe zouden jullie zelf de stijl zelf omschrijven; welk doelpubliek zouden jullie willen aanspreken of ben je daar niet mee bezig?
Daar zijn we niet (bewust) mee bezig... Op muziek staat geen leeftijd en de tijd van afgebakende genres zoals we die kenden is voorbij denk ik. Je hoort in de nummers soms invloeden vanuit stonerrock of desert blues en daarnaast durven we een instrumentaal nummer ook als filmisch aan te pakken. Omdat we steeds met dezelfde instrumenten en leden spelen is het dan eerder een sound die herkenbaar wordt dan een stijl.
Ik vind het mooi hoe jullie lekker opzwepende songs combineren met intieme pareltjes, met een bevreemdend mooie zweem; is dat een bewuste aanpak geweest?
Dank je. Dat is wél een bewuste aanpak, puur voor de afwisseling voor onszelf en het publiek. Zo blijft een plaat of een optreden boeiend. Kijk bijvoorbeeld naar Ween, ze brengen platen uit die alle kanten uitschieten maar je hoort toch dat het Ween is. Dat vind ik fantastisch! Door niet in genres te denken, behouden we de vrijheid om te flirten met genres die we graag horen maar proberen we wel onze eigen stijl te behouden.
Ik ervaar dat het een groeiplaatje is , die per beluistering intrigeert? Klopt het of hoe moet ik het zien?
Zoiets sluipt erin tijdens het mixen. Na de opnames in de studio mag ik mij uitleven in de mix. Tijdens dat proces ga ik op zoek naar extra laagjes en geluiden om onder de originele opnames te leggen, om de nummers nog meer eigen identiteit mee te geven, wat meer in te kleuren, iets wat ik zelf ook altijd leuk vind als ik naar muziek luister. Zo verschilt het zelfs over welke installatie je de muziek luistert, in de auto, via je hoofdtelefoon, over studio speakers of via je bluetooth box, .. welke geluiden er meer of minder hoorbaar zijn. Soit, het nummer moet er staan op zich, dat is het belangrijkste, die kleine geluidjes kan je zien als iets extra.
Ik vind het een voortdurend flirten met een toegankelijke sound versus lichtjes experimenteren; klopt dit?
We houden van de vrijheid om ons niet vast te pinnen aan de standaard strofe/refrein structuur. Voor ons klinken de nummers heel logisch maar dat komt vooral omdat we ze al een tijdje zo spelen. Live is er ook ruimte voor experiment en mag een nummer wel eens afwijken van de studio versie, dat maakt het voor ons interessant en het houdt ons scherp! Het was wel een bewuste keuze om sommige nummers eerder toegankelijk te maken, je moet het de luisteraar ook niet te moeilijk maken. Als mensen daarna nog zin hebben om zich verder te verdiepen in wat we doen, komen ze vanzelf de meer 'experimentele' nummers tegen en nestelen zich deze na een tijdje hopelijk ook in het oor van de luisteraar zoals ze bij ons ook gedaan hebben.
Wat zijn de verwachtingen van dit project, is het jullie ambitie om een Sportpaleis uit te verkopen? Of eerder naam te maken in het club circuit? Wat geniet je voorkeur?
Dat zal de tijd moeten uitmaken. We scheppen zelf weinig verwachtingen dan valt alles mee wat we krijgen aangeboden.
We leven in tijden dat je een song op spotify hoort, en godbetert zelfs tik-tok, je kunt er niet aan voorbij. Is het dan nog interessant om daadwerkelijk een album uit te brengen?
Voor onszelf is het zeker interessant om een volledig album uit te brengen zodat we niet elke song als een single moeten benaderen. Als we zin hebben om een nummer op te nemen met een intro van een minuut moet dat gewoon kunnen zonder rekening te houden of het voldoet aan de snelheidsnormen van bovenstaande voorbeelden. Daarnaast, elke song heeft zijn plekje binnen het album, er wordt nagedacht over de volgorde, de opbouw is belangrijk en het album wordt aangeboden in zijn geheel. Die digitale platformen zijn handige hulpmiddelen om je muziek snel aan de man te brengen en de keuze is aan de luisteraar of die zich wil onderdompelen in een volledig album van de band. We zijn zelf opgegroeid met 'albums' en verwijzen tijdens gesprekken vaak naar een bepaald album wat met zijn 12 nummers vaak een andere sfeer had dan zijn voorganger etc. (geweldige gespreksstof voor de gemiddelde dertiger)
Plannen en live optredens?
11 maart albumvoorstelling in De Posthoorn, Hamont
17 maart albumvoorstelling in Djingel Djangel, Antwerpen
21 maart Durango Sessions, Radio Benelux , Paal/Beringen
Bedankt voor dit gesprek. We duimen mee voor jullie
AHAB - De uitdaging om nautische literatuur te componeren op een manier die ons alle vier 100% bevalt en authentiek is, is het enige doel dat ik heb. De rest is de kers op de taart
In januari bracht de extreme doom metal grootmeesters AHAB hun vijfde studioalbum, getiteld ‘The Coral Tombs’, via Napalm Records, uit. Het album is het eerste volledige album van de band in acht lange jaren. Na de eerste single en tekstvideo van het Duitse viertal voor "Prof. Arronax' descent into the vast oceans" (met Chris Noir van ULTHA), en de daarop volgende single "Colossus of the liquid graves" toont AHAB op hun nieuwe parel ‘The Colar Tombs’ hun uitzonderlijke talent en een geluid dat alleen AHAB kan creëren. ‘Het is slecht, lelijk, mooi en zwaar in één. ‘ lezen we in de biografie, én dat klopt wel.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Daniel..
Het is moeilijk te geloven, maar Ahab werd 18 jaar geleden opgericht. Als je terugkijkt op al die jaren, wat waren dan de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Daniel: Het is raar dat het al 18 jaar geleden is dat we AHAB als project begonnen, met geen andere bedoeling dan het opnemen van enkele doom-metal nummers. De aandacht die we kregen nadat we ‘the call of the wretched sea’ hadden uitgebracht was waanzinnig .Ik kan me eigenlijk geen dieptepunten herinneren binnen onze bandgeschiedenis. Hoewel we de laatste 8 jaar niet echt actief meer waren, zijn er nog steeds mensen over de hele wereld die ons steunen. Ik ben ontzettend dankbaar dat we kunnen doen wat we doen, en er liggen zeker nog veel spannende projecten in het verschiet.
Jullie debuutalbum ‘The Call of the Wretched Sea’ was geschreven in een funeral doom stijl. Wat is het grootste verschil tussen toen en nu?
Daniel: Het grootste verschil, naast het feit dat we ouder zijn en het andere tekstuele sjabloon dat we toen hebben gekozen, is dat we ons geluid in de loop der jaren hebben ontwikkeld. We schreven ‘The call of the wretched sea’ met de bedoeling om Melville's "Moby Dick" te componeren met elementen van Funeral-doom. Op alle volgende albums maakten we een ontwikkeling door die zowel natuurlijk was als geleid was door de romans die we componeerden. Ik zou zeggen dat we nu op een punt zijn waar we "ons geluid" hebben gevonden, maar niettemin open staan om er nieuwe elementen aan toe te voegen om deze basis te verrijken.
Door de jaren heen hebben jullie inderdaad evoluties doorgemaakt, en ik vermoed dat jullie helaas er fans door verloren hebben, die het jammer vinden dat jullie de pure funeral doom wegen verlaten hebben. Wat vind je daarvan als band en als persoon (persoonlijk hou ik dus meer van bands die evolueren en zichzelf opnieuw uitvinden en dus soms risico’s nemen, zoals jullie doen dus)?
Daniel :Ik denk dat het belangrijk is dat er bands zijn zoals AC/DC bijvoorbeeld die hun hele discografie bij hun roots blijven. Ik hou van AC/DC en als je één van hun albums goed vindt, zal je ook tevreden zijn met de meeste van hun andere albums.... althans min of meer. Dat is mijn standpunt als luisteraar, maar als muzikant en componist heb ik een totaal andere benadering, vooral met AHAB. We hebben deze band opgericht om nautische romans te componeren, die verschillen in verhaal en sfeer. We moeten ons geluid dus aanpassen om een authentiek resultaat te kunnen leveren. Ik heb er absoluut geen probleem mee als iemand mij vertelt dat hij of zij de voorkeur geeft aan ons eerste album. Het is niet mijn bedoeling om mensen op andere gedachten te brengen of om zoveel mogelijk mensen aan te spreken. We hebben het geluk dat we heel wat mensen bereiken met onze muziek, die zeker niet voor de massa is gemaakt. De uitdaging om nautische literatuur te componeren op een manier die ons alle vier 100% bevalt en daardoor authentiek is, is het enige doel dat ik heb. De rest is de kers op de taart.
De pauze tussen ‘The Boats of the Glen Carrig’ (dat is trouwens een fantastisch album) en ‘The Coral Tombs’ is kolossaal, waarom duurde het zo lang voordat deze nieuwe werd gemaakt?
Daniel: Nou, het leven gebeurde. We kregen bijna allemaal kinderen tijdens de laatste jaren, dus iedereen had zijn hiatus van de band op zijn minst voor een paar maanden. We hebben het geluk dat twee vrienden ons ondersteunen als sessiemuzikanten, zodat we toch nog live konden optreden. Na de release van een nieuw album ben ik absoluut niet geïnteresseerd in het schrijven van nieuwe nummers. Ik heb wat afstand nodig om na te denken voordat ik me klaar voel voor een nieuw project. Als de tijd rijp is beginnen we meestal samen te komen voor jamsessies, met geen andere bedoeling dan samen te spelen. We hebben op dat moment meestal geen tekstsjabloon, dus de meeste ideeën vinden hun weg niet naar een plaat of moeten worden aangepast aan het verhaal waarmee we werken. Het componeren zelf duurde eigenlijk niet langer dan op onze vorige albums, maar we hadden wat tijd nodig om te beslissen welke roman we gaan componeren. Er was geen druk van de platenmaatschappij en we kregen toch meer aanbiedingen voor live shows dan we konden realiseren, dus het was gemakkelijk voor ons om wat shows te spelen en te wachten tot de juiste tijd was gekomen.
Ik heb naar het nieuwe album 'The Coral Tombs' geluisterd en ik moet zeggen gefeliciteerd. Ik vind het een erg (donker) emotioneel album. Waar komt de inspiratie vandaan?
Daniel: Tijdens het compositieproces is alle muziek die geschreven is voornamelijk beïnvloed door het lyrische sjabloon waar het album op gebaseerd is. Hoewel ik ook een opleiding muziektheorie heb gevolgd, heb ik deze kennis nooit gebruikt bij het componeren. Het enige criterium of een partij, een melodie of een harmonische verandering al dan niet in het arrangement past, is of het goed voelt of niet. Het gebeurt vaak dat ik diep geraakt word door melancholische muziek, en ik weet zeker dat deze noten die de luisteraar emotioneel kunnen raken, geschreven zijn door mensen die met het hart componeren. Als we de nummers live op het podium uitvoeren, erken ik dat ik ook de neiging heb om muziek en teksten in verband te brengen met privé-emoties of gevoelens, dingen die niets te maken hebben met hun lyrische template.... en deze verschillende manieren om te ervaren en te interpreteren is uiteindelijk het kostbaarste geschenk van muziek.
Was (en is) deze donkere tijd waarin we leven sinds de pandemie ook een inspiratiebron? Of komen jullie inspiratie ergens anders vandaan?
Daniel: Mijn bijdrage aan AHAB is in de eerste plaats muziek. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de pandemie of de voortdurende oorlog in Oekraïne me niet raken, het zijn echt donkere tijden waarin we leven. Vooral als vader van twee kinderen is het niet altijd gemakkelijk om dit slechte nieuws te negeren. Als ik teksten zou schrijven zouden deze onderwerpen zeker een impact op me hebben, maar met het componeren van de muziek is het compleet het tegenovergestelde. Hoewel ik ook graag naar Duitse punkmuziek luister, die vaak politiek is, zou ik mijn muziekconsumptie vergelijken met het proces van het lezen van een boek, waarbij je een medium gebruikt dat je op een apart niveau tilt om al het andere om je heen weg te laten vallen. Met AHAB was het de bedoeling om vanaf het begin nautische romans te componeren. Ik probeer me tijdens het componeren altijd te concentreren op het verhaal, de echte wereld heeft geen invloed op de muziek, hooguit subliminaal. Dus de verhaallijn van de roman of beter gezegd de teksten van Chris als de essentie van de inhoud zijn de leidraad voor mijn bijdrage aan AHAB.
Op een bepaalde manier (je kunt het ermee eens zijn, je kunt het er niet mee eens zijn, maar dit is hoe ik het voel) is er in bijna elke doom act een link naar Black Sabbath. Jullie doen iets unieks, maar toch is er in zekere zin die link. Wat vinden jullie van deze uitspraak?
Daniel: Black Sabbath was een zeer belangrijke band in de geschiedenis van de heavy metal, en nog belangrijker voor de ontwikkeling van doom-metal. Persoonlijk denk ik niet aan Black Sabbath als ik mijn gitaar pak om te componeren voor AHAB, maar ze hebben zoveel bands beïnvloed dat het absoluut mogelijk is dat ik inspiratie put uit een muziekstuk dat eerder geïnspireerd werd door een nummer van Black Sabbath. Dat donkere en ongepolijste gitaargeluid van hen is een van de meest iconische stijlmiddelen van de doom-metal geworden, en dat is iets wat we misschien gemeen hebben....en als je zoekt op overeenkomsten, is het mogelijk dat je er ook een paar vindt.
Het is ook een zeer gevarieerde plaat, intiem als alle registers opengooien in een donkere wervelwind. Is dat een bewuste aanpak?
Daniel: De samenstelling van een album gebeurt nummer na nummer, in verschillende fases. Ik werk graag met contrasten in onze songs, want tegengestelde elementen zijn zeer effectieve instrumenten die elkaar benadrukken, vooral als ze botsen. Het is dus zeker de bedoeling om in de meeste nummers variatie aan te brengen. De algemene indruk van de hele plaat daarentegen is voor mij ook altijd een kleine verrassing, en het hele plaatje ontvouwt zich pas als je het album van begin tot eind beluisterd hebt.
Ik hou van de pure doomsfeer die me een warm donker gevoel van binnen geeft (ik ben een donkere ziel, die ook naar new wave luistert). Waar blijft de inspiratie vandaan komen?
Daniel: We zijn begonnen als een project dat sterk beïnvloed is door de stijlmiddelen van funeral doom-metal. Hoewel we in de loop der jaren onze eigen stijl hebben ontwikkeld, is er nog steeds die kern die bestaat uit (extreme) doom-metal. Ik heb in verschillende bands gespeeld vóór AHAB, maar achteraf zou ik zeggen dat er voor mij geen genre zo geschikt was als doom-metal als het gaat om het uitdrukken van stemmingen en gevoelens. We spelen dit soort muziek al bijna 20 jaar, en we zijn nu op een punt waar het gewoon natuurlijk aanvoelt om in die "taal" te componeren.
En waar hebben jullie voor dit album de inspiratie gehaald? Wat is het centrale lyrische motief van het album?
Daniel: Zoals al zijn voorgangers is ‘the coral tombs’ tekstueel gebaseerd op een nautische roman, namelijk "20000 leagues under the sea" van Jules Verne. We hadden het er enkele jaren geleden al over om deze roman als sjabloon te gebruiken, waarvan ik het verhaal alleen kende van deze oude Disney film. Hoewel ik het verhaal erg goed vond, kon ik me onze muziek niet voorstellen bovenop die verhaallijn van de film, die duidelijk voor een jonger publiek is gemaakt. We passen ons geluid natuurlijk altijd aan , aan een nieuw verhaal dat we componeren, maar aan de andere kant moet dat verhaal ook een mogelijke basis zijn voor zware riffs en grunts. Toen Chris uiteindelijk het boek las, herkende hij het volledige potentieel ervan en leverde hij een "tweede niveau van interpretatie" door zich te concentreren op het karakter van de mysterieuze kapitein Nemo en zijn afkeer van de wereld daarboven.
Het is een fantastische plaat, de verbeelding wordt voortdurend geprikkeld. Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Daniel: Nou de reacties waren tot nu toe echt heel goed. Het is een tijdje geleden dat we feedback kregen voor een nieuwe release zoals je weet, maar het voelt alsof de weerklank die we krijgen voor ‘the coral tombs’ van fans en de media nog beter is dan voor zijn voorganger. We zijn opnieuw de hitlijsten binnengekomen, zelfs op een veel hogere positie dan de vorige keer, wat absoluut te gek is. Ik las ook enkele commentaren van luisteraars die de sfeer van ‘the coral tombs’ vergeleken met ‘the call of the wretched sea’. Hoewel ik dat niet helemaal kan herhalen, beschouw ik dat ook als een positieve feedback over de immense aandacht die ons eerste album heeft gekregen.
Na deze release neem ik aan dat je op tournee gaat? Komen jullie ook naar België? En festivals?
Daniel: We gaan op pad om wat clubshows in Duitsland te spelen en ook festivalshows in Europa zoals het SUMMER BREEZE of DAMNATION FESTIVAL. We hebben nog enkele open data en ik denk dat er ook een show in België in het verschiet lag, maar voor zover ik weet is er nog niets bevestigd.
Zijn er na al die jaren nog ambities of doelen die jullie nog willen bereiken (naast de wereldheerschappij natuurlijk)?
Daniel: Er zijn nog steeds veel festivals waar we nog nooit gespeeld hebben, en plaatsen waar we nog nooit geweest zijn, dus er valt nog veel te ontdekken. Ik weet nog dat we onze eerste aanbieding voor een live show kregen, om op een Doom Festival in Zuid-Duitsland te spelen, en ik dacht echt: "WTF, groter dan dat kan het voor ons niet worden"! Volgend jaar spelen we onze eerste show in de VS als onderdeel van Maryland Death Fest. Ik ben erg dankbaar dat we kunnen doen wat we doen, en dat er mensen zijn die ons al jaren steunen en volgen. Het vuur brandt nog steeds en ik hoop dat onze reis nog lang niet ten einde is!
Met de stijl van muziek die jullie brengen, gaan jullie geen grote festivals als Wacken of zo afsluiten denk ik. Misschien is dat ook niet jullie ambitie, of wel?
Daniel: Nou we hebben eigenlijk in het verleden al festivals afgesloten door de laatste slot op de laatste dag te spelen op Brutal Assault festival bijvoorbeeld. We hebben ook een keer heel laat gespeeld op Summer Breeze, maar ik kan me niet herinneren of we echt de laatste band op die dag zijn geweest. Hoewel het echt moeilijk is om tot laat in de nacht wakker te blijven, vooral op een festival waar je meestal de hele dag op de been bent, verkies ik deze slots boven die vroege bij daglicht op een openluchtpodium. Ik ben me ervan bewust dat er altijd fans zijn die een heel laat slot op de laatste avond van een driedaags festival niet zullen halen. Maar de feedback van degenen die deze shows hebben bijgewoond is altijd erg goed geweest, en ik neem aan dat zij ook de voorkeur zouden geven aan een zeer laat optreden boven een vroeg optreden.
Bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn vragen te beantwoorden. Als je nog iets wilt toevoegen, voel je vrij …
Daniel: Nou, heel erg bedankt voor dit interview. ‘The coral tombs’ is uit op Napalm records en ook verkrijgbaar in onze bigcartel shop. Geef het een luisterbeurt, verspreid het woord en ik hoop jullie binnenkort ergens te zien!
Pics homepage @ Stefan Heilemann
Check: https://napalmrecords.com/english/ahab
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden 'play Bob Dylan' - Like A Rolling Stone!
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden
Eind 2019 hield 'Dylan's Never Ending Tour' halt in The Anthem, Washington, DC. Na 'It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry' zou Bob zijn kerstreces aanvatten en na nieuwjaar richting Japan trekken. Helaas zorgde een virus ervoor dat Dylan deed wat geen Bobcat (een fervente Dylan-fan) voor mogelijk hield: (voorlopig) niet meer optreden …
Ondanks het adagio 'Nobody sings Dylan like Dylan', kan je bibliotheken vullen met Dylan-covers. In alle maten, genres en - vooral - soortelijk gewicht wordt de meester gecoverd.
Ter ere van Bob zijn 80ste verjaardag streamde Stef Kamil Carlens onder de noemer 'Bob, Till We Drop - A Midnight Special' een eigenzinnige selectie uit Bobs oeuvre. Met success … waardoor een vervolg moest komen. Naast een plaat werd Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden (*****) uit de grond gestampt, een ode live aan de grootmeester zelf in een vol gelopen AB Flex. Met z’n band tekende Stef Kamil voor een speelse virtuositeit, die de muziek van Bob Dylan (bijna) heruitvond..
Eigenzinnige versies van “All Along the Wachtower”, “Dead man, Dead man” en “Blinde Willie McTell” werden vol overgave door Stef gezongen; om kippenvel van te krijgen. De man straalt tonnen charisma uit, en is een klasse entertainer.
Met een verhaal, wat humor en met kwinkslag loodst hij ons doorheen de set. Het zijn interessante verhalen, die aan de songs worden verbonden.
Bob Dylan is een uitzonderlijk tekstschrijver, die zoveel mensen heeft geïnspireerd; of dat nu over de liefde gaat, of er is een politieke boodschap, het speelt allemaal geen rol.
We krijgen het allemaal te verwerken in een twee uur! durende set.
Uiteraard staat Stef niet alleen op dat podium, 'The Gates of Eden' zijn even belangvol. We krijgen heerlijke riffs, lekkere drums, een verbluffende bas en kleurrijke keys.
We ware nook onder de indruk van de twee achtergrondzangeressen Lize Accoe en Rahmat Emonds door hun warme soulvolle vocals, waarbij ze soims hoog konden uithalen. Mooi!
Een emotievolle set die Stef Kamil raakte. De sterke respons van het publiek ontroerde hem. Het publike mocht het soms zelfs overnemen. Een mooi moment.
Een fijne afwisselende set in het material van Dylan ook … Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden spelen het material ingenomen , meeslepend, groovy als gedreven, extravert. Bezwerend en opzwepend dus.
Stef Kamiel Carlens legt met z’n the Gates of Eden de lat hoog. Er is geen momentje rust. Ze gaan ervoor. Iedereen genoot, en ging mee in die muzikale leefwereld
De set werd afgesloten met een absolute klepper, “Like A Rolling Stone”. Een staande ovatie volgde. “Forever Young” was de boodschap die de lading dekte, want het voor altijd jong zijn, heb je vooral zelf in de hand.
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden hebben in elk geval die songs van Bob Dylan op eigen unieke wijze geïnjecteerd, waardoor ze terug jong en nieuw klinken. Het klonk opmerkelijk indrukwekkkend alvast wat ze deden, op iemand die zijn stempel heeft gedrukt op de wereld met zijn muziek.
Setlist: I&i //All Along The Watchtower //Dead Man, Dead Man //New Pony //What Was It You Wanted //Isis //Can't Wait //Don't Fall Apart On Me Tonight //Blind Willie McTell //Most of the Time //Never Gonna Be The Same Again //Shelter From The Storm //Emotionaly Yours //Not Dark Yet //Political World //The Groom Still Waiting At The Alter //Most Likely You Go Your Way //Caribbean Wind //Like A Rolling Stone //Forever Young
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Greenhouse Talent
RUTH - RUTH weet de dansspieren aan te spreken alsook de gevoelige snaar te raken
RUTH is een talentvolle singer-songwriter die we ontdekten op BUSKER festival 2022 in Herent; het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Op 3 maart bracht ze een nieuwe EP uit 'Inside Out' , deze keer met een voltallige band. We waren aanwezig op de release party in JH SOJO, Kessel-Lo (Leuven). Ze weet met haar band de dansspieren aan te spreken alsook de gevoelige snaar te raken.
Het fijne aan RUTH (*****) is dat ze zich niet een hokje laat murwen, soms gaat ze de intieme tour op , soms worden alle registers open gegooid binnen een aanstekelijk kader; het materiaal klinkt catchy.
Ze is een bijzondere, talentvolle frontvrouw, die zich zeer goed heeft weten te omringen, o.m. de celliste kan evengoed gitaarspelen, en verder zijn er de groovy baslijntjes, de warme keys en opwindende drums. Ze vormen een mooi geheel met RUTH’s vocals. Elke schakel is dus even belangrijk, wat zorgt voor magie.
De songs uit deze EP zijn trouwens enorm uiteenlopend, van een jazzy naar een eerder folky sfeertje of met een weemoedig gevoel, het komt live allemaal tot uiting binnen de set.
Het onderstreept haar talent. Ze spreekt op die manier een breed publiek aan van puur sing-songwriting tot de ware popliefhebber. Ze ontpopt zich tot een fijne parel, en dat koesteren we …
"Wat me uniek maakt? Ik probeer op een persoonlijke en eerlijke manier te praten over hoe ik dingen beleef. Dat ik mijn stem daarin vooral gebruik. Ik probeer dat op een bereikbare manier te doen, maar ook vast te houden aan mijn eigen verhaal. Als je houdt van soul muziek, en van subtiele kleuren in muziek, dat kun je dat zeker vinden op mijn EP", vertelde ze ons in een interview (lees gerust hier)
De al even getalenteerde, uit Leuven afkomstige, singer-songwriter Klementine (****) mocht de avond openen met enkel haar stem en een gitaar. Ze bracht een set van een half uur met een rits emotievolle innemende en aanstekelijke country-folk songs. Helaas haalden de stille momenten, toen ze telkens haar gitaar moest stemmen, lichtjes de drive uit het concert. Maar ze ving dit op met de nodige kwinkslagen en een dosis humor. Absurditeit en bittere ernst.
Momenteel werkt Klementine aan haar eerste EP. Op basis van dit fijne optreden zagen we een jonge, talentvolle singer-songwriter met enorm veel potentieel.
Pics homepag @Britta Vandezande
Organisatie: JH SOJO, Kessel -Lo (Leuven)
Prestige - Thrashers met evenveel toekomst als verleden
Prestige + Axident + Oxidizer
De Finse thrashmetalband Prestige maakte grote sier in het Scandinavië van eind jaren ’80, begin jaren ’90. Onder meer omdat het internet toen nog in de kinderschoenen stond, lukte het deze band toen niet om buiten die regio te gaan spelen. Dat maken ze goed met de 2.0-versie van Prestige die een korte tournee deed langs Nederland, Frankrijk en België. De Belgische halte was metalbar Hell in Diest.
De avond startte met de thrashpunk van Oxidizer, met bandleden die hun sporen reeds verdienden bij Reproach en Deilirium. Ze zetten zichzelf dan ook in de markt als ‘brand new from the past’ en dat is een heel correcte omschrijving. Je voelt dat de band ervaring zat heeft, maar tegelijk heeft die ervaring de ambitie nog niet afgebot. Het viertal raast als een stel bezetenen door hun set, die alle acht tracks van de EP ‘Consumer of Death’ van eind vorig jaar omvat, en dan nog vijf tracks. Die persen ze er door in iets minder dan een half uur. Niet alleen omdat er nauwelijks bindteksten aan te pas komen, ook omdat ze vasthouden aan het hardcore-principe van ‘playing short songs fast’. Leuk, energiek en opruiend.
De tweede band van de thrash-avond in Diest speelde ook de Prestige-support in Nederland en Axident sluit dan ook mooi aan op wat Prestige doet. Axident is een nog relatief jonge thrash-band uit Antwerpen. Leuk detail: de bandleden hebben T-shirts aan van andere Belgische bands; Wiegedood, Incinerate en Poseydon. Laten we daar eens een trend van maken. Enkel de drummer heeft een shirt aan met de cartoonfiguur Tweety en hij draagt ook nog eens cowboyboots onder een korte sportbroek. Tel daarbij op dat hij een gigantische slijpschijf gebruikt als cymbaal en de gekke bekken die hij constant trekt vanop zijn drumkit en dan weet je waar de lolbroek van de band zit. Maar wel een strakke drummer. En wat een band en wat een frontman. Leuke grapjes in de bindteksten, veel oogcontact met het publiek, veel stoere poses en toch foutloos blijven doorspelen, … Dat is wat we verwachten bij thrash.
Ook muzikaal hebben die van Axident alles flink voor mekaar. Ze serveren hun catchy thrash met niet veel lyrics, maar dan wel heel meebrulbaar. “Ancalagon The Black” gaat over de zwarte draak uit Lord Of The Rings en bij een songtitel als “Bitch Of Buchenwald” moeten we ook geen extra uitleg verschaffen. De adrenaline-rush van Axident wordt op het einde van de set nog opgedreven met het nieuwe nummer “Axidental Thrash” en dan nog meer met “Panzer Attack”. Het publiek is helemaal mee en voor het podium ontstaat spontaan een moshpit. Net als Cobracide aan de andere kant van het land is dit Antwerps Axident een band die elke thrash-liefhebber in de gaten moet houden. Waar blijft dat eerste album?
Het merendeel van het publiek in de Hell van Diest kwam toch om Prestige uit te checken. Nu de liefde voor thrash in Vlaanderen opnieuw oplaait zijn er heel wat jonge muzikanten die heel geïnteresseerd zijn in bands van vroeger. Van het oudere werk kreeg het publiek in Diest telkens minstens één track van de ‘oude’ albums: “Force Of My Hate” en “Punishment” uit ‘Attack Against Gnomes’ uit 1989, “Maggots” uit ‘Selling The Salvation’ en “Offender” uit ‘Parasites in Paradise’. Het gros van de set kwam uit comeback-album ‘Reveal The Ravage’ uit 2021. En dan was er ook nog de sterke nieuwe single “Candles” waaruit we opmaken dat er straks misschien nog een album zal uitkomen.
Prestige staat scherp. Ze stonden in Diest niet op het podium als een stel oude knarren die hun jeugd nog eens willen herbeleven, maar als een band met vertrouwen in het eigen kunnen en met de gezonde ambitie om iedereen in de club voor zich te winnen. En met hun catchy thrash, met heel wat elementen uit de crossover, lukte dat al van bij het begin van de set: meteen gingen de vuisten in de lucht en de moshers konden zich uitleven. Op geen enkel moment zakte de set in en het publiek bleef tot aan het einde van de set geboeid kijken en vooral luisteren.
Prestige is een band die nog net zo veel toekomst als verleden heeft. Geef ze een plaats op de zomerfestivals.
Organisatie: Hell, Diest
Intergalactic Lovers - Volgepompt met ‘Liquid Love’
Intergalactic Lovers bracht in 2022 hun nieuwe plaat ‘Liquid Love’ uit, hun vierde album intussen, waar we maar liefst vier jaar moesten op wachten. De internationaal doorgebroken band, die ooit ontstond rond een kampvuur bij de scouts, is er na enkele rustigere covidjaren weer helemaal klaar voor.
En dat bewezen ze zaterdagavond in de Ha Concerts in Gent. Een vertrouwde plek voor de Aalstenaars, want in 2011 stonden ze hier voor het eerst in een uitverkochte zaal. Frontvrouw Lara Chedraoui bevroeg het publiek even wie er die eerste keer bij was, menig handen gingen de lucht in. Fans van het eerste uur keken verwachtingsvol uit naar de tonen van de nieuwste plaat maar evengoed de oudere nummers die nooit teleurstellen live.
Bij de aanvang van “The Heart Beaten Beats” voelden we al dat Lara er in zin had, ze had haar dansschoenen aan en zweefde als een hoop bellen uit een bellenblazer over het podium. Luchtig, standvastig, soms wat klunzig maar met een oprechtheid en een eeuwige glimlach. Geen centimeter podium bleef onbenut. De manier waarop ze beweegt, connectie zoekt met muzikanten en publiek, de hoge noten zonder enige moeite loepzuiver brengt, alles klopte, de ganse avond was een streling voor ieders zintuigen.
Meteen na de opener volgde “Bobbi”, de meezinger die als eerste single van de plaat verscheen. “Bobbi” gaat zoals veel nummers op de plaat over de liefde en de vergankelijkheid van tijd, de schoonheid, de lelijkheid en de leegte ervan. Waarbij Chedraoui de knetterende lucht rondom haar “Bobbi” bezingt, voelen wij hetzelfde in de Ha Concerts ‘An endless burst of sparks whenever you're by my side’, Intergalactic Lovers. En wanneer onze ogen niet naar Lara gezogen worden, blijven ze hangen bij Brendan Corbey, die drummer die zich tijdens enkele nummers niet meer verstopt achter zijn drumstel, maar vol overgave de pianotoetsen streelt.
Bij “No Regret” was frontvrouw Lara even de draad kwijt en vraagt of ze opnieuw mag beginnen. Tot haar eigen frustratie, want ze haalt nog even aan dat ze het nummer zelf heeft geschreven en het dus wel degelijk kent. Niemand heeft er iets op tegen, de boodschap van het voorgaande “Crushing” hing nog in het publiek, iedereen heeft wel eens een slecht moment of een slechte dag. Zelfs wanneer op zo’n moment de show even breekt, raakt de band geen seconde zijn publiek kwijt.
Van de nieuwste plaat passeren ook “Two To One”, “Lost”, “Waves Of Desperation”, “Rise” en “Be Patient”. Waar Lara bij die laatste het publiek even vraagt naar de vertaling: ‘Wees Geduldig’ schreeuwen we samen, de frontvrouw bevestigt maar haalt ook aan dat het wil zeggen ‘Wees Patiënt’, want een patiënt moet veel geduld hebben. Een verwijzing naar Chedraoui’s zware covidbesmetting die maandenlang bleef aanslepen. Na een intensieve revalidatie merken we hier op het podium van de Ha Concerts gelukkig niets meer van.
Collectieve meezingmomentjes waren er bij de oudere nummers “Shewolf” en “Islands” die live altijd zoveel beter tot hun recht komen dan op plaat. Afsluiten deden ze met het geweldige “Northern Rd”. Nog even een kort filmpje maken voor haar mama, vertelt Lara ons, wanneer ze haar gsm bovenhaalt. ‘Dan weet ze ook weer wat ik doe’ knipoogt ze charmant. Om bisnummers hoefden we niet lang te vragen, iedereen had er nog zin in, zowel het publiek als de band. Wanneer “Delay” wordt ingezet vraagt Lara even aan de technische staf of ze in het publiek mag. ‘Mag ik er in? Mag ik er in? Ik wil meedansen!‘ en hop, weg was ze. We voelden de vloer onder ons trillen van de stampende voeten en de fans rondom de zangeres werden voor de laatste keer meegezogen in de onuitputtelijke bron van energie die Chedraoui met zich meedraagt.
Na “These Shades Of Blue” en “The Fall” verlaat Lara het podium waarbij de bandleden één voor één haar voorbeeld volgen. Geen eindeloze buigingen, enkel de laatste baslijn die blijft nazinderen. Volgepompt met ‘Liquid Love’ verlaat het publiek voldaan en een tikkeltje bezweet de mooie zaal.
Wie de band nog aan het werk wil zien, zal daarvoor naar Duitsland moeten trekken, want alle geplande concerten in ons land zijn hopeloos uitverkocht.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Intergalactic Lovers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4674-intergalactic-lovers-04-03-2023.html?Itemid=0
Robin Kester
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4673-robin-kester-04-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Spinvis & Saartje Van Camp - Fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit
Spinvis & Saartje Van Camp
We citeren: ''Spinvis en Saartje Van Camp zijn gidsen in een wereld die half zichtbaar, half werkelijk, half tastbaar is. In een wonderlijk decor dwalen we door liedjes en verhalen die deze nevelwereld opeens heel dichtbij brengen. De bewoners ervan lijken verrassend veel op ons.'' Het duo stelde dit bijzonder interessante project live voor in een uitverkochte HA concerts Gent. Twee avonden lang zelfs, met telkens een andere insteek en setlist.
Wij waren er de tweede avond, en genoten met volle teugen van een bijzonder muzikale fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit.
Zoals in het donker van de nacht waarbij de schijnwerpers van de straatverlichting je een rustmoment geven , terwijl bepaalde geluiden, al dan niet in je verbeelding, je hart in de keel doen bonzen van pure angst … op die manier opent Spinvis & Saartje Van Camp een magische sprookjeswereld.
Spinvis (Erik De Jong) is een multi-instrumentalist. Hij speelt gitaar, toetsen, koto, gebruikt samples en z’n drums. Samen met z’n aparte stem word je meegevoerd met tot de verbeelding sprekende oorden. Saartje Van Camp heeft haar belangvolle inbreng met haar warme vocals en in instrumentatie een sprankelende cello, toetsen, erhu en prachtige samples. Binnen die context overlappen humor en bittere ernst elkaar voortdurend, maar het bijzondere aan deze cabaret /theater voorstelling is dus eerder dat de fantasie geprikkeld wordt. Het publeik kan er een eigen gevoel hebben of insteek toevoegen. De ene voelt die waas van angst over zich, donkere zielen als ons voelen zich veilig in die bevreemdende omgeving met geluiden van dieren of wezens waarvan we het bestaan niet weten of kennen. Anderen zitten ademloos weg te dromen in het betoverende muzikale spel en visuele effecten.
Hert is als een spannend boek, waarbij elke bladzijde zijn inhoud heeft en tot de verbeelding kan spreken. Er zijn de speelse schaduwspelletjes op de doeken en de prachtige beelden op het scherm; soms lichtjes dreigend en angstaanjagend, dan weer intiem en rustgevend. Met de muzikale omlijsting is het plaatje dus echt compleet.
Het duo spreekt op het einde van hun set dan ook hun lof uit over de man aan het mengpaneel achteraan de zaal; hij is een belangvolle meerwaarde , die bijdraagt tot een sterk geheel.
Na de regulaire set brengt het duo nog twee verzoeknummers, waarbij het publiek zelf mag aangeven welke.
Spinvis & Saartje Van Camp zetten hun virtuositeit en speelsheid in de verf. De song “Picasso” sluit terecht de fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit
in schoonheid af.
Organisatie: HA Concerts, Gent
Ozark Henry - ‘Birthmarks’, 20 jaar later in een strakker jasje
Ozark Henry is het alter ego van de West-Vlaming Piet Goddaer, gehuisvest in de kuststreek Koksijde. Hij kon nu ten volle gaan om, na de coronapandemie, z’n finale doorbraak ‘Birthmarks’ nog eens in de spotlights te plaatsen. Hij heeft reeds een rijkelijk gevuld oeuvre. Hij doet dit via een rits ‘rewind concerten’. De plaat verscheen ‘twintig + twee’ jaar terug.
In een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in z’n muzikale leefwereld. De instrumentatie werd met een extraverte touch opgestoft en de set werd aangevuld met heerlijke nummers die z’n werk kenmerken.
Ook al is het de laatste tien jaar eerder stil qua songmateriaal, naast zanger/componist tekende hij voor soundtracks, werkte hij samen met modeontwerpers, bedrijven, zette hij zich voor allerlei campagnes in en was hij één van de pioniers van het 3D geluid, wat hem z’n studio Ozark Henry opleverde .
Een bedrijvig man dus die muzikaal het klankbord was van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Melodie , durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
‘Birthmarks’ was de aanzet van radiovriendelijkheid met een boodschap en de poort naar de grotere podia en festivals. De melodieuze lijn van het album bezorgde hem een handvol singles als “Rescue me”, “Sweet instigator”, “Seaside”, “Word up” en “Intersexual”, songs die energie putten uit verlies en verdriet om er dan gelouterd terug tegenaan te gaan, en met die ervaringen er iets van te maken in het leven.
‘Birthmarks’ werd muzikaal wat aangepast , de sfeervolle, knusse, groovy sound kreeg een meer intense, directe, dynamische aanpak. Een goede, spannende opbouw, ingenomen, pittig van aard dus, mooi uitgebalanceerd, zonder de emotie te verliezen en zonder zich te verliezen in enige orkestratie. Elk instrument eiste hier z’n plaatsje op.
We hebben een Goddaer die nu op het voorplan treedt, expressief en energiek is, z’n publiek meekrijgt in z’n verhaal en hen weet te bespelen.
Het kwartet geeft een fraaie insteek van het materiaal met scherpere gitaarakkoorden, -effects, zalvende electro-/synthbeats en strelende, hitsende drums . “Seaside” en “I’ll be rain” zetten meteen deze toon . De plaat heeft een sterke melodieuze kern, “Do you love me” , “Sweet instigator” en “Rescue me” volgden en werden warm onthaald; de piano kreeg hier een wat meer prominente rol en Goddaer positioneert zich centraal. “Tattoo” is er eentje die de link maakt met vroeger door de synth/triphop invloeden en experimentjes. De bevreemdende geluidjes passen in een science-fiction concept.
Even wordt het album opzij geplaatst en krijgen we een recentere song te horen van het ‘Us’ album, met “A dream that never stops”. De groove in de electro-/synthbeats prikkelt de dansspieren. Hij betrekt het publiek nauw bij de song door zich bij hen te begeven en samen met ons de eerste handclaps te delen. Schitterend trouwens hoe Ozark Henry het dansbaarder maakt.
Soberder zijn “This is all I have” en de instant hit “Radio” van ‘This last warm solitude’ (98), de pianoloops en zijn weemoedige, indringende vocals maken het sterk. Een stevig klinkende “Intersexual” en iets verderop het soulful/jazzy “Word up” (met op tape de vrouwelijke backing vocals) besluiten het twintig jaar oude ‘Birthmarks’ luik.
Een bezwerend, snedig “Indian summer”, met talrijke gitaareffects en keys, vat het tweede luik aan, het gitaartrippende “Hope is the dope” grijpt terug naar Goddaers begindagen; talrijke geluidjes, samples op z’n The Clash’s ‘Sandinista’ passeren de revue in zo’n song, ritme en avontuur vinden elkaar; trouwens, het nummer komt van hun debuut dat enorm werd geprezen door David Bowie. Ere wie ere toekomt “Heroes” van Bowie himself werd op innemende, broeierige wijze gecoverd en besloot de set.
Het publiek werd nog verwend met een paar sterkhouders , een rockende “At sea”, alsof de onstuimige zee een bron van inspiratie was en de melodieuze “This one’s for you”, “These days” en “Weekenders” . Ze hebben een popeffect, meezinggehalte en brengen de mensen in beweging met handmoves en danspasjes .
Verdomd , de set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een strakker jasje, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen . Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt .
Ze voegen er nog een fijne bis aan toe met recentere nummers o.m. het sfeervolle “We will meet again” en een groovende “I’m your sacrifice”. Het klinkt allemaal een beetje gemoedelijk tijdens de live , maar met “This the end” van The Doors werd het zwaarbewolkt in ‘t Kursaal door de dreigende, repeterende ritmes op synths.
Een welgemeende ‘Merci’ van Goddaer en z’n band wuifde ons definitief uit van een bijna twee uur durende set. Het maakte van hem een publiekstrekker door de jaren. Het hoofdstuk ‘Birthmarks’ mocht terecht na twintig jaar nog eens opgerakeld worden; door het strakkere jasje toont Goddaer dat hij mee evolueert.
We zijn benieuwd hoe z’n muzikale ervaringen nu zullen evolueren.
Ook de support act was niet te onverschatten … Berre Vandenbussche, goed twintig jaar, plaatste zich in de kijker. Hij droomt luidop van een muzikale carrière ; door het viraal gaan op TikTok , wist hij met een rits covers de jongeren voor zich te winnen.
Hij heeft een aparte stem, een innemende, warme, lichthese, grauwe stem, die plots hoog kan uithalen en die ons koude rillingen bezorgt. Cover of geen cover, hij zit ergens tussen George Ezra, Tom Odell en Piet Goddaer in. “Better off alone”, "Thrill of it all", “Lost without you” of “Say my name”, ze overtuigden sterk, ondersteund van ingehouden piano/keys en cello .
Deze Berre houden we maar best in het oog , hij is een talent en klonk dus ‘bèrre’ goed!
Organisatie: Pm live events ism Kursaal, Oostende
Wanneer je de naam Dirk Da Davo laat vallen dan weten de meesten dat het om die ene helft uit The Neon Judgement gaat. Wat minder mensen weten zijn misschien zijn solo werk en zijn samenwerkingen met o.a. DD Sanchez, Radical G en Jean Marie Aerts. Welnu, dan is deze bloemlezing misschien wel een ideaal instapmoment voor mensen die ook dat werk willen ontdekken. Dirk is verhuisd na Fuenteventura maar niet om ganse dagen met een cocktail aan het strand te liggen. Hij houdt zich best vaak bezig met muziek te maken. Het bewijs vind je ook hier op de plaat terug.
Het overzicht loopt van 1987 tot nu. Het is geen ‘best of’ geworden maar een soort bloemlezing in zijn oeuvre. Er wordt gestart met het vrij recente “King Of Fools” (2022) dat persoonlijk één van mijn favorieten is. Een solonummer geschreven door Dirk en waarop de bass en gitaar van de hand van Joerg Schanze aka Sanchez is. Die Mexicaanse invloed van Sanchez is hier in dit gitaartje duidelijk aanwezig en geeft het een duister, sinister en zuiders tintje. “OZZ” betreft een samenwerking met Jean-Marie Aerts en komt uit hun gezamenlijk album ‘DDDJMX’ uit 2020. Een vrij dansbare track dat wat van de grootsheid en het DNA van het Neon Judgement oeuvre in zich heeft. “The Unreal” is terug een single uit 2022 onder Dirk Da Davo zijn eigen naam. Een heerlijk dansbaar nummer dat teert op een simpele maar wel verslavende melodie. Het heeft een unieke sound waardoor het heel aangenaam en herkenbaar luistervoer is geworden.
Uit 1987 komt “Where Even Angels Falls” en het is Dirks eerste solo EP. Later gaat hij verder onder de naam Neon. Ook “Sexhead” komt uit diezelfde periode en is met zijn vette beats nog steeds bruikbaar in je dj set. Hetzelfde geldt voor “Meat Cathedral” waar er een verschijning van If It Moves op gebeurt.
Neon Electronics is dan weer een samenwerkingsproject van Dirk samen met Glenn Keteleer aka Radical G. Het resultaat hoor je op “157”. Een vette clubby track uit 2015. “Strive” en “Cities in Dust” (geen Siouxsie cover) komen terug uit de plaat met Sanchez uit 2022. Van die twee nummers is de laatste het meest spannendste en catchy nummer. Er wordt afgesloten met een dance track uit 1992. Je hoort zo de echo’s van de dancings/house temples zoals The Zillion, Boccaccio etc...
Het is een retrospectieve waar de verschillende muzikale vormen en gedaanten van Dirk Da Davo de revue passeren. Het klinkt wat divers maar draagt toch telkens de intussen bekende DDD-stempel. Een geslaagde plaat dat ook op rode vinyl te verkrijgen is via het Je M’en Fish-label.
Electro/Dance
Retrospective 1987-2023
Dirk Da Davo
Jaouad schreef mee aan “Because of You” waarmee Gustaph ons land vertegenwoordigt op het Eurovisie Songfestival in mei in Liverpool. Hij toert ook al geruime tijd met de door hem geregisseerde en samen met Jeroen Vanluyten geschreven voorstelling ‘Venus in Libra’.
Na het succes van zijn debuutalbum ‘Messias’ en singles als “Hard To Love”, “Light” en “Be Mine” brengt Jaouad als voorbode van een nieuw album de Spotify-single “I’m So Tired” uit, een intense, eerder minimalistische jazzy song waarmee Jaouad aangeeft nieuwe muzikale wegen te verkennen.
De song vertelt volgens Jaouad hoe het hoofdpersonage van ‘Venus in Libra’ als dragqueen en eigenaar van een cabaret nachtclub moe is van alle mannen die gepasseerd zijn en die maar één ding zoeken. Het is een eerbetoon aan de vele queer mensen die voor de zoveelste keer door nieuwsgierige mannen worden benaderd om uiteindelijk leeg achter te blijven.
Muzikaal had deze song van Tamino kunnen zijn.
De nieuwe single van de 27-jarige Nederlandse zangeres en songwriter Irene Hin heet “Blijf Nog Even”. Ze schreef de pianoballad voor haar overleden vader die aan de ziekte van Alzheimer leed. De titel refereert aan de door haar gekoesterde momenten waar haar vader nog helder was. Het artwork heeft een bijzondere betekenis: Irene draagt op de foto het racepak en de helm van haar vader, die racepiloot was.
Het is voorlopig nog wat moeilijk om Irene te vatten als artieste. Op deze single en op haar debuutsingle“Schaduw Van Jou” overstijgt ze in haar teksten de banaliteit van heel wat andere Vlaamse en Nederlandse artiesten die in het Nederlands zingen. Maar ze blijft dan ook bij onderwerpen waarvoor je als luisteraar meteen de rode loper uitrolt. Ik ben vooral benieuwd of ze ook in andere songs, over kleinere gevoelens, net zo diep of liefst nog dieper graaft in haar eigen leven en dat van de mensen die haar omringen, maar ze krijgt op basis van deze twee songs het voordeel van de twijfel.
https://www.youtube.com/watch?v=KLrFHA4Fnfg
Oorpool brengt op zijn nieuwe digitale single “My Dark Side” bruisende, dansbare synthwave die doet denken aan het meest swingende van Pet Shop Boys en Yazoo. Muzikaal herken je het origineel vanTthe Waterboys nauwelijks. In de – onderkoeld gezongen - lyrics uiteraard wel, maar daarbij hebben die van Oorpool het voordeel dat “My Dark Side” dan weer niet het meest bekende nummer van The Waterboys is en zo kunnen ze dat nummer ongestoord helemaal naar hun hand zetten.
Knap gedaan, deze single.
Elektro/Dance
My Dark Side -single-
Oorpool
Voor hun nieuwe single “Comedown” hebben The Calicos goed geluisterd naar The War On Drugs en Bruce Springsteen, maar goede voorbeelden garanderen daarom nog geen goede song. En hun “Comedown” is meer dan gewoon goed. Wat een catchy nummer. Een sound met een gloed als een ondergaande zomerzon, een drive die je meteen aan het dansen krijgt, lyrics die je uitnodigen om zomaar te gaan meezingen. What’s not to like?
Als er op dat volgende album van The Calicos nog een paar van dit kaliber staan, dan wordt dat het album van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=mC4rRmHpyx8
Augustijn kan het ijzer smeden terwijl het heet is. Nu hij op steeds meer radiozenders opgepikt wordt, heeft hij net een nieuw album klaar. Daarvan mogen we al een eens proeven op “Gie En Ik”.
Aan het concept werd weinig veranderd. Muzikaal heeft deze single niet de Elbow-flair die we hem eerder al meermaals toegeschreven hebben. De begeleiding en het arrangement zijn zo mogelijk nog kleiner dan op zijn eerdere albums en dat past perfect in het plaatje, want zo kan de prachtige tekst zich in al zijn laagjes ontvouwen. Augustijn zingt ook ‘klein’ – bijna fluisterend - en verontschuldigend over een onbeantwoorde jeugdliefde die ook nog eens heel lang onuitgesproken was, op een zatte verspreking na. Het is uit het leven gegrepen en herkenbaar op velerlei manieren. Het is bijna zonde dat zo’n onderwerpje zelfs maar geopenbaard wordt, want het zou in het grotere geheel der dingen misschien nog mooier zijn om de lijn niet te breken en het hele gevoel voor eeuwig onuitgesproken te laten sudderen in de diepste kronkels van zijn ziel. Maar dan zouden we deze prachtige, breekbare liefdesverklaring nooit gehoord hebben en dat zou ik Augustijn ook niet vergeven.
https://youtu.be/T08VHMg3al8
Sprints is een punkbandje uit Dublin dat met “Literary Mind” een dijk van een single uit heeft. Het is uptempo punk met twee voeten vooruit, vinnig bijtend, een beetje slordig uiteraard, maar met een refrein dat zo catchy is dat je het een week na je eerste luisterbeurt nog spontaan kan meeneuriën.
En je voelt in heel de track de gelukzaligheid van de prille verliefdheid waarop zangeres Karla haar lyrics gebaseerd heeft.
Muzikaal doet dit mij wat denken aan Eden, de band van Roos Van Acker, en de eerste demo van Magnapop.
Bij de single-versie hoort ook een bijzonder leuke live-versie. De remix van Tom Sharkett van WH Lung kan ons veel minder bekoren.
https://www.youtube.com/watch?v=2hes7OfoHl0&list=PLfANLWXYrTBpIXinl0owgE2CFJj04wZKu
Shorty Jetson & The Lefthands
Er kwam een crowdfunding aan te pas om de clip op te nemen en het moet gezegd: deze single verdient ook echt een degelijke clip. “Dynamite” is een heerlijke single die in zijn tweestemmigheid met mannelijke en vrouwelijke vocalen mooie herinneringen ophaalt aan The Beautiful South, Cock Robin en Fleetwood Mac, maar ook aan de vroegere Belgische band The Establishment en aan Nighthawker uit Nederland en Thee Holy Strangers uit Griekenland. Met die twee laatste bands hebben Shorty en zijn band ook hun losse, rafelige, catchy bohemian-americana poprock gemeen.
Inzake productie wordt op “Dynamite” nog niet het onderste uit de kan gehaald, maar dat hoeft ook niet altijd. Deze song is zo sterk dat hij waarschijnlijk zelfs in een a capella-versie nog overeind zou blijven.
https://www.youtube.com/watch?v=PCU83ri04_Y
Lamb of God en Kreator, Ancienne Belgique, Brussel op 28 februari 2023 - Pics
LAMB OF GOD en KREATOR moesten helaas hun 'State Of Unrest'-tour uitstellen naar 2023. Ze worden vergezeld door new wave-reuzen, Thy Art Is Murder en de Amerikaanse death masters, Gatecreeper.
Kreator vormt samen met Destruction en Sodom de Grote Drie van de Duitse thrash metal. Deze bands hebben in de jaren tachtig het genre mee vorm gegeven en zijn ook nu, meer dan dertig jaar later, nog steeds een vaste waarde in de metalscène. Kreator is ongetwijfeld de bekendste en meest succesvolle van de drie. Tussen het loeiharde, primitieve geweld van het debuut ‘Endless Pain’ en het recentere werk van ‘Phantom Antichrist’ mag speltechnisch dan wel een wereld van verschil zitten, de band rond zanger/gitarist Mille Petrozza is ondanks enkele zijsprongetjes in de jaren negentig nog steeds trouw aan zijn thrashroots. Het vuur bij Kreator brandt nog steeds als vanouds. Verwacht je aan een fraaie bloemlezing uit ondertussen al vier decennia thrash metal. Komen terug naar Alcatraz deze zomer .
Lamb of God is ook een aanrader en staat tekstueel bol van politieke ontevredenheid. De Amerikanen uit Richmond hekelen het beleid van de vorige president Trump. De teksten zijn vaak donker en dreigend.
Muzikaal: naast de typische hoge tempo’s, is er voldoende plaats voor heel wat trager beukwerk en onheilspellende riffs.
(bron: Biebob/AB, Brussel)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Lamb of God
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4649-lamb-of-god-28-02-2023.html
Kreator
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4648-kreator-28-02-2023.html
Municipal Waste
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4647-municipal-waste-28-02-2023.html
Organisatie: Biebob + Nuclear Blast
Fuzz - Schuimbekkende psychedelica, garage- en seventiesrock
De multigetalenteerde Ty Segall moet zowat de meest bedrijvige muzikant/producer/songschrijver zijn die er op deze aardkloot rondloopt, met uitzondering van John Dwyer dan misschien. Net als bij Dwyer trouwens bevindt zijn biotoop zich in zowat alles wat zich afspeelt in een gruizige wereld van garagerock, punkrock, psychedelica en vuile seventiesrock. Er is geen beginnen aan om alle bands waar Ty Segall zich als muzikant of producer mee inlaat te gaan opsommen, want die zijn even talrijk als de rimpels op het bovenlijf van Iggy Pop (ook een invloed nota bene, The Stooges daar kan je nooit omheen als je smerige rock speelt).
Vanavond staat Ty Segall met het geweldige powertrio Fuzz in de Trix. Bij Fuzz neemt ie trouwens plaats achter de drumkit en laat hij de gitaar over aan de ook al fantastische Charles Moothart (tevens frontman/gitarist in CFM en op zijn beurt dan weer regelmatig drummer in Segall’s diverse andere projecten). Op basgitaar nog zo een krak, met name Chad Ubovich, die ook frontman/gitarist is van Meatbodies, nog zo een pittig bandje uit die creatieve stal.
Fuzz is dus eigenlijk een hobbyclubje, een zijstapje voor elk bandlid, maar wat voor één. Bij Fuzz krijgt goeie ouwe seventies hardrock de bovenhand, denk Blue Cheer, Groundhogs, Black Sabbath en Jimi Hendrix. Die hardrock wordt overgoten met een schuimbekkende laag psychedelica, een explosieve dosis garagerock en natuurlijk een guitige klomp fuzzgitaar (kan een groepsnaam beter gekozen zijn?). Er komen knetterende vonken uit, live zorgt dit voor meer vuur dan de gemiddelde Californische bosbrand.
Wij hebben de geniale Ty Segall al eerder als bezeten frontman en gitarist aan het werk gezien met zijn bands The Mugglers en Freedom Band. Zelden zo een intensiteit meegemaakt. Nu blijkt dat hij ook een uitmuntend drummer is, hij mept zich de pleuris en stuwt Fuzz van het ene hoogtepunt naar het andere. En dan is er die geweldige gitarist Charles Moothart, hij raast ergens in een splijtend universum tussen Jimi Hendrix, John Dwyer en Jay Mascis. De gitaar scheurt, giert en soleert met de gedrevenheid van een botergeile dekhaan tussen een batterij hitsige legkippen. Moothart smokkelt af en toe een stel gevoelige gitaarriedels in de songs om dan nadien zijn gitaar in alle hevigheid te laten exploderen, zo krijgen die vlammende psychrocksongs op het podium nog meer ademruimte en adrenaline. Geen strak keurslijf dus, bij Fuzz mag er al eens heerlijk buiten de lijntjes gekleurd worden.
De setlist bestaat uit een potige selectie van hun drie stomende albums ‘Fuzz’, ‘II’ en ‘III’ (in al zijn muzikale bedrijvigheid heeft Ty Segall geen tijd om naar originele albumtitels te zoeken). U durft ons te vragen welk van die drie platen u moet kopen? Alle drie, godverdomme! En u durft ons ook nog eens vragen welke songs de hoogtepunten van het concert waren? Allemaal godverdomme! Geef ik u meteen dan maar de hele setlist cadeau, dan moet u zelf niet naar setlist.fm surfen: “Let It Live – “Fuzz’s Fourth Dream” – “Loose Sutures” – “Sleigh Ride” – “Nothing People” – “Returning” – “Rat Race” – “Spit” – “Jack the Maggot” – “Pipe” – “Say Hello” – “What’s in My Head” – “Time Collapse II/ The Terror”.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in l’Aéronef, Lille op 4 maart 2023 @Ludovic Vandenweghe
Hooveriii (support)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4667-hooveriii-04-03-2023.html?catid=category
Fuzz
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4666-fuzz-04-03-2023.html?catid=category
Fr review https://www.musiczine.net/fr/concerts/item/89590-back-to-the-end-of-the-sixties-fuzz.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Perfect Tool - Je doet het goed, of je blijft ervan af…”
Ik val meteen met de deur in huis. Heel eerlijk? Het was één van de eerste keren dat ik bewust naar het concert ging van een tributeband en net daarom wist ik totaal niet wat te verwachten. En dan nog een band die zich eraan waagt om TOOL te coveren: je doet het goed, of je blijft ervan af… Denk ik dan.
Bij aankomst leek de uitverkochte zaal al zo goed als volgepakt, maar het was aangenaam dat iedereen toch nog voldoende bewegingsruimte had. Er werden al gretig biertjes gedronken en ik voelde een ontspannen sfeertje hangen. Een kwartier later, om half negen vuurde A Perfect Tool de eerste noten van “The Grudge” op ons af. In mijzelf dacht ik: “nu is het alles of niets”. Met een open geest probeerde ik alles in mij op te nemen en ik had de indruk dat vele mensen het ook op deze manier trachtten te percipiëren. Het publiek moest precies een beetje ontdooien. Maar na enkele minuten werd duidelijk dat het menens was: de drums van Steve Kilroy zaten er boenk op, het gitaarspel van Dave Eve stond op scherp en bassist Scott Baylard had ook geen moeite om bij te blijven. Op dit moment bleef ik toch nog wat in angstzweet baden, omdat ik niet wist wie in godsnaam even sterke vocale prestaties kon neerzetten als de heer Maynard James Keenan zichzelve. Maar wanneer “The Grudge” na ongeveer zeven minuten ontploftte en Spencer Fenimore z’n stembanden erop los schreeuwden, wist ik dat het ècht goed zat. Vanaf dit moment liet ik alles los en hadden ze me volledig mee.
Met “Aenema” als tweede nummer werden vele longtime TOOL-fans meteen op hun wenken bediend en iets later werden ook “Undertow”, “Swamp Song”, “Bottom” en “Intolerance” gespeeld. Het publiek kwam volledig los en het was schoon om te zien hoe niet alleen jong, maar vooral ook ‘ouder’ publiek gewoon gek werd van enthousiasme. ’t Gaf een gevoel van verbondenheid, het gevoel dat alle zorgen even konden vergeten worden en alle mensen in de zaal begrepen waarover het hem op dit moment echt ging. Als je het mij vraagt is dit de kracht van muziek en het op deze wijze ervaren, maak ik heus niet mee op ieder concert.
Na de serie nummers vanop de plaat ‘Undertow’ - die trouwens bijna 30 kaarsjes mag uitblazen - werden nu ook verschillende hits gespeeld vanop ‘Aenema’ en ‘Lateralus’. Niet geheel onverwachts werd enkel “Fear Inoculum”, het titelnummer vanop TOOL’s laatste plaat aangedaan. Misschien bleef ik hier wel een beetje op m’n honger zitten, ik had zo graag gehoord wat ze van het nummer “7empest“ zouden gemaakt hebben en diens bijhorende breakdown. Maar deze honger werd al snel gestild met nagenoeg perfecte versies van “The Pot” en “Pushit”
Nadien volgde een groot applaus en daar bleef het niet bij. Het publiek drong aan op bisnummers en in tegenstelling tot wat TOOL zelf altijd zou weigeren, klom deze tributeband toch nog eens het podium op. We kregen nog een magistrale “Third Eye” en “Lateralus” op ons bord en ook nu genoot ik trouwens niet alleen van de muziek, maar ook van de bijhorende visuals. Met “Sober” als afsluiter werd het nu één groot feest en nadien merkte ik enkel voldane gezichten op bij het verlaten van de zaal.
Deze avond was top, merci Muziekcentrum Goedleven voor de puike organisatie en meer dan degelijke zaal, voor herhaling vatbaar!
Setlist The Grudge - Aenema - Vicarious - Undertow - Swamp Song - Bottom - Intolerance - Stinkfist - Forty Six & 2 - Fear Inoculum - The Pot – Pushit
Third Eye - Lateralus - Sober
Organisatie: OMGtributebands ism Muziekcentrum Goedleven, Gent
Brutus - Razende pletwals
The Christian Club is geen onaardig bandje. Maar met zulke gevoelige liedjes die al eens naar Tindersticks neigden was het een beetje ongelukkig om als support van het verpletterende Brutus te moeten aantreden. Het geroezemoes van het publiek oversteeg de intieme sound van de band en dat verdienden ze niet. Ze hadden wel degelijk een stel sterke songs in de aanbieding, maar stonden die voor het verkeerde publiek te spelen. Alsof je Marble Sounds in het voorprogramma van pakweg Rammstein zou laten opdraven. Doe je ook niet.
Maar goed, tijd voor de pletwals genaamd Brutus. Het gaat de band voor de wind. Een alweer beresterke nieuwe plaat ‘Unison Life’, lof alom en een internationale tournee voor de deur die hen ook naar de States brengt. Door corona werd de steile opgang een beetje opgehouden maar nu gaat het weer volle bak vooruit.
In de AB was het al overduidelijk, in de Kreun werd het gewoon nog eens bevestigd, Brutus is nog sterker, straffer en intenser geworden. Een band die in enkele jaren tijd een unieke en stevige sound heeft ontwikkeld die zijn gelijke niet kent. Voor het algemeen gemak wordt het trio doorgaans als metalband geklasseerd, maar ze zijn zo veel meer dan dat.
En dat bewezen ze in de Kreun. Stefanie Mannaerts was indrukwekkend, ze mepte, zong en schreeuwde gensters uit de muren. Knallers als “Liar”, “Brave” en “Dust” beukten dat het een lust was, songs als “War”, “What Have we Done” en “Sugar Dragon” waren je reinste kippenvelmomenten. Niet alleen Mannaerts is bepalend voor die robuuste sound, ook gitarist Stijn Vanhoegaarden heeft een ferme poot in dat explosieve Brutus geluid. De meest splijtende riffs en echo’s reeg hij aan elkaar, maar evenzeer deed hij zijn gitaar naar gevoeliger oorden reiken om ze dan abrupt terug open te laten splijten. De loden basgitaar van Peter Mulders zorgde daarbovenop voor de super-glue die het hele zootje zo indrukwekkend maakt.
Brutus is een superhecht combo dat briest, stoomt en overrompelt. Ze zijn absoluut klaar voor de rest van de wereld, laat ons hopen dat die wereld ook klaar is voor Brutus.
Live review + pics , AB, Brussel begin febr 23
Brutus - Eerst nemen we uw stad in, dan veroveren we de wereld! (musiczine.net)
Pics homepag @Romain Ballez
Pics concert AB
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4598-brutus-03-02-2023.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Rhodes - Rhodes dompelt je onder in een deugddoend melancholisch bad
Het kan soms raar lopen in een mensenleven … Sommige mensen besluiten op een bepaald moment hun leven een heel andere wending te geven, waardoor ze even alles 'on hold ' plaatsen , om dan opnieuw verder te gaan en op te bouwen. Dat is ongeveer het verhaal rond het Britse fenomeen Rhodes . Met zijn breekbare plaat 'Whishes' brak hij in 2015 door in binnen- en buitenland, en trok hij de wereld rond. Echter bezweek hij onder de druk van een tweede plaat, en bleef het stil rond Rhodes, die zijn focus toen legde op zijn gezinsleven. Acht jaar later is er een nieuwe plaat 'Friends Like This', een weemoedige plaat die live sterk tot zijn recht komt in de emotionele wisselwerking met zijn publiek.
Eerst nog de support- act Jen (*****), die ons met haar bijzonder breekbare stem diep ontroerde. Jen, ofwel Jente Neels speelt o.a. bij Sylvie Kreusch en Jan Verstraeten, maar bewijst zich ook als solo artieste. Ze wist als support het publiek muisstil te krijgen. Binnenkort verschijnt een nieuwe single, die ze nu ook even voorstelde.
We zien en horen in de AB club een sing-songwriting talent met enorm veel potentieel. Ze overtuigde iedereen met haar broze, breekbare sound en haar kristalheldere stem. Ze heeft een natuurlijk charisma en spreekt haar publiek voortdurend aan.
We houden haar maar best in het oog , een pareltje dus.
Diezelfde bijzondere kracht straalt ook Rhodes (*****) uit …De man heeft een lichtjes rauwe, breekbare stem die artiesten als Jeff Buckley doen opborrelen.
Live brengt hij z’n persoonlijk verhaal in melancho-stijl , die je weten te raken, en die je een warm hart toedraagt.
Rhodes wordt op sommige nummers bijgestaan door Steve Weston aan piano. Hij uit zijn enthousiasme in deze fijne samenwerking. Rhodes zelf wisselt zijn gitaar soms ook af met piano. Het materiaal krijgt een meerwaarde door z’n variërende, heldere, innemende vocals. In het intieme kader van de AB Club komt zijn muziek het best tot zijn recht; hij kreeg het dankbare publiek helemaal stil met die ingetogenheid. Fijn. De verhalen ontroeren, o.m. “Friends like this” waar het gaat over een wel speciale vriendschap. Op “The Love I Give” zingt men mee en op “I’m not OK” mag je laten weten dat er niets mis is, als het eens niet goed gaat met je …. “Breathe” op z’n beurt bevestigt nog eens z’n klasse en toont z’n talent als sing/songwriter. Mooi, leuk was dat ook zijn zoontje aanwezig was in de zaal, wat zorgde voor een glimlach op ieders lippen.
In de zeer goed gevulde AB Club zorgde Rhodes, in een warme gloed, voor een knus, intiem, magisch concertje. Hij dompelde ons onder in een deugddoend melancholisch badje!
Setlist: Close Your Eyes//No Words//Somebody//Satellite//The Lakes//Even When It Hurt//Friends Like These//Drink To This//Let It All Go//The Love I Give//I'm Not Ok//Your Soul//You & I// BIS: Breathe
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
