15 jaar en 7 studio albums. Zolang heeft het geduurd vooraleer het uit Portland, Oregon afkomstige alt.countryfolk gezelschap The Decemberists eindelijk de podiumplanken van de AB heeft mogen kussen. Op zich al een kleine schande als je ziet hoe het jonge grut tegenwoordig aan amper een halve hapklare radiohit genoeg heeft om die zaal in een oogwenk te doen vollopen, maar nog groter was onze verwondering toen bleek dat frontman Colin Meloy en zijn gezellen in Brussel voor een halfvolle arena moesten aantreden.
Misschien heeft één en ander wel te maken met het wat ingewikkelde muzikale recept dat The Decemberists door de jaren heen hebben ontwikkeld en verfijnd, en waarin zowel ingrediënten uit pastorale folk, rootsy americana, lichtvoetige country en melodieuze indiepop verwerkt zitten. Hun jongste worp ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’ is wat dat betreft niet enkel hun meest veelzijdige werkstuk, het is ook de eerste plaat van de groep waar cynisme zo duidelijk de boventoon voert.
In de epische opener “The Singer Addresses His Audience” kroop Meloy in de huid van de denkbeeldige popster die artistieke credibiliteit heeft ingeruild voor publieke adoratie, een scenario dat heel even niet eens ondenkbeeldig leek voor The Decemberists toen ze op de Grammy Awards in 2012 met “Down By The Water” nipt de duimen moesten leggen voor Foo Fighters als ‘best rock performance’. Deze potige countryrocker waar een groep als The Jayhawks een moord zou voor begaan en die op momenten zelfs naar early R.E.M. rook tekende ook in Brussel voor één van de vele hoogtepunten van de avond.
Aan de oppervlakte lijken The Decemberists een wat duf imago van foute country groep in foute donkere maatpakken te cultiveren, maar in werkelijkheid heeft de band met Colin Meloy een praatgrage entertainer in de rangen die lustig dolde met het Belgische publiek, en met de kleine schare Amerikaanse fans in het bijzonder. De man heeft klaarblijkelijk nooit kunnen kiezen tussen zijn drie grote liefdes: muziek, geschiedenis en literatuur.
Niet toevallig zijn verschillende van zijn songs dan ook geïnspireerd door historische gebeurtenissen of fictieve personages, en dat leverde in Brussel een paar tot de verbeelding sprekende songtitels op als “Grace Cathedral Hill”, “The Legionnaire’s Lament” of “16 Military Wives”.
Meloy is dan wel het gezicht én de spreekbuis van de band, toch etaleerden The Decemberists zich in de AB vooral als een hecht en vlekkeloos musicerend collectief. Toegegeven, de twee voor de gelegenheid meegetroonde achtergrondzangeressen lieten sommige nummers soms gevaarlijk dicht richting kleverige doo-wop afglijden en boden amper meerwaarde. Wel essentieel voor het theatrale geluid van de groep bleek de verbluffende virtuositeit van Meloy’s sidekick Jenny Conlee, die met sprekend gemak zowel keyboards, accordeon, melodica als xylofoon hanteerde. Aan zijn linkerzijde werd Meloy dan weer geflankeerd door gitarist Chris Funk die opgejaagd door de strakke ritmesectie voor de nodige rock’n’roll punch zorgde, maar even goed overweg kon met steel pedal of banjo.
Nogmaals, hoogtepunten legio in de AB, maar de strafste stoot die de zeven Amerikanen als collectief uit hun hoed toverden moet toch ‘The Island: Come and See/The Landlord's Daughter/You'll Not Feel The Drowning” zijn. Met dit ruim 10 minuten durende epos uit het concept album ‘The Crane Wife’ (‘06) voerde de groep een ware tour de force op waarin pastorale folk en prog een al even onwaarschijnlijke als avontuurlijke flirt aangingen.
Tot twee keer toe stuurde Meloy zijn makkers richting backstage, wat telkens een beklijvend solo moment opleverde. Midden in de set stak het verstilde “Carolina Low”, een van onze persoonlijke favorieten uit de nieuwe plaat waar de uitdrukkelijke knipoog naar alt.country godfather Townes Van Zandt meer dan waarschijnlijk voor iets tussen zit. In de encores stond de frontman opnieuw alleen op de planken, dit keer om met “Wonder” het schuldgevoel wat te temperen omdat hij de verjaardag van zijn negenjarig zoontje vandaag moest missen. “A Beginning Song” sloot de avond af zoals ie begonnen was: episch en groots.
En de moraal van het verhaal hoor ik U vragen? Wel, op basis van hun zonder meer meeslepende prestatie in een schromelijk onderbemande AB zat die reeds fijntjes verborgen in de titel van het jongste Decemberists album: ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/serafina-steer-24-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-decemberists-24-02-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Een aparte , eigenzinnige figuur die Tricky aka Adrian Thaws , die trouwens zijn laatste plaat naar zichzelf vernoemde…. Samen met Portishead en Massive Attack stond hij aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister, rauw én toch toegankelijk.
Al twintig jaar is hij bezig … een ondoorgrondelijk muzikaal karakter hebben we op die eerste platen ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit, maar OK onze ‘Tricky kid’ kan live nog altijd z’n duivels ontbinden …
… En vanavond was ‘t van dat … De songs werden pittig gekruid en klonken beduidend extravert . Sommige nummers kregen stevige rockinjecties door de hoekige gitaar en de felle drums en werden ondergedompeld in intrigerende , opbouwende, hitsende jams , die soms explodeerden , wat ferm gesmaakt werd door het publiek.
De op voorhand geprogrammeerde elektronicasounds met die duistere, lome, relaxte vibes vulden aan .
Tricky zelf brabbelt , murmelt met z’n slepende zware stem de nummers aan elkaar, en heeft nu met K Bleax een vaste zangeres . Toegegeven , zij kan niet tippen aan de vorige zangeressen , haar stem is minder indringend, sensueel en dromerig.
Een clubconcert van Tricky is evenwichtiger dan op een festival , waar hij de mogelijkheid en de ruimte heeft zich volledig te laten gaan; ook zijn muzikanten krijgen de kans zich volledig te ontplooien . Hierdoor kwamen songs als “You don’t wanna”, “Really real , “Nicotine live” en “Breeders” sterk uit de verf en brachten ze ons in dat unieke sfeertje . Tricky trekkebekt , maakt allerhande rare armbewegingen en trekt aan zijn shirt en pull , tussenin nipt hij aan een drankje en rookt hij z’n jointje of sigaretje op , terwijl Bleax vocaal zweeft over de nummers . Op “Why don’t you” neemt zij een prominente rol in. De paar overbekende oudjes “Overcome” en “Black steel” waren mooi verdeeld in de set en werden dan ook sterk onthaald.
Op deze nummers probeert het kwartet er wel een feestje van te maken . Af en toe zakte het wat , maar op het eind kreeg de Tricky sound nog meer een eigen smoel . Hij zelf trad meer op het voorplan en trekt fel , krachtig, verbeten van leer . Meer emotie en impact! “I wanna be your dog” was een heuse rocker , maar ook “Vent” en “By meself” waren strak , hard , overtuigden en werden net als de paar andere bisnummers in een jam ondergebracht .
Hier was Tricky onder stoom , zat iedereen op dezelfde golflengte en kon hij na bijna twee uur nog doorgaan . Met een pompende reprise van Stooges’ “I wanna be your dog” werd de lekkere, chaotische, gecontroleerde, opwindende en afwisselende set besloten.
Tja live altijd wel iets apart … een grillige persoonlijkheid , die zijn muzikale triphopwereld in een rockconcept duwde , scherp en weerbarstig.
Organisatie: Agauchedelalune + Aéronef, Lille
Aanvankelijk was Team Me een solo-project van Marius Hagen. Dit werd snel opgedoekt, nu is Team Me een zestal. De Noren hielden gisteren halt in de Rotonde van Botanique. Hun recentste worp ‘Blind As Night’ kreeg eind januari een wereldwijde release. Dit album kwamen ze dan ook voorstellen gepaard met enkele oude nummers. Dit nieuwe album geeft hun sound een meer elektronisch kantje. Hierdoor is hun geluid te omschrijven als een mix tussen Efterklang, MGMT in de beginperiode en I’m From Barcelona. Deze opgetogen bende in een nagenoeg volle Rotonde kan niet missen.
Team Me begon met de opener van hun nieuw album “Riding My Bicycle (from Feddersensgate to Mollerveien)”. Dit nummer is de perfecte opener van een set, beginnen met rustige gitaar intro’s en geleidelijk opbouwen met meerdere instrumenten. Uiteindelijk volgt dan de apotheose en iedereen is meteen mee met het verhaal. Om dit begin wat extra sterkte bij te zetten wordt meteen single “F Is For Faker” gespeeld. Stilstaan is onmogelijk bij deze uptempo muziek. Live krijgt hun muziek wat extra gitaar wat een speciale touch geeft aan hun muziek. De solo’s zijn opwindender en klinken zwaarder door. Hun eigen enthousiasme zorgen ervoor dat de muziek nog beter klinkt dan op cd.
Na enkele nieuwe nummers te spelen gaat Team Me terug naar de basis. Nummers van de debuutplaat en zelfs debuut-EP worden gespeeld. “Me And The Mountain” toont de simpelheid van de band en hun folky achtergrond. Het is precies alsof de haard aanligt, je knus in de zetel ligt onder een deken en het buiten aan het sneeuwen is. Dit gevoel wordt versterkt tijdens de rustige intermezzo’s. Zoals bij “Steven” waar de enige vrouw in de groep een solo-momentje krijgt. Het gevoel van voldoening en gelukzaligheid is nooit ver weg. Bij “Blind As Night” wordt een leuk effectje toegepast door gloeilampen te laten schijnen op de toon van de muziek. Team Me is dus werkelijk het licht in de duisternis.
Dit licht schijnt het felst op het einde van de set. “Patrick Wolf & Daniel Johns” wordt ingezet waarna de zaal gezellig balanceert op te tonen van de muziek. De eerste single van de band “Show Me” is meteen het einde van de set. Hierbij schreeuwt de volledige zaal nog eens mee met de band. Ze blijven schreeuwen tot ze uiteindelijk terugkomen om nog twee nummers te spelen. “With My Hands Covering Both Of My Eyes I Am Too Scared To Have A Look At You Now” is het hoogtepunt van de set en meteen ook het einde. De zanger staat op de rand van het podium, je voelt zijn speeksel op je lichaam wanneer hij zingt. De gitarist verdwijnt wel degelijk het publiek in waar iedereen gek wordt. De band stond nog nooit zo dicht bij het publiek. Hierdoor verdwijnt de barrière tussen band en publiek en lijkt het op een groep vrienden die samenkomen.
Iedereen springt nog een laatste keer samen in de lucht waarna de band het podium verlaat. Een gevoel van gezamenlijk geluk weergalmt door de zaal. T
eam Me heeft iedereen opgebeurd op de laatste dag van de week. De band is maar met zes, maar op het podium zijn ze met honderden. De samenhorigheid, de simpelheid en vooral de bescheidenheid van de jonge band maken van dit concert een unieke ervaring.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/two-kids-on-holiday-20-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/team-me-20-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
De familie Durham wordt gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Zusjes Kitty en Daisy en broer Lewis , hebben moederlief (bas/contrabas) en vader neerzittend (slide)/gitaar) mee om er een gezellig onderonsje van te maken, samen met hun publiek als uitnodigende gast in een concertzaal .
Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘The third’, die toegankelijk en eenduidiger klinkt in het genre en een fikse stap voorwaarts kan betekenen een breder publiek te bereiken .
Een paar jaar terug plaatsten ze zich in de spotlights op het r&b festival in Peer en sindsdien rolt de bal voor de muzikale familie. Toegankelijker betekent ook dat het allemaal een poppy groove kent, wat gepolijst en mooi klinkt, en dat de rauw in whisky doordrenkte blues wat op de achtergrond is geduwd .
Geen nood , nog steeds hebben we een uiterst aangename, leuke set en zetten nummers aan tot een hillbilly/rockabilly party , zeker op het eind met die doorleefde, huppelende bluesy slide songs als “Going up the country”, het nieuwe “Developper’s disease”, “What quid” en “Mean sun of you” ; aan de bar in de zaal werden nog meer pintjes en Belgische streekbieren getapt … Hier staan ze dicht tegen elkaar opgesteld aan 1 micro , wat de sfeer nog meer dampend, smachtend en gezelliger maakt!
Deze werden dus mooi bewaard op het eind , maar de 50 minuten ervoor genoten we van de unieke gedrevenheid van de drie met hun familie uit Londen. Met een Jamaicaanse trompettist op leeftijd sijpelt de ska binnen , wordt de sound kleurrijker , en is een saloon./bar sfeertje gecreëerd , wat de menigte ophitst (o.m. met een “Turskish delight” , “Whenever you see me” en “Good looking woman”).
Eerder konden we al proeven van hun kenmerkende stijl , door de pak songs van de nieuwe plaat , “Bitchin’ in the kitchen”, “Feeling of wonder” en de ingetogen single “Baby bye bye”, die de set openden. De mondharmonica werd niet vergeten, wat eerder het materiaal in een zompige blues onderdompelde.
Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar. Ze zetten een “Never get back”, “No action” of “Whisky” op sobere wijze in , maar dan werd de ritmiek al gauw aangescherpt door de bredere omlijsting en de uptempo’s. Die intens spannende opbouw brengt de songs live op een hoger niveau .
En de set vloog snel voorbij op die manier . Een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer of Heavy trash hebben met de familie Durham een leuk speeltje erbij . Ze staken voldoende variatie in hun spel, wat een uiterst boeiende, aangename, frisse, trippende, dansbare en ontspannende set opleverde …
Rock’n roll pur sang op z’n The Darkness kregen we met het andere Britse combo The Dash;
rechttoe-rechtaan, met een punky attitude zorgen ze voor een fucking crazy sfeertje, wat uiterst sterk werd onthaald door onze Franstalige vrienden . Een hoofdrol was weggelegd voor podiumbeest Marc Hayward , die dweepte met de voorste rijen . Fun & pleasure , met een knipoog naar The Clash , The Ramones en Iggy . Cheers mate!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Openen doen we met een man alleen, 6SISS. Hij produceert soundscapes/drones. Hij draait hierbij toepasselijk een t-shirt van OM. Want daar neigt het naartoe. Zware, diepe, hevig in de oren slaande bassen die de trommelvliezen doen dansen. Het was ook wel het enigste dat danste. Want party-muziek is het gelukkig niet. Trancendale muziek die de middelmatigheid ver overstijgt. Hij schepte perfect de sfeer ter voorbereiding van Briqueville. Met mokerslagen die de zaal doen trillen en de vloer doet daveren. Vibraties die uit de aarde zelf lijken te komen …
Zonder pauze of waarschuwing worden we dan overgeleverd aan de lusten en geneugten van Briqueville . Voor de ene een overdreven hype, voor de andere nobele onbekenden. Maar voor mij zijn ze de toekomst van de Belgische muziek. Wie de bandleden zijn is het best bewaarde geheim in muziekgeschiedenis. Vast staat dat het geen groentjes zijn. Hun eerste , titelloze plaat is uit sinds november 2014. Deze werd met de nodige originaliteit gepromoot. Enkele exemplaren werden overal in het land begraven en konden door de fans opgegraven worden. De plaat is ook nog steeds gewoon te koop en wordt vergezeld van een prachtige jutte zak.
Maar dan nu de muziek. Briqueville brengt post-metal, sludge, een beetje prog. Een gevaarlijke mix voor oren en gevoel. Want dit wordt zwaar blazen! Gehuld in gouden Venetiaanse maskers en zwarte capes betreden ze het strijdtoneel. Klaar om de zaal in de vernieling te spelen.
En dat lukt hen opnieuw moeiteloos. 5 man stern die samenspannen om de zaal minitieus aan flarden te scheuren. Maat per maat wordt de spanning opgebouwd, wordt het klanktapijt gespreid over een publiek dat smacht om te mogen ontvangen. Een spektakel voor de oren en een aanslag op de trommelvliezen.
Een band die de volledige show weten te boeien. Een concert om nog lang te onthouden. Een groep die nu al op u lijstje moet staan. Want deze jongens (wie ze ook zijn) zullen heel ver raken. Ze touren nog het hele land door. Kijk gerust eens op hun website om de lijst te bekijken en om eens de sfeer te snuiven die deze band wil en weet te creëren.
Info http://www.briqueville.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-20-02-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Afkomstig uit Beringen was support-act 30.000 Monkies die als een totale verrassing op ons af kwam. Een keihard optredentje, nog veel heviger dan de hoofdact. Deze vier knapen wisten een stevig potje noiserock voor te schotelen in een mengeling van doom-, sludge- en postmetal.
Als we één ding zeker weten is het dat we trots mogen zijn op onze Vlaamse muziekindustrie. Het Gentse Wallace Vanborn heeft dit in Hasselt nog maar eens bewezen. Ze hebben al 2 dijken van Albums op hun naam staan en ook hun laatste nieuwe ‘The Orb We Absorb’ sloeg in als een bom.
Enkele dagen voor dit optreden werden we door hen al volledig van ons sokken geblazen op ‘We Are Open’ in Trix, Antwerpen. We keken dus vol ongeduld uit om Wallace een tweede keer te zien los gaan.
Het minste wat we over hun showke kunnen zeggen is dat er een aantal ongeremde gitaren en een echte rock ‘n’ roll attitude aan te pas komt . Ze scoorden met “Beez in a Buzz”, “Supply and the Damned” en “Wizzard Cast Blizzard”, drie van de vele parels die te beluisteren zijn op ‘The Orb We Absorb’.
Ook enkele nummers van hun vorige platen ‘Free Blank Shots’ en ‘Lion’s Liars Guns and God’ werden met veel trots nog eens bovengehaald Nadat de boxen bijna opgeblazen waren en onze oordoppen al lang geen nut meer hadden, begonnen ze aan hun laatste nummer “Cowboy Panda’s Revenge”, de grootste parel van allemaal! We kregen smerige stonerrock op ons bord en het heeft zeker gesmaakt!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
De Britse zangeres Paloma Faith is al zo’n vijf jaar bezig en laat een 50/60s gloed sijpelen in haar groovy , broeierige en sfeervolle retrosoulpop . Ze beschikt over een sterk indringende stem , en is gelinkt aan Joss Stone , Lana Del Rey, Jessie Ware en Carmel ( hoe zou het nog met deze zangeres zijn?) . En op het podium showt ze haar acteertalent , wat het publiek doet opzwepen en het spontane contact bevordert. Het levert een ‘shakey’ dansfeestje op , zeker in het eerste deel en in het laatste luik van de set .
Inderdaad , samen met haar full band , die gretig te werk ging, en haar backing vocaliste, die een prachtrol op zich nam, vliegt de Britse diva er huppelend en giechelend tegenaan met dampende songs als “Mouth to mouth” , “Take me” en “Stone cold sober” , wat een extraverte tint biedt aan deze songs.
Een rits goede muzikanten in avondkledij begeleiden haar. Zijzelf heeft een kort retroglitterkleedje aan met een bloemenkransje op haar lange blonde haren; wat glamour en glitter in een Kate Perry style, zo te zien .
Met alle respect voor haar nieuwe Franse boyvriendje, probeert ze af en toe wat in het Frans te brabbelen . Een woordje Nederlands was hier toch graag meegenomen . Leuk allemaal in z’n geheel; wat de zangeres naar een hoger niveau brengt op het podium.
De sfeervolle songs raken iets minder , maar dat zal dan eerder aan mij gelegen zijn , want ook de love nummers “The bigger you love”, “It’s the not knowing” als “Leave while I’m not looking” en “Love only leaves you lonely” - waar zelfs de twee gitaristen letterlijk hun solo spelen rond onze diva -, gingen erin als zoetenkoek en werden met een big smile ontvangen. Daarna werd het tempo terug aangescherpt met “Ready for the good life” ; hier zet Faith samen met haar backing vocaliste een danspasje in, en die dame schreeuwt letterlijk de soul van zich af. “Picking up the pieces” en “Changing” , die wereldhit met Sigma, kregen de meeste respons . Goed allemaal , maar die “Changing” kon beter … haar soulfulle vocals lieten het wat afweten en de drum’n’bassloops , die de dansspieren nog meer konden aanspreken , bleven achterwege .
Een opwindende ritmiek naar het eind hadden we , ze gooide er met “Trouble with my baby” en “Only love can hurt like this” nog twee bubblegum ‘60s rock’n’rollers op z’n Pipettes/ Lulu’s tegenaan . Ze zong tot op de keyboard toe , wat de twee songs een nog meer Hollywood vintage gaf . Het publiek droeg de artieste letterlijk op handen .
In de bis speelden ze nog twee partykillers , twee uitsmijters “River deep , mountain high” van oma Tina en het bekende “Can’t rely on you”.
Haar uitgestelde concert van ‘t najaar werd dubbel en dik teruggegeven met een uiterst aangenaam concert van een enthousiasmerende dame en haar professionele band . We zien haar graag terug op een festival deze zomer, die het optreden nog meer smachtend en heter kan maken. …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ry Cuming duikelde op zijn zestiende de muziekwereld in na het horen van Jeff Buckley’s ‘Grace’. Sindsdien is de tragische held naar eigen zeggen een grote invloed gebleven. En dat hoor je. Zijn muzikale carrière is pril, maar daarom niet minder veelbelovend. In 2010 speelde hij nog het voorprogramma van Maroon 5, in 2013 werd zijn eerste EP ‘Berlin’ gereleased. Sindsdien tekende de Australiër bij het jonge Zweedse label Dumont Dumont, wat de Scandinavisch aandoende sound deels verklaard.
Enkele ongelijke witte kaarsen en een monochroom lichtspel. Meer setting had Ry X dinsdag in de Orangerie niet nodig om het publiek een uur lang mee te laten deinen op zijn breekbare sound. Bij de eerste noten van opener “Shortline” stuwde Ry een portie zilte melancholie door zaal. Dat hij zijn inspiratie haalt uit de open vlaktes van zijn thuisland kon je proeven. Telkens opnieuw.
Wanneer “Sweat” a capella werd ingezet , onderdrukten zowel de giechelende bakvissen –‘wat een lekker dier’- vooraan, als de excentrieke eenzaat achteraan een rilling. Bij “Berlin” gaat een zweem van herkenning door de zaal. “Howling” en “Vampires” krijgen iets meer animo mee dan de gemiddelde song uit de set waardoor ergens in de uithoeken een enkele voet verschuift.
Nieuw en ‘onafgewerkt’ werk werd muisstil opgenomen en gesmaakt. Net zoals de bandleden op, had het publiek, voor het podium genoeg aan zijn eigen wereld om alles voorzichtig in zich op te nemen. Toegankelijk is de muziek van RY X niet. Dat hoeft ook niet. Dit concert moest het niet hebben van uitschieters of tierlantijntjes, maar van een voortkabbelende poëzie die Ry de zaal influisterde. Van mantra’s die je meenemen op roadtrip langs een desolate vlakte of de oranje gloed van een zonsondergang.
Net zoals een goede song, hoeft een goede set niet lang te duren om indruk na te laten. Of in een megazaal plaatsvinden om verpletterend te zijn. Dat alles zou afdoen aan de huiskamersfeer en het idee, als je die ogen dan sluit, dat hij zijn verhaal enkel en alleen voor jou vertelt.
“Spectaculair in zijn ingetogenheid”, hoorde ik achteraf zeggen. Ik had het niet beter gezegd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sierra-17-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ry-x-17-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Canada boven in De Kreun, want met Viet Cong en Absolutely Free stonden er twee Canadese bands op de planken. Hoewel niet uitverkocht was De Kreun toch aardig volgelopen …
Absolutely Free uit Toronto mocht openen. Dit drietal is ontstaan uit de as van de band DD/MM/YYYY (Day Month Year) die er in 2011 mee ophield. Die band had als een van zijn laatste wapenfeiten een split EP uitgebracht met Beak>, de band van Geoff Barrow van Portishead, die twee jaar geleden Sonic City cureerde. Absolutely Free had perfect op de affiche van Sonic City kunnen staan, met zijn mix van electronica en krautrock. Absolutely Free begonnen instrumentaal, met door Kraftwerk geïnspireerde elektronicalijntjes. De zanger had een ijle stem, ergens tussen Perry Farrell en Ben Gibbard in en dit in combinatie met de Stereolab sound van de keyboards gaf het geheel een psychedelisch tintje.
Het geluid van de band was voornamelijk opgebouwd rond de twee synthesizers en de elektronische drums, maar een twanggitaar mocht in een aantal nummers een mooie vintage klank aan het geheel toevoegen. Niet slecht dit Absolutely Free.
Viet Cong komt uit Calgary, net als Chad Vangaalen, bij wie ze gitarist Scott Munro recruteerden. De kern van Viet Cong bestaat uit de bassist en de drummer van de band Women, die er in 2010 de brui aangaven na een gevecht op het podium. In 2013 bracht Viet Cong de EP ‘Cassette’ uit, terwijl we begin dit jaar hun 7 nummers tellende debuutalbum kregen, waarvan de single “Silhouettes” veel airplay kreeg. Op basis van die single verwacht je postpunk à la Interpol, maar Viet Cong is voor geen gat te vangen, dat bleek al uit de eerste twee nummers, die ze uit de EP ‘Cassette’ puurden. Rauwe garagerock, beetje Velvet Underground, en de schuurpapieren stem van zanger bassist Matt Flegel was al even ongepolijst en voortvarend als de brulboei die Patrick Stickles is bij Titus Andronicus.
In In “Silhouettes” veranderde Viet Cong volledig van koers, dit was pure post punk, die aanzette als vroege Bloc Party, een heerlijke brok donkere pop, met jengelende gitaren, een stuwende bas ende huiveringwekkende stem van Flegel, Paul Banks waardig.
Na dit nummer was de band opgewarmd, want de blonde drummer deed zijn t-shirt uit. Anders dan Interpol of Savages, die een eenkennig postpunkgeluid neerzetten, is Viet Cong complexer en minder retro new wave: Scott Munro durft zijn gitaar al eens door een keyboard sturen. De timide ster van de band was ongetwijfeld tweede gitarist Daniel Christiansen, die de nummers opsmukte met zijn gitaarmotiefjes in dezelfde stijl als Gemma Thompson bij Savages.
“March of Progress” ving aan met synths en monotone drums, waarna het nummer nog drie keer van richting veranderde, zo passeerde Johny Marr’s gitaargeluid en culmineerde het nummer met de zinsnede “What is the difference between love and hate”. Als u het weet, stuur een gele briefkaart naar Calgary, Alberta ter attentie van de Viet Cong. “Bunker buster”, een brutale aanval de Russische separatisten waardig, teerde op het uitgebeende geluid van Big Black en toen moest het hoogtepunt nog komen dat er aan kwam met “Continental Shelf”, een wanhopige, maar verbeten hymne met een machtige break en een refreinaanzet die ze bij “How soon is now” waren gaan stelen. Goed gestolen is altijd beter dan slecht geschreven, vind ik.
Tweede hoogtepunt was de afsluiter “Death” dat ook weer alle kanten uitschoot, in meer dan 10 minuten ging het van pure pop naar drones Swans waardig en terug. Een bis was echt overbodig, de Viet Cong had ons overrompeld en verslagen, hoog tijd om onze wonden aan de toog te likken.
Pics homepag Xavier Marquis (Indiestyle.be)
Organisatie: Kreun , Kortrijk
De beste platen zijn die platen die de tijdsgeest weten te vatten. Zo staat het debuut van Arctic Monkeys gelijk aan 16 zijn in het Sheffield van 2006, de eerste van Oasis geldt als de ideale soundtrack voor een jonge knaap in het uitzichtloze mid-90’s-post-Thatcher Manchester en de eerste worp van The Clash is het relaas van jong zijn in het grijze Londen aan het eind van het zevende decennium van de vorige eeuw.
‘Panic Prevention’, de eerste van Jamie T, was er ook zo eentje. Acht jaar oud ondertussen beschreef het album het (nacht)leven in dezelfde stad die ook de grote inspiratiebron was voor het eerdergenoemde The Clash: Good Old London Town. Thema’s als Bingedrinking, pub crawls, spiked drinks kwamen allemaal aan bod via een frisse mix van indie, postpunk, UK garage en rap. Hij werd al snel God in eigen land, zo speelde hij op zijn recente tour in dezelfde zalen als The Libertines, op het continent bleef hij eerder Klein Pierke. Dat daar verandering in lijkt te komen bleek uit het feit dat toen hij in de Botanique bijna dag op dag 5 jaar na zijn vorige passage zijn nieuw album, ‘Carry On The Grugde’, kwam voorstellen, het concert hopeloos uitverkocht was. De eerlijkheid gebiedt ons wel te zeggen dat de zaal zodanig vol zat met Britten dat we vaak een “moh, er zijn hier nog Belgen!”-gevoel hadden als we iemand Nederlands of Frans hoorden praten. Engels als voertaal dus. Dat bleek ook uit het geharrewar op de voorste rijen. Op 14 februari hadden wij een Valentijnsdate met een hoop zatte Britten en, liefde maakt gelukkig blind, Jamie Treays himself. En u?
Dat onze date een geslaagde date was, zeg dat wij het gezegd hebben. Met “Limits Lie” en het magistrale “Don’t You Find”, twee nummers van de nieuwe plaat, begon het voorzichtig, maar wel al direct met de juiste vibe. Toen ze hierna een tandje hoger schakelden met “Operation” en “Peter” werd het voor het eerst duidelijk dat een nieuwe backingband optrommelen voor De Moeilijke Derde een goede zet was. Zijn vorige band The Pacemakers mochten na de vier jaar lange sabbat opkrassen en werden, al dan niet met een even riante ontslagpremie als die van Steven Martens bij de voetbalbond, vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Live liep het met The Pacemakers vaak stroef, waardoor ze niet altijd de hoge verwachtingen konden inlossen. Die problemen lijken met de nieuwe begeleidingsband die zowel de hardere als tragere nummers aankan, voorgoed van de baan.
Misschien waren die tragere nummers wel het beste. Eventjes werd het met het wonderschone “Turn on the Light” zelfs bijna té romantisch en dus vroeg ie voor “Salvador” wie er met zijn partner gekomen was om hen vervolgens een ‘fuck off’ toe te sneren. Heerlijk. Knap ook hoe hij in “The Prophet”, ook eentje uit zijn ‘zachter’ repertoire, dat piekerende gevoel op emotionele katerdagen wist te vertalen in een nummer, het was wellicht het mooiste moment. Of was dat “Emily’s Heart”? Voor dat nummer nam hij plaats op een stoel, iets waar wij doorgaans een hekel aan hebben, maar zoals al eerder gezegd, liefde maakt blind.
Ach, een beste moment kiezen is al bij al ook maar een momentopname tijdens het intypen, een product van onze gemoedstoestand. Voor hetzelfde geld kiezen we morgen voor de wat meer uptempo nummers. Kiest u gerust zelf. Want “Sheila”, “Rabbit Hole”, “The Man’s Machine”, “British Intelligence” en “If You Got The Money” waren ook gewoon echt uitermate straf. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de knallende apotheose van een bisronde die bestond uit de anthems “Zombie” en het verschroeiende “Sticks ‘n Stones”, ‘when there’s no one left to fight/boys like us don’t shine so bright’. Wat een toetje. Het muzikale equivalent van seks op de eerste date.
Uit de manier waarop Jamie Treays genoot kon je niks anders dan afleiden dat hij blij was terug op een podium te staan na de 4 jaar lange stilte. De liefde kwam duidelijk van twee kanten en ook dat maakte het een optreden om in te kaderen. Het moet van onze kalverliefdeperiode geleden zijn dat we nog zo’n mooie Valentijn hadden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Zou het heiligschennis zijn om Jessie Ware een soul diva te noemen? Zou het? Misschien wel, maar we gaan het toch doen. Want je kan er niet omheen, ze heeft er alle trekken van. Gepaste 'attitude' op het podium? Check. Sensuele moves? Check. Volle, krachtige stem? Check, check en nog eens check. Om maar te zeggen: Jessie Ware, we waren er weg van.
Jessie Ware kwam in 2012 op met de schitterende (en ondertussen vermoedelijk alom bekende) single “Wildest Moments”. Het was een beetje een prelude, maar ook een beetje niet. Want de tekst ("we could be the greatest, we could be the greatest") beloofde grootse dingen en de fantastische stem die zo fonkelde in dat nummer beloofde nog meer dan dat. Ze was dan ook goed op weg om ‘the greatest’ te worden, met een prestigieuze Mercury Prize nominatie op zak en lovende fans en recensenten overal ter wereld.
En toen werd het een beetje stil. Niet ongewoon, uiteraard, want Jessie was druk bezig met het touren en de festivals afschuimen in zowel 2012 als 2013. Maar toch bleef het rustig. Al te meer tijd om een nieuw album te schrijven? Wat de reden ook was, het heeft gewerkt want de Jessie die donderdag avond in de AB op podium verscheen blaakte van zelfvertrouwen en had er duidelijk plezier in. Twee dingen die keer op keer voor een uitstekend concert zorgen, en dat was deze keer ook niet anders.
Het voorprogramma werd verzorgd door Tout Va Bien, een kind van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel in 2013. Met de rustige piano en bedaarde vocals was het een goede keuze, al leek de AB er jammer genoeg weinig in geïnteresseerd.
De set van Jessie Ware ging rustig van start met “Running”, overigens haar eerste single, en treinde daarna vol overtuiging verder op een ritme dat verassend veel overeenkomsten had met soul! Goede beats, teksten die je bijblijven maar vooral een loepzuivere, krachtige stem. Er zijn vele soorten stemmen in de muziekwereld; ze verschillen in timbre, ze verschillen in toon, ze verschillen in intensiteit. Jessie Ware's stem steekt er bovenuit. Het is verbazingwekkend hoe ze foutloos van zacht naar helder springt. Het ene moment in falsetto en het andere moment zo fel dat het bijna ondenkbaar is dat ze haar niet tot buiten kunnen horen.
Ook het contact met her publiek was goed. Jessie was zich duidelijk aan het amuseren, dat merkte je in hoe ze zong en hoe ze over het podium danste, maar ze sloeg ook regelmatig een praatje met het publiek en verontschuldigde zich zelfs op een gegeven moment aan een fan op de eerste rij na een misverstand met een smartphone cover. Ze bedankte België ook een paar keer voor de steun door de jaren heen. Dat hoor je natuurlijk wel vaker tijdens concerten maar toch, kunnen we zeggen dat het deze keer oprecht gemeend was? Ik vermoed van wel.
En laten we niet vergeten: de muziek uiteraard. Ook die was er vol op, al leek het publiek naar het einde een beetje slomer, wat rustiger en minder enthousiast. Misschien ligt het aan de songkeuze, want die bracht toch een klein dipje in tempo. Wie weet, en al bij al viel het toch wel mee want toen het slotmoment eraan kwam met “Wildest Moment” en het schitterende “Say You Love Me”, was alle sloomheid vergeten.
Geen encores bij een Jessie Ware concert, maar laat het niet gezegd dat dit het concert slechter maakt. Dat we ze maar snel nog eens kunnen zien. Deze zomer misschien?
Setlist: Running - Champagne Kisses – Cruel - 110% - Tough Love - Keep On Lying - You & I (Forever) - Sweet Talk - Kind Of... Sometimes... Maybe - The Way We Are – Pieces - No to Love / I Want You (Marvin Gaye cover) - Sweetest Song - Taking in Water - Want Your Feeling - Wildest Moments - Say You Love Me
Organisatie: Live Nation
De Britten van Diagrams doen slechts vier concerten op het Europese vasteland om hun laatste worp ‘Chromatics’ voorstellen. Sam Genders, zanger van de groep was voorheen lid van de indie folk band Tunng. Deze invloeden zijn nog steeds hoorbaar op zowel het debuut ‘Black Light’ als op hun nieuw album. Door dit bij te spijkeren met enkele elektronische invloeden mixt de band verschillende genres door elkaar. Sommige nummers klinken zoals Elbow, andere dan weer als Alt-J. Zeker is dat dit live een zeer aparte beleving geeft.
Doordat La Péniche zich in een boot bevindt zijn de plaatsen beperkt in de zaal. Hierdoor was de zaal aardig vol. Het podium leek wat te klein voor de vijfkoppige band waardoor de bassist en drummer wat weggestoken werden achteraan het podium. Hoewel de leden van de band eind de twintig zijn is de zanger iets ouder dan de rest van de band. Ondanks dit leeftijdsverschil leek Sam toch de meeste zenuwen te hebben. “Night All Night” werd ingezet met een zware feedback waardoor de intro van het nummer volledig verpest wordt. Het publiek leek hier niet veel last van te hebben want ze bleven voortdurend enthousiast klappen. Dit publiek was verrassend oud voor een band die indiepop speelt die voornamelijk populair is bij de jongeren.
Wanneer “Gentle Morning Song” werd ingezet waren alle technische mankementen van de baan. Het was zelfs zo dat er een zeer opvallende overgang gebeurde naar “Desolation”. Op het einde werden nogal wat ‘oehs’ gezongen en dat was in het begin van het volgende nummer ook zo. Een leuke overgang van twee nummers die iets weg hebben van Two Door Cinema Club. Daarna werd “The Light And The Noise” gespeeld. Een nummer dat dan weer sterk aanleunde bij Real Estate. Met “Hill” werden zelfs even enkele gitaarsolo’s bovengehaald. Het concert ging dus echt alle richtingen uit.
Toen we in het midden van de set waren beland probeerde Sam enkele akoestische nummers te spelen. De wissel van gitaar verliep wat minder vlot waardoor de schwung uit het concert werd gehaald. Toen hij met “You Can Talk To Me” probeerde om een prachtig akoestisch nummer te spelen werd dit verpest doordat hij, tot twee keer toe, zijn tekst vergat. Ook hier werd weer duidelijk hoe zenuwachtig de zanger was. Door het vergeten van de tekst verloor het nummer alle charme en werd het rommelig.
Wanneer we met “Antelope” bijna op het einde van de set komen, haalt Sam ballonnen boven. Deze worden daarna uitgedeeld in het publiek en die moeten ze dan op een later moment opblazen. Dit allemaal omdat Diagrams een echte lasershow wilde met veel spektakel. Na “Phantom Power” is het zover, de ballonnen worden opgeblazen. Tijdens “Tall Buildings” zorgt dit voor een ballonnenspektakel waarbij de oudere mensen in het publiek zich kunnen uitleven, het lijkt alsof ze hun jeugd hebben teruggevonden.
Diagrams komen nog eens terug voor twee nummers, eindigen doen ze met de titeltrack van hun eerste album.
“Black light” is de perfecte afsluiter van deze set die alle richtingen uitging. In het begin verliep het moeizaam wegens technische problemen maar uiteindelijk ging het steeds beter. Iedereen werd opgevrolijkt door de aanstekelijke indie-electronica van Diagrams waardoor het publiek voldaan de boot verliet.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Nederlands 
Français 
