De Franse punkers van One Life All-In bestaan een kleine vier jaar en zijn met deze EP aan hun tweede release toe. Ze maken punk met rock en metal invloeden. Luister maar eens naar de drumpartijen of sommige gitaarlijnen. Qua zang en attitude hoor ik punk. Deze EP werd ook ditmaal in Lyon opgenomen in de Convulsound studio met Thibault Bernard als producer. De smaakvolle cover is het werk van artiest/illustrator David Quiggle die ook al Foo Fighters en Queens of The Stoneage voorzag met illustraties.
Ditmaal 6 songs die meestal heel goed in het gehoor liggen en uitnodigen tot een feestje. Dus de nodige energie, meebrulpassages en geëngageerde teksten. Zo moet het zijn voor nummers uit dit genre.
Ik kan enkel maar lovend zijn over deze EP. Goedgemaakte songs die ook nog eens sterk klinken. Hier en daar een schoonheidsfoutje maar voor deze muziek mag/moet dit zelfs. Op “Sacred Heart” hebben ze de nodig tempowissels en breaks gestoken. Na enkele beluisteringen vind ik dit wel een sterke track. Ook de eerste twee songs staan als een huis. “83rd Dream” is een herneming en opent als een aangrijpende ballad om dan open te breken in een uptempo nummer. Een herneming waard.
Voor wie van muziek houdt dat zich ergens tussen The Offspring en At The Drive-In afspeelt, zal dit zeker weten te smaken.
The Godfathers is één van die bands die moeten opboksen tegen het vooroordeel dat ze hun beste jaren al achter de rug hebben en dat nieuwe releases eigenlijk zinloos zijn. Dan maar langs het circuit voor retrobands en elke avond teren op “Birth, School, Work, Death”?
Dat Peter Coyne en zijn band meer te bieden hebben dan die ene hit bewezen ze al met veel verve op ‘More Songs About Love & Hate’ uit 1989. Al moet elke fan toegeven dat elk album dat daarop volgde , gewoon meer van hetzelfde maar net ietsje anders was.
Voor de nieuwe singles heeft Coyne opnieuw de formule van ‘More Songs…’ herhaald: potige gitaarrock die nog wat ruikt naar punk en een heel klein beetje naar new wave. Deze nieuwe singles, waarvan de band ze aanduidt als twee A-kantjes, zullen de bestaande fans dus zeker niet teleurstellen en als er nog eens een ‘Best Of’ uitkomt , zullen ze niet verbleken naast het vroegere werk. Maar ze verrassen ook niet. Van de twee is “I’m Not Your Slave” dan wel de betere.
Hun show in Den Trap in Kortrijk werd uitgesteld door de coronacrisis, maar ze beloven dat er een nieuwe datum komt.
Toen MTV nog gewoon muziekclips uitzond, deed Wendy James met Transvision Vamp heel wat tienerharten sneller slaan met wulpse singles als “I Want Your Love” en “Baby I Don’t Care”. Toen die band werd opgedoekt maakte Wendy een album met Elvis Costello. Prachtig album, maar veel te weinig mensen hebben het gehoord of gekocht. Daarna verzandde de carrière van de Britse zangeres in een reeks pogingen om opnieuw aan te knopen met succes.
Nu is er ‘Queen High Straight’ een album met liefst 20 songs met James Sclavunos (Nick Cave & The Bad Seeds) op drums als bekendste bandlid. Ze schreef alle songs zelf en deed ook de productie en de mix zelf. Dat toont dat ze de teugels nu stevig in handen wil houden, maar dat levert daarom nog niet noodzakelijk betere muziek op.
Er staan een paar pareltjes op dit album, maar die verdrinken in een teveel aan genres. Het gaat van loungy jazz en bossanova naar bubblegumpop en dan naar noisy, dan wel psychedelische rock en ook nog eens naar een Serge Gainsbourg/Eels/The Sands-achtige song (“Marlène Et Fleur”). En dat doet ze allemaal met dezelfde band. Ze had het over drie albums kunnen verdelen om zo een diepere indruk te kunnen maken.
Als dat gebrek aan homogeniteit geen probleem is en je wel eens op een roetsjbaan van genres wil zitten, dan ben je hier aan het juiste adres voor een ware ontdekkingstocht. Dat la James een degelijke popsong kan schrijven , bewijst ze al meteen op “Perilous Beauty” en “Free Man Walk”. De rocksongs (“Ratfucking”, “Stomp Down, Snuck Up”, “A Heart Breaking Liars Promise”) die ze vandaag brengt zijn niet zo catchy als de singles van Transvision Vamp, maar daar zitten we ook niet langer op te wachten. Op geen enkele song valt ze door de mand als songschrijver of als zangeres. Bij momenten, als ze in de lyrics humor mixt met gitzwart cynisme, roept ze herinneringen op aan Kirsty MacColl, Tracey Ullman en The Beautiful South.
Zelfs als je van veel variatie houdt, blijft het met 20 songs een lange rit. Ik mis de strenge hand van een producer die niet alleen zou snoeien in het aantal songs, maar soms ook in de lengte ervan en die voor de mix betere keuzes zou maken.
De absolute uitblinker op dit album is voor mij “Here Comes The Beautiful One”, met een ouderwets psychedelisch gitaartje en veel drama in de opbouw.
De Amerikaanse rockband The Ladybug Transistor staat al bijna 10 jaar op non-actief inzake het uitbrengen van nieuw materiaal. Frontman Gary Olson brengt een album uit dat hij samen met de Noorse broers Åleskjær maakte. Olson en de Noren leerden elkaar tijdens optredens in Noorwegen kennen. Het is dus niet helemaal het solo-album van Olson en het is dan ook wat jammer dat Olson als enige ‘artiest’ vermeld wordt.
Olson maakte dit album niet op z’n eentje, maar was wel de belangrijkste factor. Hij schreef de lyrics, zingt, spelt trompet en stond vermoedelijk ook in voor de strijkersarrangementen en andere productionele ingrepen. Het oorspronkelijke idee om heel basic en eenvoudige songs op te nemen evolueerde naar rijke en volle radiovriendelijke poprock die weggelopen lijkt uit de Verenigde Staten van eind jaren ’70 en begin jaren ’80. Denk aan Donald Fagen en Steely Dan en aan The Doobie Brothers, Billy Joel en Gilbert O’Sullivan. Muzikaal dan, want Olson is niet zo’n op de voorgrond-tredende, extraverte zanger als die van de referenties.
Op het eerste gehoor klinkt dit wat braafjes, delicaat en afgelikt, maar toch zit er een tweede laag onder die schijnbaar ongevaarlijke popdeuntjes. Niet de grote filosofie over het gewicht van de wereld, dat zou deze lichtvoetige pop niet verdragen, wel kleine hints om even kort bij stil te staan.
De kwaliteit ligt hoog en is constant doorheen zowat alle songs. Als ik toch twee songs aanduid die iets langer blijven hangen dan de andere, dan “A Dream For A Memory” en “Tourists Taking Photographs”.
Inner Ear Records heeft een goede neus voor Griekse bands die internationaal potentieel hebben. Eén van de jongste ontdekkingen is de psychedelische garageband Goodbye Bedouin uit Patras. De leden speelden in talloze indierockbandjes, maar als Goodbye Bedouin hebben ze een gouden sound. Leuke tempo’s, leuke breaks, leuke lyrics, … er is weinig aan deze band dat je niet leuk kan vinden.
Uiteraard klinkt het een beetje retro (al zeker op de 70’s-intro van “We’re On A Mission”), maar nooit belegen of een doorslagje van andere bands. Het ligt trouwens niet voor de hand om deze Goodbye Bedouin met andere, bekendere bands te vergelijken. De beste tracks van ‘The Shaking People’ zijn “Pink” en “Blow”. Voor de derde plaats op het podium gaat het tussen “Prove Me Wrong” en “Cherry Lane” (wat een intro!).
Een band als Goodbye Bedouin ontdek je niet elke dag. Als psychedelische garagerock je ding is, weet je wat het volgende is dat je moet intikken op Google.
Kafadan Kontak Records heeft een leuk digitaal verzamelalbum bij elkaar gepuzzeld rond Iggy Pop & The Stooges. Tolga van Kafadan heeft een uitgebreid netwerk van bevriende bands en artiesten in Europa, ook in ons land, en dat zal geholpen hebben bij de zoektocht naar leuke covers van Iggy & The Stooges. Het zijn vooral bestaande opnames die hier nu gebundeld zijn, van livetracks en demo’s tot knappe studio-opnames.
De bekendste leveranciers van covers zijn Deniz Tek van Radio Birdman, Niagara & The Hitmen en Reptilians From Andromeda, de band van labelmanager Tolga. Een opvallende naam en meteen één van de beste tracks op het album is die van het Belgische Speedball Jr. Zij namen een versie op van “Loose” met Steve Mackay, de inmiddels overleden saxofonist van The Stooges.
Nog leuk zijn “Quiero Ser To Pierro” ofwel “I Wanna Be Your Dog” door Shamanes en “Search & Destroy” van Los Delmonte. Maar het is ook niet al goud wat blinkt op deze verzamelaar. Op wat Manhunter doet met “We Will Fall” zou een hoge GAS-boete moeten staan en de opname van Supertrump is zo slecht dat ze nauwelijks te beluisteren valt.
Bonuspunten voor het opzoekingswerk, maar het had geen kwaad gekund om met een fijnere kam door de opgedolven covers te gaan.
All We Will Fall With Iggy & The Stooges
Various Artists
Kafadan Kontak Records
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/all-we-will-fall-with-iggy-and-the-stooges-tribute-album
Bij de eerste tonen van het openingsnummer “Ritual Fire” voel je al dat er hier iets gaat gebeuren. De intro lijkt iets groots aan te kondigen. Met logge riffs en een donkere galmende stem weet dit drietal hier meteen een ferme sfeer neer te zetten. Weer een Black Sabbath kloon zal je zeggen? Nou, nee hoor. Er zitten natuurlijk wel wat invloeden ervan in , maar er zitten ook post rock invloeden in. Luister maar eens naar de heerlijke instrumentale bridge en solo halfweg. Deze band heeft heel wat in zijn mars; dat hoor je meteen.
Naast die eerder aangehaalde elementen weten ze ook power, sludge en doom met melodie en songstructuren te mengen. Het debuut van deze 3 drie mannen (een Bilzenaar, Maastrichter en Hoeselaar) bevat vijf songs die samen goed zijn vijftig minuten muziek. Op “Nameless Nights” krijgen we ook sludge invloeden en doen ze daardoor een klein beetje denken aan Steak N8. Ik vind dat alles goed en krachtig klinkt. Ook hier krijgen we terug een bridge dat de song af maakt. De afwisseling tussen de lage keelstem en de cleane zang werkt goed en brengt diepte met zich mee. Ik hou ook van het gitaarwerk in de outro.
Ze hullen zich wat in een mysterie en gaan zo mee in het verhaal van de doom. Ze noemen zich de 3 shadows bestaande uit Doctor Witch (bass en vocals), Sergeant Doom (Gitaar) en Mister Void (drums en vocals). Op “Long Road Home” weten ze een heerlijke melancholische sfeer neer te zetten. Ze bouwen alles mooi op naar een climax. Halfweg beginnen de gitaren te scheuren die ondersteund worden door de sublieme ritmesectie. Ook op “City of Dread” wisselt doom/sludge zich af met lichtere, melodieuze stukken. Om af te sluiten komen ze af met een episch en vijftien minuten durende “The Murderous Sea”. Een heerlijk uitgesponnen intro waarin je voelt dat er meer moois zit aan te komen. Het is een song geworden waar veel wendingen en ideeën verwerkt zitten. De outro is een filmische passage die zo dienst kan doen bij een bloederige horror-movie. Die outro is een vijftal minuten lang en misschien net iets te lang maar ze mist in elk geval zijn doel niet.
Dit debuut klinkt ferm en bevat indrukwekkende performances van elke muzikant. Samen vormt dat een sterk geheel dat gemakkelijk boven de middelmaat uitstijgt. Onder andere verkrijgbaar in verschillende varianten van vinyl.
Doom metal/Postrock
Through The Eyes of the Fire
Voidian
Poseydon - Ik denk dat iedereen een pak gelukkiger zal zijn wanneer we terug kunnen repeteren en onze plannen kunnen uitwerken. En natuurlijk, dat de optredens snel terug mogen komen!”
Belgische Metal Bands worden helaas nog al te vaak genegeerd in eigen land, terwijl ze totaal niet moeten onderdoen voor internationale kleppers. Althans zo was dit toch medio jaren '80 tot zelfs in de jaren '90. De laatste jaren zien we gelukkig een kentering ontstaan en krijgen ook nieuwe bands de erkenning die ze verdienen. Maar we dwalen af, Poseydon brengen sinds de jaren '90 furieuze thrash/death metal. Echter bleven ze vele jaren 'hangen' in de underground. Pas in 2006 begon ook een ruimer publiek deze sympathieke band uit het Waasland beter kennen. Vooral toen ze mochten deelnemen aan W.O.A. Battle in 2011. ‘Cold World,’ datzelfde jaar op de markt gekomen, liet een volwassen band horen die klaar was om de wereld te veroveren. Vijf jaar later verblijdt Poseydon ons met een gloednieuwe schijf, ‘Masterpiece’. Daarna werd het plots vrij stil rond de band, we vroegen ons af hoe het gaat met Poseydon in 2020. We vernamen dat de band volop bezig is met nieuwe songs, zou er een nieuwe release aankomen? En hoe ga je als band om met zo een crisis?. Allemaal vragen die boegbeeld Alain De Block graag beantwoordt.
Poseydon timmert al vele jaren aan de weg, wat waren voorlopig de hoogte- en dieptepunten?
Die zijn er inderdaad, de ongeveer 10 jaar stilte had er beter niet geweest, maar ja, wat ik daar dan weer positief uit haal, is dat we blijven volhouden. We zijn terug opgestart, we doen verder en overleven. Sommige bands stoppen ermee, beginnen een nieuwe band met een nieuwe naam, dit heb ik eigenlijk nooit willen doen. Het is door een vroeger bandlid dat we 10 jaar later terug zijn opgestart. In het buurland spelen is ook wel een leuke belevenis eigenlijk, maar dan in eigen land merk je dat het toch weer wat complexer ligt, dat is soms teleurstellend.
Hoe is de band feitelijk geëvolueerd door de jaren heen, want er zijn best wel regelmatig line-up wissels geweest
Ik ben van mening dat iedereen moet doen waar hij zelf zin in heeft, en je niet laten tegen houden door iets of om een bepaalde reden, bijvoorbeeld wanneer iemand stopt in de band omdat hij een huis gaat bouwen, stopt met muziek in het algemeen of zelfs gaat trouwen of samen gaat wonen, dat hebben we allemaal meegemaakt. Of wanneer ze na een tijdje ondervinden dat ze meer naar een andere muziekkeuze overhellen? Het is ook voorgevallen dat de meningen met de rest van de band niet meer overeenstemden en ze dan de band verlieten.
Dit zijn dingen die gewoon niet te vermijden zijn, het is niet altijd makkelijk om de vijf neuzen in dezelfde richting te krijgen of te houden!
Ik heb jullie leren kennen via de EP 'With Tears In My Eyes' maar ik was jullie eigenlijk tot 2011 met 'Cold World' uit het oog verloren, wat is er in die tijd gebeurd dat me eventueel is ontgaan? Om even verder terug te keren in de tijd
Je bent ons inderdaad uit het oog verloren, we hebben tussen ‘With Tears In My Eyes’ en ‘Cold World‘ ongeveer 10 jaar stil gelegen! Ikzelf heb echter nooit stil gezeten omdat mijn andere band Everglow toen ook ontstaan was, en had daar dan natuurlijk veel werk mee. Dit zal misschien veel verklaren, niet iedereen weet dit natuurlijk. De reden van de stilte rond Poseydon kwam natuurlijk doordat er op een korte periode drie bandleden ermee op hielden, en ik kan niet ontkennen dat dit een serieuze impact gehad heeft, vandaar die stille periode.
Na meer dan vijfentwintig jaar heb je heel wat zien veranderen in de muziekwereld, wat is de grootste verandering naast vergaande digitalisering? En welke impact (positief of negatief) heeft dit op een band als Poseydon?
Er is inderdaad heel veel veranderd ondertussen, maar digitalisering heeft voor mij wel voor een positieve wending gezorgd! De digitalisering heeft ervoor gezorgd dat we van op afstand beter met elkaar kunnen werken, zoals nummers en teksten of ideeën daarrond. Alles kan tegenwoordig ook in ‘de cloud’ worden opgeslagen in mappen waar iedereen aankan, zoals in Dropbox.
Voor de opnames staan we daar ook al een eind mee vooruit, omdat de meeste van ons een bescheiden home-studio hebben. Zo kunnen we de nummers vormen, de opnames ervan voorzien en samen voegen om uiteindelijk dan een pré-productie voor de studio te bekomen. Dit is dus zeer positief.
Hoewel de band al te gemakkelijk in een vakje 'thrash metal/hardrock' wordt geduwd zijn er naar mijn mening meer invloeden merkbaar. Zeker door de jaren heen. Hoe zou je je muziekstijl anno 2020 nog het best omschrijven?
We gebruiken zelf de noemer Death/Thrash metal, omdat die omschrijving de meest correcte is voor onszelf. Onze nummers passen hier meestal wel het beste onder, met af en toe een uitloper naar een ander genre. Dit zijn vaak inspiraties van het moment van schrijven, en zorgt dus ook voor meer variatie, en hoe meer variatie hoe beter eigenlijk!
Zijn er, na al die jaren, dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Ja, dat is altijd zo he, denk ik dan toch. Er zijn heel veel dingen die je ook niet onder controle hebt, of zaken waar de reactie gewoon anders kon. Niet alles verloopt altijd zoals je dat zou willen.
Laten we meteen met de deur in huis vallen. Een van de redenen van dit interview is het bericht dat jullie nieuwe songs aan het afwerken zijn voor een full album? Vertel er gerust meer over? Wanneer is de release gepland en zo?
Ja, we hebben zeker al goed kunnen doorwerken nu, de nummers zijn er allemaal. Nu is het nog kwestie van alles samen verder uit te werken en klaar te maken voor de opnames, lay-out cd-boekje ed., maar dit alles is voor 2021.
Een ander nieuwsfeit is een EP met Thief of dreams die heruitgebracht is, omdat die voor een verzamel was opgenomen in de jaren 90 en daar komen volgens ik lees, 2 old songs bij die nooit uitgebracht waren uit dezelfde periode? Vertel er gerust wat meer over
Dat klopt Erik, het idee is er om dan na de cd een tussendoortje te kunnen aanbieden uit een heel andere hoek, die dan weer wat nostalgie zal brengen voor sommigen en de belevenis mee te kunnen maken terug naar de beginperiode van Poseydon.
Door de corona crisis vallen ook bij jullie waarschijnlijk veel plannen in het water. Welke?
Ik moet zeggen dat de enige plannen die in het water vallen repetities en enkele optredens zijn. Dat is voor niemand leuk, maar aangezien we zelf thuis heel veel kunnen voorbereiden, hebben we op het gebied naar het nieuwe album toe al veel kunnen verwezenlijken!
Het is een beetje een standaard vraag die ik in deze tijden iedereen stel. Maar hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Zoals de meeste mensen denk ik, met vallen en opstaan. De teleurstelling(en) zo goed mogelijk proberen op te vangen en proberen verder te doen met wat je bezig bent, zodat we overeind blijven!
Om daar een beetje op voort te borduren. In deze tijden zie je veel filmpjes op facebook waar de bands via sociale media hun nieuw werk voorstellen, al dan niet vanuit hun eigen kot. Zit er op dat vlak ook voor jullie mogelijkheden? Hoe sta je daar tegenover?
Ik vind dat tof, elke band brengt dit op zijn eigen manier. Bij ons zijn er ook zo’n dingen besproken, hoewel we daar iets meer bescheiden in blijven dan sommige bands. We gaan alvast een voorsmaakje geven naar het nieuwe werk, maar daar kan ik momenteel nog niets over zeggen, anders is de verrassing er af, hehe!
Recent komen er ook plannen naar voor zoals 'drive-in' festivals, met auto's op een parking, iets voor jullie? Hoe sta je daar tegenover
Ikzelf heb daar niks op tegen, integendeel: vroeger waren er ook drive-in cinema’s. Ik stel me wel zwaar de vraag hoe de belevenis is voor de mensen die met hun auto achteraan het terrein staan. Wat gaan ze er dan nog aan hebben?
Over plannen gesproken. Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Zo snel mogelijk repeteren, en liefst zo luid mogelijk!
Dat ik die gitaren terug kan horen ronken! Haha. Dat is natuurlijk mijn visie, maar ik denk dat iedereen een pak gelukkiger zal zijn wanneer we terug kunnen repeteren en onze plannen kunnen uitwerken. En natuurlijk: dat de optredens snel terug mogen komen!
Is er ook zoiets als een einddoel, wat je absoluut wil bereiken met de band, ook na al die jaren?
Dit kan bij ieder van ons verschillend zijn, maar als je al kan doen wat je wil doen , mag je al gelukkig zijn. Iedereen droomt er natuurlijk van een grote band te worden en full-time met de band of muziek bezig te zijn, touren enzovoort, maar voorlopig doen we gewoon verder met wat we graag doen. In de eerste plaatst is Poseydon een passie, daarnaast zien we wel wat er allemaal uit de bus komt.
Om af te sluiten: fans kunnen geen merchandise kopen via optredens ofzo, hoe kunnen ze dit wel online? Ze hieronder enkele links
Via onze website www.poseydon.be kan je alles bestellen. CD’s met prijzen vind je bij MEDIA en onze shirts ed bij MERCHANDISE.
Wil je graag bestellen, klik dan in het linkse menu op “Orders” of klik op deze Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dit spoedig over 'face to face' tussen pot en pint
Zeker en vast Erik, dank je wel! Ik trakteer!
Meskerem Mees zal voor velen nog onbekend zijn maar geloof mij , dit zal niet zo lang meer duren. Mees heeft een gouden stem: zacht, warm en met een korreltje in. Ze heeft nog niets uitgebracht maar de Gentse (met Ethiopische roots) is eigenlijk in haar hometown al een beetje aan het boomen. Ze won eind vorig jaar het nieuwe podiumconcours Sound Track en ze werd opgepikt door MayWay records. Producer Koen Gisen nodigde haar uit in zijn studio samen met celliste Febe Lazou die haar ook live soms bijstaat. Het leverde deze mooie single op. Een rustig en mijmerend liedje. De naam Joni Mitchell zal wel nog eens vallen in reviews vanwege de stijl en de opzet. Maar luister gewoon, vorm je eigen mening en ga in het najaar eens naar haar zien. Bijvoorbeeld naar Humo’s Rock Rally of de Dranouter zomersessies.
I-Wolf and Eduardo Raon - Deze single is afkomstig van een eerder ongewoon album dat Wolfgang Schlögl aka I-Wolf heeft gemaakt met de Portugese harpist Eduardo Raon. Het bestaat enkel uit piano, harp en de akoustiek van de ballroom van het Vienna Casino Baumgarten. Het album ‘Baumgarten’ volgt in het najaar. I-Wolf is sinds 1986 actief in de muziekwereld; eerst als bassist en zanger. Later als oprichter van de band Sofa Surfers en zijn solo werk.
Deze single is apart, instrumentaal en lijkt een beetje tussen free jazz en avant garde te zitten qua stijl en vibes. Liefhebbers van deze genres gaan hiervan zeker genieten. Voor mensen die er niet mee vertrouwd zijn , lijkt het mij wat te moeilijk om hen aan te spreken. Ze zullen de welbekende songstructuren van verse-refrein- verse etc hier missen, denk ik.
Avant garde
I-Wolf and Eduardo Raon
The Last Humppa -single-
Bobby Conn brengt songs die flirten tussen fijne pop en aanstekelijke rock. Hij kan hij een breed publiek aanspreken. En dit toch al sinds eind jaren '90. De man is ondertussen de vijftig gepasseerd, en blijft die begane wegen verder bewandelen. Met 'Recovery' brengt hij dan ook een nieuwe schijf uit , waarbij de eerder ingenomen stelling nog maar eens in de verf wordt gezet.
Songs als “Good Old Days” of “Bijou” brul je na een luisterbeurt al lustig mee, en voor je het weet sta je lekker mee te zweven op de dansvloer. Bobby beschikt bovendien over herkenbare vocals en het klankentapijt dat hij uitspreidt , doet je naar adem happen. Het voortdurend flirten tussen pop deuntjes en rock muziek vind je dus over de hele lijn terug op de schijf, het is meteen het sterke punt van 'Recovery'. Want songs als “Brother”, “Disaster” en “Always Already” blijven daardoor aan je ribben kleven. Zowel de pop- als rock liefhebber wordt een fijn oorgasme bezorgt. De vrouwelijke backing vocals is een meerwaarde binnen het geheel. Bobby Conn brengt eigenlijk protestsongs op een zodanig gedreven , aanstekelijke wijze dat, naast nadenken erover, een glimlach niet te onderdrukken valt. Je blijft aan zijn voeten gekluisterd en luistert naar de verhalen die hij op bijzonder gezapige wijze vertelt.
Want inderdaad, de man ontpopt zich tot een klasse verteller die net door die charismatische uitstraling je ontroert en wegvoert naar andere oorden. Gevoelsmatig raakt hij een snaar. Bij sommige songs als “Always already” doet hij ons denken aan artiesten Lou Reed, wiens stem hij benadert.
Eveneens is hij een klasse verteller die zijn verhaal zodanig kan brengen dat hij een mening door de strot ramt, maar er ook de nodige zelfrelativering aan toevoegt. En dat is net wat Bobby Conn dus met deze Recovery doet, als een ware troubadour zijn verhaal vertellen en je doen nadenken.
Tracklist: Recovery 04:15 Disposable Future 05:37 Good Old Days 05:23 No Grownups 03:15 Brother 04:59 On The Nose 04:51 Bijou 03:45 Disaster 03:47 It's A Young Man's Game 04:44 Always Already 06:15
Sammy Brue is een folk-singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, maar je ook onderdompelt in folkse sferen die je terugvindt rond het kampvuur van het leven. Dat zette hij met eerdere werkjes op EP en zijn sprankelend debuut ''I Am Nice ' in 2017 voldoende in de verf. Nu is er een nieuwe plaat op de markt 'Crash Test Kid', waarbij je de neigingvoelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat.
Die aangename sfeer en warmte komen je al tegemoet op “Gravity”, die Sammy blijft bewandelen op de volledige schijf. Gevoelsmatig zorgt die aanstekelijke stem van Sammy Brue ervoor dat je gaat zweven door het zand van het leven, op blote voeten liefst, want je voelt je door songs als “Die before you”, “Teenage mayhem” - ondanks het beladen karakter - vrij als een vogel; aanstekelijke songs die aan de ribben kleven.
Dat Sammy Brue zich niet zomaar laat vastpinnen op een muziekstijl blijkt op de uptempo “Fishfoot” , er wordt geflirt met rock-'n-roll in zijn meest pure zin. “Skatepark Doomsday Blues” is dan weer een vette knipoog naar de blues. Telkens blijft die warmte overeind, wat ons blij maakt , ondanks de pijn die harten doet breken.
Breekbaar, broos maar dus ook lekker op de dansspieren inwerken is de rode draad. Op songs als “True believer”, “Crash test kid” en “Fishfoot” bewijst Sammy Brue dat hij vooruit kijkt, met respect voor het verleden. De fans van het in 2017 uitgebrachte debuut mogen dus op hun twee oren slapen. Samme Brue blijft zijn roots trouw. Alleen blijft hij niet ter plaatse trappelen maar kijkt hij ook naar de toekomst. De man kleurt dus graag buiten de lijntjes, zoals op “What you give” en afsluiter “Painted Blue”, met die fijne folky songwritersfeer.
Besluit: Sammy Brue is dus vooral een artiest die zijn verleden omarmt, het heden koestert en de toekomst aanschouwt met een zeker charisma in stem en uitstraling, waardoor we hem dan ook een gouden toekomst voorspellen. Het einddoel is bij deze klasse singer-songwriter/hartenbreker en folk/blues artiest nog zeker niet bereikt.
Tracklist: Gravity 02:29 Die Before You Live 03:38 Teenage Mayhem 02:48 True Believer 03:54 Pendulum Thieves 03:47 Crash Test Kid 04:23 Megawatt 04:01 Fishfoot 03:02 Skatepark Doomsday Blues 03:15 What You Give 03:10 Paint It Blue 03:30
Ter introductie van het nieuwe werk van Selah Sue citeren we bijgaande info: ''De Bedroom EP is een intiem en open project waarbij Selah Sue recht uit het hart spreekt. Zo bezingt ze de liefde voor haar twee kinderen in het openingsnummer “You” en staat ze met de strofe "When my mind is lost, will you stand by me every night and day?" in het nummer “Always” stil bij het ouder worden. Tijdens de quarantaine zijn de ‘Lullaby Sessions’ van Selah Sue op Facebook een baken van steun en comfort voor de fans. Hier speelt ze wekelijks covers en akoestische versies van haar nummers.
Meer over deze sessies kan je vinden op haar Facebook pagina: https://www.facebook.com/SelahSue ''.
Deze EP is dus een zeer persoonlijke parel geworden die de schoonheid van het leven uitbeeldt op een eenvoudig , wonderbaarlijke wijze.
De Franstalige recensie kunt u hier nalezen: http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/78658-bedroom-ep.html
We zijn het trouwens volmondig met onze collega eens. Het moederschap doet Selah Sue deugd, en is een ware inspiratiebron. “In a heartbeat” is een liefelijke ode aan haar kinderen , zonder al te klef te klinken. De engelachtige , kristalheldere stem voert je weg naar de oorden van het moederschap, wellicht gezeten op een roos wolkje maar ze belicht met deze vijf songs de mooie kant ervan. Tegenwoordig zien we dat te weinig, al te vaak wordt ons een spiegel voorgehouden dat het moederschap niet gemakkelijk is. Gelogen is dat allerminst, diep respect voor iedere moeder op deze wereld. Maar de mooie en zachte kant mag ook eens in de schijnwerpers staan. En dat is bij deze EP zeker het geval. Nogmaals, zonder klef te gaan klinken, stralen songs als “You'”, “You're My Heart” en “Always” zoveel liefde uit. Een liefde die enkel een moeder kan voelen.
Selah Sue laat zich op deze EP van haar meest kwetsbare kant zien, een kant die ook aantoont dat ze - hopelijk - haar demonen heeft overwonnen. Dankzij het moederschap is een stap in de goede richting zeker ingezet. Deze weemoedige en melancholisch mooie EP laat ons alvast het beste hopen voor de toekomst. “I would rather” laat een soulvolle Selah Sue horen en zien die harten doorboort vol liefde.
Besluit: We hebben vijf jaar moeten wachten, maar Selah Sue bewijst dat ze nog steeds van veel soul markten thuis is, en harten kan doen smelten op eenvoudig, magisch mooie wijze. Met haar stem als ultieme wapen om je een glimlach op de lippen te bezorgen; de donkere wolken van het leven worden even opzij geschoven en de zon kan in je hart schijnen. Deze EP is trouwens een wondermooie ode aan alle moeders, gezongen en geschreven door iemand die het moederschap met veel liefde omarmt.
Tracklist: In A Heartbeat - You - You're My Heart (feat. Naima & Zuraya) - Always - Cosmo - I Would Rather
Nick Hakim is een uit New York afkomstige muzikant die soul, jazz en R&B verbindt tot een magisch geheel. Met zijn debuut 'Green Twins' drukte hij in 2017 zijn stempel op dat genre. In de recensies werd hij vergeleken met Marvin Gaye, Chet Baker tot Portishead en d'Angelo. Maar vooral beschikt Nick Hakim over een eigen smoel. De man is ook niet bang om op avontuur te trekken in deze muziekstijlen, om hier grenzen te verleggen. Dat wordt op de nieuwste schijf 'Will this make me good' nog maar eens in de verf gezet.
Dat wordt al direct duidelijk met “All these changes”. Zwevend, zeemzoetig maar niet klef klinkend, voelt de stem van Nick aan als een warm deken terwijl instrumentaal over weemoedige wateren wordt gevaren.
Maar daar houdt het niet mee op, en dat maakt deze artiest en de plaat een zo bijzondere parel. Want telkens zet hij je heel bewust op het verkeerde been, doet je naar adem happen of trekt alle registers open , waardoor een storm opsteekt bij heldere hemel.
Dat de man niet vies is van experimenteren en buiten de lijntjes kleuren van soul/r&b , bewijst hij met “Wtmmg” , een wat bevreemdende, psychedelische song die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
Nick Hakim is bovendien een man die van enorm veel markten thuis is, want bij “Bouncing” laat hij zich weer van zijn meest gevoelige kant zien, een warme song die door je hart snijdt zonder pijn te doen maar daardoor worden wel gevoelige snaren diep geraakt. Hakim voegt ook elektronische klanken toe aan de soul en r&b , waardoor je in een vreemd landschap terecht komt, Zoals bij “Let it out”, een korte parel die aan je ribben kleeft, of het wondermooie “Qadir'”. Hakim zingt zijn pijn en frustratie uit , zonder die door je strot te rammen maar hij weet te raken, waardoor tranen opwellen in je ogen. Het is trouwens een persoonlijke song over een veel te vroeg gestorven vriend; prompt haal je ook jouw vrienden voor de geest die te vroeg zijn heen gegaan. En dat is de grote sterkte van Nick op deze plaat; je wordt over de hele lijn persoonlijk geraakt door zijn verhaal, of hij dat nu op een intieme, broze wijze doet of de teugels loslaat. De intensiteit is telkens even groot. Prachtig.
De man is trouwens een meester in je op het verkeerde been zetten. Op de songs kan hij iets toevoegen, dat je pas ontdekt na verschillende luisterbeurten. Een gegeven dat deze artiest en de plaat een bijzondere parel maakt.
Koesteren en knuffelen willen we zeker bij de aangrijpende songs “Gods dirty work” en “Crumpy”. Nick Hakim veroordeelt en beoordeelt niet, hij geeft een mening zonder te stampen en te duwen , maar je voelt wel die rilling door je lijf lopen waardoor je die heilige huisjes wel degelijk wil omver stampen. Zeer opmerkelijk, maar ook goed gevonden.
Besluit: Nick Hakim is een tovenaar die je op 'Will this make me good' meeneemt naar zijn wereld, in woede uitbarst op een ingetogen wijze of je tot tranen toe bedwingt als het gaat over gevoelige onderwerpen. Meteen doet hij ook je eigen leven uit de doeken, waardoor je diezelfde kwaadheid voelt opborrelen maar ook tot een zekere rust wordt gebracht, door de hypnotiserende werking van de songs op de plaat. Dat wordt nog maar eens in de verf gezet op “Seeing double” en de mooie afsluiter “Whoo”. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is om te koesteren, een spiegel van je-zijn en je leven , op een bijzonder intense en vreemd aanvoelende wijze.
Tracklist: 1. All These Changes 2. Wtmmg 3. Bouncing 4. Let It Out 5. Qadir 6. All These Instruments 7. Drum Thing 8. Vincent Tyler 9. Crumpy 10. Gods Dirty Work 11. Seeing Double 12. Whoo
De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard tot snel uit.
Na “Panther’s Kiss” , een kort en krachtige energiebom, zijn we vertrokken voor een tempo dat zodanig hard gaat dat je het haast niet kunt volgen. De songs duren gemiddeld een kleine drie minuten, en bevatten zowel elementen van garagerock, stevige punk en postpunk. Alle registers worden verder open getrokken met “The Last things”, “No static” en “Fake news”. Blackup gaat tekeer als een kudde losgeslagen olifanten in een porseleinwinkel, er blijft niets recht staan. Zo verpletterend hard en snel gaat de band tekeer dat de plaat voorbij is voor je het weet, op adem komen is er bij deze jongens dus niet bij. De muzikanten binnen deze band zijn geen groentjes meer, en stralen die ervaring ook uit. Ze beschikken na zoveel jaren nog steeds over tonnen spontaniteit en jeugdige vitaliteit waarvan veel jongeren nog kunnen leren. Luister maar naar een song als “Everytime I think of you” en hoor en zie de gensters in het rond vliegen, alsof elk heilig huisje het begeeft door de mokerslagen die worden uitgedeeld. Blackup straalt zoveel energie uit, dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden. Dat is vooralsnog onmogelijk in deze corona tijden, maar we zijn er zeker van dat het dak er zal afvliegen als deze heren één of andere club of podium komen plat spelen.
De boxen stonden te daveren op de kast, en ook wij konden niet laten hier even een potje te headbangen, en stevig uit de bol te gaan. De band spreidt op 'Club Dorothee' zoveel energie tentoon, dat je er gewoon niet kunt op stilzitten.
Besluit: Blackup deelt op 'Club Dorothee' stevige uppercuts uit die je niet onberoerd zullen laten, we kunnen niet wachten om deze band live aan het werk te zien. Een energiebommetje!
Tracklist: Panther's Kiss (feat. Jon Spencer) 00:43 The Last Things 02:01 No Static 02:18 Walk Away 02:58 Fake News 02:50 Whatever Makes Your Kite Fly 02:30 Goldmines, Guinea Pigs and Fur 02:39 Everytime I Think of You 02:57 Paranoia 03:24 White Cats 04:30 Keep the Spirit High 02:47 Club Dorothee 04:47
Beyond The Black is een Duitse symfonische metal band die sinds 2014 van zich laat horen. Met hun debuut 'Songs of Love and death' drukt Beyond The Black meer dan ooit zijn stempel op het genre. Sinds 2016 is dat wellicht in een heel andere bezetting dan voorheen, maar ook met 'Heart of the Hurricane' , uitgebracht in 2018, bewijst de band rond zangeres Jennifer Haben nog steeds stevig in het genre in het zadel te zitten. Nu kwam de opvolger 'Horizons' op de markt. Het laat een band horen die durft evolueren en buiten zijn eigen comfortzone treden. Of toch in zekere mate …
Opener “Horizons” laat al een tipje van de sluier horen en zien in de experimenten, een veelbelovende start die ons op het puntje van onze stoel de oren wat meer doet spitsen. Hoewel de vocale inbreng van Jennifer het meest naar voor wordt geschoven, kan je niet voorbij aan de lekker aanstekelijke riffs en drumsalvo's die knetteren als een kampvuur op hete zomeravonden.
Diezelfde power keert helaas over de hele lijn niet terug. Nogal vaak klinkt Beyond The Black opvallend braafjes en verre van donker, zoals de naam doet vermoeden. En dat is bijzonder jammer. ‘Horizon’ bevat echter wel veel songs boordevol emoties en streepjes weemoedigheid die door Jennifer, die over een krachtig stembereik beschikt, door de strot worden geramd waardoor golven van kippenvel en een krop in de keel je deel worden. Luister maar naar het wondermooie “Human”. Waarbij die emoties zelfs iets meer diepgang krijgen dan voorheen. En het is net bij die songs dat je voelt dat deze band klaar is om buiten zijn veilige comfortzone te gaan treden. Helaas hervalt Beyond The Black in zijn braaf binnen de lijntjes kleuren bij de daarop volgende songs.
Gelukkig staan er enkele mooie hoogvliegers op die ons uiteindelijk toch laten headbangen met de vuist in de lucht, zoals het knallende mooie “Paralyzed” en meezinger “Marching On”, waarbij Beyond The Black in de voetsporen treedt van een Within Temptation. Bij de nummers “Misery” en “Marching On” krijgt Jennifer vocale ondersteuning van bassist Chris Hermsdörfer. Wat dan weer een grote meerwaarde binnen het geheel blijkt te zijn.
Een andere geslaagde samenwerking is met Elize Ryd (Amaranthe) op “Wounded Healer”. De puzzelstukken blijken hier compleet te kloppen. Met “I won’t surrender” wordt weer een wondermooi klankentapijt uitgespreid, waarbij Jennifer je onderdompelt in een badje van weemoedigheid. Hier vormt de Cello van Tina Guo dan weer die meerwaarde binnen het geheel. Het zijn net die soort songs die we graag wat meer op onze boterham met symfonische metal gesmeerd hadden gekregen.
Besluit: Hoewel de band in 2020 een meer toegankelijk geluid voortbrengt, waarmee dus een ruimer metal publiek wordt aangesproken - waar uiteraard niets verkeerd mee is - bewijst Beyond The Black nog steeds tot de top te behoren van het symfonische metal genre .
Niet bij elke song krijgen we de krop in de keel. Maar over het algemeen is deze 'Horizon' een gevarieerde plaat geworden waarmee Beyond The Black kan doorbreken naar een ruim publiek aan rock en metal liefhebbers, die durven buiten de comfortzone te treden van het genre en kijken naar een ruimer aanbod, zonder hun neus daarvoor op te trekken. Dat trekt ons nog het meest over de streep.
Tracklist: Horizons (5:00) Misery (3:44) Wounded Healer (4:15) Some Kind of Monster (4:21) Human (5:09) Golden Pariahs (3:35) Marching On (4:01) You're Not Alone (4:37) Out of the Ashes (4:35) Paralyzed (3:56) Coming Home (4:42) I Won't Surrender (3:56) Welcome to My Wasteland (3:49)
Gitarist Clément Nourry, drummer louis Evrard en Saxofonist Marti Melia vormen samen het trio Under the Reefs Orchestra. Het trio dat sinds 2017 van zich laat horen, laat zich wat hun muziek betreft inspireren door de Franse kamermuziek van de 19ste eeuw. Volgens de legende kwam de band samen na een eenmalig optreden op Les Nuits Botanique. Het enthousiasme was echter zo groot, dat er gewoon een vervolg moest op komen. Die is nu in een vervolgverhaal gegoten. In de vorm van het debuut 'Under the reefs orchestra'. De plaat kwam nu op de markt.
“Une Ile” is alvast een meer dan zeven minuten lange parel die je bedwelmt en wegvoert naar die verre oorden, waar je tot een zalige gemoedsrust wordt gebracht, binnen een gevarieerde omkadering. De band houdt van improviseren, vandaar de verwijzing naar jazz, maar is onmogelijk in een hokje te duwen. Dat blijkt ook uit “Sumo”, “Eldorado” en het wondermooie “Hana”.
Een ander opvallend punt: de inbreng van elke muzikant is magisch mooi. Maar elk haartje op onze armen komt pas echt recht als de instrumenten sax, drum en gitaar in aanraking komen met elkaar. Want dan ontstaat een climax die niet per se zorgt voor geluidsoverlast, maar wel voor gebroken harten van weemoedigheid en melancholie.
De band omschrijft zichzelf als 'Een instrumentale speeltuin vol smeltende folk-invloeden, jazz uit de jaren vijftig en postromantische muziek' .Nu, dat is zeker niet ver gezocht, integendeel.
Songs als “Le marcheur” zijn zodanig hypnotiserende parels dat je er stil en onbedwongen van wegdroomt, ver weg van de harde realiteit, naar onaards mooie oorden. Mysterieus ook, want er hangt bovendien een zweem van mystiek boven de muziek van Under the reefs orchestra, die je niet in woorden kunt uitdrukken. Het onvatbare van deze best integrerende parel spreekt tot de verbeelding.
Een waaier aan kleurenpracht schotelt Under the Reefs Orechestra je over de hele lijn voor, waardoor je er prompt stil van wordt. Maar je wordt, net door die bijzonder hypnotiserende inwerking op je gemoed, ook niet in slaap gewiegd. Het bijzondere aan deze band is dat ze letterlijk de luisteraar tot een vorm van 'zen' kunnen brengen. De enige voorwaarde is dat je gewillig meegaat in hun bijzonder mysterieus , veelkleurig verhaal, waar improviseren tot het oneindige de rode draad vormt.
Dat laatste wordt bij het eindpunt “Le Naufrage” nogmaals in de verf gezet. Bij deze song worden zelfs de registers even open gegooid, alsof de Apocalyps zal uitbreken in het Paradijs, en het wordt in de kiem gesmoord door een magisch orgelpunt dat echter weer rust brengt in een koud hart.
Besluit: 'Under the Reefs Orchestra' is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal daarrond. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust zal brengen waaruit je niet meer wil ontsnappen.
Tracklist: Une Île 07:08 Sumo 03:57 Eldorado 01:55 Tucuman 04:56 Hana 03:38 Le Marcheur 06:06 Le Naufrage 07:33
Alternatieve rock/Instrumentaal
Under The Reefs Orchestra
Under The Reefs Orchestra
Deze driekoppig rockformatie uit Gent komt hier aanzetten met hun tweede single. Slechts enkele maanden na de release van hun eerste single “Lies”. De single kreeg nogal wat aandacht en werd ook opgepikt door o.a. StuBru. Muzikaal kan je hen misschien ergens plaatsen tussen Therapy? en de Foo Fighters.
Vooral deze single “Arizona” doet wat aan Therapy? denken vanwege de riff. Die is een beetje dezelfde als van hun nummer “Isolation” (een cover van Joy Division trouwens). Lector weet goede rocksongs te maken die rocken maar tevens radiovriendelijk zijn. Voor de productie werd samengewerkt met Stijn Debontridder (Universal Music) en de Amerikaanse Joe Laporta die voorheen ook al de masters leverde voor Foo Fighters, The Killers, David Bowie, Ghost…
Er werd dus niet op een euro gekeken om een doorbraak te forceren. Gaat dit lukken? Moeilijk in te schatten in het genre die ze spelen. In elk geval klinkt alles goed en valt hier niets verkeerds over te zeggen.
Ik mis een beetje het wauw gevoel die ik bij “Lies” had maar dat kan persoonlijk zijn. Aan jullie om dat voor jezelf uit te maken. Hun debuutplaat wordt trouwens verwacht in het voorjaar van 2021.
Mattias De Craene kennen we van projecten Nordmann , MDCIII enz . De man is van vele markten thuis, en heeft binnen al die projecten meerdere grenzen verlegd in het bespelen van de saxofoon. Na al die omzwervingen vond Mattias het tijd om solo werk uit te brengen, via W.E.R.F. records. Er zijn vier songs waar de man een heel andere route bewandelt dan we van hem gewoon zijn. De saxofoon neemt, wat dacht je anders, de voornaamste plaats in.
Hoewel dat donkere en mysterieuze overeind blijft, bevat “The Machine”, opener van deze schijf, enorm veel intimiteit die je bedwelmt en tot een zekere gemoedsrust brengt. Circa negen minuten lang worden alle aspecten van dat prachtige instrument de saxofoon uit de doeken gedaan, alsof je aan de kant van het water staat te genieten van de ondergaande zon. Zo intens mooi klinkt die sax op de pakkende song; op het ritme van zacht trommelgeroffel wordt de volgende “Lady Day” ingezet, waarna die warme saxofoon klanken je oorschelpen strelen op uiteenlopende wijze. Een rode draad op deze EP. Dat is ook te merken aan nummer drie “A rich man’s tale” waar Mattias De Craene alle registers open trekt met de sax. Een intimiteit , soms flirten tussen een dunne lijn van geluidsmuren afbreken en zachtmoedig harten doormidden breken. Maar nergens word je in slaap gewiegd, noch word je er potdoof van. Het blijft lekker schipperen tussen beide in.
En vooral is deze EP een mysterieuze totaalbeleving waarbij Mattias zijn zin tot experimenteren, op avontuur trekken en zichzelf heruitvinden , combineert met een ingetogenheid waardoor je, eens onder hypnose gebracht door die intensieve saxofoon magie, tot een gemoedsrust wordt gebracht waar geen duister is te bespeuren, maar het licht je ook niet verblinden kan.
De “A Rich man's tale (Vectrex Remix)” , een klepper van bijna twaalf minuten lang, bewijst dat Mattias iemand is die zichzelf ter plaatse blijft heruitvinden. Want achteruit kijken kan leuk zijn, maar zelfs nu kijkt hij dus al vooruit.
Deze solo schijf laat een artiest en muzikant horen die zijn grenzen na al die jaren nog steeds blijft aftasten en verleggen, en door deze aanpak raakt hij de jazz liefhebber die graag op avontuur trekt in dat (jazz) landschap.
We ervaren een donkere saxofoon walm van pure intensiviteit die over jou heen waait , je hart verwarmt en je ziel tot een gemoedsrust laat komen, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Gelukkig is hij de zin voor experimenteren daarmee niet kwijt, en dat trekt ons nog extra over de streep.
Tracklist: The Machine 09:05 Lady Dady 04:38 A Rich Man's Tale 04:36 A Rich Man's Tale (Vectrex Remix) 11:50
De uit Kroatië afkomstige hardcore formatie Kevlar Bikini stampt al hevig om zich heen sinds 2010. De band bracht ondertussen enkele knappe platen uit ' Explodisiac" (2012) en ‘Hi-Fi or Die" (2014). Oorspronkelijk als kwartet maar vanaf 2015 als trio.
Het gaat er niet minder agressief aan toe, ook al is dat binnen een gestroomlijnde omkadering. Dat bewees de band in 2018 met de release van 'Rants, Riffage and Rousing Rhythms', uitgebracht via Geenger Records. Nu is er de vierde schijf 'OPT-OUTism' uit, waar die ingeslagen weg verder wordt verkend.
Met de deur in huis vallen , noemen ze zoiets als “Ballernias' Toes” ons direct wakker schudt op een opvallend melodieuze , verschroeiende catchy, harde wijze; groovy uithalend , flirtend met agressie die je letterlijk door de strot wordt geramd. Het zijn allemaal typische hardcore elementen op het eerste gezicht, maar de band slaagt er ook in je op het verkeerde been te zetten. Met songs als “Failing as an adult” , “Sons of a grinder” en “Flirting With Nihilsm” bewijst Kevlar Bikini namelijk niet vies te zijn van een potje experimenteren. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Buiten de comfortzone van Hardcore wordt verder op avontuur getrokken door dat landschap met songs als “Quench”, waar gestroomlijnde riffs en donderslagen worden gecombineerd met oorverdovende knallers , die je van je sokken blazen; telkens aangekleed met een bulderende vocale aankleding boordevol agressie die je meteen met de voeten op de grond zet. Daardoor zorgt Kevlar Bikini voor een best interessante Hardcore pareltje waar niet enkel grenzen worden afgetast. Deze band verlegt ook die grens, en daarvoor krijgen ze toch een pluim extra. Kevlar Bikini sluit af met een al even gevarieerd en verschroeiend hard , luid pareltje “Oozing Optimism” waar de stelling nog wat meer uit de doeken wordt gedaan. Geen compromissen sluiten en lekker tegen elke heilig huisje stampen, maar toch durven buiten die lijn durven kleuren! Dat kom je niet elke dag tegen, geven we toe.
Besluit: Kevlar Bikini slaagt er in alle harde en agressieve muziekstijlen via deze schijf te verenigen binnen een gevarieerd , knallend hard , catchy geheel. De band én de schijf is een aanrader voor wie ervan houdt zijn woede en agressie te kunnen uitspuwen; een plaat die je de ene na de andere adrenalinestoot bezorgt. De gensters vlogen alvast alle kanten van de kamer uit tijdens deze gevarieerde trip.
Je hoeft trouwens eigenlijk geen echte fan te zijn van Hardcore in zijn puurste vorm om Kevlar Bikini in je platenkast te doen verdwijnen. Net door de complexiteit waarmee de songs worden gebracht, en het voortdurende experimenteren met genres, kan ieder eliefhebber van het harde genre deze 'OPT-OUTism' zonder verpinken in huis halen.
Tracklist: Ballerina's Toes 03:46 Bride in a Torn Up Wedding Dress 03:36 Night Shift Monomania 03:45 Failing as an Adult 03:40 Feral Fun 04:37 Son of a Grinder 04:03 The Wailer 04:29 Flirting with Nihilism 03:30 Quench 03:15 Oozing Optimism 04:23
Hardcore/punk/noise rock
OPT-OUTism
Kevlar Bikini
The Mighty Ya-ya is een uit Eindhoven afkomstige band die garagerock, stoner en blues mixt tot een spannend geheel. De band bracht in 2012 zijn debuut uit.
Opvolger 'Magnum Sonus' (2016) kon ook bij ons op de nodige aandacht rekenen.
De Franstalige recensie kunt u hier nog eens nalezen:
http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/26527-Magnum_Sonus.html
In april dit jaar kwam de derde schijf van de Nederlanders op de markt. Terugkeren in de tijd doen we eigenlijk zelden, maar sommige pareltjes verdienen ook enkele maanden na de eigenlijke release nog steeds de nodige aandacht.
De reden daarvan is simpel. The Mighty Ya-ya verlegt grenzen binnen rock, blues en stoner; dat maakt hen tot een unieke formatie binnen de globale muziek scene. Opener “Shake & Quake” ademt de warmte van blues, is aanstekelijk en werkt op de dansspieren.
Pure rock muziek wordt hier haarfijn uit de doeken gedaan. Het leuke is trouwens dat de band altijd vertrekt vanuit de Blues, en er plots begint mee te experimenteren. Uiteindelijk komen ze ergens totaal anders uit dan je echt verwacht. Het buiten de lijntjes van de blues kleuren merk je dus ook bij “Apollo's last words” , “More dead than alive” en “Just because I wanna”. Het zijn één voor één aanstekelijke songs die de warme uitstraling van blues overeind houden maar die ook avontuur aanbieden, grenzen aftasten en bovendien lekker aan stijlbreuken doen. Daar houden wij nu van.
De fuzzy gitaar riffs op “Stuck between Monkey and God” worden plots de nek omgewrongen door een inbreng die doet denken aan gezellige trips door woestijnlandschappen, zoals bij stoner rock vaak gebeurt. Het is maar een voorbeeld hoe deze band je blijft verrassen en op het verkeerde been zet, waardoor een label kleven op The Mighty Ya-ya bijzonder moeilijk is.
Rauw, stevig, beklijvend en enorm aanstekelijk zijn de sleutelwoorden hoe je de band, en dus ook deze schijf 'Harakiri Blues' nog het best kunt omschrijven. Het rauwe en warmhartige van blues, het stevig doorjammen en het aankleden met een aanstekelijke sound doet je zweven over de dansvloer. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Tupelo Tree”, ”The Electronic Herd Stampedes” en “Begonia Rex”.
Besluit: The Mighty Ya-ya bevestigt dus ook op hun derde schijf dat het label 'blues' opkleven de band tekort doen is, ondanks de grote voorliefde voor die muziekstijl. Want het is en blijft de basis waarrond elke song is gebouwd. Met zo een gevarieerd aanbod doe je avonturiers alleen maar watertanden. Dat deed de band al met zijn debuut, dan met de opvolger in 2016. Ook anno 2020 verlegt deze Nederlandse band nog steeds grenzen binnen het genre. De drift om te experimenteren blijft dus nog steeds stevig overeind staan, met alle respect voor de blues. En dat trekt ons ook nu weer compleet over de streep.
Tracklist: 1. Shake & Quake 04:01 2. Apollo's Last Words 04:58 3. Hey Backrider 04:51 4. More Dead Than Alive 07:23 5. Just Because I Wanna 02:43 6. Stuck Between Monkey and God 04:01 7. Tupelo Tree 04:54 8. The Electronic Herd Stampedes 05:47 9. Make & Believe 04:17 10. Begonia Rex 04:07
Na het eerste deel van Hans-Joachim Roedelius 'Selbstportrait (Self-Portrait) -serie werd oorspronkelijk uitgebracht onder de titel' Sanfte Musik 'op Sky Records in 1979, is nu zo'n veertig jaar later, een nieuwe hoofdstuk toegevoegd in de vorm van een album getiteld 'Wahre Liebe'.
De Duitse multi-instrumentalist is een pionier die sinds de jaren '60 elektronische muziek en alles daaromheen op een bijzondere wijze in kaart heeft gezet. Hij is ook mede oprichter van toonaangevende projecten als Cluster, Harmonia en vele andere. Met zijn series 'Selfportrait' slaat hij weer onontgonnen maar vooral heel persoonlijke wegen in. 'Wahre Liebe' kwam reeds in april van dit jaar op de markt, maar kwaliteit verdient altijd aandacht. Ook al is dat zo lang na de eigenlijke release.
Grenzen aftasten en verleggen is dan ook de rode draad , wonderbaarlijk hoe hij emoties zo uiteenlopend uitbeeldt, dat je er ofwel stil van wordt, ofwel een vreugdedans wil doen in de huiskamer.
Vaak klinken zijn songs ingetogen zoals “Spiel im wind” of “Wahre liebe”. De uit Berlijn afkomstige grootmeester durft bovendien nog steeds hevig experimenteren, en kleurt minzaam buiten elk lijntje van de klassieke of elektronische muziek. Getuige daarvan een song als “Nahwärme” , waar een mysterieuze walm je weg doet drijven naar al even vreemde oorden. Soms dreigend, maar ook vaak oogstrelende schoonheid tovert de man uit zijn instrumenten. Want inderdaad is Hans-Joachim Roedelius een klankentovenaar die ook op zijn respectabele leeftijd nog steeds even rusteloos tekeer gaat.
De man brengt trouwens filmische muziek, die beelden oproept waarbij liefde inderdaad het sleutelwoord vormt. Vervormde klanken duiden op woelige tijden, terwijl ingetogen soundscapes de rust doen weerkeren in de relatie. Turbulentie is er over de hele lijn, dat wordt ook op deze schijf in de verf gezet. De spanning die te snijden is, op het ritme van een kloppend hart, “Gerne” is daar een mooi voorbeeld van. De treurige klanken bij “Gleichklang” doen tranen opwellen en bezorgen je een krop in de keel. Roedelius sluit af met een vijftien minuten lang epos “Aus Weiter Ferne” waar hij een laatste keer je hart door midden snijdt op een zeer ingenieuze wijze.
Besluit: Schoonheid in al zijn vormen krijg je voorgeschoteld op dit meesterwerk van deze elektronica grootmeester. Hans-Joachim Roedelius is anno 2020 nog steeds een grensverleggend genie. De man is ondertussen 85, maar spreekt ook nu nog altijd tot de verbeelding.
Met 'Wahre Liebe' bewijst Roedelius dat op zijn drift zichzelf heruit te vinden nog steeds geen stop staat; deze hartverwarmende , kleurrijke, maar ook zeer visuele schijf, laat dan ook een man horen die nog steeds grenzen aftast en ze bovendien verlegt van elektronische muziek en ambient gerelateerd klassieke muziek.
Tracklist: Spiel im Wind 04:35 Wahre Liebe 02:26 Geruhsam 04:50 Mitgewalzert 03:40 Winterlicht 02:42 Im Kreisel 03:02 Nahwärme 05:07 Ebenfalls 04:55 Gerne 03:15 Vormals 00:37 Gleichklang 03:07 Aus weiter Ferne 14:45
Elektronica
Wahre Liebe
Hans-Joachim Roedelius
Lotus is een uit India afkomstige postrock band die toch al een tijdje aan de weg timmert. Er is bitter weinig informatie te vinden over de band. Maar live heeft Lotus al heel wat watertjes doorzwommen. De bandleden vonden het tijd vinden om dit nu in een debuut EP te gieten. 'Emergence'. Een sprankelende EP van songs die het label 'schitteren in eenvoud' mogen opgekleefd krijgen.
Bij de eerste song “Vison” wordt deze stelling al uit de doeken gedaan. Het is zo een instrumentale parel die lekker aan je ribben blijft kleven, zonder al teveel weerhaken. Eerder word je tot een gemoedsrust gebracht op een eenvoudige , doorleefde wijze. Nergens geluidsmuren afbreken, of aardverschuivingen veroorzaken. Gewoon harten raken op een bijzondere, fijne plaats. Dat is wat Lotus heel bewust doet. Ook als de climax naar boven wordt ingezet, gaan trommelvliezen niet barsten maar trillen de oorschelpen van puur innerlijk genot. Met de ogen gesloten laten we ons dan ook gewillig wegvoeren naar deze eenvoudige wereld die de band ons aanbiedt. Op dit mooie elan blijft Lotus trouwens ook doorgaan bij de daarop volgende songs “Castles” en “Wither”. De intimiteit en soberheid van het bestaan voelt aan als een rustpunt in tijden waar alles snel en oorverdovend moet gaan. Een mens heeft steeds behoefte even tot innerlijke rust komen, en die rust vind je dus ook terug bij de songs van Lotus. Dat is nog het meest opmerkelijke, en die lijn wordt verder doorgetrokken bij afsluiter “Intact”
Besluit: Vier songs, en amper vijftien minuten verder, stellen we vast dat Lotus een zeer mooi visitekaartje aflevert. Lotus verblijdt je hart en doet je ziel tot 'zen' komen door je te hypnotiseren met een klankentapijt dat je hart dus niet zal verbrijzelen, maar je eerder als een warm deken omarmt tegen de koude en vaak hartvochtige wereld om je heen. Zulke muziek kunnen we zeker in deze barre corona tijden meer dan ooit gebruiken.
Trouwens, wij werden er prompt een kwartier compleet stil van, en voelden bovendien de aandrang die mooie trip in eenvoud aan te vatten.
Als Lotus er niet in slaagt de wereld te veroveren, dan zijn ze wel in staat om binnen de postrock middens liefhebbers van die eenvoudige aanpak tot innerlijke rust te brengen. Bij ons is het in elk geval zeer goed gelukt, nu jij nog!
Tracklist: Vision 03:11 Castles 04:36 Wither 04:50 Intact 03:24
Postrock
Lotus
Emergence EP
"One of the darkest kept secrets from down under" , zo wordt de Australische Blackened death metal band Nemesium omschreven. De band brengt het soort black/death metal dat teruggrijpt naar de jaren '90 en meer bepaald de Scandinavische scene. Nemesium ontstond in 2014 en bracht in 2015 de EP, 'Sentient Cognizance' uit . De band brengt nu zijn eigenlijke debuut 'Continua' op de markt. Een donkere walm stijgt over ons hoofd, al bij de eerste luisterbeurt. En dat is altijd veelbelovend. Na meerdere luisterbeurten voelen we de tongen van de Hel nog meer onze voetzolen likken, en stellen we vast te maken te hebben met een nieuwe parel binnen de typische blackened death metal om te koesteren.
Het is namelijk bijna onmogelijk om binnen die scene nog origineel te klinken, zodat je boven het maaiveld van blackened death metal acts uitstijgt. Maar Nemesium slaagt toch in een goede poging dat net wel te doen. Na een ijzingwekkende, haast spoken word, intro zijn we vertrokken voor een razendsnelle trip die maar één richting uitgaat, met name de kerkers van je persoonlijke Hel. Daar is het voor donkere zielen zoals wij altijd fijn vertoeven. Snelheid is trouwens de zwarte lijn op deze schijf, je krijgt geen seconde tijd om even op adem te komen. Of toch niet onmiddellijk. “Archetype” is al een song die razendsnel door je vege lijf splijt als een vlijmscherp mes, zo voelt dat althans aan; de riffs klieven als scherpe zwaarden en de drumsalvo's als donderslagen uit de Hel. Ze verbrijzelen je hersenpan en een ijzingwekkende stem uit het duister bezorgt huivering tot op het bot. Niets origineel, maar gebracht op een zodanig Apocalyptisch aanvoelende wijze, dat je er ijskoude rillingen van krijgt. Op dit gevarieerd elan blijft Nemesium doorgaan op “Boundaryless”, en op het best lange “Annihilation Prohecy”, waar het onderste uit de kan wordt gehaald. Dat dreigende rustpunt - als je dat zo kunt noemen - komt er bij “Continuum” alsof de Apocalyptische wezens uit de Hel zich opmaken voor de volgende opmars richting je donkere ziel.
Daarna keert die verschroeiende snelheid gewoon terug op de volgende kleppers “Virch”, “'The fire and the flesh” en “Cloud chaser”. Oerknallen uit de Hel komen telkens opnieuw onze richting uit, de band trekt steeds datzelfde potje open. Het stoort totaal niet door het verschroeiende tempo waarop de band tekeer gaat.
Wie houdt van het soort blackened death metal in zijn meest pure en zwartgeblakerde vorm, zal zeker zijn gading vinden in deze Australische parel, die totaal niet moet onderdoen voor de grote namen binnen diezelfde scene. Dat wordt nog maar eens op vuurkrachtige wijze in de verf gezet op songs “My Final Fight”, “All for Them” en afsluiter “Relive this nightmare”.
Besluit: Scheurende riffs, oorverdovende drumsalvo's en een helse stem doen je baden in het angstzweet ; het is genieten van begin tot einde op dit debuut. En dat is nu net hoe we onze boterham in het genre van blackened death metal het liefst verorberen.
Zonder echt iets nieuws aan toe te voegen, slaagt de band er probleemloos in ons over die zwarte streep te trekken.
Een band om in het oog te houden, en een welgekomen nieuwe parel binnen de scene, deze Nemesium!
Tracklist:
Antecedent 01:16 Archetype 03:57 Boundaryless 04:10 Annihilation Prophecy 05:37 Continuum 00:36 Virch 04:49 The Fire and the Flesh 05:36 Cloud Chaser 02:53 My Final Fight 02:10 The Dawn of Retribution 05:22 All for Them 05:31 Relive This Nightmare 06:47
Death Metal, Blackened Death Metal
Continua
Nemesium
In 2017 kreeg de band veel positieve kritieken op hun album ‘The Gap’. Het eerste album in enkele decennia gaf blijkbaar de zuurstof die ze nodig hadden om er terug tegenaan te gaan. En ziedaar drie jaar later is hun opvolger al klaar dat naar de naam ‘Wilma (Determined Protector)’ luistert.
De band gaat hierop verder waar ze met hun vorig album stopten: het maken van potige, donkere songs die elementen van punk, rock en wave bevatten.
Op ‘Wilma’ krijgen we acht songs. Ze openen meteen loeihard en stevig met “Big Victory”. Een pulserende bas en een logge rockende gitaarriff ondersteunen de zwartgallig klinkende zang. Denk hierbij aan een kruising van Star Industry en La Muerte. De lokroep ‘Wilma’ in het refrein doet mij aan The Flintstones herinneren maar muzikaal heeft het er niets mee te zien. “Intolerance” begint met een cleane gitaar maar verdwijnt dan onder de distortion. Het tempo gaat omhoog terwijl de gitaren weids uitwaaien. In het refrein komt de gitaarlijn uit de intro terug meedoen en maakt de bas de hook. “R.Doubts” opent met hypnotiserende zang en backings. De chaos is hier beter gestructureerd dan op de vorige track. Een sterke track dat vrij catchy klinkt. Op “Persecute” gaan ze richting post punk en wave. Met name de gitaar, die onafgebroken een breiwerk neerzet, doet denken aan de vroege P.I.L. ten tijde van ‘Metal Box’ en ‘First Issue’ wat een compliment en appreciatie van mijnentwege is. Geweldige track waar de razernij naar het einde toe in de zang duidelijk te horen is. “The Blame” is dan weer een stuk toegankelijker maar bezit ook die donkere en wanhopige ziel waar zwartzakken zoals wij zo fan van zijn. Hier ook terug een uitgebreide maar relatief cleane gitaarsolo. De onderliggende synths vallen niet heel hard op maar bepalen voor het grootste deel de teneur van de song.
Er staat ook een rustpuntje op ‘Wilma’ en dit in de vorm van “Shadow” dat een subtiel wah wah gitaartje bevat. Een haast fluisterende zang zorgt voor de verdere sfeer. Maar de basis onder dat alles , is het fijn samenspel van drum en bas. Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren.
Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah!
Post punk/ Dark punk rock
Wilma -determined protector-
Struggler
De Wandelgangen is een Limburgse band die het in het Nederlands doet. Hun eerste EP heet ‘Farao’ en staat op Spotify. Opener “Haar Voor De Ogen” lijkt een mix van De Mens en Red Zebra en eigenlijk kan je die mix van het beste uit de jaren ’80 en ’90 wel voor alle songs van deze EP toepassen. De songs hebben een leuke, aanstekelijke drive en een lekker tempo. De lyrics hebben net als veel Nederlandstalige bands in de nineties een evenwicht tussen schijnbare nonsens en inzichten met een knipoog. Denk aan De Mens, Gorki, De Lama’s, …. En ook aan nieuwere bands als Beuk en De Dode Hond In Uw Kelder. Enkel titeltrack “Farao” is wel heel beperkt in de lyrics en mist omkadering. Een beetje alsof de lyrics gevonden werden op basis van het geinige stop-motion-clipje dat erbij hoort. Of zijn we nu te streng? Het contrast met “Verdwijn” en “Leven Na De Dood” is wel groot.
Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of Stubru, maar ik zou er geen geld op inzetten.
https://www.youtube.com/watch?v=hJ6jto9H49Q
Glenn Maesschalck zat in een reeks veelbelovende bands als Evil Shepherd, Kosmokrator en Serpent Mass. Nu brengt hij als Verdoemd een album uit dat hij volledig alleen schreef, inspeelde, opnam en mixte. Met die éénmans-studioprojecten is het vaak opletten geblazen, maar recent waren er al fraaie albums van o.m. Āter , Ande, Horrorwish en Dwaellicht (een duo, maar toch met één centrale figuur). In een iets verder verleden hadden we zo ook al DodenGod.
Verdoemd staat voor blackened thrash en death, met black en death als hoogste dosissen. Ook in de titels en lyrics zit Verdoemd dichter bij black (en extreme) dan bij thrash. Maesschalck is in de eerste plaats een begenadigd gitarist en dat kan hij moeilijk verstoppen op dit album. Toch maakt hij niet de fout dat werkelijk alles om de riffs draait. Er is al eens een leuk basloopje dat wat tijd en ruimte krijgt en vooral vocaal toont Glenn heel wat lef. Van clean naar grunts en terug. Niet altijd loepzuiver, en inzake bereik en variatie is hij misschien nog wat beperkt, maar hij doet het wel met veel branie en durf. Ook de mix werd met veel zorg aangepakt. Er zijn vast wel producers die hier nog meer konden mee aanvangen, maar voor een doe-het-zelf-verhaal is dit bovengemiddeld goed.
Positieve uitschieters zijn voor mij “Impaled By The Sword”, de razernij van “Summon The Madness” en de doom-injectie op “Enter The Mass Grave”.
Een fijne ontdekking. Wie snel is kan nog een CD bestellen, de anderen kunnen terecht op https://verdoemdmetal.bandcamp.com/album/the-black-heresy-will-prevail
Op hun eerste full album, ‘From Wither To Bloom’, bevestigt Nighthawker de verwachtingen die er waren na hun twee EP’s: breed uitwaaierende southern rock, catchy pop, beetje blues, beetje psych, beetje Fleetwood Mac, beetje The War On Drugs, … De bandleden deden eerder al een gooi naar eeuwige roem, o.m. met Crazy Cult Roadshow, Dark Stage en Reckless Pilots, maar op dit album hoor je een band die vol gaat voor de keuzes die ze voor zichzelf gemaakt hebben.
Het is bij Nighthawker niet helemaal de heavy psych die momenteel zo populair dan wel hip is, maar het schurkt er soms wel tegenaan, met een massieve sound die wisselt tussen desert en swampy, met lange instrumentale stukken, zoals op ”The Moonlight Rider” en “Night Of The Hunter”. Evengoed gaan ze naar catchy poprock met een leuke acapella-break (“Leaps Of Faith”) en een coole 90’s-indierock-vibe op het naar The Rembrandts ruikende “Share The Ride”.
Met al een zanger en zangeres in de band lijken twee gastvocalen op dit album een overbodige luxe in variatie. Het is voor een band altijd zoeken naar de gulden middenweg tussen het zoeken naar de perfectie voor een song en het behouden van je eigen gezicht (en samenhang in de sound). De mondharmonica op “Dishwasher Blues” is dan een logische en organische toevoeging, terwijl de gastvocalen op “Sundown” net iets te veel van het goede zijn. Maar je kan een band niet verwijten dat ze zoeken en proberen. De meeste keuzes pakken overigens goed uit bij Nighthawker en als album is ‘From Wither To Bloom’ een ontdekking met elke volgende song.
Nighthawker brengt op ‘From Wither To Bloom’ een frisse mix van genres waar al wat stof op lag en zorgt zo voor een glimlach op het gezicht van elke rockliefhebber.
https://www.youtube.com/watch?v=pOoX0-cYgTA
RRRags is een band die bestaat uit muzikanten uit België en Nederland. De drie R'en in de bandnaam staan voor Rob Martin (Bliksem), Ron van Herpen (Astrosoniq, ZooN, The Devil's Blood) en Rob Zom (Lords Of Altamont). In 2018 verraste RRRags iedereen met een fris debuut EP 'RRRags'. ‘RRRags brengt met dit schitterend debuut dus vooral het beste samen uit verschillende werelden en legt de lat van begin tot einde enorm hoog' , schreven we daarover. Met 'High Protein' wordt de weg naar de rock top verder uitgestippeld.
Dat deze jongens geen groentjes meer zijn in de rockwereld hoeft geen betoog, en dat straalt deze plaat alvast uit bij de eerste song “The Fridge”, alle registers open trekken, binnen een psychedelische omkadering. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Eens het vat open getrokken is er geen houden meer aan. RRRags lijkt wel een langgerekte jamsessie te houden zonder op het knopje 'stop' te duwen, en daar houden we wel van. Bovendien gaat de band zeer gestroomlijnd en gevarieerd tewerk, om je bij de les te houden. Dat blijkt ook uit daarop volgende rock parels “Messin”, “Sad Sanity” en “Dark is the day”. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
We zijne onder de indruk van de technisch hoogstaande wijze waarop gitaristen meesterlijke riffs uit hun instrumenten toveren en waarop de drum partijen aanvoelen als mokerslagen in je gezicht. Ook verbindt de band moeiteloos genres als rock, blues, stoner en psychedelische muziek, tot een verdomd strak, energiek geheel.
Uiteraard is het allemaal niet uniek wat RRRags doet, er wordt duidelijk teruggegrepen naar de oertijd in de jaren '70 toen psychedelische rock zijn hoogtepunt beleefde. De band komt er echter mee weg door een frisse wind te doen waaien door dat landschap. Alsof die jaren '70 muziek wordt afgestoft en in een nieuw kleedje wordt gestoken.
Dit trio weet van wanten, maar straalt ondanks die tonnen ervaring enorm veel spelplezier uit. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Soms wordt wel gas teruggenomen, maar niet te lang. Want eens de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken , spuit de adrenaline weer lekker uit de boxen. Dat blijkt uit songs als “Demons Dancing” en “Hellfire”. Bij afsluiter “Window”, dat zeer ingetogen klinkt, wordt de stelling nog maar eens in de verf gezet.
Besluit: Song na song voel je de adrenaline door je aders stromen, en dat kan enkel als een band zijn muziek brengt met zoveel spontaniteit , dat je gewoon verlangt naar de concertbeleving waar je , al dan niet met de wind in de haren, lekker staat te headbangen. Want ondanks alles smeekt deze muziek dus gewoon om live gebracht te worden, eens op een podium gaat het dak er gegarandeerd af.
In onze huiskamer lukte het echter ook om ons aan het bewegen en lekker headbangen te zetten. Met dank aan RRRags die ons rock hart weer letterlijk verwarmt met een perfecte psychedelische rock plaat die van begin tot einde aan de ribben kleeft.
Tracklist:
The Fridge 05:14
Messin' 02:10
Sad Sanity 03:01
Dark Is The Day 08:01
Sugarcube 03:06
Demons Dancing 02:53
Hellfire 03:10
Window 05:30
Psychedelica/Rock
High Protein
RRRags
Blue Eyed Christ is het geesteskind van John Norton. De man heeft al industrial watertjes doorzwommen, maar zijn inspiratiedrift en honger zichzelf te vernieuwen , blijft ,ondanks het feit dat hij niets meer hoeft te bewijzen, nog steeds heel groot.
Ter introductie van zijn nieuwste werk 'World On Fire' citeren we even de bijgaande perstekst: ''World on Fire is a loosely based concept album about the state of the world that combines the energy and political anthems of my first album mixed with the personal themes I'm also known for. It's the combustion of everything I've done on the first 4 albums. When I started writing it, I really didn't realize how prophetic it would become as things continue to unravel and become more polarized and extreme; I thought I was writing an album about the dystopian world we live in, but then realized I was also writing a deeply personal album about the collective human experience. It's about trying to make sense." - John D. Norten
Een zeer persoonlijke plaat dus waarop Norten zijn gal uitspuwt over de wereld en alles wat er misloopt.
Na een meesterlijke intro zijn we met “Stop the show” vertrokken voor een knetterend industrial feestje, die ligt een beetje in verlengde van bands als NIN, maar is vooral zeer Blue Eyed Christ. Geen enkel heilig huisje is veilig voor Blue Eyed Christ. Hij stampt hevig om zich heen tot geen spaander geheel blijft, en blijft vanaf die intro gewoon doorgaan op een verschroeiende wijze met songs als “America H”, “Manic Adderal (nation of the damned)” tot “Take it to the streets”, een oproep om de straat op te gaan tegen het onrecht om je heen.
Nee, Blue Eyed Christ doet niet aan compromissen sluiten. Knetterend, knallend en hard als staal klinkt zijn muziek en stem door de boxen, waardoor een huivering door je vege lijf je met beide voeten op de grond zet; je wordt geconfronteerd met de realiteit die Blue Eyed Christ aanbiedt en waar hij hulp krijgt van ‘En Esch & Mea Fischer'. Een extra meerwaarde trouwens.
We zeiden het al , de man doet niet aan compromissen sluiten, en eens je de ene mokerslag hebt ontvangen volgt een andere uppercut van jewelste. Op de volledige schijf gaat Norton de confrontatie met zijn demonen aan, en geeft ze allemaal een schop onder de kont. Dat blijkt uit de woede uitbarstingen bij “Massive React” bijvoorbeeld. Op “The System1 & 2” wordt dat nog eens in de verf gezet. Het eindpunt “The Slow Reserve” zorgt er dan ook voor dat je totaal verweesd achterblijft, jouw demonen in de ogen kijkenk en de haat voor hen uitspuwend.
Besluit: Het persoonlijke verhaal van frustratie en woede, die Blue Eyed Christ wil uitbeelden op deze schijf , is inderdaad voor veel mensen bittere realiteit geworden door o.a. de corona crisis waarin we nu leven. Een crisis die woede, pijn en frustratie naar boven brengt. Bij elke song spuwt Norten letterlijk zijn woede over die realiteit uit, en laat geen spaander heel.
Het wordt op een zodanig verschroeiende harde wijze gebracht, dat je de woede zelf voelt opborrelen en prompt al die heilige huisjes een ferm schop in de kont wil geven. Waardoor de man in zijn opzet is geslaagd. De missie is geslaagd: zijn frustratie en woede zodanig uitbeelden, dat het ook jouw woede wordt.
Tracklist <Start the Show>Stop the Show! - America H - Manic Adderall (Nation of the Damned) - Massive React - Take It to the Streets - World on Fire (Feat. En Esch & Mea Fisher) - The System Pt. 1 - The System Pt. 2 - The Wait is Over (Feat. Swindy) - The Slow Reverse
Electro/Industrial
World on Fire
Blue Eyed Christ
De Duitse formatie Eisenhauer timmert sinds 2007 stevig aan de weg. De band brengt een wilde combinatie tussen power, heavy metal en voegt daar een sausje doom aan toe. Een gedoodverfde formule die veelvuldig wordt gebruikt, en dan bestaat het gevaar te stappen in de val van 'een dertien in dozijn' band te worden. Echter is dat bij Eisenhauer, ondanks de duidelijke verwijzing naar die muziekstijl niet het geval. Dat is de meest opmerkelijke vaststelling na het beluisteren van 'Blessed be the hunter' , het ondertussen tweede schijfje van de band.
De epische toonaarde, teruggrijpend naar verhalen van legendes, sages die ons brengen naar Vikings en dergelijke meer, komt al boven drijven bij “Priestess of Delight” ; een zeer gevarieerde aankleding waar doom elementen - soms deed het vaag zelfs een beetje denken aan Black Sabbath - aanstekelijke heavy metal en overdonderende power metal elkaar kruisen zonder in elkanders weg te lopen.
Dat blijft ook de rode draad in de volgende songs “Gods of pain”, “Release the beast” en “Wild Boar banner”. Eén voor één mokerslagen waarbij die epische verhalen van die Vikings prompt voor de geest worden gehaald. In veel recensies wordt de band vergeleken met Grand Magus, en dat is echt niet ver gezocht. Daar is trouwens ook niets verkeerd mee als je het ons vraagt.
Eisenhauer klink opvallend fris en drijft het tempo telkens naar een hoogtepunt, lekker aanstekelijke riffs worden daarbij gecombineerd met al even verschroeiende drum salvo's. De vocale aankleding is de kers op de taart, bezorgt je rillingen tot op de bot.
Wie houdt van deze aanpak, en het feit dat deze band dat allemaal drenkt in een donker doom badje, zal zeker vallen voor de episch aanvoelende songs als 'Ode to the hammer' , wat een kanjer van een song, “Tyrannus” en afsluiter “Cult”.
Besluit: Eisenhauer bezorgt je lekkere mokerslagen die je graag voelt tijdens een power/heavy metal show. Dit is het soort muziek waarbij visuele effecten de muziek naar een top punt stuwen. Voorlopig is dat nog niet aan de orde, dus laten we onze fantasie de vrije loop. Deze plaat is dus ook nog eens bijzonder fantasie prikkelend, en zal je - als je liefhebber bent van deze stijl - zeker en vast de nodige adrenalinestoten bezorgen die je ook doen verlangen naar podia in de vrije natuur, waar je met de wind in de haren lekker kunt staan headbangen. Bij voorkeur met de vuist in de lucht.
TRACKLIST: 01. Priestess Of Delight 05:25 02. Gods Of Pain 07:07 03. Release The Beast 5:58 04. Sun Under My Breast 01:06 05. Wild Boar Banner 04:52 06. Ghost Warrior 04:58 07. Ode To The Hammer 05:35 08. Mountain 05:04 09. Tyrannus 02:54 10. Cult 06:36
Nederlands 
Français 
