Vooraleer het weerzien zich, na maar liefst vijftien jaar, kon voltrekken werden we nog eerst twee Parijse bands door de strot geramd. Vergeef me de wat oneerbiedige uitdrukking. Ik heb er trouwens alle begrip voor dat men beginnende groepen een kans geeft , maar ik had toch het gevoel dat er genoeg Franse groepen zijn die wat nauwer zouden aansluiten bij dit hoofdprogramma.
In de keuze voor Jack’s On Fire kon ik me nog enigszins vinden. Het viertal rond Vincent Lion en Claudia Singer hinkte wat op twee gedachten. Zanger-gitarist Lion deed hard zijn best om zo Brits mogelijk te klinken en wordt daarbij wel eens vergeleken met Arctic Monkeys maar daar had ik geen boodschap aan. Geef mij maar het zangeresje dat beschikte over een stel wonderlijke stembanden waarmee zij het eerder in de noiserock zocht. Wanneer ze het op een gillen zette , liet ze zelfs een Nele Janssen van Peuk wat verbleken.
Midden in de set hoorde ik onverwacht een vonken slaande versie van “Cherry Bomb”, dat het origineel van The Runaways ruimschoots overtrof en waardoor ik me al opmaakte voor een definitieve kentering. Helaas bleek het nummer dat erop volgde eerder op een afleggertje van The Strokes.
Met Parlor Snakes verscheen er een goed geoliede band op het podium met een onwrikbare sound waar geen millimeter van werd afgeweken en die verdomd goed wist waar ze naartoe wilde, helaas was dat niet mijn favoriete bestemming. Dit leek een kruising tussen glam en powerrock die voor weinig verrassingen zorgde , maar met Eugénie Alquezar hadden ze wel een geweldige frontvrouw in huis. Niet dat ze zo goed kon zingen of een virtuoos was op haar instrument (haar orgeltje deed trouwens meestal dienst als decoratie). Maar aan charisma had ze geen gebrek terwijl ik nooit eerder een zangeres zo gracieus zag dansen als zij en dat op torenhoge stiletto’s. En zo zorgde deze wonderlijke verschijning ervoor dat ik niet vroegtijdig de bar opzocht.
The Detroit Cobras, wie kent ze nog? Tussen 1998 en 2006 maakte deze groep rond zangeres Rachel Nagy en gitariste Mary Ramirez (de lijst met de overige groepsleden is schier eindeloos) vier LP’s en één EP vol obscure covers. Nagy en Ramirez wilden graag een band beginnen maar waren te lui om zelf nummers te schrijven. “Waarom zou je zelf een slechte song maken terwijl er al zoveel goede zijn” en dus keerden ze hun platenkast om.
Na acht jaar bleek die bron uitgeput en verdwenen de Cobras in de anonimiteit. Dus was het maar de vraag wat ze er na al die jaren nog van zouden bakken. Nieuw werk buiten een single op Jack White’s ‘Third Man Records’ is er niet.
Vergeleken met het elegante mirakel van daarnet oogde Rachel Nagy eerder een slons, maar dan wel een heel sympathieke en met tonnen meer (zang)talent. Nagy leek er al eentje op te hebben en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Bij momenten hield ze zich nauwelijks staande, evenwichtsproblemen of straalbezopen? Gelukkig zette dat in ieder geval geen rem op het vocale werk want dat was nog steeds bijzonder indrukwekkend.
“Wie durft er Adele nog een goeie zangeres noemen nadat hij Rachel Nagy gehoord heeft” las ik ergens en daar kan ik me volledig bij aansluiten. Haar uiterlijk was misschien niet zo gracieus meer, haar stem dus te meer. Met een indrukwekkende souplesse reeg ze nonchalant maar altijd soulvol de rock-‘n-roll, rhythm-‘n-blues en soulparels aaneen. Naast haar het eeuwig goedlachse opdondertje, Mary Ramirez, die voortdurend bleef rondhossen. Het valt misschien niet meteen op maar ze is een verrekt goeie gitariste met een perfecte timing.
De rest van de groep (tweede gitaar, bas en drums) zorgde voor de vette en erg aanstekelijke garagesound. Wat was het een feest om al die oude vergeten juweeltjes, niet zelden deels door het publiek meegezongen, terug te horen. “Putty (in your hands)”( The Shirelles, ook gekend van The Yardbirds) , “Cha cha twist” (Connie Francis), de Oblivians klassieker “Bad man” (hier “Bad girl” uiteraard), “Weak spot” (Ruby Johnson) of “Leave my kitten alone” (Little Willie John) voorzien van een heerlijk “Meow”: het waren voortdurend aanslagen op de heupen.
Bij “Ya ya ya (Lookin’ for my baby)” (The Nightriders) beleefde een dame uit het publiek de tijd van haar leven toen ze mocht komen meezingen op het podium. Deze uitbundige nostalgische trip eindigde met het wat forsere “I wanna holler” (Gary U.S. Bonds) waarbij de groepsleden één voor één het podium verlieten met als laatste de drummer.
Er konden nog twee bissen af waarbij Rachel Nagy, vers drankje in de hand, haar hooggehielde laarzen had uitgetrokken en in bontgekleurde sokken verscheen. Teneinde het evenwicht wat beter te kunnen bewaren waarschijnlijk.
Organisatie: 4écluses, Dunkerque
Yungblud is hip, in die mate dat de jonge Dominic Harrison en zijn compagnons op één jaar tijd drie keer de grote AB zaal tot de nok weten uit te verkopen. We keken vooralsnog de kat uit de boom. ‘Andermaal een opgeblazen hype’, zo dachten we, maar wanneer een hype blijft duren, dan kan er misschien wel eens wat meer aan de hand zijn. We sprongen in het muzikale ongewisse, maar werden helaas niet beloond voor onze gok.
Aan opwarmers SAINT PHNX maken we niet te veel woorden vuil. Het flauwe afkooksel van bands als Twenty One Pilots verzoop in overmatig gebruik van effecten en sample pads.
Daarnaast wist de frontman met zijn ge-yiyiyi geen blijf en hadden de nummers live niet veel meer om het lijf dan een beperkte hutsepot van All Time Low en Jonas Brothers, en dan zijn we nog optimistisch. Het bleek het (heel erg) jonge publiek echter worst te wezen. De AB was bij dit voorprogramma al erg goed gevuld en zelden maakten we het mee dat een publiek bij het voorprogramma al in het rond ging hoppen als een gigantische, verse worp konijnen.
Emo, punk en pop maakten de voorbije tien jaar een gigantische transitie door en de tijd toen diepgewortelde emotionele rock nog een labeltje ‘alleen voor depressieve zielen’ droeg, je tot de hardere kern moest behoren om punk te zijn, rappers een afkeer hadden van gitaren … Kortom, de tijd dat subcultuurparticipanten consequent hun neus ophaalden voor al wat richting commerciële pop overboog, die zijn definitief voorbij.
Wat begon met cross-over acts als Limp Bizkit, Green Day en All Time Low, heeft met Yungblud mogelijks het point-of-no-return bereikt. De jonge Brit heeft in geen tijd de ooit majestueuze troon van weggedeemsterde acts van onder het stof gehaald en zich eigen gemaakt.
Dat hij vingervlug ideetjes van alle relevante acts sinds de jaren ‘10 pikt, zal zijn erg jonge publiek evenwel ontgaan zijn. Moeilijk maakte hij het zijn iets oudere toeschouwers echter niet. In de wachtdeuntjes spotten we achtereenvolgens My Chemical Romance, Lil Peep en Green Day. De manier waarop Harrison door het publiek wordt onthaald , doet ons dan weer terugdenken aan Tokio Hotel. Juist ja, die graad van idolatrie.
Al tijdens de eerste tracks “21st Century Liability” en “Parents” werd duidelijk dat Yungblud meer draait om zijn image en de act an sich, dan de muzikale uitvoeringen. De nummers, die op plaat meer dan te pruimen zijn, kwamen live niet veel verder dan een sessie ‘wild in het rond springen’ en ‘halvelings wat lyrics door een vaak onhoorbare micro roepen’. Zowel het microstatief als Yungblud zelf pingelden meermaals tussen de uithoeken van het podium. Een verwoestende shot energie, dat het publiek in extase dreef, maar waarbij het muzikale aspect erg ondergeschikt was.
Net als zijn voorprogramma sleurt Yungblud geen groot legioen aan bandmaten met zich mee, en ook hier was er duidelijk goed met effectpedalen en tapes geknutseld om een dik, vol geluid door de speakers te kunnen knallen. Dit werd erg duidelijk aan het einde van de reguliere set, met name in de cover van MGK’s “I think I’m Okay”.
Ook bij de monsterhit “I Love You, Will You Marry Me” was dit niet anders, de gitaar die de flamboyante frontman rond zijn nek gezwierd krijgt , deed vooral dienst als accessoire. Het nummer kreeg wel een heel erg verleidelijke ska-tint, wat we dan weer konden appreciëren.
Yungblud is een man van het volk, maar liet datzelfde volk ook meer dan eens het werk voor hem opknappen. De vaak toch wel iets minder goedgemutste teksten rolden namelijk moeiteloos en luidkeels uit de pakweg tweeduizend jonge kelen, waardoor Yungblud het regelmatig onnodig achtte de vocale kar te trekken.
We mogen dit niet omschrijven als ‘spelen op spaarmodus’, want konden we de 22-jarige aansluiten op het elektriciteitnet, het wereldwijde energieprobleem was opgelost.
Soms lag het kopieergedrag van Yungblud er te vingerdik op, wat best een domper op de feestvreugde was. Het duurde jaren alvorens er uit het muziekcircus een jong, rockend, succesvol tieneridool voort te brengen. Helaas bleek de hoeveelheid ‘uniciteit’, bij de gehoopte verlosser die Yungblud is, toch aan de magere kant te zijn.
Gelukkig konden we naarmate de show volgde wel enkele driekwart hoogtepunten noteren. “Orginal Me” uit Yungblud’s nieuwste EP was veruit het best gebrachte nummer van de avond, en deed “Loner” ons zowaar aan de broertjes Gallagher denken.
Ook het eenvoudig, maar mooie, akoestisch gebrachte “Casual Sabotage” mocht er wezen en één van zijn laatste shots pure brit-power “Braindead!”, was duidelijk een verre achternicht van Arctic Monkeys’ “I Bet You Look Good On The Dancefloor”. Een garantie op succes als het ware.
Yungblud had in Brussel geen enkele moeite om het uitmuntend enthousiaste publiek zich in het zweet te doen springen, moshen en gillen. Is het zijn charisma? Is het zijn jeugdigheid? Is het zijn, voor veel jongelingen, herkenbaar verhaal? Mogelijks is het een mix van dat alles. Helaas kwamen de nummers live heel erg zelden in de buurt van de gepolijste kwaliteit die zijn producers en studio-engineers uit de hoed toverden.
Setlist: 21st Century Liability - Parents - I Love You, Will You Marry Me - King Charles - Anarchist - Polygraph Eyes - Original Me - Loner - Kill Somebody - I Think I'm OKAY (Machine Gun Kelly cover) - Casual Sabotage - Waiting on the Weekend - California - Braindead! - Hope for the Underrated Youth - Machine Gun (F**k the NRA)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/yungblud-28-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/saint-phnx-28-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Murder Capital uit Dublin heeft met ‘When I Have Fears’ één van de meest opwindende debuutplaten van het jaar uit. De band grossiert daarop in een soort postpunk die flirt met de eighties (The Sound, Joy Division) maar die wel degelijk met zijn poten in het heden staat. De jongens mogen met trots het rijtje vervoegen van bruisende nieuwe bands als Shame, Idles en Fontaines DC.
Met amper één album op hun conto kon men maar moeilijk voor een marathonoptreden gaan. The Murder Capital maakte het dan ook kort, na amper drie kwartiertjes was de zaak al beklonken. Maar intens was het wel. En zeer de moeite!
In die beknopte tijdspanne wurmden ze zich door quasi het ganse album, waarbij ze begonnen met de meest intieme en zweverige songs, een heerlijk golvend “Slowdance” en een verstild en prachtig “On Twisted Ground”. Zo bouwde de band de set gestaag op om via gloedvolle songs als “Love, Love, Love”, “Green and Blue” en “For Everything” steeds iets steviger uit de hoek te komen.
Met een paar heuse punk-kopstoten als “Don’t CLing To Life”, “More is Less” en “Feeling Fades” kwam het allemaal in een wilde stroomversnelling en ging de zanger op het eind nog eens als een volleerde slingeraap aan de verlichting hangen. De organisatoren zullen wel even de adem hebben ingehouden, maar er is niets naar beneden gekomen. De nieuwe zaal bleek dus meteen bestand tegen een losgeslagen frontman.
Amper drie kwartiertjes hete postpunk waren genoeg om ons te overtuigen. Dit was inderdaad kort, maar ook krachtig, heftig en bij momenten heel intens en bloedmooi.
‘When I Have Fears’ vonden wij al telkens beter worden bij elke beluistering. Na dit bruisende concertje krijgen wij er nog veel meer zin in. The Murder Capital zal allicht nog groeien en weldra voor grotere zalen staan. Het is hen gegund. Eerstdaags op Sonic City in Kortrijk!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Te Gek!?- Psychische problemen in de kijker, met een lach, woede en een traan
Te Gek!?
Ancienne Belgique
Brussel
2019-10-27
10
Erik Vandamme
De theaterzaal van Ancienne Belgique was op zondag namiddag zeer goed gevuld voor het verjaardagsfeestje van de organisatie Te Gek!? Vijftien jaar geleden startte bezieler Marc Hellinckx deze organisatie, eerder kleinschalig op. Ondertussen is het project uitgegroeid tot een begrip in en buiten de landsgrenzen, dankzij het doorbreken van de taboe rond psychische aandoeningen, en vooral psychose. Marc kan nu rekenen op een hele schare vrienden die zijn project steunen en mee vorm geven. Daaronder enorm veel bekende artiesten binnen muziek, komedie, kunst, schrijvers en dergelijke meer. Ze waren allen present om in AB een bijzonder gesmaakt verjaardagsfeest op poten te zetten waar 'emoties' als woede, een lach en een traan de rode draad vormen in het geheel.
Marc Hellinckx de echte Held van Te Gek!?
Onder de noemer ''Laat de muziek losbarsten, opdat straks het praten kan beginnen.'' draait het vooral om de muzikale omlijsting, maar ook waren er getuigenissen en enkele auteurs vertelden een poëtisch verhaal. Marcel Vanthilt kwam met een pyjama op het podium, ondersteund door de muzikanten van de Laatste showband, niet om het onderwerp uit te lachen, maar om door humor de problemen beter te kunnen aanpakken. Dat was meteen de onderliggende boodschap van de gehele set. Zo zou later blijken. Na een fijne toespraak van Kristien Hemmerechts, die vooral haar lof uitsprak voor het werk van Marc Hellinckx, barstte het feest echt los. Die laatste werd op het podium geroepen onder daverend applaus, maar daagde pas na een tweede keer hem oproepen op. Zijn bescheidenheid siert hem, want de man kreeg nog eens een daverend applaus die maar bleef duren, en werd helemaal terecht in de bloemen gezet. Hoeveel topartiesten daar ook op dat podium staan, Marc is de held van deze bijzondere dag.
Zingen, gieren, lachen en brullen
Die muzikale omlijsting werd twee uur lang verzorgd door een hele rits artiesten. Rick De Leeuw bracht samen met Koen Buyse “Niet Alleen” op een prachtige wijze verkondigt hij een boodschap die eveneens een rode draad vormt in Te Gek!? ''Kom Dans met mij op vier wankele benen''. Zeer mooi en emotioneel gebracht, en al snel een absoluut hoogtepunt dat ons al voor het eerst een traan deed wegpinken, met die glimlach op de lippen. Zulke momenten zouden nog volgen. Enkele andere hoogtepunten? Een meisje - Ella Leyers - dat op het podium komt , bedeesd lachend en in de microfoon moeizaam uit haar woorden geraakt , wordt op haar onkunde gewezen door 'een stem in haar hoofd'. Een moment waarop woede bij ons de bovenhand nam. Woedend op die verdomde stemmen in ons hoofd die ervoor hebben gezorgd dat we kansen hebben laten voorbij gaan, omdat we 'het nooit zullen kunnen'. Deze theatraal mooi gebracht stuk, waardoor het probleem psychose nog meer in het daglicht wordt gezet, werd afgesloten met drie meisjes met dezelfde haarkleur - Ella Leyers , Eva De Roovere, Inge Paulussen - die door middel van een prachtlied met veel verborgen boodschappen te brengen en ons deden inzien, dat je die kans ondanks die stemmen steeds moet grijpen.
Muzikale Hoogtepunten
Stefaan Degand brengt op een pseudohumoristische wijze een poëtische tekst over 'mijn hoofd' met op de achtergrond een vaak overdonderende, daarbij horende muzikale omlijsting. Ish Ait Hamou vertelt een zeer mooi verhaal uit zijn boek, ook weer met die lach en traan. Waarna hij een pakkend interview heeft met Hanne die al enkele jaren worstelt met angsten. Een getuigenis dat het stil maakt in de zaal en vooral in ons hart. K's Choice zorgde eveneens voor een warme gloed in de zaal, daarbij viel vooral op dat Sam zijn stem niet heeft te lijden onder de verandering die hij heeft doorgemaakt. An Pierlé brengt samen met Ian Clement een prachtig “Source Material”.
Buurman doorbreekt de voornoemde woede met een zachtmoedige golf, gerugsteund door piano en vocale inbreng van Tom Helsen. Guido Belcanto brengt een grappige ode aan 'Meneer de Psychiater' met een knipoog maar ook een boodschap. Waarna Dirk De Wachter het podium betreedt en in eerste instantie voorleest uit een boek, ook weer met een oorverdovende muzikale omlijsting. Waarna hij zich vocaal, ontpopt tot een kruising tussen Nick Cave en Mark Lanegan - dit zowel vocaal als wat uitstraling betreft. Guy Swinnen zorgde dan weer voor een potje pure rock-'n-roll. En deed de hoofden op en neer gaan. Kortom teveel mooie momenten om op te noemen, die deze dag zo bijzonder maakte.
De Laatste Showband
Naast die bonte lijst van artiesten, mag ook De Laatste Showband een ware pluim op zijn hoed krijgen. Niet alleen praat Jan Hautekiet, aangevuld door Marcel Vanthilt vaak het publiek aan. Hij ontpopt zich tot een ware piano virtuoos. Dat kan ook gezegd worden van Patrick Riguelle, Paul Poelmans , Bert Embrechts, Kris Peeters en Joost van den Broeck. Eén voor één top muzikanten en kunstenaars, die zorgden voor een kleurrijk klanken tapijt dat al die emoties alleen maar versterkte.
Rockin in a Free World/Iedereen is van de wereld
Afgesloten werd met een wervelend gebrachte “Rockin' in a Free world”, gebracht door Swinnen en Koen Buyse was een apotheose waardoor het dak er compleet afging. Waarna iedereen nog op het podium kwam bij “Iedereen is van de wereld”. De artiesten en entourage werden letterlijk in de bloemen gezet, die bloemen vlogen in groten getale gewoon in de zaal. Want ja, iedereen is van de wereld ook het publiek in de zaal hoort daarbij. Want dit was niet alleen een feest voor de artiesten op dat podium, maar ook voor iedereen hier aanwezig is de onderliggende boodschap.
Deze boodschap werd goed begrepen, want uiteindelijk stond iedereen recht voor een wervelende slotscene waarbij de handen nog een laatste keer de lucht in gingen. Het daverende applaus bleef wederom minutenlang duren. Een wervelende finale dus als kers op de taart waarbij het draait om het vieren van een verjaardagsfeest, boordevol uiteenlopende emoties.
Besluit:
15 jaar Te Gek!? was vooral een theatraal totaal gebeuren waar muziek, theater, poëzie, humor en getuigenissen de rode draad vormen. Vooral zorgde deze organisatie er mede voor dat psychische problemen langzaam maar zeker uit de taboe sfeer geraken, de drempel wordt verlaagd om hulp te zoeken. En eerder die psychische problemen in de schijnwerpers worden geplaatst dan verstopt in een verre uithoek. Op naar de volgende vijftien jaar , en hopelijk veel meer een lach, een traan en waarom niet een beetje woede? Te Gek!? Toch …
Organisatie: Te Gek!? + Ancienne Belgique, Brussel
Het was al een tijdje geleden dat ik in de Grand Mix was geweest en ik had me al klaargemaakt voor een avondje in een wat kouwelijk zaal maar het optreden vond tot mijn verbazing plaats in een gloednieuwe en warme club. De verbouwingswerken daar waren me ontschoten doch het resultaat mag er zijn. Heel wat kleiner en knusser dan de oude zaal die er ook nog steeds is. De meeste optredens in de nieuwe club zijn trouwens uitverkocht (zo ook Nick Waterhouse) wat de sfeer alleen maar ten goede kan komen.
Het is blijkbaar grote liefde tussen Nick Waterhouse en The Roves want het was al de tweede tour op rij dat de groep uit Londen enkele optredens als voorprogramma mocht fungeren. Een terechte keuze want deze groep rond de broertjes Tom en James Wing wist met hun sprankelende jangle pop mijn hart te verwarmen. Ik meende zowel The Kinks, lo-fi Byrds als invloeden uit de Merseybeat te horen terwijl de zang van frontman James Wing een paar keer dicht in de buurt van een vroege Bob Dylan kwam. Niet makkelijk te plaatsen maar gelukkig ver weg van de Britpop. James Wing zag er wat verfomfaaid uit, wat overgewicht en de voering van zijn broekzak die uit zijn broek puilde maakten niet meteen een posterboy van hem. Maar de songs, waarvan er minstens twee een hit zouden geweest zijn waren ze uitgebracht in de jaren ‘60, die hij uit zijn mouw schudde getuigden van grote klasse. Samen met zijn broer zorgde hij geregeld voor hemels mooie harmonieuze zang terwijl de voortdurend jengelende gitaren af en toe in een innige verstrengeling verzeilden. Slechts een paar keer wanneer ze het iets te mooi wilde maken met enkele moeilijk haalbare noten werd het iets minder maar The Roves zijn beslist een groep die ik nog eens terug wil zien.
Nick Waterhouse kan je makkelijk wegzetten als een retro act en dat is hij natuurlijk ook wel. Alleen klinkt dat zo klef en laat dat nu net het laatste zijn wat je van dit fenomeen kan zeggen. Nochtans lijkt het erop alsof hij de grandeur van de Amerikaanse jazzclubs uit lang vervlogen tijden op het podium wil laten herleven. De kapsels, de pakken, de bezetting ook, alles ademt dat roemrijke verleden, alleen de sigarettenrook ontbreekt nog. En toch voelt zijn muziek, die zich zonder schroom nestelt tussen de jaren ‘40, ‘50 en ‘60 rhythm&blues, bijzonder fris aan en laat hij het erop lijken alsof het genre pas recent het levenslicht zag. Daar slaagt hij in dankzij een grootse hedendaagse dynamiek en die schitterende eigen songs. Waterhouse beroept zich relatief weinig op covers en als hij het dan toch doet zijn het meestal heel obscure zoals “I feel an urge coming on “ van Jo Armstead of maakt hij er een totaal ander nummer van zoals “I can only give you everything” van Them, dat we ook al hoorden bij King Mud en Los Explosivos. Had hij het niet aangekondigd als ‘'an old blues standard from Ireland” dan had ik het waarschijnlijk nooit herkend.
Zijn liefde voor dat oudere werk vond hij net als de mannen van The Allah-Las, van wie hij trouwens de eerste twee platen producete, tijdens zijn job in een platenwinkel. Daar ontwikkelde hij zijn passie voor vintage soul en rhythm&blues waar wij nu gelukkig mee zijn. Het zijn niet alleen goeie songs die hij brengt, hij voorziet ze ook nog eens van adembenemende arrangementen. Ook nu weer had hij een succulente groep rond zich verzameld waarvan de leden uit alle windtreken van de States kwamen: van New York, Miami, Memphis tot Californië waar hij zelf nog steeds woont. Gitaar, bas, drums, Hammond, tenorsax, baritonsax en een superbe backingzangeres terwijl hij zelf ook nog eens gitaar speelt. Heel wat volk dus wat zou kunnen leiden tot een eindeloze rits solo’s, hier niet dus. Elk instrument vormde een schakel in een schrander uitgekiende sound.
Uiteraard veel werk uit zijn laatste titelloze LP maar de set was lang genoeg (zo’n anderhalf uur) om ook nog eens uitgebreid te putten uit zijn vorige drie platen.
Hoogtepunten opsommen is onbegonnen werk al leek het er toch op alsof er een climax was ingebouwd. Die begon dan met een verrassende en sublieme cover, “Down in Mexico” van The Coasters waarna hij nog even verder de doowop indook met het eigen “Katchi”. Meteen daarna de instrumental “El viv”, waarbij ik aan “Tequila” van The Champs moest denken gevolgd door afsluiter “(if) you want trouble - This is a game).
Vroeger had hij soms nogal eens moeite om een bisnummer te spelen maar hier gaf hij een laaiend enthousiast publiek vlot zijn zin met twee heerlijke extra’s. Eerst “Say i wanna know” waarin bassiste, drummer, toetsenist en zangeres om beurten de titel zongen (grappig en mooi!) gevolgd door een uitzinnig “ LA turnaround”.
Nick Waterhouse bleek nog niets aan kracht te hebben ingeboet (ik zag hem vijf jaar geleden in de Botanique) en mag stilaan als de schatbewaarder van de authentieke R&B beschouwd worden.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Wolvennest - Soul Grip - Splendidula - Pothamus - Donkere spirituele ervaring, duistere trances
JK Paddestoel
Groot-Bijgaarden
Artifacts From the Tagent Universe is een organisatie die bands binnen black, doom, sludge en andere duistere omkadering een podium plaats wil geven. Eerder zorgde dit voor een gesmaakt optreden van Ashtoreth in B52, Eernegem op 19 oktober. Op 26 oktober zakten we af naar de kelder verdieping van JK Paddestoel. Een zeer tot de verbeelding sprekend omgeving, waardoor je letterlijk underground leek te vertoeven, perfect passende binnen het concept van de avond. Namelijk een donkere spirituele totaalervaring, boordevol duistere trances die je de keel dicht knijpen.
Bij het afdalen van de trappen, voelde het aan alsof de deuren van de Hel letterlijk open zwaaiden. Dit ondanks de vriendelijke bediening bij het binnen komen, de gemoedelijke atmosfeer, en de gezellige lichtjes aan de toog die ons in een vroege kerstsfeer deden belanden.
Pothamus (*****) opende de avond op een zeer gevarieerde wijze. Door in golvende bewegingen tewerk te gaan, dit zowel vocaal als vooral instrumentaal, zet de band je voortdurend op het verkeerde been. Enerzijds zijn er die zalvende drum, bas en gitaar lijnen. Anderzijds worden oorverdovende mokerslagen uitgedeeld die ervoor zorgen dat de poorten van die Hel letterlijk open zwaaien. Het experimenteren met donkere geluiden, de zeer tot de verbeelding sprekende beelden op de achtergrond, en drie muzikanten die met waanzin in de ogen de aanhoorder meesleuren naar die eerste duistere spirituele totaalervaring, zorgen ervoor dat we letterlijk door elkaar werden geschud en voor het eerst met de angst in de ogen, onze eigen demonen nog maar eens strak in de ogen kijken.
Splendidula (****) is nauw verbonden met de organisatie van dit evenement, daarvoor verdienen ze een extra pluim op hun hoed. Dit geheel terzijde. Drum en gitaarlijnen die langzaam maar zeker opborrelen tot een kookpunt, zoals de lava bij een vulkaanuitbarsting. En als donkere kers op de taart die veelzijdige stem van Kristien Cools, vormen de rode - of eerder zwarte - draad in de set van Splendidula. Kristien haar inbreng laat ook nu weer een diepe indruk na, maar vooral valt ons op dat iedereen binnen deze band meer dan ooit dezelfde richting uitkijkt. Bij het begin van elke song is dat zelfs met de rug naar het podium, tot de song open barst in een ijzingwekkende aardverschuiving schipperend tussen Hemel en Hel, ergens in het vagevuur. De band bracht trouwens enkele nieuwe nummers naar voor, waaraan ook Pieter zijn vocale bijdrage leverde. Het zorgde voor een intensieve kruisbestuiving tussen zijn stem en deze van Kristien die nog meer door je hart boort dan voorheen. Een extra meerwaarde binnen de band, wat trouwens smaakte naar meer. Hoe veelzijdig Kristien haar stem wel is, bewijst ze trouwens als de muziek even stil valt en haar stem volledig de hoogte ingaat. Waardoor de zaal met verstomming wordt geslagen, door zoveel kippenvelmomenten op enkele seconden.
Afsluiten deed Splendidula met het wondermooie “Somnia”. Maar op basis van die paar nieuwe songs, waarin verrassende wendingen merkbaar zijn, is het vooral uitzien naar nieuw werk van Splendidula. Die nieuwe plaat zou er volgend jaar moeten aankomen
Kortom: De grote sterkte van deze band is een intensieve doom atmosfeer combineren met een tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Dat zet de band ook nu weer eens in de donkere verf, met als extra toevoeging de vocale inbreng van Pieter wat smaakt dit dus vooral naar meer van dat.
Zwartgeblakerde black metal in de underground omgeving van een kelder? Perfecte locatie voor een band als Soul Grip (*****). De band houdt zoveel van het donker dat de blauwe spot die op hen scheen storend werkte. Het werkte hen wat op de heupen, maar na de spot zelf wat te hebben verzet, werden de registers vlug volledig open getrokken. De muziek die Soul Grip brengt is zodanig intensief en duister dat het inderdaad enkel tot zijn recht komt in het pikkedonker van de nacht. Na een langzame instrumentale intro, wordt het tempo op een zodanig verschroeiende wijze tot een hoogtepunt opgedreven waardoor de muren in de kelder beginnen te trillen, en de temperatuur nog meer stijgt. De frontman schreeuwt niet alleen zijn woede op een zeer emotionele wijze , hij beweegt zich op het podium voort alsof duivelse demonen zijn lichaam hebben over genomen. Door deze verschroeiende aanpak lijkt het dan ook letterlijk alsof je de vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken. De band gaat op een eerder, vooral dan vocaal, monotone wijze tewerk maar zorgt er door deze aanpak wel voor dat het aanvoelt als ijzingwekkende klauwen rond je nek je meesleuren in die Helse trip. Tot je zelf waanzinnig geworden, met de krop in de keel, totaal van de kaart achterblijft. De temperatuur in de zaal steeg daardoor uiteindelijk zelfs naar een kookpunt, perfect voor wat nog moet komen.
Want als er één band is die je door een spirituele, donkere en bevreemdend aanvoelende totaalbeleving meesleurt naar een duistere sprookjeswereld die elk van je nachtmerries overstijgt, dan is het Wolvennest (*****) wel. Doordat het hier een kleiner podium betrof, kon de bands niet al zijn attributen benutten. Maar sfeervolle kandelaars aan de zijkant, deden het toch aanvoelen alsof je in een soort Satanische kerk was aanbeland. Wolvennest is een band die het niet moet hebben van veel woorden, maar vooral veel intensieve daden. Dat is bovendien niet enkel de verdienste van een frontvrouw, die door haar onaardse stem en uitstraling je meesleurt naar een bijzonder angstaanjagende droomwereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen eens in trance gebracht. De instrumentale omkadering is minstens even oorverdovend tot intens waardoor je, eens gehypnotiseerd door de magische krachten die worden tentoon gespreid, je prompt vertoeft in een fantasierijke wereld. Waar geen elfjes of Feeën je doet neervlijen in het malse gras. Maar eerder demonische wezens uit diezelfde mythische verhalen, je koude rillingen bezorgen van pure angst. Eens onder invloed van Wolvennest zijn hypnotiserende invloed, is geen terugweg meer mogelijk. Een betere spirituele ervaring, binnen die duistere trances, bestaat er niet.
Toen we de trappen opgingen naar boven toe, lieten we onze ziel achter in de putten van de Hel van Paddestoel en keerden met een donker hart dat klopt in de keel huiswaarts terug. De regen buiten zorgde ervoor dat de totaalbeleving compleet werd gemaakt. Intensiever dan dit kan duisternis haast niet aanvoelen, is dan ook onze eindconclusie.
Algemeen Besluit: Op deze bijzonder intensieve zaterdag avond kregen we enkele donkere spirituele ervaringen voorgeschoteld. Door middel van een gevarieerd aanbod in golvende bewegingen werden we van begin tot einde ondergedompeld in duistere atmosferen, waardoor langzaam de poorten van de Hel op een kiertje werd gezet.
Afsluiten deden we met een verschroeiende black metal set van Soul Grip die de temperatuur uiteindelijk deed stijgen naar een kookpunt. Waarna Wolvennest naar goede gewoonte die spirituele totaalbeleving compleet maakt, door binnen een intensieve omkadering je achter te laten met het angstzweet op de lippen.
Bij elke band werden op het scherm trouwens opvallende beelden vertoond, die deze intensieve sfeer ten goede kwamen, bij Wolvennest werd daardoor het gemis van alle attributen, die bij een concert van die laatste normaal op het podium staan, zelfs min of meer gecamoufleerd.
Artifacts From The Gagent Univers: Artifacts From The Tagent Univers organiseert in de toekomst nog meerdere evenementen binnen diezelfde omkadering. Zo staat op 30 november o.a. Exoto, Desmdemonia en Kludde in JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden. Op 1 februari 2020 is het de buurt aan Wiegedood, Onrust en The Fifht Alliance. Dit in JH Splinter, Roosdaal.
Voor een volledig overzicht, en meer informatie verwijzen we jullie graag door naar de facebook pagina van het evenement: https://www.facebook.com/Artifacts-From-The-Tangent-Universe-421426082004917/
Organisatie: Artifacts From The Tagent Universe
De jaren tachtig. Een tijdperk waarin, in de naweeën van de punk, heel wat rotzooi gemaakt werd maar eveneens een pak interessante muziek. De new wave kwam de kop opsteken, en dat zorgde in het beste geval voor heel wat goede bands die de furie van de punk geen vaarwel hadden gezegd maar die gewoon in andere banen leidden. In het slechtste geval daarentegen hadden we bands die aan de hand van veel te veel synthesizers een soort plastieken popsound creëerden waar wij nu nog van huiveren.
Neem nu Psychedelic Furs, een band wiens eerste twee platen duidelijk tot die eerste categorie behoorden, maar bij wie het latere werk meer een meer naar de andere kant overhelde.
Dit optreden zou dus een dubbeltje op zijn kant worden, te meer daar we weten dat de band sinds al die jaren eigenlijk weinig of niks heeft zitten uitvreten.
The Psychedelic Furs gooiden meteen twee van hun beste songs in de strijd, “Dumb Waiters” en “Mr Jones”, maar dat bleek geen goeie zet te zijn. De sound zat nog niet goed, de sax worstelde met de mix en Richard Butler zijn stembanden waren duidelijk nog aan een smeerbeurt toe. De songs mankeerden volledig het vuur en de vinnigheid waarmee ze op het album ‘Talk Talk Talk’ staan te schitteren.
Valse start dus. En eigenlijk werd het daarna niet veel beter. Met “Love My Way”, destijds een hit (maar niet in onze perceptie), begon men al vroeg met de door ons gevreesde plastieken slijmbalpop. De band kreeg hiermee wat herkenningsapplaus, maar de uitbundigheid was in het publiek toch ver te zoeken. “Heaven” onderging een beetje hetzelfde lot, ook zo een hitje die eigenlijk altijd al geflirt heeft met een overdosis aan meligheid, niet bepaald het soort song waarvoor wij vanavond naar hier gekomen waren.
Een klassieker als “Pretty In Pink” kwam er wat belabberd uit, de gitaren zaten achteraan in de mix en dat was hoegenaamd niet de behandeling die zo een song verdiende. Jammer.
Nu goed, het was nu ook niet allemaal slappe kost, Psychedelic Furs hadden er eigenlijk wel zin in en voor het grote deel klonken ze best wel vrij entertainend, maar ook niet meer dan dat. Lichtpuntjes voor ons waren een meer dan behoorlijk “Sister Europe”, een ietwat steviger “Into You Like A Train” en een gedreven “President Gas”.
Met de sterke bis “India” (dit moet zowat hun beste song zijn) kwam er nog het meest pit in de zaak, maar toen was voor ons part het kalf al lang verdronken.
Natuurlijk blijven we die eerste twee platen een warm hart toedragen, maar deze makke live vertoning sprak niet echt in hun voordeel.
De support act Red Zebra mocht vanavond wel terugkijken op een geslaagd concertje. Al vrij snel wisten zij het publiek in te palmen met sterke versies van “The Ultimate Stranger”, “Man Comes From Ape” en “I’m Falling Apart”. Alleen het obligate “I Can’t Live In A Living Room” had niet meer de stuwkracht van weleer en werd hier eerder als een verplicht nummertje afgehaspeld. Maar voor de rest bracht Red Zebra een pittig half uurtje eighties-entertainment die iedereen tevreden stemde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-psychedelic-furs-25-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/red-zebra-25-10-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eenmaal toegekomen in de (kleine) clubzaal van de Trix bleek er al aardig veel volk aanwezig te zijn. Met een stevige baslijn begon Man of Moon*** hun set. Deze band heeft slechts een twee-koppige bezetting, maar dat weerhield hen niet om de zaal te vullen met straf geluid. Ik had nog nooit gehoord over deze band maar werd meteen geïmponeerd door hun New Wave-sound, maar dan met een hoekje af. De verschillende songs deden mij af en toe denken aan de energie van Madensuyu, de electro van Goose en het mystieke van Grails. De drummer sloeg hard en drumde naast analoog ook elektronisch, wat vaak stevige beats opleverde. Het geluid stond ook luid genoeg, waardoor ik het gedreun kon voelen aan m’n borstkas. De gitarist wisselde vaak af tussen basgitaar en elektrische gitaar. De zangen deden ze meestal samen. Voorgaande zaken geven hun repertoire dan ook een grote, boeiende verscheidenheid. Ik kan alleen maar ten stelligste aanbevelen om deze Schotse band Man of Moon een serieuze kans te geven. Het aanstekelijke voorprogramma was voor mij de verrassing van de avond!
Nu waren The Twilight Sad*** aan de beurt. Nog voor ze begonnen met spelen , drumden vele mensen tot tegen het podium en werd het voor iedereen al snel zoeken naar een goed plaatsje. Inzetten deden ze met “10 Good Reasons For Modern Drugs”. Tijdens de elektronische intro van dit nummer kwamen de volle vijf bandleden achtereenvolgend het podium op en na ongeveer 40 seconden barstte de bom los. Instrumentaal kon de band mij al onmiddellijk overtuigen, ieder van hen is op zich een goede muzikant. De sfeer in de zaal was heel ontspannen en nu al werd hier en daar meegezongen.
James Graham (zanger) probeerde alles te geven, maar jammer genoeg viel mij toch al vrij snel op dat hij de lage tonen moeilijk aan kon en soms vals zong op deze momenten. Dit in tegenstelling van de hogere zanglijnen, waarbij hij nooit de mist in ging. Ook klinkt zijn stem live nasaler, dan op plaat zelf. De sound van deze uit Glasgow afkomstige band kwam bij mij over als een frisse mix van indie-rock, post-punk en noiserock op een bedje van shoegaze.
Nog een puntje van kritiek die ik kwijt moet, is dat het geluid volgens mijn bescheiden mening niet zo top geregeld was. De gitaren stonden te veel op de achtergrond waardoor de drum, zang en synths het geheel overheersten. Misschien had een andere mix alles beter tot z’n recht kunnen laten komen.
Los van voorgaande, gaven The Twilight Sad echt wel een goede show. En dit hebben ze ongetwijfeld te danken aan het heuse repertoire die ze ondertussen al hebben opgebouwd. Want ze schrijven nu eenmaal enorm straffe songs. Wat ik ook altijd waardeer is dat er tussen de nummers ook wel eens tijd werd gemaakt voor een grapje, zoals: “Thank you for watching a terrible band on a friday evening”. Ondanks de mindere zang en geluid, heb ik het gelukkig niet zo ervaren. De band vertelde ons ook dat het hun eerste headline-show was in België, waardoor ze het enthousiaste publiek dan ook enorm dankbaar waren. Het deed mij deugd om die oprechtheid te voelen.
De band werd geheel de show gehuld in een chaotische, snel schakerende lichtshow waardoor je de band soms met moeite zag. Maar dit paste voor mij wel binnen het totaalplaatje.
En zo brachten ze het ene na het andere nummer met voor mij “VTr”, “I’m Not Here (Missing Face)”, “Videograms” en “The Wrong Car” als hoogtepunten. Af en toe viel mij wel op, dat de bandleden niet volledig op elkaar waren ingespeeld en vooral tijdens bepaalde ritmeveranderingen wel eens te vroeg of te laat op elkaar ‘inpikten’.
Toch wel wat jammer, voor een band die al 16 jaar actief is. Tussen de nummers door werd niet zo veel gesproken naar het publiek, ik miste wat meer interactie. Al is dit vooral een persoonlijk gegeven…
Moraal van het verhaal: The Twilight Sad bracht een goede show, maar ook wel met wat tekortkomingen. Hierdoor zullen ze voor mij toch meer een album-band blijven, dan een live-band. Maar hier kunnen ze vroeg of laat natuurlijk wel verandering in brengen.
Ik ben alvast benieuwd hoe deze band zal blijven innoveren en evolueren.
Bedankt Trix, voor de puike organisatie! Het was een fijne avond.
Setlist: 10 Good Reasons For Modern Drugs / VTr / Last January / The Arbor / Lets Get Lost / Reflection of the Television / I’m Not Here (Missing Face) / Sunday Day13 / There’s a Girl in the Corner / Girl Chewing Gum / Videograms / Cold Days From the Birdhouse / The Wrong Car / Keep Yourself Calm (Frightened Rabbit cover) / And She Would Darken the Memory
Organisatie: Trix, Antwerpen
Ezra Collective is een vijfkoppige Londense jazzband die, net als de profeet Ezra uit de bijbel, hun inspiratie haalt bij andere muzikanten. Hierbij blijven ze niet binnen het jazzgenre, want naast Alice en John Coltrane, Miles Davis en Ella Fitzgerald luisteren ze ook naar King Tubby en zelfs Burna Boy. Dit leidt tot een mix van jazz, hiphop en afrobeat. Femi Koleoso beloofde ons dan ook een feestje waarop we zelfs elektro en drum and bass te horen gingen krijgen en waar menig feestbeest in Paleis 12 afgelopen weekend jaloers op geweest zou zijn.
Sasha Keable is het vaste voorprogramma van de vijf mannen op hun Europese tour en we kunnen wel begrijpen waarom ze voor haar kozen. Als ondersteuning had ze enkel een akoestische gitarist mee, waardoor haar stem mooi uit de verf kwam. Met haar diepe stem deed ze soms wat denken aan Amy Winehouse. Wanneer ze dan wat meer overging naar r&b deed ze dan weer denken aan Jorja Smith. De jongedame was een toffe ontdekking die we zeker nog eens aan het werk willen horen.
Dat jazz al lang geen genre meer is dat enkel door oude mannen in jazzclubs vol rook beluisterd wordt, werd bewezen door de hoge opkomst: de AB Box was zo goed als uitverkocht door verschillende leeftijden. De vorige keer dat Ezra Collective in de AB mocht spelen was het nog boven in de kleine zaal terwijl Rick Astley de grote zaal mocht inpakken. Net als menig muziekkenner noemde Femi Koleoso hem een muziekgod, maar als het Londense vijftal zo blijft voortdoen zullen de gebroeders Coorevits van Compact Disk Dummies binnen enkele jaren net hetzelfde zeggen over hen.
Vanaf de eerste noten kregen de Londenaars de zaal meteen aan het dansen; toepasselijk werd er dan ook “You Can’t Steal My Joy” ingezet. Die ‘joy’ was in heel de zaal te voelen en zelfs op het podium werd er meegedaan, want wanneer Dylan Jones of James Mollison niet op hun trompet of saxofoon moesten spelen, stonden ze mee te dansen en lachen op het podium.
Het kwintet speelde voor ze populair werden en grote zalen uitverkochten zelf in jazzclubs en die sfeer misten ze toch wel, waardoor ze er niets beter op vonden dan de Ancienne Belgique voor even om te toveren tot grootste jazzclub ter wereld. De lichten werden wat gedoofd en voor het eerst deze avond konden we even wat rusten van al het dansen, want ze speelden zowaar een kalmer, klassiek stukje jazz. Dit duurde niet al te lang, want toen Dylan en James invielen, mondde het uit tot “Space is the Place” en konden onze dansbenen weer aan het werk. De mannen deden aan meer dan enkel muziek spelen, want tijdens verschillende solo’s werkten ze zelfs op de lachspieren. Zo drumde Femi tijdens zijn solo enkel op de zijkanten van zijn trommels in plaats van op het vel of haalden de gebroeders Koleoso hun beste danspassen boven toen Joe Armon Jones zich mocht laten gaan op zijn keyboard. Vrij overbodig werd ons ook gevraagd om mee te dansen op “Sao Paulo”, waarna afgesloten werd met “Juan Pablo”, de grootste hit van hun eerste album.
Femi Koleoso liet weten dat we aan al onze vrienden en kennissen over hen moeten vertellen, omdat ze graag zo snel mogelijk terug zouden komen. Omdat wij ze ook graag nog eens zouden terugzien volbrengen we bij deze onze taak.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Amerikaanse twintiger Dominic Fike wordt gezien als een van grootste opkomende popsterren die artiesten als Billie Eilish, Kendall Jenner en de mannen van Brockhampton tot zijn fans mag rekenen. De eerste zette hem bij haar vijf favoriete opkomende artiesten en Brockhampton maakte zelfs speciaal een video voor hem en later werkte hij ook samen met Kevin Abstract voor diens soloalbum. In zijn prille carrière wist hij met “3 Nights” en “Phone Numbers” toch al twee hitjes te scoren. Dit potentieel mocht hij dan ook voor de dag komen leggen in de Orangerie van de Botanique, waar een dik jaar geleden ook Billie Eilish haar eerste stapjes zette op de Belgische bodem.
Als voorprogramma kregen we Njomza voorgeschoteld. De Kosovaars-Amerikaanse zangeres begon met het coveren van songs op YouTube en werd daar ontdekt door niemand minder dan Mac Miller. De zangeres en haar dj waren een opvallende verschijning op het podium, zij met haar appelblauw-zeegroene haar en hij door zijn opvallende tattoos, vrouwonvriendelijk T-shirt en het feit dat hij meer stond te drinken dan dj’en. Toch kreeg ze het veelal jonge publiek vlot mee door haar zachte stem te combineren met trapbeats. Het publiek liet de middelvingers vlot de lucht in gaan of scandeerde uit volle borst ‘Rest in peace Mac Miller’, de voorste rijen zongen zelfs zo uit volle borst mee dat we ons begonnen af te vragen of ze wel gekomen waren voor Dominic Fike.
Met tien minuten vertraging kwam Dominic Fike toch het podium opgelopen om meteen zijn recentste hit “Phone Numbers” in te zetten. Als een ADHD’er op speed liep hij ook de hele tijd van de ene kant van het podium naar de andere. Voor hij met zijn muziek de popkant op ging, focuste hij zich nog op hiphop en hier kregen we een stukje rap te horen.
Hierna ging hij de iets stevigere toer op en pakte hij zelf ook de gitaar te hand met “Babydoll”. Ook nu bleef hij nog altijd in het rond springen als een bezetene. Een kalme versie van “Açai Bowl” en “Rollerblades” zorgde dan weer voor een rustmomentje. Hij had genoeg gekregen van het hyperactief rondspringen en zijn flesje water was na drie nummers ook al bijna leeg, dus nam hij voor het eerste nummer de akoestische gitaar te hand en erna kroop hij achter de piano.
Hierna hervond hij zijn energie terug om te dansen en zelfs weer wat te rappen. Zo nam hij Kevin Abstracts deel over bij het heerlijk zomerse “Peach” waarna hij riep dat hij nu helemaal wakker was. Spijtig genoeg begonnen vanaf hier ook de probleempjes. De intro van “King Of Everything” begon te spelen, de lichten doofden en de zaal baadde in een gloed van gsmlichtjes, maar door een technisch probleem hoorden we zijn gitaar niet waardoor we even moesten wachten en de hele vibe gebroken werd. Ook zaten we nog maar net voorbij de helft van het concert, maar was er soms wat verwarring bij de band over welk nummer
Hierna hervond hij zijn energie terug om te dansen en zelfs weer wat te rappen. Zo nam hij Kevin Abstracts deel over bij het heerlijk zomerse “Peach” waarna hij riep dat hij nu helemaal wakker was. Spijtig genoeg begonnen vanaf hier ook de probleempjes. De intro van “King Of Everything” begon te spelen, de lichten doofden en de zaal baadde in een gloed van gsmlichtjes, maar door een technisch probleem hoorden we zijn gitaar niet waardoor we even moesten wachten en de hele vibe gebroken werd. Ook zaten we nog maar net voorbij de helft van het concert, maar was er soms wat verwarring bij de band over welk nummer nu gespeeld moest worden. Gelukkig kregen we om te eindigen nog zijn grootste hit “3 Nights” dat gevolgd werd door “Westcoast Collective” dat wat weg heeft van Twenty One Pilots door pop te mixen met het stevigere gitaar- en drumwerk.
We hadden hoge verwachtingen van de jonge Amerikaan, maar die kon hij niet helemaal inlossen. Door een kort concert, maar een kleine 50 minuten, en wat technische en minder technische probleempjes hebben we niet zijn volledig potentieel gezien. We blijven wel nog steeds in hem geloven want als zijn komende album wat aanslaat, is hij snel te groot voor de Botanique en kan hij een gelijkaardige weg afleggen als zijn voorgangster en fan Billie Eilish.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Stef is een geniale performer die zich weet te omringen met de beste muzikanten en mag zich een levende legende noemen. Ons manusje van alles leverde met zijn tweede solo ‘Making Sense Of’ een pareltje af. En toch kon hij bij zijn passage niet overtuigen. Hij haalde nooit het niveau van Moondog Jr, noch van Zita Swoon. Hij gaf tevens van zijn nieuw normaliter puik werk (cfr supra) een flauwe doorslag van wat hemelse muziek was. “Jintro and and the great Luna” zat niet eens in de set. De line up was arty farty. Een harp is mooi om naar te kijken maar je moet ze ook nog kunnen horen. De verwachte explosie is er nooit gekomen. Hij slaagde er niet in om met bassist Nicolas de vertrouwde en typische funky groove te ontrollen.
We mochten wel van Stef’s verfijnd korrelige gitaarwerk genieten. Ik kreeg zowaar heimwee naar de zangeressen van Zita Swoon. Ok, ze speelden foutloos, maar laat dit het minste zijn wat je kan verwachten. Anders verkoop je de Kreun niet uit en maak je niet de platen die hij maakt.
Goed gespeeld maar niet beklijvend. Enfin, het concert op zich is niet slecht, maar de witte wijn die ik nu drink bij het schrijven ook niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/stef-kamil-carlens-24-10-2019.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Dat Brihang kon rekenen op veel volk in de Ancienne Belgique, was al redelijk lang duidelijk. Zijn show was dan ook in een week totaal uitverkocht. De mensen die dachten te wachten om een ticket te kopen en er hierdoor niet bij konden, moeten zich zeker schuldig voelen, want wat er gisteren in de AB gebeurd is, was geniaal. Zijn nieuwste plaat ‘Casco’ is nog maar een week uit en toch konden ze in Brussel al met vele liedjes van het album meezingen. Brihang werd onthaald als een held en verdween als een koning.
Boudy Verleye, dat is de echte naam van de West-Vlaamse rapper die momenteel Vlaanderen aan het rondtrekken is om z’n derde plaat aan iedereen te laten horen. Voorbije zomer liet hij ons op Pukkelpop zien wat hij waard is en die show werd dan ook gezien als een van de hoogtepunten van het weekend of zelfs van de afgelopen festivalzomer. Brihang is in de loop van de jaren gegroeid van een jongeman op een podium in een jeugdhuis aan de zee tot (waarschijnlijk) de beste en meest poëtische rapper van Vlaanderen.
In het voorprogramma van de West-Vlaamse rapper stond IKRAAAN, een Belgische vrouwelijke rapster. De Mechelse IKRAAAN brengt Nederlandstalige r&b met een gitzwarte tint hiphop op een manier dat zij alleen kan. Ze kreeg de zaal dan ook stil op enkele belangrijke momenten, maar even later was het publiek weeral heel rumoerig. Het was daarom ook spijtig dat ze niet altijd even verstaanbaar was, maar tijdens nummers zoals “ONTSPOORD” en “REFLECTIE” wist ze goed stand te houden en daar werd ze dan ook met een luid applaus voor beloond.
Om klokslag negen uur was het zover! De tonen van “Pasgeboren+” startten en Brihang kwam op het podium gelopen samen met een pianist en een dj en werd meteen ontvangen als een held. Wanneer hij begon te zingen, hoorden we niet meteen geluid, wat hem een beetje stress bezorgde. Het probleem was al snel opgelost, maar dit stressmoment zorgde toch voor een minder toonvaste “Oelala”, waarmee hij toch probeerde om de sfeer in de zaal te houden om meteen de interactie op te zoeken.
Sommige liedjes werden aan elkaar gepraat door (toch enerzijds) verrassende en grappige ‘bindteksten’. Deze waren helemaal gevuld met de typische humor van Brihang. Zijn bindteksten brachten een rust tussen zijn geweldige songteksten die ons soms toch aan het denken zetten. De tekst ‘En soms zoek je iets, ma vinjet nie en jeddet nog ma just in jen handen gehad’ tijdens “Rommel” zette ons harder aan het denken dan bij het luisteren van de plaat. De West-Vlaamse rapper liet ons op verschillende manieren genieten van zijn show in de AB. Hij kreeg de zaal en het publiek op sommige momenten heel stil en nog geen minuut later ging het dak er bijna af. Het laatste gebeurde bijna bij “Alles Draait”, toen Ntrek mee de sfeer tot een eerste hoogtepunt bracht.
Tijdens het midden van de show voelden we dat Brihang zich helemaal thuis voelde in de historische zaal in Brussel en dit veranderde de stemming in het publiek helemaal. We werden dan ook beloond met enkele klassiekers en nieuwe nummers zoals “Kleine dagen”, “Morsen” en “Ver Weg”. Steeds kwam de showman in Boudy naar boven en dit bracht de sfeer naar het hoogste punt tijdens zijn laatste nummer “Steentje”, zijn megaradiohit. Met zijn voeten in een cementbak werd hij op het podium gereden en meteen bij de eerste tonen werd er luidkeels meegezongen in heel de zaal met natuurlijk een luid applaus als gevolg. Tijdens het bisnummer “Balanceren” stond Brihang tevreden op een ladder (tussen het publiek) met een confettikanon in de hand. Met een knal(ler) afsluiten kan hij dus ook!
Buiten enkele foutjes in het begin van de show was het een vlekkeloos optreden van de West-Vlaamse rapper. Als je als rapper een volle Ancienne Belgique kan doen laten genieten van de eerste seconden tot de laatste, weet je dat je goed bezig bent. Showman Boudy liet het publiek lachen, nadenken, (rustig) dansen en luidop meezingen. Hij weet als geen ander hoe hij op een groot podium moet staan en doet dit dan ook geweldig. We zagen hem elke seconden genieten en we kunnen niets anders zeggen dan dat dit een geslaagde show was! Bedankt, Brihang!
Setlist: Pasgeboren+ - Oelala - #Quote - Rommel - Binnenkant - Alles Draait - Afsluiten+ - Honing - Plat Du Jour - Kleine Dagen - Ver Weg - Morsen - Oe Ist? - Wieder - Steentje - Balanceren
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
