Wardruna - livestream - albumvoorstelling ‘Kvitravn’
Op 22 januari wordt het nieuwe album van Wardruna gereleased. De nieuwste worp heet ‘Kvitravn’ en wordt onder de vleugels van Sony Music uitgebracht. Naar aanleiding hiervan werd Musiczine uitgenodigd voor een exclusieve online albumpresentatie via Zoom met frontman en bezieler Einar Selvik. Wat volgt was een openhartig gesprek over Noordse mythologie, spiritualiteit, traditionele instrumenten en uiteraard de nieuwe plaat.
Wardruna is een Noorse folkband die in 2003 gevormd werd door Einar Selvik, die ooit nog drummer was bij Gorgoroth en probeert de Noorse cultuur te eren door traditionele instrumenten (waaronder harp, geitenhoorn, lier) een prominente rol te geven in zijn muziek. Het laatste album ‘Runaljod – Ragnarok’ (2016) werd lovend onthaald en piekte o.a. in de Amerikaanse Billboard World Music album chart op nummer 1. Verder heeft Wardruna wezenlijk bijgedragen tot de muziekscore van de populaire tv-serie ‘Vikings’, Selvik was zelfs twee keer in het programma te zien en te horen.
Onlangs nog componeerde hij muziek voor de welbekende videogame ‘Assassin’s Creed Valhalla’. Nog een interessant weetje: samen met Enslaved kreeg Wardruna in 2014 de opdracht van de Noorse regering om een muziekstuk te schrijven en uit te voeren ter gelegenheid van het 200-jarig bestaan van de Noorse grondwet.
Selvik verwelkomt ons digitaal door een stukje te spelen uit “Munin”, track 6 op het nieuwe album. ‘Munin’ is, naast ‘Hugin’, een van de twee raven van Odin, die na een dag vliegen over de wereld verslag uitbrengt bij zijn baasje. Onmiddellijk wordt duidelijk dat ook nu weer symboliek en animisme een belangrijke rol spelen in de muziek van Wardruna.
Toen de vraag gesteld werd waarom het album ‘Kvitravn’ (‘witte raaf’) heet, antwoordt Selvik dat de raaf een centrale figuur is in de Noorse mythologie en dat witte dieren feitelijk speciaal zijn in vele culturen. Ze hebben een magische en profetische waarde, want ze staan meestal voor verandering. Kvitravn is ook Selviks artiestennaam, hoewel dit geen verband houdt met de naamkeuze van het nieuwe album.
Net zoals bij de andere albums ging er ook hier een lang proces aan vooraf om het te maken. Gewoon de studio induiken en de liedjes opnemen zat er niet in. De muziek moest organisch groeien, zei hij, en is diepgaand en persoonlijk. De grote inspiratiebron is ook nu weer de natuur of net het ontbreken ervan (en het verlangen ernaar). Wandelen is zijn voornaamste muze geweest. Hij geeft ook nog mee dat als de natuur en het landschap veranderen, dat ook zo is met zijn muziek. Die is namelijk onderhevig aan de natuurlijke context.
Het album was al voor corona klaar, maar de pandemie versterkte de gedachtegang die in de plaat schuilt: dat we ons als mens niet als overheerser maar net nederig moeten opstellen. Hij verwijst naar een cyclisch gebeuren waarvan de geschiedenis getuige is.
Op de vraag hoe hij zich als muzikant voelt, antwoordt hij zonder te willen pochen dat hij meer dan een banale muzikant is. Hij voelt zich soms een muzikale archeoloog en dat bevalt hem wel. Naast het vereren van de eigen roots, probeert hij immers ook cultuur en geschiedenis over te brengen. Hij doet wat nodig is om zoveel mogelijk te weten te komen over bepaalde instrumenten en de Noordse mythologie. Hij heeft gelukkig veel geleerde vrienden over de hele wereld die hem de nodige informatie verschaffen, maar zijn aanpak is uiteraard niet academisch van aard.
Van sommige vergeten traditionele instrumenten laat hij een replica maken en probeert dan te achterhalen hoe ze bespeeld moeten worden.
Einar Selvik gaf in het verleden trouwens ook lezingen over zijn samenwerking met historische musici aan universiteiten als Oxford, Denver, Reykjavik en Bergen. Internationale topwetenschappers op het gebied van Oud-Noorse studies gebruiken ook het werk van Selvik om te illustreren hoe muziek in vroegere tijden in Scandinavië uitgevoerd zou kunnen zijn.
Tot slot hoorden we nog een fragment uit “Andvevarljod”, het laatste lied op het album, dat voor de gelegenheid akoestisch gebracht werd. Vrij vertaald betekent de titel: ‘Het lied van de nornen’. De nornen of schikgodinnen zijn drie mythologische zusters (Urd (‘wat ooit was’), Verdandi (‘wat geboren wordt om te zijn’) en Skuld (‘wat zal zijn’) die het noodlot bepalen van de mensen en goden.
Selvik is duidelijk trots op dit album. Zijn grote hoop is dat het inspirerend kan werken voor de luisteraars. De (poëtische) teksten die hij schrijft, staan open voor interpretatie en persoonlijke invulling.
De single “Kvitravn” is nu al te beluisteren via de verschillende mediakanalen. Verder zal Wardruna op 17 juni op Graspop spelen en 19 november in Cirque Royal in Brussel, als de (corona)nornen ons gunstig gezind zijn natuurlijk…
De tracklist: 1. Synkverv 2. Kvitravn 3. Skugge 4. Grá 5. Fylgjutal 6. Munin 7. Kvit hjort 8. Viseveiding 9. Ni 10. Vindavlarljod 11. Andvevarljod
Organisatie: Sony Music ism Wardruna
B'Rock Orchestra is een collectief aan klassieke muzikanten die al vijftien jaar bezig zijn op nationale en internationale podia , met muziek van Monteverdi tot Haydn. In normale omstandigheden staan ze met tachtig op het podium. Een vloedgolf aan strijkers en blazers die verleden en heden verbinden tot een magisch mooi geheel. Helaas bleek dit nu onmogelijk …
Met tien man (en vrouw) sterk stelde B'Rock Orchestra ‘Beethoven Symfonie 1’ voor in de Oude Vismijn, Gent op 26 september ll,, helemaal coronaproof uiteraard. Dit concert werd nu uitgezonden via streaming, zodat de mensen thuis konden genieten van dit adembenemend mooi spektakel.
Cello en contrabas vullen over de hele lijn elkaar perfect aan, terwijl viool klanken de oorschelpen strelen; blaasinstrumenten als klarinet en horn klinken schoon en vormen de kers op de taart.
“I Allegro Con Brio” lijkt muzikaal de rode draad in de volledige set. Het is prachtig hoe de drie violisten elkaar op vaak speelse wijze aanvullen; een glimlach kunnen ze niet onderdrukken. De horn en de klarinet doen de sound open breken, waarna contrabas en cello het orgelpunt vormen.
In een later stadium gaat het collectief eerder omgekeerd te werk. Alle registers worden soms open getrokken, de violiste op zich gaat een meer ingetogen weg in op “II Andante Cantabile Con Moto”, waarna de sound opnieuw compleet wordt opengetrokken naar een overdonderende climax.
Je krijgt een gevarieerd aanbod; er is de perfectie in de instrumentatie, dat wordt gecombineerd in tonnen spelplezier. Opvallend aan B'Rock Orchestra is dat ze gebruik maken van historische instrumenten, van o.m. het blazerscollectief die dit doet door gebruik te maken van die horn. Een bewijs te meer van die lijn in klassieke muziek tussen verleden en heden, voortdurend met oog op de toekomst van het genre.
Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in de schoenen staan. B'Rock Orchestra gooit hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Uiteraard is de compositie van Beethoven sowieso van onaardse schoonheid, die na al die eeuwen nog steeds veel mensen ontroert. Het wordt door B'Rock Orchestra met kennis van zaken gebracht en raakt je erg diep.
In dat klein uurtje wordt de ‘Beethoven Symfonie 1’ creatief uitgediept. Een magisch klankentapijt en kruisbestuiving van viool, blaasinstrumenten , cello en contrabas. Het raakt ons telkens opnieuw tot we er, ‘zen’, stil van worden …
Line Up: Jacob Lehmann (Viool) Jivka Kaltcheva (Viool) Raquel Massadas (Viool) Manuela Bucher (Viool) Benjamin Glorieux (Cello) Tom Devaere (double bass) Nicola Boud (Klarinet) Geert Baeckelandt (Klarinet) Jeroen Billiet (Horn) Mark De Merlier (Horn)
Setlist:
Ludwig van Beethoven - Sextet in E-Flat Major , Op 81b
I Allegro Con Brio
II Adagio
III Rondo: allegro
Ludwig van Beethoven - Symphony nr. 1 in C Major (arr. Carl Frierich Ebbers)
I Adagio Molto - Allegro Con Brio
II Andante Cantabile Con Moto
III Menuetto (allegro molto e vivace)
IV Adagio - Allegro Molto e Vivace
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
“Without music, life would be a Mistake”, dixit Friedrich Nietzsche. Het valt in twijfel te trekken of de man het werkelijk heeft gezegd, maar de woorden zelf, daar bestaat er geen twijfel over. Live-muziek kan een drijfveer zijn, een motivator, dat extra duwtje in de rug. Laat dat nu net zijn wat we in deze bizarre tijden missen. Gelukkig is er het initiatief ‘Sound of Ghent’ , die de Gentse muziekscene letterlijk een podium geven.
Ook Wolker krijgt de eer om zich te vestigen in het arsenaal dat o.m. Democrazy voor ons in petto heeft en de eer is wederzijds. Dit duo werd in oktober nog tweede in de Humo’s Rock Rally en mocht al in Belgiës mooiste concertzaal ‘De AB’ spelen als voorprogramma van ‘High Hi’.
Getokkel op de bongo’s en handgeklap geven het startschot van “Follie douce” en een optreden vol van energie, want dit is wat Wolker zo goed maakt: slim gebruik van loopstations, heerlijk melancholische zangstem, solide drums. Dit alles resulteert in een sferische opbouw van jewelste. Femke en Gert-Jan doen je aan hun lippen hangen en hunkeren naar meer. Ze nemen je mee in een droomwereld waar je op wolken (of beter op ‘Wolker’ *) lijkt te lopen en halen je dan zacht doch zeer effectief neer met hun climax.
Het summum van deze weemoed (in de meest positieve zin) wordt in je gezicht gesmeten met persoonlijke favoriet “Dream state”. Het engelengezang als backing vocals in combinatie met de zachte woorden van de frontman zorgen voor een ervaring gelijkaardig met een openbaring: “Juist. Dit. Is. Muziek.”
Afsluiten doen ze met 2 kleppers, “Talking minds” is wat er in het woordenboek staat bij het trefwoord perfecte opbouw. Het hele nummer doet je smachten naar, om het in termen van In De Gloria te zeggen, de ontploffing. Net wanneer je denkt ‘Hier gaan we’, eindigt het nummer. Een gedurfde, maar een geniale keuze.
Wanneer “Situations” losbarst in een gitaarsolo, wordt de eindspurt ingezet. Nog een keer alles geven.
Na 6 nummes bereikt Wolker de eindmeet. Wij hebben er enorm van genoten, we hopen zij ook. Ik kijk er alvast naar uit om ze nog eens live te zien. Met publiek. Met nog meer sfeer. En hopelijk met een debuutalbum.
(*Excuses voor deze slechte mop. Corona got me like…)
Setlist: Folie Douce, Trenches, Dream State, All Nighter, Talking Minds, Situations
Organisatie: Democrazy, Gent
Evanescence - livestream - Een emotionele rollercoaster
Het is voor iedere muzikant, kunstenaar of artiest die actief bezig is met 'creëren', een op zijn minst raar jaar. Door de coronacrisis zijn live optredens uitgesteld en vallen velen in een zwart gat. Maar wat wel boven komt , is de tijd om meer muziek en songs te schrijven.
Dit kwam o.m. tot uiting tijdens het interview met Amy, zangeres en frontvrouw van Evanescence (***1/2) dat ze net vóór de sessie in de Falcon Studio in Nashville had met haar fans die naar de streaming zaten te kijken. De streaming ging door op 5 december. Ondertussen meldde de band dat in maart 2021 een gloednieuwe plaat uitkomt 'The Bitter Truth'. Zie ook de nieuwsflash daarover: http://www.musiczine.net/nl/news/item/80330-evanescence-releasedatum-the-bitter-truth-in-maart-2021-nieuwe-single-uit.html
De show die ongeveer 45 minuten duurt, werd opgenomen in oktober van dit jaar in de Rock Falcon Studios waar Evanescence ook zijn nieuwe album opnam, en bevat een exclusief pre-show interview met zangeres Amy Lee. De band was ook in de live chat voor de eerste uitzending.
Interview: De streaming begint dus met een interview met Amy Lee. Ze beantwoordt enkele vragen uit de chat. Op de vraag wat het voor haar het meest belangrijke is , de muziek of de teksten, antwoordt ze. ''De muziek; de basis van een song is steeds hoe het klinkt, daarop schrijf ik de teksten. Maar de basis van alles is toch steeds de muziek zelf, daar gaat het om''. Op de vraag of er dit jaar ook iets positief is uitgekomen van deze crisis, gezien iedereen zich focust op het negatieve, vertelt ze : “Het is natuurlijk voor iedereen een zware tijd'' zegt Amy ''maar voor het groeiproces in het schrijven van songs en muziek componeren , was het eerder een - laat maar zeggen - rustgevende tijd. Je had plots meer tijd om je daar op te focussen en je moet je niet concentreren op van alles om op tour te gaan. Hoewel we de live optredens uiteraard missen. Dat is iets wat ik ook hoor van andere bands en artiesten. Meer tijd om met onze muziek intensief bezig te kunnen zijn. Daardoor is ons album ook al klaar geraakt''. Ze had het over haar keyboard , haar moederschap en ga zo maar door. Kortom: Een zeer mooi interview dat positieve energie uitstraalde, en ieder van ons zeer goed kan gebruiken ...
Optreden: De zenuwen in de studio waren enorm gespannen want Evanescence zou enkele nieuwe songs aan het publiek live voorstellen; ze brachten in deze live sessie ook enkele favorieten.
De opbouw bij Evanescence ligt altijd een beetje in dezelfde lijn. Amy gooit vocaal al haar emoties, frustraties en pijn tot vertwijfeling in de strijd. Door haar hoog stembereik raakt ze de gevoelige snaar van de luisteraar en bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel.
De muzikanten hebben een belangvolle inbreng en ondersteunen de vocals van Amy door een emotioneel klankentapijt. Prachtig !
Toch even deze bedenking. op zich is het een beetje jammer dat hier veelvuldig uit hetzelfde vaatje wordt getapt, maar aan de reacties te zien in de chatroom , genoten de fans echter met volle teugen. Bovendien, net die intens, emotioneel spannende sound en Amy’s kristalheldere stem zorgen voor rillingen, tot de laatste gitaarriedel en drumpartij. Het mooiste moment binnen de set was echter toen Amy helemaal op haar eentje, aan de piano, ingetogen ons hart deed bloeden van innerlijk genot.
We hopen stilletjes dat op de nieuwe plaat de band zijn comfortzone durft te verlaten; op basis van deze streaming bleef dit deels achterwege. Maar binnen deze 45 minuten bood Evanescence , sterk overtuigend, een emotionele rollercoaster aan.
Organisatie: Evanescence
Turpentine Valley - livestream - postmetal treedt uit de schaduw
Samen Jong in Deinze (Sjid) organiseerde een gratis livestreamconcert met Turpentine Valley vanuit Jeugdhuis Brieljant in Deinze. Vertrouwd terrein voor de band en de fans, want ze speelden er reeds minstens twee keer eerder. Ook inzake livestream was dit geen debuut voor Turpentine Valley, want eerder nog deden ze dat al voor hun label Dunk! Records.
Bij livestreams beoordelen we doorgaans op zaken als de interactie van de bandleden met de camera(s) en de mate waarin je kan vaststellen dat alles echt 'live' gebeurt. Dat is moeilijk bij Turpentine Valley. Op hun reguliere shows, met publiek voor het podium, zijn ze wars van enige interactie. Geen verwelkoming, geen aankondigingen van nummers, geen dankwoord voor het publiek, geen verzoeknummers. Allemaal om de postmetalfan helemaal mee te krijgen op hun instrumentale trip. Het zou gek zijn mocht dat voor de livestream plots veranderd zijn.
Misschien om dat aspect alvast wat te counteren werd de rechtstreekse livestream voorafgegaan door een vooraf opgenomen interview, in stemmig zwart/wit. Om het compact te houden werden de vragen weggelaten en kregen we enkel de antwoorden. Wie het uitgebreide interview van eerder dit jaar op deze site gelezen heeft, wist al grotendeels wat er verteld werd. Met het praatje voor de show leek dit wat op het concept van de ‘Toots Sessies’ op Canvas, met het verschil dat de band hier een volledig concert kan spelen en niet een schamel kwartier.
Vervolgens start het concert dan echt en meteen vallen een paar zaken op. Zoals dat één van de eerste reacties komt van Andreas Gneisberger uit München. Tot in Duitsland is Turpentine Valley nog niet geraakt voor een concert met publiek, maar dat is nu net de kracht van het internet en livestream: je bereikt ook die fans die anders misschien nooit de kans zouden hebben om de band live aan het werk te zien. Misschien een les om te onthouden voor als we na de viruscrisis opnieuw gewoon live willen gaan spelen.
Tweede zaak die opvalt: zijn de concerten van Turpentine Valley doorgaans in het duister gehuld, dan is er nu opvallend veel licht. Ter wille van de camera's uiteraard, maar dit verandert wel de beleving. Meteen hoopten we dat we nu ook wat (meer) gezichtsexpressie van de bandleden zouden kunnen waarnemen, maar daar staken drie zwarte mondmaskers een stokje voor. Het attribuut is uiteraard tekenend voor deze periode en deze manier van concerten beleven, maar voor mij hoefde het alvast niet. Dat het concert met liefst vijf camera's gevolgd wordt en het wisselen van de beelden zonder hapering verloopt, verdient een pluim.
Over naar de muziek zelf, want daar draait het toch om. Over de kwaliteit van geluid en beeld kunnen we weinig vertellen, want die verschilt voor elke luisteraar volgens het toestel waarop hij het concert volgt. De setlist was dezelfde als diegene die Turpentine Valley net voor de lockdown speelde, met zes van de zeven nummers van 'Etch' en het nieuwe "Parabel".
Met een livestream moet je keuzes maken. Omdat - bij wijze van spreken - de hele wereld meekijkt, wil je geen risico's nemen door een nummer te brengen dat je misschien nog niet helemaal in de vingers hebt. Aan de andere kant weet je dat de fans al een tijdje uitkijken naar nieuw werk.
Bij Turpentine Valey speelt in dit verhaal bovendien mee dat hun nummers doorgaans complex zijn en dat ze heel lang nadenken over welk nummer op welke plek past in de liveset.
Het is dus een mix van begrip en toch een lichte ontgoocheling als na de laatste tonen van “Trauma” de vertrouwde intro van "The One And Only" van Chesney Hawkes ingezet wordt als het doek valt.
Organisatie: Samen Jong in Deinze + Brieljant, Deinze + Turpentine Valley
John Ghost - Sound of Ghent - Een visueel vijfgangenmenu dat zorgt voor een oorgasme!
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en 'bowed guitar') en Elias Devoldere (drums, marimba en 'prepared glockenspiel').
Eén voor één muzikanten die hun sporen in en rond jazz ruimschoots hebben verdiend. De debuutplaat 'For A Year They Slept' is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje.
Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer een grens.
Onze recensie van deze release kun je hier nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Ook op het podium was dit het geval
Lees onze verslagen er maar even op na
- N9 Eeklo: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html
- De Casino Sint-Niklaas: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77585-john-ghost-explosions-in-the-sky.html
- TRIX Antwerpen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79993-wasdaman-john-ghost-muziek-met-een-hoek-af-gedrenkt-in-een-badje-boordevol-aanstekelijke-melancholie.html
In de Minard, Gent werd 'Airships Are Organisms' integraal voorgesteld via live streaming. Een optreden waarbij John Ghost weerom bevestigt waarom we hen zien als één van dé ontdekkingen 2019/2020.
John Ghost brengt zeer visueel muziek, waarbij alle zintuigen worden geprikkeld. Het gehoor uiteraard, want de klankentapijtjes die op elkaar worden gestapeld hebben zoveel kleuren dat de oorschelpen vanaf de eerste gitaarriedel, tot de laatste baslijn , piano en percussie/drum partij worden gestreeld op uitgekiende wijze. De geur en smaak, lijkt me moeilijker.
Vergelijk de set van John Ghost gerust met een heerlijk vijfgangen menu, vanaf het voorgerecht tot het dessert krijg je gerechten , die de smaakpapillen beïnvloeden.
De beelden die je voor de geest haalt, als je met de ogen gesloten zit te genieten van al die uiteenlopende klanken, doen je in een sprookjesachtige wereld belanden waar het steeds fijn vertoeven is en waaruit je niet meer wil ontsnappen.
John Ghost verstaat de unieke kunst om je tot gemoedsrust te brengen; maar bewandelt ook een pad, waar dreigende , donkere wolken boven het hoofd drijven, die je zelfs angst inboezemen. Zonder pijn weliswaar, maar spannend genoeg om op het puntje van je stoel te genieten.
De set start met Jo die op zijn gitaar, onder de piano van Karel, je letterlijk doet zweven in de huiskamer. Elias en Wim pikken er op hun gekende virtuoze wijze op in met glockenspiel. Rob’s sax kleurt verder de sound en zorgt voor een groovy ondertoon. De bas van Lieven vormt de kers op de taart, om de sound van John Ghost naar een climax te leiden en te doen ontploffen.
John Ghost brengt via deze streaming een puike live set; een visueel vijfsterrenmenu. Het klankentapijt werkt hypnotiserendin en biedt een intens gevoel van welbehagen; gemoedsrust wordt gecreëerd en de dansspieren aangesproken. Wat een oorgasme!
Organisatie: Democrazy, Gent
Tiny Legs Tim - livestream - Een overtuigende energieke, emotioneel beladen bluesroots set
Vorig jaar bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijf op de markt, 'Elsewhere Bound', die een typische blues-sfeer van de oude dagen uitstraalt, en waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in ‘het nu’ staat.
Check de recensies
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73162-elsewhere-bound.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73781-elsewhere-bound.html .
Ondertussen heeft de man, ondanks deze corona tijden, niet stil gezeten. Na een zomer tournee, weliswaar coronaproof, die hem naar Dranouter bracht, kwam er zelfs een nieuwe plaat op de markt 'Call us when it's over', lees gerust, Call Us When It’s Over (musiczine.net) .
De bedoeling was om die plaat ook live voor te stellen, maar dat gaat dus nog steeds niet. CC Belgica in Dendermonde geeft Tiny Legs Tim echter de kans het via live streaming te doen. Tim De Graeve brengt zijn songs niet solo, maar met zijn volledige band, met Toon Vlerick op gitaar, Mattias Geernaert op bas en Bernd Coene op drums dus.
Tim trekt , wellicht onbewust, de aandacht naar zich toe als hij zijn kunsten op gitaar vertoont, en als hij zijn kristalheldere , warme , emotionele stem in de strijd gooit. Maar hij geeft zijn muzikanten, één voor één virtuozen in hun instrument, de nodige ruimte om naar hartenlust te soleren.
Bij blues denk je prompt aan oude, gezellige pubs waar een ietwat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs speelt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is dus Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant, een oude ziel in een jong lichaam, wat als compliment bedoeld is, schreven we.
Tiny Legs Tim raakt ons hart , brengt de blues van vroeger en nu samen , en overtuigt live. Bewonderenswaardig van Tim & zijn team.
Tim vierde ook zijn verjaardag en wilde dit doen met een knallend bluesroots feestje. Hij legt de lat hoog, vocaal als instrumentaal. Enorm veel emoties komen boven bij het ingetogen werk. Soms worden alle registers opengetrokken , er ontstaat zelfs een energiek rock feestje dat de dansspieren aanspreekt.
Hij schippert tussen die gevoelige en de dansbaar rockende kant van de blues; niet vies van een experimenteel tintje. We beleven een top avondje blues; de eerste song was er meteen één om van te snoepen . Het enige minpuntje? We misten een live publiek , dat enthousiast reageert op zo’n genre . Na een goed uur smaakte dit naar. Maar het was heerlijk genieten op die aanstekelijke sound , een versmelting van bas , gitaar en drums . Tiny Legs Tim straalde een enthousiasme uit die zijn publiek inpakt en diep ontroert.
Tiny Legs Tim zet de bluesroots opnieuw in de schijnwerpers, solo als met band . Een schitterende, adembenemende , doorleefde set zette het overtuigend in de verf .
Organisatie: CC Belgica, Dendermobnde ism Missy Sippy + GERUIS
Wallace Vanborn - Sound of Ghent - Boenk! Erop!
Ook voor de release show van Wallace Vanborn’s ‘A Scalp For the Tribe’ wierp covid-19 enorm veel roet in het eten. Verschillende shows werden aangekondigd door de Democrazy (zelfs in tweevoud op één avond) en werden door dit gore virus steeds afgelast en uitgesteld.
Uiteindelijk bleef er één optie over: Wallace’ wou hun trouwe en zotte fans niet teleurstellen. Een officiële release-show was niet het doel (misschien gelukkig? – hebben we nog tegoed), maar ze beloofden om in kader van het ongelooflijk cool initiatief ‘Sound of Ghent’ (kwalitatief livestream aanbod van de Gentse muziekscene, meer info: https://soundofghent.be ) een live set te spelen. Jawel, u leest het juist: een echte live set!
Tickets waren verkrijgbaar aan een uiterst democratische prijs (wat een mooie geste trouwens van Democrazy!) en kort na aanschaf kreeg iedere ‘attendee’ een mailtje van Wallace’ zelf. Ze wilden hun fans zien tijdens hun live show , dus via het Zoom®-platform kon iedereen tijdens de set letterlijk live-publiek wezen voor Wallace’. Vraag je mijn mening? Dan is m’n verdict heel simpel: wat een ge-ni-aal initiatief!
De set startte meteen stevig met “Am I The One Looking for?”: het eerste nummer van Wallace Vanborn’s nieuwste langspeler ‘A Scalp For the Tribe’, dewelke voor het eerst in Ian Clements’ verwoording ‘de baarmoeder’ verliet op 15 november 2019. Hierna passeerden in een mix van nieuwe en verschillende oudere hits de revue (in onwillekeurige volgorde): “Supply and the Damned”, “Atom Juggler”, “Heart is Where the Home Is”, “Devolution”, “Revealers”, “Even A Broken Gury Is Right At Least Two Time A Day”, “There’s no T in Errorism”, “Rite Hands”, “Devil in A Brother”, “Regenerating Mantra”, “Cowboys Panda Revenge”, “Mastering Ascention”, “Wave Goodbye”,…
Het absoulute hoogtemoment van Wallace’s show was voor mij de meer dan uiterst strakke voorstelling van hun single en regelrechte monsterhit “From A To Yellow”. Dit nummer deed m’n ogen in november ’19 dat Wallace Vanborn ondanks hun monsteralbums, nog zo veel meer in petto hebben. En ook live, zat het er BOENK op.
Een Wallace’ concert is ook geen echte zonder hun oprechte en geniale humor, waarin men al lachende natuurlijk de waarheid zegt. Om te omschrijven in enkele citaten van Ian Clement:
“Liedjes in een vacuüm. We zetten samen in de baarmoeder. Welkom in de baarmoeder. We drijven.”
“Het is hier best gezellig in de baarmoeder.”
“We zijn blij dat jullie er er zijn, we hebben jullie nodig!”
Jawel: hits en ‘kiekevlees’ van begin tot einde. Wallace Vanborn is een band met groot internationaal allure. We hebben nog lang niet alles van hen gezien. Ik heb er meer dan veel deugd van gehad. Merci Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof.
Organisatie: Democrazy, Gent
Kosmo Sound is het project rond Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas) en Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt 'zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip , die elke zaal in de fik zet' . Onlangs bracht de band zijn album 'Antenne' op de markt. "Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een Dub jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en worden verlegd binnen een zomerse, groovy aanvoelende sound." schreven we.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80183-antenna.html
'Antenne' werd op 27 november voorgesteld via de live streaming in de Handelsbeurs, Gent.
De band staat in een cirkel opgesteld; ze staan voortdurend in contact met elkaar en soleren, wat zorgt voor een bijzonder aanstekelijk jazz/dub feestje.
De visuele effecten hebben een al even belangrijke rol. Er zijn disco ballen, ideaal voor de mood en de sfeer . Het wordt haarscherp in beeld gebracht; het beeld beweegt op de klanken die de band uit hun instrumenten tovert.
Kosmo Sound zorgt voor een perfect in elkaar gestoken streaming door de kwalitatief sterke verfilming en het psychedelisch aanvoelend dansfeestje in onze huiskamer. We laten ons gewillig meevoeren in het gevarieerd klankentapijt van Kosmo Sound.
Elke schakel binnen de band is even belangrijk; er zijn die bijzonder aanstekelijke baslijnen van Mattias Geernaert, die mooi worden aangevuld door het knetterend en verdovend epercussie/drum werk van Marius Couvreur. Verder smelt het samen met de saxvirtuositeit van Ambroos de Schepper. De sprankelende gitaarriedels van Edmund Lauret en Cyriel Vandenabeele en de keys van Bos Debusscher nemen ook hun deel. In z’n geheel hebben we een magische kruisbestuiving, die de dansspieren activeert, een warm gevoel vanbinnen geeft, en dus een gemoedsrust brengt.
Het feit dat er in de twee hoeken van de Ha een danser en een danseres lekker staan mee te bewegen op het podium , biedt een inspirerend visueel effect. Al deze elementen zorgen ervoor dat de band je hypnotiseert , en je in een diepe trance doet belanden zonder geestverruimende middelen. Het publiek in de huiskamer werd regelmatig aangesproken en er werd zelfs gechat na het concert. Twee bisnummers volgden.
In de Soundsystem cultuur gaan de dubmuzikanten een gevecht aan met hun instrumenten, waarbij ze om ter luidst elkaar op speelse wijze proberen te overtroeven. Ook hier weet Kosmo Sound het toe te passen. Ze jammen dus , verschillende laagjes klanken stapelen zich op speelse wijze op. Kosmo Sound heeft zijn naam niet gestolen en brengt een onaards aanvoelend klankentapijt tot leven; ze prikkelen de dansspieren, net als de twee dansers op het podium.
We missen het live gevoel bij zo’n muziek. Het bleef nu dus beperkt tot een wervelend jazz/ dub dansfeestje in de huiskamer. Een overtuigende live band!
Organisatie: Handelsbeurs ism Democrazy, Gent
Ter introductie: ''De IJslandse componist Jóhann Jóhannsson creëerde met klassieke invloeden en elektronica een unieke, vaak melancholische sound. Vlak voor zijn dood in 2018 contacteerde hij het Brusselse strijkensemble Echo Collective voor een nieuw project”. In zijn nagedachtenis brengen ze ‘12 Conversations With Thilo Heinzmann’, twaalf prachtig uitgepuurde composities, ontdaan van alle elektronische ballast. Het ging door in de Handelsbeurs, Gent op 8 oktober, toen nog met beperkt publiek. Op 24 november kreeg het publiek de kans om via streaming deze bijzonder hartverwarmende avond strijkers magie te herbeleven.
Jóhann Jóhannsson was een uitzonderlijk getalenteerde muzikant en componist die op uitgekiende wijze er in slaagde om klassieke muziek bereikbaar te maken voor een ruim publiek. Hij kon experimenteren in die klassiek getinte muziek en kon de comfortzone voortdurend verlaten. Die avontuurlijke aanpak intrigeerde Echo Collective. Op die manier gaan ze graag tewerk. Recent hoorden we het nog op hun prachte plaat 'The See within'. De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80256-the-see-within.html .
Strijkers vormen de rode draad, het is een voortdurende uitdiepen van viool en cello die je hart beroeren , ontroeren , en je brengen naar sprookjesachtige oorden. Zoals Johann Johannson het op unieke wijze kon, slaagt ook Echo Collective erin om je dat intense gevoel van welbehagen te bezorgen. Opmerkelijk is een subtiele knipoog naar het experimenteren met de strijkers. Echo Collective verlaat het pad van de klassieke muziek en pleegt graag stijlbreuken. Het mooie is de puurheid hoe elke song wordt gebracht; zonder elektronische inbreng; eerder gedragen door die prachtige viool en cello drijft Echo Collective het tempo elke keer op naar een intens hoogtepunt dat zo hartverwarmend klinkt dat je er als mens stil van wordt.
In een interview vertelde de band wat eigenlijk het grote verschil is tussen populaire muziek en klassieke: '' Ik denk dat het echte verschil tussen klassieke muziek en de meer populaire genres in toegankelijkheid is. Er zijn zoveel dingen die vergelijkbaar zijn, en de onderbouw van de muziek heeft dezelfde regels. Om welke reden dan ook, wordt klassieke muziek als moeilijk te beluisteren of te verbinden ervaren. En de codificatie van de klassieke beleving is nogal een afleidingsmanoeuvre voor het grote publiek. Daarvoor reikt deze wereld van neo-klassiek of postklassiek echt over die grenzen heen." De band zet het in de Handelsbeurs in de verf, in navolging van Jóhann Jóhannsson , die eigenlijk hetzelfde deed. Een mooiere ode aan deze grootmeester kon Echo Collective hem niet geven, door in eenvoud die grens voortdurend af te tasten en te verleggen.
Wij genoten op ingetogen wijze van deze avond; de strijkers magie, en de support was hartverwarmend. We zijn er zeker van dat Jóhann Jóhannsson er evenzeer intens kon van genieten hoe dit collectief zijn muziek aanpakte . Sjiek!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Collegium Vocale Gent - Philippe Herreweghe - Sound of Ghent - Für Jan van Eyck - Wereldpremière Arvo Pärt - De dunne lijn tussen verleden, heden en toekomst van Klassieke Muziek
Sint-Baafskathedraal
Gent
Ter introductie - ''Collegium Vocale Gent, het wereldberoemde ensemble van Philippe Herreweghe, vierde tijdens de voorbije editie van Gent Festival van Vlaanderen zijn vijftigste verjaardag. Op 22 september speelden ze een prachtig programma voor koor en orgel, met muziek van Monteverdi, Pärt, Bruckner en Messiaen. De kers op die verjaardag was de wereldpremière van Für Jan van Eyck, een gloednieuw werk dat de componist Arvo Pärt schreef in opdracht van Stad Gent.'' Dit werd gerealiseerd nav het themajaar rond schilder Van Eyck, waarin ‘De Aanbidding van Lam Gods’ centraal staat. Dit concert werd oorspronkelijk opgenomen in Sint-Baafskathedraal in Gent op 22 september ll.
Volgende info: “De uit Estland afkomstige Arvo Pärt (1935) creëert met zijn doorgaans religieus geïnspireerde muziek een volledig eigen klankwereld. Hij is wereldwijd een van de meest uitgevoerde hedendaagse componisten."
Na een adembenemend, wondermooi orgel intro, spant sopraan Annelies Brants de kroon. Ze doet ons naar adem happen met haar kristalheldere stem. Philippe Herreweghe is een dirigent die zijn muzikanten en koor kan aansporen; hij behandelt elk van hen erg respectvol. Het zorgt voor een hemelse kruisbestuiving die de religie van ‘Het Lam Gods’ bijna letterlijk tot leven wekt. De uitvoering duurde amper een half uur, wat eigenlijk zeer kort is . De opstelling was zeer eenvoudig, met het kerkorgel en het koor moest men niet te veel instrumenten verhuizen.
Van instrument tot stem … Elke schakel is even belangrijk . Het vormt één geheel, iets magisch en onbeschrijfelijk moois.
Verder was er de eenvoud in de aankleding, gebracht in die schone Sint-Baafskathedraal, letterlijk het orgelpunt voor een onvergetelijke avond genieten. Die schoonheid van wat eenvoud kan zijn, wordt uit de doeken gedaan. We genieten intens, veren recht uit onze stoel en zweven door de huiskamer. De kracht van de menselijke stem, het mooiste instrument ter wereld, is iets onbeschrijfelijks . Dié stem ontroert je en voert je weg naar verre oorden. Er ontstaat zelfs een relatie tussen verleden , heden en toekomst van de Klassieke muziek, gebracht door een gezelschap van getalenteerde muzikanten en vocalisten die de emoties van dit mooie stuk, zeer goed omvatten, door een traan weg te pinken van innerlijk genot.
Het 'Schitteren in eenvoud' zorgt hier voor een onvergetelijk totaalbeleven. Het Collegium Vocale Gent onder leiding van Philippe Herreweghe liet een diepe indruk na; we hoorden een sterk gebrachte professionele streaming.
De eeuwenoude muziek wordt door orgel en koor in een modern kleedje gestoken, zonder teveel te raken aan het origineel. Bij de uitvoering van klassieke composities kijken wij vooral hoe de uitvoerders ermee omgaan en hoe het gevoel in de muziek wordt gestopt. Dat gevoel zat ongetwijfeld goed, en de emoties raasden als een wervelstorm dwars door ons heen . Overtuigend dus!
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent
Meskerem Mees - Sound of Ghent - Een zacht deken boordevol aanstekelijke soul
Op 20 oktober had naar goede traditie in Vooruit , Gent het boeken evenement ‘Uitgelezen’ plaats. Helemaal in coronaproof stijl met mondmaskers en afstand houden. Voor deze editie ging het vaste panel Fien Sabbe, Anna Luyten en Jos Geysels een debat aan over een hele rits boeken. Ook Lize Spit zat aan de tafel nu, die met 'Het Smelt' in 2016 een pracht van een boek uitbracht. Wie nog? professor Bruno De Wever schoof mee aan. Schrijver Erwin Mortier mocht als speciale gast plaats nemen , om o.a. zijn nieuwste roman 'De Onbevlekte' voor te stellen. De heren en dames gingen een interessante discussie op gezapige wijze aan over verschillende boeken.
We geven ze hieronder op een rijtje en citeren:
Philip Roth - 'Het complot tegen Amerika'
De veelbekroonde Amerikaanse auteur Philip Roth - 'Portnoy's klacht', 'American Pastorale' - publiceerde in 2004 de politieke wat als-roman 'Het complot tegen Amerika'. Daarin schetst Roth een Amerika waarin luchtvaartpionier Charles A. Lindbergh de verkiezingen van 1940 wint. Roth vertelt hoe zijn eigen familie overleefde tijdens de fascistische, antisemitische Lindbergh-periode. 'Het complot tegen Amerika' bleef aan de vooravond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen nog steeds brandend actueel.
Simone Atangana Bekono - 'Confrontaties'
De zestienjarige Salomé Atabong zit vast in een jeugddetentiecentrum, omdat ze op een zomermiddag twee schoolgenoten ernstig heeft mishandeld. Ze probeert haar hoofd koel te houden tussen de andere meiden, irritante psychologen en treiterende begeleiders. Simone Atangana Bekono's debuut 'Confrontaties' is een adembenemende roman over het dorp, de vreemdeling, de haat en de liefde. "Onweerstaanbare literatuur!" - Erik Jan Harmens
Maggie O'Farrell - 'Hamnet'
Hamnet is een aangrijpende pageturner geïnspireerd op de zoon van William Shakespeare. Het is het verhaal van een zoon van een handschoenmaker die in navolging van de liefde zijn vaders regels aan zijn laars lapt, het verhaal van Agnes, de vrouw voor wie hij valt, en hun familie. Een verhaal over moed, verdriet en liefde, over de unieke band tussen tweelingen, en over een vlo die in Alexandrië op een schip richting Europa terecht komt. "Maggie O'Farrell bouwt een aangrijpende roman op rond Agnes en het onfortuinlijke jongetje. Zou het toneelstuk Hamlet over hem gaan?", schreef De Morgen.
Naast een fijne discussie over deze boeken, en de achtergrond van elk van hen , mochten de heren en dames ook enkele boeken tips geven. De avond werd afgesloten met een heuse tombola. Wij genoten met volle teugen van hoe de experts vol enthousiasme ons warm maakten voor het boeken aanbod, maar keken vooral uit naar de muzikale omlijsting.
Meskerem Mees (****) - Toen Meskerem Mees deze zomer optrad in Eeklo, in een organisatie van N9, schreven we : '' In den gevloerden bos deed Meskerem Mees in samenwerking met Febe Lazou haar intens mooie cello iedereen naar adem happen, en liet ons dan ook met een krop in de keel achter in een mooie hoek van de kamer waar het steeds fijn vertoeven is. Het eindpunt is echter zeker nog niet bereikt. Zoals een boom in het bos, ooit begonnen als een klein twijgje mits de juiste voeding en zorg, kan uitgroeien tot een volwaardige beuk of eik. Zo zien we ook nu een artieste aan het begin van haar kunnen, met enorm veel potentieel om ooit potten te breken. Geef deze klasse artieste in wording dan ook gewoon de kans te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan. En we voorspellen haar een meer dan gouden toekomst."
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79137-meskerem-mees-de-eerste-schuchtere-stappen-naar-eeuwige-roem.html
Op 18 oktober, twee dagen voor het boeken evenement 'Uitgelezen' won ze nog HUMO's rock rally 2020; ze werd in de schijnwerpers gezet in de Vooruit. Deze keer trad ze solo aan, met akoestische gitaar en haar soulvolle stem zorgde ze bij elke song voor een zacht deken tegen de koude wintermaanden. Op een bedeesde, zeemzoete wijze, wist ze intens de aanwezigen te overtuigen, waardoor je een speld kon horen vallen in de zaal.
Meskerem Mees is een uitzonderlijk artieste die met haar breekbare, heldere stem kan doen dromen en ontroeren. Bij elke song laat Meskerem Mees zichzelf zien; een zeer gevoelige, aanstekelijk kant trouwens binnen een intense omkadering. Ze doet ons prompt denken aan grote soul legendes uit het verleden …
'Geef deze klasse artieste in wording gewoon de kans om te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan' , schreven we over haar optreden in Eeklo. We zijn na dit fijn op treden in de Vooruit even sterk overtuigd. ‘De soul van Nina Simone, de panache van Joni Mitchell, de frisheid van Jade Bird en een stemgeluid zo puur als bronwater' . Op basis van wat we zien en horen , gaan we die richting uit; ze heeft dit niveau nog niet bereikt, gezien haar jonge leeftijd ook niet zo verwonderlijk, maar het is gewoon een kwestie van tijd.
Organisatie: Vooruit, Gent
Nederlands 
Français 
