Warhaus - Van de tropische jungle naar verlaten Brusselse straten
Warhaus – Dijf Sanders
Ancienne Belgique
Brussel
2017-03-31
Birgit Coucke
Geen review van Warhaus, J. Bernardt of Zimmerman gaat voorbij of je leest wel een verwijzing naar Balthazar. Het kan ook niet anders want de zijprojecten van de Balthazarfrontmannen en bassist zijn niet alleen qua personeel maar ook qua sound onlosmakelijk met elkaar verbonden. Na een eerste passage in oktober vorig jaar mochten Maarten Devoldere en zijn Warhaus-kompanen deze keer de grote zaal Ancienne Belgique vullen. En met succes: het concert was volledig uitverkocht.
Opvallen: dat is wat een voorprogramma moet doen. Met een grote backdrop deed Dijf Sanders (bekend van Teddiedrum, The Violent Husbands en van zichzelf) het meteen. Zijn psychedelische sounds werden ondersteund door een spel van licht, schaduwen en bewegende projecties. De weinige gelukkigen die al aanwezig waren in de AB waanden zich spontaan in de jungle onder begeleiding van de natuurgeluiden en chille vibes. Door verschillende soorten slagwerk en een xylofoon kreeg je een waar Tarzan-gevoel. Dijf wist het publiek best wel op te warmen en gaf het roer over aan Warhaus met opvallende woorden. ‘Ik ga nog één liedje spelen voor Warhaus komt en jullie hoofdjes kapot gaan… van prettigheid’.
Eerlijk? Onze hoofdjes gingen niet kapot, maar het was wel prettig. Wie zich nog steeds in de door Dijf Sanders’ gecreëerde tropische sferen bevond werd daar netjes weg gehaald door Warhaus. Met een minder bekend en behoorlijk zwoel “Control” werd de zaal dan ook volledig onder controle gebracht. Doorheen de show werden de reeds bekende nummers van zijn debuut ‘We Fucked a Flame into Being’ afgewisseld met nieuw materiaal. Het viel op dat de Balthazar-sound minder doorklonk in het nieuw materiaal. Een goed teken, lijkt ons, want dit is misschien het bewijs dat Warhaus zijn draai gevonden heeft in zijn solo-zijtak en dat we alleen nog maar vernieuwende nummers kunnen verwachten.
Warhaus vond al meteen zijn eigen stempel en bouwt nu verder aan hun oeuvre. Het schalende geluid van een krakkemikkige trompet speelde een sleutelrol in het hele verhaal, netjes samengaand met hier en daar een schrille gitaar (vooral in het instrumentale “Beaches”). Zo creëerde Warhaus een duistere sfeer van een rustige wandeling in verlaten straten, gedreven door duistere gedachten en een tikkeltje wanderlust.
Het leek alsof “Machinery” in een iets lager tempo gebracht werd dan de studioversie, maar de charmes van het lied gingen allesbehalve verloren. Vooral in dit nummer kon het ondersteunende stemgeluid van vriendin Sylvie Kreusch ons wel bekoren. Haar elegante bewegingen (het oog wil ook wat) maakten het helemaal af. Warhaus wordt vaak vergeleken met Gainsbourg en Birkin, en op het podium voel je ook dat Warhaus de liefdesbaby is van Devoldere en Kreusch. De begeerte en verlangen spat uit ieder nummer.
Maarten Devoldere waagde op het einde ook een gokje. Hij sloot de set af met het nieuwe “Mad World” en dat bleek verbazend goed uit te pakken. Als het bordje ‘uitverkocht’ nog niet duidelijk genoeg was, dan was de manier waarop het publiek de nieuwe nummers in de armen sloot wel een duidelijk teken van liefde. Bijna vanzelfsprekend eindigde deze avond met het mooie “BXL”.
Zijn liefde voor de stad was duidelijk te horen en werd dan ook overgedragen aan het publiek, dat het op zijn beurt even later ging gaan verspreiden in de –inmiddels donkere- straten van Brussel op een mooie lenteavond.
Setlist: Control/The Good Lie/Beaches/Against the Rich/Stanger/Memory/Machinery/Here I Stand/I’m Not Him/Mad World//Bruxelles//
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-31-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dijf-sanders-31-03-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Soms heeft een mens een duwtje nodig om zijn bucket list op tijd en stond wat in te korten. Neem nu bijvoorbeeld de New Yorkse cultband Swans: al jaren stond het gezelschap rond de avantgardistische noise guru Michael Gira op ons lijstje ‘must see bands’, maar het duurde uiteindelijk tot de aankondiging ‘final Belgian clubshow’ om ondergetekende over de streep te trekken. Aanleiding van dit alles is de vorig jaar op Gira’s eigen Young God label verschenen ‘The Glowing Man’, een fraaie dubbelaar die volgens de man zelf wel eens -sommige flauwe woordspelingen laat je gewoon niet liggen- de zwanenzang van Swans zou kunnen betekenen.
De Gentse Democrazy kreeg de eer om die bewuste laatste clubshow op vaderlandse bodem in goede banen te leiden, te beginnen bij het zoeken naar een gepaste lokatie. Het werd voor ons een maiden trip naar de Kompass Club, een voormalig fabriekspand op een boogscheut van de Ghelamco arena dat in no-time een begrip is geworden bij techno hipsters. Geen nood, het pand bleek polyvalent genoeg om ook een echte live band te huisvesten: de betonnen akoestiek, de schaarse verlichting en de kille beschimmelde muren vormden vanavond het gedroomde decor voor Gira en zijn vijf huurlingen om 2.5 (lees: twee en een half) uur lang onze pijngrens af te tasten. Toegegeven, we zijn wel wat gewend sinds Kyuss (Pukkelpop ’95) en My Bloody Valentine (Pukkelpop ‘09), maar het vriendelijke ‘Protect your ears’ advies van de organisatie sla je bij een band als Swans maar beter niet in de wind.
We treffen Gira vanavond in een goedgemutste bui. Het hoeft niet eens te verbazen dat de 63-jarige frontman zich onmiddellijk thuis bleek te voelen in de industriële kaalheid van de Kompass Club. De ranke Amerikaan zag er door zijn lange platgestreken grijze haren en wazige blik op oneindig overigens een beetje uit als het soort zonderlinge pervert die je liever niet ziet opduiken aan de schoolpoort van zoon- of dochterlief. Het droeg allemaal bij tot de gespannen en bijwijlen ronduit beangstigende sfeer die in de lucht hing toen opener “The Knot” tergend traag en meesterlijk subtiel werd ingezet. Wat begon met een eenzame regendruppel en een zuchtje wind eindigde in een alles en iedereen verpletterende tsunami van dissonante noise en monumentale sludge. Fans van Godspeed You! Black Emperor en Pelican hadden hier ongetwijfeld een ferme kluif aan, maar dan met dit verschil dat Swans aritmisch, amelodieus én abnormaal luid uit de hoek kwam.
Gira kan je dan wel bezwaarlijk een uitzonderlijke zanger noemen -elke boeddhistische monnik kan immers even klaaglijk mediteren als de goddeloze Amerikaan-, de man heeft wél de juiste papieren als het op dirigeren aan komt. Met subtiele vingerbewegingen, een halve armslag of een vurige blik laat hij zijn stormtroepen keer op keer ver boven zich uit stijgen. Alleen de rol van lap-steel maestro Christoph Hahn in dat orkest leek ons niet geheel duidelijk. Met een instrument dat het moet hebben van subtiliteit, kwam de man nooit echt in het stuk voor, in tegenstelling tot de dodelijk efficiënte mokerslagen van Phil Puleo, de kosmische ambient drone synth van nieuwkomer Paul Wallfisch, de brutale stormram bas van Christopher Pravdica en de Stoïcijnse gitaaruithalen van Swans-van-het-eerste-uur Norman Westberg.
We zijn een klein uur ver in de set en er staat ... euh reeds één nummer op de teller. Toch slaat de verveling nooit toe: Swans live heeft immers veel weg van één langgerekte hypnose trip waar tijdsbesef tot louter een banaliteit wordt gedegradeerd. Ook opvallend is dat jong en oud schouder aan schouder de trance ondergaan. Sinds het eerste Swans wapenfeit ‘Filth’ uit ’83 lijkt Gira dus elke daaropvolgende generatie aan te spreken, zelfs al beperkt de huidige tour zich in essentie tot materiaal uit de jongste twee albums en een handvol onuitgebrachte songs. Wij zijn vooral fan van de meest recente worp ‘The Glowing Man’, waaruit “Cloud Of Forgetting” en “Cloud of Unknowing” worden geplukt. De pastorale neofolk die zo sterk primeert op die plaat is live weliswaar ver te zoeken. In de Kompass Club is immers enkel plaats voor een elektrische storm waarbij de decibels erg kwistig in het rond worden gestrooid. Het titelnummer van het jongste Swans opus vormt de apocalyptische afsluiter waarbij de groep nogmaals bewijst heer en meester te zijn in hard-zacht contrasten.
Zes nummers in 150 minuten: de eindbalans klinkt saai en langdradig maar het tegendeel is waar. Opper-sjamaan Gira en zijn gedwee in de pas lopend gevolg namen op niets minder dan indrukwekkende manier (voorlopig) afscheid van de Belgische clubscene. Voor wie nog plaats heeft op zijn of haar bucket list is er nog een laatste herkansing: boek eind mei een weekendje Zottegem en doe er maar meteen een ticket voor het Dunk! festival bij.
Organisatie: Democrazy, Gent
Donderdag 30 maart diende zich aan als een zalige lentedag. Een mens heeft dan al snel eens de behoefte om 's avonds een terrasje te doen met een lekker potje gerstenat voor zijn neus. En als je dit dan nog eens kan combineren met een optreden van de Tedeschi Trucks Band? Er zijn minder leuke dingen in het leven ...
Het Koninklijk Circus in Brussel was vanavond the place to be voor elk zichzelf respecterend liefhebber van kwaliteitsvolle blues, rock, soul met funk- en jazzinvloeden. De Tedeschi Trucks band is dan ook van het beste wat er op dit muziekvlak heden ten dage rondloopt.
Susan Tedeschi (zang, gitaar) en Derek Trucks (gitaar) waren beiden succesvol met hun respectievelijke bands (The Susan Tedeschi Band en The Derek Trucks Band) en deden de nodige ervaring op door te touren in het voorprogramma van o.a. The Allman Brothers Band, John Mellencamp, en The Rolling Stones om er maar een paar te noemen. Derek zelf was 15 jaar vast bandlid van The Allman Brothers Band en maakte eveneens deel uit van de vaste begeleidingsband van Eric Clapton.
Beiden vonden elkaar niet enkel privé (het koppel is al meerder jaren gehuwd), ook muzikaal werd een eigen nestje gebouwd: The Susan Tedeschi Band en The Derek Trucks Band versmolten tot de Tedeschi Trucks Band.
In 2011 kwam het debuut (‘Relevator’) uit en won meteen de Grammy voor beste Blues album. Een jaartje later was er al een livealbum onder de naam van ‘Everybody’s Talking' waarbij nummers van debuut afgewisseld werden met covers. In 2013 zag 'Made Up Mind' het levenslicht. Stuk voor stuk kwaliteitsplaten en daar hoeft het vorig jaar verschenen 3de studioalbum 'Let Me Get By' zeker niet voor onder te doen! Een hele sterke, prima geproduceerde schijf is dit en geeft aan dat de 12-koppige band een nog hechter groepsgevoel toont dat op de vorige platen. Recentelijk werd een 2e live album op ons losgelaten '‘Live From The Fox Oakland’ en deze wordt nu ten volle gepromoot.
Maar terug naar 't Koninklijk Circus nu. Voor ondergetekende een eerste kennismaking (zowel met zaal als met live optreden van de band) en die was uitermate positief!
Gedurende 2 uur (voordien was er aangegeven dat het concert in 2 delen zou opgesplitst worden, maar dat bleek niet het geval te zijn) werd een nagenoeg uitverkochte zaal getrakteerd op voortreffelijke uitvoeringen van eigen nummers en diverse covers.
Om 20u15 betrad het 12-koppig ensemble de bühne. Een mooie overzichtelijke opstelling, met op links toetsenist / fluitist Kofi Burbridge en bassist Timothy Lefebvre, achterin het immense dubbele drumstel van Tyler Greenwell en JJ Johnson, op rechts achter vinden we de backing vocalisten Mike Mattison, Mark Rivers en Alecia Chakour , op rechtsvoor de blazerssectie met Kebbi Williams op sax, Ephraim Owens op trompet en Elizabeth Lea op trombone. Susan Tedeschi en gitarist Derek Trucks nemen hun plaats middenvoor in.
Geopend werd er met een beklijvende versie van de bluesy beuker “Made Up Mind” met stuwende gitaarriff van Derek. Susan is meteen goed bij stem en al snel is er een eerste interactie (en dit zou niet voor het laatst zijn) tussen Derek en de andere bandleden. Heerlijke opener! Ingeleid door een Oosters klinkend slidegitaarpartijtje krijgen we vervolgens een prima versie van “Laugh About It” - dat afkomstig is van hun meest recente studioalbum - te horen, wondermooi gedragen door de hese, soulvolle stem van La Tedeschi en daarbij subtiel ondersteund door het blazerstrio.
Band en publiek raken stilaan opgewarmd en wanneer we een stomende versie krijgen van “Keep On Growing” (Eric Clapton- cover) gaat het dak er een eerste keer af in het Circque Royale. Midden in het nummer trekt Derek een eerste keer serieus van leer, meesterlijk bijgestaan door de dubbele ritmesectie van de heren Greenwell en Johnson. Wow, wat een versie … Men had het nummer evengoed tot 'keep on glowing' kunnen omdopen!
Een tweede cover volgde en dit werd een wondermooie hommage aan de vorig jaar overleden Canadese folksinger en songwriter Leonard Cohen. ”Bird on a Wire” werd door Susan zo hemelsmooi ten tonele gebracht, dat Cohen van bovenaf wel moest goedkeurend knipogen. Wederom een waar kippenvelmoment. Het zoete "Don't Drift Away" laat ons vervolgens zachtjes wegdromen. Nadien mocht ook Mike Mattison zijn soulkunsten etaleren op het broeierige funky "Don't Miss Me When I'm Gone".
Een lang uitgesponnen versie van “Idle Wind” werd vooreerst heel mooi ingeleid door de dwarsfluit van Kofi Burbridge en gaandeweg het nummer mocht elk van de topmuzikanten (want dat zijn ze wel degelijk) het beste in zichzelf boven halen. Tedeschi en Trucks mogen dan wel de speerpunten van de band zijn, ieder bandlid krijgt wel degelijk zijn 'moment de gloire'. De hoogtepunten zijn stilaan niet meer te tellen...
Nadien mag Susan nog eens - enkel bijgestaan door bass, drum en keyboards - een semi-akoestische versie van "Angel From Montgomery” brengen (ooit nog een hit geweest voor Bonnie Raitt). Opnieuw komen de haartjes op onze armen recht van deze prachtige vertolking. De mooie fluittonen van Burbridge en de van soul doordronken stem van Tedeschi spannen de kroon. Susan mag zelfs een hele reeks telefoonboeken na elkaar zingen, zelfs dan blijf je nog onder de indruk.
De rest van de band vervoegt zich opnieuw en het jazzy “Right On time” sleurt ons vervolgens helemaal mee naar vooroorlogse cabarettijden. Mike Mattison neemt opnieuw de leadzang voor zijn rekening en vooral de blazerssectie zorgen ervoor dat dit nummer heel aanstekelijk werkt op deze zwoele lenteavond.
Tijd om te bekomen is er nauwelijks want een nieuwe Oosters klinkende intro loerde al om de hoek waarna een majestueuze versie van “Midnight In Harlem” volgde met aansluitend “Don't Let Me Slide” eveneens van het Grammy bekroonde debuut 'Revelator'. Derek is terdege de beste slide-gitarist die momenteel op de aardkloot rondhuppelt. Maar vrouwlief moet zeker niet onderdoen en liet zien dat ze naast een vocal powerhouse ook een begenadigd gitariste is. Dat mocht ze demonstreren op het navolgende “I Pity The Fool”. De power en de passie liepen er zo vanaf!
Natuurlijk is de avond niet compleet zonder een afrondend toegift en onder de noemer van het heerlijke bluesy “I Want More” liet de band zich nog eens volledig gaan en gaf het publiek waar voor zijn geld.
Of je nu komt voor de hese, passie- en soulvolle vocalen, de onvolprezen gitaarskills van Herr Trucks of het bigband concept compleet met blazers, keys, fluit en backingvocalisten: er was voor ieder wat wils te beleven!
Roll on next time TTD, you bet we want more!
Organisatie: Gracia Live
Bazart - Try-out @Kreun – Klaargestoomd voor het Grote Podium!
Bazart
Kreun
Kortrijk
2017-03-28
Thorben Meurisse
Bazart deed op 28 maart een try-out in de Kreun (Org: Wilde Westen) ter voorbereiding van hun uitverkochte concerten in de Lotto Arena het komend weekend. En ja hoor, de tickets voor deze try-out vlogen ook de deur uit. Amper 5 minuten waren nodig om de zaal uit te verkopen.
Het concert zelf kwam, na het gegil van enkele meisjes toen Mathieu het podium beklom, rustig op gang met “Census”. Wanneer “Nacht” ingezet werd, dat luidkeels meegezongen werd door het publiek, begon het feest erin te komen.
Het optreden bood afwisseling van hun minder bekende en bekende nummers van de debuutplaat ‘Echo’ en de eerder verschenen titelloze EP. Op die manier speelden ze zo goed als hun volledig repertoire, met daar bovenop nog 4 nieuwe singles en een cover van “Sterrenstof”. En wie dacht dat stilstaan een optie was bij dit concert was eraan voor de moeite want de talloze elektronische beats deden de temperatuur in de zaal stijgen waardoor zelf Mathieu vermeldde dat hij het warm kreeg. Afsluiten deed men met “Echo” en “Goud”, waarbij het feest beëindigd werd met een hoogtepunt.
Bazart is Hot en helemaal klaar om de Lotto Arena klein te krijgen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van hun set in de Lotte Arena, Antwerpen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-31-03-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Met nieuwe plaat ‘Night People’ liet You Me At Six hun gekende poppunk definitief achter zich en trokken ze voluit de kaart van de meer voor radioplay geschikte poprock. Dat album kwamen ze gisterenavond voorstellen in de AB met hun gelijknamige Europese tournee. Het voelde wat vreemd om de eerder zo ruige mannen poppy riffjes te zien spelen, maar geslaagd was het wel.
Het grote publiek moet nog arriveren wanneer The Amazons de avond openen. Het wordt meteen duidelijk dat de mannen uit Reading zich willen bewijzen wanneer ze de spits afbijten met het hitgevoelige “Stay With Me”. Dat het een veelbelovende gitaarband is, bevestigen ze met snoeiharde songs als “Black Magic” en “Little Something”. Afsluiten doen ze wel met een sisser. Bij de voorlaatste song verliezen ze even de aandacht van het publiek en is de stem van frontman Matt Thomson niet altijd even toonvast. Met de quote ‘This song’s for everyone who loves a kebab or two’ zetten ze hun laatste song “Junk Food Forever” in. Deze is catchy maar vooral heel oppervlakkig maar dat maakt ons niet veel meer uit, we waren immers al opgewarmd na de eerste helft van hun set. The Amazons is veelbelovend maar er is duidelijk nog groeimarge.
Het verwachte grote publiek blijft uit en de zaal vult zich vooral met opgehitste tienermeisjes en een handjevol oudere fans. Dat de zaal niet half gevuld geraakt, maakt het publiek weinig uit, het wordt namelijk snel duidelijk dat de band uit Surrey een heel dedicated fanbase heeft en dat ze afgezakt zijn naar de AB om een feestje te bouwen.
Openen doet You Me At Six met titelsong “Night People” van de nieuwe plaat. Het voelt alsof de deur naar de backstage, die The Amazons achter zich dicht trokken, met brute kracht opengestampt wordt. Het tempo ligt hoog en we gaan in één slag verder naar de hit “Underdog” en een duidelijke fan’s favorite “Loverboy”. Bij die laatste song is de punkrockachtergrond van de band duidelijk op te merken en missen we ondanks de fans die zich volledig laten gaan toch wat overtuiging die bij een krachtige song als deze zou moeten horen.
Via “Stay With Me” en “The Swarm” komen we bij “Spell It Out” terecht waar het tempo eindelijk even vertraagt. Zowel de fans als de muzikanten nemen even de tijd om te ademen. Veel tijd krijgen ze echter niet want het tempo wordt met “Bite My Tongue” vrijwel meteen terug de hoogte in gejaagd. Deze song werd opgenomen in samenwerking met Oli Sykes en frontman Josh Franceschi neemt hier dan ook het ietwat schreeuwerige gedeelte voor zijn rekening. Dit blijkt toch even te hoog gegrepen en mist weer wat overtuiging.
We zijn een halfuur ver wanneer de band de eerste keer het publiek begroet en even ademruimte neemt.
Hierna gaat het moordende tempo verder met “Swear” en “Fresh Start Fever”. Bij die laatste hopen we dat de band snel de daad bij het woord voert want na het instampen van de deur aan het begin van de set missen we nog steeds kracht. Bij “Heavy Soul” horen we heel duidelijk dat de band met hun nieuwste album voor meer radiogezinde poprock gaat. Dan vindt frontman Josh wel de tijd om de band even rust te gunnen en aan ‘audience participation’ te doen. Het publiek is uitzinnig en de hele zaal gaat de grond op om vervolgens recht te springen op de tonen van “Reckless”.
Met “No One Does It Better” en “Cold Night” ligt het tempo nu toch even wat lager en neemt de band een rustige aanloop naar het einde van de show. “Brand New” en “Take On The World” kunnen ons eindelijk warm maken. Waar we voordien eerder twijfelden of deze band Bastille on steroids wilde zijn, vinden we hun opzet nu toch eerder wel geslaagd. You Me At Six verlaat het podium onder luid gezang van de fans. Wanneer ze na een kleine plaspauze het podium terug betreden en ze het publiek uitgebreid bedanken, zingen de fans ongestoord verder en is het even niet te merken dat de zaal maar voor één vierde gevuld is.
Gitarist Chris Miller zet “Lived A Lie” in en wij zijn getuige van een sterke comeback. De band lijkt een dosis verse kracht gevonden te hebben en speelt de pannen van het dak. Bij “Give” voelen we dat er emotie in de muziek gestoken wordt en het publiek is ook mee, al was het publiek eigenlijk de hele avond even uitbundig. Geloofwaardig afsluiten doen ze met een stevige extended versie van “Room To Breath” en goed nieuws voor de fans. “There might be some new music sooner than you think.”
Na een twijfelend begin kwam naar het einde van de avond toe de kracht in de muziek eindelijk naar boven. De mannen van You Me At Six weten hoe ze hun fans moeten entertainen maar om het grotere publiek te overtuigen missen ze nog wat punch. Wij mochten alvast merken dat die punch er ergens diep vanbinnen wel inzit, alleen moet hij er op de goeie momenten uitkomen.
Met dank aan Dansende Beren http://www.densendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/you-me-at-six-27-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazons-26-03-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu
Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.
Na het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.
Met daznk aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Zimmerman – Klasse naast Balthazar!
Zimmerman + Dvkes
Biekorf
Brugge
2017-03-25
Didier Becu
We gebruiken niet graag clichés, zeker niet als de band in kwestie er net geen gebruik van maakt! Maar het moet worden gezegd, hoe meer we Dvkes aan het werk zien, des te lekker het lijkt te lopen. Dat is natuurlijk ook wel ergens normaal omdat de songs goed ingespeeld raken, toch komt dit voornamelijk omdat het viertal zeer goed het evenwicht heeft gevonden tussen meefluitbare indiepop en psychedelische krautrock zonder dat het ontoegankelijk wordt.
Dvkes is zo’n band die een glimlach op je gezicht tovert. Net zoals een maandje geleden in Gent, mocht Dvkes ook in Brugge het voorprogramma van Zimmerman zijn. En jawel net zoals in de concertzaal van de Vooruit verzocht Joos ook deze keer het publiek om dichter te komen.
Bang zijn hoeft niet, het enige wat kan gebeuren is dat Joos over je voeten struikelt als hij tijdens “The Boy Who Cries Wolf” van het podium springt. Nog hoger zijn de kansen van verslaafdheid, want songs als “Mockingbird” of “Untie Your Hands” krijg je niet zo maar uit je hoofd! Niet dat dit moet. Als we toch moeten klagen, daarvoor zijn we nu eenmaal Belgen, mocht de set best wat langer, maar dat is nu eenmaal het kruis dat boven het hoofd van iedere support act hangt.
Zimmerman, ook niet bepaald een onbekende op onze pagina’s. Samen met toetsenist Senne Guns, drummer Laurens Billiet en eigenlijk ook een beetje Noémie Wolfs, het muzikale project van Simon Casiers. Soms een beetje te veel omschreven als een hobbyproject, want Zimmerman is zo veel meer dan het bandje van de Balthazar-bassist.
Dat hoor je in de songs, maar ook op de manier waarop het wordt gebracht, want de glunderende blik van Simon na afloop verraadt dat hij apetrots op zijn composities is en de respons van het publiek daarop, en dat mag! Laat je ook niet te veel misleiden door de naam (Zimmerman is Dylans echte naam). Wellicht staan alle platen van nonkel Bob in Simons collectie, maar Zimmerman is niet alweer zo’n poging van iemand die denkt folk te hebben heruitgevonden.
Neen, Zimmerman staat voor venijnige indiepop waarvan een mensenhart week wordt. Luister naar “Hard To Pretend” en merk hoe hard het is om niet de tranen over je wangen te laten vloeien. Menselijke emoties verpakt in bijtende songs. Hoewel Simon het netjes houdt, hoor je ook een verbetenheid. We hebben echt niet kunnen tellen hoeveel keer het fuck-woord in zijn teksten voorkomt, maar het was tamelijk veel, wel een middelvinger in de vorm van songs die je hart doorboren.
“I Don’t Want It That Bad” (die titel alleen!), “Liar” of “Someday Maybe”… allemaal stuk voor stuk songs die je raken. En wat opvalt is dat Zimmerman een band is! Zelfs Noémie Wolfs hoort daar een beetje bij. Simon lacht als hij haar als special guest aankondigt, no surprises om het in Radiohead-taal te zeggen, iedere Zimmerman-fan weet dat ze het podium bestijgt eens “You Won My Heart” aan de beurt is.
Zimmerman overtuigde nog maar eens in Brugge. Je was er niet? Ga dan naar Opwijk (21 april) en Kortrijk (8 juni) en word nog eens verliefd, het is toch lente!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
J. Bernardt - ‘Calm down’ was geen optie
J. Bernardt – Pomrad
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-24
Cis Vliegen
Jinte Deprez, beter bekend als de co-frontman van de Belgische band Balthazar, staat vanavond in de AB Club met zijn nieuw project J. Bernardt. Een nieuw muzikaal verhaal waar hij in het genre treedt van artiesten als Chet Faker en Ry X. Jinte krijgt hierbij de hulp van Adriaan Van de Velde en Klaas De Somer, ook gekend als bandleden van Pomrad.
J. Bernardt had aan één radiohit genoeg om de hele Club uit te verkopen en plande als kers op de taart zelfs een show in de grote zaal. Over succes gesproken en dat als je nog niet eens een album uit hebt!
Het voorprogramma wordt verzorgd door Pomrad, een driekoppige band die 80’s funk ter plaatse opnieuw uitvindt. Het retro hemd van frontman en geboren entertainer, Adriaan Van de Velde, past dan ook helemaal binnen het disco-funk plaatje. Pomrad brengt een energieke show waar de ritmes van alle instrumenten continu een verrassende wending nemen. Een top voorprogramma die goed dient als opwarmer, én ook de moeite is om te gaan kijken.
Het concert opent met een zachte synth-sound van Adriaan Van de Velde en een chill drum ritme van Klaas De Somer. Deze combinatie lokt Jinte op het podium die inpikt met zijn stem. Een opbouwende intro die ze plots moeten hernemen omdat er ergens een kabeltje niet ingestoken is. Hup, poging 2 en daar klinkt niet veel later de bass die zowel mijn dansbare vriend als vijand is voor de rest van de avond. Deze staat gewoon oorverdovend hard. Zeer onaangenaam aangezien de kwaliteit van de muziek in mijn oren daalt. Dit gezegd zijnde, hebben we de enkele puntjes van mogelijke kritiek al opgesomd.
J. Bernardt heeft misschien nog geen album maar weet het publiek te boeien met zijn onbekende nummers. Ze klinken direct ‘catchy’ en zeer dansbaar. Maar ook de uitstraling van Jinte speelt zeker een rol. Hij neemt het voortouw en boeit op een leuke simpele manier. Enkel op het einde doet hij even zot door het publiek in te stormen en achteraan de club op een tafel te klimmen terwijl hij blijft zingen. Werkelijk een zalig moment!
Een ander hoogtepunt is de hit waarmee het allemaal begon “Calm Down”. In plaats van kalmte schoot het publiek echt wakker en behoudt deze euforie tot het einde van de show. Ook een groot compliment aan J. Bernardt voor de manier waarop ze hun nummers live brengen. Zo spelen ze geen klakkeloze kopieën van het originele, maar geven ze er telkens een extra ‘touch’ aan.
Ondanks het kleine gamma aan songs heeft J. Bernardt toch een uur gespeeld en een uur geboeid! Ik vermoed dat een groot deel van het publiek dat er vanavond bij was, er in oktober - in de grote zaal - ook zal zijn en dat raad ik ook aan. Jinte, Adriaan en Klaas brachten voor een eerste show als headliner in België een top prestatie!
Setlist: On Fire, Lapse Of Reason, Ooh, Calm Down, India/The Question, Running Days, Interlude/High Low, Wicked Streets, The Other Man; Biss: My Own Game
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-24-03-2017/
organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vrijdagavond 21u: een afgeladen Lotto Arena is helemaal klaar voor de Schotse soulzangeres Emeli Sandé. Het podium oogt eenvoudig, een dambordpatroon op de vloer verraadt de link met haar nieuwe album ‘Long Live the Angels’. De opener van dit nieuwe album is meteen ook de opener van haar show. “Selah” zingt de popzangeres nog vanachter een doek, maar bij “Heaven”, het debuut waar het voor Sandé allemaal mee begon, ontwapent ze zichzelf én het publiek.
Al van in het begin is het duidelijk dat Emeli Sandé helemaal kiest voor eenvoud. De zangeres heeft geen nood aan geforceerde kledingwissels, ingewikkelde danspasjes of hoogtechnologische lasershows om de sfeer van het concert te beïnvloeden. Sobere achtergrondbeelden en de puurheid van haar stem regeren anderhalf uur, een keuze die haar geen windeieren legt.
Sandé vervolgt met “Wonder”, een hit van producer Naughty Boy waarin zij de vocals voor haar rekening nam. Het is diezelfde producer die de eer had om zowel aan haar eerste als aan haar tweede album mee te werken. Sandé springt overigens graag op de kar met bekende producers. Naast Naughty Boy en David Guetta verzorgde ze ook de lyrics van “Free” van Rudimental. Dit nummer kwam na het rustige “Tenderly” niet echt tot zijn recht en ging bij momenten zelfs vervelen. ’t Is pas na “Give Me Something” dat Sandé terug tempo in haar set bracht met “Just a Little Bit Longer”. Luid applaus volgde echter pas na “My Kind of Love”.
Na “Every Single Little Piece’ is het duidelijk dat Sandé heel wat liefdesverdriet te verwerken heeft op haar nieuwe album. Tijdens “Hurts” legt ze zoveel gevoel in haar nummer, dat de ganse zaal zichtbaar met haar meevoelt en geniet van haar prachtige stem. Als ze na “Breathing Underwater” haar eigen favoriete nummer “Happen” mag zingen, worden we bijna tot tranen toe bewogen. Het vuurwerk op de achtergrond liegt er niet om. Wat. Een. Stem.
Wie daar nog niet stil van geworden was, dan wel met de akoestische versie van “Beneath Your Beautiful”. Niet “Labrinth” op tape, maar de gitarist van dienst nam de vocals voor zijn rekening. Het publiek antwoordde dankbaar met luid applaus, ongetwijfeld een hoogtepunt van de avond. Daarna ging Sandé zelf volledig solo op de piano voor “Clown”. Geen backing vocals, geen andere instrumenten, enkel een piano en een prachtige stem. Voor “Somebody” blijft Sandé nog even op de piano, met “Babe” en “Highs & Lows” kiest Sandé opnieuw voor wat ritme in de playlist. Tijdens die laatste krijgen de backings hun gloriemoment en met hun pasjes krijgen ze de zaal zelfs mee aan het dansen.
Eindigen doet Emeli Sandé in schoonheid met “Next to Me”. Met het bisnummer “Read All About It” krijgt de zangeres terecht een staande ovatie. Haar tweede album is nog lang niet zo succesvol als haar eerste, maar met de show van vanavond bewijst ze wel dat ze nog altijd een plaats waard is aan de top. ‘Less is more’, van ons mag Emeli Sandé nog lang meegaan.
Organisatie: Live Nation
Sophia – Intens bedreven!
Sophia + Heisa
Handelsbeurs
Gent
2017-03-24
Didier Becu
Nog maar twee jaar bezig, vrij obscuur (dat verandert hoor!) en toch al in De Handelsbeurs mogen openen voor het monument dat Sophia heet. Het overkwam Heisa. We hebben al heel wat bands in hun broek zien pissen van angst die aan zo’n missie beginnen, want het moet worden gezegd dat Sophiafans over vrij kritische muziekfans beschikt, maar deze drie jonge gasten uit Hoeselt hadden daar geen probleem mee.
Zanger Jacques tovert allerlei vreemde effecten aan zijn micro, het basgeluid van Jacques is uiterst strak, en terwijl we toch met bloemen gooien: het is lang geleden dat we nog zo’n straffe drummer als Jonathan Frederix bezig zagen. Gevoel voor timing en ritme heet zoiets. De muziek is een potpourri van alles, en dat gaat van Led Zeppelin tot Tool. Of eigenlijk de hele rockgeschiedenis. Eigenzinnig, zoals we het tegenwoordig graag in dat land hebben, maar wel verduiveld goed! De gesprekken die we nadien in de foyer opvingen gingen van ‘straf’ tot ‘zeer speciaal’. Waarschijnlijk besefte Heisa gisteren dat ze op een podium stonden dat ze nog wel eens zullen betreden. Wij zijn in ieder geval zeker van wel!
Met Bert Vliegen, Jesse Maes en Sander Verstraete wordt het Sophia-collectief met de minuut Vlaamser. Vrij verwonderlijk is dat natuurlijk allemaal niet, want Robin heeft altijd een zeer speciale band met ons landje gehad en kon zich in De Handelsbeurs bijvoorbeeld nog perfect herinneren hoe hij ooit tijdens de Gentse Feesten in de goot van de Kinky Star was beland.
Sophia is al een tijdje op toer met het vorig jaar verschenen album , ‘As We Make Our Way-Unknown Harbours’, maar de fans hebben er nog altijd niet genoeg van (kan ook niet!). De goed gemutste frontzanger had er veel zin in, en jammer dat het optreden om elf uur moest stoppen, anders zou de set nog langer dan twee uur hebben geduurd!
Het is ondertussen een traditie geworden dat Sophia zijn set start met het overweldigende “Resisting”, een mooiere kans voor Jesse bestaat er niet om te tonen dat hij zich helemaal wil laten gaan. Verdrinken (en er nog blij om zijn!) in een zee van oorverdovende shoegazegitaren, een geluid dat je herinnert aan het feit dat Robin ooit deel uitmaakte van The God Machine. Destijds nauwelijks opgemerkt, maar daarna uitgegroeid tot de cultband ‘par excellence’! Toen Robin in de ogen keek van één van zijn trouwste fans, herinnerde hij zich dat hij aan de kerel een God Machine-tape had beloofd, maar die was vergeten. Jammer voor de man, wel een prachtbewijs dat Robin voor zijn fans leeft.
Aan iedere song kleeft er wel een brok melancholie. De dood, geen thuis hebben, de verloren liefde, de hoop, de innerlijke demonen…het zit allemaal netjes in Sophia verwerkt. Niet alleen de emoties wisselen af, ook de songs doen dat. Robin mag je gerust als één van de belangrijkste shoegazepioniers noemen, maar hij is ook de troubadour die je hart breekt. Muzikale dromen vol liefde, maar evengoed angst om vergeten te worden.
De songs van Sophia zijn op zijn zachtst uitgedrukt zwaarmoedig, om niet te zeggen zwartgallig, maar net op het moment dat de deur zonder genade dichtklapt, haalt de band je uit de droeve duisternis en toont ze je het licht, hoewel de treurwilgen nooit helemaal uit het Sophia-beeld raken.
Voor de fans was het concert bijna pure routine, maar wel routine die je nooit beu raakt. De vrees dat na zeven jaar pauze Robin er de brui aan zou geven werd gisteren nog maar eens weggeveegd.
Sophia is misschien een groep met fans in wiens haren je al wat grijze lokken kan zien, het blijft nog steeds één van de beste bands op deze aardbol. En in diezelfde foyer was er geen mens die dat tegensprak…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Peter Doherty - Verslag van een bewogen avond
Peter Doherty
Théâtre Sébastopol
Lille
23-03-2017
Emile Dekeyser
Een last-minute beslissing leidde ons vanavond naar Peter Doherty in Théâtre Sébastopol. Dat je met Pete nooit weet wat er zal gebeuren, bespraken we al uitvoerig in de recensie van het Koninklijk Circus veertien dagen terug (http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/peter-doherty/peter-doherty-van-circus-naar-solo-artiest/ ). Toen kwamen zijn ouders mee op het podium, of Peter Sr. en Jackie deze vertoning van zoonlief Peter hadden willen aanschouwen is nog maar de vraag.
Veelbelovend begon de avond alvast niet. Toen we alvorens binnen te gaan nog een sigaret rookten en het ouderwetse theater van buitenaf wat verkenden, passeerden er om de haverklap roadies die een opdracht hadden meegekregen. “I need some paracetamol, Pete’s got a headache”, hoorden we een James Hetfield look-a-like zeggen. Toen Pete een vijftal minuten later de bus uitstapte, leek het ons sterk dat hij überhaupt niet wist waar hij was.
Eénmaal op het podium was daar echter bitter weinig van te merken. Opener “I Don’t Love Anyone” klonk verrassend scherp en toonvast. Het publiek in de all seater venue kreeg hij echter niet op de been, de Fransozen bleven braafjes in hun stoel zitten. In “Last Of The English Roses” ging hij een volledige outro op de grond liggen. “I’ve got a blinding headache” zei hij na afloop van het nummer. Wat volgde leek een gevecht met zichzelf, en zich aan het publiek optrekken lukte ook al niet. Was het een makke vertoning omdat het publiek bleef zitten, of bleef het publiek zitten door de makke vertoning?
“Down For The Outing”, “Weed Smokers Dream”, “You’re My Waterloo”, het klonk allemaal wel goed, maar echt op gang kwam het nooit, het mistte scherpte, des couilles. Met “Hell To Pay at The Gates of Heaven” leek dat wel eventjes te lukken, en “Albion” stuurde het optreden de goede weg in… maar dat was buiten Pete gerekend. Nog een laatste maal zwaaide hij achteloos en strompelde hij richting coulissen.
Eventjes op adem komen, denk je dan. Een emmer water in zijn gezicht gooien. Een flinke dosis paracetamol of wat hij ook maar verlangt, toedienen. Maar Pete kwam niet meer terug. Links werd zijn naam gescandeerd, rechts was er boegeroep. Of hoe hij uiteindelijk toch nog het publiek op de been kreeg.
Vervolgens werd het hallucinant. Bassist Drew McConnell kwam het podium op en legde in perfect Frans uit dat we Pete niet meer zouden terugzien. “Il a de la fièvre”, klonk het. Ze stelden voor om toch nog een laatste nummer te spelen: “Nous on va jouer, et vous pouvez chanter”. Binnen de 10 seconden werd de micro overgenomen, en ging er van de zanger-ad-interim meer energie uit dan van Pete gedurende heel het optreden. Toen plots quasi heel het publiek op het podium stond, was het feest compleet. Of toch quasi compleet, zo zonder Pete. Veel beterschap. En bedankt voor mijn 15 minutes of fame, daar op dat podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/peter-doherty-23-03-2017/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
