Toto - Legendarisch Terug - Toto's Triomf in Vorst Nationaal
Het was een magische avond in Vorst Nationaal, waar Toto de Brusselse zaal opnieuw bestormde. De band had hier voor het eerst gespeeld in 1982, en sindsdien heeft de band hun legendarische status opgebouwd. Dit keer was het hele concertcomplex gevuld met fans van verschillende generaties. Hoewel het publiek in zijn meerderheid lekker zat, moest de zaal af en toe aangemaand worden om op te staan en mee te dansen – toch wel een contrast met de energie die de band op het podium bracht.
Voor het concert begon, was het de beurt aan Christopher Cross om de zaal op te warmen. De zanger en songwriter, vooral bekend van zijn iconische hit “Sailing,” bouwde zijn set rustig op met een serene sfeer en zijn kenmerkende zachte stem. Cross, die zijn carrière begon in de jaren ‘80, heeft sindsdien een blijvende indruk achtergelaten in de popmuziek. Maar tegen het moment dat hij zijn meest legendarische nummer, “Ride Like The Wind,” inzette, was het duidelijk dat de wind er een beetje uit was. De energie in de zaal leek wat af te nemen, waardoor het nummer niet meer de impact had die het ooit had gehad. Toch bood Cross een aangename voorloper voor de grote act van de avond.
Toen Toto het podium betrad, was het meteen duidelijk waarom deze band zo'n invloedrijke en geliefde naam in de rockwereld is. Steve Lukather, de immer energieke gitarist, had zichtbaar wat problemen met zijn knie – een kniebrace was niet te missen. Hij grapt over zijn blessure en vertelt dat zijn dokter hem vroeg of hij dacht dat het nog de jaren '80 waren. “Ik herinner me de jaren '80 niet meer,” lachte Lukather. Maar in plaats van te blijven hangen in de pijn, schakelde Lukather direct over op zijn meesterlijke gitaarspel, en bewees hij dat geen blessure zijn talent zou stoppen.
Een bijzonder moment was het weerzien van Greg Phillinganes, die eerder eind 2024 nog te zien was als onderdeel van de begeleidingsband van David Gilmour. Phillinganes beheerst de toetsen als geen ander en wisselde moeiteloos tussen jaren ‘80-synths en gevoelige pianomomenten. Ook de jonge Dennis Atlas viel op, met een stem die krachtig genoeg was om de ruimte te vullen. Zijn vertolking van "Angel Don't Cry" was puur en intens, en het publiek genoot van zijn krachtige prestaties.
De funk kwam naar voren tijdens “Georgy Porgy,” waar een dwarsfluit de muzikale diepgang nog verder versterkte. In “White Sister” liet Lukather de gitaar schitteren, met indrukwekkende virtuositeit die de zaal in vervoering bracht.
Toch was er ook ruimte voor de zachtere kant van Toto, en “I’ll Be Over You” bood het publiek het welbekende knuffelrockmoment. Deze overgang van harde rock naar gevoelige ballads werd perfect gedoseerd.
Een hoogtepunt in de set was de obligate drumsolo van Shannon Forrest. Tussen “I’ll Supply the Love” en “Don’t Chain My Heart” kreeg de drummer de kans om zijn virtuositeit tentoon te spreiden. Forrest’s solo was niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook gevuld met energie die het publiek in zijn greep hield, waarna hij de band met een knal terug naar het podium leidde.
Verder viel ook de aanwezigheid van basgitarist John Pierce op. Hij is zowat de oudste vriend van Lukather, met wie hij een bijzondere band heeft: de moeders van de twee waren zelfs al bevriend tijdens hun zwangerschap. De vriendschap tussen Lukather en Pierce weerspiegelde zich in de onderlinge chemie die ze op het podium deelden. Pierce voegde zijn stevige baslijnen perfect toe aan de sound van de band en was essentieel voor de muzikale groove van de avond.
Het meest opvallende moment van de avond kwam misschien wel toen de band een eerbetoon bracht aan Jeff Beck, door zijn beroemde witte Stratocaster te gebruiken in een vertolking van “Don’t Chain My Heart.” Het was een krachtig moment van muzikale samenwerking en respect voor een van de grootste gitaristen aller tijden, wat de zaal met ontzag vulde.
Tijdens de bandvoorstelling werd er gepraat over de geschiedenis van Toto, en Greg en Steve herinnerden zich de tijden waarin ze samen met Michael Jackson speelden. Tijdens een moment van nostalgie zette Steve Lukather een stukje “Beat It” in, wat voor een enthousiaste reactie van het publiek zorgde. De band deelde ook herinneringen aan hun samenwerking met Michael McDonald, met een korte impressie uit “Keep Forgetting.”
Warren Ham werd geëerd met de titel “Swiss Army Knife” van de band – een man van vele talenten, en werd met plezier gepresenteerd als de ‘Mr. Fabulous’ van de groep, met zijn veelzijdigheid en vermogen om verschillende instrumenten te bespelen. Ook bassist John Pierce kreeg de nodige aandacht, waarbij ze een stukje uit “The Power of Love” van Huey Lewis and the News liet horen, een mooi moment van muzikale kruisbestuiving.
Joseph Williams, die tijdens een periode dat hij niet bij Toto zong voor Disney nog “Hakuna Matata” heeft ingezongen, had zijn stem perfect getraind en hield het publiek warm. Hij wist de zaal te raken met zijn krachtige vocalen, wat de band verder door het repertoire voerde.
Met een indrukwekkende reis door hun geschiedenis en een setlist die de geliefde hits van over de jaren heen bevatte, sloot Toto de avond af met een lange versie van “Africa.”
Het was een avond die niet snel vergeten zal worden, waarbij meerdere generaties samenkwamen om te genieten van de tijdloze magie van Toto.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Toto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7258-toto-07-02-2025?Itemid=0
Christopher Cross
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7259-christopher-cross-07-02-2025?ltemid=0
Organisatie: Gracia Live
Daan - Geen echte terugblik of best of, maar evoluerend in de normen van ‘Space’
Daan Stuyven heeft in z’n 25 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het hield in sing/songwriting. De muzikale kameleon, de cult-popster heeft een nachtduistere blik op de zaken, en dat werd vanavond hoedanook beklemtoond door de recente ‘Space’, die centraal stond en werd aangevuld met nummers die van onder het stof werden gehaald en enkele classics.
Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die net het broeierige materiaal prikkelt op innemende, emotievolel, kleurrijke wijze. Wat een spelplezier …
Een tweetal jaar na ‘The ride’, komt Daan dus al met een nieuw album ‘Space’, een rits donkere, sfeervolle, groovy en grillige, gruizige songs; broeierige luister(pop)songs, die goed in elkaar steken, verrassende wendingen ondergaan, maar tijd nodig hebben om te rijpen.
Met z’n zessen zijn ze opnieuw, met o.m Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen; verder zweeft de trompettist over de nummers heen, en geeft ze een eigen bepalende touch. Tja, we recenseren hier eigenlijk het album ‘Space’, met niet echt opwindende popsongs. De singles “Dumb” en “Fun” variëren beiden, de ene laat net dat kenmerkend popelektronisch geluid horen, de andere is spaarzamer, soberder, klinkt beetje meer rootspsychedelisch en legt de klemtoon op de zangpartijen, naast die diepe (bariton) (zeg)zang. Inderdaad, we horen op deze plaat meer echte zangpartijen, Daan’s vocals durven alle kanten uitgaan. Het zijn duidelijk groeisongs, in de voetsporen van ons dEUS.
In het eerste deel van de set horen we enkel het nieuwe materiaal, beetje in de lijn als Gabriel Rios, tijdens de huidige clubtour. We merken dat het publiek de set wel aangenaam ervaart, maar het zit een beetje op z’n honger, om de aandacht te optimaliseren, gezien er niet direct nummers zijn die er kunnen uitspringen of die de factor herkenbaarheid hebben.
Ok, we genieten van het eerste deel, met het dromerige, gruizige, levendige “Drunk” en het sfeervol, donkere, indringende “Shadow”, omfloerst van een sterk spannend instrumentarium, gitaargepingel, wat elektronisch vernuft, pianopartijen en die bepalende blazer.
Zoals het Daan beaamt de laatste jaren, zijn de songtitels kort, kernachtig . Ook in z’n commentaar, even kort, kernachtig, in een leuk ADHD, chaotisch toontje. Op zich klinkt het allemaal wel goed uitgediept, doordacht, maar mist het doorsnee publiek die uitschieters. Niet voor de hand liggend dus, doch boeiend weliswaar, “Jump” (over z’n parachutesprong), “Luck”, “Great” brengen ons naast de single opnames verder in wat hij ervaart en aanvoelt in onze wereld. Soms lijkt het wel op een soundtrack voor een tv serie , documentaire, speelfilm met grauwe en deels blauw opentrekkende beelden. De nummers weten zich stapsgewijs te nestelen, en zeker naar het eind toe wordt het tempo wat opgedreven en is de sound breder. “Man” (ook al als single uitgebracht), “Work” en “Empathy” zijn popalternatief en klinken groovy. Met een mooie blazer-outtro en met de voorstelling van de band wordt deel één van de set beëindigd.
Ook deel twee is geen best of, nee hij maakt een keuze uit z’n rijkelijk gevulde oeuvre. Onze 55 jarige sing-songwriter blikt eerst terug naar z’n vroegere band Dead Man Ray met het gekende “Chemical”, opgepoetst en mooi eigentijds. “Everglades” trekt de kaart van de herkenbaarheid , maar wordt erna even snel afgeblokt door het intens, sfeervolle “Brand new truth”, uit het reeds vijftien oude mooie ‘Manhay’ . Intussen krijgt Isolde wat meer vocal-ademruimte en staat ze Daan bij in backing vocals. Daan brengt nummers die we live nog niet (veel) hebben gehoord o.m. het bezwerende “Friend”, “Be loved” met die fijne interacties ts Daan en Isolde, uit de vorige cd ‘The ride’ en “Boots”, al van 99 daterend uit het debuut ‘Profools’.
Na deze krijgen we een Daan classic verhaal , met de elektronische grooves die de dansspieren prikkelt als een “Icon”, “Exes” en “The player”. Natuurlijk konden de parels “Victory” en “Housewife” niet ontbreken, beiden uit dat ‘Victory’ album trouwens, dat net 20 jaar oud is; alle registers konden eens worden opengetrokken, de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerst rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de songs explodeerden. Heerlijk. Mooi om af te sluiten!
Een electroclash als vroeger blijft in de huidige sets van onze muzikale veelvraat Daan eerder uit. Hij onderstreept de evoluerende, vernieuwende aanpak van z’n begenadigd, groots creatief sing-songwriting. In z’n 25 jaar biedt hij nog steeds diverse invalshoeken en brengt het emotievol naar een hoger niveau. Wordt vervolgd …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Zwerver, Leffinge, eind januari 2025 @Geert De Dapper
Daan, De Zwerver, Leffinge op 25 januari 2025 – Pics
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
High Vis palmt moeiteloos zijn publiek in!
Eindelijk was High Vis terug in ons landje voor een paar concerten . Eén halte o.m. in de Trix!
Narrow Head was de openingsact. Deze shoegaze band uit Texas speelde nummers van hun derde album ‘Moments of Clarity’ in een set van bijna 40 minuten. Fans van het genre zullen genoten hebben van hun verzadigde riffs en de energie van Jacob Duarte, de zanger en gitarist van de band. Mooi om mee in de muzikale spiraal te geraken van d main act …
Graham Sayle, leadzanger van High Vis, zette de zaal vervolgens in vuur en vlam met “Talk For Hours” van hun debuutalbum 'No Sense No Feeling'. Hoe zou je de reactie van het publiek op deze Engelse rockband omschrijven? De hardcore punk-invloeden van de zanger werden weerspiegeld in de explosieve energie die de zaal spontaan bezielde. Meteen af aan verzamelde het publiek zich aan het podium. We kregen aanhoudende stagedivers over ons heen . High Vis is verknocht aan z’n publiek en omgekeerd . High Vis is ‘hot’.
Graham lijkt nog steeds verrast van het duizelingwekkende succes van High Vis. Ze zijn toe aan hun derde album. Een ‘Angry Power’ horen we in de songs en in de sound en het wordt probleemloos gedeeld met hun publiek …Band als publiek zijn één … . Songs worden mee met Graham uit volle borst meegezongen en ze grepen elkaar vrolijk vast om mee te doen in die weergaloze energie.
De band bleef de zaal opwarmen met hun grootste nummers zoals “Altitude” en “Walking Wires”, nog steeds van hetzelfde album uit 2019. Natuurlijk waren er ook nummers van hun laatste album, ‘Guided Tour’, zoals “Drop Me Out” en het gelijknamige nummer.
Tot slot gooide Graham Sayle zijn shirt in het publiek op “Choose to Lose”. Het concert was in een oogwenk voorbij en iedereen was dolgelukkig.
Als je dit concert hebt gemist, geen nood, ze zijn nog te zien in de cactus Club, Brugge.
Setlist : Talk for Hours - Altitude - Walking Wires - Drop me Out - Guided Tour - 0151 - Out Cold - Farringdon - Mob DLA - Forgot to Grow - Fever Dream - Mind's a Lie - Trauma Bonds - The Bastard Inside - Choose to Lose
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
High Vis
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7254-high-vis-05-02-2025
Narrow Head
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7253-narrow-head-05-02-2025
Organisatie: Live Nation ism Trix, Antwerpen
Blanco White - Een perfecte fusie van Andalusische en Latijns-Amerikaanse melodieën met Engelse wortels
“Ik droom er al zo lang van om in deze zaal te spelen”, zegt Josh Edwards (alias Blanco White), nadat hij de aftrap gaf voor een onvergetelijke avond met zijn hitsingle “Colder Heavens”.
Deze droom moet gedeeld zijn door de Brusselaars, want de zaal kon het grote publiek nauwelijks bevatten. Na “Tell Me That You Need Me” van zijn album ‘Tarifa’ uit 2023 schakelde hij over op zijn akoestische gitaar voor “Pacifico”. Hij bleef op de akoestische gitaar spelen voor “El Búho”, waar zelfs de eerste noten van dit prachtige nummer het publiek in vervoering brachten. Dit meesterwerk met de duidelijke erfenis van Flamenco werd gevolgd door “So Certain” vanop zijn album ‘On the Other Side’ uit 2020, voordat hij terugkeerde naar ‘Tarifa’ met “We Had a Place in That Garden”. Zoals Josh al had gezegd, was de avond een mix van oud en nieuw, en hij verzuimde nooit een moment te nemen om contact te maken met zijn publiek.
Op dat moment kregen we allen de kans om mee te neuriën met een oud nummer genaamd “Chalk”, een van de vroegste nummers van Blanco White, weer gevolgd door een nieuw, maar vergelijkbaar stuk genaamd “Giordano’s Dream”. Sommigen zouden kunnen zeggen dat deze nummers in de verte deden denken aan “Bookends” van Simon and Garfunkel uit 1968.
Daarna kwam “Domingo” waarvan hij zei dat het “een liefdesbrief aan Europa” was. Hij vergat de tekst van dit oude nummer niet, zoals hij op humoristische wijze voorspelde, en gaf het publiek het genoegen te luisteren naar zijn kristalheldere stem. Met daarnaast niets anders dan zijn gitaar die de zaal vulde - een overweldigend gezellig gevoel. Met “Una Noche Más” hoorden we opnieuw met veel plezier de innemende stem van violiste Charlotte Schnurr. Toen de avond zijn einde naderde, werden nog twee nummers van Tarifa uitgevoerd, “Green Eyes” en “Cornered Tiger”. Ondertussen groeide de verwachting voor “Olalla”, het populairste nummer van Blanco White op Spotify. Zoals te voorspellen was, waren de eerste seconden van “Olalla” moeilijk te horen tussen het luide gejuich van het publiek (en vooral het vrouwelijke deel), dat het nummer met zoveel enthousiasme verwelkomde.
De avond werd afgesloten met twee krachtige toegiften: “Tarifa” en “The Lily”, een lied uit 2016, markeerden het einde van een gedenkwaardig concert dat moeiteloos culturen en tijdperken overbrugde.
We hebben geen glazen bol, maar het lijkt safe om te zeggen dat Brussel zal uitkijken naar de volgende keer dat Blanco White langskomt!
Organisatie : Live Nation
Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s
Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.
Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.
Organisatie: Aéronef, Lille
Uwase – Een nacht gebroken harten
Het is fijn een artiest te zien groeien. We zagen Uwase twee keer live in 2024, namelijk op We Are Open in TRIX waar ze met haar zachtmoedige stem ons kon ontroeren en op het ontdekkingsfestival Fifty Labs in Brussel klonk ze zelfverzekerd en was de sound breder; breekbaar en dansbaar, gegroeid als één van de ontdekkingen van het jaar.
De avond vóór de finale van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel stond Uwase in een goed gevulde AB Club, waar ze meteen haar eerste EP 'Angelo' voorstelde. Ter info: https://www.musiczine.net/nl/news/item/97273-even-voorstellen-uwase-ep-angelo.html We zagen een artieste die op haar eigen tempo bezig is en een doorbraak kan forceren!
Ook een opkomend talent is Gabriel Eden (****). Met veel bravoure bloemetjes deelde hij bloemetjes uit aan de voorste rijen. Tot hilariteit van iedereen. Mooi! Hij verbaasde met z’n krachtige, breekbare stem en had een verbluffend charisma. Hij had een gitarist mee op akoestische gitaar, een meerwaarde voor die integere sound en het persoonlijke verhaal, over liefde en gebroken harten van Eden. Een verhaal dat iedereen aanspreekt, zo te horen.
Hier wordt de gevoelige snaar geraakt. Gabriel Eden, overtuigend met z’n breekbare muziek.
Ook Uwase (*****)heeft een breed en veelzijdig stem. Met haar warme , soulvolle sound en uitstraling weet ze evenzeer te raken, in een intiem kader van sober licht aan haar piano. We horen lekker aanstekelijke songs. De set van amper een uurtje weet iedereen te bekoren. Boeiend zijn al die verrassende wendingen en diverse tunes. Een soort groovy dreampop in weemoed en melancholie, zoals op het mooie “Chorus Baby” .
Voorheen op We Are Open was er nog die bedeesde houding, nu is er die zelfverzekerde vrouw, een artieste die haar publiek liefdevol omarmt en hen laaiend enthousiast onthaalt. UWASE laat zich bovendien omringen door twee muzikanten die met hun drum en gitaar werk evenzeer een meerwaarde vormen.
Na het afsluitende “Fine” volgde een uitgebreide bedankingsronde. Uwase zet verder in “Your World”, intiem op piano, en dan wordt de finale ingezet met haar beide bandleden, die alle registers nog eens compleet opentrekken op die potentiële hit-in-spé “Pedesta”, die mooi, kleurrijk klinkt.
We schreven hier over ‘een nacht van de gebroken harten'. Weemoed, melancholie en aanstekelijkheid van twee beloftevolle artiesten …
Setlist: Pls don't take it away//Surprise//Angelo//Gone// Otherside//Chorus Baby//No Idea//Pink Skies Ahead//Routine//On My Cloud//Perfect Blue//Fine///Your World// Pedestal
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Belair Lip Bombs – Duizelingwekkend mooie stem …
Met dit optreden knoopte De Zwerver terug aan met een oude traditie: de matineeconcerten op zondagnamiddag. Ideaal om de kater na een alweer uit de hand gelopen zaterdagavond te verdrijven en de taart die op een protesterende maag bleef liggen alsnog te laten verteren.
De opkomst voor deze Australische groep, die toch een zekere faam geniet, was licht teleurstellend, al was het niet duidelijk of dat iets met het ongewone aanvangsuur te maken had. De afwezigen hadden in ieder geval alweer ongelijk.
De feestelijkheden begonnen om 17u15 en het was meteen boenk erop. De eerste band liet er geen gras over groeien en zoog onverwijld alle aandacht naar zich toe. Affaire is een duo uit Bilzen waarvan de leden voorheen actief waren bij de veelbelovende lo-fi rockband Boy Silly. Voor dit nieuwe project, waarvan er reeds een paar singles en dit jaar een EP, ‘International swing’, verschenen, gooiden de twee het roer drastisch om. Ze omschrijven zichzelf als een two-men-multiple-machines-act en dat liet zich vertalen in tonnen synths en drumcomputers en gelukkig ook een elektrische gitaar. Een opstelling die me meestal de gordijnen injaagt maar hier werkte die onconventionele fusie tussen elektronica en rock wonderwel.
Dat had vooral te maken met Michiel Ritzen, een erg charismatische zanger die bovendien zijn gitaar behoorlijk rock-'n-roll liet klinken. Zijn zang deed een paar keer aan Alan Vega denken - ze worden nogal eens met Suicide vergeleken - maar zijn uitstraling in combinatie met de gebrachte muziek riep bij mij voortdurend James Chance in gedachten. En nu die laatste sinds vorig jaar onder de zoden ligt, kon ik daar alleen maar blij om zijn.
Terwijl Nick Caers behendig de machines bediende, zorgde Ritzen voortdurend voor opwinding en entertainment. Zo zette hij even zijn gitaar aan de kant om als een ware crooner een sleper te kwelen om even later tussen de aanwezigen een troostende schouder te zoeken en ook te vinden.
Affaire zorgde voor een bijzonder aangename verrassing en legde de lat meteen hoog voor The Belair Lip Bombs.
The Belair Lip Bombs is de groep van Maisie Everett, een jongedame die me al een paar keer kon verblijden met Clamm, een hardcorepunk band waarin ze de bassiste is. Maar in deze groep, die in 2017 werd opgericht in Frankston, Victoria maar intussen Melbourne als uitvalsbasis heeft, is ze de absolute frontvrouw.
The Belair Lip Bombs, genoemd naar een set skateboard wielen uit de jaren '80, bestaat verder uit gitarist Mike Bradvica, bassist Jimmy Droughton en drummer Daniel Devlin die tot vorig jaar nog deel uitmaakte van Delivery, een groep die momenteel in de kijker loopt met de plaat ‘Force majeure’. Hun goed onthaalde debuut, ‘Lush life’, uit 2023 verscheen op het onafhankelijke label Cousin Will Records en werd later heruitgebracht op Jack White's Third Man Records. Naar verluidt zou de band volop bezig zijn met een nieuwe plaat, maar het overgrote deel van de nummers die we in Leffinge hoorden kwam toch uit ‘Lush life’.
Zoals "Look the part" en het ontvlambare "Gimme gimme", de uitstekende openingsnummers. Eigenlijk viel er niet zo heel veel te zien op het podium. De muzikanten roerden zich nauwelijks en leken zelfs wat bedeesd terwijl ze uitermate beleefd waren en ons om de haverklap bedankten voor onze komst. De muziek moest dus voor zichzelf spreken maar dat vormde geen enkel probleem want ze greep me meteen bij de kladden. Ergens te situeren tussen post-punk, alternatieve 90's rock en new wave waarin ik soms de melodieuze directheid van The Strokes meende te ontwaren.
De catchy songs werden strak en zonder franjes gespeeld, telkens voortgestuwd door die duizelingwekkend mooie, expressievolle stem van de bescheiden Maisie Everett. De machine was goed geolied, iets té want in de tweede helft van de set vond ik de songs soms net iets te glad en inwisselbaar worden. Maar zelfs dan bleef ik met handen en voeten gekluisterd aan die bedwelmende zang. Nochtans kon het ook anders zoals in "World is the one" waarin distortion de norm lijkt, maar dat nummer bleef helaas in de kast. Niettemin wisten ze dit kleine dipje weg te spoelen met een erg knappe finale aan waarin het weer wat rafeliger mocht. Eerst met "Say my name" waarin de, dit keer heerlijk haperende, zang van Maisie Everett me liet zwijmelen om te eindigen met het mij onbekende "Don't let them tell you it's fair" dat randjes had waaraan men de vingers kon snijden. Als dit één van de nieuwe nummers was, dan wordt het echt uitkijken naar die nieuwe plaat.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Julien Tassin - Hermia - Joris – Hoe jazz en blues elkaar vinden en binden
Julien Tassin solo - Tassin-Hermia-Joris
Julien Tassin is een veelzijdig gitarist. Hij brengt aan de lopende band releases uit, zit in tientallen projecten en zijn muzikaal spectrum is enorm divers. Op zijn laatste solo plaat 'Wild Around', een persoonlijk meesterwerk, bindt hij moeiteloos jazz en blues aan elkaar en is improvisatie de troef . Samen met saxofonist virtuoos Manuel Hermia en percussie wizard Chris Joris voegt hij op 'Midnight sun' er Afrikaanse invloeden aan toe. Het zorgt op plaat voor een divers aanbod wat leidt tot een oneindig improviseren.
Benieuwd hoe dit live zou klinken , zakten we op zondagnamiddag af naar De Casino. Filmische muziek met een verhaal, bleek later!
In het eerste luik mocht Julien Tassin (*****) solo, op akoestische gitaar, zijn veelzijdigheid onderstrepen. Het klonk timide, intimistisch. Je voelde letterlijk de emotie in die sound.
In de blues , waarbij de registers konden worden opengetrokken open getrokken, hoorde je de aanklacht tegen wat mis gaat in onze maatschappij. Ook een boodschap van hoop hoorden we uit die bluessound. Muisstil werd het.
Julien Tassin wist op zijn eentje een erg gevoelige snaar te raken in zijn intens gitaarspel.
In het tweede luik traden ook Hermia en Joris aan. Tassin - Hermia - Joris (*****) klonk intiem, maar door de saxofoon echter ook lekker groovy en aanstekelijk. De spraakzame Hermia nam vaak het voortouw en de percussie van Joris viel binnen dit trio sterk op. De drumvellen worden gestreeld en de cimbalen zachtmoedig aangepakt. Het geheel klinkt deels ritmisch, alsof je in een Afrikaanse oerwoud bent aanbeland.
Het brede arsenaal aan percussie was hier nu niet aanwezig, maar de extra toeters en belletjes zorgen wel voor een heel aparte sfeer, die tot de verbeelding spreekt.
Tassin vult dit duo perfect aan met z’n kenmerkende gitaarlijntjes en improvisatie, die meer naar jazz neigen tegenover z’n traditionele blues. Een song als “Midnight Sun” , van de gelijknamige plaat, duidt aan waar het bij dit trio echt om draait … Op doordachte wijze improvisatie van jazz met die typische Afrikaanse muziekstijl. Magisch.
Afsluiter was “La Danse des larmes”, het perfecte slot die de versmelting vormt van de emoties van Julien Tassin’s persoonlijk meesterwerk, Blues en jazz versmelten tot een verhaal … met Afrikaanse invloeden. De groovy saxofoon is mee bepalend.
De betekenis rond dit nummer zegt voldoende '”Het idee rond deze song is dat we soms verdrietig zijn, maar steeds, ondanks die pijn, moeten we proberen daar toch iets moois van te maken. Het gaat er dus om hoe je pijn probeert te vertalen in iets dat aanleunt bij de viering van het leven, of iets dergelijks. ", zei Julien in een interview achterna.
We hoorden dus een soort verhaal van een spannend boek, wat in schoonheid eindigde.
Een bisnummer was er dus niet bij. Was ook niet nodig na zo’n betekenisvolle emotievolle set.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazzlab + Cultuurcentrum Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
Cattle Decapitation - Zwaar geschut als understatement
Voor een avondje zware metalen moest je vanavond in De Casino zijn. De Amerikaanse deathgrind band Cattle Decapitation zou de Casino aan gort slaan met een razendsnelle en verpletterende set. De band ontstond in 1996 als een zijproject van grindcoreband The Loctus en is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de scene. Geen wonder dat deze avond compleet was uitverkocht.
Cattle Decapitation bracht ook enkele vrienden mee, om de boel op te warmen.
De uit Zuid-Afrika afkomstige deathcore band Vulvodynia (****) opent een metalen vaatje vol absurditeit, en voegt er typische Zuid-Afrikaanse ingrediënten aan toe. Wat hen toch wel vrij uniek maakt binnen de scene. De zeer beweeglijke frontman port zijn publiek al vanaf de eerste noot aan. Het zorgt zelfs bij het toekomende publiek voor een eerste mini moshpit in het midden van de zaal.
De met humor doorspekte set van Vulvodynia deed wat wenkbrauwen fronsen, maar puur technisch en in entertainment hoeft de Zuid-Afrikaanse deathcore band niets meer te bewijzen.
Een fijne ontdekking dit gezelschap, geslaagd in zijn opzet … Het lont aan het vat steken, om de boel pas echt te doen ontploffen!
Revocation (****) is een technische deathmetal band uit Boston. Hun technisch hoogstaand aspect komt nog het meest boven drijven, in klievende gitaarlijnen. In hun muziek komen subtiel wat thrash metal invloeden boven. In elk geval wordt een geluidsmuur aan gitaar riffs opgetrokken. De aangename grunts van de frontman en de verbluffende drums zijn een meerwaarde. Revocation haalt verschroeiend uit, waardoor de temperatuur in de zaal plots tot een kookpunt dreigt te stijgen. Missie geslaagd!
Het absolute hoogtepunt van deze avond werd, met alle respect voor de afsluiter, geleverd door Shadow of Intent (*****). Een band die ijskoud, intens, lichte melodieus en zonder enig scrupules een aanval op de trommelvliezen uitvoert. Maar ook je ziel doet branden, eens je in hun ijskoude wereld bent binnen gestapt. De verschroeiende zang van Ben Duerr was over de hele lijn dik en smerig. De verbluffende breakdowns van drummer Bryce Butler gingen letterlijk door merg en been. En de messcherpe gitaarlijnen dreven je uiteindelijk tot absolute waanzin. Neem daarbij dat Ben zijn publiek steeds opnieuw opzocht, en dan was het hek compleet van de dam. De moshpits volgden elkaar in hoog tempo op.
De Casino stond uiteindelijk compleet op daveren, door het los geslagen publiek en door een band die erop reageert door er nog enkele intense schepjes bovenop te doen, waardoor die geluidsmuur plots aanvoelt als een pletwals die over je hoofd heen dendert. Een verbluffende gewaarwording waarvan we toch even moesten bekomen.
Veel tijd om daadwerkelijk op positieven te komen werd ons niet gegund. Want daar volgde een nieuwe uppercut richting de buikstreek met Cattle Decapitation (****).
Als afsluiter van de avond zorgde de Amerikaanse band in de langzame riffs, de spanning op te bouwen, verder haalden ze alles uit de kast voor een sonische apocalyptische totaalbeleving. Het klonk intiem dreigend, brutaal, doordacht en gevarieerd. De Casino werd bijna compleet verpulverd, en wederom was er sprake van een wervelstorm aan moshpits. Cattle Decapitation overtuigde moeiteloos, met songs als “We eat our young”, “Bring back the Plague” tot het verschroeiende “One day closer to the end of the world”'; muzikaal verderf en waanzin. Aan de reacties van een wild losgeslagen publiek te zien, die door deze muzikale wervelstormen nog meer honger hadden, waren we niet de enige die zo intens genoten van deze wall of sound, een ondoordringbare muur van puur muzikaal zwaar geweld.
We kregen een verpletterende avond van vier bands die op hun eigen wijze zorgden voor een rollercoaster aan 'Zwaar Geschut'!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Cattle Decapitation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7237-cattle-decapitation-24-01-2025
Shadow of Intent
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7238-shadow-of-intent-24-01-2025
Revocation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7239-revocation-24-01-2025
Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7240-vulvodynia-24-01-2025
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Thee Cha Cha Chas - Rammelende, primitieve rock-'n-roll
Thee Cha Cha Chas+ Motormouth
Angelo Bedani is een graag geziene gast in The Pit's. Zo'n vijftien jaar lang al mag hij er met de regelmaat van de klok komen opdraven. De eerste helft van de jaren 10 was dat met White Fangs en Warm Toy Machine. De onstuimige psychrock van die laatste groep kan ik me trouwens nog levendig herinneren. Later kwam hij er ook nog met Permanentz langs, maar dat is me veel minder bijgebleven. Samen met leden van Immigrants en Mountain Bike begon de bassist een paar jaar geleden nog maar eens een nieuwe band: Motormouth, van wie een gelijknamige single verscheen op zowel Take The City Records uit Madrid als Roaring Blood Records (dochter van Frantic City Records) uit het Franse La Rochelle.
Met zijn vieren (twee gitaren, bas en drums) nam het Brusselse gezelschap een veelbelovende start. Van de psychrock van Warm Toy Machine was geen spoor meer te bekennen, Motormouth koos er resoluut voor om terug te keren naar de essentie van de punkrock. Agressief, stevig en gebald. Niets nieuws onder de zon maar daar zat dan ook niemand op te wachten. Dit had een ware uppercut kunnen worden maar enkele vervaarlijk tegen de rand van aaibare poppunk aanschurende nummers beslisten daar anders over.
Jammer, maar de finale maakte nog veel goed. Die begon met een cover van het onverslijtbare "Teenage kicks" (The Undertones) gevolgd door "More time", wellicht hun beste nummer waarin zowaar een flard van "Wannabe" van de Spice Girls was verwerkt.
Thee Cha Cha Chas is een koppel uit Melbourne dat actief is sinds 2016 en waarvan er na enkele singles en EP's vorig jaar een schitterende debuut lp verscheen op het Spaanse Folc Records. Dat begerenswaardige plaatje heet ‘Temple of mirth’ en werd gemasterd door Mike Mariconda, een man met een stevige reputatie die je zou kunnen kennen van The Devil Dogs, The Raunch Hands of Los Ass-Draggers.
Mijn verwachtingen waren bijzonder hooggespannen maar die werden aanvankelijk niet ingelost. Dat kwam vooral door een manke klankbalans waarin de gitaar nauwelijks hoorbaar was. Gelukkig was dit euvel verholpen voordat het derde nummer eraan kwam want dat was wat mij betreft hét hoogtepunt van de avond. Een succulente cover van "Midnight bus", dat in 1960 het B-kantje was van "Tobacco road" van John D. Loudermilk. Het zette meteen de toon voor een set heerlijk rammelende, primitieve rock-'n-roll.
Achteraan zagen we duivelskunstenaar Lluis "Fuzzhound" Sanchez zijn gitaar rammen en tegelijkertijd tegen een basdrum en een snare stampen terwijl hij ook nog een paar keer de lead vocals voor zijn rekening nam.
Il faut le faire maar het onmiskenbare uithangbord was evenwel de bijzonder innemende Kylie ‘Kooks’ Coufos die zomaar de dochter van Toody Cole had kunnen zijn. Zowel haar basspel als haar uitstraling herinnerden me alsmaar aan de bassiste van Dead Moon. Bovendien charmeerde de, in een T-Rex T-shirt gehesen, Kooks het publiek met allerhande anekdotes (onder andere over het touren door Europa met de trein) of -en dat vooral- door The Pit's het Europese CBGB's te noemen.
Helemaal op het einde bewees het duo nog maar eens een fijne neus voor covers te hebben door hun tanden te zetten in The Who's "I can't explain" maar "It's all over now, baby blue" van Bob Dylan, nochtans één van de blikvangers op de plaat, werd ons onthouden.
Wellicht was de schroom om dit te brengen in een punkhol als The Pit's te groot. Jammer, toch was dit een meer dan aangenaam optreden waarin misschien net niet het niveau van de plaat werd gehaald. Of zoals iemand achteraf zei: "geef ze een echte drummer en een tweede Dead Moon is in de maak".
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
SLIFT - Psychedelische mokerslag!
Hun debuutalbum ‘Space Is The Key’ uit 2017 en de opvolger ‘Ummon’ uit 2018 zetten hen al op de kaart van de psychedelische rockscene, maar hun meest recente album, ‘Ilion’ werd nog meer laaiend enthousiast onthaald. Het Franse trio SLIFT (*****) treedt trouwens geregeld op in België. Met hun psychedelische metal op overdrive bouwden ze ondertussen live een ijzersterke reputatie uit; O.m. vorig jaar onze livereview '' SLIFT onderscheidde zich vanavond als een band die hoge toppen scheert in een wereld waar de stoner-rock groepen mekaar voortdurend voor de voeten lopen.''
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/93780-slift-stoner-wervelwind.html
In een goed vol gelopen Trix (Club) verpletterden ze ons eveneens door de talrijke psychedelische mokerslagen …
Maar eerst was er het voorprogramma Population II (***) uit Montréal die eveneens uit dat psychedelisch vaatje tappen. Binnen dit kader durven ze nogal experimenteren, wat zorgde voor gefronste wenkbrauwen, waardoor de band wellicht niet iedereen over de streep trok. Eind maart verschijnt het derde album van het trio, dat wellicht niet veel zieltjes zal gewonnen hebben. Wij zagen alvast potentieel in deze Population II, en het smaakte dan weer naar meer.
SLIFT gooide direct alle registers open, door het intens mooi gebrachte “IIion”, een song die letterlijk giert door de aanhoudende klievende riffs. De bedwelmende, hypnotiserende tunes, en de tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, deden de rest om ons in hogere sferen te brengen. Geestverruimende muziek .
SLIFT speelde een verpulverende, meeslepende trip. Wat een energiebommetjes werd ons aangeboden. Ze omarmden ons in hun bezwerende sound. Met songs als “The Words That have never been hear”,' een langgerekte pletwals die maar niet leek te stoppen, zette SLIFT zijn muzikale tocht verder. Ondergaan was de boodschap, het bracht ons in een andere wereld; een hypnose van hun intense muziek, visuals en effects.
Het balanceerde telkens tussen registers open trekken en intimiteit. Een boeiende, gevarieerde aanpak. Songs als “Secret Mirror”, “Lions, tigers and bears” intrigeerden. Wat een trip van dit combo.
SLIFT sloot af met een lekker lange “The Story that has never been told”, die je totaal verweesd achterliet. Wat een psychedelische mokerslag van dit Franse trio. Indrukwekkend!
Setlist: Ilion//Nimh//Ummon//Altitude Lake//The Words That Have Never Been Heard//Orbit Tertius//Secret Mirror//Weavers' Weft//Lions, Tigers and Bears// The Story That Has Never Been Told
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
SLIFT
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7230-slift-21-01-2025.html
Population II
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7229-population-ii-21-01-2025.html
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Busker
Bliek - Ook leuk als het geen ‘zundag’ is
Het gebeurt niet zo vaak dat we Bliek in vol ornaat kunnen bewonderen: in een knusse zaal, met perfect licht en geluid, met alle toeters en bellen inzake backing vocals en begeleiding, … Toen de kans zich aanbood in de Magdalenazaal in Brugge hebben we dan ook niet getwijfeld.
Hoewel er bij momenten stevig gerockt werd op het podium, brengt Bliek eerder luistermuziek en daarom hadden ze de zittribune geplaatst in de MaZ. Het helpt inderdaad om in de juiste stemming te komen. Het concert kreeg als slagzin ‘Me Kunn geboaren dat zundag is’ en de setting gaat wat in die richting.
Bliek is net als Augustijn, Tijs Vanneste en Kobe Sercu één van die artiesten die de dialectsongs weggehaald hebben van de kleinkunst en de folk. Met die genres is op zich niets mis, maar het publiek kleeft daar etiketten op die daar niet altijd op thuishoren.
Bliek brengt in het Brugs muziek en teksten op het kruispunt van The National, the Nits, The The en Smith & Burrows. Rustig van tempo, melancholie zonder tristesse, herkenbare emoties in soms vertrouwde en soms verrassende arrangementen, de blik op vandaag en op hier, van de eigen navel extrapolerend naar het grotere geheel, …
De muzikale loopbaan van Peter De Blieck als Bliek begon met een vertaling/cover/interpretatie van een nummer van Tom Waits. Sindsdien volgden nog spaarzaam wat optredens, vooral in Brugge, en al net zo spaarzame releases. Ondanks dat er nog maar vijf Bliek-songs op Spotify staan, kan hij makkelijk de avond vullen met eigen werk.
Hij start met “Wachten”, één van zijn oudste nummers, en doet dat solo op toetsen. Voor “Slapen” – met een tekst die een klein beetje gelijkloopt met “1 Nacht Alleen” van Doe Maar – komt de band mee op het podium. Het luide van de full band-rockbezetting zorgt voor een mooi contrast met verzuchtingen als ‘loat mie moar slapen’.
Het innemende “Ostende” gaat over de liefde/haat-verhouding van de Bruggeling met de koningin van de badsteden, over wandelen op de dijk en het eten van garnaalkroketten. “Hoar Me Zeggen Ja” klinkt live net iets anders dan de versie op Spotify: een breder arrangement, de toevoeging van backing vocals, een pittiger gitaarsolo.
“The Look You Give That Guy” van Eels werd zopas nog vertaald door Guido Belcanto tot “De Blik Die Je Die Gast Geeft”. Bij Bliek wordt dat “Lik Da’j Gie Kiekt” en het nummer begint heel stil en breekbaar, zonder drums maar met een borsteltje dat zacht over de ritmebox wrijft, om van daaruit open te bloeien naar bruisende rock. “Wienter” kennen we ook van Spotify. Hoe graag we Bliek ook ophemelen, als je ‘hesp en chicons’ laat rijmen op ‘zout onder je talons’, dan ben je uit de juiste polder-klei getrokken. “Wachteki” verzuipt een beetje in teveel rockend spierballengerol, maar Bliek zoekt een evenwicht in de emoties die hij brengt. Met teveel trage en trieste songs beginnen zijn vrienden zich zorgen te maken over zijn mentale toestand.
Peter De Blieck is niet de performer van de grote gebaren of grappige bindteksten. Als een soort van verstrooide professor zoekt hij zijn weg op het podium en moet hij voortgaan op de aanwijzingen van de backing vocals om te weten wanneer hij het pedaaltje van zijn gitaar moet indrukken. Maar achter zijn keyboard voelt hij zich wel helemaal in zijn sas. Hij zou al zijn songs ook solo kunnen brengen, met live een nog betere verstaanbaarheid, en toch voegt de band extra laagjes toe die we niet zouden willen missen.
“37°” is op de papieren setlist herdoopt tot “Tarn”. Deze song blies mij helemaal van mijn sokken in de studio-versie en ik was heel benieuwd naar de live-uitvoering. Bliek en zijn band slaagden erin om “Tarn” live net zo majestueus, bijna als een ritueel, te brengen en er met de gezongen intro nog een extra dimensie aan toe te voegen. “Mama” wordt aangekondigd als een meezingmoment en het publiek wil daar met veel enthousiasme op ingaan, maar vindt in deze melancholische song niet het juiste moment om dat voluit te doen. Als ‘weerwraak’ wordt ‘mama’ de kreet van het publiek telkens Peter hen tot een reactie uitnodigt.
In “Droom” heeft Bliek een stukje poëzie van de Brugse dichteres Patricia Lasoen verwerkt. In de finale zit een fenomenale gitaarsolo van Serge Hertoge waarvan we hopen dat die dat kan evenaren voor de studio-opname die hier hopelijk op volgt.
In “Revolutie” kijkt de zestiger die Bliek is terug op zijn studententijd en de wereldveranderende ideeën die hij toen had, met de bedenking dat hij daarvan niet veel terechtgebracht heeft, ‘maar jullie precies ook niet’. De reguliere set wordt afgesloten met “T’is Al Zo Lange”.
In de bisronde is er plaats voor twee covers/vertalingen. De eerste was “Olles Is Vo Niet/All This World Is Green”, het Tom Waits-nummer waar voor Bliek alles mee begonnen is. De tweede cover was een zinderende, voluit rockende interpretatie van “Lazarus” van David Bowie. Peter zingt deze afsluitende song in badjas, mogelijk als verwijzing naar de vele personages die Bowie aannam telkens hij een volgend album opnam.
De belangrijkste conclusie van deze avond: Bliek en zijn producers Serge Hertoge en Bart Vincent hebben nog heel wat werk op de plank om al die parels op te nemen. De wereld – ook die buiten de stadsgrenzen van Brugge – heeft meer Bliek nodig. Op Spotify, maar net zo goed met een oldschool fysieke release.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7231-bliek-18-01-2025.html?Itemid=0
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Nederlands 
Français 
