Altin Gün - Een zwoele Turkse AB-avond
Brussel werd omgedoopt tot Brüksel, met Housepainters als voorsmaakje. Zij speelden de volgende nummers uit hun repertoire: “Too Bad”, “Leave the Hall”, “In a Cornfield”, “Sad Face Look”, “Fixed Position”, en de mooie afsluiter “What He Knows”.
Daarna verwarmde Altın Gün letterlijk en figuurlijk de Ancienne Belgique. Laten we negatief beginnen. Doet deze Amsterdamse band eigenlijk iets speciaal of vernieuwends? De groep creëert hun eigen psychedelische bewerkingen van Turkse traditionals. De melodie en tekst blijven hetzelfde, ze zetten er gewoonweg een dansbare, vette beat onder.
Laat het antwoord duidelijk zijn: Altın Gün schept weldegelijk iets nieuws en verheft het covergenre tot een respectabele stiel op zichzelf. Gouden Dag is de vertaling van de bandnaam, maar voor één keer mogen we spreken van een gouden avond.
Een beetje geschiedenis voor de liefhebbers: deze band werd opgericht door Jasper Verhulst, gekend van onder andere de cultband Moss. Toen Verhulst op tournee in Istanboel was, kocht hij een aantal Turkse folk-platen en kreeg zo het idee om een psychfolk-band te beginnen. Zanger en saz-speler Erdinç Ecevit werd erbij gevraagd en later kwamen zangeres Merve Daşdemir, gitarist Ben Rider en percussionist Gino Groeneveld erbij. In 2017 verscheen hun debuutalbum “On”, gevolgd door de single ‘Goca Dunya’, twee jaar later gevolgd “Gece”, en nog eens twee jaar later door “Yol”.
Op deze derde worp werd een andere weg ingeslagen en begon de nadruk meer te liggen op vintage synthesizers, elektro, en disco (dit mede doordat de bandleden apart van thuis uit moesten werken ten gevolge van de corona-lockdown. Met “Âlem” en vorig jaar “Aşk” werd dit pad zorgvuldig verder bewandeld, en hun populariteit bleef al die tijd alleen maar groeien, getuige hiervan hun passage op Rock Werchter twee jaar terug.
Onder de tune van Fikret Kızılok’s ‘Sevda Çiçeği’ stappen de bandleden de bühne op. Beginnen doen ze met “Şeker Oğlan”, wat ‘sugar boy’ betekent, en een cover is van Doruk Onatkut Orkestrasi. Liefde en verraad lijkt een vaak terugkerend thema in de Turkse klassieke songcultuur, getuige ook “Vallahi Yok”, letterlijk ‘ik zweer van niet’. Zou Shaggy daar zijn inspiratie gehaald hebben voor de monster-hit “It wasn’t me”? Nu we toch aan het gissen zijn over inspiratie, durf ik de hypothese voorop te stellen dat Pink Floyd voor “Have a Cigar” wel eens de mosterd gehaald kan hebben bij ‘Bir Sigara Iç Oğlan’.
“Maar waar haalde Altın Gün zelf de inspiratie?”, hoor ik u denken. Wel, vooral bij Neşet Ertaş, die maar liefst vijfmaal gecoverd wordt deze avond: “Gönül Daği”, “Leyla”, het triestige “Şad Olup Gülmedim”, “Çiçekler Ekiliyor” en “Kırşehirin Gülleri”. Maar ook andere meezingers komen aan bod, zoals Zülfü Livaneli’s “Leylim Ley” - een bekend gedicht - en “Rakıya Su Katamam” van Selami Şahin. Dat laatste betekent trouwens: ‘ik kan geen water bij de ouzo doen’. Wijze woorden.
Tot slot wordt er nog luidkeels (fonetisch) meegezongen met “Yüce Dağ Başında” en hitje “Goca Dünya”, oorspronkelijk van de man, de snor, de legende Orhan Gencebay.
Na dit optreden worden 300 gelukkige fans naar boven meegenomen voor een zwoele after-party, met plaatjes door Jasper Verhulst zelf vakkundig door elkaar gemixt. Een geslaagde afsluiter van een al even geslaagde avond.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Kim Wilde - Op succes staat geen leeftijd
Toen Kim Wilde vorige zaterdag naar de Brielpoort in Deinze kwam, leken de hoogdagen van die zaal plots terug. Fans die al uren voordat de deuren zouden openen, stonden aan te schuiven. Meer dan 2.000 fans, waarvan sommigen uit Nederland, Wallonië en de UK, die in een ellenlange rij staan. Fans die zodra de deuren openen naar het podium rennen. Dat heeft organisator Miracle dan toch heel goed ingeschat en in de markt gezet, want de andere zalen van deze Europese tournee van Kim Wilde waren toch een maatje kleiner.
Kim Wilde zit in het collectieve geheugen van hele generaties. Na een lange reeks hits in de jaren ’80 waren de jaren een stukje moeilijker om door te komen, maar dan was er in 2003 de onverwachte duet-hit met Nena (“Anyplace, Anywhere, Anytime”). Sindsdien is Kim Wilde één van de weinige eighties-iconen die nog vlot volle zalen lokt.
Sommige muziekliefhebbers hadden vooraf twijfels. Dat Kim op haar leeftijd vast niet meer zo toonvast en fris klinkt als toen ze haar eerste hits scoorde. Dat soort opmerkingen hoor je dan weer zelden bij mannen. Niemand maalt erom dat er bij Neil Young of Bob Dylan wat patine op de stembanden zit. De criticasters kregen ongelijk: Kim Wilde zingt op haar 64ste nog net zo toonvast als vroeger. Het timbre is wat meer matuur, maar de power en het enthousiasme heeft ze nog. Misschien zelfs meer dan vroeger. En heel handig: Kim neemt al enkele jaren haar nichtje Scarlett Wilde mee op het podium. Waar de frontvrouw tekort komt, neemt Scarlett gezwind over. Omdat Scarlett inzake timbre zo dicht tegen Kim aan zit, merkt je nauwelijks dat er overgenomen wordt.
Net voor het optreden maak ik een praatje met de mensen op de eerste rij, onder meer met Marc. Fan van het eerste uur. Hij is een jaartje jonger dan Kim. De eerste band waar hij fan van was, dat was Mud. Die heeft hij nooit live gezien. Kim Wilde volgde hij al naar Nederland, Frankrijk en Duitsland en haar ziet hij dit jaar voor de 31ste keer. Al is ‘horen’ correcter dan ‘zien’. Door een erfelijke ziekte is Marc geleidelijk aan blind geworden. Toen Kim Wilde in 2015 op de Bierfeesten in Oudenaarde stond, was dat voor Marc de laatste keer dat hij haar ‘zag’. Toen hij zaterdag door de security de zaal ingeleid werd, wou hij niet naar het veilige, verhoogde podium voor de andersvaliden, maar wel gewoon in z’n eentje naar de eerste rij. Daar absorbeert hij alle details die de andere fans hem toefluisteren en laaft hij zich aan de energie van Kim Wilde, net als die eerste keer, toen zij met haar ‘Debut Tour’ in 1982 al een eerste keer in de Brielpoort stond en hij ook op de eerste rij stond.
Op die eerdere passage in de Brielpoort komt Kim Wilde niet uitgebreid terug in haar bindteksten. Wel is ze zichtbaar overweldigd door de grote opkomst en dankt ze uitgebreid alle fans die haar al zo lang volgen. Ze betreedt het podium met een enorme zonnebril, die mooi had gestaan voor het artwork van haar recentste studio-album (‘Here Come The Aliens’ uit 2018). Uit dat album krijgt het publiek slechts twee songs (“Yours Till The End” en “1969”). Het album kreeg lovende recensies, maar een hitsingle zoals in haar begindagen leverde dat niet op. Wel is het voor de fans interessant dat Kim Wilde zich niet beperkt tot haar verplichte grote en halve hits in korte set, maar dat ze kiest voor een lange set met nummers die wat meer aandacht verdienen dan ze indertijd gekregen hebben, zoals de oudjes “Words Fell Down” en “Second Time” en recenter werk als “King Of The World” en “Stone”. Die iets minder bekende songs zitten ingebed tussen de hits uit het collectieve geheugen als “Never Trust A Stranger” en “Anyplace, Anytime, Anywhere”, die de zaal een eerste keer doen ‘ontploffen’ aan het begin, en “View From A Bridge”, “Chequered Love” en “You Keep Me Hangin’ On” aan het einde van de reguliere set. Het publiek geniet, danst en zingt mee als waren ze allemaal nog 16 jaar oud. Ook de band staat duidelijk te genieten van de positieve vibes van het publiek, terwijl ze een foutloze set spelen.
Als de bisronde wordt ingezet met “Cambodia” verandert het publiek in een zee van gsm’s die dat magische moment willen vastleggen (en waarbij je vanop de achterste rij vooral de gsm-schermpjes van alle mensen voor je filmt). De bisronde wordt vervolledigd met het eveneens luid meegezongen “You Came” en “Kids In America” als ultiem orgelpunt.
Daarna wordt er nog druk nagepraat aan de toog. De meeste fans onthouden één ding: Kim Wilde heeft beloofd dat ze volgend jaar opnieuw naar België komt. Dat dat dan met nummers van een nieuw album zal zijn, is voor niemand een probleem.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5941-kim-wilde-11-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: vzw Miracle
Vive La Fête - Vive la Fête mag nooit met pensioen gaan
Vive la Fête + Baby’s Berserk
Vive la Fête is al meer dan 25 jaar één van de sterkste bandformules van Vlaanderen. De mix van electroclash met de ietwat naïeve en tegelijk licht erotische lyrics in het Frans, veroverde al zowat de hele wereld. De periode dat ze met hun singles vlot de nationale radio’s haalden is dan misschien voorbij, het publiek is hen nog lang niet vergeten. En niet enkel in Vlaanderen worden ze nog aan de borst gedrukt. Hun recente tournee bracht hen onder meer naar Nederland, Duitsland en Frankrijk. Wij gingen in de Franse stad Lille om een flinke dosis energie op te doen.
De l’Aéronef in Lille is natuurlijk ook een klein beetje Vlaams grondgebied. Voor heel wat Vlamingen is dit dankzij de E17-snelweg niet eens zo ver rijden. Er werd dus wel wat Nederlands gesproken in de zaal, hoewel het grootste deel toch uit Frankrijk leek te komen.
De programmatoren van de l’Aéronef hadden zelf het voorprogramma voor Vive la Fête gekozen en dat was het nog niet zo bekende Baby’s Berserk. Deze electroclashband komt uit Amsterdam en draait voor een deel rond frontvrouw Lieselot. Zij zingt en speelt af en toe bas en synths. Live wordt de band vervolledigd met Mano (synth/gitaar) en Eva (synth/backings). De bands kenden elkaar nog niet voor deze show, maar er zijn wel meer overeenkomsten dan de energieke electroclash die beide bands brengen. Beide bands putten bijvoorbeeld deels uit de postpunk en hebben iets met mode. Vive la Fête werd bejubeld door mode-icoon Karl Lagerfeld en heeft altijd bijzonder veel aandacht besteed aan hun looks op het podium en in het artwork van de releases. Ook de dames van Baby’s Berserk maken een statement met hun podium-outfit en hebben onder meer een coole handtas als merch.
De muziek van Baby’s Berserk wordt al eens omschreven als de discoversie van postpunk. Dan toch de 90’s Eurodisco-versie, denk ik dan. De beats pompen hard en enthousiast en de vibe is die van vrolijk en uitermate dansbaar. Lieselot is op het podium niet de uitgesproken wulpse tijger die Els van Vive la Fête is, maar haar signature dancemove wordt steevast op applaus onthaald. Het Franse publiek vindt het allemaal bijzonder leuk en op de voorste rijen wordt al na een paar nummers meegedanst. Een paar zaken heeft Lieselot misschien niet goed ingeschat. In Frankrijk spelen en je in het Engels verontschuldigen dat je kennis van het Frans niet verder gaat dan ‘bonsoir’, dat is wat flauw. En als ze tegen het einde van de set aan van het podium het publiek in wil, blijkt het hekken van de fotopit een onneembare hindernis, met haar hoge hakken en korte jurkje. Maar de Fransen waarderen het gebaar.
Muzikaal putte Baby’s Berserk in Lille vooral uit hun vorig jaar verschenen debuutalbum, met prima versies van “Eat Your Dollar”, “Rum ’n’ Kola”, “Accessoires” en setafsluiter “Dancing With The Fish”. Dat laatste klonk in de l’Aéronef echt als een anthem en zette de voorste helft van de zaal in lichterlaaie. Wie zich ook maar half overgeeft aan Baby’s Berserk, is voor goed verloren.
Een leuke, verrassende support die de zaal op temperatuur bracht, dat hadden de programmatoren van de l’Aéronef dus al goed ingeschat. Maar het enthousiasme van het Franse publiek kon nog enkele niveaus hoger. Als Vive la Fête op het podium stapt en “Nuit Blanche” inzet, gaat er een golf van enthousiasme, liefde en herkenning door het publiek. De fans zetten het spontaan op een dansen en de handen gaan meteen in de lucht. Vive la Fête heeft gekozen om te starten met een spervuur van hun hitsingles, met ook nog “Tokyo”, “Schwarzkopf”, “Hot Shot” (met een scheut “Shoot Your Shot” van Divine erin) en “Liberté”. Daarna volgen een reeks nummers die geen single geweest zijn, maar tegen dan zit het publiek al lang in de greep van deze Vlaamse band. De hele zaal danst en zingt elk woord mee.
Live is Vive la Fête een goed geoliede machine, met een fragiel evenwicht tussen elektro en rock. Iedereen is nodig voor het geheel en iedereen krijgt zijn moment de gloire, maar het is toch vooral zangeres Els die de aandacht naar zich trekt. Haar bindteksten zijn al net zo naïef en spontaan als sommige van de lyrics en de Fransen houden van dat licht exotische Vlaamse accentje in haar Frans. Ze danst sensueel alsof ze als tienermeisje alleen op haar slaapkamer staat, haar heel brede glimlach werkt aanstekelijk en je ziet aan alles dat ze gewoon heel graag op een podium staat. De liefde tussen haar en gitarist (en partner) Danny spat er ook nog steeds van af. Best opmerkelijk. Hoeveel showbizz-koppels houden het meer dan 25 jaar met elkaar vol. Bij Danny en Els zie je op het podium dat hun wederzijdse liefde niet gespeeld is (of anders kunnen ze beiden als acteurs aantreden).
Vive la Fête werkt in de l’Aéronef netjes naar een stomende en kolkende finale, met een lange versie van “Touche Pas”, “AC”, “Everybody Hates Me” en “Jaloux”. Live krijgen die allemaal een iets ruwere en uitgesponnen versie.
Na het afsluiten van de reguliere set schreeuwt de hele zaal om een bisronde en die krijgen ze, te beginnen met een doorleefde en extended versie van “Maquillage” en een hartstochtelijk “Noir Désir”. De keuze voor “Popcorn” als enige echte cover in de set/bisronde is opmerkelijk. Ze hebben die song uit 1969 helemaal naar hun hand gezet, maar Vive la Fête heeft zoveel goede covers gemaakt, die misschien nog meer verdienden om in deze ‘Greatest Hits-setlist’ te staan. We denken zo uit het hoofd aan hun versie van “Horror Movies” van de Bollock Brothers, “Devenir Gris” (hun vertaling van “Fade To Grey” van Visage), “Alexandrie, Alexandra” van Claude François, “Stroom” van Arbeid Adelt!, “Porque Te Vas” van Jeanette, “Voyage Voyage” van Desireless, “Vivre Sur Video” van Trans-X, … de lijst is lang. Maar kijk, onze gebeden werden verhoord. Als tweede bisronde kreeg Lille een lange versie van “2005” die uitmondde in een halve cover van “Psycho Killer” van de Talking Heads.
Vive la Fête verwent de fans reeds sinds 1997 met dansbare, hitsige en vrolijke elektrorock. Laat deze band nooit met pensioen gaan, want we hebben dit shot van adrenaline en positiviteit minstens één keer per jaar nodig.
Een wereld zonder Vive la Fête (en Baby’s Berserk) zou maar grijs en saai zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Vive La Fête
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5940-vive-la-fete-11-04-2024.html?Itemid=0
Baby’s Berserk
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5939-baby-s-berserk-11-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
Thundercat - Virtuoos soleren, charismatisch imponeren
Thundercat is al lang geen onbekende meer, ook niet voor een Belgisch publiek. De wereldster en meester van de unieke blend van soul, funk, en r&b werd een viertal jaar geleden beloond voor z’n ‘It Is What It Is’ (2020), maar toch zit hij niet stil. Stephen Bruner verkende intussen andere muzikale pistes samen met Steve Lacy, Tame Impala, Gorillaz, Kamasi Washington, Kendrick Lamar en een hele rits andere artiesten. Een uitverkochte Ancienne Belgique was dan niet meer dan normaal.
Onder de priemende blik van een gigantische kat op de achtergrond was het vanavond te doen. Na de lange intro "The End of Evangelion" was de spanning al goed de hoogte in gegaan om plaats te maken voor korte opener "Great Scott". "Interstellar Love" gold als een eerste - en zeker niet de laatste - lang uitgespannen typische tune van de charismatische Thundercat. Hij etaleerde zijn virtuositeit op bas en liet ook ruimte aan zijn toetsenist Dennis Hamm en drummer Justin Brown om al eens te imponeren. Slechts drie op het podium maar zo rijk van sound dat we soms niet weten naar wie we moeten kijken! Niet alleen in zijn bindteksten, al vroeg in de set, maar ook de Brusselse kwinkslag in "Overseas" deden het publiek al kieren van plezier.
Terwijl de kat op de achtergrond al eens knipoogde, bezong Thundercat in "A Fan's Mail (Tron Song Suite II)" zijn liefde voor de pluizige viervoeter. Het publiek nam maar al te graag de meow, meow's vocaal over. Verrassen deden ze met nieuwkomer "Dance With Me" en "ADD Through The Roof" waar de virtuositeit opnieuw van afspatte. Halfweg de set nam Thundercat uitvoerig de tijd om de Braziliaanse jazzgitarist Pedro Martins aan het publiek voor te stellen, waarna zelf "Isn't it Strange" als cover bracht. Ook zijn liefde voor Dragonball en de Dragonball schepper Akira Toriyama smeerde hij breed uit met een speech en het betrekkelijk gelaagde "A Message for Austin (Tribute to Akira Toriyama)".
Nog meer wendingen waren er naar het einde toe van de set. Zo leidde hij het feestje ‘alsof het zaterdagavond was’ in met het strakke, golvende "Dragonball Durag", het zeemzoete "Jethro" of nog het "Walking on the Moon" dat ons even in de ruimte deed zweven. Strakker kon het niet, of toch wel want "Funny Things" en "Them Changes" werkten enorm opzwepend met handgeklap en kreten als gevolg. De encore met "Show You the Way" en uiteraard de laatste single "No More Lies" maakten het feestje compleet.
Setlist
Great Scott - Interstellar Love - How Sway / Uh Uh - Overseas - Daylight- A Fan’s Mail (Tron Song Suite II) - Dance With Me - ADD Through The Roof - Isn’t It Strange (Pedro Martin’s cover) - A Message for Austin - Thousand Knives - Dragonball Durag - Jethro - Candlelight - Walking On the Moon - Funny Thing - Them Changes — Show You The Way - No More Lies
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Thundercat
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5928-thundercat-09-04-2024.html?Itemid=0
Andy 4000
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5927-andy-4000-09-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Marika Hackman - Grote zucht van ontlading
Vier lange jaren heeft het voor Marika Hackman geduurd om een nieuwe plaat de wereld in te sturen. Na een periode van de gedwongen lockdown, rauw hartzeer en persoonlijke duisternis, zag ‘Big Sigh’ begin dit jaar het levenslicht. Het werk van 10 nummers klinkt introspectiever, intiemer en gelaagder dan haar eerdere folk songs op ‘We Slept At Last’ (2015) of haar flirt met Britpop op ‘I’m Not Your Man’ (2017) en ‘Any Human Friend’ (2019). Het leent zich dus ideaal voor de Botanique's mooiste zaal, de Rotonde.
Met de donkere opener “The Ground” op tape was meteen de sfeer van het concert gezet en werden we meteen op scherp gezet. Met een schuchter lachje zette Marika en haar band het geweldig nieuwe “No Caffeine” in. Toepasselijke binnenkomer ook nadat ze met weinige slaap als gevolg van autopech er het beste van moesten maken. Daarvan was met de leuke hook en de complexe zang in “I’m not where you are” nog weinig van te merken. Even terugplooien deed ze met “Ophelia” om voor de eerste keer haar krakende akoestische gitaar te beroeren.
De titeltrack van haar laatste plaat ‘Big Sigh’ liet ze ietwat aarzelend en met indringende blik los op het publiek. Veel had ze niet te vrezen, want het publiek hing aan haar lippen en de repliek van de toehoorders beroerde haar duidelijk. Ook bij het perfect gebrachte “Hanging” was er dezelfde reactie, waarbij ze ondanks wat technische strubbelingen de knetterende outro met gemak deed rollen.
De muzikale en emotionele kracht van Hackman kwam pas echt duidelijk naar voren toen ze even solo verder ging met een drieluikje. “Claude’s World” klonk dan wel net als haar eerdere werk, maar toch sloot het door de tekst (die gaat over een liefdevolle relatie die omslaat) naadloos aan bij haar recente nummers. Ondanks dat ze tijdens het concert af en toe teksten vergat, bracht ze een prachtige, foutloze cover van Elliott Smith's “Between the Bars”.
Op hetzelfde donkere elan ging ze voor fans van het eerste uur voort met oude nummers “Let Me In” en “Before I Sleep”, die nog steeds fris klonken. ‘Big Sigh’ werd al uitgebreid behandeld, maar de lugubere en meeslepende “Blood” en het strakke, dreigende “Slime” waren nog steeds hoogtepunten. Verder ging het meer uptempo en net iets ruwer, vooral met “Hand” en “Boyfriend”, beide met een heerlijke solo als outro, als afsluiter van de set.
Hoewel ze meer dan terecht rust hadden verdiend, kwamen ze nog even terug om eerst het ingetogen “The Yellow Mile” te brengen, compleet met die heerlijke samenzang. Om dit alles met een heerlijk overweldigend stuk af te sluiten, persten ze “Any Human Friend” er met volle overgave uit. Een overgave die door het genietende publiek overweldigend werd ontvangen. Ondanks de vermoeidheid en de hele rits aan nieuwe diepere songs, slaakte ook Marika Hackman een overtuigende zucht van ontlading.
Setlist
No Caffeine - I'm Not Where You Are - Ophelia - Big Sigh - Gina's World - Hanging - Claude's Girl (solo) - Cigarette (solo) - Between the Bars (cover van Elliott Smith) (solo) - Before I Sleep - Let Me In - Blood - Slime - Conventional Ride - Hand Solo - Boyfriend — The Yellow Mile - Any Human Friend
Organisatie: Botanique, Brussel
Drunk Mums - Onontkoombare, pretentieloze garagepunk
The Weary, een viertal uit Bever (twee gitaren, bas en drums), mocht openen en deed dat vol overtuiging. Donkere postpunk waarin de gitaren steevast in de laagste regionen vertoefden en de zang van drummer Sim de Maupeou expressieloos en deerniswekkend klonk.
Slechts af en toe zorgde een welgemikte drumfill voor wat licht in de duisternis. Maar dat is de aard van het beestje en ik vond het eigenlijk wel wat hebben. Alleen was het net iets te veel van hetzelfde om langer dan een kwartier te blijven boeien.
Maar ik was hier uiteraard voor Drunk Mums, een kwartet uit Melbourne dat al sinds 2011 actief is. Met zo'n naam en een nieuwe elpee die ‘Beer Baby’ als titel heeft verwacht je een, met gerstenat doordrenkt, punkfeestje maar het werd veel meer dan dat.
Die vreemde naam, Drunk Mums, vond zijn oorsprong in de Jono Blues Bar, waar gitarist Jake Doyle's oude groep de huisband was. Tijdens hun optredens daar kwamen geregeld flink aangeschoten rijpere vrouwen naar voren om hem in de wang te knijpen waarna ze hem "You're so cute" toe sisten. Gelukkig bleef hij van dit soort moeders gespaard in de Pit's.
Drunk Mums kende ik enkel van hun laatste en trouwens uitstekende plaat, ‘Beer Baby’, waarop vooral klassieke punk te horen is. Mijn verbazing was dan ook niet gering toen ik de groep hoorde beginnen met het zes jaar oude "Ode to death", een ferme lap garagepunk waarin ik zelfs wat blues hoorde doorschemeren. Dit was meteen één van de beste nummers van de avond. Naast "Living at night", prijsnummer van de laatste plaat, dat bol staat van de sprankelende gitaarlicks en de feestelijke zang. Met de eerder al genoemde gitarist Jake Doyle, gitarist Dean Whitby en bassist Adam Ritchie heeft Drunk Mums maar liefst drie uitstekende zangers in huis. Enkel drummer Johnny Badlove deed er het zwijgen toe. Zij zorgden voor een set onontkoombare en pretentieloze garagepunk, op smaak gebracht met een snuif pubrock en dat meestal in een versnelling lager dan de concurrentie.
De verwachte bierfonteinen bleven uit en het bierverbruik op het podium werd verrassend genoeg tot een minimum beperkt, maar dat kon de pret niet drukken.
We werden immers overspoeld door stuk voor stuk schitterende songs, waaronder opvallend veel, mij onbekende, parels uit het verleden, gebracht door een band die er ongelooflijk veel zin in had.
Na een lange afwezigheid kon ik me geen betere groep wensen om mijn rentree te vieren.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Zimmerman - Liedjes over de Liefde
Een romantisch album over de liefde. Tja, daar zaten we nu écht met zijn allen op te wachten. Blijkbaar wel, want Simon Casier alias Zimmerman meent het oprecht. Zijn liefdesliedjes zijn bedoeld voor Noémie Wolfs, die hij tijdens het maken van de plaat ten huwelijk vroeg. Op bijna knullige manier stelt hij zich kwetsbaar op en durft zijn zeemzoetige langspeler zomaar zonder enige ironie op het podium voor te stellen. Releasedatum van ‘Love Songs’ was – je raadt het al – Valentijnsdag …
Zimmerman begon bij het begin. “Falling In Love” is een rustig nummer en kabbelt lekker weg. Een ingehouden Casier fluisterde haast zijn lyrics het publiek in. Bij “Other Plans” hoor je de invloeden van zijn werk bij Balthazar. De meerstemmigheid en hoge bijna Hawaïaanse tiki-tonen zorgden voor een verfijnde melodie. “I Don’t Want It That Bad” sloot qua klank naadloos aan bij de love songs, al werd het zeven jaar terug uitgebracht. Ondertussen gaat het naar ons vermoeden wat beter met Simon Casier.
“Het album is gemaakt voor mijn lief Noémie, maar één liedje mocht toch over mij gaan”, grapte hij toen de band “Perfect Guy” inzette. In de radioversie wordt het nummer begeleid door de fantastische zangeres Noémie Wolfs. Jammer genoeg kon ze er vanavond niet bij zijn. Even later kregen we kippenvel bij “Noémie”, het nummer waarmee hij haar ten huwelijk vroeg (voor het volledige verhaal: luister zeker eens naar de Popcast van 09/02). Het is een korte song, recht voor de raap maar ook recht uit het hart. Het beste liefdesliedje was voor ons toch “How Much I Love You”, heerlijk zacht gebracht. Ingehouden blaasinstrumenten en Paris by Night-vibes. Het was het einde van de lofzang aan zijn lief. En de zoetigheid werd ons jammer genoeg drastisch ontnomen, zoals een beer die met zijn poot vastzit in de honingpot.
“Wish You Were Here” had ook te maken met de liefde. Namelijk die voor zijn broer die er niet meer is. De song, doordrenkt met jazz, elektronica en gevoelige strijkersarrangementen, neemt je mee op een emotionele reis. Heel erg mooi, maar we konden er ons niet helemaal aan overgeven. De song/plaat van 46 (!) minuten werd dan wel ingekort, maar een nummer van twintig minuten vraagt iets van een publiek op het einde van een set, zeker als er vaak herhaling in zit.
Toch voelden we ‘de liefde’ tijdens dit optreden, in alle facetten. En elke artiest die daarvoor kan zorgen verdient tonnen respect (en chocolade in hartjesverpakking).
Setlist: Falling In Love - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy
- Doing Nothing - Hard To Pretend – Noémie - The Way To My Heart - Someday Maybe - How Much I Love You - Wish You Were Here
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5922-zimmerman-03-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Ozric Tentacles - Kosmisch feestje in het paddobos
Al sinds de jaren tachtig is Ozric Tentacles een cultband met een volstrekt uniek en uiterst kleurrijk geluid. De band heeft zichzelf een sound toegeëigend die het midden houdt tussen progrock, goa, spacerock, dub, krautrock, elektro en zelfs hardrock. Enkele decennia en ettelijke personeelswisselingen later is Ozric Tentacles nog steeds een band die zijn gelijke niet kent. Hart, brein en enige constante in dit gezelschap is Ed Wynne, een fenomenale gitarist en synthspeler die verantwoordelijk is voor die kenmerkende spirituele en atmosferische sound.
Ozric Tentacles tripten vanavond in een uitverkochte en enthousiaste Casino doorheen hun rijke back-catalogue met onder meer wonderlijke klassiekers als “Erpland”, “Eternal Wheel” en “Sniffing Dog”. Daar tussenin een stel songs uit het nieuwe voortreffelijke album ‘Lotus Unfolding’, met op kop een episch “Green Incantation”.
Rode draad was toch wel het virtuoze gitaarwerk van Ed Wynne, die bij momenten klonk als Frank Zappa in een boeddhatempel of als Robert Fripp in een sprookjesbos dat wemelt van de paddo’s.
De veelkleurige sound werd mee opgefleurd door spirituele visuals, een heerlijke dwarsfluit, geestrijke keyboards, pompende dub-bassen en stimulerende elektro-beats. Naarmate de set vorderde wisten Ozric Tentacles inderdaad meer beats in het geheel te pompen en maakten ze er een alsmaar opwindender dansfeestje van, getuige een extatisch “Sploosh” dat uit al zijn voegen barstte.
Een bruisend en aanzwellend trippy-concertje. Voor zij die er niet bij waren is er herkansing op 18/09 in De Kortrijkse Kreun.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Underworld – Underworld blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken
Het Britse Underworld is misschien niet meer jongste, hipste band binnen de dancescene, maar deze 60 plussers wekken nog steeds respect en bewondering op, voor wat ze in staat zijn om een kleine drie uur lang (pauze tussenin!) een bezwerende, groovy, fris, sprankelende show neer te zetten, die letterlijk kleur kreeg op grote schermen, met mooie visuals, de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects.
De Underworld trance van de jaren 90 blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken …
Underworld houdt ons nu al dertig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks, je geniet, golft, heupwiegt, zwalpt, danst en je hotst heen en weer, soms met de armen wijdopen, in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek, de geraffineerde opbouw, de tempowissels, de explosies, de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats, de bleeps en de soundscapes, waarover de praatzang en dromerige zanglijn zweeft.
Het laatst daterend werk is al van een pak jaren geleden, ‘Barbara, Barbara , we face a shiny future’, er waren de ‘Drift’ EPs, en er werd af en toe een samenwerking en een nieuw nummer gedropt, die ons reikhalzend deden uitkijken wat 2024 voor Underworld en ons inhoudt, o.m. met songs “Denver luna”, “And the colour red” en “Fen violet”, die vanavond niet ontbraken; in het tweede deel van de set tekenden zij het danceverhaal van hi-tech elektronica en discothèqua invloeden.
Overwegend heersten warme melodieën en beats in (soms) lange stukken, opbouwend, opzwepend, ontploffend om dan terug zacht zalvend te klinken; ambient, trance, drum’n’bass, techno, dat venijnig hard als zacht smerend klinkt.
De twee van Underworld, Karl Hyde en Rick Smith, geven hun elektronica een gezicht, toegankelijk, eigenwijs, ongrijpbaar, pakkend als deugddoend uitleven met een mystiek, mysterieus randje op z’n Hans Zimmers ; een overkoepelende, intrigerende spanningsboog in van alles.
Goed op dreef kwamen we in het eerste deel met oudjes “Dirty epic”, “Kittens” en “Mmm skycraper, i love you”, die met enkele niet evidente tracks als “Nylon strung” en “Tin there” hun weg vonden om in Vorst een samenhorigheids-clubsfeer te creëren. De praatzang van Hyde is warm , onderkoeld, eigen uniek. Hij geeft met z’n brabbelende praatzang het tempo aan met z’n spastische handbewegingen, de ogen halfopen, met danspasjes en de armen in de lucht, terwijl Smith, als knoppenfreak, zich uitleeft op z’n apparatuur. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een langverwacht, deugddoend paasweekend. Opwindend dus, die een staat van euforie en extase bereikte, zeker in deel twee met classics “Pearls’s girl”, “Two months off”, “Rez/Cowgirl” en “King of snake” , die elkaar opvolgden.
Het publiek, van alle leeftijden, genoot en liet zich leiden. Underworld teerde niet op nostalgie, het recente(re) materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe.
Tot slot konden we lekker loos gaan op die stuiterende elektronica en percussie beats van “Born slippy” , de favoriet, die de twee definitief uitwuifde.
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we zijn nog steeds verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwere, boeiend materiaal probleemloos doet aansluiten op de oude (dancefloor) killers.
Terecht, met opgeheven hoofd, namen ze afscheid. Hun gouden jubilée is niet veraf meer. De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd. Schitterend dus!
Organisatie: Live Nation
Noa Lee - Soms zijn dromen geen bedrog
Rosa Butsi + Noa Lee
Rosa Butsi (*****) stelde haar debuut 'Fruitful Days'' voor en Noa Lee (*****) haar debuut 'Airship' , beiden in de AB Club; twee klasse dames weliswaar op het podium, die door hun talent, uitstraling en zalvende stem bewijzen dat dromen niet altijd bedrog zijn. Ze brengen muzikaal een intens mooie wereld …
Rosa Butsi heeft een soulvolle stem, die de temperatuur doet stijgen. Ze is omringd door muzikanten die een opzwepende sound brengen, gedrenkt in een badje van melancholie. “Marigold”, “Sold Out Sotry Line” en “Nancy Nancy Nancy” zijn wondermooie, sterke, overtuigende nummers. Opmerkzaam is de Zuiderse tune. Ze wordt gestuwd door haar band, wat enthousiaste reacties oplevert. Als de registers worden opengetrokken, is er meer opwinding en dynamiek. Puike set.
Noa Lee is ook meer dan de moeite. Toen we Nina met dit project solo zagen optreden in 2020 schreven we: ''Het is hartverwarmend te zien hoe Nina haar publiek op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen. Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!''
Vier jaar later heeft de band een enorme evolutie doorgemaakt. In de AB Club horen we een vollere, bedwelmende, hypnotiserende sound, die hartverwarmend, gevoelig, zacht, intiem als broeierig, opzwepend, dansbaar. Noa Lee weet te raken. Songs als “Air Ship”, “Bend” en “Needle” onderstrepen. Een uur lang worden we meegesleept in die magische, sprookjesachtige wereld.
Op het einde brengt Nina haar grote vriendschap met Roos DeNayer aka Rosa Butsi ten berde. Puur muzikaal gaan ze niet altijd dezelfde kant uit, beiden hebben raakpunten door een dromerige wereld te creëren, die ingetogenheid en groove versmelt.
Dromen zijn geen bedrog, het gezamenlijk gebrachte ”Shoulders Knees” plaatste dit in de verf. Mooi.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Waterproov - Uit het leven gegrepen
Lara en Rosi begonnen Waterproov in december 2018 als covergroep. Al snel besloten ze dat ze meer in hun mars hadden dan alleen covers spelen. Ze startten in 2019 met het schrijven van hun eigen muziek. Nu kwam de EP 'Ode aan ons ' uit.
Waterproov (*****) kwam die voorstellen in een uitverkocht Cultureel Centrum in de Torenzaal, Lokeren.
Wij hadden eerder een interview met het duo over de release en het optreden. Lees hier .
Live verslag
Vooraleer het duo het podium betrad, mocht dichteres Jule enkele teksten citeren uit haar boek. (https://www.instagram.com/woordenwol/ ). Teksten over vragen van iedere dag, antwoorden die niet komen of juist wel; hersenspinsels die door haar hoofd schieten, en ze op papier zet door middel van een zin. Een zin wordt een woord, en een woord een bladzijde, met een pak anekdotes die haar bezig houden. Herkenbaar voor iedereen, sprak Jule op poëtische wijze een taal die iedereen op zijn eigen manier begreep. Op eenvoudig doortastende wijze raakte ze de gevoelige snaar. Het mooie aan de performance was dat het perfect aansloot op wat nog moest komen.
In een opstelling met schemerlichtjes en het publiek zo dichtbij, gezeten in die knusse zetels creëerde Waterproov namelijk een huiselijke sfeer die tot de verbeelding sprak. Ze gaven op iets meer dan een uur een mooi overzicht van vijf jaar Waterproov door middel van beelden op het scherm, enkele covers en uiteraard de vier songs uit deze EP 'Ode aan Ons', op doordachte wijze en met oog voor detail.
Lara en Rosi hebben een hemelse stem, die de fantasie prikkelt. Doorheen de set kwamen mooie verhalen uit het verleden (met zelfs foto's uit hun kindertijd), en het heden naar boven. Met een lach en een traan dus vertelden ze hun verhaal; op sommige songs waren ze geruggesteund door een basgitarist en violist die de songs naar een hoger niveau stuwden. Het onderstreepte de gevarieerde aanpak van Waterproov nog maar eens, en gaf aan dat het hen tekort gedaan wordt, als ze op één bepaalde muziekstijl vastgepind worden.
Bij elke song ging telkens een ander blikje open, net zoals elke zin bij Jule uitmondde in een ander woord en een andere verhalenlijn. En dat maakt Waterproov een uniek concept om te koesteren, want in tijden waar alles al eens is voorgedaan is het bijzonder moeilijk om uniek te klinken.
Waterproov bewandelt brede muzikale wegen op sprookjesachtige wijze, van weemoed tot een sprankelende sfeer, die je lichtjes doet zweven over de dansvloer en over melancholie die aan je lijf blijft kleven. Het is er allemaal bij.
Uiteraard bespelen de beide dames met brio de piano en gitaar, ook hun uitzonderlijk zangtalent en uiteenlopend stembereik zorgde voor een waterval aan uiteenlopende emoties. Het meest opmerkelijke is hoe ze elkander perfect aanvoelden en aanvulden.
Spijtig genoeg volgde na een daverend en rechtstaand applaus geen bisnummer meer, maar wel een lieftallige mededeling van Rosi dat ze graag nog een babbel met het publiek wou voeren tijdens een drink na het concert.
Wat een emotionele avond beleefden we, een herkenbare trip 'uit het leven gegrepen' …
Organisatie: Cultureel Centrum, Lokeren + Waterproov
Het Zesde Metaal – Op naar ‘Hun Mooiste Jaar’
Het Zesde Metaal, Rosie Stuart
Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle (uit Wevelgem) trok zich op gang in eigen streek, in de 4ad, Diksmuide en ondernam intussen een heuse clubtour doorheen Vlaanderen waar hun Nederlandstalige muziek dito West-Vlaams dialect in ‘alle kleuren van de regenboog’ met open armen werd onthaald. Puik werk van het kwintet, die hun laatste ‘Het langste jaar’, letterlijk een afscheidsceremonie van dierbare vrienden, cachet gaf.
Anderhalf uur prachtig melodieus werk, met een emotievolle, pakkende, maatschappijkritische inhoud in de eigen (West-Vlaamse) taal, nu in O-Vlaanderen weliswaar, na Gent in Sint-Niklaas …
Ze hebben al een handvol platen uit in hun vijftienjarige carrière. Maar de nieuwste plaat ‘Het langste jaar‘ is er eentje die het hart diep raakt, over rouw, loslaten, hoe tijd de kloof met overledenen kan doen groeien. Het gaat over een goede vriend van Wannes en het verlies van bandlid Tom Pintens, die ernstig ziek was, maar nog net de plaat kon maken, producen en inspelen. Een maand na de opnames stierf hij, vorig jaar in augustus. De verliesthema’s worden traditietrouw gelinkt met liefde, vriendschap, samenhorigheid, de wereldproblematiek, Moeder Aarde en ons klimaat.
Het Zesde Metaal heeft het in zich telkens hun materiaal subtiel uit te werken, integer, ingenomen, dromerig als rockend door directer, snediger te klinken. We kregen een boeiende afwisseling, waarbij het nieuwe materiaal tijdens de clubtour in de spotlight kwam; goed ingeoefend intussen combineerden ze het met een rits nummers van hun intussen brede oeuvre.
Het kwartet heeft met Kasper Cornelus een sterke multi-instrumentalist bij, die zorgt voor de toegevoegde waarde van weerbarstige en fijnzinnige tunes op gitaar en keys, zoals een Tom Pintens hem voordeed.
We kregen eerst een paar gevoelige nummers van de nieuwe plaat, “De storm” opende op sfeervolle wijze de set, en de nieuwe single “Nog maar begonnen” toonde de iets extraverte kant van de band op de plaat, de instrumenten kregen ademruimte en we werden meegezogen in een mooi uitgediept popklankenpalet, die de band zo typeert momenteel.
De herkenbaarheid met het vroegere werk hadden we dan met “Een dag zonder schoenen” en “Calais”, die nog maar eens aantoonde hoe Wannes, met de pet op (hij houdt ze maar al te graag op), alles tracht te verwerken wat er allemaal gebeurt met de mensen, die als ratten in de val zitten in Calais; muzikaal klinkt het ingetogen, sfeervol als broeierig, rockend. De steelpedal en de elektronica zorgen nu net voor een warme klankkleur en bepalen nu sterk mee de sound.
Gezien het Zesde Metaal intens wordt opgevolgd tijdens deze clubtour door Musiczine, merken we dat er aan de setlist af en toe wordt gesleuteld. Mooi. Ze spelen graag de nieuwe songs en wisselen hierin af . O.m. “Alles moet veranderen”, “Moeder Aarde”, “Den tijd die ons nog rest’, ‘Geweun nen dag” (over ons klimaat). De pop, de rock, het sfeervolle, bezwerende , dromerige karakter en de stemvariaties van Wannes vallen op. Beeldrijk kan je hun werk wel noemen , er is zelfs een tint ‘film noir’ en ‘soundtrackgevoel‘ te bespeuren .
“Gie, den otto en ik” en “Ploegsteert” zijn muzikale kapstokken van de band, een bloemlezing van het werk van dit kwintet. Poprock op z’n best in het West-Vlaams! Zeker “Ploegsteert”, hommage aan wielrenner VDB, wordt sober ingezet op piano, en overtuigt crescendowijs; terecht uitgeroepen tot één van de best Nederlandstalige songs.
De set is spannend, nieuw en oud vinden elkaar door introspektie en extravertie in elkaar te laten overgaan. “De onvolledigen” en “Niets doen is geen optie” bieden ruimte aan de instrumenten en kunnen dus rocken.
Die andere integere, gevoelige kant krijgen we dan op de titelsong van hun recentste, ‘Het langste jaar’ , een breekbare ‘Duyster-song’, pure eenvoud en diep rakend, door de pianotoets en de steelpedal, gedragen door die kenmerkende, lichthese emovocals van Cappelle. Schitterend gewoonweg.
‘Muziek voor alle leeftijden’ zei iemand me, ze zijn een band die nu wel hipper dan ooit is, zie maar eens de talrijke optredens in het clubcircuit, zelfs bijna twee avonden in dezelfde club. …‘Back to the roots van West-Vlaanderen’, hier kan Willem Vermandere fier op terugblikken.
We kregen nog twee extraatjes “Ier bie oes”, dat intrigeert door de verrassende wendingen en de uitbundige meezinger “Tis nog al nie naar de wuppe”, met de nodige arm- en heupbewegingen.
Ze zijn terug en hoe, wat een integer, meeslepend, opwindend sterk optreden … Nog te zien tijdens de festivalzomer (o.m. op Dranouter). Een must see, op naar hun mooiste jaar!
Sing/sonwriter Rosie Stuart uit het Gentse was de support, solo op haar elektrische gitaar; met haar scherpe indringende vocals, intrigeerde ze met een handvol songs, die refereert aan Kristin Hersh , Sinead O’Connor, Polly Harvey of een Patti Smith.
Het jong opkomend talent heeft Het Zesde Metaal als coaching en geeft haar materiaal in die sobere aanpak, die soms licht galmend klonk, dezelfde emo-melancholische draai met een dosis maatschappijkritiek en zelfrelativering, luister maar eens naar “Vegan” en “Boomerang”.
Rosie Stuart kon de aandacht alvast behouden. De songs hadden een mooie klankkleur, waren integer of durfden door de hakkende ritmes iets rauwer te zijn. Een overtuigende opener …
Neem gerust een kijkje naar de pics tijdens de clubtour
Ha Concerts, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5906-het-zesde-metaal-22-03-2024.html?ltemid=0
Cactus, Club, Brugge @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5900-het-zesde-metaal-23-03-2024.html?Itemid=0
De Zwerver, Leffinge @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5905-het-zesde-metaal-27-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
