De Brassers werden wereldbekend in België door hun single “(En Toen Was Er) Niets Meer” uit 1980. Ze haalden met hun postpunk de finale van Humo’s Rock Rally en de track haalde kort de radio en verscheen later op een paar verzamelaars. Na 1982 werd het wat stil rond de band, maar er waren af en toe reünies. Vanaf 2005 werd ook opnieuw materiaal (her)uitgebracht en volgden de concerten elkaar sneller op.
Vorig jaar mochten De Brassers aantreden op het Breaking Barriers-festival van Het Depot in Leuven en dat concert wordt nu uitgebracht als live-album ‘Alternative News’. “Niets Meer” staat er uiteraard op, net als “Eruit”, een minstens net zo sterke track uit 1981. Maar de band heeft nog meer puike postpunk in de aanbieding: met drie nooit eerder uitgebrachte nummers: “O Brother”, “Goes Like This” en “Bad Company”. Blij dat die alvast bewaard zijn voor het nageslacht. België scoort al decennialang hoog als het over postpunk gaat en hier bewijzen De Brassers dat ze meer dan een voetnoot of een one-hit-wonder zijn.
Twee covers op een totaal van acht tracks is misschien wat veel (“Lowdown” van Wire en “Nasty Little Lonely” van Alternative TV). Hun versie van “Shadowplay” van Joy Division stond reeds op hun album ‘Live At Doornroosje’ van 2013.
De band krijgt alvast een pluim voor hun aanpak. Sinds ‘Live At Doornroosje’ werd geen nieuw studiomateriaal uitgebracht en toch verschilt dit nieuwe live-album sterk van het vorige. Slechts twee nummers (“Niets Meer” en “Sick In Your Mind”) staan op beide en met de onuitgegeven nummers en covers is het voor de fans zeker de moeite om dit live-album in huis te halen.
Wie niet genoeg kan krijgen van bands zoals Sons, Equal Idiots, Heisa…moet zeker ook deze band eens beluisteren. Nieuwkomers zijn ze niet want in 2010 deden ze al mee aan de Humo’s Rock Rally (toen nog onder de naam The Crackups). Na het debuut die er kort daarna op volgde , beginnen de bandleden uit te zwermen naar andere bands terwijl frontman Valkeniers zich verdiept in het producerswerk (o.a. Equal Idiots, High Hi en Black Leather Jackets). Sedert vorig jaar leeft de band terug. De onversneden punkrock/garagerock rammelt, brult en rockt alsof hun leven ervan af hangt. Maar de band doet meer dan lawaai maken want een song zoals “Television Screen” heeft heel wat te bieden: ze zitten sfeer neer, voorzien tempowissels en een aantrekkelijke baslijn. Op “Getting The Vibes” doet de groove a.h.w. The Stooges herleven. “Wet Sheets” is een ideale opener die je wakker schudt, als je het nog niet was… De riff op “Liar” lijkt sterk op die van “Personal Jesus” van Depeche Mode maar ze gieten die in een garagerock nummer ipv een electrorock song.
Met zeven songs is dit album kort en krachtig. Als hun optredens de energie opwekken die ze hier tentoonspreiden , dan zal dat wat gaan geven als we terug naar concerten mogen gaan kijken.
Als men de Aliens met ‘Greetings From Earth’ zal verwelkomen dan denk ik dat ze bang zullen terugkeren naar hun eigen melkwegstelsel.
Garagerock
Greetings From Earth
Crackups
MayWay Records
Sony Music news - James Vincent McMorrow - new song + tour 2021
James Vincent McMorrow has today dropped brand new track ‘I Should Go’. Co-produced with Kenny Beats (Idles, slowthai, Omar Apollo), James has also announced details of an extensive UK and European headline tour for 2021.
A platinum-selling artist who has independently clocked up over 750 million streams, reached #1 in his home of Ireland, and seen his music travel everywhere from Drake's 'Views' to 'Game Of Thrones', ‘I Should Go’ acts as a further window into the world of McMorrow's upcoming fifth studio album - which was introduced in bold fashion with recent single, ‘Headlights’.
https://smarturl.it/JVM_ISG
https://www.youtube.com/watch?v=_f54vpGL90A
Speaking on ‘I Should Go’ for the first time today, James says…
“The first lyric of this song is “I never thought I'd ever need you around / it's hard enough to be me only.”
That pretty much sums up the energy. It's not about what we want, it's about what we need. A lot of time I don't think there's a difference between those 2 things. But there is, a big one. I do not need a lot of the things I think I do, and there are other things that feel unimportant but are in fact the foundations that I exist on top of.
I'll genuinely never figure out which is which, I still obsess over dumb shit and I still take so much for granted. To say I'm getting more comfortable with my chaos is probably untrue, doubt I'll ever be comfortable. But I do understand it a little more, and I think I embrace it a little more; embrace the chaos of it all.
I fucking adore this song, the second I put the guitar parts together I knew it was going to be something I adored. I sat in a room with Kenny and played him what I had and I think he immediately got it; I had this feeling going into the studio that day that he was the person who could take the idea and elevate it into the space I wanted it to be. I was definitely correct.”
Holding onto those moments of clarity in the chaos is emblematic of where James Vincent McMorrow finds himself in 2020. That rare artist who’s as integral to the worlds of hip-hop and R&B as he is the singer-songwriter roots of debut album ‘Early In The Morning’ (which turns 10 this year), one constant has been James’ intuitive, bigger-picture approach to each project; the idea of doing exactly what you need to do, when you need to do it. And it’s this more personal growth – the confidence to turn all he's learnt into uplifting, purposefully-chaotic pop - that is evident across McMorrow’s latest work. First single ‘Headlights’ was written not so much about life making sense, but making peace with the fact that nothing does: a fact which was reinforced when the song dropped amidst lockdown, and the original video had to be scrapped in favour of a more intimate approach. The ‘Headlight’s video also acted as an affecting snapshot of another big change in James’ life, as it featured his daughter Margot (as shot by his partner Emma). The single’s meditative followup, ‘I Should Go’, was recorded with fellow genre-collider Kenny Beats, as James worked between Dublin, LA and London with similarly world-class talent (Paul Epworth, Lil Silva, Patrick Waverley) on a brand new chapter in his career, and his life in general.
Watch out for more for from James coming soon – with his headline dates for 2021 thus far announced as follows
UK/EU Tour Dates
27th March - Het Depot vzw, Leuven (Belgium)
Popallure 2020 - Stake - Met de gretigheid van een roedel wolven die bloed ruiken
Popallure 2020
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
16-08-2020
Filip Van der Linden
Waren er op zaterdag in de reeks Zomerbubbels van Popallure al heel wat luide gitaren te horen (die van Equal Idiots, High Hi en Peuk) , dan werd de reeks op zondag afgesloten met zo mogelijk nog meer decibels per vierkante meter. Daar traden Stake en Rhea voor in de arena. Het dreigende wolkendek zorgde voor de juiste sfeer, maar gelukkig bleef het droog.
Het Gentse Rhea was een paar jaar geleden genomineerd voor De Nieuwe Lichting van StuBru en sindsdien is de band daar kind aan huis met hun singles. Hun jongste heet “Under My Skin” en haalde vlot de top 10 van de Afrekening. Rhea koppelt de heavy groove van pakweg Monster Magnet aan het beste van de classic rock en dient dat op met veel gevoel voor vernieuwing en innovatie. Er zit ook nog een snuifje glamrock in hun sound (o.a. in de meezingbare refreinen) en vooral ook in hun podiumoutfit.
Hoewel ze de bandbattles al enige tijd ontgroeid zijn, tonen ze veel geduld in het opbouwen van hun oeuvre. Elke single scoort dan ook wel vol in de roos, zodat hun eerste album wel eens een Best Of zou kunnen worden. In Nazareth kreeg het publiek al die knappe singles (“Stuck In The Middle”, “Baby I’m Sorry”, “Silver Lines”, “If Only” en “Under My Skin”) aangevuld met Nieuwe Lichting-track “Never Out Of Sight”. In hun finale gooien ze nog twee covers in de strijd (“99 Problems” van Jay-Z en “Bombtrack” van Rage Against The Machine) maar tegen dan heeft Rhea al elk van de 200 aanwezigen overtuigd.
Rhea krijgt van Stake-zanger Brent nog een complimentje (‘dat is ook een goed orkestje’), maar afgemeten aan het aantal bandshirts in het publiek had de meerderheid in Nazareth toch een ticket gekocht voor Stake. Die band is hier nog steeds bijzonder populair en had zonder viruscrisis deze zomer op de grootste Belgische en Europese (metal)festivals moeten spelen. 200 fans die in het dorp van Nazareth op een stoeltje zitten is dan een hele omschakeling, maar de gretigheid kon bij Stake niet groter zijn. Als een roedel wolven die bloed geroken hebben. Ze openden hun set met een reeks nummers uit hun album ‘Critcal Method’ van vorig jaar, aangevuld met een paar oudere tracks uit hun Steak Number Eight-verleden (o.m. uit het fantastische album ‘Kosmokoma’).
De al vaak vervloekte coronacrisis gaf deze band dan weer de tijd om al nieuwe nummers te schrijven. In het nieuwe materiaal komt Stake opnieuw wat dichter bij donderende atmosferische postmetal met onderhuids nog steeds sludge, noise en posthardcore. Liever dan hun succes en status te consolideren grijpen ze bij Stake elk volgend album aan om hun grenzen nog wat verder op te rekken. De fans zijn al helemaal mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/popallure-2020.html
Organisatie: Popallure
Popallure 2020 - Toch een beetje festivalgevoel met Equal Idiots, High Hi en Peuk
Popallure 2020
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
2020-08-15
Filip Van der Linden
Popallure mocht voor een week de tuin van CC Centrum in Nazareth vullen met heel uiteenlopende muziek: van Mama’s Jasje, de Starlings en Stan Van Samang tot Uberdope, Brihang, Portland, Equal Idiots en zelfs Stake. Deze Zomerbubbels behoren tot de weinige tuin- en parkconcerten die de annulatiegolf van de viruscrisis overleefden en de organisatie krijgt een pluim voor het behoud van een zomerse en zelfs uitgelaten sfeer ondanks de soms strikte afspraken en regels.
Op zaterdag 15 augustus loopt de programmatie van de Zomerbubbels al stilaan op z’n einde. Alle concerten zijn uitverkocht en alles verliep zonder problemen, ondanks de hittegolf en enkele avondlijke onweersbuien. Met drie bands op één avond en een setting in open lucht krijgen we alvast een beetje het festivalgevoel dat we dit jaar moeten missen. Het verschil is dat je niet dichter bij het podium of bij de toog kan gaan naargelang je interesse in één van de drie bands: de stoeltjes waar je bij de start gaat zitten, zijn je bubbel voor de rest van de avond. Het is even wennen, maar een stoeltje om achterover te leunen en een kistje als tafeltje voor je drankje, dat is meteen wel heel comfortabel. Zo comfortabel dat je het gebrek aan de klassieke moshpit vergeet.
Nochtans nodigt de noiserock en grunge van Peuk zeker uit tot een wilde pogo, al is het dan nog vroeg op de avond. De band van zangeres/gitariste Nele Janssen, drummer Dave Schroyen (ook o.a. bij Millionaire) en bassist Jacky Willems (Heisa) wordt al eens vergeleken met Nirvana en Cocaine Piss en dat rijtje mag je aanvullen met Sonic Youth, Pixies en Shellac. Veel overstuurde gitaren, distortion en fuzz, maar de songs blijven wel behapbaar voor de breeddenkende rockliefhebber. Peuk vult de set met de beste tracks van hun debuutalbum uit 2019 (“Magpie”, “Cave Person”, “Skin It”, “Endless Spark” en “Drunk’n Caravan”), aangevuld met de twee tracks van hun split met Head On Stone (“Greasy Eye” en “Clean Up Time”). Die laatste zag drummer Dave - vanwege de hitte - liever vervangen worden door een rustiger nummer, maar als Nele het publiek de keuze laat, gaat maar één hand in de lucht voor ‘rustig’. Bassist Jacky krijgt de award voor de meest rake opmerking van de avond als hij tussen twee nummers in zijn bas stemt: ‘Voilà ik heb gestemd, stemmen jullie in het vervolg voor een partij die wel subsidies geeft aan cultuur’.
Die van High Hi zouden deze zomer op een roze wolk moeten leven. Met “Daggers” stonden ze dit voorjaar op nummer één in de Afrekening van StuBru en dat is doorgaans het sein voor een band om je hele zomeragenda leeg te maken om onafgebroken van de ene festivaltent naar het volgende stadsfestival te hossen. Dankzij de coronacrisis klopt daarvan vooral het gedeelte van de agenda leegmaken, maar High Hi wist toch een mooie reeks coronaproof concertjes te versieren, met als kers op de taart de support van Equal Idiots op de Zomerbar-sessie van Rock Werchter.
Het Afrekenings-succes van “Daggers” kwam voor High Hi op het juiste moment. Niet dat hun carrière in het slop zat, maar een radiohit zorgt wel voor een onwaarschijnlijke boost, zelfs in deze tijden van Spotify en Youtube. Voor hun set in Nazareth putten ze vooral uit hun jongste album ‘Firepool’, met een knappe versies van “Borders” en “Alligot”, aangevuld met telkens één track uit de EP ‘Imminent’(“Madison”) uit 2018 en het album ‘Hindrance’ uit 2017 (“Baseball Fights”). De donkere poprock van High Hi heeft een mooie balans tussen pop en luide gitaren, tussen de bijzondere stem van zangeres/gitariste Anne-Sophie en die van drummer/zanger Didi. Hoewel dit powerpoptrio al minstens zeven jaar op het podium staat, missen ze soms nog wat zelfzekerheid en grinta. Een hit als “Daggers” moet je als band schaamteloos uitbuiten en dat durven ze bij High Hi nog net niet genoeg. Maar het publiek was wel helemaal mee, ondanks de regen.
Equal Idiots heeft al meer dan één radiohit op zijn palmares en zanger/gitarist Thibault heeft absoluut geen gebrek aan zelfzekerheid zodra hij op het podium stapt. Al van bij de soundcheck spelen hij en drummer Pieter met het publiek. Drie nummers ver in de set staat de helft van het publiek reeds recht voor hun stoeltjes en wordt er volop gedanst op een halve vierkante meter. En wordt er luid meegezongen met “Hippie Man”, “16”, “Salmon Pink” en “Toothpaste Jacky”, het enige nummer waarin de band een beetje gas terug neemt. Didi van High Hi mag ook even komen meedrummen. Het enige bisnummer van de avond is “Put My Head In the Ground”.
De 200 mensen in Nazareth zijn in aantal een heel pak minder dan het publiek van Pukkelpop of Rock Werchter waar Equal Idiots eerder speelden, maar het duo is gewoon super tevreden dat ze deze zomer toch nog vier keer live konden spelen en dat levert een stomende set op.
Neem gerust een kijkje naar de pics http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/popallure-2020.html
Organisatie: Popallure
DIRK.
Campo Solar
Damme
2020-08-14
Tussen de Damse maïsvelden vindt sinds enkele jaren het minizomerfestival Campo Solar plaats. Wat ontstond uit naar verluidt een verjaardagsfeestje is nu al tot een volwaardig zomers event uitgegroeid. En nu zeker in deze barre coronatijden zorgt de organisatie voor een uitermate veilige omgeving met een zeer diverse line-up, gespreid over meerdere avonden. Stand-up comedy op weekdagen en ijzersterke live muziek op weekenddagen, met nu The Yellow Machine en DIRK. .
Nadat het publiek rustig heeft plaatsgenomen om zich vervolgens te laten bedienen door een van de vele Campo Solar-vrijwilligers, was daar The Yellow Machine om de avond af te trappen. Vier Bruggelingen speelden een thuismatch en nam al een meute fans mee waardoor het houten pop-up amfitheater (!) al goed vol zat. Met goesting brachten ze hun mix van blues, psychedelica, punk en soms noise, wat toch verrassend fris klonk. Met de heftigheid waarmee ze hun nummers brachten, was deze band een goeie opwarmer voor wat komen zou.
DIRK., naar verluidt geïnspireerd naar een boekhouder, plaveit gestaag aan hun bekendheid. Na De Nieuwe Lichting in 2015 en Humo’s Rock Rally in 2016, brachten ze twee jaar daarna debuutalbum ‘ALBUM’ uit. Tijdens volle coronalockdown bracht de band het catchy “Stay Indoors” uit en verschenen ze met “Artline” en superhit “HIT” tegelijkertijd in de Afrekening. Geen enkele band deed hen dit voor!
Onder de zomerse klanken van “Pass the Dutchie” warmde Jelle Denturck (bass en zang) al dansend meteen onze lachspieren. De stembanden, drumledematen en bas- en gitaarvingers waren nog niet opgewarmd en daar was al meteen “Wasted”, een sterke song dat al sinds 2016 meegaat. Ondanks de aanstekelijke nonchalance (of is dit ingestudeerde choreo?) brengt DIRK. hun grungy sound ijzersterk over. In “Sick’n’Tired” treden de gitaren (door Frederik Desmedt en Pieter-Willem Lauwers) in perfecte dialoog tot het uitspat in een grommend geheel met de beukende baslijnen en strakke drumstroken (Robin Wille).
DIRK. heeft ook emoties zo blijkt. In “Milk” bezingen ze de eenzaamheid, maar zoek er vooral niet te veel achter en laat “I want you to milk me - I like dairy porn” je maar een lach op je gezicht toveren.
DIRK. is ook zo waar komisch, want Jelle ging geregeld de vreemdste poses aannemen. Tussendoor speelde hij de rechtervleugel tegen de linkervleugel van het halfrond uit. Zijn antwoord toen iemand vroeg hij in hun bubbel mag, was dat Dirk. één pretpakket is.
DIRK. is ook mee met de actualiteit. Niet alleen was er de voetbalverwijzing van de cultuursector als de Culture League, er ontstond ook een spionkop met ‘Dirk. is een pretpakket’ als standaard kreet. Een dik applaus was er voor Jelle’s metafoor over de cultuursector: “De cultuursector is zoals een bokser. Die krijgt klappen, maar die staat terug recht. En opnieuw krijgt die klappen, maar opnieuw staat hij recht.”
Deze perfecte avond was ook het gepast moment om een handvol nieuwe muzikale baksels voor te schotelen die als zoete koek door het publiek gesmaakt werd. De viertal nieuwe nummers klonken fris met de sterke melodieuze riffs afgewisseld met de luide akkoorden en absurde makkelijk-mee-te-zingen lyrics. Dit voorsmaakje - wat deed denken aan Pixies - belooft veel goed voor de vervolgplaat op ‘ALBUM’.
Halfweg de set knalde DIRK. met hun “HIT” met zo’n droogte dat het je naar water deed happen. Na maanden dit radiohitje enkel maar gehoord te hebben door de hoofdtelefoon of radio, deed het ontzettend deugd om dit eindelijk live te kunnen meemaken. Na opnieuw een nieuw nummertje was het de beurt aan een stevige hattrick met “Gnome, Fuckup” (‘voor alle regeringen in België’) en “Artline” waardoor het quasi perfecte concert op zijn eind liep.
Na dit sterke optreden in Damme, zet DIRK. hun zegetocht verder in Brussel (Hello Summer - 20 augustus), Leuven (Anderhalvemetersessies - 28 augustus) en in Sint-Niklaas (De Casino - 5 september).
Ook een zeer dikke pluim voor de Campo Solar-organisatie om dit allemaal in orde te krijgen ondanks de precaire en bizarre coronatijden. Volgende optredens: d’Expéditeurs (19 augustus), STAKE + RHEA (21 augustus), Yevgueni (21 augustus), Blackwave (22 augustus), Beraadgeslagen (26 augustus), Jan Jaap Van Der Wal (28 augustus), SX (29 augustus) en Brihang (30 augustus).
Organisatie: Campo Solar
Pacmadam + Two Russian Cowboys - Alsan in the mood
Two Russian Cowboys
4AD (De Blankaart)
Diksmuide
2020-08-14
4AD doet hun reputatie van concertorganisator alle eer aan door coronaprove sessies te organiseren in het prachtig decor van het natuurdomein De Blankaart. 1,5AD floreert …
Er moet iets in het drinkwater van Izegem zitten. Naaste de lokale Kowliers en Ertebrekers hebben we nu Pacmadam met een potentieel om u tegen te zeggen. De combinatie van eighties synths , doorgedreven en zelfs meesterlijke arrangementen, een seventies funky gitaar groove, een retestrakke percussie en de pareltjes van teksten zorgen voor een sound of een genre die niet direct in een hokje te stoppen valt. Muzikaal heel sterk, de overgangen zeer goed en vooral de funky inslag met een gemixte spoken word komt bij mij binnen. Ik benoem het als spoken word omdat het te sterk is om Pacmadam als de zoveelste Kowlier, Zesde Metalen, Gesmannen en andere te benoemen en daarmee te categoriseren.
“Apke” dreigt als een op uitbarsten vulkaan te exploderen en toont de dynamiek tussen de verschillende instrumenten en genres die heerlijk in elkaar vloeien. “Ik Keuninginne” doet me denken aan “Je suis venue te dire que je m'en vais”, in de versie van Jo Lemaire. “Kik no mi”: Okidoki De titel alleen al.... En in “Zeure Beutre” zit er zoveel funk als was het dat ze het genre zelf bedacht hebben.
De meeste nummers zijn zeer feel good gericht. Uitzondering “Krakmadam” gaat heel diep om de mokerslagen in het leven waar niemand vrij van is te helpen verwerken. Subtiel pareltje. Zangeres Isolde weet met haar humoristische en sarcastische bindteksten het publiek op handen te dragen met rond haar een stelletje muzikanten die gerust het epitheton klasbakken mogen dragen. Er komen allerlei dagelijkse, herkenbare thema’s met een knipoog aangekaart. De polarisering van de polarisering wordt besproken, narcisten worden in hun onderbroek gezet, mensen gaan vreemd en komen ermee weg. U leest goed, mooie West-Vlaamse teksten gebracht door een misthoorn van een stem. Ik ben gepakt door Madam.
Line up: Bjorn Vande Vijvere (toets), Isolde Clarys (zang), Wouter Landuyt (gitaar), Yves Debaes (bas) Renaat Bourgeois (drum)
Two Russian Cowboys valt dus ook niet in een vakje te stoppen. Meester entertainer en opperkineet Luc is de meest gekende ongekende artiest die hier op deze zakdoek Vlaanderen rond flaneert. Acteur in Bevergem, muzikant in onder meer The Sparkling Pistols, De Willem Vermanderes, Ugly Papas, Two Russian Cowboys, Spokane 4774 en Idiots. En dan nog een columnist ook.
Deze duizendpotige j’enfoutist maakt al enkele decennia met zijn spitante humor, absurde nummers en vaste sidekicks de podia onveilig. 2RCB, bezield door de immer coole Hugo Bourgois en Dufo himself, is terug van nooit weggeweest en moet zowat ‘the greatest band you never heard of ‘ zijn. Dit olijke duo smeedt al jaren de geestigste en absurdste nummers ooit. Ook hier is alles weer een feest en jagen ze er een set vol protopunkrockcountryjazzbluesfransechanson door. Mel en Kim, Bettens, Bruce en andere worden door de mangel gehaald en volksmenner Dufo weet als geen ander ons te overladen met diepgaande puberale (bind)teksten.
Muzikaal is het vooral Dick Descamps die alles in goede banen leidt. Ook hij is de beste meest ongekende best gekende bassist die op deze zelfde zakdoek rond loopt. Mull van Cointreau schilderen ze bisgewijs een landschap en eten ze een boterham met gekapt.
Setlist: We ‘r 2RCB,, On Fire, Cool Criminal, Vagina’s, Private Johnson, Smiths, The Knife I Took, Camisole De Force, Gegingegeugengie, Jackson, Whiskey, Rio, Mull van Cointreau, Schilder een landschap ,Boterham met gekapt.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Filthy Vince - We verwachten dat er met de moeilijkheden in de sector veel DIY zal gebeuren en er terug een sterke underground scene zal opkomen na de crisis
Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor adrenalinestoten.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79209-filthy-vince-ep.html
We hadden naar aanleiding van dit debuut, en ook uiteraard ook in deze corona tijden waar we nog steeds in leven, een fijn gesprek ‘via mail’ met de band.
Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Daft Punk, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Voor de leken onder ons ? wat mogen we ons daarbij voorstellen?
Filthy Vince is vuile riffs met harde gitaren, agressieve drums en dreunende bas afgewisseld met bezwerende synths. We zijn een band met punk attitude met invloeden tot ver terug in de muziekgeschiedenis. Dat geeft een harde rocksound met veel headbanggehalte!
Hoe is de band ontstaan? En betekent die naam wat ik denk dat het betekent? ?
Ja, het betekent wat je denkt dat het betekent. We hebben elkaar leren kennen op een datingsate met MILFS en ontdekten dat we nog een andere passie deelden, namelijk muziek. Van het één kwam het ander en we hadden nog een leuke tijd…
Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Wat is jullie mening hierover?
We vinden dit zeer mooie woorden, bedankt! Het was onze intentie om ons visitekaartje op stevige wijze af te geven en het is fijn om te horen dat dit zo aankomt. Met het laatste nummer tonen we in onze ogen dat we ook meer kunnen dan enkel hard knallen. We zullen toch blijven proberen dit evenwicht te bewaren in ons repertoire.
De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmt en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer. Vooral deze muziek live op een podium zien, waar de muziek nog beter tot zijn recht komt. Je mening hierover graag
Filthy Vince is ook ontstaan omdat we de drang voelden om dit soort muziek te maken. We proberen onze muziek te creëren vanuit een oerinstinct waardoor het gevoel en de energie primeren. Live kunnen we deze energie van de nummers naar buiten brengen en komen we inderdaad nog beter tot recht. Corona strooit heel wat roet in het eten en het pikt dat we onze muziek niet dicht bij een publiek kunnen brengen. Er komt beterschap en dan hopen wij zo snel mogelijk terug live te knallen.
Hoe waren de algemene reacties op jullie debuut EP?
We zijn aangenaam verrast door de vele positieve reacties. We speelden nog niet zo lang samen toen we deze EP opnamen en het geeft wel een drive om zo door te gaan.
Hier volgen een paar standaardvragen die ik iedereen stel. Ik veronderstel dat er ook bij jullie enkele plannen in het water gevallen zijn, welke?
We hadden een Duitse tour op het programma staan, maar het was al snel duidelijk dat dit met corona niet ging lukken. We hopen dat dit zo snel mogelijk terug kan doorgaan!
Hoe ziet de toekomst eruit? Na deze crisis?
Deze crisis biedt ons ruimte om te werken aan nieuw materiaal en onze eigen sound. Zo zijn we er zeker klaar voor als er terug speelkansen zijn. We verwachten dat er met de moeilijkheden in de sector veel DIY zal gebeuren en er terug een sterke underground scene zal opkomen na de crisis.
Volgen er nog meer releases binnenkort , misschien een full album?
We zijn aan nieuw materiaal bezig en werken momenteel aan demo’s in onze eigen studio, The Rabbit Hole. Jullie zullen zeker nog nieuwe muziek van ons te horen krijgen!
Wat die corona crisis betreft, hoe ga je daar als muzikant maar ook als mens mee om?
Het biedt veel tijd en ruimte om met dingen bezig te zijn waar anders geen tijd voor is. Soms is het wel moeilijk om een positieve mindset te bewaren met het huidige toekomstperspectief.
Om daar een beetje op voort te borduren, hoe denk je persoonlijk dat muziek en cultuur (die toch enorm getroffen zijn) deze crisis zullen overleven?
De grote spelers zullen het moeilijk hebben, maar het wel overleven. De kleinere initiatieven en organisaties zullen het moeilijker hebben om het hoofd boven water te houden. Van onderuit zullen er creatieve oplossingen moeten komen met DIY mentaliteit. Deze sector laat zich niet zomaar doen denken wij! LET’S UNITE!
Wordt live streaming van concerten de nieuwe norm? Hoe sta je daar tegenover?
We hopen van niet. Uit ervaring weten we dat dit zelfs niet bijna hetzelfde is als voor een echt publiek staan. Live streams zijn een beetje als porno. In het begin lijkt het geweldig, maar daarna blijkt het maar een flauw afkooksel van de realiteit.
Is er ook een soort einddoel, iets dat je als band (ook als muzikant en mens) absoluut wil bereiken?
Het is niet evident, maar we zouden ooit van muziek onze boterham willen kunnen verdienen. Dat we echt onze focus uitsluitend op muziek kunnen leggen. Dream on!
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen mensen jullie merchandiser online aanschaffen? Geef gerust enkele links of zo..
Op merchandise is het nog even wachten, maar dat komt er zeker aan! Hou onze sociale media in het oog. Daar zullen we dat zeker op aankondigen!
Kids with Buns - Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel
Kids With Buns is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een korte tijd is dit duo aan een stevige opmars bezig. Zo werden ze geselecteerd voor de halve finale van HUMO’s rock rally en staan ze zelfs in de halve finale. We citeren even uit de biografie die te lezen staat op de website van HUMO’s rock rally. “Breekbare nummers die je, gedragen door de innemende, lichtgrauwe stem, bij de keel grijpen en je vervolgens laten verdwalen in hun pure, naar gitaar geurende, zielenroerselen. De onderlinge dynamiek tussen de twee meisjes zorgt voor een intense, warme beleving van hun tracks.” Ook Kids With Buns werd helaas door deze corona crisis gestopt in die opmars naar de absolute top. We vonden het reden genoeg om de dames enkele vragen te stellen over hoe je daar mee omgaat? Hoe de toekomst eruit ziet en dergelijk meer.
Mijn eerste vraag is een beetje een standaard vraagje, wie zijn Kids with Buns? Hoe is de band ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis. Allemaal dingen die we kunnen opzoeken, maar we horen het liever van jullie
Amber: We hebben elkaar voor het eerst leren kennen op Pride in 2018 door gemeenschappelijke vrienden.
Marie: Ik werd geselecteerd voor Sound Track 2019 als solo-artiest, maar had last-minute een gitarist nodig. Amber sprong in en de muzikale klik was er, ondanks dat we twee uitersten qua persoonlijkheden zijn. Een aantal maanden later werd het een duoproject.
Amber: De naam Kids With Buns komt in eerste instantie als woordspeling op het nummer “Kids with Guns” van Gorillaz. Buns, van de dot die ons beiden typeert.
Het gaat snel voor de band, jullie deden mee aan HUMO’s rock rally en staan nu in de halve finale. Hoe zijn de reacties en opent dat nu al deuren?
Marie: Het voelt surreëel, zeker omdat we exact een jaar geleden allebei nog nooit op een podium hadden gestaan. Enerzijds is dit tempo echt kicken, constant adrenaline. Langs de andere kant moet je wel `mee kunnen` met de rest die meestal al jaren meer ervaring heeft. De muziekwereld is hard en soms ga je op je bek, maar het went. Na een paar maanden hadden we door dat we negatieve feedback niet te persoonlijk mogen nemen.
Amber: Dat bijleren in snel tempo doen we wel met alle plezier van dien. We zijn héél gelukkig dat we nu al relatief grote optredens (Dranouter Sessie, support Sioen en Mooneye, normaal gezien ook Delta Crash in de Charlatan en dan ook nog Humo’s Rock Rally) mogen spelen, en kansen krijgen zoals te gast zijn bij MNM en eens de studio induiken. Kansen volgen elkaar ook vaak op, door de Rock Rally hebben we ongetwijfeld een pak meer speelkansen.
Helaas werd die succesvolle mars een beetje gestopt door de gekende Corona crisis, Welke plannen zijn er in het water gevallen?
Amber: De halve finale van Humo’s Rock Rally is nu uitgesteld, al was dat voor ons misschien niet negatief: we waren op dat moment namelijk nog geen halfjaar bezig. Nu hebben we dus de tijd gehad om veel te schrijven!
Wat wel erg jammer is, zijn alle afgelaste optredens van deze zomer. Hopelijk vallen ze te reschedulen!
Jullie doen links en rechts wel enkele zomer bars, andere zijn weer afgelast door de verstrengde (en naar mijn mening paniek reacties van sommige gemeente besturen) maar goed.. Waar kunnen we jullie nog live zien deze zomer?
Marie: We hebben afgelopen week in Oostende gespeeld na onze selectie voor Jong Muziek 2020. We spelen 15 augustus ook op Dranouter samen met Brihang en Dirk., Open Kiosk in Veurne op 19 augustus, en de halve finale van de Rock Rally.
Om terug te komen op deze crisis. Hoe ga je daar als band, muzikant maar ook als mens mee om?
Amber: Goh, het was wel een uitdaging op persoonlijk vlak: ik was net begonnen aan m’n eerste jaar rechten in Leuven, hoewel ik ondanks de quarantaine gelukkig geen herexamens heb deze zomer. De lockdown heb ik ook bij mijn vriendin gespendeerd, waar ik veel demo’s heb geschreven. Dat waren wel echt lichtpuntjes, bijna ontsnappingen aan het ‘heelder dagen in uw kot zitten’.
Marie: Ik heb het eerste deel van de lockdown thuis bij mijn ouders en zus doorgebracht en ik vond het vooral confronterend. Zoals hierboven al werd gezegd, de kansen die we op korte tijd kregen, geven je echt wel constant adrenaline. En dan met de mijn studies erbij, zaten de dagen echt propvol. Als dat wegvalt schrik je wel even, plots zit je opgesloten met jezelf.
Amber: Voor het schrijfproces als band was het wel positief: nummers starten meestal met een ruwe demo van één van ons twee die we later uitwerken. Deze zomer zijn we dus bezig aan al die ideetjes uit te werken en in nummers te gieten.
Ook in deze periode bezorgen jullie de fans de nodige muziek. Zo bedachten jullie het concept songswap lees ik in een skype interview. Vertel er eens wat meer over?
Marie: Het idee is eigenlijk kruisbestuiving van publiek. Je swapt een song met een andere band, covert die in jouw stijl en de andere band doet hetzelfde met jouw nummer. Dan posten beide bands beide filmpjes op instagram en zo kunnen nieuwe mensen je ontdekken. In de lockdown was dat echt wel een vette manier om toch nog nieuw publiek te bereiken, zonder shows te spelen. Wij deden die songswap met Coline et Toitoine.
Er worden tegenwoordig ook streaming op poten gezet, het tonen van filmpjes of zelfs volledige concerten via streaming, met of zonder betaling? Zo was ik bijvoorbeeld eerder ’aanwezig’ op Bel Jazz fest, een mooie initiatief, maar uiteraard vervangt het niet de echte live beleving. Hoe staan jullie daartegenover?
Amber: Zeker en vast een mooi tijdelijk alternatief, maar ik vrees dat het op lange termijn geen oplossing gaat bieden voor de cultuursector. We hebben zelf ook geprobeerd om te streamen, maar aangezien we apart zaten was dat door de vertraging quasi onmogelijk.
Ik heb nog de tijd meegemaakt dat je echt naar een platenzaak moest gaan, op goed geluk wel op iets nieuws stuit als je de juiste magazines leest. Nu lijkt alles mogelijk. De wereld is klein geworden door facebook, twitter en andere sociale media. Maar ook door spotify en dergelijk. Hoe sta je als muzikant tegenover die streaming diensten?
Amber: Muziek is toegankelijker voor iedereen geworden, wat natuurlijk positief is. De keerzijde van de medaille is wel dat artiesten hun boterham niet kunnen verdienen met streams op Spotify, in tegenstelling tot CD’s.
Marie: Sociale media daarentegen maakt het wel makkelijker om mensen te bereiken. Waar artiesten hun inkomsten halen is heel hard aan het verschuiven met de tijd, nu zijn dingen zoals merch bv gebruikelijker dan cd-verkoop.
Heeft het dan nog zin om platen uit te brengen?
Amber: Het heeft zijn charme, het zijn collectors items die ik ook geregeld nog koop. Echter zal je daar geen groot geld mee verdienen; tegenwoordig ligt de focus daarvoor meer op live optredens en merch.
Er zijn veel sectoren enorm getroffen door deze crisis. Naar mijn mening behoort de cultuursector echter tot een van de meest getroffenen, zonder enig zicht op verbetering. Hoe denk je da cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Marie: We hopen op het beste, maar het is met een bang hartje.
Laten we het ook eens hebben over de band zelf. Wat zijn de verdere plannen als deze crisis voorbij is, of indien niet, wat zijn de plannen gewoon?
Amber: Veel optreden, want dat hebben we echt gemist. Niet alleen de kick van op een podium te staan, maar ook de banden met mensen leggen en nieuwe vrienden maken.
Marie: Verder zijn er ook singles in de maak, maar die wachten nog even…
En misschien om daar uiteindelijk op voort te borduren. Wat zijn jullie ambities, buiten de wereld veroveren?
Marie: Het voornaamste is iets kunnen betekenen voor mensen, zoals de artiesten waar we zelf naar opkijken dat voor ons doen. Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel. Bovendien ons blijven amuseren, hoe meer we bijleren, des te meer plezier we er uit kunnen halen (bv. een afgewerkt nummer).
Zijn er landen of steden, of zalen waar jullie absoluut willen optreden?
Marie: De AB is een prachtige zaal (Amber voegt toe: supergoed geluidskwaliteit) en ook Werchter! Fav festival.
Amber gaat akkoord en voegt daar graag Groot-Brittannië aan toe (haar roots liggen daar & de Britse muziekindustrie is the finest)
Om af te sluiten, tegenwoordig kan men beter online merchandiser bestellen, waar en hoe? Geef gerust enkel links
Amber: Omdat we nog niet zo lang bezig zijn, hebben we nog geen merch kunnen maken. Dat zijn echter zeker en vast toekomstplannen!
Pics homepag @Isolde Tytgat
Bedankt voor dit fijne gesprek, contacteer ons gerust voor toekomstige releases of zo. En hopelijk zien we jullie binnenkort ook eens op een podium. Trouwens veel succes met de halve finale voor HUMO’s rock rally!
Het Amerikaanse Oceans Of Slumber is een voorlopig goed bewaard geheim in de progmetal. Sinds het aantreden van zangeres Cammie zitten ze in een creatieve vibe die maakt dat ze ook al eens door een publiek buiten de prog en zelfs buiten de metal opgepikt worden. In september brengen ze een nieuw album uit dat nog meer deuren zal openen. Eén van de singles die daaraan vooraf gaat is “The Colors Of Grace”, een duet met Mick Moss van de Britse band Antimatter. Het is een doorleefde ballad die wat rustig is voor Oceans Of Slumber, maar die een stuk voorbij de helft alsnog een flinke dosis agressie en power krijgt. Het is een visitekaartje voor de veelzijdigheid van deze band. Met ook nog een beetje geluk wordt dit één van de grotere metalbands van de komende jaren.
Als reviewer ontwikkelde ik een onbewust waarschuwingssysteem voor bandnamen en album- en songtitels waar het woord ‘metal’ in voorkomt. Doorgaans voorspelt dat niet veel goeds, als een voorbode van een gebrek aan inspiratie. Het bericht over het nieuwe album van Brothers Of Metal was daardoor bijna ongeopend uit mijn mailbox verwijderd. Het bandconcept deed mij ook al - bijna - besluiten om op de Delete-toets te drukken: een stel als vikings verklede Zweden die dat viking-thema centraal zetten in de lyrics. Nog maar eens rondje dus langs epische zwaardgevechten, runetekens en de Disney-versie van de Noorse mythologie. Dat ik de mail-bijlage toch opende, had te maken met de toch wel originele bandbezetting: één zangeres en twee zangers, liefst drie gitaristen, …. Dat biedt nog geen garanties, maar maakt het album al een stuk interessanter.
Net dat aspect valt wat tegen. Bij de vocalen krijg je de prachtige, heldere en duidelijk geschoolde stem van Ylva, met nog wat minimaal weerwerk van Joakim en Mats, die een beetje inwisselbaar zijn. Bij de gitaristen zou je niet zeggen dat die met z’n drieën zijn. Als trio halen ze niet het technische niveau van andere bands met drie gitaristen, zoals Iron Maiden of Kvelertak. Niet dat het kneusjes zijn, en het kan ook voor een deel aan de productie en mix liggen, maar als je met drie gitaristen de studio induikt, moet je dat als luisteraar wel kunnen terughoren. En dat gebeurt hier niet.
Ondanks dat ze die bijna-unieke troeven niet genoeg uitspelen is ‘Emblas Saga’ een prima album. In de combinatie van powermetal met het viking-thema hebben ze enkel concurrentie van Hammerfall en Gloryhammer. Van die eerste kunnen we wel stellen dat die al wat op hun retour zijn, maar dat ze alles heel serieus nemen. De tweede wordt al eens al carnaval-metal aangeduid en gelukkig nemen ze zichzelf niet al te ernstig. Brothers Of Metal zit daar ergens tussenin. Ze gaan resoluut voor het viking-thema en met een zuinige dosis humor en zelfrelativering geven ze duidelijk en eerlijk aan dat dat maar een rol is die ze spelen.
De powermetal van Brothers In Metal is stevig en klassiek, maar niet super-origineel. Deze Zweden hebben waarschijnlijk de succesformule van Powerwolf en Sabaton bestudeerd, met catchy hooks en meezingbare refreinen. Een vraag-en-antwoordsong als “Njord” is duidelijk schatplichtig aan die twee bands en zal een publieksfavoriet worden in de liveset. Ook in de lyrics krijgen we niet plots nieuwe inzichten in de vikingwereld, maar blijft deze band ver weg van de cheape clichés zoals Alestorm die op een hoopje gooit in zijn thema-metal. Enkel op “Brothers Unite” klinken de lyrics wel heel cheap.
De beste nummers op deze ‘Emblas Saga’ zijn “Brood Of The Trickster”, “Powersnake” (ondanks de flauwe titel) en “Chain Breaker”.
We schrijven eind januari, Ancienne Belgique in Brussel. 'The Sound of the Belgian underground' … van Corona was er geen sprake. Of het was nog ver van mijn bed show. Op dit festival deden we verschillende ontdekkingen. Eén daarvan was de jonge, talentvolle artieste Chibi Ichigo. Over haar optreden schreven we: ''Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart in die stijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77094-the-sound-of-the-belgian-underground-2020-de-vinger-aan-de-pols-van-de-belgische-underground-anno-2020.html
Nu verscheen haar EP 'Bloei'.
Chibi stelt zich zeer naakt en kwetsbaar op en zingt haar teksten in het Nederlands. Maar toch straalt ze eveneens enorm veel moed en kracht uit, het is dus niet zo dat ze , door zich kwetsbaar op te stellen, het kopje laat hangen. Daarmee geeft ze subtiel een boodschap mee die perfect past binnen de tijden waarin we leven. Ondanks de moeilijkheden, kijkt ze met het hoofd omhoog. Dit blijkt al uit de eerste song “Verkeerde bocht” waar de zangeres je een spiegel voorhoudt, maar dus ook een boodschap van hoop meegeeft. Dit niet zozeer door enkel en alleen de tekst, maar ook door de manier waarop ze haar songs drenkt in melancholie waardoor je hart wordt verwarmt , zonder al te melig en klef te gaan klinken. Dat zet Chibi Ichigo in de verf op “Bangzoet” . We citeren even '' In BANGZOET benadrukt ze dat contrasten en vergelijkingen, aspecten zijn in ieders dagdagelijks leven , en vergroot ze dit fenomeen uit”. Ze bezingt dus niet enkel haar, maar elk z’n dagelijks leven in deze tijden. Een boodschap die verder doorklinkt op de daarop volgende songs “Poka” en "Wie is de wolf'”.
Besluit: Chibi Ichigo levert met de EP 'Bloei' een boodschap van hoop af. Ze bewandelt de dunne lijn tussen weemoedigheid en melancholie door je een krop in de keel te bezorgen, maar ook de positieve noot brengt licht aan het eind van de tunnel. Een boodschap die we in deze bijzondere tijden waarin we leven dus zeer goed kunnen gebruiken. In navolging van bijvoorbeeld Zwangere Guy brengt ze een soort hiphop/rap met een duidelijke boodschap, waardoor ze een heel ruim publiek van muziekliefhebbers en fans van die stijl over de streep kan trekken. Dat zette ze eigenlijk al in de verf met o.a. dat live optreden in AB in januari. Dat blijkt uit deze mooie parel van een EP; een parel van een schijf, een hip hop artieste wie we een gouden toekomst voorspellen.
Tracklist: Verkeerde Bocht 03:03 Bangzoet 02:47 Bloei 03:04 Poka 02:41 Wie is de Wolf 03:19
Soapstarter is een van de vele projecten rond Francois De Meyer. Hij heeft als producer en muzikant sterk zijn stempel gedrukt op het Belgisch muziek gebeuren, gedurende de laatste twintig jaar. Soapstarter zag het levenslicht in 2007. Het debuut 'Naked Wheelz' werd een succesvolle plaat. De band werd twee maal ‘band van de week op Radio 2’ en speelde op alle grote zomerfestivals.
Het was lang wachten op het vervolg. Maar nu dertien jaar later is de tijd gekomen. Corona zorgde voor vertraging, want de plaat moest eigenlijk eind april op de markt komen. Uitstel is geen afstel, en onlangs verscheen 'Sudden Move' , een echter feelgood schijf die een glimlach op de lippen tovert, zonder klef te gaan klinken.
Wat die funky en happy aankleding betreft, is er niet zoveel veranderd. Dat hoor je al aan “Say Nothing”. Een zomerse song die je doet verlangen naar defestivalweides, waar je gaat zweven over het grasplein door die bijzonder aanstekelijke sound van Soapstarter. Helaas zijn er geen festivals deze zomer, maar we sloten de ogen en voelden ons wegglijden naar die vele festivals waar het fijn vertoeven is.
“Siblings” is weer zo een song waarbij je een gelukzalig gevoel voelt opborrelen, wederom zonder klef te klinken. Dat laatste blijven we benadrukken. Omdat Soapstarter het soort pop brengt dat aan je ribben kleeft, de emoties en melancholie voelen warm en echt aan. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Catchy percussie, een zalvende stem en gitaarlijnen die op de dansspieren inwerken zijn een rode draad op “Rescue” en “Westar”.
De bijzonder funky manier waarop Soapstarter na dertien jaar weer een beetje echter de zomer doet binnenwaaien in de huiskamer, dat kunnen we in deze barre tijden zeker gebruiken.
Besluit: Het was lang wachten op de opvolger van 'Naked Wheelz' maar het nieuwe funky pop pareltjes van Soapstarter 'Sudden Moves' - goed gekozen titel trouwens - was het wachten meer dan waard. Soapstarter pikt dan ook gewoon de draad op waar ze dertien jaar geleden zijn gestopt, en doen daar een paar leuke schepjes bij. Het schijfje voelt aan als een knuffel, een stevige arm om jou heen , die je hart verwarmt en je ziel tot rust brengt. Uiteraard terwijl je - inderdaad - zweeft over de dansvloer, tot de vroege uurtjes. Want deze plaat werkt aanstekelijk op die dansspieren, op een wijze zoals Prince dat ooit deed.. In 2007 werd de link al gelegd naar Prince. Dertien jaar later is Prince er helaas niet meer, die link is er - heel subtiel - echter nog steeds.
Tracklist: Say Nothing - Siblings -Rescue - Westar
Funky pop
Sudden Moves
Soapstarter
Eigen Beheer
Philippe Guislain is een man die van vele markten thuis is. Hij bracht muziek uit als Picturesque en met Teledroom, als duo met Wio van Portables. De laatste jaren hield hij zich bezig met maken van soundscapes en beeldend werk. We keren echter terug naar de jaren '90 en citeren uit de biografie die te vinden is op de soundcloud pagina van de man: ''Diep in de jaren negentig was hij evenwel actief als de niet-traditionele Engelstalige singer-songwriter The Ordinary Seaman. Geïnspireerd door de plaat 'Stereopathetic Soulmanure' van Beck nam hij in die tijd heel wat cassetjes op vol lo-fi, indierock en geluidsexperimenten. Meer dan tien jaar lang zou deze zingende zeeman het land rondtrekken met zijn muziek."
Voor zijn nieuwste schijf 'The Only River' selecteerde hij veertien songs uit het oeuvre van The Ordinary Seaman. Hij nam ze volledig opnieuw op, met respect voor het origineel.
Veertien warme songs die een kampvuur- of een huiskamergevoel geven, zoals je wilt. Dat schotelt Philippe je voor, maar er is veel meer aan de hand , zo zal later blijken. De gezellige sfeer, waardoor je tot volstrekte rust komt , merk je al op bij opener “By Myself”. Geruggesteund door een twinkelende gitaartje, worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken maar wel harten geraakt. Zonder al te klef te gaan klinken, straalt die schijf over de hele lijn een soort warmte uit die je gemoed tot complete rust brengt. Het is vooral die zalvende stem van Philippe die aanvoelt als een deken tegen koude dagen en nachten,. Dat wordt verder in de verf gezet op de songs “Eyes on the back”, “Sometimes to loses” en “The only river”. Dat is de rode draad op de volledige plaat. De rustige voortkabbelende sfeer die je over de hele lijn tegemoet komt, zal bij sommige luisteraars best saai overkomen. Maar het is net doordat Philippe die warmt en rust overdekt met subtiele experimentele soundscapes ,die hij voortdurend uit zijn hoed tovert, dat je aandachtig blijft luisteren en genieten.
We raden de luisteraar aan deze plaat niet oppervlakkig te beluisteren, maar van je buikgevoel uit te gaan; durven de valluiken ontdekken die Philippe Guislain bewust uitstalt in zijn songs. Luister maar naar een song als “Hiding” of “Walls in my room”, waarop de man je dus zeer bewust op het verkeerde been zet en bij sommige dus dewenkbrauwen zal doen fronsen.
Wat ons betreft is het echter net het sober ingetogen , het zalvend en verdovend mooie overdekken met voldoende soundscapes waarbij Philippe dus duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren, dat ons over de streep trekt.
Besluit: Veertien ingetogen songs die zoveel warmte uitstralen dat de temperatuur in de kamer stijgt naar een kookpunt, dat krijgen we hier. Dat zorgt ervoor dat je , eens onder hypnose gebracht door de zachtmoedige stem van Philippe, wegzweeft naar oorden waar het altijd fijn vertoeven is. Bovendien maakt Philippe op een heel subtiele wijze de ontdekkkingsreiziger in ons wakker, waardoor we compleet zen , vertoeven in - inderdaad - de meest gezellige hoek van de kamer.
https://philippeguislain.bandcamp.com
Tracklist: By Myself 02:10 Eyes On Her Back 02:40 Something To Lose 03:05 Eh, Joe 05:04 I Live In a Mansion 02:45 The Only River 03:13 No Morality 03:34 Nothing So Beautiful 01:45 My Guitar Flies To Heaven 02:30 The Tragedy 03:15 Chorals, Dolphins and Whales 03:07 Poetic Soul 03:09 Hiding 01:58 Walls In My Room 05:02
Sing-songwriting/lo-fi/indie
The Only River
Philippe Guislain
Song and Dance Productions
MOIN is het project rond Moin Farooqui. Drummer en producer van de uit Indië afkomstige thrash band Carnage Inc. Maar ook bezieler van zovele andere projecten. In en rondom Indië heeft de man zijn stempel voldoende gedrukt, nu is het tijd om ook de wereld te veroveren. MOIN bracht onlangs zijn solo plaat op de markt die omschreven wordt als een mengelmoes van post rock, metal maar ook hip hop, als even invloedrijk. In elk geval levert de man een instrumentaal pareltje, in alle kleuren van de regenboog.
Het concept ontstond in februari dit jaar, en sluit aan bij de lockdown en pandemie die we nu beleven. Meer nog , de song “Seclusion” betekent niets meer en minder dan 'lockdown' en kwam op de markt in april. Het resultaat is een kleurrijke mengelmoes die uiteenlopende emoties doet opborrelen, die dus aansluiten bij het gevoel dat toch overheerst in deze barre tijden. Woede, ingetogenheid, verdriet, gelatenheid maar ook telkens dat straaltje hoop.
Je voelt gewoon dat MOIN de actualiteit bij de horens vat en er puur instrumentaal iets mee doet, wat je in gelijk welke taal begrijpt. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar niet alleen met het gehoor naar deze schijf luistert, maar vooral op je buikgevoel afgaat. “Meditate” start op een rustige wijze, de ingetogen manier doet je tot rust komen. In de verte horen we subtiel een streepje Pink Floyd passeren. De scherpe kantjes gaan er gauw af als alle registers worden open getrokken en je in een wervelstorm terecht komt.
Een uitweg naar het normale leven zorgt voor frustraties die MOIN met “Seclusion” letterlijk door je strot ramt, om daarna weer zalvend ervoor te zorgen dat je die zon ziet schijnen achter de donkere wolken.
MOIN laat zich voor dit project omringen door talentvolle muzikanten met wie hij heeft samengewerkt in het verleden; daardoor wordt een technisch perfect product afgeleverd, waar geen speld valt tussen te krijgen. En toch blijft de intensiteit bewaard, waardoor het geen routineklus is geworden maar eerder een spontane jam sessie waar dus zeer bewust op dat buikgevoel wordt ingespeeld. Luister maar eens naar de golvende bewegingen, van snel tot ingetogen, van “Nightwalk” tot afsluiter “EknaviSubah”/
Besluit: MOIN speelt met deze titelloze parel duidelijk in op het gevoel dat nu in deze rare tijden. Hij levert een kleurrijk palet af dat zoveel intensiteit bevat , die je als luisteraar weemoedig en stil maakt , maar ook in woede doet uitbarsten, waarbij je zin krijgt om alles rond je heen te verpletteren.
De rode draad op de plaat is vooral hoop, enorm veel hoop op betere tijden. MOIN bewerkstelligt het puur instrumentaal. Want zonder de kracht van een tekst of een stem kom je in een wereld terecht waar de luisteraar zijn weg moet vinden in de taal van instrumenten. Je dient dus vooral je fantasie te laten inwerken. Een taal, enkel verstaanbaar voor zij die durven op dat buikgevoel afgaan. Dan pas ontdek je waar MOIN het echt over heeft.
Tracklist: Meditate 04:10 Seclusion 05:00 Claycrown 05:01 Nightwalk 04:38 EkNayiSubah (meaning "Anewdawn") 05:32
post rock/metal/indie
MOIN
MOIN
Eigen Beheer
KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met ‘#1’ liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html De EP is een onderdeel van vier EP's; eind juli kwam deel twee op de markt onder de naam ‘#2’ EP… En ook nu weer wordt het punk/post punk genre bij de horens gevat, en treedt de band buiten zijn comfortzone op zoek naar het avontuur.
In hun eigen moedertaal bewandelen ze de lijn van een eigen mening door de strot rammen, waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, gespekt met de nodige absurditeit en dosis humor. 'Focus op het doel' straalt woede, wanhoop en angst uit. KREGEL blijft niet bij de pakken zitten en, met de vuist in de lucht, gaan ze de strijd aan met gelijke wapens. Net zoals de punks van toen, lekker keet schoppen om hun ongenoegen te uiten, doet KREGEL dit op een doortastende wijze. Zoals bij “De Pil” waarbij de band hun frustratie uitspuwt. De wanhoop en woede, gekruid met die nodige humor, keert ook terug op “Wikipedi” - een verwijzing naar - en op “Ihabewegemu” vrij vertaald 'ik heb het gehad met u'.
KREGEL stampt dus om zich heen, zoals de punks dat deden in de jaren '80, maar is niet vies om buiten de lijntjes te kleuren. Ook het feit dat alles in de moedertaal wordt gebracht, is een extra pluspunt aan de band als hun EP.
Besluit: Was de eerste indruk al overweldigend, dan wordt het op deze tweede EP knetterend in de verf gezet dat punk nog niet dood is. KREGEL is daar het bewijs van, ook nu in 2020 zijn er genoeg redenen om lekker keet te schoppen.
Hoewel het dezelfde gang opgaat als de voorgaande ‘#1’ blijkt KREGEL andere genres te integreren als Industrial o.m. op de laatste song. Het smaakt daardoor naar meer en maakt ons benieuwd welke aangename verrassingen tevoorschijn komen op de volgende twee EP's.
Tracklist Focus op het doel 03:12 De pil 03:14 Wikipedia 02:37 Ihahewegemu 03:21
Wij ontdekten Flying Horseman in 2012 op Pukkelpop. Een optreden waar we het volgende over schreven; "de twinkelende geluidjes die de backing-zangeressen/orgel/percussionistes voortbrachten , waren een streling voor het oor en oog. Dit zorgde er voor dat we toch een wel heel lekker klinkende set voorgeschoteld kregen. Met als hoogtepunt het beklijvend mooi gebrachte “Ghostwriter” dat een onheilspellend sfeertje teweegbracht waar we wat op zaten te wachten en ook kregen."
En later op Leffingeleuren 2016: ''Ver verwijderd van deze wereld, zakten we uiteindelijk totaal buiten adem , door onze knieën, van zoveel intense, duistere schoonheid. Flying Horseman deden ons naar adem happen, onze ziel branden en ons hart bloeden van innerlijk duister genot. Onze dankbaarheid hiervoor was meer dan immens!''
Waarom herhalen we dit? Dat is de sfeer die deze nieuwste plaat 'Mothership' namelijk ook uitstraalt. Het soort ingetogenheid waardoor je hart gaat bloeden van innerlijk genot. Maar ook worden de dansspieren subtiel aangesproken, doordat je eveneens gaat zweven over de dansvloer in een soort diepe trance. Dat is trouwens niet de verdienste van één aspect binnen deze band, dat is de verdienste van de volledig groep. Elke puzzelstukje past namelijk perfect binnen het plaatje dat Flying Horseman op hun ondertussen zesde plaat aanbiedt.
Vanaf “Citizen” hoor je vooral een band die lekker aan het experimenteren slaat, en meer dan ooit de brug slaat tussen ingetogenheid en op de dansheupen inwerken. Net die gevarieerde aanpak en buiten de comfortzone treden, trekt ons het meest over de streep.
Soms zijn er dus sobere momenten, maar ook trekt de band regelmatig de registers open op een bijzonder funky wijze als op “Secrets”. Ook nu weer valt op hoe de bandleden elkaar blindelings vinden, alsof ze aan een langgerekte jam sessie bezig zijn in het repetitie kot.
Dat donker kantje blijft bovendien ook overeind staan, al is het geen duisternis die angst inboezemt. Eerder voelt het aan als een zacht, donker deken van de sombere tijden in je leven. De gemoedsrust die over je neerdaalt tijdens het beluisteren van deze knappe schijf werkt bovendien zo verslavend, dat je er maar niet genoeg van krijgt. “Summer Dance” bezorgt je weer een krop in de keel, en nee dat is weer niet de verdienste van een schakel binnen de band maar van die hemelse kruisbestuiving tussen alle elementen , waardoor een magie ontstaat die ontroert maar je dus ook aan het dansen zet door de nacht. “A song that last” is de kers op de taart om deze hemelse plaat met brio af te sluiten.
Besluit: Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, een man die van vele markten thuis is. En dat hoor je ook aan de sound van Flying Horseman die zijn roots trouw blijft, maar durft op avontuur te trekken én durft experimenteren.
Die verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn én een spontaniteit naar voor brengen waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.
Tracklist: Citizen - Set Reset - Flare - Where Do You Live - Hotel - Secrets - Summer Dance - A Song That Lasts
Kong is een Nederlandse instrumentaal progressieve band die al sinds eind jaren '80 eigenzinnig aan de weg timmert. Vanaf hun sprankelend debuut 'Mute Poet Vocalizer' (1990), drukt de band dan ook zijn stempel op het genre. De nieuwste EP 'Phlegmatism' is eigenlijk een bewerking van de in 1992 uitgebrachte plaat 'Phlegm'. Oude progressieve rock in een gloednieuw kleedje gestoken, daar kun je veel kanten mee uit. Maar Kong komt er door een meesterlijke samensmelting tussen verleden en heden, met oog voor de toekomst, er compleet mee weg.
Vanaf “Horse” krijg je dan ook die typische power voorgeschoteld, waardoor de band bekend is geworden. Maar die wordt dus voldoende gekruid met een groovy sausje, waardoor de songs een nieuw leven beginnen te leiden.
Kong is altijd een band geweest die vooruit kijkt en bij elke plaat iets anders doet dan bij de vorige. Zelfs bij het heruitbrengen van oudere songs is dat dus het geval. Dat blijkt uit “M.O.N.”, “?(F.D. Part 17.239)” ook. De band is niet vies van lekker experimenteren, de luisteraar op het verkeerde been zetten en naast die typische progressieve muziek ook elementen van avant-garde toe te voegen aan zijn sound.
In 2020 zijn de sounds nog meer verfijnd, en verder uitgewerkt naar een meer moderne tijd. Daar zijn we alleen maar blij om. Het experimenteren met geluiden keert ook terug op afsluiter “Stockhouse”. Ook nu weer valt op dat de band in de jaren '90 zijn tijd al vooruit was, maar ook nu nog steeds naar de toekomst van progressieve rock kijkt, met een hoek af wel te verstaan. Daar houden we nog het meest van ...
Besluit: Het gevaar van een oudere plaat heruitbrengen , is dat de ziel daarvan verdwijnt eens je die plaat hebt uitgekleed. Zeker als het gaat om meesterwerken, zoals die schijf zeker was. Maar Kong slaagt er dus in om hun eigen muziek heruit te vinden, en in een modern kleedje te stoppen. Dat is opmerkelijk. Vooral doordat deze band buiten elk lijntje kleurt, op zijn eigenzinnige wijze, en binnen die avontuurlijke aanpak zelfs nog wat begint te experimenteren met geluiden.
'Phlegmatism' is dan ook een vooruitstrevend meesterwerk waar je een band hoort die vooruit keek ,toen, en vooruit kijkt nu. Een parel van een EP voor liefhebbers van progressieve metal, met een knipoog naar het oneindig experimenteren met klanken en geluiden.
Tracklist: Horse L 05:44 M.O.N. 06:00 ? (F.D. Part 17.239) 04:33 Stockhouse 04:48
Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut 'Umlilo' in 2012 en de tweede cd 'Magaliso' in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man steekt zijn invloeden uit Afrikaanse muziek niet onder stoelen en banken, en verbindt die typische Afrikaanse klanken met soul en melancholie , waardoor het warm wordt in je hart. Ook live heeft de man ondertussen zijn sporen verdiend, ook in Europa. Bongeziwe Mabandla bracht zijn derde schijf op de markt, 'liMini' en weet ons weer aangenaam te verrassen.
Het is net die ingetogen wijze waarop de man zijn zachtmoedige stem, omgeven door warme klanken, ons doet zweven naar die typische Afrikaanse oorden waar het fijn vertoeven is. Met “Mini Esdibana Ngayo”, “Masiziyekelele” wordt dat al in de verf gezet. Op een weemoedige wijze doet Bongeziwe Mabandla je hart sneller slaan, en spreekt ook de dansspieren aan door het uitspreiden van een aanstekelijk klankenbord. Zoals bijvoorbeeld op “Zange” het geval is, een song die soulvol klinkt , maar waardoor je met de ogen gesloten, lekker danst door het zand met een mooi uitzicht op de ondergaande zon, die verdwijnt aan de horizon. Zonder meer krijg je er een goed gevoel vanbinnen door, zonder dat het al te klef gaat klinken. Gelukkig maar.
Hoezeer we een liefhebber zijn van wat Bongeziwe ons in het verleden voorschotelde, houden we echter eveneens van artiesten die durven buiten hun comfortzone te treden. En dat is net wat Bongeziwe Mabandla dus doet op deze knappe schijf. Met zijn derde langspeler 'liMini' wordt dan ook een breder muzikaal spectrum aangesproken; hij kleurt bewust buiten de lijntjes en slaat zelfs lichtjes aan het experimenteren. Dat blijkt ook uit een ingetogen song als '(9.2.17)” waar Bongeziwe emotioneel je tot tranen toe bedwingt,; zo wondermooi, krachtig raakt hij hier een zeer gevoelige snaar. Ook nu weer, zonder te trappen in de val van klef te gaan klinken.
Eerder dompelt hij je onder in een van melancholie en weemoed, en kijkt dus duidelijk vooruit, zoals blijkt uit daarop volgend song “Khangela”. Naast een mooie samenwerking met Son Little op “Ukwahlukana” - een meerwaarde binnen het geheel - zet hij eerder ingenomen stelling verder in de verf tot de afsluiter “Ndivakuthanda”.
Besluit: Bongeziwe Mandadla blijkt op zijn derde schijf 'liMini' zijn Afrikaanse roots trouw en kijkt dus ook vooruit. Die subtiele knipoog naar lichtjes experimenteren komt ook geregeld boven drijven, en dat doet ons dan weer uitzien naar een veelbelovende toekomst.
Tracklist: Mini Esadibana Ngayo (#001) (2:31) Masiziyekelele (14.11.16) (5:59) Salanabani (13.8.18) (4:47) Ndanele (4:24) Zange (3:49) (9.2.17) (1:26) Khangela (4:02) Jikeleza (3:34) Ukwahlukana #027) (4:29) (met Son Little] Bambelela Kum (4.6.18) (2:43) Isiphelo (#Untitled) (3:27) Ndiyakuthanda (12.4.19) (2:44)
World/Pop
Afro-Folk/Singer-songwriter
IiMini
Bongeziwe Mabandla
Mark Gardener is wellicht het meest bekend als songwriter en zanger/gitarist bij Shoegaze formatie Ride. Daarnaast hij een eigen studio OX4 Sound. Op dat label zitten o.a. The Brian Jonestown Massacre, Robin Guthrie, Telepopmusik, Dive Index, Rinocerose, Ulrich Schnauss, Man With No Name, Hopewell, Jam+Spoon, Mikel Erentxun, Dead Horse One, Cat Martino and Swervedriver . Ondertussen vond Gardener ook tijd om aan een solo productie te werken. Voor zijn nieuwe single "Chained' ging hij een samenwerking aan met 2Square, a.k.a. Stephan Haeri van het Franse Telepopmusik.
De single gaat de dromerige , zelfs bevreemdende kant uit. En dit op een eerder dreigende ondertoon, waarbij de haren op je armen recht komen. Daarbij voelt de sprookjesachtige vocale aankleding eerder aan als een deken tegen die koude en kille klanken die in eerste instantie op je afkomen. De single bevat echter zoveel puzzelstukjes, die je pas ontdekt na meerdere luisterbeurten. Dat is meteen het fijne aan deze “Chained”. Gardener/2Square laten niet direct in hun kaarten kijken. De hypnotiserende inwerking op je gemoed en de verdovende aankleding krijgt naarmate de song vordert meer diepgang. Meer nog, dit duo werkt naar een climax toe waardoor je compleet murw geslagen wordt door een oorverdovende shoegaze sound die ervoor zorgt dat de oorschelpen gaan trillen. Om daarna de volstrekte rust te laten weerkeren, nog steeds binnen een dreigende omkadering.
Besluit: Mark Gardener brengt een prachtige single uit, die in verlengde ligt van wat de man doet bij Ride. Maar net door de eigenzinnige aanpak, en de vele tempowissels, toch net heel anders blijkt te zijn. Met deze single biedt 2Square/Mark Gardener je vooral een fantasieprikkelend huzarenstukje aan, dat geen makkelijk brokje vlees blijkt om te verorberen. We raden dus aan deze single toch enkele luisterbeurten te geven, om die subtiele stukken te ontdekken.
Een single voor shoegaze liefhebbers, die en surplus houden van de avontuurlijke strekking binnen die muziekstijl.
Tracklist: Chained (single)
Shoegaze
Mark Gardener
2Square/Mark Gardener
Chained -single-
The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met respons van gerenommeerde media NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht dit jaar twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen zijn daar nog enkele singels bij gekomen zoals “Move On” en "Open Minds Together Now" . Ondertussen zitten we ook, zoals iedereen al weet, in een corona crisis, en zijn tour plannen in het water gevallen. Toch is deze Argentijnse band niet op zijn lauweren gaan rusten. Enkele weken geleden lichtte de band een ander tipje van de sluier met “No Token”.
Lekker rockend, en ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan tussen Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse. Een sprookjes huwelijk eigenlijk tussen beide uitersten, dat uitmondt in een aanstekelijke song die aan je ribben kleeft, maar ook zorgt voor een adrenalinestoot. “No Token” straalt ook subtiel een boodschap uit van hoop in deze toch wel donkere tijden. Althans de song geeft je een weemoedig gevoel vanbinnen, maar straalt eveneens geluk.
Het spelen met gevoelens op een zo uiteenlopende wijze is een ander pluspunt aan deze opmerkelijke band die in typische rock middens zijn stempel drukt. Ook dat wordt door middel van deze knappe single “No Token” in de verf gezet.
Besluit: Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder dus ook deze nieuwe “No token” , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt zoals weinigen hen dat hebben voorgedaan. Klasse!
https://www.youtube.com/watch?v=GLj6cOdK9Ko
We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien, horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33
Muziek richting Tsjechië komt zelden aan de bak in onze regionen, nochtans wordt daar magistrale muziek gefabriceerd. Neem nu de grindcore/hardcore formatie GRIDE. De band timmert sinds 1996 aan de weg, en haalt enorm verschroeiend en snel uit. GRIDE bracht verschillende platen uit, al dan niet in split en verdient op basis van een van de laatste releases 'Hluboká temná mod?' zeker wat meer aandacht.
De band zegt het volgende over de stijl die ze brengen: ''endeavours to play ultrafast and extreme fusion of hardcore and grindcore. But we draw even from other styles of music like metal, industrial or alternative rock. Our only motto is: Speed wins!!!''
Die stelling is zeker niet ver gezocht. Snelheid vormt inderdaad het sleutelwoord bij GRIDE. Elke song op de EP heeft een duurtijd van circa één tot twee minuten. Aan dit razend snelle tempo duurt deze EP dus amper 11 minuten. Toch valt binnen deze chaos en snelheid enige melodie te bespeuren. Het is de dreigende ondertoon, het voortdurend gestampt tegen alle heilige huisjes tot die zijn omver geblazen, dat ons over de streep trekt.
Eigenlijk is deze EP een elf minuten durende aanslag op je trommelvliezen. Het voelt aan als een splijtbom die je hersenpan verpulvert, waarna je ziel tot moes wordt herleid. Als je houdt van deze razendsnelle aanpak, zal je als liefhebber zeker aan je trekken komen bij deze band.
Tracklist: V??ná Válka s Hmyzem (0:51) - Básník Vstoupil a Vzal Si Slovo (1:09) - Bou?e ve Sklenici Vody (1:57) - Hluboká Temná Mod? (1:28) - P?ijdu Hned (1:19) - Nikdo Nikdy za Nic Nem?že (1:20) - Nesem Si v Sob? Smrt (2:33)
Naast de bovenstaande EP bevat de uitgebrachte plaat ook een Split 10" met Sidtracked. Ook nu weer is het snelheid dat de rode draad vormt op de plaat. Geen seconde rust wordt de luisteraar gegund. En de bands blijven dan ook lekker doorgaan, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.
Tracklist: Neutrální zóna 01:51 - Provokace ?isté plochy 00:47 - Dilema mouchy 00:42 - Thermidor roku X 01:25 - První minuta zbytku tvýho života 01:41 - Oprava principu 00:55 - Dejavu 01:26 - Masáž 01:49
Dat de band van veel grindcore markten thuis is en eigenlijk volop de aandacht verdient, ook in onze regionen , bewijzen ze met een andere split album ‘Thema eleven’ uitgebracht in 2009, maar die nu nog steeds even verschroeiend en lekker oorverdovend hard klinkt.
Tracklist: Volání divo?iny 02:45 - Neurorevolution 00:59 - Žiletky ( Psí Vojáci cover) 03:23
GRIDE is zo een band die het grindcore genre op de kaart zet in eigen regionen, en bewijst met deze schijven tot een van de grootmeesters te behoren; de uitzonderlijke kwaliteit waarmee ze je hersenpan verpulveren door als een losgeslagen sneltrein over je hoofd te denderen, komen we niet elke dag tegen. Daarom is deze wellicht niet zo bekende band, een sterke aanrader voor elk die beetje liefhebber is van de hard-/grindcore genre.
Hardcore/Grindcore
Hluboká temná mod?
GRIDE
Check het vooral zelf uit, het loont de moeite: https://gride.bandcamp.com/
Zoals veel artiesten, muzikanten en componisten probeert ook J Lloyd, de ene helft van het duo Jungle, die ‘lockdown’tijden zo interactief mogelijk in te vullen. Hij doet dit door mixtapes uit te brengen, onder de naam 'Kosmos'. Vijfentwintig songs met een tijdsduur van circa één tot twee minuten, laten vooral een plaat horen die je in zijn geheel moet beluisteren om inde sfeer te geraken.
J Lloyd is een muzikale duizendpoot die houdt van buiten de lijntjes kleuren en bewust op avontuur te trekken door dat elektronische muzieklandschap. Het feit dat de man bij elke song weer iets nieuw en verrassends toevoegt, trekt ons op 'Kosmos' dan ook het meest over de streep. Nogmaals, beluister deze plaat in zijn geheel, en voel hoe je wordt meegetrokken in een bonte, kleurrijke wereld die J Lloyd aanbiedt. Soms zakt de man weg in een donkere brij, en dan zal het niet voor iedereen even gemakkelijk zijn om te volgen. Maar net die gevarieerde aanpak, en net dat voortdurend schipperen tussen donker en licht, zorgen ervoor dat we ons gewillig laten hypnotiseren en in een trance dansen door de huiskamer met de versterker op tien.
Nee, het heeft totaal geen zin om elke song apart te bespreken, stellen we vast. Want na een nieuwe luisterbeurt hoor je weer een andere kant van J Lloyd die je voorheen niet ontdekte. De man laat niet gemakkelijk in zijn kaarten kijken, maar knipoogt dus ook naar de meer toegankelijke kant van dance muziek. Daardoor kan hij een ruim publiek over de streep trekken.
Dansplaat, dansplaat, dansplaat! Zo zou je die schijf dan ook kunnen noemen. De bijzonder aanstekelijke tapes zorgen één voor één voor een ware rave in je hoofd, die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Nu we dat niet kunnen op een of ander festivalweide, zweven we dan maar door de huiskamer. Ofwel binnen walmen van eerder ingetogen duisternis, ofwel worden alle registers open gegooid. Door die bijzonder gevarieerde aanpak, dat dipje middenin op de schijf in het midden gelaten, zorgt J Lloyd er voor dat die veertig minuten voorbij zijn voor je het weet.
Besluit: Met Jungle kleurde J Lloyd graag buiten de lijntjes, ook nu verlaat hij zijn comfortzone wat zorgt voor een kruisbestuiving tussen gefronste wenkbrauwen en dansende ravers die de woonkamer in vuur en vlam zetten. 'Stay home with me' is de klinkende boodschap die J Lloyd je meegeeft om deze lekkere dans parel af te sluiten.
Tracklist: Intro 00:54 - God Forgiven Souls 01:22 - Apocalyps 01:01 - If I Fall Under 01:27 - Trouble 01:52 - The Way I feel about you 01:42 - Turn into the fire 01:32 - I've been dreaming of 02:34 - Goodye from mother earth 02:16 - Crushed in 01:17 - Call me when you need me 01:17 - Glorious 00:57 - Interlude 00:59 - Baby 00:52 - You work to hard 01:01 - Strange times 01:27 - Live is on the lawn 01:57 - Mystére 02:16 - Let me be your hero 01:57 - How Far??? 01:07 - I just want to love her 02:06 - Gotta work harder 01:26 - Feelin' good 01:23 - It's no wonder 02:16 - Stay home with me 02:06
Dance/Elektronica
Kosmos
J Lloyd
Brent Vanneste kennen we uiteraard van Steak Number Eight (dezer dagen gewoon STAKE). Dat Brennt niet vies is van buiten de lijntjes kleuren, en zelfs elektronische muziek te maken, wisten we al. Toen nog echt mocht worden opgetreden ,zette hij dat met Raveyards eerder dit jaar nog in de verf op We Are Open in Trix.
De recensie kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77308-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-een-ontdekkingsreis-langs-belgische-omwegen.html
Nu brengt BRENNT een solo schijf uit 'Purple Venom' waar hij zijn voorliefde voor elektronische dans muziek nog meer uit de doeken doet.
Na een intro die langzaam opbouwt naar een climax zijn we vertrokken voor een hypnotiserende trip, die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dat donkere blijft over de hele lijn overeind, maar daardoor dompelt BRENNT je niet onder in een sombere stemming. De dreigende klanken geven je eerder vleugels en je danst in een verschroeiend tempo over de dansvloer. Beats die letterlijk de haren op je armen doen recht komen en je bijgevolg de nodige adrenalinestoten bezorgen, vinden we dus ook terug op de volgende song “Purple Venom”. BRENNT mag dan zijn gitaar opzij leggen, dat knetterende, knallende waarbij geluidsmuren worden afgebroken blijf je ook op deze knappe solo schijf terug vinden.
“Wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyards de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.'' Schreven we over het optreden van RaveYards op We Are Open.
Datzelfde doet BRENNT dus met ons hoofd, ervoor zorgen dat je geen seconde stil staat. Hij doet dus inderdaad een ware rave party ontstaan in je hoofd, waarbij duisternis en licht in botsing gaan tot je murw geslagen op de dansvloer terecht komt. Dat wordt verder in de verf gezet op “You See” en “Void”, een circa zeven minuten lang rave feest. Incluis afsluiter “You See (Mtholvsky remix)”.
Besluit: Als een rock muzikant plots iets doet met elektronische muziek houden we doorgaans ons hart vast. Maar BRENNT slaagt er dus ook met deze dansplaat grenzen te verleggen, en dat trekt ons het meest over de streep. Want BRENNT verlaat bewust zijn comfortzone en gaat de confrontatie met die andere kant van zichzelf aan. Maar vooral, komt hij daar gewoon mee weg. Door een dansplaat uit te brengen, die donkere gedachten naar boven brengt. En waardoor je lekker gaat zweven over de dansvloer. Waardoor letterlijk een rave party in je hoofd ontstaat , die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Missie geslaagd!
Intro (Niphoc) 03:34 - Purple Venom 05:01 - You See 04:05 - Colours End 06:56 - Void 07:32 - You See (Mathlovsky Remix) 04:49
dark Elektro
Purple Venom
BRENNT
Ik volg al een tijdje de Noorse componiste Susanna die keer op keer sterke albums maakt en al diverse prijzen won zoals de Spellemanprize en de Radka Toneff Memorial Award. Als je weet dat Bonnie Prince Billy op zijn album ‘Wolf of the Cosmos’ uit 2018 het gehele album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2006 van Susanna heeft gecoverd dan begrijp je dat ze wel wat in haar mars heeft. Ze heeft een heel fraaie stem en weet altijd wel aparte invalshoeken te vinden om haar stem in op te hangen. Zo stond haar album ‘Garden of Earthly Delights’ uit 2019 vol met songs die geïnspireerd waren door de middeleeuwse schilderijen van Jheronimus Bosch. Op ‘Go Dig My Grave’ bewerkte ze songs zoals “Perfect Day” van Lou Reed, “Wilderness” van Joy Division en traditionals in haar eigen gekende stijl. Ditmaal liet ze zich inspireren door de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Net zoals Baudelaire zoekt ze hier in haar nummers de grenzen van het verlangen op. En die grenzen zien er niet altijd even mooi uit: jaloezie, lust, heiligdom, perversie… Concreet gebruikte ze tien teksten van de dichter uit zijn werk ‘Les Fleurs Du Mal’. Die teksten met een donkere rand geven een mooie balans samen met de soulvolle stem en het betoverende pianospel erbij. Opener “The Dancing Snake” doet mij aan een sobere, minimalistische Tori Amos denken. Een compliment wat mij betreft. Ook “The Vampire” doet mij er wat aan denken qua stijl. Een heerlijke song trouwens. Op “Longing for Nothiness” zingt ze eerder zoals de grote moderne zangeressen dat doen. Met veel gevoel en nuancering in de stem. “The Enemy” is een traag, uit gepuurd nummer waar je de tijd voor moet nemen om de schoonheid ervan te ontdekken. “Burial” is dan weer toegankelijker en ritmischer. “Obsession” is een warm gezongen en rake track.
Ook ditmaal heeft Susanna een kwaliteitsvol album gemaakt met slechts piano en stem en de teksten van Baudelaire. Doorsnee pop wordt het nooit maar wel minimal pop met weerhaakjes waar veel plezier aan kan beleefd worden als je je er voor openstelt.
Avant-garde/minimal pop
Susanna
Baudelaire & piano
I LIKE TRAINS is een Engels band die sinds 2004 uiteenlopende wegen bewandelt. Ooit begonnen in postrock, weet de band bij elke nieuwe release weer aangenaam te verrassen. Na acht jaar radiostilte brengt I LIKE TRAINS binnenkort een gloednieuwe schijf op de markt 'Kompronat'. Ondertussen brengt de band enkele singles uit. Eerder in de vorm van “The Truth” waar de band stevig om zich heen stampt , en van de oorspronkelijke post rock nog weinig over blijft. Wat wel rechtop staat , is een verschroeiend tempo, en het opwerken naar een climax die zorgt voor barsten in alle heilige huisjes om je heen. Ook de tweede single “Dig In” laat een kant zien van I LIKE TRAINS die sommige verrast zal doen opkijken.
Eind juli bracht I LIKE TRAINS de single “A Steady Hand” uit. De band flirt zeer subtiel met elektronisch muziek waarbij de frustraties en woede nog steeds voldoende wordt uitgeschreeuwd: dreigend, wild om zich heen stampend en waanzinnig. Zo gaat David Martin vocaal tekeer op deze single. Zoals we aangaven is puur instrumentaal , niet alleen de gitaar de toonaangevende ladder binnen de nieuwe I LIKE TRAINS. De elektronische uitspattingen zijn even intens en zorgen voor oorverdovende climaxen, die je eveneens van je sokken blazen.
Er wordt jou dus ook een spiegel van het heden voorgehouden, en de band ramt bovendien een ongezouten mening door de strot. In een interview ooit had David aangegeven niets meer uit te brengen, tot nu. Dit tijd lijkt nu te zijn gekomen, en die single “A Steady Hand” is een song die je zeker zal doorheen schudden. Want er valt uiteraard veel te vertellen in deze tijden.
Besluit: I LIKE TRAINS kleurt stevig buiten zijn eigen lijntjes, en verlegt zijn eigen grenzen op een verschroeiend , oorverdovende wijze. Het is om die reden uitzien naar wat het full album ons zal brengen. Een boodschap, op een uiteenlopende wijze gebracht, zoals bij de vorige singles het geval was? Jawel!
Tracklist: A Steady Hand 05:46 - Dig In 03:28 - The Truth 06:20
https://www.youtube.com/watch?v=hypgdP7wqPY
Naast andere Cure-s , Sisters en vele postpunkbands in het genre drukte ook The Psychedelic Furs zijn stempel op de jaren '80. De band bracht een zestal albums uit, en bestormde de podia op een doordachte wijze. Richard Butler zijn zwaarmoedige stem deed me altijd een beetje denken aan Ian Curtis, al zullen velen dat tegenspreken. De sfeer die er ook boven een band als Joy Division hing, vond je subtiel ook terug bij The Psychedelic Furs. Daardoor vielen we prompt voor deze band. Na het toch wat meer op de Amerikaanse markt gerichte 'Midnight to midnight' in 1987 hield de band er in 1991 even mee op na 'Wolrd Outside' . Optredens werden nog gegeven, maar het was wachten op een nieuwe plaat. De band grijpt je op hun nieuwste schijf 'Made of Rain' dan ook letterlijk bij de keel, en doet je een traan wegpinken terwijl je zweeft over de dansvloer alsof het weer 1980 was. Met als toemaatje die typische Furs gerelateerde jazzy sound, zijn we vertrokken voor een klein uurtje intens genieten.
"The Boy Who Invented Rock & Roll” laat op een meeslepende , weemoedige en bijzonder melancholische wijze horen waarom we ooit fan zijn geworden van de Furs. Nee, vernieuwend is het allemaal niet meer, dat hoeft ook niet. Maar je hoort, en voelt, dat de Furs klaar zijn voor de nieuwe stap in hun carrière. De stem van Richard klinkt nog steeds somber, donker en doorleefd. Hij bezorgt je al vanaf die eerste song een ware krop in de keel. Over walmen van een intense duisternis, glijden we verder weg , in diepe gedachten verzonken op de daarop volgende songs “You'll be mine”, “Wrong train” en het wondermooie “This'll never be like love”.
Dat The Psychedelic Furs na al die jaren nog steeds een eigenzinnige stempel drukken op dat typische postpunk genre , blijkt nogmaals uit songs “No -One” en “Tiny hands”, binnenkoppers van jewelste als je houdt van het soort postpunk waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat deden de Furs in 1979 al , en dat doen ze nog steeds met veel overgave zoals blijkt uit afsluiters “Hide the Medicine”, “Turn you back on me” en “Stars”.
Besluit: Of de band met 'Made of Rain' echt nieuwe zieltjes zal winnen , valt te betwijfelen. Maar de postpunk liefhebber , oud en nieuw, kan deze knappe plaat met gerust hart in huis halen. Psychedelic Furs bewijzen vooral dat het ouder worden de spontaniteit niet in de weg hoeft te staan.
Kortom, als je als band die alles al heeft bewezen nieuw werk uitbrengt, kun je daar twee dingen mee doen. Een routine klus afwerken, en daar mee wegkomen. Of een andere bladzijde omdraaien op een fris, montere wijze, met een knipoog naar het verleden. En op een eigenzinnige wijze er dus toch iets vernieuwend mee doen met dat verleden.. En net dat tweede doet Psychedelic Furs op zijn nieuwste plaat.
Tracklist: The Boy Who Invented Rock & Roll 03:37 - Don't Believe 03:45 - You'll Be Mine 04:48 - Wrong Train 04:13 - This'll Never Be Like Love 05:10 - Ash Wednesday 05:37 - Come All Ye Faithful 04:23 - No-One 04:23 - Tiny Hands 03:46 - Hide The Medicine 03:46 - Turn Your Back On Me 04:14 - Stars 03:57
Postpunk
The Psychedelic Furs
Made of Rain
PERFECITIZEN is een Tsjechische grindcore formatie die ontstond in 2011, uit de as van de ALIENATION MENTAL. Doorheen de jaren is de band geëvolueerd van een eerder technische dead grind naar blastcore. Dit resulteerde in enkele knappe platen; sinds 2016 zijn er enkele line up wissels geweest, zo werd de voormalige vocalist - en mede oprichter - Olda vervangen door Honza Habr en doet PERFECITIZEN het ook met een ander bassist: Adriano Neri. Gitarist Thomas Mleziva en drummer Jarda Haz maken de line up compleet. In die line up bracht de band nu een nieuwe plaat uit 'Humanipulation'.
De meest gruwelijke horror taferelen halen we ons voor de ogen tijdens deze fantasie prikkelende trip. 'Humanipulation' opent de poort naar uw persoonlijke Hel. Op een waanzinnig snelle, maar ook doordachte wijze gaat PERFECITIZEN tekeer. Vaak in een slome, maar daarom niet minder dreigende modus, zoals op “Propaganda” of “Mental Obesity” gaan alle registers telkens in een versneld tempo volledig over tot je als luisteraar totaal murw geslagen in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. De ene mokerslag is nog maar pas verwerkt, of daar komt een volgende knallend vuurpijl op je hoofd af.
Echter is dat de fantasie prikkelen, waarover we het eerder hadden, dat ons het meest over de streep trekt. Akelige vocalen uit de duisternis doen de haren op je armen recht komen van pure angst, soms binnen een doom sfeertje zoals op “Motivation” om daarna , dankzij die rauwe riffs en verschroeiende harde drum partijen weer op volle kracht in te beuken op je hersenpan.
Ook een positief aspect aan deze schijf is het variëren tussen traagheid en dreiging , die bij het nekvel grijpen, en op een snel tempo je hersenpan tot moes slaan. Dat wordt bij de laatste songs “Injection” en “Flashback = hope” nog maar eens in de verf gezet
Besluit: Dit is de perfecte remedie om al je opgekropte frustratie, woede , haat en angst kwijt te geraken. Na een half uur volledig los gaan op deze verschroeiende songs, blijf je namelijk badend in het zweet van angst achter. Vergelijk het met een rollercoaster die je naar de diepste angsten in je onderbewustzijn brengt, je confronteert met de meest weerzinwekkende demonen die je s 'nachts wakker houden, tot het gevoel dat je ze hebt verslagen.
Het is geen trip voor tere zieltjes, je moet er zeker een sterk hart voor hebben om de trip naar je persoonlijke hel de overleven. Maar als je ervan houdt , dan is deze PERFECITIZEN een sterke aanrader.
Tracklist: Humanipulation3:51 - Blind ignorance4:10 - Misunderstanding3:32 - Propaganda4:01 - Mental obesity4:42 - Motivation3:12 - Injection3:44 - Flashback = Hope2:59
blastcore/tech-dead-grind
Humanipulation
PERFECITIZEN
Check het vooral zelf uit: https://perfecitizen.bandcamp.com/track/humanipulation
We citeren even het nieuwsbericht dat we ontvingen: ''Het Gentse Kosmo Sound presenteert in november zijn langverwachte debuutalbum 'Antenna'. Het instrumentale sextet laat zich inspireren door de typische dubsound waarbij hun achtergrond in jazz nooit veraf is. Ze mixen zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet. Al tweemaal verzorgden ze het voorprogramma van dublegende Adrian Sherwood en werden ze winnaars van Sound Track 2019. Hun nieuwe album - opgenomen en gemixt door Koen Gisen - komt in het najaar uit op vinyl en CD bij Zephyrus Records. 'Aunt Sister Lydia' is de vooruitgeschoven single uit dat album”.
Kosmo Sound puur muzikaal in een hokje steken is onmogelijk. Dub vibes, streepjes jazz - de groovy kant daarvan - Zuiderse klanken en een lekker dansbare sausje daarbovenop doen je zweven over de dansvloer. Kosmo Sound schotelt een intens mooi, kleurrijk klankentapijt voor waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt. De song gaat ook zoveel kanten uit, waardoor die meer dan zes minuten puur genot in een oogwenk voorbij zijn.
Bovendien, 'Aunt Sister Lydia 'zou een ode zijn aan de tante van drummer Marius Couvreur vernamen we. Deze dame moet een bijzondere, tot de verbeelding sprekende vrouw zijn. Dat bewijst in elk geval deze kleurrijke song, die zoveel kanten uitgaat dat je er compleet zen van wordt. Alle kleuren van de regenboog krijg je circa zes minuten lang voorgeschoteld. De smaken van dit bijzonder gerechtje van Kosmo Sound zijn bovendien zo uiteenlopend dat het naar meer snakt. Waardoor we nu al uitzien naar november, en de release van dat langverwachte debuut.
Dub/Jazz
Aunt Sister Lydia -single-
Kosmo Sound
https://www.youtube.com/watch?v=Lj4Q7VmquZw
Greg Dulli - Livestream via Dice - Live at Gold Diggers Cave, Los Angeles - EU-UK show
Gold Diggers Cave
Los Angeles
2020-08-01
Op 21 februari 2020 verscheen Greg Dulli’s tweede solo-plaat: ‘Random Desire’. Zoals een nieuwe plaat verdient, zou Greg op uitvoerige promo tournee gaan. Onder ander in Europa waarbij België ook op de planning stond. Maar zonder veel uitleg intussen: ook hier stak COVID-19 een stokje tussen.
Greg Dulli is niet zomaar een artiest. Hij heeft een unieke, herkenbaar rauwe, maar toch verfijnde stem. Hiernaast heeft hij vele muzikale projecten op zijn palmares staan: hij is zanger/gitarist van rockband The Afghan Wigs, hij verzorgt de vocals in The Twilight Singers en heeft een zijproject met zijn goede vriend Mark Lanegan: The Gutter Twins.
Al lange tijd ben ik fan van alles wat Greg Dulli doet, met in het bijzonder The Gutter Twins. Omdat ik steeds meer op mijn concert-honger zit, keek ik dan ook enorm uit naar deze livestream. Maar het blijft mij moeilijk liggen: hoe hard artiesten ook hun best doen om er een pure live ervaring van te maken: ik blijf de intense beleving van de concertzalen missen.
Anyway… Om klokslag negen uur was het zover. Greg Dulli stond in een gezellige verlichte huiselijke ruimte, alleen, met zijn gitaar. Meteen herkende ik de akkoorden van “Oriole”, één van mijn favorite Afghan Whigs songs. Zonder vele woorden, speelde hij nog enkele songs, en dan iets later verscheen ook zijn vaste steel board muzikant. Deze zorgde nog voor extra verfijning in de songs. De hele set speelde Greg akoestisch: wat voor mij de grote meerwaarde was van dit concert!
De setlist zelf bestond uit heel gevarieerde songs, zowel van The Twilight Singers, The Afghan Wigs als solowerk van Greg Dulli zelf. De nummers die er met kop tot teen bovenuit staken waren voor mij persoonlijk “Teenage Wristband”, “Lockless”, “It Falls Apart”, “Algiers” en Bob Dylans’ cover: “Girl From the North Country”. Het absolute topnummer, waarbij Greg Dulli ook achter de piano zat, was “Candy Cane Crawl”.
“Slow down, lean in.
Call up that feeling.
You get when you’re dealing.
That all too deceiving.
Side of you.
Who loves you true
But they’ll just forget it
They’ll just forget it
That shit will just twist your little mind”
Kippenvel nam bij mij de overhand en toen besefte ik nogmaals welk genie Greg Dulli wel niet is.
Bij afloop van het concert, voelde ik mij dankbaar. Zo enorm dankbaar dat Greg ons toch de kans geeft om in deze lastige tijden even te onthaasten en intens te genieten.
Het was af.
Setlist: Oriole-Sempre-Toy Automatic-Can Rova-Teenage Wristband-Girl from the North Country-Scorpio-It Kills-Lockless-Candy Cane Crawl-Algiers-It Falls Apart-A Ghost-Papillon-Slow Pan-Wrapped in my Memory
Met dank aan Gentlepromotion
Nederlands 
Français 
