Mumford & Sons hadden een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats maakte voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt. Eerlijk gezegd dit was al deels te horen op de vorige cd ‘Babel’.
Tja de band rond Marcus Mumford was in korte tijd uitgegroeid tot een band van stadionformaat . Ten tijde van hun debuut ‘Sigh no more’ zat die neofolky sound meer dan ooit in de lift , door die treffende eenvoud , sobere elegantie en samenhorigheid. Ze tonen een ‘ordinary band van odinary boys’ en dat blijft hoedanook bewaard in hun rockend concept , “Tompkins square park” is de ideale opener en “Believe”, “The wolf” en “Ditmas” zijn de barometers in die poptenue. Er vallen enkele sfeervolle nummers te noteren ,en met een “Broad-shouldered beasts”, “Only love” en “Hot gates”, klopt men terug aan bij hun vroeger kenmerkend geluid
Een paar tracks zijn in een live versie te horen en worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek.
Mumford & Sons mag dan nu een doorsnee pop/rock band zijn geworden , hun materiaal slaat aan , klinkt gestroomlijnd, is af voor de popliefhebbers en staat (live) garant voor ontspanning en extravertie.
Amenra -acoustic- Altijd een apart beleven!
Had je me vorig jaar verteld dat ik een aangewezen zitplaats zou hebben in de Schouwburg van Kortrijk op één van de balkons door een globale pandemie , had ik je gek verklaard. En toch gebeurde het, bleek zelfs dat ik daar aanwezig was voor een akoestisch optreden van Amenra.
Aangezien dit wegens omstandigheden mijn eerste (en mogelijks enige) optreden in 2020 is, was ik uiteraard laaiend enthousiast, maar toch ook wat ongemakkelijk. Nu heb ik al meerdere akoestische shows van COR-gerelateerde bands bijgewoond waarbij neerzitten de enige vorm van beweging was, maar dit was toch anders. Een Schouwburg lijkt zo plechtig, te proper voor Amenra. Eenmaal binnen was dit gevoel helemaal weg. De Schouwburg zelf is prachtig aan de binnenkant en het loodglas-plafond boven de zaal paste perfect bij Amenra.
De inkleding was ook helemaal anders dan wat ik gewend ben van deze band. In plaats van de band op het podium met een prachtige achtergrond die geprojecteerd wordt, was er een groot houten kruis. In het midden van de zaal was er een cirkel waar iedereen in de zaal ongeacht het verdiep eigenlijk een goed uitzicht op had waar de bandleden, volledig naar elkaar gericht, mochten een muziekje spelen. In plaats van geprojecteerde bewegende beelden was er ditmaal een cirkel aan licht rond de muzikanten die optimaal benut werden waardoor er een sobere, maar toch ronduit prachtige lichtshow gedurende het optreden was , die perfect paste bij de akoestische kant van Amenra.
De set bestond uit diverse akoestische versies van songs van verschillende albums, aangevuld met enkele covers (waarvan “Het Dorp” toch wel mijn favoriet was, ook al wist ik helemaal niet dat het een cover was). Zelf had ik nog nooit het genoegen gehad om een zuiver akoestische set van Amenra mee te maken en ben er nu van overtuigd dat iedere fan toch eens deze kant van Amenra live moet mee maken. Er was een meer ingetogen, melancholische sfeer tegenover de duistere en verpletterende atmosfeer die je normaal hebt.
Nummers waarmee ik al eerder bekend was , kregen een geheel nieuw gezicht, het akoestische gedeelte was niet langer de aanloop naar een ziel-verscheurende muur van geluid. In plaats daarvan gingen ze door waardoor er door de gehele song dat gevoel van aankomend onheil aanwezig blijft, maar je krijgt er nooit een glimps van te zien.
Enig minpuntje was toch wel de aanwezigheid van één of andere mysterieuze substantie in de lucht die erg irriterend werkt op de ogen. Hierdoor kreeg ik enorm veel last van traanvocht en leek het wel alsof ik aan het wenen was gedurende de gehele set en daar ben ik veel te stoer voor.
Alhoewel de set eigenlijk wat langer duurde dan eerst aangegeven werd, leek het echt al enorm snel gedaan te zijn wat toch wel een beetje pijn deed. Het was een erg bitterzoete ervaring.
Dergelijk optreden is iets waar ik al maanden echt naar snakte, maar in plaats van verlangen was er nu het gevoel van verlies. Dit was duidelijk bij het naar buiten gaan. Daar stonden immers al reeds de bezoekers voor de tweede show te wachten, ongeduldig en wat onzeker tegenover de mensen die reeds van binnen kwamen, weemoedig maar toch voldaan.
Bedankt Amenra voor deze prachtige ervaring.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Oscar Jerome laat zich goed omringen en heeft zijn paden heel goed doordacht eer hij dit debuut op de wereld los liet. Hij timmert al een tijdje aan de weg en is in Zuid-Londen geen onbekende meer. Na twee EP's en een livealbum werd het tijd om een debuut uit te brengen. Met 'Breathe Deep' laat hij enorm veel kanten van zichzelf zien en horen.. De man is dus duidelijk van vele markten thuis, wat tot uiting komt op deze knappe plaat.
Lianne La Havas, Brother Portrait en verder een rits getalenteerde muzikanten verlenen hun medewerking aan deze 'Breathe Deep', een grote meerwaarde. Niet dat Oscar Jerome die hulp echt nodig heeft, zelf is hij een begenadigd zanger en kunstenaar die verdomd goed weet waar hij mee bezig is.
Opener “Sun for somone”, voorafgegaan door een mooie instrumentale intro “Searching for Aliens” is alvast een relax song, heel hypnotiserend; een klankbord van jazz, soul, en zelfs subtiele hiphop, reggae komen je tegemoet, o.m. op “Give Back What U Stole from Me” (van de gelijknamige eerste EP) in een gestroomlijnde versie.
Op “You Saint” krijgt Oscar Jerome hulp van Brother Portrait, een song waar hij bewust afwijkt van die jazz, maar het niet verloochent. Ook op “Gravitate” ( ook te vinden op de live EP ‘Live in Amsterdam’), wijkt Oscar Jerome bewust af van het origineel, het is verfijnde versie dan op de overigens zeer mooie EP. Een ander mooi duet wordt gevormd op “Timeless” waarop de kristalheldere stem van Lianne La Havas perfect samenvloeit met de warme stem van Oscar Jerome. Prachtig.
Wie denkt dat het mooiste dan wel voorbij is, wordt verwonderd door de even kleurrijke parels “Draggin' my'', een instrumentaal meesterwerk dat alle kanten uitgaat.. Afsluiten doet Oscar Jerome met “Joy is You”, een song die tekstueel en muzikaal aan je ribben blijft kleven; een ode aan zijn familie en zeer mooi gebracht.
Knap hoe Oscar Jerome zoveel muziekstijlen met elkaar weet te verbinden. Uiteraard zijn de jazz invloeden - een label dat men nogal snel op zijn muziek kleeft - voldoende aanwezig. De schalkse trompet zorgt er hier namelijk voor .
Het is die bijzonder kleurrijke aanpak en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende stijlen dat ons het meest over de streep trekt. Een perfect huwelijk tussen neo-soul, funk, hiphop en jazz. Die aanpak zorgt ervoor dat een breed publiek kan worden aangesproken.
Een aanrader van formaat dus …
Tracklist: Searching For Aliens - Sun For Someone - Give Back What You Stole From Me - Your Saint - What's Up Buttercup - Gravitate - Fkn Happy Days – Timeless - Draggin' My Heels - Joy Is You
jazz, neo-soul, funk, hip-hop
Breathe Deep
Oscar Jerome
Sohnarr is het solo project rond Patricia Vanneste (Balthazar, Cordette, Oko Yono, Driftwood) . Op zoek naar inspiratie trok ze de Scandinavische natuur in, het resulteerde in een parel van een album, 'Coral Dusk'. De magie en impact van die natuur op jou als mens, komt hier volledig tot uiting. Nergens worden muren afgebroken, maar nergens word je ook in slaap gewiegd. De intensiteit doet wel een gemoedsrust over jou neerdalen; je droomt van verre, mooie oorden, waar de pracht van die natuur je de adem beneemt.
Het mooie aan deze schijf is dat de intieme viool en piano klanken, puur instrumentaal, grenzen verlegt. De registers worden wel eens open getrokken; ook in de natuur kun je in een storm terecht komen, maar net als het oorverdovend begint te worden komt de zachtaardige kant van de natuur de kop opsteken.
Vaak zorgt een kristalheldere, warme vocale aankleding voor een extra deken tegen koude winteravonden. Elke song ademt die schoonheid uit die je dus enkel terugvindt in de natuur. Sohnarr slaagt er dus vooral in beelden op te wekken die je naar die oorden doen drijven; op een zeer gevarieerde, kleurrijke wijze raakt de muziek heel gevoelige snaren.
Het valt je misschien op dat we nog geen songtitels hebben vernoemd. De schijf in zijn geheel is een mooi boek om van begin tot einde uit te lezen. Het laat de uiteenlopende concepten zien, horen maar vooral voelen van wat zij meemaakt, omgeven door de natuurpracht. Het brengt rust in je hart, maar doet je niet in slaap vallen Patricia kruipt op een al even intense wijze letterlijk in je vel met haar stem en instrumentale virtuositeit, waardoor je eens gehypnotiseerd , helemaal zen geworden de realiteit in het leven prompt weer aankan. Ondanks de sobere, intieme , rustgevende aanpak klinkt er subtiel ook iets dreigends op 'Coral Dusk'. We hebben er geen verklaring voor , maar sommige songs bezorgen je rillingen van angst, zonder dat je pijn wordt gedaan. Ook deze soort dreiging vind je terug in deze natuur. Die dreiging vind je op “Melomania”, een klepper van circa tien minuten, die een heel uiteenlopende kant laat zien van de natuurpracht. Met “Tiptoe”, sluit Sohnarr af , een intens mooi, intiem pianospel dat je hart weer tot rust brengt.
Nog een opvallend gegeven: het ontwerp waarrond de schijf is opgebouwd, wordt echter niet zomaar uit de doeken gedaan; hier is duidelijk diep over nagedacht .
‘Tiptoe' is een magisch mooi woord, dat fragiel klinkt als porselein maar even sterk als het zwaarste staal dat je hart doorklieft. Dat is hoe deze 'Coral Dusk' aanvoelt. Sohnarr laat geen enkel aspect van de natuur onberoerd. Ontroerend hoe ze zingt , en strelend de strijd tussen piano en viool aangaat. Om je dat ultieme gevoel van welbehagen te bezorgen dat je enkel voelt als je het avontuur ook durft aangaan, de gevaren trotseert en geniet van de pracht en praal die de natuur je in alle eenvoud biedt.
Patricia betreedt een pad dat al velen hebben bewandeld, maar ze geeft haar eigen opinie op verschillende wijzes, uitgebreid, gevarieerd, kleurrijk en vooral bijzonder ontroerend. Het gaf ons de nodige inspiratie om die trip met haar samen aan te gaan.
Tracklist: Östmark 03:25 - 11.10 04:40 - Radar 04:23 - Mermaids of Bergsjøn 06:23 - The Road 03:03 - Playing Hard To Get 07:19 - Melomania 10:07 - Tiptoe 04:45
ambient/neo-klassiek
Coral Dusk
Sohnarr
Na de interessante projecten Barefoot And The Shoes en Sun Gods, wat een succesvol parcours werd, krijgt het viertal The Radar Station eindelijk erkenning bij een breed publiek. De band maakte een sterke indruk in 'De Nieuwe Lichting' . Ze bewijzen het verder met dit sprankelend debuut 'Life inside a tornado'. De plaat verscheen begin September. In de luisterbeurten dreven we weg naar de mooie oorden die ons hart verwarmen.
De band bewandelt zeemzoeterige paden zonder al te klef te klinken. “Voices” is een song die blijft hangen, en waarbij je neervlijt in het malse gras , genietend van de rust in de omgeving, zonder in slaap te worden gewiegd.
The Radar Station wordt vergeleken met een hele rits bands; die komen om de hoek kijken, maar The Radar Station beschikt over een eigen gezicht. De muzikanten bieden oorstrelende mooie riffs en puike drumpartijen , die betoverend. De sleutel tot succes is Brent Buckler. Zijn vocals klinken warm, teder, en hypnotiseren je op bijzonder intense , emotionele wijze o.m. op éThe beauty of belief”, “Into the mud” en “Loony lane”.
De cover “Pictures of you” van The Cure biedt een dubbel gevoel , de unieke stem van Robert Smith is onmogelijk te evenaren, maar het is een geslaagde poging geworden.
Die stem van Brent is iets speciaals, en doet denken aan Matt Berninger (The National) en Gary Lightbody (Sow Patrol) , die op dezelfde integrerende wijze een volledige festivalweide kunnen ontroeren. Zijn stem en uitstraling voeren je mee naar een wereld, waar het fijn vertoeven is; zijn zachtaardige stem voelt aan als een donsdeken tegen donkere, koude gedachten. Zonder je in slaap te wiegen laat de band je wegdromen over een vallei en mooie horizont.
Minpuntje van de plaat: het gaat er nogal braaf aan toe. Wie houdt van een dromerige, bezwerende sfeer , wordt overtuigd, “The Giant”, “Face full of lines” en de melancholische , weemoedig “After the tornado”.
The Radar Station is een band die in staat is een festivalweide stil te krijgen, en diep te ontroeren. In grote mate is het te danken aan die bijzondere stem van Brent Buckler. Zonder afbreuk te willen doen aan de muzikanten binnen de band, straalt hij iets unieks uit.
The Radar Station staat in voor weemoedigheid en melancholie ; een aankleding om stil van te worden , zonder in slaap te wiegen. Je pinkt een traan weg en er daalt een gelukzalig gevoel over je neer , waardoor het stil wordt in je hart.
Het is een mooi debuut voor wie houdt van ingetogenheid die je ziel kan doen bloeden van innerlijk geluk.
Tracklist: Voices (4:26) - The Beauty of Belief (4:23) - Into the Mud (4:22) - Subtle Science (3:49) - Loony Lane (4:11) - Zanzara (4:17) - I Moan (4:50) - Pictures of You (4:03) - The Giant (6:19) - Face Full of Lines (5:24) - After the Tornado (5:26)
We citeren van Thunderblender uit de biografie van de website van JazzLab: ''Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.''
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin; hij ontmoet tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio bracht nu zijn debuut uit 'Stillorgan'.
“Lament” start eigenlijk vrij somber en lichtjes donker. Maar al vlug blijkt dat Thunderblender graag de lijn tussen donker en licht opzoekt. Het vederlichte samenspel van Sam zijn saxofoon en de sprankelende pianoklank die Hendrik uit zijn mouw schudt op “Movin on” toont dit aan.
Weemoedigheid en melancholie komen ook de kop opsteken; je hoort een band die hun instrumenten zodanig op elkaar afstemt, dat de emoties elke snaar in je hart diep raken. Een mooi voorbeeld is “Doubt”. “Hope” is een lekker uptempo song waarop de piano en drums van Jens een gevecht aangaan; een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Het improviseren en het proberen chaos te creëren, wordt prachtig aangevuld door de saxofoon van Sam. Het lijkt alsof de instrumenten tegen elkaar aanbotsen zonder elkaar pijn te doen; prachtig gevonden. Op “Panic redux” wringt de sax zich in alle bochten, gerugsteund door zenuwachtige drums en piano, tja, een soort paniek aanval.
'Stillorgan' is trouwens een schijf die met mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Een ontdekking waard. In een interview verklaart Sam dit als volgt: ''Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation."
Het is een voortdurende wirwar om binnen een verstilde sfeer gemoedstrust over jou te laten neerdalen; door middel van een chaotische aanpak word je eerder tot een punt van waanzin gedreven. Deze gevarieerde aanpak is voor de doorsnee luisteraar geen makkelijke brok, maar eens die bonte wereld binnengetreden van Thunderblender, krijg je er nooit genoeg van. De plaat is verslavend van begin tot eind op ons gemoed. Het wondermooie, meeslepende “Lights out” zet het in de verf.
Besluit: 'Still Organ' is een ongeleid projectiel dat naar alle kanten van de kamer stuitert. Soms word je door de weemoedige, sombere aanpak tot volstrekte rust gebracht. Om verder in een soort wirwar terecht te komen, waarbij voortdurend de strijd tussen sax, drum en piano wordt aangegaan tot het oneindige. Het gaat naar een climax die veel vraagtekens oproept, en verwondering opwekt. De veelzijdige, meeslepende , melancholische aanpak in alle kleuren, trekt ons over de streep …
Tracklist: Lament 04:05 Movin On! 03:22 Last Light Out 06:14 Doubt 07:33 Hope 06:44 Arrival 04:52 Last Minute Panic (interlude) 00:32 Panic Redux 04:18 Lights Out 05:26
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …
Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35
'Belgische hardrock pionier brengt nieuwe plaat uit' doet bij ons doorgaans de wenkbrauwen fronsen. Vaak blijft er amper een afkooksel over van wat ooit een top band of artiest bleek te zijn. Het kan ook echter ook anders uitdraaien. Neem nu de formatie Irish Coffee. Het geesteskind van levende legende William Souffreau. In de jaren '70 was de band op weg wereldfaam te vergaren met hun top single “Masterpiece”. Ze stonden in het voorprogramma van de groten op aarde, waar ze trouwens niet moesten voor onderdoen. Maar na enkele jaren was het sprookje al voorbij. Ondertussen werd Irish Coffee wel enkele keren gereanimeerd, maar tot echt platenwerk kwam het niet. William bracht echter wel enkele veelbelovende solo platen uit. Waaruit blijkt dat de man, ondertussen ook al een prille zeventiger, graag vooruit kijkt met respect voor zijn rock verleden.
Onlangs zagen we Irish Coffee live in De Koer, Aalst waar ze die stelling live in de verf wisten te zetten. En nu is er 'Heaven', een gloednieuwe parel die ons hardrock hart verwarmt van begin tot einde.
Die aanstekelijke energie waardoor je niet kunt stil zitten op je stoel , komt al overgewaaid bij “Do My Playing”, een eerste adrenalinestoot, maar zeker niet de laatste. Op gevarieerde wijze trekt Irish Coffee dat potje onvervalste rock compleet open op frisse , montere wijze, alsof het nu 1975 is. Knap trouwens hoe William zijn stem nog steeds loepzuiver klinkt na al die jaren op songs als “A whole lotta rock and roll”, “Doing alright” en “Can't take no more”. Puur en oversneden, geplukt uit het verleden maar met beide voeten in het heden. Lekker energieke rock muziek en blues staat overeind op deze knappe schijf .
Het meezing gehalte op songs als “Livin' aint's Easy” geniet een headbanging of een vuist in de lucht. Een toegankelijke rock plaat trouwens door oude pure rock-'n-roll in een eigentijds jasje gestopt . Irish Coffee flirt op de titelsong “Heaven” met de Black Sabbath sound en voegt er een doom sfeertje aan toe. Knap en met een knipoog naar nieuw materiaal in de toekomst, want dit is geen eindpunt van deze band ; dit is duidelijk een nieuwe bladzijde die Irish Coffee terug op de kaart kan zetten.
Live: "Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met die energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden, en met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken. " schreven we over het optreden van de band in Aalst.
Dit gevoel overvalt ons bij het beluisteren van deze bijzonder aantrekkelijke rock plaat. 'Heaven' bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegt aan het gedoodverfde geluid dat we van de band al kennen. Het klinkt wel degelijk enorm fris en monter; de songs ademen op deze schijf een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt. Aanstekelijke rockers krijgen we van levende legendes, die durven vooruit te kijken. Klasse!
Tracklist: Do My Playing 03:26 Lay Them Shotguns Down 03:58 A Whole Lotta Rock And Roll 03:40 Doing Alright 03:08 Can't Take No More 02:48 Livin' Ain't Easy 03:47 Someday 03:14 One Day Without You 03:44 Betty And Johnny 03:36 Alderman 03:33 Gonna Take It As It Comes 03:37 Heaven 04:36
Hardrock
Heaven
Irish Coffee
Nabou - Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen …
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen jazz en aanverwante stijlen. Onder de naam N∆BOU verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende baslijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart. Perfect dus!
Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Ze laat ons ademloos achter , de registers worden in een wervelend , versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Toen we de band zagen optreden op het streaming festival Bel Jazz Fest waren we dan onder de indruk. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
Met haar debuut ‘Hubert’ gooide NABOU ook reeds hoge ogen. Kortom, een artieste om in het oog te houden, naar de toekomst toe. Dus stelden we haar enkele vragen over verleden, heden en vooral toekomst van het project NABOU en nog veel meer …
Nabou, op zeer jonge leeftijd kreeg je de kans om samen te werken met artiesten als Bert Joris, Dave Holland, Dave Douglas en Akua Naru. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Bij elke muzikant is dat heel anders gegaan. Met Bert Joris was dat bijvoorbeeld door Gent Yought Jazz Orchestra. Een heel fijne samenwerking, waarvan ik zeer veel heb geleerd. Dave Holland en Dave Douglas heb ik leren kennen toen ik in Londen studeerde. Die kwamen langs, er moesten concerten gespeeld worden en er werden muzikanten gevraagd daaraan mee te doen. Ik heb het geluk gehad om geselecteerd te worden. Zij spraken vaak over hoe de industrie in elkaar zit, je leert met allerlei muzikanten samenwerken. Zeer inspirerend die ervaringen. Akua Naru is wellicht de raarste ontmoeting (lacht) Een goede vriend en saxofonist had me gebeld dat er een muzikant wat blazers nodig had en die toevallig in België was. Eerlijk gezegd ik kende die Akua Naru niet echt. Toen Akua echter op Instagram een foto van mij had gezet, ontplofte mijn Instagram en sociale media gewoon van de berichten van enthousiaste vrienden die zeiden ‘woow ken jij Akua Naru’’. Zeer opmerkelijk.
Heeft dat deuren geopend? Via die wegen heb ik wel bijvoorbeeld interessante ontdekkingen gedaan over platen en muziek waar ik als kind naar luisterde. Door die samenwerkingen kwam ik dus eigenlijk een beetje meer te weten hoe de muziek van mijn helden geschreven is en zo, wat dus voor mij wel een hele andere wereld deed open gaan. Dus ja in die zin, heeft dat zeker en vast deuren geopend.
Je haalde je Bachelor aan Codarts Rotterdam en ging later nog naar The Royal Academy of Music (London) en terug naar Codarts voor je Master? Vertel er eens wat meer over. Lijkt me zeer avontuurlijk
Ik ben naar Rotterdam gegaan en ontmoete daar Ilja Reijngoud die vandaag de dag nog steeds met mijn mentor is . Hij is een beetje mijn muzikale vader, die me steeds inspireert wat muziek en eigenlijk veel meer dan dat betreft. Ik heb veel landen opgezocht als Spanje of Portugal, maar muzikaal voelde ik me daar niet echt verbonden. De landen waar ik muzikaal wel kon in vinden, kwam ik terecht in Londen. Het zat in de lijn van de muziek en artiesten waar ik echt van houdt zoals (Shabaka Hutchings) Ook The Streets spreekt tot de verbeelding, dus Londen was voor mij het logische gevolg van dit alles.
Waarom de trombone (prachtig instrument, maar meeste kiezen voor gitaar, piano of zo) ?
Ik wilde naar de muziekschool. Ik mocht van mijn mama echter enkel naar een muziekschool als ik letterlijk verliefd werd op een muziekinstrument. Langs omwegen ben ik bij de Trombone terecht gekomen. Die verliefdheid ging ver, ik nam die letterlijk overal mee en eigenlijk heb ik er een soort band mee. Dat was dus wel belangrijk , dat verliefd worden op een instrument.
Zijn er bepaalde musici, trombonisten of componisten die je hebben beïnvloed?
Heel veel zelfs. Er zijn zoveel voorbeelden eigenlijk. Ambrose Akumusuri, Erykah Badu, Chris Potter, Joshua Redman, Cory Henry, Wat voor mij bij al die artiesten belangrijk is dat ze naast muzikant en componist dus zeer grote inspiratie bronnen zijn gebleken.
Over piano gesproken, ik vergelijk je een beetje met een virtuoos als Bram de Looze, de man bespeelt geen piano maar leeft zijn instrument, het lijkt wel of het onderdeel is van hemzelf. Datzelfde gevoel krijg ik ook als ik jou Trombone zie/hoor spelen. Je mening graag?
Bram is een top muzikant. Bedankt, het is een beetje teveel eer denk ik. Bram doet zotte dingen met die piano, lijnen die door elkaar gaan en… Ik probeer met mijn instrument zoveel mogelijk tijd door te brengen. En ik hoor wel vaker van oudere muzikanten dat het ‘einde in bespelen van een instrument’ eigenlijk nooit wordt bereikt. Dus ja ik leer steeds meer bij over
mijn instrument. In elk geval bedankt voor het compliment.
Ik heb je via streaming live ontdekt dankzij Bel Jazz Fest. Een hele ervaring, hoe is je die bevallen? Geef gerust voor en nadelen?
Het is mij zeer goed bevallen, ik denk dat het ook een springplank is geworden voor de band N∆BOU en ook de andere artiesten daar naar een toch wat ruimer publiek eigenlijk. Fijn om te doen, maar ook een beetje raar toch ook. Mede doordat we elkaar al lang niet meer gezien hadden, en dan zo zonder publiek voor jou? Het blijft toch een zeer raar gevoel. Het enige nadeel is dus zonder publiek, we hebben graag publiek. Een leuke ervaring zonder meer.
Naast uw magische trombone laat je je ook omringen door top muzikanten, die op diezelfde wijze klanken tovenaars zijn met hun instrumenten. Trui Amerlinck op contrabas, Mathias Vercammen op drums en Roeland Celis op gitaar Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mathias ken ik al tien jaar via Gent Jazz Orchestra, tevens door een toer naar Japan en zo. We zijn zeer goede vrienden geworden. Trui kende ik ook van Gent jazz Orchestra, ze heeft het nochtans heel druk maar vond toch de tijd om erbij te komen. In eerste instantie was dat hetzelfde verhaal bij Gijs. Maar Gijs kon helaas niet meer om dat hij de kans kreeg twee jaar in New York te studeren. Roeland is er daarna bij gekomen. Ze hebben allemaal hun eigen projecten waar ze druk mee bezig zijn, en toch vinden we elkaar gemakkelijk naast en op het podium. Prachtig.
Zou dit, die live streaming van concerten, gezien de huidige situatie waarin we zitten, niet het nieuwe normaal kunnen worden? Of liever niet
Als je het mij vraagt liever niet, het is ondertussen ook al wat minder. Er komen toch wat meer live optredens. Allemaal wel ‘corona proof’ Het is een eventuele oplossing als het niet anders kan, maar liever niet. Liever heb ik zelf als bezoeker en muzikant toch live concerten. Tijdens de lockdown zaten we toch thuis en was dit wel leuk, Nu we terug kunnen gaan werken mag het wel anders dus ja..
Je stond ook in Eeklo op (2 augustus) helaas kon dit ook niet doorgaan, een domper op de feestvreugde wederom. Zijn er veel plannen in het water gevallen dit jaar?
Er zijn vooral veel dingen uitgesteld. Maar de meeste kunnen op een latere datum doorgaan. Er zijn natuurlijk wel dingen compleet niet doorgegaan. Maar sommige festivals hebben toch een manier gevonden om toch te mogen optreden. Zoals Jazz Middelheim op een veilige manier kan doorgaan.
Uw vorige release ‘Hubert’ is - hoe eigenaardig ook - aan mij voorbij gegaan, helaas. Hoe waren de reacties ?
De mensen waren eigenlijk mega enthousiast. Onze cd is ondertussen uitverkocht, er zijn nog wel wat vinyl. Maar dat wil toch zeggen dat iedereen tevreden is. Heel blij met de reacties.
In een interview met ‘jazz hallo’ lees ik ‘’plannen een full album uit te brengen in de loop van 2021” ; zijn die plannen er nog steeds? Met andere woorden, staan er al nieuwe releases op de planning feitelijk?
De plannen zijn er nog steeds, er sluipen wel al nieuwe songs in onze komende concerten. Ik hoop dat die plaat er komt in 2021 of begin 2022. Maar de release komt er zeker!
Een vraag die ik iedereen stel, hoe ga je als muzikant maar ook als mens om met zo een crisis waarin we leven?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb veel geoefend, veel muziek geluisterd en zo. Maar dat ligt voor iedereen anders. Nu ook moeten we nog afwachten, de cijfers gaan weer omhoog, alles is zeer fragiel. Het blijft allemaal spannend of alles kan doorgaan. Dat houdt je toch bezig. We moeten gewoon proberen er het positieve erin te zien, maar gemakkelijk is dat niet.
Denk je dat de cultuur/muziek deze pandemie zal overleven? En hoe?
100% zeker, muziek is er altijd geweest. Ook in tijden van Wereldoorlogen of andere pandemie heeft muziek en cultuur het overleefd. Er komen misschien andere dingen als het streaming idee, maar op één of ander manier zal cultuur het overleven Zonder botsten of scheuren? Ik hoop van wel , ik vrees van niet. Kijk maar naar De Roma die nog tot begin volgend jaar gesloten zijn.
Wat zijn uw eigenlijke ambities als muzikant/componist? Een soort einddoel dat je wil bereiken?
Ik ben daar mee gestopt. Zo een einddoel was jazz middelheim, ik heb daar nog aan meegewerkt om als vrijwilliger te helpen. En nu mag ik er spelen. Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen..
Mijn laatste vraag, wat is je opinie over Spotify of bandcamp? Welke van de twee verkies je? En heeft het dan nog zin om platen uit te brengen? Waarom
Moeilijke vraag. Ik ben een jonge muzikant die opgegroeid is met Spotify en Deezer en zo. Ik heb daar veel ontdekkingen gedaan, zoals velen van mijn generatie; Helaas verdient de muzikant of het team daarachter niet veel aan, en dat zou wel anders mogen. Bandcamp biedt dat dus wel aan doordat je de muziek kunt beluisteren , maar pusht toch wel dat je na zoveel gratis luisterbeurten die plaat te kopen, en dat is wel tof dat je zo de kans krijgt die muziek ook digitaal aan te kopen. Je kunt daar zelf een prijs op zetten, waardoor ook bijvoorbeeld studenten of mensen die het niet zo breed hebben ook een plaat kunnen aankopen op die wijze. Heeft het nog zin om platen te maken? Ik denk van wel. Ik hou nog steeds van iets in de hand te hebben. Het is echt het totaalplaatje, na het beluisteren of zo ook zo een plaatje in je handen kunnen houden. Vinyl is helemaal terug, laat ons wat wachten en hopelijk is dat ook voor de cd.
Zijn er nog aanmerkingen? Of waar kunnen mensen die online merchandiser of zo willen kopen terecht?
https://nabou.bandcamp.com
Pics homepag @Pull & Over Photography
Bedankt voor dit fijne gesprek, dat ik uiteraard honderd keer liever face to face had gevoerd. Maar nu is gezondheid het belangrijkste, en ik hoop dat iedereen in je vriendenkring, familie en wie je ook graag ziet , er gezond mag uitkomen. Veel succes in alles wat je doet, vanaf heden volgen we dat wel op de voet ?
Not Mandatory - Sex, drugs and rock’n’roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong
Not Mandatory is een vrij jonge band rond muzikanten uit uiteenlopende muzikale strekkingen die elkaar vonden om een gloednieuw project op te starten.
Ze noemen het zelf: ‘vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.”
De band bracht ondertussen enkele singles uit, echt uit de startblokken schieten is er wegens een bepaald virus dat ons leven bepaalt niet echt bij, maar bij de pakken blijven zitten doet de band ook niet.
We hadden hierover een fijn gesprek met de band. Net op tijd, eind september stelt de band zijn nieuwste clip en single voor, “I can’t ‘Escape Myself”. Een energieke song boordevol opgekropte frustraties, die op aanstekelijke wijze door de strot van de luisteraar wordt geramd. De luisteraar heeft altijd het laatste woord. Daarom. Luister en kijk vooral zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=UyW4kfVVlPQ&feature=youtu.be&fbclid=IwAR0AAV4JxVsm1iF07JYXXpxSmDQEM9Z9McC4DtPCCq0gFO3OMgksyDWQJG0
Not Mandatory is een vrij jonge band, hoe is de band ontstaan? En hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Muzikale jeugdvrienden Major Tom, Qrt en Pi-Jay pikten na vervlogen tijd de draad weer op, maar misten nog een gitarist voor hun nieuw project. Door de muzikale ambities van de kinderen van Tom en DoubleYouArDee leerden zanger en gitarist elkaar kennen en zo werd het viertal verenigd vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.
Elk van de bandleden zijn geen groentjes meer. Een zeer fijne mengelmoes van talenten. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Het muzikale palmares van Major Tom haalde vooral zijn top eind jaren ‘90 in de Dance Music met Natural Born Deejays. Het jeugdsentiment KOT-X, de eerste punkband van Major Tom, Qrt en Pi-Jay vroeg om een vervolg. DoubleYouArDee en Major Tom kennen elkaar van hun muzikale gesprekjes tijdens de vioollessen van hun kinderen. Ondanks verschillende achtergronden, new wave, new beat, metal,... leken hun ideeën toch te versmelten.
Er is nog niet zoveel uitgebracht, maar onlangs wel een single, “Public Image”. Hoe waren de reacties?
Met verwijzingen naar Tom ‘Rotten’, nice ‘80s vibes, sound als Red Zebra en Joy Division, pro opgenomen en gemixed, topschijf, … kunnen we alleen maar tevreden zijn. Er is ondertussen een videoclip uitgekomen van het nummer “I Can’t Escape Myself” van The Sound en de reacties hierop zijn weer top!
Bommetjes energie die in je gezicht ontploffen op gevarieerde wijze, was mijn eerste indruk. Je mening over deze stelling?
Fijn dat u van onze energie genoten heeft, want onze bedoeling naar het publiek toe is … de tent in brand te zetten. Not Mandatory, verdorie, ambiance verzekerd!
De single “I Can't Escape Myself” wordt gedragen door een 'emotioneel' stem- geluid, iets meer ingetogen ook, maar nog steeds lekker strak. Kunnen we stellen dat Not Mandatory een band is die zich bewust niet in een hoekje laat drummen? Ik vind vooral dat jullie veel kanten uit kunnen gaan met jullie muziek
Vanuit verschillende muzikale invloeden is dit een voor de hand liggend gevolg. Hokjes kennen wij niet, al zijn we nu wel opgeHOKt.
Om daarop voort te borduren, naar promotors en zo toe, hoe zou je zelf je muziek verkopen?
Bekende en minder bekende songs in een nieuwe verpakking met een eigen interpretatie als aanzet om van daaruit te werken naar eigen nieuwe nummers toe. Ook eigen nummers zitten in de pipeline.
Yes.. we kill our darlings, but just to make them prettier and more tasteful!
Rijk worden met muziek is onmogelijk, maar wat is jullie doel en ambitie eigenlijk als band?
Ambiance on stage! Het publiek live in vervoering brengen. Niets is onmogelijk, daar staat NOT MANDATORY voor. It’s all in the name.
Om terug te komen op die releases. Zijn er, na die singles, ook plannen voor meer singles of eventueel platenwerk?
Uiteraard, dit is nog maar het begin van een mooi verhaal. De band zal hierin groeien en op termijn ook eigen werk op het menu zetten.
Wegens corona valt alles beetje in het water. Waren er ook bij jullie plannen wat optredens en zo betreft?
Zoals alle andere bands lijden wij daar ook onder, maar het geeft ons meteen ook de tijd om nieuw werk te creëren alsook een positieve vibe te behouden. Een aantal optredens werd jammer genoeg opgeschort. Hopelijk komt hier snel verandering in.
Hoe ga je eigenlijk als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Sex, drugs and rock ‘n roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong ;-)
Zijn er naast Not Mandatory nog andere projecten waar je aan bezig bent? Of de andere bandleden?
DoubleYouArDee werkt naast Not Mandatory nog aan een kleinschalig blues-project.
Hoe blijf je het allemaal combineren?
Music was our first love and it will be our last.
Het zijn rare tijden, maar toch zie je mensen die er interactief mee omgaan door bijvoorbeeld filmpjes te posten, waar elk bandlid in zijn eigen kot een stuk brengt en dan wordt het via streaming gelanceerd. Iets voor jullie?
Afstand werkt niet… Het sociaal samenzijn in dit muziekproject is belangrijk. We kijken dan ook uit naar betere tijden waar we met z’n allen terug een echt feestje kunnen bouwen.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis, zowel met de band als andere projecten eventueel?
Op zoek naar een platenfirma en ons pensioen verzekeren :-) De liefde alleen is niet genoeg …
Om af te sluiten, via concerten en zo is het onmogelijk om merchandise van de band te kopen, hoe kan het wel? Geef gerust enkele links
https://teespring.com/nl/stores/not-mandatory
Zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe, zet ze gerust hieronder
http://www.notmandatory.be
Liquid Therapy - Een grote droom van ons allemaal is, om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omwegen, recht naar ons doel!
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel binnen het rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten.
Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79577-breathe.html
We hadden eveneens een mooi interview met de band over, uiteraard van deze release. Een kijkje naar het verleden, het heden en deze rare tijden waarin we leven. Maar ook de toekomstperspectieven kwamen aan bod.
Heren, om met de deur in huis te vallen. Wie is Liquid Therapy? Hoe is alles begonnen en waar staan jullie voor?
Liquid Therapy is gestart door de 2 gitaristen Gino en Davy die elkaar al heel lang kennen. Door wat samen te spelen hebben ze de handen in elkaar geslagen om een band op te richten.
De band ontstond in (dacht ik) 2018. Nu komt er eindelijk een debuut plaat op de markt, maar ondertussen hebben jullie live al je kunnen bewezen. Hoe was de respons tot nu toe?
Eigenlijk zijn we best wel tevreden. Het laatste jaar hebben we door de corona niet meer kunnen optreden maar ons eerste jaar hebben we toch enkele mooie optredens kunnen doen waarbij het publiek toch wel vol lof was. Als er ambiance is zijn we op ons best ?
Ondanks dat jullie nog niet zoveel jaren bezig zijn, heeft elk van de bandleden wel al wat watertjes doorzwommen in de muziek. Hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe zag jullie muziekverleden eruit?
Davy speelt al meer dan 20 jaar gitaar, heeft reeds bandervaring en heeft ook al enkele jaren geleden een CD opgenomen.
Hans en Kristof (onze nieuwe drummer) hebben zowat hetzelfde traject doorlopen.
Bart heeft in wat kleinere bands gezongen maar Liquid Therapy is het eerste serieus project waar hij mee bezig is.
Gino heeft een verleden in blaasinstrumenten (jawel…) en drummen en heeft dit in zijn jeugd enkele jaren beoefend. Na een onderbreking in de muziek is hij enkele jaren geleden gestart met gitaar, drum en audio engineering.
Persoonlijk heb ik de plaat nog niet volledig beluisterd, maar ik lees in sommige recensies de termen ‘hardrock met een sausje grunge’ klopt dat? Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ieder nummer heeft zijn invloed van een andere muziekstijl, er zit enorm veel variatie in waardoor je iedere keer wat anders kan verwachten. We zouden graag de verschillende stijlen willen blijven combineren.
Een paar songs zijn wel gepasseerd, en ik hoor dat er veel pit in jullie muziek zit. Muziek die live nog het best tot zijn recht komt. Vinden jullie jezelf eerder een ‘live band’? of kan/mag ik dat zo niet zien
We spelen enorm graag live. We smijten ons iedere keer volledig en we denken dat het publiek dit ook ervaart. Als het enigszins kan willen we absoluut een ‘live’ band worden genoemd waarbij het publiek zich rot amuseert.
Ik lees in een artikel ‘’Inspiratie voor onze teksten vinden we in het dagelijkse leven’’ . Wil dat zeggen dat de teksten ook verwijzen naar deze tijden waarin we leven? Of net niet. Vertel ons er wat meer over
Eigenlijk gaat het gewoon over het alledaagse leven, iets waar iedereen zich ergens wel kan in vinden. Problemen waarbij vloeibare therapie (Liquid Therapy) wel kan helpen ?
Het is ook een mooie hoes trouwens. Vanwaar kwam de inspiratie, wie is de kunstenaar? Vertel er wat meer over?
We hebben enkele mensen aangesproken om iets te ontwerpen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het schilderij van Jorge Vandeplassche. We vonden dat dit het dichtste aansloot bij de visie van ons album.
In datzelfde artikel lees ik dat jullie zich hadden ingeschreven in voor een wedstrijd van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Is daar iets goed uit gegroeid? Heeft dat bijvoorbeeld bepaalde deuren geopend?
Nee, we waren niet geselecteerd. We zullen de deuren op een andere manier moeten openen ?
Ik veronderstel dat deze coronacrisis een streep door jullie rekening is/was. Welke plannen vielen in het water?
2 weken voor de album release in onze eigen gemeente Houthulst kwam er de Lock down. Alles was zo goed als geregeld. Een serieuze streep door de rekening en sindsdien hebben we nog niet live kunnen spelen. Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.
Zijn er langs de andere kant plannen die wel doorgaan dit najaar?
We spelen eind oktober een huiskamerconcert ingericht door de gemeente Houthulst maar daar blijft het voorlopig bij. Maar volgend jaar begint er al anders uit te zien (als het doorgaat door de corona natuurlijk)
Om een beetje daarop voort te borduren, hoe ga je als muzikant en ook als mens om met zo een crisis waarin we nog steeds leven?
Dit is natuurlijk een ongelooflijk rare en moeilijke situatie voor iedereen. We hopen dat de schade, zowel economisch als emotioneel, zo klein mogelijk blijft. We hopen van harte dat volgend jaar het normale leven opnieuw kan aanvatten en hopen ook dat iedereen gezond mag blijven en erdoor geraakt zonder kleerscheuren.
Jullie ultieme droom is om op het podium van Graspop Metal Meeting te staan , zijn er nog andere dromen. Wat is de uiteindelijke ambitie van de band?
Eigenlijk is het de droom om op een festival te kunnen staan in de grootorde zoals Graspop. Dit is voor ons de drijfveer en motivatie om er hard aan te werken.
Is er een soort einddoel, iets wat je als band, muzikant en mens absoluut nog wil bereiken?
Een grote droom van ons allemaal is om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omweg , recht naar ons doel !
Ik wens jullie zeer veel succes met jullie debuut. Kun je om af te sluiten hieronder enkele links plaatsen waar mensen merchandiser en eventueel het debuut kunnen aanschaffen
Van harte bedankt en jullie ook bedankt voor de interesse in onze band. Alles kan aangekocht worden op onze website www.liquidtherapy.be
Ansatz Der Maschine wou op 14 maart hun nieuweling ‘Burial Songs’ voorstellen maar één of ander gekend virusje heeft voor een dikke zes maand vertraging gezorgd. Behalve de wat donkere titel en het feit dat dit opus uit negen stukken bestaat heeft het verder niets gemeen met een oer klassiek kerststuk.
Meer nog, Matthias en co laten ons in een wereld van geluidjes en effecten die van alle kanten komen, klassieke instrumenten tot en met een harp genieten van een weergaloze opbouw, gelaagdheid, soundscapes of klanktapijtjes in het prachtige decor van de Stadsschouwburg Kortrijk. Laat de opbouw, de sound en de ingehouden explosies maar gerust binnen komen. Je kan er eigenlijk gewoonweg niet aan ontsnappen. We krijgen geen Colin van Amenra als gastzanger, maar dit is absoluut geen erg. We worden meegenomen in een sfeertje waar onze geluidskunstenaar Bertel tovert en ons om de oren slaat met enerzijds bizarre sounds en tegelijk een relatief klassieke opstelling met bas, drums, toets, gitaar percussie en een harp.
Zangeres van dienst Sophia zorgt voor het nodige bijkomende kippenvel. Zachtheid en uptempo (“Blush”) worden heerlijk en subtiel afgewisseld. Na afsluiter “Eagle” krijgen we nog een even subtiel bisrondje.
Dit is echt de ideale soundtrack voor iedereen die er zijn eigen invulling wil en kan aan geven. Even dacht ik dat onze Griekse filosoof Socrates achter de coulissen als een ware souffleur ADM stond in te fluisteren wat ware schoonheid is en hoe subjectief die wel kan zijn.
Zoals Dirk Steenhaut schreef :” Ansatz is niet het type band dat de toeschouwer met veel spektakel om zijn aandacht verzoekt, maar hem liever geleidelijk bedwelmt en vervolgens meeneemt op een geestverruimende trip.” Ik kan het niet beter verwoorden.
Een achterafgesprekje met bezieler Matthijs leert mij ook dat hij een ongelofelijk warme en sympa gast is die weet dat het warm water al lang uitgevonden is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/1518-schouwburg-kortrijk/ansatz-der-maschine-17-09-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit: Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …
Tracklist: When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe
Er vloeit meer dan heel wat country in de Westhoek. Mensen kijken en luisteren naar Wouter en zien Cash, JJ Cale, Clark en Van Zandt in één. Onze Wetterse Poperingse zytholoog weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem en gaat de hort op met zijn finaal project Texas Café.
Het cliché wil dat aan alle mooie liedjes een eind komt. Onze warmste mens vecht al enkele jaren tegen de verschrikkelijkste ziekte en dreigt nu de handdoek in de ring te moeten gooien. De bende van acht besluiten om er het beste van te maken, nemen een dubbel elpee op - ja, oude term - en kiezen de oer Vlaamse klei van Wouter uit, Dranouter, om een laatste zinderend optreden te geven. De liefde van Texas Café voor de outlaw country en de zoektocht naar authenticiteit zijn de lijm die hen bindt. Live music matters.
Wouter neemt met zijn gitaar en zijn stem meteen het publiek in, Piet begeleidt en soleert als geen ander, violist Dirk legt de perfecte accenten, Isabelle heeft een stem als een misthoorn en kent de bariton sax als haar broekzak, ritmesectie Dick en Kris drumt en bast alles perfect bij elkaar en mandolinespeler Patrick is de spreekwoordelijke kers op de taart. Neem daar nog eens Bram bij die voor een perfecte sound zorgt.
Alles wordt netjes geregistreerd door James Cooke die timmert aan een nieuw programma over mensen en hun laatste dagen. Wat een warme mens!
Genoeg intro dus. Deze meest onbekende gekende muzikanten zijn beste vrienden en dat voel je gewoon. Al vanaf de eerste noot “L.A. Freeway” weet je dat we een uniek warm, diepgaand, mooi, humoristisch en een heel mooi verhaal gaan meemaken. Neen, ik ga het hier eens geen concert noemen. Wouters grote held Townes Van Zandt krijgt al meteen zijn eerbetoon met “White Freight Liner”. Resultaat: De sfeer zit er fantastisch in.
Wouter doorspekt alles met humor in “Grounded Porc For Free”. We leren met hetzelfde elan dat Guy Clark zijn eigen groenten kweekte in “Homegrown Tomatoes”. Na een nummer of zes is heel het publiek nog meer bij de strot gegrepen en dan moest datzelfde publiek, uiteraard allemaal vrienden, nog omvergeblazen worden door Isabelles baritonsax en mandoline in een ronduit unieke en kippenvel bezorgende versie van Steve Earls “Copperhead Road”.
Weet je, je hebt zo van die covers die het originele willen benaderen en ook tributes die het originele eens zouden durven overstijgen. Laat ons nu al heel de avond wel dat tweede meemaken zeker! En als je denkt dat Wouter geen eigen songs schrijft, dan moet je eens luisteren naar zijn ode aan K-Town. Wordt één dezer uitgebracht. Afsluiten met Clarks “My favorite Picture” kon niet mooier zijn.
We hebben met dit beeld mooi, sereen en emotioneel afscheid kunnen nemen van één van de warmste, gepassioneerde en mooiste mensen die er op deze aardkloot rondlopen. En ik heb het niet alleen over Wouter, ook gewoon die acht mensen op dat podium en zijn machtige entourage.
Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool
Playlist: LA Freeway/White Freight Liner/Dublin Blues/Rita Balou/Grounded Porc For Free/Homegrown Tomatoes/Angel Of Montgommery/Inspite Of Ourselves/Copperhead Road/Hello In There/That’s The Way/Galway Girl/Barking Jack/My Favourite Picture
Serpent Omega is een doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijl, zou moeten over de streep getrokken worden. Hun debuut 'Serpent Omega' in 2013 is er zo eentje, ook de opvolger nu 'II' , leunt ertegenaan . We voelen een intense duisternis en af en toe komt een zonnestraal piepen; van begin tot eind is het naar adem happen. Magistraal!
Dat komt al tot uiting op “Orog Nuur” , donkere wolken pakken zich samen en doet de zon verdwijnen in je koude hart. Een overweldigend gevoel van een duistere intensiteit waardoor je met angstzweet op de lippen in die donkere hoek van de kamer achterblijft.
Het gevoel moet goed zitten. Op deze nieuwe 'II' is dit zeker het geval . De instrumentale trage opbouw naar een oorverdovende climax vind je terug op “Land of darkness” , het mooie epos “Rivers of Reversed” ,“Through the gates” en “At the mountains edge”.
Serpent Omga slaagt er in de meest donkere gedachten in het onderbewustzijn naar boven te brengen en slaagt met brio in zijn opzet . Hun ‘folkloristische doom/sludge metal’ voert je naar mystieke oorden van verderf.
De kers op de taart zijn de vocals van de zangeres, Urskogr die alles uit de kast haalt om je te doen genieten van die duisternis. Ze doet dit door variaties van grunts en cleane vocalen , een geflirt tussen donker en licht. De duisternis overheerst wel. En we zijn er niet echt treurig om. Op afsluiter “Av Aska” komt dit tot uiting, waar op mysterieuze wijze wordt besloten. De fluisterende stem uit de donkerste kerkers van de Hel bezorgt je de ultieme doodsteek … of misschien net niet… Het mysterie blijft dus overeind staan.
Besluit: Je waant je bij het beluisteren van 'II' van Serpent Omega in een horrorfilm waar het plot je vol vraagtekens achterlaat; er moet een vervolg op komen want het is nog niet voorbij. Deze schijf is dus duidelijk geen eindpunt, maar een begin van nog veel waanzin die op een intense wijze onze wereld overhoop gooit.
De manier waarop de band je onderdompelt in die duisternis, drijft ons tot pure waanzin. Een soort waanzin in doom en sludge waaruit je niet wil of kan ontsnappen; een gevoel van onbehagen dat je overvalt bij een spannend horror verhaal, waarbij je op het puntje van je stoel gespannen zit te kijken en te luisteren naar het onophoudelijk gekrijs van slachtoffers, keert ook terug op deze knappe, filmische plaat van Serpent Omega.
We zijn benieuwd naar het volgende hoofdstuk van hun horror verhaal. Hopelijk moeten we hier weer geen zeven jaar op wachten …
Tracklist: Orog Nuur - Land Of Darkness - Rivers Of Riversed - Through The Gates - Chthonic - At the Mountain Edge - Av Aska
doom/sludge
II
Serpent Omega
Naked Giants is een formatie uit Seattle die zich met hun debuut 'Sluff' , 2018, in de schijnwerpers plaatste. De band slaagt erin punkrock te combineren met aanstekelijke pop. Een ruim publiek kon worden aangesproken , die houdt van alternatieve rock, en niet vies is van een toegankelijke sound. Het komt ook tot uiting op de nieuwste schijf 'The Shadow’.
'Rust roest' … Naked Giants is geen band die ter plaatse blijft trappelen, maar slaagt erin zichzelf heruit te vinden op hun clichématige moeilijke tweede. Dat blijkt al uit het bijzonder energieke “Walk of doom” , die alle registers open gooit en een feestelijke stemming. “Take a change” lijkt een eenvoudige punk song maar Naked Giants zet je hier fijntjes op het verkeerde been. Dit is het soort punkrock die aan de ribben kleeft, waarop je lekker meebrult, net als op “Televison” en “Better not waste my time”.
Naked Giants voegen op die energieke, fuzzy punk echter wat schepjes weemoedigheid aan toe. “The Shadow” is er een sobere song die je kippenvel bezorgt. Kreeg de band op hun eerste nog kritiek van oppervlakkigheid, dan wordt hier op deze nieuwe schijf komaf mee gemaakt. “The Shadow” weet door z’n riffs en drum salvo’s je hart te raken. Afsluiter “Song for when you sleep” zet dit nog meer in de verf.
Besluit: Deze band kijkt vooruit en trekt hun oerdegelijke punkrock open; ze drijven het tempo telkens op verschroeiende wijze omhoog, waardoor je gewoonweg niet kunt stil zitten. Live moet dit gegarandeerd zorgen voor een wervelend punkrock feestje.
'The Shadow' is gevarieerde , kleurrijke punk rock. Je hoort een band die in een jaar tijd enorm is geëvolueerd, en nog steeds energie over heeft om de grens te verleggen. Het eindpunt is nog niet bereikt.
Tracklist: Walk Of Doom 01:45 - High School (Don't Like Them) 03:22 - Take A Chance 02:41 - Turns Blue 05:06 - (God Damn!) What I Am 02:41 - The Ripper 03:13 - Unpeeled 03:09 - Television 03:41 - Better Not Waste My Time 03:18 - The Shadow 06:07 - Song For When You Sleep 03:52
alternatieve rock/indie pop/punk
The Shadow
Naked Giants
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook in het buitenland. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op eigenzinnige wijze, weet Nordmann steeds zowel op als naast het podium vriend en vijand te verrassen.
Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt 'In Velvet'. In een interview hadden de heren het al aangegeven, er wordt bewust heel wat bronnen aangeboord.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79540-nordmann-we-deden-niets-nieuws-maar-we-waren-er-wellicht-samen-met-o-a-stuff-op-het-juiste-moment-op-de-juiste-plaats.html
Nordmann levert een knappe plaat af, waarop ze ons aangenaam weten te verrassen.
De fans van het eerste uur hoeven zich geen zorgen te maken, Nordmann is nog steeds Nordmann. Maar op 'In Velvet' wordt iets meer geflirt met elektronica. Dat zorgt voor een gevarieerd en bevreemdend aanvoelend klankenbord. Een donker geluid, melancholisch van aard, is de rode draad van deze knappe schijf.
Je komt terecht in een bont wereldje, waar je als luisteraar vergaapt aan de schoonheid rondom je; het werkt bovendien zo verslavend dat je er nooit genoeg van krijgt. De band liet in het interview al optekenen dat het deze keer meer een studio album is dan een live album. Dat is te merken aan de perfecte productie van Jasper Maekelberg , die de muziek van Nordmann naar een hoger level opkrikt.
Prachtig hoe de heren elkaar trouwens blindelings blijven vinden in het oneindig improviseren en experimenteren. Dat wordt al in de verf gezet op de eerste song “Cryptonym”. Het is de rode draad op dit meesterwerk. Dampende gitaarlijnen zijn aanwezig; de elektronische klanken overheersen nu iets meer dan voorheen, naast de sax en het drumwerk.
Een bevreemdende hoes, die iets mysterieus donker uitstraalt, sluit perfect aan bij de muziek binnenin, zonder te slaan, en je onder te dompelen in dat badje van donkere melancholie. Nordmann trekt ons van begin tot eind compleet over de streep. Er zijn de experimentele pareltjes “Blue rose case”, “Jade” en het indrukwekkend mooie “Boats/Marseille”. De andere nummers zijn even sterk. Elke song is een kleurrijk, filmische parel die je doet wegdrijven naar onbekende oorden waar het fijn vertoeven is. Het is het totaalplaatje dat ons over de streep trekt. De toevoeging van toetsen en gitarist Thijs Troch in de live setup, is trouwens een meerwaarde. Het komt de sound van een evoluerende Nordmann ten goede. Luister maar eens naar “Partie-Deu”, “April” en het wonderbaarlijke “Maine Cocoon”, waarmee de band met brio deze intens mooie schijf afsluit.
Besluit: Nordmannis een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een bands die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen.
Nordmann verrast op 'In Velvet' door het elektronisch vernuft te combineren met intens mooie sax , drums en gitaar.. Nordmann verlegt z’n grens. Nordmann voegt er live altijd iets extra’s aan toe, wat een mystieke wereld biedt. Het is een plaat die bijzondere beelden oproept in ons onderbewustzijn.
Nordmann stelt zijn meesterwerk live voor op 31 oktober in de Handelsbeurs, Gent, een aanrader van formaat! Info op www.handelsbeurs.be
Tracklist: Cryptonym - Cascade (S) - Submarine - Blue Rose Case - Jade - Boats/Marseille - Star-Fluff - Partie Deux - April - Maine Cocoon
All Them Witches is een band waarop je nooit een label kon kleven. De uit Nashville afkomstige formatie heeft ondertussen al vijf albums afgeleverd in acht jaar, kleurrijke plaatjes van alle ingrediënten binnen ‘rock/country/alternative music’ . Een reden temeer om ook deze nieuwste schijf ‘Nothing As the ideal’ onder de loep te nemen.
Sinds 2018 is All Them Witches een trio geworden na het vertrek van toetsenist Jonahtan Draper. Of dit invloed heeft op het geluid? Het kleurrijke blijft overeind staan, het furieuze ook. Deze schijf werd opgenomen in de wereldberoemde Abbey Road Studio, dit biedt daarom geen sleutel tot succes. Maar toch. De combinatie tussen de veelzijdige aanpak van de band met de magische impact van die legendarische studio zorgen voor een pareltje dat op veel vlakken de perfectie overschrijdt.
Dat begint al met het bijna zeven minuten lange “Saturnine & Iron Jaw”, waar de band toont dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Aanstekelijkheid wordt verbonden met hypnotiserende klanken en een vocale aankleding die al even veelzijdig blijkt te zijn als die instrumentale impact. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar gekluisterd aan de boxen lekker zit te headbangen én geniet!
All The Witches kleurt namelijk ook nu weer lekker buiten de lijntjes, en verrast je voortdurend met zelfs links en rechts een experimentele voetnoot, als bij de song “See You next fall” waar dreigende, mysterieuze klanken en vocalen uitmonden in een climax die de aarde onder je voeten doet daveren. Vooral valt de virtuositeit van de gitarist van dienst op, die met magistrale oogstrelende riffs elk haartje op je arm doet rechtkomen. De bezwerende stem van Charles Michael Parks Jr. wordt telkens gecombineerd door lekker pompende baslijnen en drum partijen die je oorschelpen strelen en aanvoelen als donderslagen; en uiteraard die duivelse gitaar riffs van Ben McLeod , als kers op de taart.
Door het wegvallen van het toetsenwerk, keert de band terug naar de essentie, zang, drum en gitaar. Ook al mis je soms wel die toetsen, het heeft er niet voor gezorgd dat de band in kwaliteit moet inboeten en daar zijn we zeer blij om.
Op “The Children of Coyote woman” flirt All them Witches met country invloeden en overdekt die voldoende met een gebald rock gehalte. Het bewijst nogmaals dat dit trio van zoveel markten thuis is. Na dit rustpunt - de sobere aankleding doet je wegdromen naar lange zomeravonden rond het kampvuur - worden alle registers weer lekker open getrokken naar een wervelende en verdomd gevarieerde finale van “Lights out” en het ellenlange epos “Rats in Ruin”, een veelzijdige , gevarieerde parel van meer dan negen minuten. Hier haalt de band alles uit de kast om te laten horen tot wat ze in staat zijn. Langzaam opbouwen naar een climax op een verschroeiende mooie wijze, en eindigen met een magistrale gitaar solo waaruit blijkt dat Ben een grootmeester is van het instrument, zonder te willen vergelijken met de gitaargoden uit verleden en heden. Indrukwekkend.
We willen echter benadrukken dat het niet dat één element , de gitaar virtuositeit is dat boven de andere uitsteekt binnen de band, het is de samensmelting tussen al die technisch hoogstaande huzarenstukken dat ons het meest over de streep trekt. De magie die ontstaat als zang, drum, bas en gitaar samenvloeien , bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot.
Besluit: All Them Witches heeft het vertrek van een teamlid goed ingevuld, en weet opnieuw aangenaam te verrassen. We houden namelijk van bands die niet ter plaatse blijven trappelen en graag die comfortzone bewust verlaten. All Them Witches voldoet steeds aan onze verwachtingen. Dat was vroeger al zo, het blijkt nu ook bij deze nieuwe parel ‘Nothing As the ideal’ …
Tracklist
1 Saturnine & Iron Jaw 06:49
2 Enemy Of My Enemy 03:30
3 Everest 02:07
4 See You Next Fall 09:50
5 The Children Of Coyote Woman 03:36
6 41 05:20
7 Lights Out 03:13
8 Rats In Ruin 09:11
Bill Callahan werd eind jaren '80 bekend door zijn lo-fi project Smog, met wie hij hoge ogen gooide tussen 1993 en 2005. Ondertussen gaat de man solo op de hort. Na zijn laatste album 'Shepperd in a Sheepskins' bleek er nog materiaal in zijn schuif te liggen waarmee hij wel iets kon doen. Door de lockdown kwamen die songs boven drijven onder 'Gold Record'. Een gouden plaat voor liefhebbers van warmhartige songs, gebracht door een troubadour die ontroert maar ook een spiegel voorhoudt, zonder te oordelen of te veroordelen.
Op het ritme van een kabbelend beekje vertelt Bill Callahan uitgebreid zijn verhaal. “Pigeons” komt al mooi binnen, je vleit je op je stoel en luistert ontspannen naar de gezapige manier waarop de verhalenverteller binnen Callahan je comfortabel laat voelen in zijn wereld.
Ok, dat kan na een tijdje wat saai gaan klinken, want hij verlaat zelden de begane weg. De zachte, warme stem van Bill zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Elke song is opgebouwd rond dat zelfde totaalgevoel. “Another song” tot “Protest song”, het zijn één voor één van die songs die laten horen dat de man best mooi kan vertellen. We horen zelfs subtiel een streepje Lou Reed passeren, als bij “Let's move to the country''. De gestroomlijnde manier van Lou z’n verteltrant, vind je bij Bill Callahan ook; dat hij nog een streepje zwevende gitaar klanken toevoegt aan de sound is eigenlijk ondergeschikt aan wat hij doet met zijn warme stem. De mooie inbreng van trompet binnen sommige songs is een enorme meerwaarde. Het is vooral zijn prachtige stem die hij in de weegschaal gooit om zijn verhaal te vertellen. Dat blijkt als hij het heeft over “Ry Cooder” tot de mooie afsluiter “As I Wander”, waarmee hij deze schijf in schoonheid afsluit.
Besluit: Bill Callahan zingt over zijn eigen leven en voegt er een dosis humor aan toe. Hij heeft het op eenvoudige wijze ook over jouw en mijn leven. Hij haalt zijn inspiratie uit de meest eenvoudige dingen van het leven , als “Breakfast” of doet aan zelfrelativering zoals bij “Ry Cooder”. Allemaal op diezelfde gezapige wijze waardoor je als luisteraar met een glimlach een traan wegpinkt en jezelf dus ook herkent in zijn songs.
Heel subtiel houdt Callahan je een spiegel voor zonder dat door je strot te rammen, nee, hij doet het op zachtmoedige wijze waardoor je alles in een andere perspectief ziet.
De boodschap die Bill Callahan hier verkondigt is vooral een positieve mening die je in deze tijden zeer goed kunt gebruiken.
Kortom: Mooie plaat, van een artiest die al zoveel jaar niets meer hoeft te bewijzen, maar fijntjes je hart raakt op eenvoudig gezapige wijze. Alles ligt op diezelfde lijn en het stoort allerminst.
Pigeons (5:25) Another Song (3:15) 35 (4:03) Protest Song (3:58) The Mackenzies (5:03) Let's Move to the Country (3:19) Breakfast (2:48) Cowboy (4:35) Ry Cooder (3:51) As I Wander (3:56)
singer-songwriter/folk
Gold Record
Bill Callahan
High Hi + ILA - Een dubbele portie pure female power die aan de ribben kleeft
We vertoefden de laatste twee weekends in De Casino naar aanleiding van het project 'DC strikes back' en stellen vast dat het concept werkt. De opstelling van de zaal, het vernieuwde café enz … Alles erop en eraan ifv de gezelligheid, ondanks verplichte mondmaskers en zitplaatsen. In elk geval is De Casino volledig klaar om weer publiek te ontvangen, en te zorgen voor een geslaagde avond zonder meer. Zoveel is zeker.
Voor een volledig overzicht van het programma van het najaar verwijzen we jullie graag door naar de website: https://decasino.be/
Het laatste concert in die reeks was High Hi, die op deze zondagavond met een stevige, energieke set én vooral een hoog female power gehalte die aan de ribben bleef kleven, er in slaagde de mensen uit hun stoel te krijgen.
ILA (***1/2) mocht de avond openen. Met 'Montage' bracht ILA vorig jaar nog een EP uit die rauwheid en pure schoonheid wonderbaarlijk met elkaar verbindt. In grote mate is dat de verdienste van zangeres Ilayda Cicek die door onze collega's van Luminous Dash werd omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Mariane Faithfull. Dat was ook te merken aan het concert in De Casino. Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe. Het is net dat voortdurende schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten.
Uiteraard krijgt Ilayda voldoende steun van de topmuzikanten waarmee ze zich laat omringen. Dit dankzij drummer Cas Kinnaer en gitarist Sam Smeets, die Ilyada perfect aanvoelen en aanvullen. Anders stond ze te schreeuwen in de woestijn.
Wij waren echter vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en haar vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving.
Het enige jammere aan de zaak is dat er nauwelijks werd gecommuniceerd met het publiek. Dat is ook niet nodig, de band laat de muziek voor zich spreken. Maar dit zorgde helaas wel voor akelige stiltes na elke song, en dan krijg je het gevoel dat er een routineklus wordt afgewerkt , wat zeker niet het geval is. Want ILA straalt dat samenspel tussen zang, gitaar en drum uit en wordt gedreven naar een hoogtepunt van weldegelijke oerkracht.
Maar we bleven daardoor dus wel lichtjes op onze honger zitten, een beetje meer spontaniteit en het publiek iets meer aanspreken had dus zeker gemogen. Voor de rest hoor je ons niet klagen.
Dit was toch heel anders bij High Hi (****) . Naast de energieke aanpak, waarbij het tempo telkens naar dat hoogtepunt werd gedreven en de geluidsmeter vaak op rood kwam te staan, blijkt zangeres-gitariste Anne-Sophie Ooghe, te beschikken over een indringende heldere stem, en is ze eveneens een klasse entertainer. Ze geselt haar gitaar op gedreven wijze en maakt gebruik van haar capaciteit en talent als zangeres. De grappige kwinkslagen tussen haar en drummer Dieter Beerten, die ook zijn drumvellen wist te geselen en over een knap stemgeluid beschikte, waren een streling voor het oog en ook het hart. Dieter is bovendien duidelijk open gebloeid en ontpopt zich dus ook tot een ware klasse zanger en entertainer. Bassist Koen Weverbergh stond er wat bedeesd bij, maar zijn inbreng verdooft of schudt je net klaarwakker. Om maar te zeggen. High Hi mag dan muziek brengen met een donker randje, op het podium kan er ook een beetje humor vanaf. Dat waarderen we altijd bij een live show.
Besluit: In 2020 staat High Hi op alle fronten met enorm veel passie en spelplezier op dat podium, en dat stralen ze uiteraard ook uit naar het publiek. De band die ooit in 2014 de finale van HUMO's rock rally won is dan ook duidelijk volwassen geworden en weet verdomd goed hoe ze een publiek kunnen inpalmen. De sprankelende riffs en het uitdelen van verschroeiende mooie mokerslagen bepalen met het erg uiteenlopend stembereik van Dieter als Anne-Sophie de set . Hi High slaagde erin , als één van de weinige, de mensen uit hun stoel te krijgen. Ze konden iedereen lekker laten meeklappen en genieten. Een betere afsluiter van deze concertreeks konden we ons niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/high-hi-13-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/ila-13-09-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
TheColorGrey + Kevin Kofii - De rooskleurige toekomst van R&B, Hip Hop en Soul TheColorGrey
Dat in ons kleine landje enorm veel talentvolle muzikanten en artiesten rondlopen, hoeven we niet meer te vertellen. Ook binnen de hip hop, R&B en soul , vind je links en rechts onontgonnen pareltjes. Neem nu TheColorGrey (****1/2) het alias rond Will Michiels. De man timmert sinds 2014 aan de weg en kon ons in 2018 enorm bekoren als act op de Lokerse Feesten. TheColorGrey bracht een aanstekelijke mengelmoes van muziekstijlen, maar kreeg de handen moeilijk op elkaar maar toch slaagden ze erin in het dak te doen afvliegen door hard op de muur te blijven bonken. Harde werkers dat waarderen we altijd als we een band of artiest live zien. We schreven daar dan ook over: ‘’Het warme applaus duidt aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onderhet motto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!’’
In een goed vol gelopen Casino, en voor een publiek dat puur en alleen voor hen kwam, zou hen dat minder moeite kosten.
Kevin Kofii (***) mocht de boel met een gesmaakte dj act letterlijk opwarmen. Hij spreidde dan ook een mooi tapijt boordevol aanstekelijke klanken, om dat publiek alvast in de sfeer van de avond te brengen. Niet meer, niet minder. Sommige aanwezigen deinden lekker mee op de tonen, andere zaten gewoon verder te keuvelen. Het is sowieso al een moeilijke opgave om als DJ een voorprogramma te doen, en voor een zittend publiek blijkt dat zo goed als onmogelijk om de mensen tot bewegen aan te zetten. Kevin slaagde echter min of meer in zijn missie, en liet een zeer goede indruk achter. We voelden ons dankzij zijn inbreng dan ook compleet klaar om aan de feestdis plaats te nemen.
Het moet ook voor TheColorGrey - en eigenlijk voor iedere band die optreedt in deze momenteel rare situaties met een zittend publiek en mondmaskers - ook even wennen zijn geweest. Dat was te merken, want de set kwam nogal traag op gang. We vreesden zelfs even dat we zouden moeten schrijven ‘helaas werd een routineklus afgeleverd die ons op onze honger liet zitten’ maar gelukkig sloeg de dieselmotor geleidelijk, o.m. door de bemoedigende respons van een enthousiast reagerend publiek, na een dik kwartier pas echt aan. Will Michiels en de zijnen legden de lat prompt iets hoger en dreven het tempo op of gingen gewoon de gevoelige snaar raken, waaruit vooral blijkt dat Will Michiels over een zeer breed stembereik beschikt; Hij kan naast goed rappen ook diepzinnig ontroeren. De man beschikt eigenlijk gewoon over een zeer soulvolle stem, en daar kan je veel kanten mee uit dus. Bovendien straalt hij heel wat charisma uit, ook al kwam dat pas later in de set naar boven, toen hij aanvoelde dat hij het publiek makkelijk uit zijn hand kon doen eten.
Will doet het deze keer niet alleen. Zijn laatste release ‘Overcome’ is namelijk een keerpunt door de inbreng van een heuse live band, en dat is ook te merken op het podium. De muzikanten die hij rondom zich heeft verzameld zijn ware tovenaars met klanken. Neem nu de pianist van dienst die als een duiveltje uit een doos een klankentapijt uitspreidt dat ons naar adem doet happen, of de op de dansspieren inwerkende drum salvo’s en baslijnen.
Eén van de meest indrukwekkende passages was echter toen de gitarist van dienst een knappe solo mocht uitvoeren, die ons - zeer subtiel - deed denken aan Funk grootmeester Prince. Hij waaide prompt voorbij, waardoor plots ook Funk invloeden om de hoek kwamen kijken; knap dus! De sublieme solo werd dan ook op een daverend applaus onthaald.
TheColorGrey blijkt dus van vele markten thuis te zijn en groeit nog steeds in hun kunnen. De inbreng van een live band blijkt een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel. De band voelt trouwens net als zijn frontman eveneens aan dat ze het publiek makkelijk uit hun hand kunnen doen eten. Waarna de teugels ook instrumentaal compleet worden gevierd, en alle registers in een wervelende R&B, soul, hip hop - en wat weten we veel - finale worden open getrokken.
De diversiteit waarop TheColorGrey tewerk gaat, zowel op plaat als op het podium, zorgen ervoor dat het publiek compleet uit de bol gaat, en hen terugroept voor een bisronde waarbij de band nog even een kers op de taart aanbiedt, waardoor het dak er uiteindelijk compleet afvliegt.
Besluit: TheColorGrey zet stappen voorwaarts, wij zagen in de Casino echter vooral een jong talentvol collectief op het podium staan die nog niet aan het einde van hun kunnen zit. Ook al haperde de motor in het begin van de set een beetje, de toekomst van R&B, Hip hop, soul en aanverwante stijlen ziet er door een band als TheColorGrey plots veel rooskleuriger uit.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Borokov Borokov + Willy Organ - Wervelend dansfeest in coronaproof style
Twee bands die het moeten hebben van dansende mensn die de hele avond compleet uit de bol gaan, een podium geven dat compleet in coronaproof style is opgesteld met een zittend publiek, het is een gewaagde onderneming. Maar op deze vrijdagavond ontspon zich in de knusse Casino niet één maar twee wervelende dansfeestjes waarop stil zitten onmogelijk is, en kwinkslagen gedrenkt in absurditeit, je een glimlach op de lippen tovert.
Borokov Borokov , een gezelschap ontstaan in Borgerhout, bestaat uit vier losbollen, die uiteenlopende genres vermengen als pop, lounge, Hi-NRG, disco en hardcore. Met hun albums 'Enkele duetten' en 'Wachtmuziek' wordt een beetje de draak gestoken met de dansmuziek. De songs worden bovendien allemaal gebracht in het Nederlands. Maar binnen dat grappige en absurde, huist toch ook een hoge dosis genialiteit die de kop komt opsteken. Een beetje zoals een clown in het circus op de lachspieren werkt, maar toch de hoofd act is waarvoor iedereen naar datzelfde circus trekt. Zeer slim bekeken van dit collectief losgeslagen elektronicatovenaars met een hoek af.
Dat kan ook gezegd worden van het fenomeen - zo mogen we die man toch noemen - Willy Organ (***1/2) die aan het begrip Vlaamse muziek een heel andere wending geeft. Zijn songs zou je zo kunnen toeschrijven aan eender welke charmezanger. De kalende man ziet er uit als een metalhead die gekke bokkesprongen maakt en zijn bijzonder aanstekelijke stem in de strijd gooit, al dan niet met twee bevallige zangeressen rondom zich, zoals een volleerde charmezanger dat doorgaans pleegt te doen. Simon Platteau, de man achter het alter ego, is bovendien, om de verwarring bij de luisteraar compleet te maken, de frontman van de Gentse americanaband The Tubs. Hij slaagt met deze performance er dus met brio in een andere wending te geven aan het Vlaamse levenslied. Hij lacht het genre echter niet uit, ook al lijkt het een foute parodie erop. Laat dit duidelijk zijn. Willy Organ geeft er gewoon een leuke wending aan die de lach- en de dansspieren met elkaar verbindt, en krijgt daardoor de handen moeiteloos op elkaar. Het publiek kan dan ook amper stil zitten en zingt de songs uit volle borst mee.
Een betere opwarmer kan het knotsgekke collectief Borokov Borokov (****) zich niet dromen. Het tot trio omgevormde zooitje ongeregeld deelt een subtiele knipoog uit naar het Vlaamse lied. Ze voegen een hoge dosis experimenteerkracht toe aan hun elektronische muziek, in al zijn geuren en kleuren. Een kleurrijk klankentapijt wordt uitgespreid , dat op de dansspieren inwerkt. Uiteraard is alles nog coronaproof deze dagen en blijft het grootste deel van het publiek gewoon op zijn stoel zitten meeklappen en deinen. Bovenaan het balkon staan enkele mensen, veilig binnen hun eigen bubbel, wel mee te dansen. Nee, hierop stil zitten is echt onmogelijk. Bovendien, naast die humor en absurditeit weet Borokov Borokov ook enkele snaren te raken met gevoelige songs die een bedwelmende invloed hebben op je gemoed. Niet te lang echter, want dit moet vooral een wervelend feest blijven, dat je in deze barre tijden - om alle remmen na een lange werkweek eens los te gooien - zeer goed kunt gebruiken.
Besluit: Een betere remedie om dit weekend met een knal van formaat in te zetten, konden we ons niet dromen. Al missen we echte uitspattingen van een normaal dansfeest, dat kan ontstaan bij deze twee acts, die het dak er compleet doen afgaan . Want dit is gewoon het soort muziek waarop je - bij voorkeur met het verstand op nul - compleet uit de bol moet kunnen gaan tot in de vroege uurtjes. Dat gebeurde nu ook, maar meer ingehouden door al die corona regeltjes. De sfeer was er niet minder opgetogen door.
Wat we in de Casino voorgeschoteld kregen , was dan ook een dansfeestje waarbij het Vlaamse levenslied of de betere dansmuziek, van Vlaamstalige inbreng, uitgebreid in de kijker werd gezet.
We zongen al dansend de songs mee, die echt één voor één in ons hoofd kleefden; wat een manier om de Casino te verlaten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nestter Donuts + Sin City - knetterende live-ervaring!
Textival kon dit jaar om de gekende redenen niet doorgaan maar de organisatie slaagde erin om Nestter Donuts, die oorspronkelijk op de affiche stond, toch nog naar Kortrijk te halen om zo het vuur voor een volgende editie in 2021 levendig te houden. Plaats van het gebeuren: de gezellige bar van Bolwerk Kortrijk, een halfopen loods, coronaproof met tafels en stoelen, hoewel de ene bubbel al wat groter leek dan de andere.
Ik weet niet of Sin City hun naam vonden in het gelijknamige en wat vergeten AC/DC nummer (op de plaat ‘Powerage’), hun muziek stond er in ieder geval mijlenver vanaf. Sin City is het duo Jack & Nick Cavemen maar ook met de losgeslagen garagepunk van The Cavemen had dit niets vandoen. Nee, dit was "dad rock", aldus de twee, een doorzopen mix van rock-'n-roll, country & western, soul en tenenkrullende seventies soft rock. Alle songs waren origineel van hen maar hadden ze me verteld dat het net andersom was, ik had het ook geloofd. Vernieuwing hoefde je hier zeker niet te zoeken. De nummers ontsproten tijdens het nuttigen van sloten goedkoop bier in een slonzig appartementje in het Spaanse Alicante waar de groep in quarantaine zat. Het bleek het ideale spul om zittend op een stoeltje te consumeren.
Eerst lieten ze nog "10 miljoen" van Samson en Gert door de boxen schallen (hoe komen ze als Nieuw-Zeelanders hierbij terecht?) om vervolgens als rockgoden uit de seventies te voorschijn te komen: de een in een wit pak, de ander met een strak shirt met lange western franjes en ook al helemaal in het wit. De eerste song liet het beste (een set lofi countryrock) vermoeden maar meteen daarna ging het de verkeerde richting uit. De samenwerking met Mojo, een toestel dat toetsen, drums en bas liet meelopen, verliep wat stroef maar wat erger was: we werden nu plots belaagd met suikeren softrock, ergens te situeren in de buurt van Loggins & Messina of Barry Manilow, weliswaar lofi gebracht maar dat dat kon het glazuur op mijn tanden niet vrijwaren. Gelukkig keerde het tij met nummers geïnspireerd door Phil Spector en, vreemde eend in de bijt, Tom Waits. Vooral dat laatste nummer, "The belly of the beast" (?), dat heel even aan "16 shells from a thirty-ought six" deed denken, liet me rechtveren. Vanaf dan werd het helemaal mooi. Daar zorgden enkele schitterende countrytunes ("Drunk & brokenhearted man"!!!), wat meer tempo, een van de leiband ontdane elektrische gitaar en af en toe wat sixties invloeden voor. De twee, die voortdurend hun gitaren (een akoestische en een elektrische) wisselden, veegden alsnog die valse start met een aanstekelijke gretigheid onder de mat.
Ik kan alleen maar hopen dat Sin City dit niet beschouwt als een eenmalig project en de songs wat verder uitwerkt. Hier kan echt wel een fraaie plaat uit voortkomen.
Hoofdact was Nestter Donuts, een jonge 'Manuel' maar dan niet uit Barcelona maar wel uit Alicante. Een one-man-band die enkel met stem, basdrum en cimbaal een verrassend volle sound wist te produceren.
Nestter bleek een natuurkracht die op wonderbaarlijke wijze flamenco, surf en gore garagerock wist te combineren. Vooral tijdens de flamencopassages verbaasde hij vriend en vijand met een verbluffend gitaarspel. Een bezeten kereltje dat ondanks die chronische jeuk aan zijn ballen voor een knetterende live-ervaring zorgde, iets wat ik te lang heb moeten missen.
Tijdens de bissen was het zover: Nestter ging volledig uit de kleren op een mondmasker na dat hij op een wel erg originele plaats droeg. Meteen was de arme drommel even verlost van die vervelende jeuk.
Organisatie: Textival i.s.m. de Pit's
Onlangs overleed de levende legende Toots Hibbert, frontman van de ska/reggae formatie Toots & The Maytals aan de gevolgen van het corona virus op 77 jarige leeftijd. De band is bekend geworden door grote hits als “Pressure Drop” en “Monkey Man”. De Jamaicaanse band had een groot aandeel om ska, reggae popular te maken. Dat Toots Hibbert nog niet van plan was om op zijn lauweren te rusten, bleek uit de laatste release 'Got to be tough' dat eind augustus op de markt kwam.
Een postuum nu aan deze legendarische artiest met deze recensie.
Om eerlijk te zijn voegt Toots and The Maytals op hun nieuwe schijf niets nieuws toe aan het gedoodverfde geluid . De aanstekelijke samensmelting van pure ska en lekkere, warme reggae komt in walmen naar jou tegemoet op “Drop off head” , “Just brutal” en “Got to be tough” waaruit blijkt dat Toots nog steeds goed bij stem was. De warme uitstraling keert over de hele lijn terug en doen je zweven over de dansvloer.
Toots and The Maytals is nu gewoon nog steeds die legendarische band die grenzen heeft verlegd binnen de ska en reggae . Dat wordt verder in de verf gezet op warmhartige pareltjes als “Stand Accuse” en “Three little birds” , waaraan Ziggy Marley zijn medewerking verleent. Hoewel ‘Got to be tough' de melodieuze luchtigheid uitstraalt van vroegere klassiekers van de band, zijn de thema's van Toots eerder serieus. “Just Brutal” gaat over slavernij, terwijl “Drop Off Head”, “Struggle” en “Stand Accused” betrekking hebben op onrechtmatige afkeuring in de brede zin. Humor en ernst, - het is de luisteraar die spiegel voorhouden -, keert steeds terug op deze nieuwe schijf.
Ska en reggae is muziek die live nog het best tot uiting komt. Hier stilstaan is onmogelijk, daarom is het bijzonder jammer dat we die sound en warme stem van Toots niet meer zullen horen om een dampend ska/reggae feestje te verwezenlijken.
Besluit: 'Got to be tough' is een plaat die niets nieuws toevoegt aan de gedoodverfde sound van Toots &The Maytals, maar wel aan je ribben blijft kleven. Het afscheid was onverwachts; Toots laat hier een wonderbaarlijk mooie erfenis achter. Zijn geest zal nog lang rondwaaien. Met deze plaat bewees hij nog maar eens stevig op de troon te zitten in het genre van de ska en de reggae.
Tracklist: Drop Off Head 03:53 Just Brutal 03:35 Got To Be Tough 04:06 Freedom Train 03:41 Warning Warning 03:55 Good Thing That You Call 03:02 Stand Accuse 03:23 Three Little Birds (feat. Ziggy Marley) 05:20 Having A Party 05:21 Struggle 05:12
Reggae/Ska
Got To Be Tough
Toots and the Maytals
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven: '’Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre onontgonnen oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een omkadering die je als luisteraar tot tranen toe bewegen. Letterlijk"
En dat is dus de verdienste van topmuzikanten en hun zangeres , die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt.
Ondertussen is er wel watveranderd, Kristien haar stem is nog steeds zeer belangrijk, maar de instrumentale inbreng is verruimd. Dat merkten we al op recente concerten - vóór de corona crisis - van de band.
In januari 2021 komt er normaal gesproken een nieuwe plaat uit via Argonauta Records. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Onlangs verblijdde Splendiula ons met een gloednieuwe single “Somnia”, met een tot verbeelding sprekende video clip. Het mooie aan deze song is de opbouw naar een bepaalde climax. De stem overheerst niet meer, de instrumentale aankleding - die live nu wat meer op de voorgrond treedt - speelt in deze single een bijzonder dreigende, mysterieuze rol. Die dreigende ondertoon komt als een duistere walm op jou af. Dat de clip in zwart/wit is opgenomen in een bos, - de geheimen van de natuur spreken altijd tot de verbeelding -, - zorgt ervoor dat er nog meer een mystieke sfeer ontstaat die je doet baden in het angstzweet.
De stem van Kristien is een meerwaarde om het geheel compleet te maken; eerst een angstaanjagend gekrijs, daarna eerder een cleane vocale aankleding die de haren op onze armen doen recht komen van pure angst.
De beelden die we voor oog kunnen hebben, versterken dat gevoel alleen maar. Splendidula klinkt nu nog complexer en vooral completer dan vroeger. En dat doet ons uitzien naar meer in de toekomst. Op basis van deze zeer geslaagde, donkere single , die letterlijk bij de keel grijpt, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Of in het geval van Splendidula, intensief gitzwart.
stoner/sludge/doom
Somnia -single-
Splendidula
Check de single en clip https://www.youtube.com/watch?v=gO5gp8IJsHg
True Zebra is het project rond Kevin Strauwens die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het schipperen tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook nu weer de rode draad op het nieuwe werk 'Idiorhythmic'. Dat zet True Zebra in de verf op “Connection is Addiction”. Een song die duisternis (met streepjes EBM invloeden) en licht (door het toevoegen van lichtvoetige synhtpop klanken) bij elkaar brengen. Hij onderstreept het nog meer op “Wait Wait Wait” en het dreigende mooie “Weird”; soms aangrijpend, zeer meeslepend maar ook vaak om je in doodsangsten achter te laten o.m. op “Sex”. True Zebra kan als een razende tekeer gaan, tot je hersenpan op barsten staat en je ziel haast dreigt te branden in de Hel.
Op “Move” zijn de EBM elementen dan weer opvallend aanwezig en gaan we dansen tot in de vroege uurtjes. True Zebra sluit de plaat af met een elektronische mokerslag die in je gezicht tot ontploffing komt op de titelsong “Idiorhythmic”. Het tempo wordt opgedreven tot een climax , waarna alles plots bruut stopt, waarnij je totaal verweesd achterblijft in een donkere hoek, met een opvallend uitzicht op ietwat licht aan het eind van de tunnel.
Flirtende met uitersten zo horen we Kevin graag. We houden van afwisseling , en dit biedt True Zebra je over de hele lijn aan op de nieuwe schijf, wat in het verleden ook al zo was. Met het nieuwe meesterwerk slaagt Kevin er in ons te verwonderen, te laten nadenken maar ook voldoende te laten dansen. Hj laat het licht nog voldoende schijnen in de gang, zodat we onze weg vinden naar het einde van die donkere tunnel.
Besluit: We hadden eigenlijk niet anders verwacht van onze favoriete kameleon binnen dit elektronisch kader, True Zebra slaagt er in meeslepende elektronische muziek te verbinden met donkere, rauwe EBM en voegt er aanstekelijke synthpop aan toe; je zweeft veilig over de lijn tussen licht en duisternis.
Tracklist: Connection is addiction 03:56 Wait Wait Wait 03:34 Logistica and thelemia 04:03 Weird 03:40 Sex 04:10 Move 03:59 Idiorhythmic 04:06
Electro Rock/Synthpop/Electropop
Idiorhythmic
True Zebra
Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit héél verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste o.a. in Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms enz. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig van Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als ‘Dit is Belgisch’, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'. Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; we merkten het in het interview dat we hadden met de band.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77344-instriumae-onze-sterkte-we-brengen-iets-dat-muziek-liefhebbers-aanspreekt-die-bewust-op-zoek-zijn-naar-iets-nieuws.html
In het verleden bracht de band al een single uit “Spes Bona”. Nu verscheen “Lex Naturae”, een geflirt tussen klassiek en rock.
De intens mooie viool klank, die een zweem van folklore bevat, wordt aangesterkt met een drumpartij die verdooft maar ook flirt met lichtjes de geluidmuur afbreken. De gitaarlijnen schipperen tussen beide in. Alsof een soort zachtaardig gevecht ontstaat tussen de drie ingrediënten, zonder dat er brokken van komen. Eerder word je op een intens mooie wijze meegevoerd naar een filmisch landschap, omgeven door sprookjesfiguren die het bijzonder goed menen. Een stijl die we ook terugvinden in een rock opera.
Het is echter opvallend hoe de band op deze ene single al laat aanvoelen dat ze van meer markten thuis is, en je dus bewust op het verkeerde been zet. Dat is ook de bedoeling bleek uit het interview: "We creëren bewust een soort chaos, waarbij de luisteraar zelf kan invullen wat hij ervan vindt. Onze muziek moet iets zijn om te ontdekken; muziekliefhebbers die daarvan houden, zullen zeker hun gading vinden bij ons. We komen trouwens allemaal uit heel uiteenlopende werelden. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een botsing tussen metal en klassiek die er kan voor zorgen dat die elkaar nooit meer willen terugzien. Hier gebeurt echter het omgekeerde, het zorgt voor een grote meerwaarde langs drie kanten. Doen we dat expres? Nee, eigenlijk niet. We laten het gewoon gebeuren" zegt Franki hierover.
Die botsingen tussen klassiek en metal trekt ons het meest over de streep, het zijn echter zachtaardige aanrakingen die iedereen met een brede glimlach op de lippen de zaal doen verlaten.
Besluit: De klassieke muziek liefhebber en de rock fan wordt bij Instriumae duidelijk op zijn wenken bedient. Vergelijkingen met bands doen we niet aan. Een streepje Nightwish (waarmee ze volgens hetzelfde interview worden vergeleken) keert op deze “Lex Naturae” terug.
Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intensieve samensmelting van hun ingrediënten doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dit smaakt naar meer, veel meer.
De luisteraar heeft altijd het laatste woord …
Instrumentaal
Lex Naturae -single-
Instriumae
https://www.youtube.com/watch?v=_eqetSMN82o&list=OLAK5uy_kjg3F6i9hX8W-bPhcyNMNFV-6vPOnZsW0
Nicolas Michaux is een singer-songwriter en muziekproducent. Geboren en getogen in België, verdeelt hij nu zijn tijd tussen Brussel en het Deense eiland Samso, waar hij schrijft en regisseert. Michaux bracht in 2016 het veelgeprezen debuutalbum ‘A La Vie A La Mort’ uit. Zijn tweede album ‘Amour Colère’ kwam nu uit via het label Capitane Records. De man weet Franse Chanson in een ander kleedje te stoppen, en verlegt grenzen.
Het is binnen dat typische chanson en sing-songwriting verdomd moeilijk om uniek te klinken. En toch slaagt Nicolas Michaux op zijn nieuwste plaat 'Amour Colère' daar met brio in. Het raken van emoties en breekbaarheid is de rode draad. Dat merk je al bij het dromerige “Harvesters” of “A Nouveau” waarop de man met zijn warme stem elke snaar diep raakt.
Er is veel meer aan de hand. Nicolas flirt vaak met de new wave van de jaren '80. O.m. op “Factory Town”, waarin de geest van Talking Heads komt voorbij waaien. Knap!
Het feit dat Nicolas Michaux enorm veel variaties stopt in zijn muziek is natuurlijk een enorme meerwaarde. Het is echter dat breekbare binnen zijn muziek, die je doet wegglijden in diepe gedachten, dat ons over de streep trekt …zoals het wondermooie “Une Seconde Change”.
Naast de wonderbaarlijke sound is het de veelzijdige stem van Nicolas die ons ontroert of doet dansen , o.m. het aanstekelijke “Cancer”, waarop de man je enerzijds tot tranen bedwingt, anderzijds kun je er niet op stil zitten. Knap hoe hij met je gevoelens speelt.
Niet elke poging is even geslaagd, maar de bijzonder warmhartige , kleurrijke manier doen je ziel bloeden van puur geluk. Dat zet hij verder in de verf op “Nos Retrouvailles”. Het zeemzoetig mooie “Every word” is de kers op de taart van deze knappe schijf.
Besluit: Nicolas Michaux ontroert over de hele lijn op deze afwisselende plaat. Het feit dat hij enerzijds zijn songs in het Engels brengt, anderzijds in het Frans , is een meerwaarde. Soms flirt hij met rock en new wave - in de stijl van Talking Heads dus; het zijn beklijvende, weemoedige, mooie songs, die je hart doormidden boren. Ze bekoren het meest! Met zijn zachte, warme stem ontpopt hij zich als een hartenbreker, die je tot tranen toe bedwingt; geen tranen van angst of pijn, maar tranen van teder, puur geluk.
Tracklist: Harvesters 03:03 A Nouveau 04:43 Enemies 04:24 Parrot 03:39 Amour Cole?re 03:56 Une Seconde Chance 03:25 Factory Town 03:58 Cancer 03:39 Nos Retrouvailles 03:28 Every Word 02:42
Chanson/Singer-songwriter
Amour colère
Nicolas Michaux
Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat een magie die je niet in woorden kunt beschrijven. François De Meyer is een producer, componist die van enorm vele markten thuis is.
In bijgaande persbericht lezen we ''Het project Kyem start met demo's van de Meyer, die zijn zwarte ziel erin kwijt kon' . De perfecte persoon om hem daarbij te helpen vond hij in Tim De Gieter, bekend van o.a. Fär. Met een eerste single “Blue Cat” in 2019 liet Kyem al een tipje van de sluier horen. Met 'Born in June' brengt de band een parel van een debuut uit, dat de gevoelige snaar raakt op uiteenlopende plaatsen in ons hart.
Een zwevende sound die aan je ribben kleeft, een zwoele stem die je doet wegdrijven naar die hogere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Dit is de rode draad op de plaat.
“Stainless” is een knap staaltje verfijnde pop muziek zodanig dat het niet te klef gaat klinken, maar net fijn genoeg is om een groot publiek aan te spreken. Het schipperen tussen toegankelijke deuntjes en een diepgang van een mysterieuze, lichtjes donkere omkadering , keert ook terug op de daarop volgende songs “Distorted” en “Exit Coin”. Dat hoge stembereik, waarbij de haren op je arm recht komen, en die meeslepende sound bezorgen je telkens een krop in de keel, en doen je zweven over de dansvloer.
Eigenlijk is elke song opgebouwd rond dat totaalgevoel. Luister maar naar de gekende single “Blue Cat” of “Lumimum” waar emoties en de donkere kant botsen op lichtvoetigheid die niet verveelt en je naar adem doen happen. Dat wordt ook bij de laatste parel van een song “Mono Graph” in de verf gezet.
Besluit: Kyem brengt met 'Born in June ' een debuut uit dat zo veelkleurig is, dat je alle kleuren van de regenboog erin terug vindt. Het zeemzoetige wordt gecamoufleerd door soundscapes die je eerder doen baden in duisternis en zorgen er bovendien voor dat je als luisteraar blijft zweven tussen die dunne lijn van licht en duisternis. Een lijn waar het altijd comfortabel vertoeven is.
Het mooie aan Kyem is dat ze binnen de pop als alternatieve muziek buiten de lijntjes kleuren, en op avontuur trekken in dat kleurrijke landschap. Bovendien brengt Kyem een debuut uit, dat zoveel kanten uitgaat dat je er stil van wordt, maar er ook niet stil kan op zitten.
Door deze veelzijdige aanpak kan zowel de doorsnee pop/R&B fan als de alternatieve muziek liefhebber hier zijn gading in vinden.
Tracklist: Stainless 04:19 Distorted 04:26 Exit Coin 04:27 When it Stops 03:36 Blue Cat 02:43 Lumimun 03:44 Mono Graph 03:06
Pop/Rock/R&B
Kyem
Born in June
Thunderblender - Economically, it was very difficult before the pandemic, and now it’s a real crisis. But if you ask what would like to do in my life, making this music and performing it, would be the answer
Ter introductie van de formative Thunderblender citeren we even uit de biografie op de website van JazzLab: ‘’Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.’’
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin, ontmoet hij tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio brengt zijn debuut uit ‘Stillorgan’. We hadden hierover een fijn gesprek met Sam Comerford in een gezellige café nabij Brussel Zuid. Naast de nieuwe plaat hadden we het ook over het verleden, de moeilijke situatie nu voor vele muzikanten, en de toekomst.
You could look it up, but as we’re a bit lazy - how did the idea of "Thunderblender" come about? The style of music you bring is described as "Avant-garde jazz”. Is this correct, what does this mean?
I founded the band when I was studying at the Flemish Conservatory in Brussels. I had been playing in different groups playing original music for many years, such as Aerie, and I wanted to start my own project. I wanted to write music that had many layers, that could be improvised in a different way every time. I was looking for open minded musicians who could improvise in an honest way, and I met Hendrik at the KCB. When I called Jens to play the music, I didn’t know him at all. I had seen him play a gig at a small café in Brussels, the Chat Pitre, and I was really amazed. That's how it all started.
The music style you bring is called jazz, but it is not classic jazz, but jazz nonetheless. Sounds complicated, but what is jazz actually in your eyes?
What jazz that is a big question, and I don’t feel that qualified to answer! I think it begins with American art music, especially African-American music. I certainly love and was heavily influenced by musicians like Lester Young, Charles Mingus, Eric Dolphy, and Lennie Tristano. It's the spirit of exploration and freedom in this music that draws me to it. Is what I do jazz? I'm not sure, but it certainly feels connected to that tradition.
Is it also true if you can play jazz you can play anything, that’s a little bit my opinion
Well, playing jazz requires a strong musical and technical foundation. Today, a lot of people go to study jazz in a conservatory to have that foundation, and then go on to make music in a different style. But this doesn’t mean that by studying jazz you know how to play a different kind of music. Every kind of music is expressing something unique in its own way.
Your debut will actually be released on September 11, but in 2017 there was already an EP "Last Minute Panic" How were the reactions to this EP. Has that release opened doors?
Yes, we had good reviews, and it helped us to play in Belgium, around the country, at festivals, and even tour Ireland. But it was a raw live recording, made on one of our first gigs! The new album is more of a complete statement. We had grown so much as a band from playing together, and I wrote a lot of new music. It was recorded live in the same room, in Koen Gisen’s studio, La Patrie, and his production really made the album what it is.
The title of the debut ‘Stillorgan’ refers to the suburb of Dublin where band leader Sam Comerford grew up, I read in an article by our colleague from Luminous Dash. Tell us a bit more about it
Stillorgan is the place where I spent my teenage years. It’s a suburb of South Dublin, there’s not much going on there. The title isn’t really about the place, it’s more about where I come from, my experiences there, and the people I love who live there.
I have only listened to the disc twice, it seems to me not even enough, I get the feeling that there are many things that I have not yet discovered, after a second listen you suddenly hear sounds that you have not heard before. Was this approach consciously chosen?
I guess that’s a result of the process. It’s the way I make music. The details come from the process. It was all recorded live, and a lot of the music is very improvised. We made edits later, sometimes combining takes of different improvisations. In the recording and mixing, a large part was done in an analogue way. I hope the result is a very organic sounding record.
I especially like that endless experimenting and improvising, creating a kind of ordered chaos in my head. Magnificent! What is your opinion about this?
I'm happy you enjoyed it. When I was writing the music I tried to make the composed parts sound unpredictable, loose and improvised, and often when we improvise it ends up sounding more composed than the writing.
It is also a very varied disc, not a single song on the previous one. Sometimes modest, often the reins are released. The question here too, what is your opinion on that? Was such an approach consciously chosen and why?
Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation.
It is also wonderful how you (especially percussion and piano) want to take your own path, which is perfectly complemented by the saxophone sound, so that a line is still strong. For that you have to feel and complement each other perfectly, otherwise things will go wrong. Is this statement correct?
Yes, it's true! A lot of the music I write for Thunderblender has three or four different voices at the same time. The idea is that we can choose to play some, all, or none of the written parts, so that the composition is different every time it's played. It's really about melody – I am a saxophone player! Even the bass parts are meant to be heard as melodies.
To wrap up on my personal opinions on this disc, (the review will follow later) what are your own personal expectations?
I think once you make a record and release it in the world, it has its own life, and people can make their own conclusions. I can only hope people will listen to it and feel something.
In September and October we're going to do a release tour. I can't wait to play live again! The release tour will be a double bill with Kreis, organised by Jazzlab. Kreis play beautiful delicate chamber jazz, with accordion, double bass and reeds.(https://www.jazzlab.be/seizoen-2020-2021/double-bill-kreis-thunderblender/) We also have a gig on October 3rd in CC Strombeek, double bill with Ansatz Der Maschine. (link), and a gig at the Jazzycolors festival in Paris, at the Centre Culturel Irlandais in November.
Let's also agree on these special times in which we live. How have you as a musician, band, but also as a person dealt with this corona crisis?
It’s been a difficult time. I've been making a living only from performing for the past ten years. I've lost all my income, have luckily gotten some support, but it's not going to last, and it's not enough. As a person it's also been a difficult time, but one full of great personal growth.
It's kind of a standard question that I'm asking everyone these days. How do you think culture and music will survive this crisis?
I think it’s going to be a very difficult era. Already before Covid, the right wing politics have been working on dismantling everything cultural – see the State of the Arts campaign. We need music and art, but I'm afraid many people are going to have to stop, many institutions will risk closing.
What are the further plans, will there be performances (possibly corona proof)?
After the tour, we have to wait and see how we can organize international gigs with the pandemic situation. Personally, I'm going to dive into a project based around traditional Irish music and the saxophone.
Besides Thunderblender, you are also working on other projects. How can this be combined? Because some of those projects are also very active now. However?
I'm playing in a lot of bands –you just have to be very organized with your time, my calendar can get very confusing! Artistically, each band has a different repertoire, and a different way of approaching music. I try to have no preconceived ideas about what the music needs, and be as honest as possible with my playing.
What are the band's ambitions (beyond world dominance, of course)?
If I could compose and play music for Thunderblender full time and make a living from it, I would be very happy!
Would you be willing, if you could make a lot of money with that, to make music just for the money? If that makes you world famous, but also denies your roots?
Whether I make very commercial or very abstract music, I always try to bring an honest approach to it. So I guess the answer is, I would do it in an honest way? I don't know! With Thunderblender, it should be pretty clear that money is not the primary motivation.
Thanks for this nice conversation. If there is anything more you want to tell our readers, go ahead
Thank you Erik!
Gigs: 15-10 De Casino, Sint-Niklaas ; 21-10 Trix, Antwerpen; ...
Pics homepag @Sophie Saporosi
Het Franse producersduo We Are Gold haalde de Finse singser-songwriter Tomi Saario aan boord voor een wel heel zomerse, loungy single met een heel herkenbare sample uit “True” van jaren ’80-iconen Spandau Ballet. Deze “Coconut Water” is een ideale track voor je Spotify-shuffle voor die laatste bbq van het jaar. Vlotte productie, catchy, gladjes, urban, dansbaar, … Die Spandau Ballet-sample geeft de single iets bijzonders, maar hij zit er niet heel organisch in. Met een artiestennaam als We Are Gold verwacht je dan toch eerder een sample van Spandau Ballet’s “Gold”. Of ligt dat dan weer te veel voor de hand?
Dance/Elektro
Coconut Water -single-
We Are Gold feat. Tomi Saario
Nederlands 
Français 
