BDRMM - Overstijgende dromerige trip
Wat ooit begon als een slaapkamerproject, is uitgegroeid tot een van de meest spannende namen in de shoegaze-scene. Het Britse BDRMM brak door met de gitaarrijke albums ‘Bedroom’ (2020) en ‘I Don’t Know’ (2023), maar op hun nieuwste plaat ‘Microtronic’ (2025) verkennen ze een elektronischer, sfeervoller geluid. Hoe dat live zou overkomen? De Orangerie stond klaar om het te ontdekken.
HONESTY betrad het podium verborgen achter een gigantisch scherm, waar een mix van straatbeelden en natuurprojecties overheen flitsten. Het Leedse trio – of ‘collectief’, zoals ze zichzelf liever niet noemen – bracht een hypnotiserende set van donkere dub en elektronische ambient. Opener "Measure Me" zette meteen de toon: minimalistisch en sfeervol, met ijle vocals en diepe bassen. Hoewel het scherm als een barrière tussen band en publiek fungeerde, gaf het ook een voyeuristisch effect – alsof je door een kijkraam naar een verborgen performance keek. Met gastzanger Kosi Tides schakelde de groep een versnelling hoger in "North" en "Mr. Speaker", waarin opzwepende trapbeats het publiek in beweging brachten. Aanvankelijk leek de afstandelijkheid van de show wat bevreemdend, maar uiteindelijk werd het een intrigerende trip die nog lang bleef nazinderen.
Onder de dreigende tonen van Massive Attack’s "Angel" betrad BDRMM het podium – een veelbelovende binnenkomer. De band trapte af met "Microtronic", een track die van subtiel elektronisch minimalisme uitmondde in overweldigende post-rock. Vanaf de eerste noten van "Clarkycat" was het duidelijk: de elektronica uit hun nieuwe plaat werkte live net zo goed als hun vroegere shoegaze-sound. "Push/Pull", dat qua vibe zo uit het oeuvre van DIIV had kunnen komen, klonk fris en meeslepend.
De set had een uitstekende opbouw. "John on the Ceiling", een nummer over de dansende punkdichter John Cooper Clarke, klonk live nóg intenser dan op plaat. Kippenvelmomenten waren er volop, vooral tijdens het breekbare "Is That What You Wanted to Hear?", waarna de overgang naar het snedige "Lake Disappointment" des te krachtiger was. In "Be Careful" joegen scheurende gitaren en een noisey solo de energie de lucht in. "If…" voelde aan als een dromerige slowcore-uitstap, terwijl "Infinite Peaking" met zijn The Horrors-achtige sound een diepe indruk achterliet.
Naar het slot toe verloor de band niets aan intensiteit. De duistere ambient van "The Noose" vloeide naadloos over in de explosieve shoegaze van "It's Just a Bit of Blood" en "Snares", die de Orangerie in een dromerige roes brachten. Maar bdrmm had nog een laatste troef achter de hand: het onmiskenbare "Happy", gevolgd door de loodzware slowcore van "(Un)happy". Afsluiter "Port" liet de frontman zijn stembanden tot het uiterste drijven, een intens slotstuk dat nog lang bleef nagalmen.
Waar sommige bands hun elektronische experimenten live moeilijk vertalen, slaagde bdrmm erin om hun set als één vloeiend geheel te laten voelen.
Dankzij een uitgebalanceerde setlist – met zowel nieuwe als oudere favorieten – wisten ze zowel de shoegaze- als de ambientliefhebbers te bekoren. Een passage die de verwachtingen overtrof en bewees dat BDRMM niet alleen ‘the next best thing’ is, maar ook een blijver in het genre.
Setlist
Angel (Massive Attack song) - Microtonic - Clarkycat - Push/Pull - John on the Ceiling - Is That What You Wanted to Hear? - Lake Disappointment - Be Careful - Standard Tuning - If…. - Infinity Peaking - The Noose - It's Just a Bit of Blood - Sat in the Heat – Snares
Encore: Happy - (Un)happy – Port
Organisatie: Botanique, Brussel
Lenny Kravitz – Ego groter dan muzikaal talent
De coole zestiger Lenny Kravitz hield halt in het Sportpaleis. Het was één van de vele etappes in zijn ‘Blue Electric Light’ (trouwens zijn nieuwe plaat) tour.
Als support had hij Durand Jones & The Indications mee. Een voor ons onbekende vijfkoppige soulformatie. Het kwam in het begin wat lauwtjes over, maar naarmate de set vorderde, kreeg de groep het publiek mee. Het was vooral voor de drummer die de meeste zangpartijen voor zijn rekening nam. De frontman lag letterlijk in de knoop met zijn veel te grote ongepaste veelkleurige sjaal.
En dan was het tijd voor grote ster Lenny …En zoals vele beroemdheden, liet hij op zich wachten. Een kwartier later dan voorzien kwam dé Lenny , de man met de lange dreadlocks en grote zonnebril aan , in jeans en met leren jacker aan.
Hij begon al zingend “Bring it on” en kwam uit het podium omhoog; de aanzet van een rockavond van formaat, denk je dan. Met een afwisseling van oud en nieuw wou hij ons bij de leest houden .
Het viel ons alweer op dat de oude nummers het deden. ”Always on the Run” en “Fly away” katapulteerden ons in die nineties rockjaren, maar het was vooral het knallende “Always on the run” die ons totaal in extase bracht. Onze luchtgitaar werd opgestoft, gewoonweg hét beste nummer van de avond. Op de vroegere ballads als een “ I’ll be waiting” , Lenny alleen op piano trouwens, klonk het emotievol, pakkend , ontroerend. Lekker aanstekelijk, ingenomen. Mooi alvast en retro op z’n best.
De nieuwere nummers vallen eerder ten prooi aan het lauw herkauwbare van de oude nummers en ze missen daadkracht, sterkte en spanning, buiten die comebacksingle ‘”TK421”.
De vele onderbrekingen waarop Lenny zich als een rechtstreeks vertegenwoordiger van de liefde ziet namen de vaart uit het concert. Het was op die momenten dat de negenkoppige band met in de hoofdrollen gitarist Craig Ross en drumster Jay Kayser het concert staande hielden.
Wat helaas ook in zijn nadeel kwam, zijn enkele meesterlijke songs als een “Mister cab driver” die in de tour links gelaten worden tav het bijna halfuur durende slotnummer “Let love rule” . Echt niet nodig , het biedt niet de kans tot het brede oeuvre van deze wereldlijke rockgod. Hierbij ging Lenny langs alle kanten van het Sportpaleis, bij zijn publiek, bij zijn fans, bij de hulpbehoevenden , … wat hem siert, maar er is een beetje teveel gimmick en poeha aan. Een deel van het publiek hield het na een kwartier ‘love’ voor bekeken en verliet de zaal.
We hadden het eigenlijk graag wat anders . Meer songs, de groove, de dynamiek , de ontroering, kortom meer hits …
Een middelmatige score voor onze Lenny , maar een over verdiende 9 voor zijn begeleiding.
Organisatie: Live Nation
Skunk Anansie – Als jonge dartelende veulens door de jaren heen geen grip op te krijgen
Skunk Anansie
Ancienne Belgique
Brussel
2025-03-25
Vincent Govaert
Skunk Anansie doet alsof dertig jaar slechts drie jaar zijn. Wat een sterke set spelen ze na vier weken touren in Europa. Na morgen zijn ze in de UK te vinden en ook in de zomer is Skin en C° overal te vinden. Wat een stem en wat een gezicht heeft die Skin toch; samen met haar (top) band heeft ze de tand des tijds overleefd en door de jaren is er maar geen grip op te krijgen! Schitterend.
Na negen jaar komt er nog eens een nieuw album, ‘The Painfull Truth’, dat eind mei zal uitkomen. Het publiek zal het geweten hebben, Skin vroeg wel zes keer wanneer het nieuwe album uitkomt, en dan schreeuwt het publiek moeiteloos 'May the 23th'.
In een goed gevulde AB komt Skin met bomberjack het podium op. Op het eerste nummer “This Means War” staan de knoppen meteen roodgloeiend op ‘10’. Oudje “Charlie Big Potato” volgt, afkomstig van het gekende album ‘Post Orgasmic Chill’ uit 1999. Band als publiek zijn gelanceerd , iedereen heeft er zin in.
Wat een goed begin is dit toch, snel is er het bekende “Because of You” en het nieuwe “An Artist is an Artist”. Op dit moment staat het spelen centraal en is er nog niet teveel blablabla.
Op “I Believed in You” en “Love Someone Else” toont Skin dat ze nog altijd een meesteres is in het opzwepen van haar volk. Ze heeft een engelenstem als ze spreekt, maar ze kan vocaal uithalen als een beest op de hoge noten; na dertig jaar nog even sterk overtuigend.
Het eerste ‘spreekmoment’ komt nu in de voorbereiding van “God Loves Only You”. Skin heeft het over de christenen die bepalen wie in God mag geloven, over geweld tegen vrouwen en over de lgbtq+-community. Het komt hierop neer: “Together we will smash fascism“. Ze is een beetje de frontvrouw van een goede sekte, en aan applaus is er helemaal geen gebrek. Alle 30-ers, 50-ers en zelfs hier en daar gezellige 60-ers kunnen het smaken.
Band als publiek zijn goed opgewarmd. “Weak” is één van die bepalende Skunk Anansie nummers. Iedereen is gelukkig, veert op en niemand zit nog neer. Dit is feest voor de fans.
Persoonlijk sprak ik nog met de assistent van gitarist Ace, die vond dat het vanavond na wekenlang touren doorheen Europa één van hun beste optredens was. De AB is hier een sterkhouder! Ook Skin zelf zegt dat tegen het publiek: “We waren moe na weken op tour en jullie geven ons zoveel energie dat we allemaal heel erg wakker zijn”.
Het was wat wachten tot Skin tussen haar geliefde volk komt springen, dansen, zingen en crowdsurfen. En neen, deze keer niet ‘of/of’ maar ‘en/en’ … Op “I Can Dream” is ze een eerste keer middenin de zaal, en laat ze iedereen rondom haar hurken; een bodyguard is onnodig, want haar fans hebben tonnen respect voor deze grote madam.
“I Can Dream” en “Twisted” volgen elkaar op; dan vertelt ze over hun nieuw nummer “Animal” waarbij Cas doodleuk komt vertellen dat ze eerst nog “My Ugly Boy” moet spelen. Hilariteit alom, niemand die er om maalt … We zien een publiek dat geniet en we zien een prachtig, breed glimlachende Skin.
We komen aan het einde van de set met “Yes it’s Fucking Political”, “The Shank Heads (Get Off Me)” en “Tear The Place Up”.
“Hedonism (Just Because You Feel Good)” wordt ingezet in de bis . Alle vier staan ze er terug en hoe … “Cheers” volgt en dan is Skin opnieuw bij haar publiek bij “Little Baby Swastikkka”. Ze wandelt door de zee van mensen tot aan de PA, kruipt op het hek, en wordt mooi begeleid door enkele stevige handen van fans. En dan duikt ze op het eind van het nummer op haar rug door de handen van de menigte tot aan het podium. Wat is dit toch geweldig.
Na negentien nummers vol ambiance stappen ze van het podium. Iemand van de begeleiders begint kabels te verleggen en een deel van het publiek stapt naar buiten of naar de toog… En jawel ze komen nog eens terug met een akoestische versie van “You’ll Follow Me Down”; iedereen die er nog is, kan dus nog één keer , zo goed of kwaad mogelijk, meezingen en dan is het echt gedaan.
De lieve mensen vooraan met 25 a3’tjes met hartjes op, krijgen nog haar T shirt en een ondertekende plaat. Cas laat tevens nog weten dat enkele leden van de groep aan de merchandise-stand zullen zijn. Skunk Anansie en hun publiek zijn één. “Wish I Didn’t Miss You Anymore” van Angie Stone weerklinkt nog door de verlichte zaal om ons naar huis te begeleiden.
Het is duidelijk dat Skunk Anansie behoort tot de allerbeste live-acts, zowel in zaal als op de festivals! Volgende afspraak is TW Classic.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Skunk Anansie
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7346-skunk-anansie-25-03-2025
So Good
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7345-so-good-25-03-2025
Organisatie: Live Nation
The Pineapple Thief - Niets aan het toeval overgelaten
De kans is groot dat u nog nooit gehoord heeft van The Pineapple Thief, het is een belangrijke naam in prog-rock middens maar een grote onbekende daarbuiten.
Al snel blijkt dat The Pineapple Thief een band is die op het podium de perfectie nastreeft en dingen als muzikaliteit en technisch vernuft hoog in het vaandel draagt. Niets wordt aan het toeval overgelaten, hier klinkt een haarfijn uitgebalanceerde sound, de vocals zijn loepzuiver en de heren beheersen met minimale precisie hun instrumenten.
Als je weet dat The Pineapple Thief hier aantreedt met de drummer van Porcupine Tree in de rangen, dan heb je ook meteen door dat hier geen prutsers aan het werk zijn. De band weet dan ook perfect waar ze met hun concert naartoe willen, alles is netjes uitgekiend en er wordt keurig binnen de lijntjes van het genre gekleurd.
Ze rijden foutloos het parcours dat ze zelf nauwgezet hebben uitgestippeld en laten zich niet betrappen op enige vorm van noise-uitbarstingen of improvisaties, laat staan een jamsessie. Bij dit soort concerten blijkt dat geen nadeel te zijn, want dit is net wat het publiek verwacht. Progrock-liefhebbers zijn immers puristen, muziekliefhebbers die kicken op een afgelijnde sound die doorspekt is met hoogstaande muzikale branie. Als je deze mensen naar een Swans concert stuurt, dan zal de helft al na een half uur de zaal verlaten en zal de andere helft ter plaatse bezwijken aan een hartaanval.
Eénmaal we het concept van prog-rock snappen kunnen we stellen dat The Pineapple Thief uiteraard wel heel wat moois te bieden heeft, en de helft daarvan komt uit het puike laatste album ‘It Leads To This’, dat hier volledig aan bod komt. Songs daaruit als “Every Trace Of Us” en “All That’s Left” groeien uit tot pareltjes waarin de band vertrekt vanuit een gevoelige aanvang om dan uit te komen bij een stevige finale met forse gitaaruithalen. Een formule die ze wel meer toepassen en waar ze uiterst bedreven in zijn.
De groep laat zich daarbij gelukkig ook niet verleiden aan ellenlange muzikale uitweidingen, dingen die eigen zijn aan het genre en bij collega’s soms zorgen voor uitgebreide en pocherige instrumentale discours waarbij je de tijd hebt om in de tijdspanne van één solo even de hond uit te laten. Er moeten bij The Pineapple Thief niet persé ego’s in de picture gezet worden, we merken zo ook wel dat hier geniale musici aan het werk zijn.
De Britten hebben het publiek al heel snel voor zich gewonnen, ook al omdat een klassieker als “In Exile” al vroeg in de set zit. “Versions Of The Truth” is nog zo een publiekslieveling die het enthousiasme sterk aanwakkert.
Maar daarna nekken de heren zichzelf door compleet de vaart uit hun set te halen met een overbodig en vrij slap akoestisch intermezzo van een drietal songs. U ziet het misschien als een moedig en gedurfd tussenspel, maar wie hier zijn sanitaire stop heeft ingelast of op ’t gemak een biertje is gaan halen, heeft alleszins niets gemist.
Wat daarna komt is van een heel ander kaliber, “Rubicon” is een machtig hoogtepuntje waarin de band fel door rockt, “It Leads To This” is muzikale pracht verpakt in een stevig jasje, “Give It Back” zet halverwege de rockende sluizen gretig open en “Alone At Sea” is een forse kluit waar al het beste wat deze band in zich heeft in één krachtige song is gebundeld.
De set van The Pineapple Thief duurt zo maar liefst meer dan twee uren, en afgezien van een paar melige en saaie momentjes mogen we hier spreken van een prima concert.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Mercury Rev – Muzikale droomwereld back-to-reality
Mercury Rev en Nicolai Dunger
Eén van de band die we met het millennium nauw in het hart droegen was het Amerikaanse Mercury Rev, rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue. ‘Born horses’, het nieuwe album bracht hen opnieuw als band op tournee; achterna was het duidelijk dat nét het materiaal van 25 jaar terug, hun charmante melancholische psychedelische pop, het sterkst is en een eigen overtuigend live karakter heeft.
Mercury Rev heeft drie memorabele platen uit, ‘Deserter’s songs’ (98), ‘All is dream’ (01) en ‘The secret migration’ (05), platen die de psychedelicapop met o.m. een Flaming Lips mee vorm gaven. Na deze drie platen, zagen we hen als band of zagen we de twee als spil nog af en toe eens optreden in de clubs of op de festivals.
Na wat minder voor de hand liggend plaatwerk, die aan ons voorbij gingen, kwam vorig jaar een beter album, ‘Born horses’; de connectie was er, om hen als band, een hernieuwd kwintet, terug aan het werk te zien. Het album an sich is een luisteralbum, filmisch, dromerig, orkestraal, sprookjesachtig, kosmisch; het zijn net de kenmerkende elementen en het heeft een nogal licht experimenteel, innovatief kantje, een sollicitatiebrief van psychedelische geluidsschetsen in spoken words en zegzang, die een soundtrackgevoel ademen.
Live kregen we een weerslag van hun drie vooraanstaande albums. Een breed instrumentarium van synths, flute, sax, mondharmonica vullen het traditionele aan. Donahue weet op z’n Michael Gira’s (Swans), de armen breed open gespreid of met de handen wijzend, de band te dirigeren, op te zwepen of zachtmoedig – zalvend de muzikale rust te laten weerkeren. Hij voert, sleept, zuigt de band en publiek mee.
Met z’n vijven gaat het van eenvoudige sferische, weelderige pop, met dat typische droom ‘oceaan-sterrenhemel’ gevoel naar een meer open, levendige, grimmige, grillige, mistige leefwereld, door de opbouwende en aanzwellende partijen en effects. De stemming wisselt in dramatiek, gotiek, theater en gaat van innemend, broos, kwetsbaar naar een spannende, snedige, hitsige, extraverte sound, niet vies in orkestratie .
Er valt veel te beleven dus. Op die manier krijgen we beetje van alles uit de Mercury Rev stal. Het zat goed en men zat op dezelfde golflengte. De warme respons deed de band deugd en versterkte het live gevoel en beleven.
De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets aparts, unieks. Mooi.
“The funny bird” en “Tonite it shows” (uit het succesalbum ‘Deserter’s songs’) als “Vermillion” (uit ‘The secret migration’) dompelen ons meteen onder in die droomwereld van psychedelica gitaartrips en orkestratie. Het bouwt op, klinkt forser, feller en directer. Een twinkelende sound, met zin voor escapisme , die door de tempowissels van zachtaardige, broeierige, opzwepende (drum)ritmes en (gitaar)riedels ons bij de leest houdt. Beiden werden mooi uitgediept en zijn tekenend voor wat Mercury Rev staat, warm , melancholisch en back to reality .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en elk geluidje past in ‘t concept. De experimentjes en de durf naar verandering is er zeker in het nieuwere filmisch materiaal .We werden meegetrokken in dat verhaal met “Dreams of a young girl as a flower”, “Patterns”, “Tears in rain” en “Runaway raindrop”. Verschillende emo sferen kwamen op ons af door de breed opgetrokken instrumentatie. Een theatraal soundrackgevoel, gelinkt aan de gitaarpsychedelica van Pink Floyd of Hawkwind.
Na dit magnus opus, kregen we een ‘best of’ die de band siert . Doorbraaknummer “Goddess on a highway” klinkt door de jaren iets minder gepolijst en iets directer. De trip is wonderschoon en vloeit over naar een “Tides of the moon” en “Holes”. Prachtsongs die de tand des tijds doorstaan, dwarrelend als sneeuwvlokken. En soms durft het te gieren. Hier slalomt Donahue als een echte ballerina rond de band. Tussenin verveelde het nieuwe “Ancient love” niet , het meet zich zelfs met die oude classics. De avontuurlijke insteeks, de experimentjes, de storende ambientgeluidjes en de spoken words zijn hier de toegevoegde waarde.
Tot slot nog “Opus 40” en die andere klassieker “The dark is rising”, ze gingen mooi in elkaar over , waarbij het dromerige, sprookjesachtige en orkestrale zalvend opbouwt en ons wakker schudt op z’n GYBE in een lavastroom van exploderende ritmes.
Mercury Rev werd sterk ontvangen. De muzikale droomwereld was na goed anderhalf uur ten eind. We werden teruggebracht naar de dagdagelijkse (harde) realiteit. Blij hen terug aan het werk te zien. Wat een mooie return!
Als support hadden we de Zweedse sing/songwriter Nicolai Dunger , ook al zo’n dertig jaar bezig en nauw bevriend met Mercury Rev. Hij brengt enkele muzikale schetsen, songs, in een structuur gespeeld door z’n elektrisch gitaargepingel en -getokkel met een symfo bluesy ondertoon, gedragen door z’n wisselende, variërende stem. Het gaat van sober ingenieus naar spaarzame bombast tot strak uithalen, die ergens een Tom Waits, Will Odham (Bonnie Prince Billy) en natuurlijk Mercury Rev hoog in het vaandel houdt.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
LowMad – Wat een spelplezier van deze gasten
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte. We keken er naar uit.
Jonge wolven Atmancer (****) opende. Het zaaltje was al goed gevuld voor deze support. Enthousiasme was er meteen, want het gaspedaal werd meteen ingedrukt en niet meer los gelaten tot het bitter einde. Wat een riffs , wat een mokerslagen steeds van deze Atmancer. De band heeft, volgens we lazen op hun Facebook, een tijdje stil gelegen maar is dit jaar klaar om hun energieke sludge en doom sound te doen ontploffen. Wat een overtuigende warming-up!
Ook LowMad heeft er duidelijk zin in. De charismatische frontman Tom trekt meteen de aandacht op overtuigende songs “Jackie” en “Seems Better than nothing”. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, de gitaarriffs sieren en ze hebben een beest van een drummer. Wat een spelplezier van deze gasten. De kwinkslagen, de improvisaties in stijlen zijn een mooi toegevoegde waarde.
Op plaat slaagde Jonas erin om het 'live gevoel' perfect weer te geven. Wat een levendigheid en dynamiek. Het publiek reageert enthousiast. LowMad speelt duivels, “Fake Identity” en “KNAL” zijn echte knallers, die ons murw slaan.
En het kon ook breder klinken, “Kaleiscope Dreams” heeft een psychedelica ondertoon. Het onderstreept hun divers karakter, een weerbarstige mengelmoes van sludge/stoner/punk/psychedelica. Het klinkt energiek , gedreven, gezellig in de kleine club. Maar LowMad kan meer, de festivals lonken , we denken dan aan Dunk!festival, Alcatraz en Sjock festival. Oudje “Disobedient Slavery” bracht al deze elementen samen en was een overtuigende afsluiter.
Sympathieke toppers, bijzonder bandje dus deze LowMad, zonder meer!
Organisatie: Maboel - LowMad - Klosjar Kollektiv
Sam Fender – Een grote meneer geworden, de festivals waardig!
Samuel Thomas Fender aka Sam Fender, singer-songwriter uit North Shields , Newcastle kwam hier in Vorst zijn Europese tournee , promo van de derde plaat ‘People Watching’, besluiten.
We stonden op scherp want er waren al heel wat vragen geuit van ‘kan deze artiest Rock Werchter afsluiten op één van de vier avonden. Tijdens het anderhalf uur durend vlammend concert bewees hij en zijn 7-koppige band dat dit absoluut geen probleem kan en zal zijn!
Meteen gaven ze er een lap op met een “Getting started” en “People watching” . De hits en meezingers vlogen ons om de oren. De uitverkochte zaal , met veel in zwart-wit verticaal gestreepte T-shirts , verhief zijn stem om gedurende gans het concert mee te brullen. Indrukwekkend hoe bijna alle aanwezigen de teksten zo probleemloos konden meezingen!
Toegegeven, de nummers zijn allemaal een beetje op dezelfde leest geschoeid. “Will we talk” , “Tyrants”, “The Borders”, heerkijk genietbaar materiaal dat ons naar het ultieme anthem brengt “Seventeen going under”. Blijkbaar was nog niemand echt schor gezongen, want dan ontplofte de muziekarena compleet.
Het publiek kwam ver boven de groep uit en bleef nog minutenlang , zelfs als de groep al even de coulissen in was , doorgaan met talrijke “oooooh, ooooohs “.
“Something Heavy” en het opzwepende “Hypersonic Missiles” snoerde de criticasters volledig de mond en bewezen ze dat ze terecht op Werchter kunnen afsluiten op zaterdag 6 juli! Vorst was alvast de ideal geleider om het ons aan te tonen . Dit is een grote meneer geworden!
Het voorprogramma , CMAT, was een maat voor niets in de grote Vorst arena , zeker als het publiek heeft gekozen voor de hoofdact. De dame op het podium was welbespraakt en kon zingen en gitaar spelen, maar het publiek was duidelijk niet voor haar gekomen. Ondanks haar enthousiasme en sterke vocals kreeg ze de al bijna volgelopen kuip niet stil. Jammer.
Organisatie: Live Nation
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
This Will Destroy You + Nordic Giants
Het Wintercircus in Gent was het decor voor een post-rockavond vol intense klanken en visuele pracht, met Nordic Giants als voorprogramma en This Will Destroy You als hoofdact.
Nordic Giants - Mysterie en beleving
Het Zweedse duo Nordic Giants, getooid in pluimen, opende de avond met een show die zowel muzikaal als visueel intrigerend was. Het duo, bestaande uit een drummer en een toetsenist, leunde sterk op het theatrale aspect van hun performance. De muziek zelf had een dromerige, atmosferische kwaliteit, maar het waren vooral de visuals die de aandacht trokken. Op de achtergrond werden kortfilms afgespeeld, ondersteund door speeches met activistische boodschappen. Hoewel de tekst soms wat cliché was, vond de wereldverbeteraarshouding duidelijk resonantie bij het publiek. Het activisme sloot dan ook mooi aan bij de mystieke sfeer van de muziek.
De nummers die ze speelden, waren voornamelijk afkomstig van hun dubbel-EP ‘Build Seas / Dismantle Suns’ uit 2013 en hun recentere album ‘Symbiosis’.
Helaas waren de geluidsboxen niet optimaal, waardoor de krachtige impact van hun muziek een beetje verloren ging. Toch was het duidelijk dat het publiek de ervaring waardeerde, niet alleen voor de muziek zelf, maar vooral voor de totaalbeleving van de performance.
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
Daarna was het tijd voor This Will Destroy You, de Texaanse postrockband die al jarenlang bekend staat om zijn atmosferische soundscapes. Ze openden hun set met hun volledige, self-titled album uit 2008, een werk dat uit zeven tracks bestond: “A Three-Legged Workhorse”, “Villa del Refugio”, “Threads”, “Leather Wings”, “The Mighty Rio Grande”, “They Move on Tracks of Never-Ending Light“ en “Burial on the Presidio Banks”. Dit klassieke werk was meteen een traktatie voor de diehard fans van de band.
De muziek was aangenaam, maar het ontbrak aan de explosieve momenten die je vaak van postrock verwacht. De opbouw naar de climax was aanwezig, maar het voelde vaak alsof de band de uiteindelijke uitbarsting net niet wist te bereiken. De vulkaan rookte, maar de lava kwam niet echt tot leven. De intensiteit die je normaal zou verwachten, ontbrak hier een beetje, wat het geheel wat vlak maakte. Toch was het duidelijk dat de fans genoten van de nostalgie die het album met zich meebracht.
Na het integrale album ging de band verder met nummers van hun latere werk: “Dustism” en “New Topia” vanop ‘Another Language’. Het was opvallend dat geen enkele track na 2014 aan bod kwam, wat wellicht een gemiste kans was voor de band om hun evolutie als artiesten te laten zien.
Toch was er een verfrissende wending aan de set met twee bisnummers van het nieuwe project ‘you, infinite’: “Throughlines” en “Shine Eternal”. Deze nummers voelden frisser en gevarieerder aan, en het was fijn om te zien dat de band nog steeds in staat is om te experimenteren en zich verder te ontwikkelen.
Toch eens de plaat van ‘you, infinite’, die uitkwam eind februari, een kans geven.
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent + Dunk!festival
Kids with buns - Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid
Kids with buns en Arend Delabie
In een kleine vijf jaar zijn de twee van Kids with buns uitgegroeid van beloftevol naar een goed gevestigde waarde in ons Belgenlandje. Dromerige indiepop, breekbare pop noir met een stekelig randje van wisselende zangpartijen in een ontspannen dynamiek en in een los, ongedwongen muzikale sfeer die het publiek deed smelten. Kids with buns zijn gelanceerd.
Een goed gevulde Schakebox om de Kids with Buns, rond het duo Marie (van Uytvanck) en Amber (Piddington) aan het werk te zien. De twee jonge dames intrigeren op hun akoestische en elektrische gitaar en zijn aangevuld, ondersteund van een drummer en een bassist/keyboards.
Hun nummers zitten in donkere, melancholische, dromerige indiepop vervat; het zijn persoonlijke dagboekfragmenten en de wisselende diepe, lichtgrauwe, indringende, wat zachtmoedige als scherpe, snedige vocals geven zeggingskracht. De nummers hebben nu met z’n vier een stekelig randje wat de sound aangenaam verbreedt in een ongedwongen speelsheid. Het publiek smolt voor hun onderlinge dynamiek en die kenmerkende breekbare pop noir. Kids with buns houdt van het West-Vlaams publiek en dat publiek houdt van deze twee.
Terecht waren ze één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting tijdens de coronapandemie in 2021, en intussen is het maar gegroeid voor deze twee buns; na de EP ‘Waiting room’ verscheen eind 2023 ‘Out of place’ , een mooi album waarbij hun vrouwvriendelijke pop terecht in de spotlight kwam. Het mag gelinkt worden aan bands als Throwing Muses, Belly, Tracy Bonham in de 90s; als we dieper graven zelfs aan Marianne Faithfull, Nico of Joni Mitchell, en nu aan bands als Girl in red, Boygenius en London Grammar. Mooie referenties die tekenend zijn voor hun Buns-status en hun muzikaal boeiende, kleurrijke groei. De warmte, geborgenheid voel je letterlijk in de sound.
En ze zijn geprezen, ze werden opgeroepen voor een eerbetoon aan Luc De Vos, -maakten een eigen Buns versie van “Geef al je geld aan de arme kinderen”-, die hier vanavond nu even links werd gelaten. Maar we kregen er wel eentje van hun ‘liefde voor muziek/ik vraag het aan’, het nummer “Dizzy”, geleest op OMD’s “Enola gay”, overtuigend door de fris, twinkelende, broeierige aanpak en het mooie samenspel in vocals en instrumentatie van gitaren, keys en drumpartijen.
Het samenspel en de -zang siert. Marie staat vocaal meer in the picture met haar doorleefde, donkere melancholie en Amber klinkt scherper en gooit er wat ‘rockchick’ tegenaan.
Een uur lang ondergingen we de hartverwarmende, meeslepende, ontroerende, opwindende muziek, sober elegant als spannend extravert. Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid dus.
Een amicaal openingswoord zorgt meteen voor die connectie band – publiek. Het debuut werd voorop geplaatst met songs “Daughter” en “Stubborn mind”, één van de singles van die broeierige debuutplaat. We zitten meteen gedrenkt in die sfeervolle, dromerige aanpak die verder de songs opbouwt, snediger doet klinken of durft te exploderen. Het zit goed tussen de twee én goed als band. Het basspel intrigeert op het bijna oudje van de reeks “Waiting room”.
Uiterst genietbaar, met een dosis gevoeligheid, rockgehalte en charisma, fietsen we gemoedelijk door de set; “Clutter”, “Nothing new” en “Colder” behouden die intensiteit, spanning en afwisseling. Het houdt de Buns boeiend.
De praatjes tussenin enthousiasmeert het publiek. “Bad grades”, de doorbraak bij uitstek, met die sfeervolle, donkere, sprankelende sounds wordt sterk onthaald. Een ‘paardenkoersverhaal’ zet het broeierige “The balance” in . “How bad could it be” besloot de fijne, subtiele set. Intussen kreeg het gitaarspel wat meer ademruimte; een galmende klank liet een shoegaze-effect na.
“What happened in your brain” klonk intiem, integer door het pianospel en de spaarzame instrumentatie. Op het definitief afsluitende “Bathroom floor” konden alle registers eens worden openzet door de mooie, aanstekelijke crescendo opbouw en de exploderende outtro. De twee waren bij en in het publiek te vinden. Het maakte het nummer en het optreden overtuigender.
Het publiek smolt en de Kids with buns zijn gelanceerd. Hou hen maar in het oog.
Arend Delabie , talent uit Kortrijk deed het op zijn eentje als support. De onwennigheid verdween éénmaal hij goed opgewarmd bezig was op z’n akoestische gitaar en piano. We kregen een handvol nummers, die refereren aan Isaac Roux, een ander beloftevol artiest en verder ergens een Sam Fender, Beck of Damon Albarn.
Sing-songwriting, beetje pop, rock, folk. Hij viel op door de variatie in vocals, een spannend, innemend, gevoelig als groovy gitaarspel, -gepingel en het sobere pianospel. Songs als “Footprints” , “Is she dead”, “Piece of mind”, “One more try” en het nieuwe “Greenhouse” waren de moeite. Een DIY aanpak , met de single “Stain” als closing final. Het publiek waardeerde de sing-songwriter. Hij was ontroerd van het warme ontvangst.
Een interessant fris talent dus!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet
Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.
Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.
Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.
Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics 2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Avantasia – Een groots spektakel, zelfs zonder vuur!
Avantasia streek neer in de Ancienne Belgique voor een avond vol symfonische powermetal van de bovenste plank. Ondanks de immense populariteit in Duitsland en een headlinerspositie op Alcatraz 2019, bleef de zaal in Brussel slechts beperkt gevuld – het balkon bleef zelfs gesloten. Maar wat ontbrak aan massa, werd ruimschoots gecompenseerd door de passie van de aanwezige fans, die van begin tot eind laaiend enthousiast waren.
‘Founding father’ Tobias Sammet, die met zijn muzikale visie gerust een moderne Mozart genoemd mag worden, had duidelijk zin om het nieuwe album ‘Here Be Dragons’ (2025) in combinatie met de grootste hits aan Brussel voor te stellen.
De band opende krachtig met Creepshow en meteen was de toon gezet voor een bombastische en meeslepende avond. Sammet toonde zich niet alleen als een getalenteerde frontman, maar ook als een entertainer pur sang met zijn kenmerkende humoristische bindteksten.
Zoals altijd was Avantasia niet zomaar een band, maar een ensemble van topvocalisten. Tommy Karevik (Kamelot) trok o.a. van leer op “The Witch” en het “Here Be Dragons”, terwijl Kenny Leckremo (H.E.A.T.) als een wervelwind over het podium raasde bij onder andere “Against the Wind”. Verder gaf Adrienne Cowan een krachtige performance op o.a. “Reach Out for the Light” en overtuigde Eric Martin (Mr. Big) op “What’s Left of Me” en “Dying for an Angel”. Chiara Tricarico schitterde dan weer tijdens “Farewell” en de hit “Lost in Space”. Herbie Langhans ten slotte, die net zoals de zangeressen geregeld uit zijn functie als backing vocal mocht treden, bracht extra ruigheid in “Devil in the Belfry” en “The Scarecrow”.
Ondanks het feit dat er geen mindere muzikale momenten te bespeuren vielen, waren het vooral “Let the Storm Descend Upon You” en “Death Is Just a Feeling” die een diepe indruk achterlieten op ons. De combinatie van muzikale grandeur en emotionele lading maakte deze nummers absolute hoogtepunten in een set die meer dan tweeënhalf uur duurde!
Naar het einde toe grapte Sammet dat de band geen pyro mocht gebruiken in de (kleine) AB, en dat we er dus collectief voor moesten zorgen dat Avantasia in de toekomst een grotere venue kreeg.
Maar eerlijk gezegd had dit spektakel geen vuurwerk nodig. Het was een totaalspektakel dat zijn gelijke niet kende – en we hopen dat Tobias en co snel terugkeren naar België, met of zonder vuur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7330-avantasia-15-03-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation ism Biebob
Nederlands 
Français 
