Voidian - Ik denk dat de ambitie, de grootste ambitie, meer is dan enkel albums opnemen. We willen het beste van onszelf geven en groeien in hetgeen we doen
Voidian is een Limburgse stoner-doom band die in 2017 een sprankelend en veelbelovende debuut EP op de markt bracht, in eigen beheer. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren, en eerder deze maand verscheen eindelijk een full album ‘Through the Eyes of the Flame’.
Voidian bestaat uit muzikanten die het ambacht van stoner-doom sfeer al veel jaren onder de knie hebben en dat straalt deze plaat ook uit. Gelukkig staat het de spontaniteit niet in de weg. Dat is ook onze recensent niet ontgaan. Hij schreef erover: ‘’Dit debuut klinkt ferm en bevat indrukwekkende performances van elke muzikant. Samen vormt dat een sterk geheel dat gemakkelijk boven de middelmaat uitstijgt.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78812-through-eyes-of-the-flame.html
We hadden, naar aanleiding van deze release, en uiteraard ook hoe je als band en mens omgaat met de crisis waar we nog steeds in leven, een fijn gesprek met de band.
Voidian is ontstaan in 2015, wat ik zo interessant vind aan de band is , dat je uiteenlopende stijlen tegenkomt gaande van doom over sludge naar stoner, allemaal binnen een lekker donkere omkadering. Hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
We zijn van mening dat ‘doom’ de basis is. Maar voor ons gaat de inspiratie behoorlijk ver en is één enkele omschrijving vrijwel onmogelijk. Onze inspiratie is een beetje een mengelmoes van iets heel duister, psychedelisch, maar ook een zoektocht naar een bepaalde groove en structuur vinden we belangrijk. Bovendien zijn we niet alleen fan van genres in metal. Ook vele andere muziekstromingen, en we houden ook van films en dan voornamelijk horrorfilms. Dat er gesproken wordt over Sludge, Stoner, StonerDoom etc, vinden we allerminst erg, maar het kan nog verder gaan dan alleen die benamingen uiteraard.
Originaliteit is voor Voidian zeker en vast essentieel. Ondanks dat jullie nog zo een jonge band zijn, heeft elk bandlid wel al wat watertjes doorzwommen. Vertel eens wat meer over jullie verleden voor Voidian?
Tja, elk van ons heeft sinds zijn jeugd in verschillende bands, in verschillende genres gespeeld. Met niet echt heel veel succes :), en wij kennen onszelf ongeveer even lang. Dus voor ons een band starten , was misschien wel een klein beetje onvermijdelijk als we er nu aan terugdenken. De genres waarin we gespeeld hebben was dan wel weer behoorlijk veelzijdig! Genres zoals hardcore, punk, prog, darkwave etc zijn ons niet vreemd.
Heeft de bandnaam een bepaalde betekenis?
Niet meteen een echte betekenis, maar de bandnaam zelf, is eerlijk gezegd te gek tot stand gekomen. Doctor Witch was samen met Frederik ‘Cozy’ Cosemans (Hemelbestormer, Hedonist e.v.a) naar Black Sabbath gaan kijken. Op GMM tijdens de song “Into The Void” kwam Cozy met het idee “Waarom niet jullie band VOIDIAN noemen?!” Na een goede nachtrust kwam Doctor Witch met de bandnaam op de proppen en we waren alle drie meteen overtuigd dat het VOIDIAN zou worden. De ‘play ons words’ vonden we leuk en een verwijzing naar Black Sabbath leek ons geen verkeerd besluit. Om nog maar over het woord “Void” te zwijgen.
Het debuut ‘Through eyes of flames’ kwam er pas nu , waarom heeft het zo lang geduurd?
Allerlei redenen eigenlijk. Eerst en vooral waren we van plan een EP op te nemen in de studio. (Studio 508). Toen de drie songs waren ingeblikt, wat overigens vrij snel was verlopen, besloten we er een full van te maken. En vanaf toen was de planning hier en daar in de war. Er speelde van alles! Er volgden huwelijksreizen, kinderopvang, werk, privé-toestanden en dergelijke zaken. Niets erg, maar pas toen dit allemaal achter de rug was, konden we terug de studio in kruipen om ons werk af te maken en ons opnieuw te focussen op Voidian. De opnames waren relatief kort en vlekkeloos! Als je alles over de hele lijn zou zien offcourse. Maar we waren heel nauwkeurig en gefocust over de mix. Daar is ook wel wat tijd in gekropen, maar toch was het voornamelijk (voor ons drieën en onze studioman Jan Lathouwers) een gaatje vinden in de drukke agenda’s. Maar we bleven geduldig, en Jan ook. Geweldige vent om mee samen te werken! Hij begreep wat voor resultaat we wilden behalen.
Het was een bijzonder intensieve trip voor mensen als ik met een donkere ziel zelfs , een waar oorgasme, hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Haha! Wel Erik, heel fel bedankt! Dan is onze missie toch wel tamelijk geslaagd :) Jij bent niet de enige met die donkere ziel offcourse. Ik denk dat wij met drieën onze muziek goed weten aan te voelen omtrent die ‘duisternis’... Zo zijn we nu eenmaal... Maar de algemene reacties... Stonden we echt van te kijken! Veel mensen, bijvoorbeeld aan de kanten ook van de Verenigde Staten (niet alleen daar), waren vol lof over onze plaat. Onze die hard vinyls waren in no time uitverkocht en we krijgen echt erkenning voor het harde werk dat we erin hebben gestoken. Veel positieve reviews in binnen- en buitenland en vooral veel fans (zoals wijzelf fans zijn) die de heavy muziek enorm weten te appreciëren. Echt een geweldig gevoel en zoiets werkt uiteraard ook zeer motiverend! Dat we zelfs op 12 juni, toen de officiële release was van de plaat, meteen reactie kregen van een fan uit Noorwegen om kost wat het kost een die hard vinyl te shippen vonden wij echt te gek! Dus ja, enorm tevreden!
Naast de prachtige muziek, is ook de platenhoes een waar kunstwerk, hoe en waar hebben jullie die kunstenaar gevonden?
We hebben die kunstenaar in ons midden. Dat is sergeant Doom van Voidian zelf! De albumcover schetst een verhaal. Oorspronkelijk was het een drie meter breed en twee meter hoog schilderij. Geschilderd ergens in november 2019 door sergeant Doom zelf. Het is een heel persoonlijk werk met heel veel symboliek. Links van de cover wordt ziekte afgebeeld. Rechts wordt stress afgebeeld. Ongeveer midden boven wordt angst gerepresenteerd en centraal beneden zien we een omhelzing met een vrouwelijke figuur. Die figuur bespeelt een snaarinstrument op de ribben van een gekwetste ziel. De rest van Voidian was meteen verliefd op die cover. Een ferm stukje kunst!
Er zit ook iets ‘ritueels’ achter die donkere muziek. Is dat een bewuste keuze?
Gho. Eigenlijk wel ja. Ik denk dat het wel een bewuste keuze was. Uiteraard heeft Ritual Fire dat occulte ‘rituele’ gevoel in de muziek, maar eigenlijk heeft elke song wel iets in die trend inderdaad. Songs waar wij ook nog steeds, en vooral live, een ‘ritueel’ gevoel bij krijgen is “The Murderous Sea”. Toch wel best episch en misschien wel de meest veelzijdige song op het album, waar heel veel duistere dingen in gebeuren.
Jullie zitten bij Polderrecords, die meestal toch in de stoner zit, hoe zijn jullie bij Tom terecht gekomen?
Polderrecords was ons niet geheel onbekend offcourse, (veel te gekke bands op het label) maar is een klein beetje via Consouling Records gegaan. De doorverwijzing was een gouden tip en met Tom hadden we meteen een goed gevoel. De klik was er! En ook net als wijzelf, is hij een enorme fan van Heavy Music :) More power to him!
Deze corona tijden zijn voor iedereen moeilijk, nu alles begint te versoepelen likken velen hun wonden. Hoe gaan jullie als muzikant, maar ook als mens om met zo een crisis?
Een beetje hetzelfde als iedereen denk ik. Het muzikale aspect heeft voor een lange periode toch wel on hold gestaan. Behoorlijk frustrerend en vervelend. Maar privé gezien, hebben we natuurlijk geprobeerd gezond te blijven. Hier en daar hebben we via messenger ‘bandmeetings’ gehad. Tot een echte meeting was het niet gekomen natuurlijk. Plezant was het natuurlijk wel! Veel bijgepraat en veel gelachen. En eens terug in de repetitieruimte viel er toch wel een last van onze schouders. Weer terug aan de slag! Heel blij om!
De cultuur blijft ook nu weer opvallend in de kou staan, terwijl terrasjes, winkels en straten vol beginnen te lopen alsof de oorlog voorbij is. Hoe sta je daar tegenover?
Enorm dubbel gevoel...Uiteraard probeer je voor zo’n dingen begrip te tonen, maar als je hier en daar dan leest, zelfs ziet, dat ze met de honderden, zelfs duizenden, samenkomen om te demonstreren tegen God en weet wat allemaal, gigantische feesten, propvolle supermarkten... I dunno... Toch wel een klein beetje vreemd allemaal. Natuurlijk zijn er veel bands/muzikanten die zichzelf wel kunnen redden, maar hoe zit het dan met tal van organisaties, concertzalen enzoverder? Zulke dingen zijn toch wel... mja... dubbel... Zonde eigenlijk allemaal.
Jullie gingen je debuut live voorstellen, wat is er nog allemaal in het water gevallen door deze crisis?
Er stonden nog een aantal coole gigs in de pijplijn, maar wat vooral erg was: het optreden in Luik, La Zone, met het fantastische Khemmis! Iron Walrus zou ook supporteren, ijzersterke band ook, maar dat we niet met Khemmis het podium konden delen , konden wij wel van janken. Balen en nog eens balen. Dit was vooral erg omdat we, één, fan zijn van die band natuurlijk. En twee, het al een heel hoop geregeld, was om het klaargespeeld te krijgen. Dan was het eindelijk gelukt (dankzij de goede organisatie van La Zone), een gezonde dosis doorzettingsvermogen en voila, daar komt die Corona... Bye bye gig... Wellicht valt het nog te regelen in 2021. Lets hope.
Wat zijn de plannen voor na deze crisis?
Releaseshow! Uiteraard is onze show er nog steeds hè! Is verplaatst naar de 26ste september in Plan B in Munsterbilzen. Onze support is gelukkig onveranderd gebleven. De release show is nog steeds met The Progerians en Rope&Bones. En wat nog? Zo veel mogelijk onze album ‘Through Eyes Of The Flame’ promoten uiteraard. Gelukkig zijn we opnieuw begonnen met repeteren en zijn we volop aan het hameren op gloednieuwe songs. Dus we gaan op zijn Voidiaans gewoon door.
Om daar een beetje op voort te borduren, wat zijn de ambities van de band?
Muziek schrijven dat ons blijft uitdagen. We willen denk ik album na album beter en beter worden en we willen songs schrijven die we zelf te gek vinden en graag horen. Ik denk dat de ambitie, de grootste ambitie, meer is dan enkel albums opnemen. We willen het beste van onszelf geven en groeien in hetgeen we doen. En ja, naïef zijn we niet. Beroemd gaan we, en willen we, denk ik zelfs, niet worden. Maar wat we graag willen, zijn te gekke shows/tours doen etc...
Is er, wat live concerten betreft, een land of festival waar je absoluut wil spelen? En waarom?
The Saint Vitus bar in Brooklyn, New York? :) ik denk dat we het eens daarover gehad hebben. En Roadburn festival natuurlijk. Ik denk dat donkere zalen, duistere veneus, veel beter bij onze muziek aansluiten dan ergens om 13.00 ‘s middags in de volle zon ergens op een razend populair festival. Plekken zoals Acatraz, Haunting The Castle enzoverder lijkt ons ook heel fel aan te spreken. Maar plekken waar er gewoon te gekke bands zijn: count us in!
Iets anders, door deze corona tijden boomt het aanbieden van muziek via filmpjes op sociale media, het brengt wellicht geen geld in het laadje maar zorgt misschien voor wat bekendheid naar een publiek dat je anders misschien niet leert kennen. Dat is mijn mening, wat is jullie mening? En schept het voor Voidian eventueel mogelijkheden?
Klopt. We zijn er helemaal voor, maar uiteraard is een echt live optreden natuurlijk niet te vergelijken. Een gig met echt publiek is toch wel een veel leuker gevoel. En nu we het er toch over hebben: op zaterdag 25 juli gaat Voidian voor het eerst een live feed doen dankzij No Name Collective in de Kinky Star op de Vlasmarkt in Gent! We laten het maar op ons afkomen :) Dus ja, mogelijkheden zijn er zeer zeker. De underground stopt niet!
Bandcamp heeft de bands een beetje ondersteund, Spotify niet. Hoe sta je tegenover streaming? En Bandcamp?
Mja... Het is wat het is. Dat Spotify zoiets niet regelt, is ergens wel zonde, maar ja, je kan niet alles hebben. Maar eigenlijk geen klachten hieromtrent. Bandcamp zijn we heel tevreden van. Veel mensen hebben ons leren kennen via Bandcamp!
Om af te sluiten. Doordat er geen concerten doorgaan , kunnen de fans zich enkel wenden tot aankopen online (die prachtige plaat op vinyl bijvoorbeeld) waar en hoe kunnen ze dat?
Merci Erik! Wel in ons geval is het, net zoals vele anderen bands, ook online allemaal te verkrijgen. (Heel fel bedankt trouwens aan allen die ‘through eyes of the flame’ al hebben aangekocht!). Maar waarom niet: stuur ons een bericht en dan zorgen we ervoor dat onze plaat zo snel mogelijk jullie kant op komt! We proberen ook de plaat in zoveel mogelijk speciaalzaken te leggen (wat hier en daar gelukt is) voor degenen die op de old-school manier willen gaan aankopen.
Onze releaseshow de 26ste september is uiteraard ook een dikke aanrader om ‘Through Eyes of The Flame’ in je bezit te krijgen.
Meer informatie
https://voidian.bandcamp.com
https://www.facebook.com/voidian
Verder is natuurlijk Polderrecords een hele goede optie! Maar hierbij nogmaals onze links om alles aan te kopen online
https://polderrecords.be/pr023-voidian-through-eyes-of-the-flame
Bedankt voor dit fijne gesprek, we doen dat hopelijk snel over tussen pot en pint, of tijdens een rituele donkere avond bij het drinken van het bloed van jonge maagden hahaha
Heerlijk Erik!! Geef ons maar een gil ;)
Gent Jazz 1.5 2020 - Jef Neve - Subliem en ‘er niet nevest’
Gent Jazz 1.5 2020
Bijlokesite
Gent
2020-07-09
Lode Vanassche
Zijne Immer Sympathieke Eigenzinnigheid kwam de weide met verstomming slaan met een op het eerste zicht geïmproviseerde set. Hij kiest voor niet voor de hand liggende pareltjes uit heel zijn carrière. Alles vloeit zo heerlijk uit zijn vingers en vanaf de eerste noot kan het publiek genieten van virtuositeit en even het coronagedoe achter zich laten. Virtuoos, geniaal, gedreven, sympathiek, perfect, opzwepend, rustig, subtiel, heerlijk bescheiden…… Zijn er adjectieven genoeg? Na de opener “I’m in you” gaat Jef Neve al meteen uitgebreid de aanhoorders toespreken en bedanken, gevolgd door een eigen compositie “Endless D.C.” .
Als een volleerde chroniqueur duidt hij alles zeer helder en verklaart hij zijn alternatieve en niet zo voor de hand liggende keuzes. Hij refereert naar zijn periode in Brussel en brengt met “My Old White Hero” een ode aan zijn krakkemikkige slecht geverfde buffetpiano. “Dolphins Dance” van voormalige gast op Gent Jazz Herbie Hangcock krijgt een frisse beurt. In zijn buurt in Gent staat er een ruïne waar een boom doorwoekert. Dit inspireert onze beste jazzmuzikant van België tot “The Three Trough The Wall”. Met zijn typische lichte dynamiek bewijst Neve dat de natuur alles overwint. In “Lake” wandelt hij met branie en flegmatiek van Bach naar zichzelf.
Jef Neve behoort niet alleen tot de absolute internationale top van de hedendaagse jazzmuziek, hij geeft het genre ook een nieuw elan. Bewijze hiervan “Sonic Kid”, waar zoon vader wordt en vader zoon. Letterlijk een toets naar Sonic Youth. Myrddin De Cauter is een fantastische linkshandige gitarist die volgens Neves bewoordingen geraakt is door de hand van God en zorgt samen met de meesterpianist zelf voor een ongelofelijke finale. Ideaal om een -ja alweer alternatieve - yoga op te beoefenen met Kuldanini en Alma.
Zelfs Neves dankwoord is subliem. Een unieke, eigenzinnig, persoonlijk en intieme performance die gretig de grenzen verkent, de mainstream jazz verlaat en een dolgelukkig publiek achterlaat. Een degelijk bewijs dat je met ijzersterk musiceren zo goed in interactie kan gaan met het publiek.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Tien Ton Vuist groeit. Muzikaal worden ze wat breder, met een fijne baslijn in hun nieuwe single, en figuurlijk worden ze ook wat groter. Hun eerste covers, in hun liveset, waren nog wat braaf en voorspelbaar. Nu pakken ze zowaar Justin Bieber’s “Sorry” aan. En ze geven er meteen meer sérieux aan dan Bieber zelf ooit had kunnen doen. Een beetje zoals Ryan Adams deed met het materiaal van Taylor Swift op zijn versie van ‘1989’. “Sorry” verdraagt de luide gitaren uit Oudenaarde makkelijk en krijgt een heel ander feel en flow dan het origineel.
In de goede Tien Ton Vuist-traditie hoort er opnieuw een coole clip bij dit nummer. https://www.youtube.com/watch?v=CyHNs4dZDRc
Scavenger is de Belgische heavymetalband die in 1985 furore maakte met het album ‘Battlefields’, uitgebracht door Mausoleum Records en reeds lang een collector’s item. In 2018 werd de band nieuw leven ingeblazen, met eerst nog twee originele leden, dan nog één en nu met de oud-bandleden die nog achter de schermen meewerken aan Scavenger 2.0. Die zullen met veel tevredenheid kijken en luisteren naar de nieuwe single. “Backslider” sluit mooi aan op de heavy metal van de band uit de jaren ’80. Met nu een zangeres achter de microfoon (Tine zou zomaar voor Doro kunnen doorgaan) en met de moderne opnametechnieken klinkt Scavenger nog beter. “Backslider” is lekker pittig. Alles klopt aan dit nummer: stevig tempo in de melodie, klassieke compositie, meezingbaar refrein, perfecte mix, catchy, knappe solo’s, …. “Red Hot”, de tweede A-kant, schittert net zo fel als “Backslider”., met iets meer wisselingen van tempo.
Als deze twee tracks het niveau aangeven van het overige nieuwe full album van Scavenger, dan krijgt ‘Battlefields’ een waardige opvolger.
Van de verzamelde ‘Neue Deutsche Härte’ kent iedereen Rammstein en kennen sommigen ook nog Eisbrecher, Megaherz, Oomph! of Tanzwut. Eén van de betere bands in die stroming is Ost+Front. Hun nieuwe album is bijna uit en werd eerder dit jaar voorafgegaan door de single “Ikarus”. Die leunde inzake ritme eerder aan bij Die Krupps dan bij Oomph! en Rammstein en miste nuance en detail. Nu is er “Schau Ins Land”, wat zoveel wil zeggen als ‘kijk eens om je heen’. Vooral de lyrics zijn heel raak, met een tegelijk verholen en striemende melancholieke aanklacht tegen de commercialisering van alles en een roep om aandacht voor de slachtoffers van het alles-vernietigende geldgewin. Hier staat Ost+Front zowel muzikaal als thematisch schouder aan schouder met Rammstein, de band waarvan we te vaak enkel het vuurwerk in de liveshow en het provoceren in de clips van onthouden. Duitsland heeft in de muziek zoveel meer te bieden en Ost+Front, waarbij je ook al voorbij de provocerende bandnaam moet kijken, verdient veel meer aandacht. Check die lyrics van “Schau Ins Land”.
The Dirty Denims maken de wereld opnieuw een stukje mooier met hun happy hardrock op het nieuwe album ‘Ready, Steady, Go!’. Muzikaal zitten ze nog steeds ergens tussen AC/DC en Joan Jett en daar zitten ze goed. Vernieuwend is het niet, maar als het met passie en plezier wordt gebracht, dan staan wij te juichen aan de zijlijn.
Er zit opnieuw flink wat met humor gemengde maatschappijkritiek in de teksten van de Denims. “Too Much Information” gaat over het moeten meeluisteren naar gsm-gesprekken op bus en trein, “Turn Off the Radio” gaat over het gebrek aan Dirty Denims-nummers op de radio en “Band Not A Brand” gaat over bands die meer aandacht hebben voor de verkoop van merchandising dan voor hun muziek. Een beetje het verhaal van “T-shirt van Metallica” van Fleddy Melculy, maar dan met de bands in het vizier en niet de fans. Op “Messin’ Around” wijken de Denims licht af van de ‘happy’ in hun happy hardrock als zangeres Mirjam haar partner op gerotzooi betrapt en daarna wordt nog een robbertje gevochten met de “Creatures Of The Night”. Voor het overige blijven de blues heel ver weg op dit album. “Creatures” is overigens één van de beste tracks, met o.m. een knappe gitaarsolo. “Beautiful (My Darling)” heeft een coole en smoothe intro die heel Amerikaans aandoet, terwijl ze voort vooral de mosterd halen bij de stuiterende rock van AC/DC.
Voor de viruscrisis begonnen The Dirty Denims stilaan meer optredens te versieren in Vlaanderen. Met een fijn album als ‘Ready, Steady, Go!’ zullen ze hun populariteit hier zeker nog wat kunnen opdrijven.
De corona crisis heeft overal hard ingehakt. Meer dan vier maand waren horeca en restaurants gesloten, veel mensen moesten noodgedwongen 'in hun kot blijven'. Langzaam begint alles terug op zijn plooi te komen, we zouden zeggen 'normaal' maar zover zijn we nog niet.
Ook de cultuursector incluis de concertreeks kruipt uit een diep dal. In het kader van de versoepeling kunnen er, mits respecteren maatregelen, in beperkte mate en in de buitenlucht al optredens doorgaan.
Muziekclub N9 neemt in juli het initiatief om elke zondag zomerbar concerten te organiseren. Dit onder de noemer 'Muziekclub N9 In den gevloerden bos'. Alles gaat door in de zomerbar van Café Pingouin in de Tieltsesteenweg , Eeklo. Een overdekte tent en de mogelijkheid om in veilige omstandigheden in je eigen bubbel te zitten. En een klein podium zorgt voor een gemoedelijke en intieme sfeer. De fans zitten op dus een stoel of bankje en worden aan tafel bediend. Terwijl op het podium een band zijn beste beentjes voorzet. Voor een volledig overzicht van het aanbod verwijzen we je graag door naar de website
https://www.n9.be/nl/concerten of de facebook pagina van N9: https://www.facebook.com/pg/muziekclubN9/events/
Wij waren aanwezig op de eerste namiddag voorstelling, de concerten begonnen omstreeks 16u.
SUMI mocht de spits afbijten van dit bijzonder gezellig project. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.'' Einde citaat.
We namen trouwens de schijf 'SUMI' onder de loep en stelden vast: ''SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in kunstvorm, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven. Het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78420-sumi.html
De live beleving, die deze plaat uitstraalt, ook daadwerkelijk op een podium meemaken? We hebben er dus zeer lang op moeten wachten. Zowel de band als de aanwezige fans slaakten dan ook een zucht van opluchting. Letterlijk. Dat bleek niet alleen uit de bindteksten van gitarist Cyriel Vandenabeele, het publiek reageerde eveneens enthousiast. Vanop hun stoel tenminste.
Het warme applaus spreekt echter boekdelen. En dan moest het eigenlijke concert nog beginnen. Vanaf de eerste noot blijkt al de virtuositeit van elk van de muzikanten. De gitaar riffs die aan je ribben kleeft, wordt zodanig perfect aangevuld door de aanstekelijke bas grooves van Mattias Geernaert en de gevarieerde drum toverkunsten van Elias Devoldere. Waardoor er niet geen speld valt tussen te krijgen. Het zorgt voor een magische kruisbestuiving die je telkens opnieuw naar adem doet happen, en het zorgt er ook voor dat je eigenlijk niet stil kunt blijven zitten op je stoel. De heren vinden elkaar trouwens blindelings binnen dit project, en vullen elkaar dan ook perfect aan, en stralen enorm veel spelplezier uit. Dat zorgt ervoor dat je publiek moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Zowel bij de strakke nummers, bij intieme momenten of als de teugels worden gevierd, blijkt dat SUMI bestaat uit een trio dat houdt van improviseren tot in het oneindige. Door de vele verrassende wendingen binnen elke song, zet de band je dan ook voortdurend op het verkeerde been, waardoor de aandacht geen seconde verslapt. Bovendien, uit een interview dat we met de band hadden, bleek al dat op hun muziek een label kleven, de band tekort doen is. Dat zette SUMI in Eeklo in de verf.
Conclusie: Doordat SUMI als live band diezelfde zelfverzekerdheid uitstraalt als op plaat, maar ook zoveel spelplezier etaleert , zorgt ervoor dat het dak er compleet afging.
Krijgt SUMI moeiteloos de handen op elkaar, elk applaus is gemeend en komt uit het hart. Net zoals de muziek van SUMI zelf trouwens.
Het meest opmerkelijke echter aan SUMI: Het is een band die grenzen binnen uiteenlopende muziek stijlen aftast, en ze verlegt waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Organisatie: N9, Eeklo
Ter introductie citeren we even uit de biografie op de website van De Havilland zelf: ''In het Universitair Psychiatrisch Centrum, Kortenberg spreken auteur/componist Rudolf Hecke en professor Dirk De Wachter voorjaar 2015 af om samen te werken aan wat Rudolfs debuutroman ‘Wondenland’ zal worden. In de wachtzaal vindt nog een ontmoeting plaats. Nathalie Van den Meutter, die stage loopt als psychologe, wordt door Rudolf aangesproken, het begin van een bijzondere samenwerking. Rudolf heeft een berg songs geschreven en is op zoek naar de stem om ze leven in te blazen. De songs worden herwerkt en Nathalie op het lijf herschreven. Songschrijver en zangeres geven hun samenwerking een naam. De Havilland, naar de inmiddels 103-jarige actrice Olivia en naar de vliegtuigbouwer die bijdroeg aan de bevrijding van het fascisme. Het duo start een zoektocht naar geschikte muzikale compagnons en vinden Willem Heylen wiens dromerig inventief gitaarspel mee de sound boetseert en Lotte De Peuter, backing zangeres en fluitiste. Er wordt meteen opgenomen. "
Met de EP 'De Havilland' wordt een bijzonder melancholische plaat uitgebracht die meerdere snaren raakt. Jazzklanken worden aangesterkt met dromerige soundscapes, die een gemoedsrust doen neerdalen over je bange hart. Iets wat we in deze barre tijden zeker kunnen gebruiken. De kers op de taart wordt echter geleverd door die bijzonder breekbare en kristalheldere stem van zangeres Nathalie Van Den Meutter die je met haar stem hypnotiseert en naar verre oorden doet verlangen waar geen pijn en vertwijfeling meer heerst. “Sleep Happy” is alvast een song die je hart verdooft, je ziel doet bloeden van innerlijk genot en daardoor pink je een traantje weg. De krop in de keel krijg je eveneens van de daarop volgende parels “Seven Letter Words” waar ook een lekker uptempo klank enige positieve energie door de boxen stuurt. Ook hier weer hoor je die opvallende breekbare vocale aankleding die je in vervoering brengt. “The Disease” en afsluiter “Gardienne”, weer zo een intiem, broos en breekbaar meesterwerk, gaan diezelfde weg op.
De Havilland brengt een EP uit waar een tranendal van geluk wordt verbonden met tonnen melancholie en weemoed. Waardoor je als aanhoorder de zorgen in je leven even kunt vergeten.
Met deze dromerige EP worden niet zomaar snaren geraakt, deze songs kunnen je leven een mooiere wending geven als je de broosheid en de schoonheid daarvan ondergaat. Waardoor zorgen niet worden vergeten, maar je wel even tot gemoedsrust komt in een intieme omgeving die de band je op deze mooie EP aanbiedt.
We citeren: ''In maart 2020 verscheen, onder impuls van Tiny Legs Tim, het album Missy Sippy All Stars Vol. I. Een staalkaart van Gentse bluesmuziek nav tien jaar Gentse bluesscene en de vijfjarige verjaardag van blues- en jazzclub Missy Sippy.'' Dit is dus een verzamelplaat die een ode wil geven aan deze bijzonder Gentse club, maar meteen een ode aan het genre zelf. Op een verfijnde en bijzonder mooie wijze gebracht door een hele rits artiesten die weten waar ze mee bezig zijn.
Want eerlijk? Klassiekers binnen het genre uitkleden en in een nieuw kleedje stoppen, daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. En als je bij de eerste song, “Don't You Mind People Grinning To Your Face” al het gevoel krijgt terug te keren in de tijd, zonder dat het gedateerd klinkt. Dan ben je in je opzet geslaagd. Elke song ademt die warmte van blues, jazz en rootsmuziek uit waarmee die Missy Sippyclub zo groot is geworden. Het gevoel als je daarbinnen stapt wordt ook op deze schijf uit de doeken gedaan op een speelse en magische wijze. De warmte die over jou neerdaalt bij elke song opnieuw doet je naar adem happen, je trekt je dansschoenen aan en danst in de huiskamer op lekker aanstekelijke songs als ''Something's Got A Hold On Me”, “Have You Ever Had A Feeling” of de versie van “Little Red Rooster”. Allemaal songs met het label 'afblijven' wat ons betreft. Gelukkig blijft de sfeer van toen dus overeind staan. En dat is een pluim op de hoed van elk van de muzikanten en vocalisten die aan dit project hebben meegedaan.
Daarom doen we bewust niet aan namedropping, want elke inbreng is even belangrijk om de magie uit de boxen te laten loeien die je dat bijzonder warm gevoel vanbinnen geeft.
Fedia Holail Mohamed, Kasper Van de Ponsele, Bernd Coene, Toon Vlerick, Janne Blommaert, Vincent Slegers, Olivier Vander Bauwede, Mira De Schepper, Matis Cooreman, Leander Vandereecken, Matt T Mahony, Tiny Legs Tim, Lajos Tauber, Simon Raman, Naomi Sijmons, Mattias Geernaert, Guy Verlinde, Karel Algoed, Frederik Van den Berghe en Tom Eylenbosch … ze gooien elk hun meesterlijke talent in de strijd, maar vooral tonnen spelplezier die nodig zijn om van deze mooie ode aan een van de mooiste Gentse clubs, en ook het roots-en blues-genre de ode te geven die het verdient. Nergens valt een speld tussen te krijgen en overal voel je je wegglijden naar mooie tijden waar we nippend aan een lekker glas wijn genoten in de bluesclub en met een brede glimlach een krop in de keel kregen als ''I Shall Not Be Moved” door de boxen loeit. Wederom, gebracht met zoveel intensiviteit zo eigen aan het genre dat je eigenlijk ook een traan wegpinkt van innerlijk genot.
Deze verzamelaar is niet zomaar een verzamelalbum. Het is de perfecte ode die een mooie club als Missy Sippy kan krijgen. En bovendien een aanrader voor ieder beetje liefhebber van blues, roots en jazz deze knappe schijf. Hopelijk komt hier snel een vervolg op.
Jef Verheijen - Rock The Fox - Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen
We komen hem frequent tegen op een optreden of festival … Jef Verheijen is de bezieler van ‘Rock The Fox’ en zet zich al veel jaren in voor het promoten van bands en artiesten van uiteenlopend allooi. Met vallen en opstaan heeft hij deze artiesten een podiumplaats kunnen bezorgen, en sommige een zekere naam en faam. Binnen dit project ‘Interviews in Tijden van corona’, en ook wegens de recente releases van een van de bands die hij onder zijn vleugel heeft, RRRAGS, vonden we het logisch ook hem enkele vragen te stellen over zijn projecten, en hoe je als promotor omgaat met zo een crisis.
Jef, om met de deur in huis te vallen. Hoe is jouw project ‘Rock The Fox’ begonnen?
Nadat ik afstudeerde aan de PXL-Music kreeg ik de kans om als freelancer aan de slag te gaan bij Gentlemanagement. Daarnaast was ik nog met een aantal bands en projecten bezig. Ik was veelal met nichebands bezig en deed ook vaak hun boekingen, met toen fijne resultaten. De vraag om boekingen te doen werd groter en toen richtte ik Rock The Fox op en centraliseerde ik al mijn activiteiten hieronder. Ook het feit dat ik nergens anders werk vond, dan ben ik maar zelfstandige geworden, zonder te weten wat er mij te wachten stond. Niet geschoten is altijd mis.
Je hebt ondertussen een heel parcours afgelegd, wat waren de hoogte- en diepte punten?
Uiteraard, ik heb grote delen van Europa gezien, kunnen samenwerken met geweldige mensen op internationaal niveau. Ik ben er van overtuigd dat ik in al die tijd met mijn eigen firma veel meer heb geleerd dan dat ik ergens op de payroll stond. Qua dieptepunten zijn het vaak ook financiële kwesties, beschik ik nog over voldoende liquiditeit, ga ik alle rekeningen op tijd kunnen betalen, hoe zal de toekomst er gaan uitzien. In onze sector ben je zo afhankelijk van externe factoren. Het zijn momenten dat je je afvraagt of je inspanningen wel gaan lonen op termijn en/of je misschien toch niet een andere baan moet zoeken. Maar die momenten zijn even snel ook weer weg.
Welke bands en artiesten heb je de beste herinneringen aan?
Ik heb met alle bands waar ik mee werkte goede herinneringen. Soms loopt een samenwerking wat minder uit als verwacht of verhoopt, maar ik denk dat ik alle mensen waar ik in het verleden mee heb gewerkt recht in de ogen kan kijken en ze nog steeds begroet. Dus daar zijn zeker geen hard feelings. Mocht dat toch niet zo zijn, mogen ze me altijd iets laten weten J
Onlangs kwam de nieuwste van RRRAGS uit, een zeer energieke schijf met een psychedelische tongval. Hoe waren de algemene reacties?
Positief. We hebben met All Noir samengewerkt voor de promo. Mona is een goeie persoonlijke vriendin en kent haar job als geen ander. De vele positieve persreacties zijn ook grotendeels dankzij haar werk en uiteraard de goede plaat zelf. De buitenlandse interesse is er ook serieus mee gegroeid, dus dat helpt zeker. Onlangs praatte ik met Desiree Hansen van LayBare en ze had nog nooit een release gehad die zo snel liep als de onze. Onze vinyls zijn zo goed als uitverkocht en worden nu bij geperst, de CD’s lopen als een trein. Zeer geslaagd dus, wel jammer dat we het niet kunnen koppelen aan een mooie reeks shows, maar die komen er nog.
Je hebt ook wel enkele toppertjes onder je vleugels zoals Nele Needs a Holiday (een van mijn persoonlijke favorieten) ze stond o.a. op de Fonnefeesten. Hoe zijn jullie in contact gekomen?
Nele Van den Broeck zag ik voor het eerst in 2010 op de Rock Rally. Mijn vrienden van The Mojo Filters stonden er ook. Het blijft nog altijd een van de sterkste finales van alle edities. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren. In 2014 bracht ze ‘It’s My Party’ uit, toen zat ik bij Gentlemanagement en deden de mensen van GentlePromotions op hetzelfde kantoor haar promo. Toen ik de plaat beluisterde , geloofde ik er wel heel fel in. We hebben dan in nov/dec 2014 ergens in Merchtem een koffie gedronken en erover gesproken. Ondertussen zijn we 6 jaar verder en werken we nog altijd samen.
Ook van Off the Cross staat er nieuw werk op de agenda (dacht ik) ? In een andere line-up. Vertel gerust iets meer?
De heren van Off The Cross zijn volop aan het schrijven en opnemen. Ik heb al wat dingen gehoord en ze klinkt zeer internationaal. We gaan zoals elke keer de lat weer wat hoger leggen, maar ik heb er wel vertrouwen dat we ook hier iets moois van gaan maken. Hoe en wanneer, dat hou ik nog even geheim.
Kortom, welk ander nieuws mogen we ons binnenkort aan verwachten van jou kant uit? En wanneer? Vertel gerust wat meer nieuwtjes (een leuke primeur mag ook hoor)
Momenteel heb ik niet meteen concrete zaken in de pijplijn zitten. Uiteraard blijft ook hier de creativiteit niet stilstaan. Aan ideeën en projecten is er alvast geen gebrek. Het zijn vaak tijd, geld en andere middelen die me daarin tegenhouden. Ik kan een kleine scoop geven, ik ben bezig met het oprichten met een nieuw platform voor harde muziek om zowel grote als kleine bands bij te staan. Hierover zijn de eerste plannen en gesprekken al geweest. Als alles goed gaat gaan we in juli van start met de voorbereidingen en zijn we hopelijk tegen januari 2021 operationeel.
Ik veronderstel dat er door deze corona crisis ook bij jou veel in het water is gevallen? Wat juist?
Naast boekingen en management doe ik ook veel producties. Zo goed als alles is verdwenen op 1 dag, concerten, opdrachten… Als kleine zelfstandige niet handig, want je rekent er ook voor een stuk op. Mensen mogen niet vergeten dat wij geen bakkerijen zijn of zo. We bakken niet ’s avonds brood, verkopen het ’s ochtends en het geld zit ’s avonds in de kassa. Wij zijn vaak al vanaf augustus, september het jaar vooraf bezig met shows te boeken voor een festivalzomer die 9-12 maanden verder zit. De afspraken worden dan al gemaakt, maar het geld komt pas later binnen. Managers factureren ook niet zoals boekhouders en advocaten per uur. Eigenlijk zijn wij slechte schilders. Een normale schilder vraagt een vast bedrag om het te schilderen. Wij schilderen eerst het huis en zeggen dan tegen de eigenaar dat we 20% commissie nemen op de meerwaarde van het huis. Leg dat maar eens uit als businessmodel aan de eettafel op een familiefeest.
Hoe ga je daar als label, muziekliefhebber en mens mee om?
Het was niet makkelijk. De concerten van maart werden eerst verzet naar mei, dan weer naar september. De situatie en lockdown was ook niet makkelijk te verteren, maar als je geen uitzicht op perspectief hebt , maakt het alles wat onzeker. Ik geloof er ook niet in dat we terug naar business as usual of naar de periode precorona. Naast het Heizeldrama, Pearl Jam op Roskilde, Pukkelpopstorm zal dit een kantelpunt zijn over hoe evenementen er in de toekomst zullen uitzien. Achteraf gezien ben ik wel blij dat we er voor gekozen hebben om de plaat van RRRags alsnog uit te brengen. Iedereen hield zijn platen achter de hand voor ‘betere tijden’, ondertussen zaten mensen maar te wachten op nieuw materiaal. Dat heeft ook in onze kaart gespeeld. Maar de muzieksector is niet de enige getroffene, de sportsector ook bijvoorbeeld. Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen.
Wat zijn (naast nieuwe release zoals hierboven) de verdere plannen na deze crisis?
Het grootste probleem bij een relance is nieuwe business te kunnen creëren. Hoe ga je als band in godsnaam nog shows kunnen spelen in 2020 en voorjaar 2021 als alle shows en slots voor festivals al ingevuld zijn. Dan is het wel fijn om terug te kunnen werken, maar als je afzetmarkt al volledig vol zit, kan je uiteraard moeilijk iets verdienen. Ondertussen heb ik mijn consultancytak verder uitgebouwd. Ik schrijf nu professioneel subsidiedossiers, niet enkel voor Jeugd, Sport & Cultuur, maar ook voor KMO’s. Zo blijft er constant geld binnenkomen, ondertussen beschik ik over de mogelijkheid om mijn bedrijf overeind te houden en uit te kunnen kijken naar betere of andere tijden. Maar het komt goed.
Hoe sta je tegenover het aanbieden van muziek (live) via live streaming? En kan dat deuren openen?
An sich is het niet nieuw, het is geëxplodeerd bij de lockdown. Ik geloof wel dat er daar mogelijkheden in liggen en zelfs een businessmodel. Maar dat staat voorlopig nog niet op punt volgens mij. Een concert, theatervoorstelling, voetbalwedstrijd… Het zijn allemaal zaken die sfeerbepalend zijn mét publiek. Als je zelfs ziet dat de kijkcijfers van de grote competities dramatisch gezakt zijn sinds er zonder publiek wordt gespeeld , zegt voldoende. Muziek kan perfect thuis geconsumeerd worden, maar dan op plaat of vinyl. Ik zie me nog niet op Netflix een liveconcert bestellen ofzo.
Daarnaast zijn we met Off The Cross nu ook met Hellgium bezig wat een online streamingsfestival is, en waar we met giften werken en een T-shirt verkoop. Voor de stream hebben we ondertussen een 20-tal locaties die het in hun zaak, café, zaal of jeugdhuis het zullen uitzenden. We brengen mensen samen voor een concert/festival, de horecazaken kunnen zo ook wat extra inkomsten genereren en samen genieten van het concert. Ik ben echt benieuwd naar de reacties, maar voorlopig is iedereen toch vrij positief.
Ik geloof er dus wel in dat het kan, enkel de businessmodellen die ik momenteel heb zien passeren , lijken me niet stabiel genoeg over een langere periode. Maar zeg nooit, nooit.
En wat is je mening over Spotify of Bandcamp en dergelijke?
Fijne platformen, geen problemen mee. Enkel Bandcamp zou misschien ook vergoeding voor de streams kunnen gaan aanbieden, maar dat hoeft niet. Het is noodzakelijk om op de hoogte te blijven van nieuwe technologieën, stilstaan is achteruitgaan. En bij nieuwe initiateven moeten we ook eens kijken hoe we ze kunnen gebruiken en ze niet gelijk afketsen. Ik ben voor vooruitgang en digitalisering, dus laat het maar komen.
Iets anders, je zit ook achter de organisatie van ‘Deep In The woods’ (dacht ik)? Het festival gaat niet door, zijn er geen alternatieven mogelijk?
We hebben zeer recent deze beslissing genomen en die was zeker niet makkelijk. Vanaf midden april tot eind juni ben ik constant bezig geweest met opties, mogelijkheden en pistes te bekijken. Met een aantal mensen uit de muzieksector is er LIVE2020 gekomen, ook om overleg te kunnen hebben met de overheid. Dan is het uiteraard wachten op de Veiligheidsraden en de omschreven adviezen. Het waren dus vooral weken met veel lezen, studeren en schrijven van mogelijkheden. Veel denk- en schrijfwerk, ook met alternatieven.
Nu voor Deep In The Woods mag je niet vergeten dat we dat met heel de ploeg vrijwillig doen. Er is niemand in loondienst, dus dit moet allemaal in onze vrije tijd gebeuren. Toen we de beslissing namen, was er nog te veel onzekerheid over hoe we het zouden kunnen organiseren en hoe het publiek zou reageren in ticket sales. Het was de meest logische beslissing om zowel de gezondheid van de mensen als die van het festival niet in het gevaar te brengen.
Achter de schermen zijn we wel aan enkele alternatieve mogelijkheden aan het denken. We komen er heus wel uit.
Trouwens welke impact denk je dat deze crisis zal hebben op de muziekwereld?
Dat er een impact zal zijn, is open deur intrappen. Hoe groot ze zal zijn kan ik niet inschatten, ik hoop vooral dat er geen monopolisering zal optreden in de markt. Dat kleine bedrijven in alle takken de boeken moeten neerleggen en worden overgenomen, dat zou de markt kunnen ontwrichten. Ook naar werknemers zal het zoeken zijn volgende zomer, velen zijn nu bezig met ander werk te zoeken of hebben dit al gevonden ; of ze nog zullen terugkeren is dan nog maar de vraag.
Maar iedereen is er het beste van aan het maken en ik ben wel hoopvol voor de toekomst. We komen er wel uit.
Om af te sluiten, zet hieronder enkele links waar mensen merchandiser kunnen kopen nu dat voorlopig niet kan op concerten of festivals?
Off The Cross: https://www.offthecross.be/shop
Nele Needs A Holiday: https://neleneedsaholiday.bigcartel.com/
And Then Came Fall: https://andthencamefall.bigcartel.com/
RRRags: https://rrrags.bigcartel.com/
Blackup - Xavier Benoit - Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen
De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard , snel uit. Ook wij waren sterk onder de indruk.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78833-club-dorothee.html
Hoog tijd om deze band eens te interviewen over hun rijkelijk verleden, de nieuwe plaat, deze corona crisis en uiteraard de toekomst. Xavier Benoit stond ons, via mail, te woord. Het werd een zeer fijn gesprek dat we, gezien de antwoorden, dringend eens face to face moeten verder zetten.
Om met de deur in huis te vallen Xavier,je liet me op facebook weten ‘’Ik stuur je eens een korte ‘levensloop’ op, als je dat kan helpen.’ Dat kan zeker helpen, vertel dus maar.
Geboren 1969.
Eerste plaat: KISS ‘Destroyer’, toen ik 9 was. Die band heeft echt alles bij mij doen omslaan. Vanaf die dag draaide alles rond muziek. Nog altijd eigenlijk. Alles wat ik doe , kan terug geleid worden naar die KISS plaat. Als teenager veel naar Engeland getrokken om heavy metal optredens te zien en platen te kopen. Plots zit je daar, aan de toog van de legendarische Marquee club, met Lemmy en Phil Lynott. Scared shitless. Op m’n 19e werd ik radio dj met een wekelijk hardrock programma bij een lokaal radiostation in Kortrijk. Daarna is mijn professioneel leven in een stroomversnelling gekomen, van concertpromotor, boekingsagent, mijn label Delboy records, internationaal tourmanager. Ik run ook een backline-, tourvan- en productiefirma voor artiesten, www.firemountaintours.com . Ik ben de laatste 25 jaar niet veel thuis geweest. En, als Mike Mills van R.E.M. plots in je entrepot staat versterkers te checken, het lief van Prince zegt dat ze meer complimentjes nodig heeft, of John Joseph, zanger van Cro-Mags de wc onderpist bij je thuis, dan wéét je dat je de top hebt bereikt. Whaaaahahaha…
Blackup bestaat sinds 2009, maar elk van jullie heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Vertel gerust iets meer over hoe het allemaal begon (zowel bij de band als andere anekdotes)
We zijn begonnen in 2007, in de kelder bij mij thuis. Mijn vorige band The Feather kon niet verder, omdat 2 van de leden ook bij Goose zaten, en die band was hard aan het gaan. Dus zijn we met 2 Feather leden en Steven van Fifty Foot Combo iets begonnen, waarvan ik wou dat het meer direct, rechtdoor en punkrock zou klinken. Richting Wipers, Wire, Mission of Birma. Onze demo werd onze eerste plaat, en daarvan verkochten we 2 volledige persingen, meer dan 1000 platen. Punk rock gold! Met die opbrengst hebben we nieuwe gitaarsnaren en twee bakken bier gekocht. We zijn zeker een ‘trage band’, we werken op ons eigen tempo, zijn ook lange periodes niet actief. We zijn vrienden. Geen zin in een pop carrière, vandaar dat we nog altijd muziek maken. Geen stress.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten in je lange carrière?
Heel veel hoogtepunten. Ik heb de laatste 3 decennia voor véél machtige bands en artiesten gewerkt. En die kan ik vandaag tot mijn vriendenkring rekenen. De leden van Descendents, Jon Spencer Blues Explosion, Millionaire, Black Flag (Keith Morris, Chuck, Dez), Black Mountain, Redd Kross, OFF!, Trixie Whitley, Mastodon, Hot Snakes om er maar een paar te noemen.
Low points: mijn held Bo Diddley zien afgaan in Seattle in 2004. Jeez, dat was zo pijnlijk. Ik, Jared en Cody van Big Business zijn tijdens de show naar buiten gelopen, zo erg was het. Die avond hebben we opgetreden met The Evaporators, Zeke, Melvins met Jello Biafra en Adam Jones van Tool. De redding!
Jullie debuut in 2011 was een mijlpaal in de garagerock scene, heeft die deuren geopend?
Mijlpaal? Komaan Erik. Ik ben bescheidener denk ik. België is klein en interesse hier voor Blackup is nog altijd minimaal. Dus veel getourd buiten de landsgrenzen. Toen we heel wat jaren geleden in Festsaal Kreuzberg in Berlijn voor 1500 man stonden in support van Rocket from The Crypt of in Parijs voor 700 Fransen met Hot Snakes of de AB met Metz, hebben we echt heel wat mensen overtuigd. Dat is zo blijven doorgaan. Dus, we moeten echt wel iets goed doen toch ?! Hahaha… Mijlpaal? Wel, Erik, eigenlijk wel. Pure muzikale genialiteit. Hahaha…
Voila, we zijn het erover eens. Een, mijlpaal. Trouwens. Ik was, wat de nieuwe schijf betreft, vooral diep onder de indruk van de ontelbare bommen energie die als een mokerslag in mijn gezicht terechtkwamen, een zalig gevoel. Waar blijft die energie toch vandaan komen na al die jaren?
5 dingen
Geen sterke drank meer voor het optreden
Zweetbanden voor onze bassist, sportbroek voor de drummer
Motto: Judas Priest ‘Delivering the goods’
Espresso
Geen sterke drank meer na het optreden
Ik vind ook dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden, wat is jullie mening hierover?
Volledig akkoord Erik. Laat maar komen. Maar ’t ziet er niet goed uit.
Het valt me ook op hoeveel spelplezier uit de boxen loeit, jullie amuseren je kostelijk?
Een voorbeeld? We zijn vorig jaar naar Parijs gereden voor 1 optreden. Mini festival. Blackup als headliner. Dat klinkt al héél verdacht. De zaal was gesloten bij aankomst. Promotor kwam pas veel later aantreden. Fuck! We smell a rat. Lang verhaal kort, we hebben veel te laat gespeeld door de slechte organisatie. Het dak ging eraf. Publiek ging volledig door het lint. Ik denk dat we echt géén merch meer hadden na afloop. Geslapen in fleabag hotel en teruggereden naar Gent met ne smile op ons gezicht. En een enorme kater. Gestopt bij naftstation in Kortrijk voor een sixpack. That’s the life.
Hoe waren de algemene reacties op de nieuwe plaat trouwens?
95% héél goeie reviews. Maar natuurlijk zijn er een paar die ons totaal niet zien zitten. Die zijn de max, de haters. Als ik lees wat die over ons vertellen, kom ik niet meer bij.
Door deze corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke?
We hadden een paar korte tournees op de planning staan. Veel locale shows ook. Miguel zijn jaarlijkse band bbq gaat ook al niet door. Bummer deluxe!
Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen. We zijn nieuwe nummers aan het schrijven. Dus als we een nieuwe plaat kunnen opnemen, doen we het. Als mens? Meer alcohol, meer verbouwingswerken, tuinieren. Niet kunnen toeren is fucked. Maar het is niet anders.
Je ziet filmpjes verschijnen, ook live streaming van concerten en zo zit in de lift. Hoe sta je daar tegenover? Hopelijk wordt dit niet het nieuwe normaal… wat is jouw mening?
Boring. Next.
Een andere mening, wat is als ‘ancien in het vak’ (om het zo uit te drukken) je mening over Spotify, of toch liever Bandcamp? En wat zijn de voor- en nadelen volgens jou?
Love it all. Ik koop nog wekelijks vinyl, en Spotify staat gans de dag open. Machtig!
Een andere vraag, je vertelde me op facebook over je label www.delboyrecords.com/ dat het voorlopig niet actief is maar daar verandering gaat in komen?
Met het label heb ik er indertijd een fortuin doorgeblazen. Veel bands hebben niks verkocht, sommigen waren reeds gesplit voor hun plaat er was of wilden niet live spelen. De goeie verkoop van een Mastodon of Black Cobra heeft dat niet kunnen rechttrekken. Toen begin de jaren 2000 de muzikale crisis er was en alle fysieke verkoop van vinyl en CDs tot bijna nul werd herleid en 90% van mijn distributeurs er mee ophielden, was het ook voor mij genoeg geweest. Het label biedt me nu de kans om te doen wat ik wil. Limited edition vinyl komt er nog wel. Maar dat zal het zijn.
Is er naast Blackup nog plaats voor andere projecten? En hoe combineren jullie dat?
Steven is nog altijd actief bij Fifty Foot Combo. Miguel is net een nieuwe band gestart, The Harvesters. Jonas doet zijn solo gigs en bouwt gitaren. We spelen ook gezamenlijk bij een Australische band, BRAT FARRAR. Die heeft net een nieuwe plaat uit. Daarmee gaan we terug toeren, als die shit voorbij is. Combineren is moeilijk, maar de goesting om te spelen is groter.
Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze crisis?
BLACKUP, Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen.
PERSOONLIJK: hopelijk toeren met Circle Jerks, Millionaire en Trixie Whitley in 2021.
Is er na al deze jaren activiteit nog een einddoel of een ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
“Having a good time, all of the time”.
Einddoel: the grave.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar men jouw merchandiser en zo kan aanschaffen, en tips naar projecten waar je mee bezig bent
PERSOONLIJK
http://www.firemountaintours.com/
BLACKUP DIRECT
https://blackup.bandcamp.com/
https://weareblackup.com/
BLACKUP MERCH/LABEL/DISTRIBUTION
https://shop.bingomerch.com/collections/blackup
https://www.flight13.com/blackup-club-dorothee/136481
https://www.rookierecords.de/en/category/bands/blackup/
Mike Keirsbilck - Consouling Sounds - We kiezen bewust artiesten uit die vanuit hun buikgevoel tewerk gaan, en met een oog voor melancholie en emoties hun muziek brengen. Het moet dus vooral echt aanvoelen
Sommige interviews monden uit in gezellige babbels, met een kop koffie bij de hand., waardoor een voorbereid ‘vraag/antwoord’ gesprek eigenlijk overbodig wordt. We zakten op een toch wat druilige zaterdagochtend af naar Gent voor een gesprek met Mike Keirsbilck, medeoprichter en bezieler van het label Consouling Sounds.
De winkel, gelegen vlakbij de Vrijdagmarkt, doet ons terugdenken aan die gezellige muziekwinkels in de jaren ’80. Mike staat echter met beide voeten in het heden, zo zou uit het gesprek blijken. Naast snuisteren door het aanbod, werd ons dus ook een koffie aangeboden. ‘met melk of suiker’. ‘Nee, zwart, daar gaan we altijd voor’. Daardoor was het ijs gebroken en gingen we over naar de eerste vraag. Over die donkere kant van het label zouden we het trouwens ook uitgebreid hebben.
Het is een standaardvraag, de meeste van onze lezers kennen Consouling Sounds wel, maar toch … Wanneer en hoe is alles begonnen?
Mike: Het is allemaal begonnen rond 2007, ik had bij uiteenlopende bands gespeeld en was een beetje uitgekeken op het doelloos links en rechts optreden , maar ik wilde toch nog actief met muziek bezig zijn. Ik sprak een kennis aan die een klein label had, en vertelde hem dat ik interesse had om mee op de kar van zijn label te springen. In eerste instantie liet hij me weten dat hij daar mee ging ophouden, maar later belde hij me of ik nog interesse had daarin. Zo is de bal langzaam aan het rollen gegaan. We gingen van start onder de vleugels van de console vzw. Dat is een vzw die mijn vrouw Nele oprichtte om aan de slag te kunnen gaan met grensoverschrijdende kunstvormen. We voelden ons daar als een vis in het water. De vzw is trouwens in slaapstand gebracht nadat wij de winkel openden, maar die is sinds vorig jaar opnieuw actief om aan laboratoriumwerk te doen binnen de muziek. Like de console vzw zeker checken op Facebook om op de hoogte te blijven van de spannende plannen die we daar gaan uitrollen. (https://www.facebook.com/deconsolevzw/ )
Maar goed, langzaam is het label dus beginnen groeien. In eerste instantie kwamen we uit post-rock middens, maar gaandeweg wilden we onze muzikale horizonten verbreden. Onder impuls van mijn collega zijn we onmiddellijk internationaal gaan denken. De underground niche muziek die wij brengen kent internationaal wel een ruim publiek, maar onder de eigen kerktoren zouden we niet zo ver vooruit zijn kunnen gaan. Dankzij het internationale netwerk dat we van in het prille begin opbouwden , konden we een stevig fundament leggen om op door te groeien.
En de winkel? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Mike: Rond 2013 was Consouling Sounds zodanig gegroeid dat ik het onmogelijk nog als hobby kon blijven verder zetten. Ik stelde mijn vrouw voor om de activiteiten op een professionele manier verder te zetten, in de hoop dat ze me hier niet mee ging uitlachen. Ze lachte me daar niet mee uit, maar heeft meteen de koe bij de horens gevat en is gaan onderzoeken hoe we dat professioneel zouden kunnen verder zetten. Uiteindelijk kwamen we uit bij een plek in de stad waar mensen konden samen komen, een koffie drinken, praten, plannen smeden en ook platen kopen. Het was geen vooropgezet plan om een platenzaak te openen, maar alles is organisch gegroeid tot waar we nu staan.
Is het eigenlijk nog interessant om een platenzaak (of label) te hebben met vergaande digitalisering?
Mike: We merken toch dat mensen nog steeds op zoek zijn naar een fysiek object. Ze willen toch iets in handen hebben. Vanzelfsprekend is dit constant onderhevig aan evolutie, en houden we de vinger aan de pols. Zo zijn we ook aan het experimenteren met het presenteren van muziek op andere manieren. Zo biedt Monnik zijn laatste album bijvoorbeeld niet alleen aan op CD en LP, maar ook als ‘thee met downloadcode’. Dit zonder dat het een gimmick wordt. De shows van Monnik zijn dan ook een soort van ‘thee ceremonie’ geworden waarbij het publiek een kopje thee aangeboden krijgt om het samen te laten gaan met het optreden. Een extra zintuig wordt op die manier geprikkeld. Wanneer mensen dezelfde ervaring willen evoceren , dan kunnen ze de thee met download code kopen, en dat thuis zelf nog eens gaan herbeleven.
Hoe sta je tegenover streaming? Als een medium om bands te ontdekken? Geef gerust de voor je de voor- en nadelen?
Mike: Financieel heb je daar als band in de niche niet zo heel veel aan, maar om een band of artiest te ontdekken is het een medium waar ook wij dankbaar gebruik van maken. We bekijken de streamingdiensten dus zeker niet als onze vijand, maar gaan het zelf inzetten ter promotie van onze artiesten.
Om ook terug te komen op dat donkere. Waarom toch die - hoe zal ik het zeggen - duistere kant van de underground? Hoe is de interesse daarvoor ontstaan?
Mike: Ook dat is iets dat eerder organisch gegroeid is. We kiezen bewust artiesten uit die een oprechte urgentie voelen om door middel van hun muziek iets met de wereld te delen. Van in het begin al richtten wij ons op muziek waar het troostende aspect uit spreekt. Het woordspelletje in onze naam is er niet voor niets natuurlijk: to console the soul, of: de ziel troosten. Zo kom je dus vaak terecht bij eerder duister aanvoelende muziek, omdat deze emoties vaak bij zowel de artiesten als de fans aangesproken worden en op de een of andere manier geconfronteerd en verwerkt worden.
In 2016 hadden jullie een podium op Dunk!festival. Heeft dit bepaalde nieuwe deuren geopend?
Mike: Deuren geopend, niet direct. Het heeft er wel voor gezorgd dat we letterlijk een podium kregen om een staalkaart te brengen van de genres die we behelzen. We worden immers makkelijk in de hoek van ‘dat metal label’ geschilderd. En begrijp me niet verkeerd: er is niets mis met metal. We hebben zelf ook metal binnen ons aanbod. Maar Consouling is dus veel meer dan dat. Dat we dat op het Dunk!festival tot uiting mochten brengen, daar zijn we de organisatie van het festival nog steeds dankbaar voor. Heel veel mensen hebben onze veelzijdigheid kunnen proeven, en zijn ons zo wat nauwer beginnen volgen.
Consouling Sounds draait al enkele jaren mee. De winkel doet het ook goed, toch is het -ook zonder corona - in deze digitale tijden niet evident om een label en winkel te beheren. Wat is jullie toverformule om dat wel te doen lukken?
Mike: Een toverformule is er niet. Het is gewoon blijven inspelen op de dingen die rondom ons gebeuren. Andere wegen inslaan eventueel, op een creatieve wijze omgaan met digitalisering bijvoorbeeld. Of nu ook met die Corona crisis creatieve manieren zoeken om muziek bij de mensen te brengen.
Als je terugkijkt naar het verleden, zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Mike: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken als je terug kijkt naar het verleden. Dat is nu eenmaal eigen aan ondernemen: je tast af, en probeert dingen uit. Niet alle dingen blijken succesvol te zijn. Maar, daarmee heb je het toch geprobeerd, heb je er uit geleerd, en kan je weer verder gaan. Zo pakken wij vandaag onze promotie bijvoorbeeld heel anders aan dan enkele jaren geleden. We hebben geleerd dat het voor ons minder rendeert om advertentiebudgetten vrij te maken voor gedrukte media. Het is veel interessanter om in te zetten op andere kanalen. Het duurt altijd even voor dat besef groeit. We hadden daar dus al langer mee bezig kunnen zijn. Maar, het pad daar naartoe brengt inzichten mee waar we nu dan weer wel de vruchten van kunnen plukken.
De muziek en culturele sector is samen met de horeca wellicht het meest getroffen door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar als label en ook winkel mee om?
Mike: In eerste instantie zaten we in zak en as, maar we zijn na enkele weken bewust blijven releases uitbrengen. Zelfs al wisten we , dat toeren onmogelijk geworden was, we niet dezelfde impact zouden genereren wat promotie en verkoop betreft. Toch wilden we de schouders niet laten hangen. Zeker in zulke rare en beangstigende tijden kan muziek soelaas brengen.
Vooral in het begin van de lockdown was het moeilijk. Iedereen was in shock of dacht misschien dat het snel zou overwaaien. Toen het duidelijk werd dat de mensen wel voor even gingen binnen zitten, hebben wij door middel van filmpjes en verhalen via de sociale media de mensen toch een blik op onze werking willen geven. Dit sloeg wel aan. De mensen apprecieerden het wel dat we hen dingen lieten zien. Zo hebben we onze verkoop online een boost kunnen geven, waardoor we de moeilijke periode konden overbruggen. Het blijft natuurlijk moeilijk, en het is nog bang afwachten wat de toekomst zal brengen.
Misschien nog belangrijker, hoe ga je als mens (en gezin) om met zo een ongeziene crisis?
Mike: Dat was bijzonder hectisch. Het thuisonderwijs van onze kinderen heeft er toch wel op ingehakt. Begrijp me niet verkeerd. Ook hier was zeker een voordeel aan. Ik genoot er wel van om zo dicht bij mijn kinderen te kunnen staan, en met hen bezig te zijn. Dat maakte echter wel dat ik van in de ochtend tot 4-5u in de namiddag bezig was met hen. Dan pas kon ik aan mijn werk beginnen, wat betekende dat ik mijn dagen maar rond middernacht, 1u kon afsluiten. En de volgende dag hetzelfde stramien. Heel erg zwaar dus, en het was allemaal niet makkelijk. Maar tegelijk was ik ook ontzettend dankbaar dat ik tot na middernacht kon blijven werken. Al die inspanningen hebben wel degelijk hun vruchten afgeworpen. Zonder dat hadden we de boeken mogen sluiten. Ik heb me even driedubbel moeten plooien, maar het is het zeker waard geweest.
Amenra deed ook iets bijzonder met een song van Zjef Vanuytsel "De zotte morgen'' , een prachtig initiatief. Zouden er in de toekomst zo nog komen van artiesten uit uw stal (om het zo uit te drukken)?
Mike: Die impuls komt niet van ons uit. Alle artiesten krijgen volledige en absolute creatieve vrijheid. Amenra heeft heel veel respect voor het werk van Zjef Vanuystel. Ze coverden al op fantastische wijze “Het Dorp”. Ze hadden nog een opname van “De Zotte Morgen” liggen. Het contrast van die tekst met de desolate leegte in Gent tijdens de lockdown , prikkelde de band om er iets mee te doen. En dat blijkt dan veel meer mensen aan te spreken dan dat je zou denken. Op Indie Store Day is er een 7” uitgebracht van Vanuytsels ‘De Zotte Morgen’. Doordat mensen het via Amenra leerden kennen , heb ik exemplaren mogen opsturen naar Denemarken, Griekenland, Frankrijk, …. Noem maar op. Zo zie je dat muziek mensen kan raken op manieren die de taal overstijgen. Of er nog zulke initiatieven zitten aan te komen? Daar kan ik niet met zekerheid op antwoorden, maar ik zou het zeker en vast niet uitsluiten.
Opende deze corona tijden bovendien geen mogelijkheden om meer releases of shows aan te bieden via die sociale media, binnen een zeer brede omkadering, denk je?
Mike: Die mogelijkheden zijn enorm, en we waren daar eigenlijk al lang voor de Corona crisis mee bezig. Ik heb het hier specifiek over de organisatie van onze versie van een festival: ‘24 Hours of Deep Listening’, dat zal doorgaan op 2 en 3 oktober. In eerste instantie was het de bedoeling dit op verschillende locaties in Gent aan de man te brengen. Om de complexe situatie de baas te kunnen blijven, zal het nu maar op één locatie doorgaan. Het idee was ook om naast die live shows digitale content aan te bieden om mensen die door omstandigheden (van fysieke of mentale aard) er niet konden bij zijn. Dat idee heeft door Corona pootjes gekregen, waardoor het nu i.p.v. live shows met een digitaal component, een digitale show zal zijn , met een live component waarbij rekening gehouden wordt met alle Corona-maatregelen. Het digitale aanbod zal dan nog een poosje toegankelijk blijven. Het wordt een zoektocht naar hoe we via een digitaal aanbod de mensen toch een gevoel van betrokkenheid kunnen geven. We gaan dus proberen voorbij te gaan aan het louter live streamen. Dit is vanzelfsprekend een voorzichtig aftasten en uitproberen.
Er zijn ook al 'drive-in' optredens gepland, hoe sta je daar tegenover?
Mike: Persoonlijk ben ik daar minder fan van. Ik juich het echter wel toe dat er op z’n minst creatief nagedacht wordt over hoe je in deze rare bubbeltijden toch muziek tot bij de mensen kunt brengen. Ik heb dus zeker geen kritiek op het initiatief. Het idee op zich is zeker en vast niet zo slecht bekeken. Persoonlijk kan ik me echter niet zo vinden om vanuit uw auto naar een concert te zitten kijken. Live shows gaan voor mij om de beleving en het gevoel van verbondenheid. Opgesloten in een metalen kooi kan je moeilijk van verbondenheid spreken.
Ik veronderstel dat er releases op de lange baan zijn geschoven. Toch hadden we graag vernomen welke releases er op de planken liggen? Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel van de winkel als het label? Geef gerust enkele tips
Mike: Dat valt bij ons nog wel mee. Een aantal releases hebben we om puur praktische redenen moeten verleggen. Zo moet een band bijvoorbeeld het album kunnen opnemen. Als de studio in lockdown zit, is dat uiteraard onmogelijk. Dus in zo’n geval wordt de release inderdaad opgeschoven. Maar waar dat kan , houden wij ons release rooster aan. Er zitten echt nog enkele heel leuke dingen in de pijplijn. Hou ons dus zeker in het oog!
Wat brengt de toekomst?
Mike: Dat is voor iedereen koffiedik kijken nu. Komt er een nieuwe golf? Hoe gaat het economisch evolueren? Dat weten we allemaal niet. Daar creatief mee omgaan is en blijft de boodschap. En als label blijven evolueren eveneens. Kortom, lenig en inventief blijven zal noodzakelijk zijn.
Om af te sluiten, mensen kunnen online nog cd's , vinyl of dergelijke aankopen. Geef gerust enkele tips en links
Mike: Zeker en vast. De winkel is nu al deeltijds publiek open en deeltijds op afspraak, maar de online shop is vanzelfsprekend 24 op 24 open. Je kan altijd een kijkje nemen hier: https://store.consouling.be. Daar vind je het winkelaanbod.
Als je nieuwsgierig bent naar de eigen label releases, neem dan zeker hier eens een kijkje: https://consouling.be/releases
Heel erg veel dank voor alle steun!
Eind vorig jaar stelde Black Leather Jacket hun debuut “Tranquilizer” voor in de Trix , 29 november 2019, in Antwerpen. Deze EP bevat vier nummers die toen werden gespeeld. We horen een energieke en enthousiaste band. Er wordt geopend met “If You’re Waiting For A Sign” waar de song na het stilvallen terug opstart met een meezingmomentje om zo naar het einde te gaan. Na de adrenalinestoot komt een lichtjes meer melancholische track, “A Burnt Child Dreads Pt II”. Een nummer dat live nog sterker klinkt en waar ik helemaal weg van ben. “Intoxicated” wordt live tot maar liefst zeven minuten uitgewerkt. Afgesloten wordt er met “Western World”.
Een mooie set up en een hebbedingetje voor de fans alvast. We krijgen hen te horen zoals ze live ook klinken: energiek, onstuimig , niet altijd perfect maar met het nodige spelplezier. Meer moet dat niet zijn.
Garagerock
Black Leather Jacket
Trix -29.11.2019- live EP
De bands die in navolging van de revival van de postpunk opstaan en albums uitbrengen willen we niet te eten geven. We zouden geld tekort komen. We krijgen veel bands die goed naar Joy Division en The Cure hebben geluisterd en daarmee ook tot de middelmaat behoren. Soms krijgen we een verrassing en komen onze nekharen meteen overeind. Dat laatste was het geval bij het beluisteren van het nieuwe album van Versari. Man, die kwam binnen. Het heeft dan ook de toepasselijke naam ‘Sous La Peau’ meegekregen. Nummers met een eigen smoel en Franstalige teksten.
De Joy Division elementen passeren wel eens maar net zo refereren ze aan een U2. Op hun nummer “Tu Te Disais” hoor je een gitaargeluid dat ergens uit ‘The Joshua Tree’ lijkt te komen. Dit samen met een broeierige bas en we krijgen een donkere maar sterke song. Een nummer dat diep snijdt zoals “Bullet The Blue Sky” ook doet.
Genoeg over Bono en de zijnen want Versari bevat zelf genoeg eigenheid om trots zijn universum uit te bouwen. Versari is met deze release aan zijn derde album toe maar ik had tot nu toe nog niet van hen gehoord. Jammer… De band draait voornamelijk rond de creatieve geest van Jean-Charles Versari maar is wel degelijk een trio dat verder nog bestaat uit Laureline Prodhomme en Cyril Bilbeaud.
Voor het album kregen ze de hulp van Adrian Utley (oprichter van triphoplegende Portishead) die zich over de synths en wat extra gitaarlijnen ontfermde. Versari heeft een warme en ietwat onheilspellend klinkende stem die soms wat aan Michael Sele van The Beauty of Gemina doet denken. Maar ze klinkt wel iets krachtiger.
Aan broeierige tracks geen gebrek: “Rose” is nog zo ééntje en bevat een gitaarlijn die je meeneemt in de song. “Brulez” heeft een heerlijke wandelende baslijn die samen met de galmende gitaar de lijnen uitzet. “Des Images” is de opener van het album. Het is een nummer dat er meteen staat met zijn scheurende en voortrazende ritmesectie en gruizige gitaarriff. Magnifiek. Op “Plus de Tristesse” hoor je de tranen over de wangen rollen. Zo hartverscheurend klinkt het. Op “Reviens” is het de beurt aan de drums om in the picture te staan.
Gedurende acht songs is het genieten en ontdekken. Helaas is het daarna gedaan. Maar gelukkig bestaat er een repeat-knop. Dit wordt voor mij één van de post-punk platen van 2020!
Postpunk
Sous La Peau
Versari
Frieder Butzmann is een componist en performancekunstenaar die reeds eind jaren zestig een pionier was in het verkennen van experimentele muziek . Niet alleen is hij pionier van de Duitse Industriële muziek, hij is ook lid van de Geniale Dilettanten-beweging en heeft met ontelbare artiesten samengewerkt zoals Blixa Bargeld, P-Orridge die bekend staan om hun experiment.
Frieder Butzmann werkte begin jaren tachtig samen met auteur en kunstenaar Thomas Kapielski. De meeste van hun composities zijn minimalistische nummers afgewisseld met alledaagse geluiden en spraakfragmenten, zoals te horen op hun ‘WAR PUR WAR’-album, voor het eerst uitgebracht op Zensor in 1987. Dit volstrekt unieke werk is een eigenzinnige mix van excentrieke Electro pop en bizarre sonische collages en is uitgegroeid tot een gewild verzamelobject.
Dit kunstwerk wordt nu heruitgebracht op LP en CD via Bureau B. En ook nu blijkt het een grensverleggend huzarenstuk te zijn.
Dat dit onwaarschijnlijke duo zijn tijd ver vooruit was, blijkt al uit die eerste rits korte, bondige pareltjes “Freebeer”, “Damit des Ergetzens Auf Erden Kein ende seyn möge” en “Die Luftmatraze”.
In de muziekstijl flirt Butzmann/Kapielski met een uiteenlopende rits aan genres en doet bovendien aan stijlbreuken alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. “Incendio (Versione par Danza)” doet denken aan Kraftwerk, door de robotachtige stem. In de Duitse taal klinkt dat zeer militaristisch. En dat maakt deze plaat nog extra bijzonder. Wie houdt van op avontuur trekken door het bos van de Elektronische muziek , en niet bang is om de gevaren zone te betreden, voelt de muzikale waanzin .
Het is enorm genieten van parels “Kurzstûc” en “Ein Beglockendes Rauschen”. Telkens schippert de band tussen het betere werk van Kraftwerk, vermengt het met een Electro pop sausje en voegt daar veel kruiden van EBM aan toe. Allemaal heel subtiel! Je op het verkeerde been zetten is namelijk de rode draad. Het wordt o.m. met korte afsluiters als “Akron”, “Ohoi” en “Kojote” nogmaals in de verf gezet.
Besluit: Anno 2020 klinkt deze 'War Pur War' van Butzmann/Kapielski zeer onaards en haast futuristisch. Elektronische muziekliefhebbers die dus graag een muzikant willen herontdekken, die grenzen heeft verlegd in de experimentele muziek, kunnen deze schijf zonder verpinken in huis halen. Het is namelijk een gouden parel die te lang in de vergeethoek is geraakt; al meer dan dertig jaar hoort die eigenlijk daar niet thuis .
Freebeer 02:43 Damit Des Ergetzens Auf Erden Kein Ende Seyn Mo?ge 01:06 Die Luftmatratze 00:29 Der Garagenschlager 01:16 Pavel From Prague 00:53 Incendio (versione per danza) 04:49 Do The VoPo 04:03 Zweitstimme 00:39 Wunderbar 01:26 Wurmberg 04:08 Rolle Der Frau 03:23 Quar pur qua 00:28 Con Fermezza 01:02 Haacke & Gross 03:11 Kurzstu?ck 00:19 Ein Beglockendes Rauschen 05:11 Akron, Ohio 00:40 Kojote 02:29
Experimenteel/Elektronica
War Pur War
Butzmann + Kapielski
Als we een cd recensie opstellen dient daar een genre te worden op gekleefd. Bij sommige bands is dat heel eenvoudig, bij andere onmogelijk. Voor het gemak omschrijven we Tensor Tympani, als 'rock'. Maar het is de band tekort doen. Want op de EP 'Impressive Power Delicate Sound' blijkt dat deze band van enorm veel markten thuis is. Rocken doen ze in elk geval, daar bestaat niet de minste twijfel over.
Imposante uppercuts uitdelen wordt gedrenkt in een walm van intense emoties die de gevoelige snaren raken. Dat is de verdienste met zeer emotioneel klinkende vocals. Een stem die vaak de haren op je armen doet recht komen, aangesterkt door gitaarlijnen die lekker groovy en energiek klinken. De registers worden al vanaf de eerste song “Gone Again” volledig open getrokken, met een drumpartij die al even verschroeiend klinkt. Je kan dus niet voorbij het pure rock karakter dat Tensor Tympani uitstraalt.
De band brengt bovendien verschillende decennia muziek samen op deze zes songs. Streepjes hard rock uit de jaren '70, lekkere grunge uit de jaren '90 en metal uit de jaren '00. Maar de band is ook niet vies om streepjes elektronische muziek aan toe te voegen, zoals uit de openingssong al bleek, zo lang het maar rockt. En dat blijft het ook doen op pareltjes “The best are failing”, “Waiting for the sun “ en “Dreams”. Het lekker up tempo “Embrace the unknow' is de perfecte kers op de taart om deze mooie EP met een knal af te sluiten.
Besluit: De titel 'Impressive Power Delicate sound' dekt eigenlijk de lading. Want er gaat inderdaad een impressieve kracht uit van de muziek van Tensor Tympani. Alsof je voortdurend , op een oorverdovende wijze, tegen een geluidsmuur wordt gekwakt. Bij elke song opnieuw. Maar de sound is evenzeer subtiel , delicaat en zelfs melancholisch, mede door die bijzondere vocale inbreng. En dat zorgt ervoor dat deze vrij nieuwe rockband - ontstaan in 2016 - een unieke parel is binnen de Belgische rock. Om te koesteren.
Kortom: als een EP een visitekaartje is om je te tonen aan een ruim publiek, dan is de band erin geslaagd om vele rockharten - waaronder het onze - te veroveren en sneller te doen slaan. Een sterk debuut, dat trouwens smaakt naar meer…
Tracklist: Gone again 03:28 Space between 04:55 The best are failing 03:21 Waiting for the sun 04:01 Dreams 03:15 Embrace the unknown 04:10
Wat Elektronische muziek betreft , heeft Duitsland een zekere reputatie opgebouwd door genres als Krautrock en Neue Deutsche Welle. Die Wilde Jagd , het project rond Sebastian Lee Philip en Ralf Beck, grijpt een beetje terug naar die gouden tijden. Samen met enkele gast muzikanten en vaste live drummer Ran Levari brengt Die Wilde Jagd zijn vierde album op de markt 'Haut' waar die stelling in de verf wordt gezet, maar waaruit eveneens blijkt dat grenzen worden afgetast en verlegd in het genre.
Dankzij het wondermooie “Empfang” kom je als luisteraar in een sprookjesachtige wereld terecht, beetje vreemd aanvoelend, maar subtiel ook zeer toegankelijk, schippert Die Wilde Jagd hier al tussen veel uitersten. Lichtvoetig, maar ook lichtjes donker.
Dankzij de vocale inbreng van Nina Siegler gaat het bij ''Himmelfahrten” zelfs helemaal de lichtvoetige kant uit. Uiteraard wordt daarbij een knipoog uitgedeeld naar het Duitse Elektronische verleden; dit duo bewijst toch weer een frisse wind te doen waaien in de Krautrock en aanverwante stijlen; en kijken naar de toekomst, net door die dunne lijn tussen donker en licht te bewandelen. “Gondel” klinkt iets meer de duistere kant op.
Vooral is deze schijf een gevarieerd brokje totaalbeleving geworden waarbij deze band je wegvoert naar een filmische wereld waar het fijn vertoeven is. Afsluiter “Sankt Damin” doet je , hoe kan het anders, weerom vertoeven tussen licht en duisternis. Nergens gaat het de ene of de andere kant uit; het voortdurend de dunne lijn tussen beiden bewandelen is niet alleen de rode draad, maar ook de grote sterkte van deze knappe plaat.
Door de duurtijd van de songs, die afklokken op circa tien tot dertien minuten, is dat ook nodig om de aandacht scherp te houden. En dat doet Die Wilde Jagd over de hele lijn. Vervelen doet het nooit.
Besluit: Toegankelijke Elektronische pop muziek wordt over de hele lijn verbonden met de donkere zijde van Krautrock alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Die Wilde Jagd geeft een staaltje van hoe de huidige Duitse Elektronische muziek klinkt op een doordachte, fijne wijze. Waardoor de liefhebber over de streep wordt getrokken. Een aanrader dus, die bewust kiest om buiten de comfortzone te treden. Want dat is wat Die Wilde Jagd dus over de hele lijn doet op deze knappe 'Haut'.
Tracklist: EMPFANG 13:50 HIMMELFAHRTEN 10:05 GONDEL 11:43 SANKT DAMIN 09:41
Elektronica/Krautrock
Haut
Bureau B/Sonic Rendezvous
Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat iets magisch. Dat is in de meeste gevallen toch zo, dat is bij dit nieuwe project Honey Hachimitsu zeker het geval. Honey Hachimitsu is het project rond Ivolve en Kevin ‘de VC’ van Campenhout a.k.a. V8-bitC. Deze laatste laat zich inspireren door de Japanse cultuur. Samengesmolten met de experimentele skills van Ivolve ontstaat iets onaards, of eerder een cultuurschok. Nu kwam 'All Your Honey Are Belong To Us' uit. We begaven ons in hun muzikaal doolhof …
Japan spreekt sowieso tot de verbeelding, ook de muziek is vaak omgeven door een mysterieuze ondoordringbare walm.
Dat komt op deze schijf dan ook vaak tot uiting, voeg daar typische hip hop of andere experimentele (Belgische) elementen aan toe, zo typisch aan Ivolve , en er ontstaat een chaos in je hoofd waar je niet kunt en wil aan ontsnappen. O.m. met het naar EBM neigende beats van “The tree of Goo” , of het flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag en intimiteit als bij het lekker psychedelische “Psychedelic Nectar (Second bite)”.
Telkens kom je op een dwaalspoor terecht, binnen dat doolhof van mystieke en rare klankentapijten die het duo uitspreidt. Dit duo heeft duidelijk een grote voorliefde voor 8 bit elektronica en verlegt zelfs binnen dat concept grenzen. Deze avontuurlijke aanpak, waardoor Ivolve ons al een paar keer compleet van de kaart heeft gespeeld, krijgt nu ook een Oosters tintje dankzij V8-bitC. En dat maakt deze schijf een zeer interessant pareltje om te koesteren. We raden echter mensen die houden van een gestructureerd leven, toch een beetje 1m50 afstand te bewaren, want het is best een chaotische brij geworden aan invloeden, beats, en hypnotiserende klanken.
Bovendien wordt voortdurend geschipperd tussen oorverdovend je trommelvliezen doen barsten, waardoor je begint te dansen in een al even vreemd landschap.
Of eerder sober en intiem je hart diep raken, als bij “R/C V!-6O” het geval is. Ook dat is de grote sterkte van Ivolve, en ook hier is het die inbreng van Japannezen cultuur, die je hoofd op hol zal brengen.
Afsluiter “Db-RIP “ is een zeer verdovend slot, dat haast neigt naar Ambient. Alsof de storm is gaan liggen, en de gemoederen bedaren. Na al die verbluffende orkanen, wervelstormen en tsunami’s van uiteenlopende geluiden die je als luisteraar moeilijk kunt thuis brengen, komt dit over als een rustpunt waardoor je terug kunt keren naar de 'normale' realiteit.
Besluit: Honey Hachimitsu doet op deze 'All Your Honey Are Belong To Us 'niet alleen landsgrenzen vervagen, ook puur muzikaal worden onaardse grenzen verlegd.
Tracklist:
the -??(?)d Dimension 07:52 - the tree of Goo 09:20 - Accelerate 05:11 - R/C V8-6.0 (Tilma Stone) 03:25 - Glow Together 04:33 - the Honey Machine (Rage Remix) 02:44 - Psychedelic Nectar "second bites" 04:27 - Honey Hachimitsu Theme 03:01 - Db-RIP 06:14
Intergalactic Dance/ Breakbeat /Space Hop
All Your Honey Are Belong To Us
Honey Hachimitsu
Honey Hachimitsu, het project rond Ivolve en Kevin ‘de VC’ van Campenhout a.k.a. V8-bitC brengt op korte tijd twee platen op de markt, die gelijklopend zijn maar toch ook lichtjes verschillend. Dit duo steekt zijn voorliefde voor experimenteren van allerlei beats en klanken niet onder stoelen of banken, en combineren het met invloeden uit Japan. Dat bleek al uit 'All Your Honey Are Belong To Us' dat iets eerder op de markt werd gebracht. Op de opvolger 'The Sequel', klinkt het duo plots gebalanceerd en zelfs toegankelijk - ook al is dat eerder een understatement van formaat
Met de titelsong laat Honey Hachimitsu al in zijn kaarten kijken, de psychedelische en hypnotiserende inwerking op uw gemoed blijft overeind staan, maar eerder gaat het dus de kant van Ambient uit dan oorverdovende knallen die de trommelvliezen doen barsten. Niet dat we in slaap worden gewiegd door opzwepende songs als “When the hype dies” of “Shaken not titled”, gaat het er toch allemaal minder chaotisch en zelfs lichtjes intiemer aan toe. Dansen doen we echter wel, want het blijft een soort aanstekelijke muziek waar je onmogelijk stil kunt op blijven staan. Ook dat was op de vorige release al te merken. Space Hop is nog de beste omschrijving van de muziek van dit dynamisch duo, die ook nu weer avontuurlijk tewerk gaat, en experimentele paden bewandelt tot je als luisteraar in een diepe trance terecht komt waaruit je niet wil ontsnappen. Sommige songs ruiken echter meer naar trip hop zoals het wondermooie “Slowly but steady Senpai” en dat is wellicht nog het grote verschil tussen de vorige plaat. De meer ingetogen wijze, met nog steeds veel zin om te experimenteren, is de rode draad op de volgende songs “Japncazy” , “Gamegirl” en afsluiter “Mind Wonder”, waarbij je je letterlijk voelt wegdrijven naar vreemd aanvoelende oorden van verderf.
Besluit: Wist Honey Hachimitsu ons op 'Your Honey are belong to us' nog onder te dompelen in een chaotisch bad waar een kat zijn jongen niet vindt, dan zit er, zeer subtiel althans, wat meer structuur in deze opvolger 'The Sequel'.
Vooral de meer ingetogen wegen die worden ingeslagen, zijn een knipoog naar ambient, trip hop en zelfs dromerige soundscapes; het bewijst dat dit duo van enorm veel elektronische markten thuis is.
Meteen vragen we ons af op welke wijze het duo ons de volgende keer gaat verrassen? Want dat eindpunt in experimenteren en grenzen verleggen, is uiteraard nog niet bereikt.
Twee parels van platen die de avonturier onder de elektronische muziekliefhebber moet doen watertanden en een oorgasme van jewelste moet bezorgen, is wat Honey Machimitsu ons voorschotelt.
Tracklist: The Sequel 03:13 - When the Hype Dies 03:00 - Escalating Elevation 03:32 - Shaken not Titled 02:40 - As a token of Arpeggiation 02:55 - Slowly but Steady Senpai 05:00 - VXC16Valve 04:28 - Japaneazy 03:52 - Gamegirl 03:18 - Mind Wonder 03:57
Intergalactic Dance/ Breakbeat /Space Hop The Sequel
The Sequel
Honey Hachimitsu
Grote tentoonstelling over The Rolling Stones in Groninger Museum
Van 14 november 2020 tot en met 28 februari 2021 presenteert het Groninger Museum (Nederland) de eerste internationale tentoonstelling ooit over The Rolling Stones. The Rolling Stones - Unzipped, delivered by DHL, toont honderden objecten uit het persoonlijke archief van Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts en Ronnie Wood. Tentoonstellingstickets zijn vanaf oktober 2020 te reserveren via de website van het Groninger Museum.
The Rolling Stones: “We zijn erg trots op deze tentoonstelling. We willen iedereen die komt kijken meenemen op een reis door onze geschiedenis om te ervaren en beleven hoe het is om onderdeel te zijn van The Rolling Stones. We hopen dat iedereen ervan gaat genieten.”
Andreas Blühm, directeur van het Groninger Museum: “We zijn ongelooflijk blij dat we de Rolling Stones, ondanks deze onzekere tijden als gevolg van de coronapandemie, naar Groningen kunnen brengen en hopen dat het verhaal van dit vierkoppige culturele fenomeen mensen volop zal inspireren. Wij zullen er alles aan doen om alle bezoekers een bijzondere beleving te bieden waarbij de veiligheid voorop staat.”
Europese primeur voor Groningen
Na Londen, de Verenigde Staten en Azië gaat de expositie in vernieuwde vorm door Europa touren, met de primeur voor Groningen. The Rolling Stones – Unzipped toont ruim 400 originele objecten uit de verzameling van de Stones. Niet alleen instrumenten en stage designs, maar ook zeldzame audiofragmenten en videomateriaal, persoonlijke dagboeken, iconische kostuums, postermateriaal, albumcovers en zelfs hun Londense studio en het bescheiden verblijf in Edith Grove in Londen.
Aangevuld met uniek filmmateriaal en interactieve technologie, geeft de tentoonstelling een uitzonderlijk uitgebreide inkijk in 50 jaar geschiedenis van de band en de carrières van Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts en Ronnie Wood. Centraal staat het muzikale erfgoed dat de Rolling Stones van een bluesband in de jaren 60 deed uitgroeien tot de inspirerende culture iconen. Fans kunnen in de tentoonstelling door de unieke erfenis van de band reizen, eindigend met een speciale slotervaring die de bezoeker in een iconisch Stones-moment brengt via de multidimensionale Dolby Atmos Sound-technologie, gefaciliteerd door PMC (The Professional Monitor Company).
De Rolling Stones hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van de populaire cultuur wereldwijd. Deze tentoonstelling geeft aan de hand van het persoonlijke archief van de band een indrukwekkend kijkje achter de schermen. Ook de bredere context van decennia culturele historie komt aan bod, met materiaal van kunstenaars, ontwerpers, artiesten en schrijvers: van Andy Warhol, Shepard Fairey, Alexander McQueen en Ossie Clark tot Jeff Koons en Martin Scorsese.
Aangepaste maatregelen
Om zoveel mogelijk bezoekers de kans te bieden om de expositie te zien, is het museum tijdens de tentoonstelling dagelijks geopend en worden de openingstijden verruimd. Tickets kunnen alleen online worden gekocht en voor een bepaald tijdslot. Ook zal het publiek vaste routes moeten volgen in het museum. De openingsdata en -tijden blijven onder voorbehoud van de ontwikkelingen rond het coronavirus. Het museum houdt zich aan de landelijke richtlijnen vanuit het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) en de Nederlandse Museumvereniging.
Over het Groninger Museum
Het Groninger Museum is hét museum voor kunst, design en kunstgeschiedenis in Groningen en een van de grotere musea in het noorden van Nederland. Sinds 1994 is het museum ondergebracht in een iconisch, postmodern gebouw van de Italiaanse ontwerper Alessandro Mendini. De Rolling Stones-tentoonstelling is een logisch vervolg op de spraakmakende en succesvolle expositie David Bowie is (11 december 2015 tot en met 10 april 2016), die in Groningen door ruim 200.000 mensen werd bezocht. De tentoonstelling startte in 2013 in het Victoria and Albert Museum in Londen en reisde daarna de wereld over, waaronder naar het Groninger Museum.
www.groningermuseum.nl
De Amerikaanse post punk-dark wave formatie Altar Of Eris grasduint inde donkerste krochten van je ziel. De band raakt thema's van gebroken harten en dergelijke meer aan, de muziek gaat dus niet over rozengeur en maneschijn. Volgens de legende werd de EP 'Isolation' opgenomen midden in tijden van corona. Vandaar de titel. De band haalt alle duistere gedachten bij jou naar boven, op een intensief mooie wijze waardoor je er stil van wordt.
De typische elementen van dark wave, post punk en aanverwante stijlen worden op een hoopje gegooid in de eerste songs “Three-Fold” en “Transmigration” . Niet vernieuwends, maar op een zo’n emotionele en bevreemdend aanvoelende wijze gebracht, dat je met een krop in de keel ook je eigen demonen nog maar eens in de ogen kijkt. En dat is meteen de grote aantrekkingskracht van deze EP. Je wordt niet alleen geconfronteerd met de band hun donker gedachtengoed, ook je eigen duistere fantasie wordt geprikkeld. Dat heeft veel te maken met die zweem van mysterie die over de vocals als instrumentatie heerst; songs als “Violent Dreams” en “Your Ghost” doen je hoofd heen en weer zwaaien. Een spookachtige samensmelting van al die elementen bezorgt de postpunk fan gegarandeerd een oorgasme . Dat de band eigenlijk niet zoveel vernieuwends doet met dat geluid, stoort allerminst. Uiteraard houden we meer van bands die uit hun comfortzone durven treden, iets wat Altar Of Eris net iets te weinig doet om ons compleet over de streep te trekken. Maar eens je bent meegesleurd naar die donkere gedachtenkronkels, is geen weg terug meer mogelijk.
Besluit: Altar Of Eris spreidt een klankentapijt uit dat zo intens mooi klinkt, dat die duisternis eerder deugd doet dan je pijn bezorgen. En dat is net het soort postpunk waarvoor we graag uit onze luie zetel komen en lekker beginnen zweven door de slaapkamer; we beantwoorden de donkere gedachten in ons achterhoofd met een glimlach op onze lippen. Missie geslaagd dus, de fan vindt in deze EP en in de band zeker zijn gading.
TRACK LIST
1. Three-fold 04:14 2. Transmigration 03:28 3. Labyrinth of Tears 03:47 4. Violent Dreams 04:21 5. Someone Else 03:44 6. Your Ghost 03:09
Postpunk
Isolation EP
Altar Of Eris
We zijn altijd een beetje sceptisch als het gaat om een zoveelste hype. Neem nu The Howl & The Hum, de jonge band krijgt opvallend veel goede recensies van hun uitmuntende live concerten. Ook de debuutsingle "Godmanchester Chines Bridge" die uitkwam in 2017 werd overal zeer goed ontvangen. De verwachtingen over het debuut 'Human Contact' waren dan ook hoog gespannen. Of ze aan die verwachtingen voldeden, was de vraag. Ondanks de aanstekelijk popsongs , die lekker aan de ribben kleven, bijzonder pakkende teksten hebben en emotionele mokerslagen bevatten, bleven we helaas ook een beetje op onze honger zitten.
De teksten gaan over zeer zware onderwerpen als relaties, pijn, verdriet en dergelijke meer. Een emotioneel allegaartje is dit schijfje dan ook zeker en vast geworden. De bijzonder catchy opener “Love You like a gun” laat horen dat men daarom niet bij de pakken blijft zitten. Na regen komt steeds zonneschijn.
Helaas blijft de band een beetje dezelfde weg bewandelen door al te vaak angstvallig braaf binnen de lijnen te kleuren, waardoor de aandacht gaandeweg verslapt. En daar kunnen weemoedige, melancholische parels als “Murmur” of het wondermooie, hartverscheurende “The only boy racer left on the island” weinig aan veranderen. Songs als deze laatste, doorspekt met intense emoties waarbij de tranen over onze wangen rollen, waarbij je een band hoort die dus wel durft zijn comfortzone te verlaten, hadden er meer mogen opstaan op deze schijf.
Die zin voor experimenteren komt wel naar boven drijven op het einde van de schijf , met “Sweet Fading Silver” bijvoorbeeld. Net iets te weinig om ons compleet over de streep te trekken. Maar net voldoende om vast te stellen dat deze band wel degelijk over het potentieel beschikt om potten te breken naar de toekomst toe. De poëtische teksten, gedrenkt in een bad van emoties blijven namelijk voortdurend ergens hangen. Ook de toegankelijkheid van de muziek , zorgt ervoor dat een ruim publiek kan worden aangesproken.
We zien dus vooral veel groeimogelijkheden, en raden aan deze band dan ook de kans te geven te groeien. Want op basis van enkele sprankelende uitschieters op dit gevarieerde debuut, zien we een band die we een gouden toekomst voorspellen. Op die ene voorwaarde dat ze de kans krijgen om daadwerkelijk te groeien en blijven groeien.
Tracklist: Love You Like A Gun 02:47 Human Contact 03:12 Hall Of Fame 02:54 Hostages 03:57 Murmur 03:23 The Only Boy Racer Left On The Island 03:47 Got You On My Side 04:17 Until I Found A Rose 03:40 A Hotel Song 03:43 Smoke 03:37 Sweet Fading Silver 06:27 27 04:40 [Pigs] 03:10
Rose City Band is het solo project rond Ripley Johnson, (Moon Duo, Wooden Shjips). Met zijn debuut liet Rose City Band eind 2018-begin 2019 de zon schijnen in je hart; gebouwd rond een psychedelische ondertoon raakte hij daar in je hart op een bijzondere plaats. Nu is er een nieuwe plaat op de markt, 'Summerlong', waarbij we vaststellen dat de titel de lading dekt.
Want zomers en zonnig klinkt de schijf in elk geval. Songs als “Only Lonely” , gebouwd rond bijzonder aanstekelijke gitaarlijnen en een zeer warme stem, geven je dat zomers gevoel dat je krijgt rond een kampvuur met de ondergaande zon als kers op de taart.
Binnen die sfeer heb je een gelukzalig gevoel over jou, binnen een weemoedige, melancholische omkadering. Een rode draad ook op de daaropvolgende songs ”'Empty Bottles”, “Real Long gone” en “Morning Light”. Telkens spreekt Rose City Band dus heel uiteenlopende emoties aan, die je de donkere kant van het leven even doen vergeten. Zonder echter al te klef te gaan klinken. Vooral hoor je klasse muzikanten bezig, die zich binnen dit project rot amuseren. Ook al worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken, harten raken doet Ripley en zijn gezelschap weerom. Op boterzachte wijze blijft hij die weg bewandelen op “Reno Shuffle” en “Wilflowers” , wat prompt doet verlangen naar lange zomernachten aan het strand.
Besluit: Rose City Band grijpt terug naar die countryrock uit de jaren '70, maar klinkt op deze 'Summerlong' verre van gedateerd, integendeel. De sound uit die tijd wordt verfijnd en geeft je over de hele lijn dat goed gevoel vanbinnen , dat je in deze barre tijden waar we toch in leven, zeker kunt gebruiken.
Rose City Band straalt dus enorm veel positieve energie en muzikale perfectie uit. De muzikanten en Ripley zelf, hebben al wat jaren op de teller staan en spelen dat uitgekiend over de hele lijn uit. Zonder meer een zomer plaatje dat op een festival zou zorgen voor een laidbacksfeer waar het altijd fijn vertoeven is.
Only Lonely 03:57 Empty Bottles 05:07 Real Long Gone 05:08 Floating Out 05:30 Morning Light 02:50 Reno Shuffle 06:23 Wee Hours > 06:18 Wildflowers 05:35
Voor de omschrijving van de Gentse band Himshe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet Himshe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.'' Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', eerder uitgebracht dit jaar, wordt dat mooi in de verf gezet.
Vanaf de titelsong “Stay” word je al vertederd door die stem van Selien Hoessen, maar vergis je niet, haar engelachtige stem bevat een zekere duistere ondertoon waardoor des duivels kunnen worden ontbonden. Dit allemaal mooi aangevuld door een instrumentale omkadering waarbij eveneens wordt geflirt met donker en licht. Dat spookachtige , badende in het angstzweet om je demonen in de ogen te kijken, of waarbij de band een glimlach op de lippen tovert van innerlijk geluk, keert ook terug op “Constrict”, “Bedtime” en “Shy”. Het is meteen de rode draad op de volledige EP geworden: prankelend mooi, vaak weemoedig, maar ook lekker dwalen in de duisternis. Breekbaar als porselein wordt op een scherpe toon je hart doorboort. Echter zonder aan geluidsnormen overschrijdend gedrag te doen. Want ondanks de soms wat dreigende ondertoon blijft alles mooi hangen in een meer ingetogen sfeer waarbij een krop in de keel en weemoedigheid steeds met elkaar worden verbonden. Dat wordt verder in de verf gezet op “Naked Shoulder” en op het intiem , pakkende “Travelling Heart”, als slot. De EP wordt op een zeer visuele wijze afgesloten, waarna de harde realiteit in sterk contrast met de sprookjesachtige wereld van Himshe, confronterend werkt op je gemoed.
Besluit: Himshe slaagt er op deze EP in een mysterieuze walm over je hoofd te sturen; de vocale inbreng van Selien doet je hart smelten van innig geluk en boezemt dus ook een zekere angst in voor het onbekende, zonder je echter pijn te doen.
De luisteraar wordt ondergebracht in een filmische , sprookjesachtige wereld, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. De instrumentale omkadering is er één van top muzikanten. De inbreng van Naomi Sijmons (backings) en Jeroen Boone (gitaar), die meer dan hun steentje bijdragen aan de geslaagde composities, blijkt als kers op de taart een mooie als sprookjesachtige meerwaarde te vormen.
Tracklist: Stay 03:46 Constrict 03:19 Bedtime 03:17 Shy 03:17 Naked Shoulders 02:28 Travelling Heart 05:02
Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelt hun nieuwe project 'Simurg' voor aan de wereld. Dit is een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters binnen het genre Turkse psychedelica, wat zorgt voor een cultuurschok. Compro Oro houdt van exotische werelden verkennen binnen de 'jazz', en vond met het kleurrijke duo de perfecte match om dit sprankelende project tot een heel goed einde te brengen. Dat de band meesters zijn in verkennen van andere werelden , bleek al uit hun vorige schijf 'Suburban Exotica' waar de link werd gelegd naar Latijns-Amerikaanse muziek.
En dat wordt nu weer, op heel andere wijze, dik in de verf gezet. Deze keer gaat het gezelschap dus op zoek naar de Turkse roots. Murat & Esma Ertel zijn een duo die deze Turkse cultuur omarmen, op een vaak vreemde maar vooral tot de verbeelding sprekende wijze. De perfecte match dus, deze samensmelting van uiteenlopende culturen.
Het verhaal gaat dat Bart Vervaeck tijdens een optreden samen met Murat Ertel, lid van de psychedelische folk band Baba Zula, interesse toonde om met deze artiest samen te werken. Samen met zijn wederhelft Esma, ging Murat daar gretig op in. Wie de mysteries van Turkije wil ontdekken, zal zeker on de indruk zijn van de mystieke en uitgekiende wijze waarop dit gezelschap je op het verkeerde been zet. Hier wordt instrumentaal die mystieke wegen verkend, en is er subtiel een bijzonder tot de verbeelding sprekende vocale inbreng.
Vanaf “Ben” treed je binnen in een vallei waar verschillende werelden en culturen elkaar de hand geven. Song na song slaagt dit collectief erin je met verstomming te slaan .
Zowel Compro Oro als het gezelschap Ertel zijn meesters in improviseren tot het oneindige, en verleggen ook nu weer meerdere grenzen.
Om te verklaren waar 'Simurg' echter over gaat citeren we '' Het verhaal van Simurg is een verhaal over aantrekkingskracht, existentieel onderzoek, zuivering en wedergeboorte. In een mysterieuze zoektocht naar vervulling gaan miljoenen vogels op reis door verschillende valleien, elk met een menselijk kenmerk. Terwijl sommigen toegeven aan de aantrekkingskracht van liefde, ego of onwetend en ongelovig worden, blijven anderen nieuwsgierig en zetten hun expeditie voort. Langzaam maar zeker verdunt het geruis van vogels en een selectie van 30 vogels bereikt de berg Kaf en het nest van de Simurg. Daar en dan worden ze één, ze worden herboren en gereïncarneerd in een almachtige en alwetende feniks.''
Dat komt dus over de hele lijn tot uiting, en is de reden waarom je deze plaat vooral dus in zijn geheel dient te beluisteren. Bovendien doen we na elke luisterbeurt weer een gloednieuwe ontdekking, en dat maakt deze plaat nog extra interessant om te koesteren.
Besluit: Als je artiesten, die houden van muziek tot kunst te verheffen in het oneindige, hoog in het vaandel draagt, samenbrengt, ontstaat een onwereldse magie. Dat is net wat Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel ons over de hele lijn presenteert. Een potje Turkse magie, met een knipoog naar vele andere culturen , die ervoor zorgen dat uiteenlopende werelden elkaar ontmoeten binnen een mystieke en mysterieuze omkadering die je niet onberoerd zal laten. Tenminste als je een muziekliefhebber bent die houdt van op avontuur trekken door die vele valleien en landschappen die de band je aanbiedt. Wat bij ons zeker en vast het geval is. We raden de luisteraar trouwens aan deze schijf in zijn geheel te beluisteren, en vooral opnieuw te beluisteren. Elke song sluit namelijk naadloos aan op de vorige, alsof een soort verhaal wordt verteld. Het levert ons een boeiend verhaal op over de Turkse cultuur, in al zijn vormen, geuren, klanken en kleuren.
TRACKLIST: 1. Ben 2. Murmur 3. Valley Of Gossip 4. Ignorance Is Bliss (Valley Of Ignorance) 5. Ara 6. Valley Of Extinction 7. Valley Of Love 8. Valley Of Disbelief 9. Valley Of Loneliness 10. Valley Of Ego 11. Araf 12. Kaf Mountain
Simurg
Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel
Sdban Ultra/N.E.W.S
Wayward Bound is een project van postrock rond Gentenaar David Lenaerts. Sinds 2014 timmert de man op een eigenzinnige wijze aan de weg. De muziek omkaderen als 'postrock' is eigenlijk Wayward Bound tekort doen. Naast elektronische elementen, streepjes shoegaze en invloeden uit de black metal, kleurt David graag buiten de lijntjes. Een avonturier in de muziek. Toen ons de vraag werd gesteld of we zijn nieuwste schijf 'The Denihilist' wilden recenseren, reageerden we dan ook wild enthousiast.
De blikjes soep die de man open doet , smaakt dan ook altijd zo visueel, zo intensief dat je in een spookachtige wereld terecht komt. Dat is al zoveel jaren zijn handelsmerk, dat komt al bij die eerste song “In Niz Bogzarad” tot uiting. Dat zal ook de rode draad blijken. Met diezelfde aanpak wist hij in 2017 ons al murw te slaan met zijn album 'Human Instrumentality' waarover we schreven: '' Wayward raakt met zijn heel beklijvende muziek de gevoelige snaar van liefhebbers van instrumentale muziek, op een eenvoudige en heel gedreven wijze. Zonder teveel show elementen, of al te ingewikkelde wendingen in te nemen. Maar gewoon door de gedoodverfde ingrediënten van deze muziekstijlen samen te voegen tot een magisch en wonderschoon geheel."
Ook bij deze 'The Denihilist' wordt teruggegrepen naar de gedoodverfde postrock ingrediënten; hij zet je hier echter, op een uitgekiende wijze, voortdurend op het verkeerde been. Luister maar naar filmische pareltjes als “How did we get here” en “The History of fish”.
De emoties en de intensiteit neemt zoveel vormen aan bij Wayward Bound , dat je die unieke soundscapes pas ontdekt na een paar luisterbeurten. Soms op een ingetogen wijze zoals bij “One step at time” om later alle registers open te trekken, en je volledig omver te blazen. Door windstoten uit te delen die je alle hoeken van de kamer laten zien, horen en voelen. Want Wayward Bound gaat dus ook nu weer duidelijk op het gevoel van de luisteraar af. En hij prikkelt door deze bijzonder filmische aanpak de fantasie van iedereen die zijn wegen bewandelt. Dat zet hij verder in, mysterieus, donker, op de daarop volgende songs “Turn the tide” en afsluiter “World in ruin”.
Besluit: Wayward Bound mag dan die gedoodverfde ingrediënten van postrock gebruiken als basis, het is net het feit dat hij je telkens opnieuw verrast door die , en dat kunnen we niet genoeg herhalen, subtiel gebrachte wendingen binnen zijn muziek dat hij je aangenaam verrast en verweesd achter doet blijven in je eigen spookachtige fantasiewereld, waar grenzen van postrock worden afgetast en verlegd. Wayward Bound is een Gentse parel om te koesteren, al vele jaren. En nu nog steeds.
Tracklist: In Niz Bogzarad 05:40 How did we get here 06:39 The Denihilist 05:12 The History of fish 02:37 One step at time 06:28 Turn the tide 06:33 Tear down the waltz 07:00 World of ruin 05:14
Postrock/Metal
The Denihilist
Wayward Bound
Atomic Vulture - Virtueel, streaming, drive-in enz... zijn goede alternatieven in zo'n periodes maar wij opteren toch nog altijd om voor een live publiek ons ding te doen
We ontdekten Atomic Vulture al rond hun ontstaan in 2011, en hebben in 2018 uitgebreid aandacht besteed aan hun release ‘Stone of the Fifth Sun’ , een mijlpaal in de carrière van de band. We schreven daarover: ‘’Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt.’’
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71489-stone-of-the-fifth-sun.html
Naar aanleiding van het project ‘Interviews in Tijden van Corona’ mocht een van onze favoriete Belgische stoner helden niet ontbreken.
Atomic Vulture heeft ondertussen al heel wat waters doorzwommen, met ups en downs. Wat waren de hoogte- en diepte punten (naast deze crisis waar we nu in leven)?
Hoogtepunten: Optredens: Pietrasonica Fest in Italië met o.a. Rotor, Spacelords, ..., Red Smoke Fest in Polen, support voor Monkey3, Fatso Jetson, Greenleaf Telkens veel volk, veel enthousiasme, veel verkoop van merchandiser en veel online activiteit nadien. Release van de EP Stone of the Fifth Sun Opname videoclip Samenwerking met Polderrecords
Dieptepunten: EP ‘Stone of the Fifth Sun’: vertraging (artwork, nieuw label zoeken, …)
Als je terugkijkt naar vroeger, zijn er dingen die je anders zou aanpakken, en welke?
Neen, geloven niet in spijt en gedane zaken nemen geen keer. Alles gebeurt met een reden en draagt bij tot persoonlijke groei en groei als band.
Er is sinds 2011 (jullie ontstaan) over het algemeen wel veel veranderd. Wat is de grootste verandering naast de digitalisering die zich doorzet?
Enerzijds digitalisering, maar terwijl ook tegenreactie met de revival van vinyl. Binnen de band ook verandering van bassist
Jullie zitten bij Polderrecords. Hoe is die samenwerking ontstaan? Heeft dat deuren geopend?
Tom was bevriende muzikant en toen hij Polderrecords opstartte, vonden we elkaar. Er is een heel goede en transparante samenwerking ontstaan. Tom weet van aanpakken, zowel qua contacten in binnen- en buitenland, organisatie van concerten, boeking van “zijn” artiesten op grote events, mensen met elkaar in contact brengen die andere interessante samenwerkingen kunnen opzetten, … Een gevolg voor ons was o.a. de EP ‘Stone of the Fifth Sun’: voorstelling in de 4AD met Komatsu (NL). Onvergetelijk.
Ik kende jullie al een tijdje, maar pas in 2018 jullie eindelijk live gezien. Ook die schijf ‘Stone of the Fifth Sun’ was zeer overtuigend. Hoe waren de algemene reacties daarop?
Heel positief. Deze release zorgde voor een echte professionele en volwassen groei op alle vlakken (qua nummers, maar ook door keuze studio en mastering, …)We zochten en vonden dan ook onze eigen weg binnen stonerrock genre/circuit
LINKS REVIEWS
https://www.facebook.com/notes/metalinside/atomic-vulture-about-stone-of-the-fifth-sun/2833245343497388/
https://desert-rock.com/dr/chrocd/atomic-vulture--stone-of-the-fifth-sun.html
http://www.hellspawn.be/index.php?module=HellSpawn&func=viewpub&tid=2&pid=4270&title=ATOMIC_VULTURE
https://stonerking1.blogspot.com/2018/06/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun-review.html
https://mymusicpath.blogspot.com/2018/05/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun.html
https://denpafuzz.wordpress.com/2018/05/16/atomic-vulture-stone-of-the-fifth-sun/
https://rockblogbluesspot.com/2018/05/18/atomic-vulture-stone-of-the-fifth-sun/
https://rockblogbluesspot.com/2019/04/08/monkey3-ohne-sbe-aber-mit-atomic-vulture-29-3-2019-helios37-koeln/
http://www.psychedelicbabymag.com/2018/08/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun-2018.html
https://d00mwizardsdungeon.blogspot.com/2018/04/atomic-vulture-stone-of-fifth-sun.html?m=1
https://www.facebook.com/MetalPreacherOfficial/photos/a.1252032128266825.1073741833.903930939743614/1259472934189411/?type=3&theater
https://deongeletterdewanhoop.blogspot.com/2018/11/atomic-vulture.html
http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/atomic-vulture/stone-of-the-fifth-sun/
De hoezen zijn ware kunstwerken, ook die van ‘Stone of the fifth sun’, hoe en waar hebben jullie die kunstenaars gevonden?
Into Orbit: door een tattoo-artiest gemaakt in zwartwit en Atomic heeft zelf ingekleurd + opmaak aangepast/afgestemd op maat van CD/LP-afmetingen en dergelijke
Stone Of the Fifth Sun: door een kunstenaar ontworpen/gemaakt en Atomic opnieuw zelf kleur + opmaak
De band heeft net een ‘virtuele tour’ achter de rug, hoe is dat verlopen en hoe waren de reacties?
Iedere band probeerde toch op een of andere manier in “the picture” te blijven in deze periode. wij hebben gekozen om onze geplande tour virtueel te laten doorgaan. Dit door middel van elke dag een post + foto + video/song + roadmap die je kon volgen; vandaag de dag is het ook mogelijk om posts op Facebook vooraf te “schedulen”, dat voordeel hebben we uitgespeeld, het vergemakkelijkt ons leven ? Ook hebben we onze bandcamp/merchandise meer gepromoot i.v.m. de tour . De reacties waren zeer positief, het zorgde voor opnieuw veel online activiteit en we hadden het gevoel iets uniek te doen en hierbij ook veel mensen in binnen- en buitenland te betrekken en hen virtueel mee te nemen op reis, uit hun kot
Schept dit mogelijkheden naar de toekomst toe, ook al moet het niet het nieuwe normaal worden wat mij betreft. Wat is jullie mening?
Het heeft ons doen stilstaan bij de mogelijkheden van online aanwezigheid en hebben trucs ontdekt die we qua marketing wel zullen blijven doen . Virtueel, streaming, drive-in enz... zijn goede alternatieven in zo'n periodes maar wij opteren uiteraard nog altijd om voor een live publiek ons ding te doen
Veel plannen vielen wellicht in het water, welke waren dat specifiek bij jullie?
Cancelen Europese tour (Duitsland, Frankrijk, Spanje, Portugal)
Southern Metal Fest (Spanje) met de Antwerpse band Your Highness
Cancelen/verplaatsen Concerten o.a. Alcatraz
Cancelen van Repetities
Hoe ga je daar als muzikant , band maar ook als mens mee om met zo een crisis?
Als muzikant kan je in zo'n crisis wel nog veel doen
Online aanwezigheid (streaming, virtueel, online radio’s om airplay te verhogen...)
wij bleven afzonderlijk repeteren thuis
nieuwe nummers schrijven
Toch niets aan te doen en gezondheid blijft het belangrijkste, dus positief bekijken en zien als een stilte voor onze stonerstorm
Jullie zijn sinds 12 juni terug aan het repeteren of zo? Hoe zijn de eerste repetities verlopen (geen drank en braspartijen? ? )?
Een drankje was er uiteraard wel bij, maar we blijven verstandig é ? Eerste repetities verlopen goed, wij zijn hard aan het werken aan ons nieuw album
Staan er toekomstige releases (singles, EP of zo) op de planning?
in november 2020 gaan we terug de studio in (Number 9 studios Gentbrugge) voor een nieuw full album In April 2021 volgt dan de release + 10de verjaardag van Atomic Vulture
Jullie stonden normaal gesproken ook op Alcatraz Metal Fest dacht ik? Zeer spijtig dat het niet doorgaat, herkansing in 2021?
Tzal wel zijn! Nu, het was even bang afwachten of de organisatie de line up een jaar wou/ging opschuiven, maar gelukkig kwam de vraag of we volgend jaar van de partij kunnen/willen zijn en we hebben uiteraard terug toegezegd voor Alcatraz 2021
Staan er nog concerten in de planning voor september tot december?
klein festival in Malta in november en een concert in december in Malle met oa Fire Down Below, Beaten by Hippies...
Wat zijn de ambities van de band, is er ook een soort ‘einddoel’ , iets dat je graag zou willen bereiken?
Ambitie hebben we nog genoeg, op alle vlakken: optredens, opnames, clips, …We willen iets betekenen in de stonerscene, als gevestigde waarde, die staat voor originaliteit, kwaliteit en een kick ass live show Een echt einddoel hebben wij echter niet, wij gaan door zolang het kan en het leuk blijft ;)
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen mensen jullie merchandiser aanschaffen? Geef gerust enkele links
Op onze shows is alle merchandise aanwezig en natuurlijk ook online:
http://atomicvulture.bandcamp.be
http://www.facebook.com/atomicvulture
http://www.polderrecords.be
Metalworks - JP Vercruysse - We behandelen iedereen zoals we zelf graag behandeld willen worden; respect, begrip en passie voor de metalscene staat bij ons voorop
Metalworks
JP, om met de deur in huis te vallen. METALWORKSFEST XL gaat door op zaterdag 13 maart 2021 - Kubox, Kuurne. We kunnen het zelf opzoeken, maar vertel eens wat staat er op het programma ?
Op het programma staat als opener de winnaar van de metalworksbattle die doorgaat in de Sint-Pieterszaal , Kuurne op zaterdag 9 januari 2021. We hebben de datum moeten veranderen wegens de beperkingen ivm covid 19. Daarna hebben we Schizophrenia met trash deathmetal, uit Oostenrijk/Duitsland komt de zeer veel belovende ban Oceans , we hebben ook het genoegen om Altar op onze podium te mogen ontvangen met hun ‘youth against christ’ album. Voor de fans van trash metal hebben we uit Spanje Crisix. Van Nederlandse bodem hebben we Pestilence die een exclusieve ‘testimony of the ancients’ show komt geven aan de death metal fans van metalworksfest. En om het festival af te sluiten hebben we deathmetal grootmacht uit Polen , met name Vader , die hun nieuw album aan de Belgische fans komen voorstellen.
Exclusief voor België, zal Pestilence zelfs een heel speciale show naar voor brengen, vertel er gerust iets meer over
Ik denk dat iedere death metal fan ¨Pestilence’s doorbraak album ‘testimony of the ancients’ kent. Een pracht album met stuk voor stuk parels van nummers op. Echt een show die je als fan niet mag missen. We hebben de kans gekregen om die show te booken en hebben geen seconde getwijfeld.
Ook Vader is geen onbekende, ze stonden onlangs nog in mijn geboortestad Lokeren. Zijn ze daar aangesproken om op Metalworkfest op te treden? Hoe is het in zijn werk gegaan?
Nee ik heb ze niet aangesproken in Lokeren. Ik heb Piotre tussen mijn contacten en heb hem het idee voorgelegd om een xl editie te doen met metalworks en met dat ze hun nieuw album gingen uitbrengen, leek het ons beiden een goede gelegenheid om Vader dat album te komen voorstellen aan de Belgische fans.
De affiche is een mooie internationale mix geworden, wie is jou absolute aanrader op deze affiche. Nu komt het antwoord ‘allemaal’ ? ?
Het is een mix van nieuwere bands en gevestigde waarden waar de meeste metalfans zich zullen kunnen vinden hopen we. Ik vind zelf altijd heel tof om bands te ontdekken. Dus ik raad iedereen aan om bij de aanvang er al te zijn om zo de volledige metalworks-ervaring te beleven .
Hoe zijn de algemene reacties tot nu toe?
Tot nu toe hebben we leuke reacties van binnen- en buitenland. Ook de online ticketverkoop is heel goed gestart.
De voorverkoop is van start gegaan, wat is de kostprijs van een ticket? Geef gerust een link waar mensen die tickets kunnen aankopen.
Een voorverkoopticket kost 30€ en deze kan je bestellen op volgende link https://metalworksfest-xl-2021.eventsquare.co/nl/zq2bglzhfyhz/flzxsjez7cpk
Er is ook een heuse ‘Metalworks Battle ‘ gepland? Wanneer? Wie treden er op? En hoe gaat dat in zijn werk in deze rare tijden?
De battle is verplaatst van 5 september 2020 naar 9 januari 2021 wegens onhaalbare covid19 maatregelen. Jammer genoeg heeft daarom een band moeten afzeggen dus gaan we binnenkort op zoek naar een vervanger.
De bands die optreden zijn Anthrophagus, Noord ,When union kills, Scarbringer, Darker it gets, Self inflicted en Bleedskin. Tijdens de deliberatie van de jury zal Guilty as charged een optreden van 1 uur komen spelen.
MetalWorkFest blijft ondanks het grote aantal metalfestivals (kleine en grote) stevig uitpakken en met succes. Wat is jullie toverformule?
Er is geen toverformule. We proberen iedereen een leuke dag te bezorgen zowel aan ons publiek als aan onze bands. We behandelen iedereen zoals we zelf graag behandeld willen worden; respect, begrip en passie voor de metalscene staat bij ons voorop.
Is er niet een beetje een overaanbod van metal festivals? Wat is jouw mening hierover
Het publiek heeft idd keuze zat , maar ik denk niet dat dit persé een nadeel is. Ik denk dat dit helpt om iedere keer ons uiterste best te doen en de belevenis van ons metalworks te verbeteren.
Om nog eens terug te komen op deze corona tijden, ik veronderstel dat er ook bij jullie plannen in het water zijn gevallen. Hoe ga je daar als festivalorganisator, muziekliefhebber maar ook als mens mee om?
Editie 2020 is idd in het water gevallen dat is geen leuke ervaring maar we moesten voor ieders gezondheid annuleren. Als organisatie zonder sponsor is dat een financiële tegenvaller in de zin dat we daardoor geld verloren hebben maar niet onze mentaliteit en onze wil om te groeien. Als mens vind ik het sneu dat we nergens kunnen gaan om op een normale manier te genieten van een goed optreden en iets drinken met de metalvrienden.
Live streaming van concerten, je ziet het her en der wel naar boven komen. Hopelijk wordt dit niet het ‘nieuwe normaal’ , maar schept het geen mogelijkheden?
Momenteel denken we daar niet aan want het mist de charmes van het live optreden , de vriendschap, het napraten over een optreden.
Om daar wat op voort te borduren. Zijn er eventuele alternatieven moest die battle niet kunnen doorgaan in ‘normale’ omstandigheden? In die richting?
In die richting niet, we verplaatsen die liever naar 9 januari.
Denk je trouwens dat de festivals deze crisis zullen overleven? En hoe?
Ik kan niet praten voor andere organisaties maar wij blijven ervoor gaan. Ik hoop dat iedereen zal blijven bestaan.
Wat zijn de verdere plannen? Eventuele losse concerten of zo? Sommige festivals pakken zelfs uit met een exclusief Belgische affiche , naast de gewone
De plannen zijn om een aantal clubshows te doen in 2021 en terug een battle te organiseren met oog op metalworks 2022.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar de fans kunnen naar surfen voor meer informatie en zo?
www.metalworksfest.be
Facebook page: https://www.facebook.com/metalworksfest/
Instagram page: https://www.instagram.com/metalworks_fest/
Comeback albums van legendarische bands en artiesten, het resulteert al te vaak in flauwe afkooksels van wat ooit was. Echter, er zijn altijd zo van die uitzonderingen. Neem nu Struggler, ontstaan in 1979, in de periode toen punk en postpunk hoge ogen gooide in binnen- en buitenland, kunnen zonder meer bestempeld worden als legendarisch. Samen met Siglo XX tot De Brassers, groeide Struggler uit tot een begrip binnen de scene. De gevolgen lieten niet lang op zich wachten. De band kon op enorm veel erkenning rekenen.
Na zoveel jaren radiostilte, bracht Struggler een gloednieuwe schijf op de markt ‘The Gap’, in 2017. Het liet een band horen die zijn eigen grenzen aftast en verlegt.
Ook nu bracht Struggler een nieuwe schijf uit ‘WILMA’ In de recensie: Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren. Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah’ .
De volledige recensie kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78721-wilma-determined-protector.html
Wij hadden naar aanleiding van deze release , maar ook door de corona crisis waar we in leven, een gesprek met bezieler Rene Hulsbosch.
De aanleiding van dit interview is niet alleen de corona crisis, maar ook de release van de nieuwe schijf ‘WILMA’. Een zeer frisse plaat moet ik zeggen, alsof jullie een gloednieuwe ‘weg’ proberen in te slaan. Zeer bewust? Hoe zien jullie dat?
Het is niet bewust of geforceerd dat we zoeken naar nieuwe wegen. Dat komt vanzelf, zo is de opvolger van Wilma reeds in aanvang en zal deze als vanouds een totaal ander pad volgen.
Ik vind het vooral een zeer experimentele plaat, jullie kleuren buiten de lijntjes van postpunk, en dat trekt me het meest over de streep
We houden gewoon vast aan onze werkwijze zonder grenzen en schuwen de uitdaging niet.
Uw zoon speelt tegenwoordig ook bij Struggler, een wonderbaarlijke kruisbestuiving, hij komt uit het metal wereldje (ik heb hem ooit leren kennen bij Evil Invaders); zijn er gelijkenissen tussen postpunk en die metal? Wat is uw mening?
Er zijn raakpunten bij hen die buiten de lijnen kleuren, al blijkt de atmosfeer voldoende divers om het eigen nest te vrijwaren voor onheil. Natuurlijk zijn er altijd twijfelaars die het anders zien. Het is niet aan ons om hen tot andere inzichten te brengen.
Het is raar om zeggen: in de song “r. doubts” hoor ik zelfs een streepje thrash metal (zeer subtiel) naar boven komen , zeker bij de intro. Uw mening?
Dat moet dan het staccato achtige ritme zijn. Zelf heb ik sterk het gevoel dat het geheel een bijna mantra achtige uitstraling afdwingt.
Valt die samenwerking goed mee ? hoe waren de reacties?
De samenwerking valt enorm mee. We dragen elkaar als het ware. Ook hebben we voldoende kleur inwendig , zodat het geheel terrein wint. We worden hierop gunstig beoordeeld.
Wat zijn de algemene reacties eigenlijk over de nieuwe plaat?
Tot nu toe, alleen maar lof. Het ziet er naar uit dat ‘Wilma’ net zoals haar voorganger ‘The Gap’ alleen maar positieve reacties krijgt.
Struggler bestaat ondertussen meer dan veertig jaar, hoe is het allemaal begonnen
Uit een vorig project, ‘Kasjmir’ genaamd. De punkachtige songs die ik toen schreef paste niet in het concept. Het duurde tot 1979 voor er een complete band ontstond. De naam Struggler was reeds lang ervoor bepaald.
Wat waren de hoogte- en diepte punten?
Sterke start, pijnlijk middenstuk en een wonderbaarlijke her opstanding.
Wat is doorheen de jaren (naast digitalisering) de grootste verandering?
Het overaanbod, het vluchtige, het nooit genoeg, het vergankelijke.
Er is (mede dankzij het succes van Whispering Sons) een hele (her)opleving van postpunk? Speelt dat in jullie voordeel?
Wij zijn daar niet mee bezig met het spel der voordeel. De identiteitsstempel die we dragen is niet gerelateerd aan een stijl. We absorberen en staan open. We horen nergens echt bij maar zijn overal inzetbaar.
Door deze crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke bij jullie? En welke impact heeft dat op de band?
Op ons heeft het geen impact gehad. We zijn onafhankelijk. ‘Wilma’ was onze drijfveer, ze werkte op alle vlakken mee. Ze was geduldig, lief maar vastberaden. Ook heeft ze een hoge beschermingsfactor op ons uitgeoefend.
Hoe ga je als band, muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Met de achterliggende gedachte dat paniek een slechte raadgever is. Het is niet iedereen gegeven de tijd te doorstaan in sociaal verantwoord gedrag. Kijk maar naar de cijfers.
Zijn er geen mogelijkheden om jullie album online (via sociale media) voor te stellen. Je ziet overal filmpjes verschijnen, hoe sta je daar tegenover?
Positief, de bereikbaarheid is ongelimiteerd. Het biedt de kans om zelf je songs te kiezen, makkelijk en goedkoop. We zijn aanwezig op de sociale media met de mogelijkheid tot downloaden.
Wat zijn de plannen na deze crisis eigenlijk?
Terug het podium op. Tevens voorbereiden op de opvolger van ‘Wilma’.
Zijn daar ook tourplannen bij in het najaar (als alles doorgaat)
Neen, geen tourplannen. We zitten niet in een dergelijke positie. In het spel van vraag en aanbod scoren we laag. Op een of andere manier schijnt men de weg naar Struggler moeilijk te vinden, ondanks uitstekende reacties van pers en publiek.
Jullie gingen normaal ook spelen in my hometown Lokeren, al een nieuwe datum geprikt?
Wat een geweldige reminder, we gaan daar werk van maken.
Om af te sluiten, dat is een vraag die ik iedereen stel, wat is jullie mening over Spotify? Of geniet je voorkeur meer dingen als bandcamp (die wel aan de artiesten hebben gedacht in deze crisis)?
Ik kan de draagkracht van beide niet inschatten. We zijn daar pas vrij recent aanwezig. Ik neem aan dat beide hun bestaansrecht weten af te dwingen
Tot slot, het is moeilijk of onmogelijk jullie plaat aan te kopen op concerten (helaas) ; zijn er andere mogelijkheden ‘online’ geef gerust enkele links
https://struggler.bandcamp.com/
https://open.spotify.com/artist/0mBJy5GCuhKHE1zWvNMbmu?si=Hk2f06YGScuoDrwtNptuuw
https://www.facebook.com/strugglerofficial/
Bedankt voor dit fijne gesprek dat we zeker face to face over doen als alles weer ‘normaal’ is, of gaat het ooit echt normaal worden denk je? (uw mening geven mag om af te sluiten)
Het is wachten op een vaccin of tot het gewoon ophoudt … de antwoorden komen altijd achteraf.
Dick Descamps en Luc Dufourmont hadden enig succes in de jaren '90 met Ugly Papas waarmee ze in HUMO's rock Rally 1990 hoge ogen gooiden. Beide heren richten later ID!OTS op samen met enkele jonge, talentvolle artiesten als Wouter Spaens, gedreven gitarist die zelfs wordt vergeleken met Jimi Hendrix. En Tom Denolf, een drummer die wordt omschreven als ‘the bastard kid of Mario Goossens’. Deze laatste werd in 2018 door de al even gedreven Minco De Bruin vervangen. IDIOTS zijn volop bezig aan een gloednieuwe EP die in het najaar op de markt zou moeten komen. Dit, en natuurlijk hoe je als mens omgaat met zo een crisis waar we nu in leven, waren genoeg om de band enkele vragen te stellen. Dick Descamps stond ons graag te woord.
Om met de deur in huis te vallen. IDIOTS bestaat sinds 2012, ondanks enkele fijne releases vind ik jullie muziek vooral op het podium tot zijn recht komen. De muziek smeekt om live gebracht te worden. Wat is jullie mening hierover?
Eerst was er inderdaad onze live reputatie, maar die hebben we op elk album zo goed als mogelijk proberen vast te leggen. Tot nog toe is dit volgens ons telkens wel gelukt, maar live heb je natuurlijk die extra insteek: volume, interactie met het publiek, een pintje, ..
Het is vooral een kruisbestuiving tussen jonge wolven en mensen met levenservaring (om me zo uit te drukken ?) dat opvalt binnen de band. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Luc Dufourmont en mezelf, de twee ‘mensen met levenservaring’, kennen elkaar al van in 1989. Toen bij Ugly Papas, later bij Two Russian Cowboys, en nog een hele rits bands. Ondertussen is hij al 31 jaar (OMG) mijn compagnon de route. Wouter Spaens zijn we onderweg tegengekomen toen hij bij The Smoking Dog speelde. Minco De Bruin werd in 2018 ingelijfd via audities toen onze vorige drummer er de brui aan gaf.
Zorgt deze generatiekloof niet voor conflicten?
Het generatieverschil heeft nog nooit echt voor conflicten gezorgd. Qua smaak zitten we allen op dezelfde golflengte. Het is integendeel zo dat we elkaar constant nieuwe of oude muziek leren kennen. Zo leerde ik via Wouter o.a.Vulfpeck of Ty Segall kennen. Het is een mooie, natuurlijke kruisbestuiving uit verschillende decennia muziekgeschiedenis.
Muzikaal is het moeilijk jullie te labelen, daarom houd ik trouwens zoveel van IDIOTS, hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Het is vooral gevarieerd. Er wordt gepikt uit verschillende genres, om dan één geheel te vormen. Soms punk (en niet die smurfenpunk die je veel hoorde in de jaren 90), soms dansbaar, een snuifje blues, …
Een van de reden van dit interview is de release van een nieuwe single eind april. Wat staat er nog allemaal op het programma voor IDIOTS?
Eind augustus gaan we - corona-proof - de studio in om een tweede EP ‘Fall’ op te nemen. Het logische vervolg op de EP ‘Spring’, die we eerder dit jaar uitbrachten. Bedoeling is om deze 2 EP’s begin volgend jaar op 1 vinyl te persen in beperkte oplage.
Er is eind mei ook een nieuwe EP op de markt gebracht, hoe waren de reacties tot nu toe?
Daarover kunnen we niet klagen eigenlijk. De singles “Lipstick Glamgirl” en “Lonewolf” , die er uit voortvloeiden , werden opgepikt door radio Willy, en we staan nu ook in de BRUUT playlist van StuBru.
Is het eigenlijk in deze tijden van digitalisering nog nodig iets op plaat uit te brengen? Heeft dat nog zin?
Ik heb zelf nog altijd graag die magie van een vinylplaat. Uit de hoes halen, plaat opleggen, de informatie of teksten lezen, … Er bestaat nog altijd een niche markt daarvoor. Anderzijds wordt er meer en meer de nadruk gelegd op het (digitaal) releasen van singles. Om regelmatig onder de aandacht te komen, en vervolgens aan optredens te geraken. Daar komen momenteel de meeste inkomsten uit voor bands.
Wat is jullie mening trouwens over streaming via Spotify? Is bandcamp of zo geen beter alternatief?
Eerlijk gezegd ben ik niet zo vertrouwd met bandcamp. Ik zal het eens moeten uitpluizen. Misschien ligt daar de sleutel tot het grote succes?
Laten we het ook over deze corona tijden hebben. Uiteraard zijn er veel plannen in het water gevallen wegens die corona crisis. Hoe ga je daar als band (maar ook als mens) mee om?
Het is eigenlijk een hallucinante periode. Anderhalve meter afstand, mondmaskers, enkel essentiële verplaatsingen. Broodnodig om de pandemie onder de knie te krijgen. Het voelt echt aan als een oorlog. Wij zijn onmiddellijk gestopt met repeteren. Ondertussen hebben we sedert kort de draad weer opgepikt zodra het toegestaan was. Mens dat deed deugd.
Welke plannen zijn er in het water gevallen eigenlijk?
Vooral de optredens die zijn weggevallen. Daarmee zouden we de opnames van onze EP gaan financieren. We zijn er creatief mee omgegaan, en hebben een soort van fundraising opgezet. Mensen kunnen vooraf intekenen voor de vinyl die begin volgend jaar uitkomt. Dit kan nog steeds via deze link: bit.ly/2VdW6Hu Via een tombola kan je zelfs een stofzuiger winnen.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis? Ik heb al enkele live optredens zien staan in november?
Uiteraard is er de release van de EP ‘Fall’ in het najaar, en de vinyl begin volgend jaar, en hopelijk komt er dan een zondvloed aan optredens bij.
Waar zouden jullie graag nog eens optreden?
We treden overal graag op, maar Chokri mag het altijd eens vragen om op Pukkelpop te komen spelen. Of zalen als de AB, de Vooruit e.d.
Wat geniet jullie voorkeur, een groot podia of een kleine pub of club? En waarom?
Elk podium heeft zijn charme. Een groot podium geeft ook wel een kick, maar in kleinere clubs kan je veel meer inspelen op het publiek. Luc is daar heel straf in.
Jullie (of sommige toch) zitten ook nog in andere projecten? Of niet? In elk geval hoe valt dit allemaal te combineren?
Luc en ik spelen nog steeds bij Two Russian Cowboys. Ook Wouter en Minco zitten op dat vlak niet stil. Het is altijd een beetje puzzelen om de agenda’s gesynchroniseerd te krijgen, maar het lukt wel steeds.
Om af te sluiten, waar kunnen mensen jullie merchandiser kopen? Geef gerust enkele links of zo
Op onze website kan je terecht voor platen, cd’s, en t-shirts.
https://www.idiotsmusic.com/
Pics homepag @Gregory Vlieghe
Eternal Breath - Kenny Geerts - Wij zijn een zeer leuke hechte vriendengroep waar iedereen zijn eigen nodige inbreng heeft. Dit maakt ons keihard en zeer gemotiveerd om door te gaan met nieuwe nummers
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo’s , (1997) ‘Empire of Eternity’,(2002) ‘Symphony of Agony’ en (2006) ‘Welcome To Hell’ en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , ‘The Joker’, die overal heel goed werd ontvangen. Ook op de podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden en klaar te zijn om een nieuwe bladzijde om te slaan. In mei 2019 wordt een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos', waar de band nog maar eens zijn eigen heavy metal grens verlegt en heden en verleden perfect met elkaar weet te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel. Ondertussen zijn we een jaar verder, en maakt Eternal Breath reeds plannen voor nieuw werk. We hadden een fijn gesprek met Kenny Geerts over verleden, maar vooral toekomst van de band. En hoe ze omgaan met deze corona crisis.
Om te beginnen, hoe gaat het met de band op het moment?
Zeer goed, de promo van ons nieuw album werkt nog op volle toeren. Werken rustig de ideetjes af die we in het hoofd hadden en blijven onze focus zetten op de toekomst!
Ruimschoots een jaar geleden brachten jullie een nieuwe plaat uit. Hoe waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend. Wij kregen heel wat mooie reviews, als ook 2 kleine touraanbiedingen die we met 2 handen vastgrepen. We hebben het album mooi en wijd kunnen voorstellen, tot over de landgrenzen.
Toen ik jullie eind vorig jaar zag optreden had ik ook een interview, daaruit bleek dat jullie aan een derde album bezig zijn. ‘’2020 zal sowieso een jaar worden waarin de focus op het schrijven van een derde album komt te liggen’’ . Hoever staat dit nu?
Wij hadden onmiddellijk na het nieuwe album alweer mooie ideetjes die we samenlegden tot enkele nieuwe nummers. 2 ervan waren ruimschoots af tot we in lockdown gingen en de repetities stil kwamen te vallen. Dit heeft ons thuis wat tijd gegeven om met nieuwe riffs af te komen, maar het meeste wordt geschreven op de repetities zelf. Dus dit kwam toch wel even stil te liggen... na de lockdown gingen we er weer volop tegenaan!
Welke richting zal die nieuwe plaat uitgaan? Een andere wending dan de vorige platen?
We blijven natuurlijk Eternal Breath en zullen dezelfde stijl opgaan, maar toch met nieuwe uniekere ideetjes. Het zou misschien wel iets sneller durven gaan, dit gepaard met alweer een mooie variatie van o.a. snelle, stevige en wat lossere nummers. Dus je kan het een andere wending normen maar nog steeds zal het een Eternal Breath plaat worden.
Op het festival Blast from the past viel me op hoe jullie een solide band zijn geworden waar iedereen meer dan ooit dezelfde kant uitkijkt; ben je het nog steeds mee eens?
Wij zijn een zeer leuke hechte vriendengroep waar iedereen zijn eigen nodige inbreng heeft. Dit maakt ons keihard en zeer gemotiveerd om door te gaan met nieuwe nummers. We kijken ook gelukkig dezelfde kant uit en hakken zonder veel moeite knopen door. Dit bracht ons tot nu toe tot waar we reeds gekomen zijn. Meer van dat!
Ik heb jullie ook akoestisch zien optreden. Een fijne beleving die voor herhaling vatbaar is?
Dit was een normaal een ‘eenmalig’ optreden, die we voor Geert Fiew, die ons al veel hielp met tal van projecten, met heel veel plezier in elkaar wilden steken. Dit optreden werd zeer goed ontvangen en we willen dit zeker nog opnieuw doen, Dit maakt de band weer wat toegankelijk bij iets rustigere evenementen!
Bestaan er nog mogelijkheden in die richting? Misschien een akoestische plaat uitbrengen?
Het zou leuk zijn om wat akoestische nummers op te nemen, misschien komt dit als bonus trackje op de volgende plaat, wie weet, maar onze focus ligt voorlopig op waar we het best in zijn, stevige Eternal Breath nummers maken en dan zien we wel verder.
De plannen voor 2020 zijn door deze corona crisis wellicht in het water gevallen. Wat waren die plannen eigenlijk? Hoe ga je daar als muzikant (ook als mens) mee om?
Wij hadden een rustig voorjaar gepland en maakten hier goed gebruik van om nieuwe ideetjes samen te leggen, en een nieuwe videoclip uit te brengen. De videoclip werd opgenomen enkele dagen voor de lockdown, wat maakte dat we extra tijd hadden om deze samen te stellen en vroeger uit te kunnen brengen dan voordien haalbaar zou geweest zijn!
Wij zijn super dankbaar aan de organisatoren die livestreamings in elkaar steken en onze muziek gebruiken. Onlangs stonden wij op plaats 22 van de top 100 zwaarste Belgen, deze week werd “Need for Speed” nog op Classic 21 radio gespeeld. Zo’n dingen doet de band meer dan goeds!
Zal de muziekwereld (of metal wereld) deze crisis overleven denk je? En hoe
Hopelijk valt het allemaal wat rustig op zijn plooi. Events waar het publiek allerlei regeltjes opgelegd krijgt, is iets dat iedereen wilt vermijden, maar dit virus zal ons wellicht nog even de baas zijn. Wij hopen dat alles snel achter de rug is, zodat events, bands en dergelijke de motivatie niet verliezen!
Dat ‘drive in ‘ gebeuren gaat niet door, hoe stonden jullie daar tegenover?
Wij vonden het een leuk idee omdat mensen op allerlei manieren toch de muziek industrie niet kwijt wilde in deze periode. Mensen komen constant met innovatieve manieren om dit op een schappelijke manier te kunnen brengen, echter zijn er tal van regels die dit idee al snel weer opdoekten. Hoewel dit in Duitsland wel perfect lukte! Wij zouden alleszins geen nee zeggen om op zo’n manier eens een showtje te kunnen brengen…
Er zijn ook festivals via live streaming (zoals onlangs nog een jazz festival) hoe staan jullie tegenover dit concept?
Dit is een leuk ideetje om deze stille periode te overbruggen, Maar dit zijn vooral shows die niemand iets opbrengen. Naar de fans toe is dit alleszins wél zeer tof! Hopelijk is dit natuurlijk snel over, zodat de industrie terug een inkomen heeft en door kan gaan met wat iedereen bezig was!
Je ziet links en rechts wel filmpjes verschijnen, een mooi alternatief voor het wegvallen van live shows? Wat is jullie mening hierover?
Alles wat de band actief en zichtbaar houdt is super! Zoals eerder gezegd leverden wij hier ons steentje bij min of meer , met het uitbrengen van onze nieuwe musicvideo in de coronaperiode. Dit werd goed ontvangen. Mensen zitten meer achter hun Pc en dan moet je langs de andere kant ook wat innovatief zijn om je band op deze manier toch steeds in het vizier te kunnen brengen.
Het is alleszins ook erg leuk allerlei filmpjes te zien van andere bands hoe zij hun tijd doorbrengen in deze periode!
Wat zijn de verder plannen na deze crisis?
Goed repeteren, zeer veel nieuwe ideetjes bijeenbrengen en plannen voor de toekomst maken! Hopelijk kunnen wij toch nog wat shows versieren ondanks de moeilijke voorbereidingen van eventorganisatoren. Ook hopen wij een nieuwe tour te maken om ‘World of Chaos’ nog verder te kunnen promoten.
Ook zal er dit jaar terug een nieuwe (live) video worden uitgebracht.
O ja, de band bestaat volgend jaar 25 jaar! Dit zullen we zeker niet zomaar laten passeren
Doet de band ook optredens in het najaar (normaal gesproken) en waar?
Doordat de corona crisis sinds het voorjaar toesloeg hebben weinig organisatoren toekomstplannen willen maken. Wij hebben dit jaar nog maar 1 show geboekt in december, de volgende shows worden stilaan geboekt voor in het voorjaar van 2021.
Tot nu toe hebben wij geen enkel optreden moeten aflassen of uitstellen.
Waar kunnen de mensen (nu er geen festivals zijn) jullie merchandiser aanschaffen? Geef gerust enkele links
Zeer leuk nieuws: merchandise zal spoedig kunnen worden aangekocht in onze nieuwe webshop waar nu aan gewerkt wordt. Onlangs vernieuwden we onze website volledig en een officiële webshop zal de kers op de taart worden! https://www.eternalbreath.be/
Zijn er nog aanmerkingen of opmerkingen zet ze gerust hieronder
Wij hopen onze fans en vrienden zeer snel terug te zien, hopen snel terug te mogen shredden op het podium en onze muziek zo goed en ver mogelijk te kunnen verspreiden!
Nog eens een kleine reminder: Eternal Breath bestaat 25 jaar in 2021, en dit zullen we niet onopgemerkt laten passeren! Rock on!
Nederlands 
Français 
