Cat Clyde - Frisse kijk op traditionele muziekvormen
De Zwerver nodigt niet zo vaak singer-songwriters uit, maar wanneer dat wel gebeurt, worden die met zorg geselecteerd en blijken het meestal artiesten van een uitzonderlijk kaliber. Zo staat het optreden van Kassi Valazza, vorig jaar ook in het café, nog steeds op mijn netvlies gebrand. Na haar verbluffende set op Leffingeleuren 2024 leek het erop dat we met Cat Clyde een concert van hetzelfde niveau mochten verwachten.
Tijdens de twee Belgische haltes van de tour (De Roma en De Zwerver) mocht de Brusselse Maya Teklal het voorprogramma verzorgen en dat leek me een logische keuze. Zoals zoveel anderen begon Maya Teklal tijdens de lockdown met het schrijven van songs. Als grootste invloeden noemt ze Haley Heynderickx en de haast onvermijdelijke Adrianne Lenker. Dat leverde eigentijdse indiefolk op waarin af en toe een zweem van de klassieke seventies singer-songwriters opdook.
Maya Teklal bracht een reeks sterke nummers waarvan het broze "Mother song" en het met heerlijke hoge ooh-oohs opgesmukte "Ocean" me het meest zijn bijgebleven. De sobere begeleiding bleef beperkt tot haar akoestische gitaar, aangevuld met een tweede gitarist die afwisselend akoestisch en elektrisch speelde.
Vooral op elektrische gitaar liet die laatste zich opmerken met enkele fraaie accenten. Helaas konden we die nauwelijks horen en leek het alsof hij Teklal vooral niet wou storen. Gelukkig bleef die hemelse, bijzonder wendbare stem me de hele set verbazen.
Maya Teklal ontpopte zich tot een aangename verrassing van wie ik hoop haar ooit met een volledige band terug te zien.
Cat Clyde, die Métis-roots heeft, groeide op in de landelijke omgeving van de Canadese provincie Ontario, waar ze momenteel nog steeds in Stratford woont. Haar eerste podiumervaring doet ze op bij The Big Wheels, een band, opgericht door een plaatselijke muziekwinkel, die het niet verder schopt dan enkele optredens op braderieën maar wel de kiem zaait. Later volgde nog een surfpunkgroepje, The Shitbats, waarna ze in 2017 solo debuteerde met het album ‘Ivory castanets’.
Dit jaar verscheen haar zesde studioplaat, ‘Mud blood bone’, een album dat nu al lijkt te solliciteren naar een plek in de eindejaarslijstjes.
Na een instrumentaal opwarmertje van de band begon Cat Clyde haar set met "Where's my love", tevens het openingsnummer van die laatste plaat, die ze zo goed als volledig zou spelen. Tweede song was "My love", een cover van de Marty Robbins-hit uit 1960, waarbij ik me afvroeg hoe ze ertoe komt zo'n oud nummer te coveren en het zelfs boven het origineel te laten uitstijgen. Het was meteen een treffend voorbeeld van wat Cat Clyde zo uniek maakt: haar frisse kijk op traditionele muziekstijlen als blues, soul, folk, jazz en zelfs rock-'n-roll. Die interesse in dat brede scala aan stijlen is misschien niet zo verwonderlijk als je weet dat ze op haar dertiende gitaar leerde spelen aan de hand van de akkoorden van Leadbelly en Robert Johnson.
De muzikanten van de plaat waren er niet bij. Ze liet zich begeleiden door een tourband bestaande uit bassist Frank Styles, drummer Danny Jerome en gitarist Laurence Hammerton. Drie competente muzikanten, elk een boerensjaaltje om de hals geknoopt, die wat in de schaduw bleven van hun nochtans niet bijster grote werkgeefster.
Clyde bleef alle aandacht opeisen met haar indrukwekkende, soepele stem, doordrenkt van een heerlijke twang, en haar onnavolgbare mimiek. Het leek wel alsof ze voor elke zinsnede een andere gelaatsuitdrukking had. Die verongelijkte blikken tijdens het rockabilly-achtige "Man's World", waarin ze het heeft over het zich verweren tegen een door mannen gedomineerde wereld, waren onweerstaanbaar.
Het werd een set met louter hoogtepunten, al sprong "Dark back" er toch nog uit: zwevende countryfolk met borstelende drums die aan Gillian Welch deed denken. Ze had eerder al vermeld dat ze jarig was, maar toen de drummer haar een gebakje met een kaarsje aanbood kon een door het hele café voluit meegezongen "Happy Birthday" niet uitblijven.
Cat Clyde bleek een onvervalst natuurtalent dat met haar rauwe, levendige zang en begeesterende songs alle harten voor zich won. Na een sensationele set kwam ze nog één keer terug voor een ingetogen soloversie van "The river", afkomstig van haar tweede plaat uit 2019.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
My Sleeping Karma - Een dunne lijn tussen concert- en mediatieve beleving
My Sleeping Karma combineert stoner rock met een vleugje psychedelica. De Duitse Psychedelische rock band is al sinds 2006 bezig. Hun platen hebben een spirituele achtergrond. Ook live is My Sleeping Karma een totaalbeleving. In 2016 schreven we nog (Trix) ‘de muziek van My Sleeping Karma dien je vooral te beluisteren met een open geest, en het verstand op nul. Dus niet alleen puur met het gehoor. Muziek die je dus vooral moet 'voelen' om echt te begrijpen.’
We hebben ze nog enkele keren gezien op festivals als Dunk!festival en Desertfest,
Nu waren ze te gast in een goed volgelopen De Casino. Een blij weerzien.
De formatie Colour Haze (****) bewoog zich op hetzelfde spirituele paadje als de hoofd act. De psychedelische sound overheerste door de gitaarloops en de warme vocals. Het werkte hypnotiserend, mede door de beelden op het scherm. Een totaalbeleven dus.
De strakke, swingende ritmesectie, de warme fuzz gitaar klanken en die repeterende, aanstekelijke, langgerekte improvisaties maakten de brug van de psychedelica van de jaren 60 en 70 naar het ‘nu’, met een krachtig, modern geluid. Resultaat een overtuigende ‘overweldigende’ ervaring.
My Sleeping Karma (****) trok de lijn door met langgerekte, kleurrijke instrumentale pracht en uppercuts. Elementen uit de Oosterse cultuur worden toegevoegd aan hun kenmerkende psychedelische stoner. Mooi en uniek binnen die scene.
Bindteksten zijn zeldzaam, My Sleeping Karma laat hier de muziek voor zich spreken. Meteen zaten we in die wondere muzikale wereld met “Prithvi”, “Drannel Xu IIop” en “Brahama”. Het tempo wordt opgedreven en we komen terecht in die Oosterse ‘zen’. “Akasha” en “Hymn 72” zijn sterkhouders.
De band is terug begonnen met liveoptredens na het overlijden van drummer Steffen Weigand in 2023. Emoties hieromtrent borrelen terecht op. Je voelt de pijn en het verlies, maar ook troost, moed en doorzetting.
De concert- en mediatieve beleving kruisen elkaar. Indringend, ondergaan en letterlijk beleven. Een muzikaal warme omhelzing. We werden erna terug in de dagdagelijkse realiteit gedropt.
Een bijzonder spiritueel getint avondje, met die Oosterse tint van twee interessante bands, My Sleeping Karma en Colour Haze.
Setlist: The Four Horsemen (Aphrodite's Child song) – Prithvi - Drannel Xu IIop - Tamas - Brahama - Ephedra - Maya Shakti - Prema - Akasha - Psilocybe - Hymn 72
Encore: Ahimsa - Ain't Nobody (Rufus & Chaka Khan song)
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas)
EarthBall – Een rechte lijn vinden in een chaotische brij
De BRDCST concertreeks zijn een reeks concertavonden die eigenzinnige artiesten verbindt met de nieuwsgierige luisteraar. 'Hier ontdek je muziek die schuurt, verrast en blijft hangen' lezen we op de website.
In dit kader besloten we enkele concerten mee te pikken. O.m. de psychedelische free jazzformatie EarthBall uit Canada die de AB Club in vuur en vlam zette. Een bijzondere avond in het teken van ‘een rechte lijn vinden in een chaotische brij’ …
Neem nu het voorprogramma De Mond (*****) ofwel het Brusselse duo Stijn Wybouw (ook bekend als Kramp) en Arno de Bock (die o.a. drumde voor Hermànn). Hun debuutalbum ‘GLOW’ werd binnen underground middens erg goed ontvangen; nu is er een nieuwe plaat 'Second Life'.
In de AB Club demonstreren ze hun virtuositeit als percussie wizards. Ze staan rechtover elkaar en verpulveren de regels in drum/percussie. Ze voegen er wat elektronica aan toe. Het gaat alle kanten uit in hun percussie spel. Wat een wissels en verrassende wendingen. Boeiend divers waarbij je wordt meegesleept in hun spel naar een soort ‘zen’ beleven. Puik werk van deze twee.
De Canadese formatie EarthBall (*****) is een psychedelische free jazzformatie. Ze kregen lof voor hun album 'It's Yours' (2024). Ze halen hun inspiratie uit free improvisatie, (post) punk tot experimentele rock.
Live staan ze bekend om hun intense, dynamische en voortdurend veranderende optredens. In 2025 toerden ze door Europa, met onder andere twee shows op Le Guess Who?.
Hun derde album 'Outside Over There ' werd in 2025 door The Quietus verkozen tot #2 Album of the Year. Er volgt nu opnieuw een tour in de VK met twee headline-avonden in Café Oto, inclusief een samenwerking met komediant Stewart Lee.
En exclusief stonden ze nu ook in de AB Club. Opvallend is hoe de band uitgekiend, doordacht te werk gaat in hun improvisaties en in hun vrij chaotische muzikale brij.De versmelting van hun instrumentatie alsook de aparte solo’s maken het uiterst boeiend interessant. We hebben de saxofoon met aanstekelijke ritmische gitaar/bas lijntjes, elektronica met drums , en de zanglijnen. Magie hoe het elkaar allemaal vindt.
EarthBall speelde een filmische set die de fantasie prikkelde, zonder dat ze visuele effecten erbij nodig hebben.
De vervormde zang, de rinkelende gong, de percussie, de snedige gitaar partijen en de zwevende sax zorgden voor een unieke sfeer.
Een set in uitersten, intimistisch-dreigend-fel explosief . De diversiteit intrigeerde. Een rechte lijn vinden in een chaotische brij, dat was de opdracht die en verve geslaagd was.
Voor een volledig overzicht van de 'BRDCST concert reeks' verwijzen we jullie graag door naar de AB site www.abconcerts.be
Organisatie: Ancienne Belgisque, Brussel (ifv BRDCST)
The Notwist - Overweldigende kosmische beleving
Sinds lang heeft het Duitse indieparel The Notwist nog eens nieuw werk uit. Op ‘News from Planet Zombie’ (2026) gaan de broers Markus en Micha Acher samen met Cico Beck op zoek naar hedendaagse zorgen, verpakt in de figuur van een zombie en doorspekt met verwijzingen naar B-films.
De plaat is tegelijk innemend en melancholisch, met de gekende bouwstenen: de zachte, breekbare stem van Markus, een web van samples en elektronica, gelaagde instrumentatie en ogenschijnlijk eenvoudige progressies die onderhuids blijven knagen. Een sterke plaat dus, die live om een even sterke vertaling vraagt.
Het voorprogramma, een Schot met gitaar en een Brit met een blaasinstrument dat ergens tussen hobo en klarinet laveerde, begon wat zoekend. Hun experimentele soundscapes, aangevuld met sporadische vocal samples en projecties op een groot scherm, voelden aanvankelijk wat te bedacht aan. Toch groeide het geheel gaandeweg naar iets organischer en meeslepender. De gelaagdheid werd duidelijker, de opbouw kreeg meer richting en tegen het einde wisten ze met een sterk opgebouwde slottrack – van ijl naar intens en weer terug – het publiek alsnog mee te krijgen. Ondertussen was de zaal stilaan gevuld en werd deze eigenzinnige opener met warme aandacht onthaald.
The Notwist zelf liet er geen gras over groeien. In het eerste halfuur schakelde de band moeiteloos van het ene nummer naar het andere, zonder veel woorden maar met een bijna tastbare focus. Vanaf “Teeth” zat de spanning goed, om vervolgens volledig open te breken met een energiek “X-Ray”. “Where You Find Me” en “Ship” volgden elkaar naadloos op in een gecontroleerde, bijna mechanische flow, terwijl “The Turning” met zijn subtiele opbouw en meerstemmigheid naar een eerste hoogtepunt leidde. Met “One With the Freaks” werd die lijn doorgetrokken: opgewekt aan de oppervlakte, maar met een onderhuidse melancholie die typisch is voor The Notwist. De band klonk scherp, ingespeeld en volledig in controle, zonder aan spontaniteit in te boeten.
Halverwege de set werd de teugels wat gevierd. De spanning maakte plaats voor meer ademruimte, zonder dat het niveau inzakte. Integendeel, nummers als “Pick Up the Phone” en het instrumentale “Propeller” brachten een speelse elektronica en onverwachte instrumentkeuzes – inclusief een opvallende bastuba – naar voren. “Snow” en “How the Story Ends” zorgden voor ingetogen momenten, terwijl “This Room” en “Into Another Tune” net weer de chaos en gelaagdheid opzochten. Het bleef boeiend, al voelde het soms alsof de set iets minder strak gespannen stond dan in het begin.
Met maar liefst drie bisrondes bouwde The Notwist de avond zorgvuldig af. “Kong” en het dreigende “Gravity” trokken het geheel opnieuw open, terwijl in de tweede encore de grenzen vervaagden tussen hoofdact en voorprogramma, dat opnieuw mee op het podium verscheen. Het leverde een sfeervol en organisch moment op met onder meer “Like This River”. Uiteindelijk werd alles herleid tot essentie met het absolute hoogtepunt “Consequence” en een bijna magisch uitgepuurd slot, waarin elk detail leek te zweven in de Orangerie.
The Notwist bracht een ijzersterk concert waarin ‘News from Planet Zombie’ volledig tot zijn recht kwam. De band blijft experimenteren en verfijnen, zonder de luisteraar te verliezen. Wat begon als een gecontroleerde overrompeling, eindigde in een zachte landing. Een vaste waarde die zich nogmaals overtuigend heruitvindt.
Setlist: Teeth - X-Ray - Where You Find Me - Ship - The Turning - Pick Up the Phone - One With the Freaks - Propeller - Snow - How the Story Ends (Lovers cover) - Silver Lines - This Room - Agenda - Who We Used to Be - Into Another Tune — Kong - Gravity — Projectors - Like This River — Consequence - 0-4
Organisatie: Botanique, Brussel
Steve Gunn - Een gezapig kampvuuravondje samen met Steve Gunn
Steve Gunn (****) is een echte gitaarvirtuoos en hij haalt een hechte klankkleur uit z’n gitaar.
Wij leerden hem kennen via Kurt Vile & The Violaters waarvan hij nog deel van uitmaakte. Hij was ook bij de band GHQ. De bevreemdende en Oosterse klanken zij een belangvolle invloedssfeer in het eigen werk.
Als solo artiest bracht hij in 2025 de plaat 'Music for Writers' uit, een erg gevarieerde plaat, niet vies van wat experiment. Onlangs verscheen de EP 'Shape of a Wave' .
We kregen in de N9 setting een gezapig kampvuuravondje samen met Steve Gunn.
Met “On the way” zette hij de toon van de avond.. De Velvet Underground song “I'll Be Your Mirror” wordt op een bijzonder warme, zachtaardige wijze gebracht, gedragen door de emotioneel beladen stem van Steve Gunn. Als begenadigd gitarist en zanger weet hij ons te raken.
Eentje als “Instrumental” toont z’n kunsten op gitaar. De verrassende wendingen, de weerhaakjes, de lichte experimenteerdrift maken en houden het boeiend. Hij houdt het publiek bij de leest en trekt gemoedelijk, oprecht de aandacht. “New Moon” en “Old stranger” bieden een zekere gemoedsrust. Gitaar en stem staan centraal; improvisatie, experiment en virtuositeit zijn de troeven. “Nearly There” en “Monring is Mended” waren mooie treffende afsluiters.
De intieme, zachtmoedige, diverse aanpak sierde hoedanook. Een gezapig kampvuuravondje samen met Steve Gunn kregen we, die het publiek gaandeweg inpakte. Mooi.
Setlist: On the Way - Way Out Weather - I'll Be Your Mirror (The Velvet Underground cover) - Instrumental - Another Fade - New Moon - Old Strange - Stonehurst Cowboy - Nearly There -
Encore: Morning Is Mended
Organisatie: N9, Eeklo
Sick Thoughts - Strakke en verrassend melodieuze punk
Dit was pas mijn eerste optreden dit jaar in The Pit's, maar het was er meteen eentje die kon tellen.
De eerste band was Sick Pack, nog maar eens een nieuwe telg uit de wijdvertakte Antwerpse undergroundscene. De prijs voor de meest originele naam zullen ze niet winnen want er bestaan al groepen met die naam in zowel de VS als Rusland. Maar dat ze hun naamgenoten het nakijken zullen geven, daar twijfel ik geen seconde aan.
Ik herkende meteen de gitarist, Brent Pauwels, die me onlangs nog bijzonder aangenaam verraste als zanger-gitarist van Bront, in het voorprogramma van Psychedelic Porn Crumpets in De Zwerver. Hier liet hij de zang over aan Kevin Schuit, de helft van het synthpunk duo Badtime. Om het helemaal tot een supergroep te maken schoof Dennis Van Hoof van Mitraille aan als bassist.
Deze drie muzikanten, elk met een heel uiteenlopende achtergrond, bleken samen een verrassend geslaagde symbiose te vormen. Strakke psychrock voorzien van een onontkoombare drive gebracht met een gezonde punkattitude.
Het trio boetseerde een verbazingwekkend krachtige sound waarin de licht psychedelische gitaar van Brent Pauwels op een heel creatieve manier haar weg vond. Het deed een paar keer denken aan Osees in hun betere dagen en liet allerminst vermoeden dat het hier om een pas opgerichte band ging.
Knappe set die doet uitkijken naar een eerste plaat!
Sick Thoughts is de groep, met voortdurend wisselende muzikanten, van multi-instrumentalist Drew Owen, opgegroeid in Baltimore maar intussen reeds geruime tijd gesetteld in New Orleans. In 2016 was de band al eens te gast in The Pit's maar uit mijn notities blijkt dat dit toen geen onverdeeld succes was. Owen hypothekeerde het optreden toen door niet bepaald nuchter achter het drumstel te kruipen. Ditmaal leek hij niet onder invloed en had hij bovendien een drummer bij zich, wat als frontman een stuk handiger is.
Naast die drummer zagen we nog een gitarist en een bassist terwijl hij zelf ook gitaar speelde. De telkens met een 'one, two, one, two, three, four' gelanceerde nummers bleken stuk voor stuk pareltjes die verrassend melodieus en helder klonken.
De door sommige bronnen voorspelde chaos bleef uit en Owen bleef het strak en transparant houden. Dit was heerlijke punk die gulzig putte uit glamrock, hardcore, garagerock, hardrock en powerpop.
Ook nuchter bleek Owen niet bepaald de aangenaamste kerel, zo bleek toen hij na een gebroken snaar onbehouwen om een andere gitaar vroeg. Gelukkig wist de bassist de aandacht te verleggen door wat te dollen met het basloopje van "White rabbit".
Enkele tellen later had hij dan toch lovende woorden voor The Pit's: hij vond het hier beter dan in Luik en Gent, waar hij eerder had gespeeld. Dat had vermoedelijk alles te maken met de weliswaar wat laat gevormde, maar daarom niet minder intense moshpit.
Drew Owen wordt vaak vergeleken met Jay Reatard, met wie hij dat nukkige karakter gemeen heeft, iets waar ik me in kan vinden, al vind ik hem net iets toegankelijker dan de overleden held uit Memphis.
Hij slaagde er in The Pit's trouwens in wat op zijn platen niet lijkt te lukken: van de eerste tot de laatste noot boeien. Dat was uiteraard mede te danken aan de drie uitstekende muzikanten die hij meebracht.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Elias D'Hooge Trio – Wat een subtiliteit aan prikkeling
In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. Diezelfde zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio (****) het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'. Ze zijn ermee op tour. Het bracht hen op deze zondagnamiddag naar De Casino, Sint-Niklaas.
Wij waren er ook bij en genoten van de subtiele prikkels subtiliteit van het trio, meer dan een uur lang.
LINE-UP: Piano: Elias D'hooge - bas: Zjef Van Steenbergen - drums: Tom Peeters
Al vanaf de eerste piano aanslag hoorden we hoe virtuoos en speels Elias tewerk ging. De samenvoeging met de baslijnen van Zjef en de drums van Tom zorgde er uiteindelijk voor dat er een soort magie in de lucht hing, die de oude jazz verbond met frisse en nieuwe ideeën.
De band kwam uiteraard zijn nieuwe plaat voorstellen, het merendeels van de songs werden deze namiddag gespeeld. Zoals het prachtig “Tis Wadee”, eentje waarbij een kwinkslag niet ver af was. Want naast hun virtuositeit, is Elias zelve ook een ware entertainer, die zijn publiek mee neemt in zijn verhaal. Na elke song spreekt hij iedereen dan ook op gezapige wijze aan.
We werden dan ook verder op spontane wijze meegevoerd, o.m. op “Glad to see you” en “Humpy Dumpty” die heel mooi waren op intieme wijze om dan plots open te breken in die drie-eenheid van bas/drum en piano geweld, zonder al te chaotisch of te overdreven luid te gaan klinken.
Soms zet het trio ons op zelfs het verkeerde been, zowel samen als in de solo's; o.a. drummer Tom, die naar het einde toe zijn cimbalen zo uitgekiend bespeelt, en ons een paar keer bij de neus neemt door zijn solo schijnbaar af te werken om er dan plots weer een ander hoofdstuk aan te breien. Leuk, ontspannend, aangenaam.
Elias D'Hooge Trio zijn duidelijk sublieme verhalenvertellers op dat podium, en laten zich compleet gaan op songs “Maybe Not” en “Drowsy”. Een boeiende versmelting van speelse klanken en improvisatie.
Elias D'Hooge Trio bleef die gevarieerde aanpak verderzette met o.a. het mooie “Circulatieplan”. Iets wat veel steden voorstellen als 'de ideale oplossing' maar bij de bewoners ervan niet altijd in goede aarde valt. Het viel ons op hoe ze die beide stellingen ook muzikaal weten uit te beelden.
Elias D'Hooge Trio komt nog terug voor een bisronde, “One More Dance” en “Swimpulse”, die nauw aanleunen op stelling.
Wat een subtiliteit in de instrumentatie , wat een prikkeling van deze drie , die ons een gezellige, boeiende namiddag bezorgden.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten
Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.
Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde
De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.
Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin. Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …
En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.
Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.
Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula
Cosmic Psychos - Compromisloze bulldozerpunk
Cosmic Psychos uit Melbourne lijkt populairder dan ooit. De Casino (capaciteit 650) was zelfs zo goed als uitverkocht. Een verklaring is misschien te zoeken met de heropleving van jonge punkbandjes .
Hun laatste plaat, "I really like beer" kreeg wat meer media-aandacht dan gebruikelijk, maar een meesterwerk kun je het bezwaarlijk noemen. Maar met de titelsong, waarvan er twee versies op staan: "I like beer" en "I really really really like beer", staat er wel een anthem op, dat hen op het lijf is geschreven. Een lijflied dat je eerder op een debuutplaat verwacht dan bij een groep die al vierenveertig jaar meedraait. Of werpt dat eindeloze touren dan toch zijn vruchten af?
Cosmic Psychos had zelf zijn voorprogramma meegebracht: Good Sniff, dat uit de buurt van Geelong komt. Het jeugdige duo - de mannen van Cosmic Psychos konden hun (groot)vaders zijn - koos voor een niet-alledaagse bezetting van bas en drums die me meteen deed denken aan Death From Above 1979 (later viel dat jaartal eraf). Een duo uit Canada dat begin jaren 2000 met hun dancepunk een bescheiden hype ontketende en me toen live compleet van de sokken blies.
De kans dat ook Good Sniff een hype wordt is onbestaande. Meer nog, hadden de heren van Cosmic Psychos hen niet meegebracht, dan hadden we er waarschijnlijk nooit van gehoord. Niet dat het nu zo slecht was, alleen ontbeerde het relevantie. Lachie Brown bleek een fenomenale drummer die bovendien een stem als een spreekwoordelijke klok had. De razende roffels van deze uitermate sympathieke jongen bleven tot het eind fascineren.
Zijn maatje, Elias Hodson, speelde simpelweg gitaar op een bas. Lijkt me verschrikkelijk onhandig maar de knul had er duidelijk geen enkel probleem mee. Het leverde wel een apart geluid op, snedig, pittig, maar wat de meerwaarde ervan was is me nog steeds niet duidelijk.
Op hun Bandcamp-pagina wordt hun muziek omschreven als garage punk-rock maar dat bleek helaas niet te kloppen. Ik hoorde vooral een soort grunge waar ik niets mee heb en die, ondanks hun jeugdig enthousiasme, af en toe belegen klonk. Tja, naast Death from above borrelden gaandeweg de set ook een Royal Blood, Blood Red Shoes, Band Of Skulls, Silverchair, The Chats en in de grunge elementen een Nirvana op. Maar misschien kan deze tour met hun mentoren alsnog een kentering in hun muzikale koers teweegbrengen.
De mannen van Cosmic Psychos zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit de pub, waar ze na een dag hard labeur op het veld enkele pinten waren gaan pakken, het podium waren opgestapt. Image building! Maar dan van de goedkoopste soort. Links: zanger-bassist Ross Knight in een rafelige korte broek en met een tot op de draad versleten petje op de knikker, rechts: gitarist John " Mad Macka" McKeering met een Westmalle Tripel van 75cl binnen handbereik. BC Michael Marks van Dune Rats is de drummer tijdens deze tour want de twee jaar geleden opgestapte Dean Muller werd nooit vervangen.
Deze ‘I really like beer’-tour staat dus in het teken van het bier, alsof dat ooit anders is geweest in hun leven. De set begon dan ook heel toepasselijk met "Pub" en "Nice day to go to the pub". De toon was meteen gezet voor een uurtje bulldozerpunk zonder enige vorm van nuance. In een ‘houtklievers/beertempo’ volgden de nummers elkaar snel op.
Cosmic Psychos laat je deels twijfelen of je ze stupide dan wel geniaal moet vinden. Hun rechttoe rechtaan pubpunkrock klonk zoals altijd erg rudimentair en compromisloos terwijl Mad Macka's gitaar bleef steken in goedkope hardrock.
En toch had dit een onweerstaanbare aantrekkingskracht die de zaal moeiteloos op sleeptouw nam. Geen gezever, beuken maar en het helpt natuurlijk dat ze altijd zichzelf zijn gebleven. Muzikaal amusement, ergens tussen Ramones en Motorhead in.
Een leuke set zondermeer. Zo deelde Ross Knight een flesje bier uit aan iemand in het publiek om even later zelf drie Duvels toegestopt te krijgen van een gulle fan.
De nummers mochten al eens inwisselbaar klinken, tijdens de finale lieten ze toch enkele prijsbeesten los: “Dead roo”, Go the hack”, "I like beer"(uiteraard!) gevolgd door "Fuckwit city" en "Lost cause", die lonkt naar de stofferige, meeslepende stoner.
Voor het laatste nummer, "David Lee Roth", dat reeds op hun allereerste plaat stond, trok Mad Macka heel theatraal zijn Marcelleke uit zodat we zijn enorme bierpens in alle glorie konden bewonderen. Na dit schitterende slotakkoord volgde het traditionele afscheidsritueel waarbij ze elkaar uitgebreid feliciteerden om daarna met zijn drieën op een rij, de rug naar het publiek, hun broek af te steken.
We misten nog oude kleppers “Hooray fxx” en “Can’t come in” in hun meedogenloze set. Bisnummers zijn nog steeds niet aan hen besteed en zo lag de weg naar de dichtstbijzijnde kroeg meteen wijd open.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Cosmic Psychos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9520-cosmic-psychos-17-04-2026?Itemid=0
Good sniff
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9519-good-sniff-17-04-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Unsane - Louterende furie
Met Unsane en Kowloon Walled City haalde Les 4 Écluses twee groepen, die ook op de affiche van Roadburn in Tilburg blinken, in huis en dan weet je wel hoe laat het is: oordopjes worden geen overbodige luxe.
… Hoewel dat bij de eerste band eigenlijk best meeviel. Kowloon Walled City komt uit het Californische Oakland en ontleent zijn intrigerende naam aan een extreem dichtbevolkte enclave in Hongkong, die oorspronkelijk een Chinees fort was. De groep is sinds 2017 actief en heeft vier platen uitgebracht, waarvan de laatste twee op Neurot Recordings, het label van Neurosis. Dat schiep toch enige verwachtingen maar die werden toch niet volledig ingelost.
Kowloon Walled City nam een vreemde start. Het leek wel alsof de twee gitaristen en de bassist zonder duidelijke lijn hun zuinige snaaraanslagen kozen. Toen de drummer eindelijk inviel ontstond er dan toch een bevreemdende sound die zich ergens tussen noiserock en doommetal situeerde. Vrolijk werd je er niet van. Dit klonk somber, kaal en verwrongen. Soms leek het zelfs alsof je drie basgitaren hoorde. Als één van de gitaren zich dan toch even aan hogere noten waagde, was het alsof een eenzaam zonnestraaltje door de zwaar bewolkte hemel priemde.
Kommer en kwel leek ons deel maar het had wel iets. Jammer dat de monotoon declamerende zang van Scott Evans wat kracht miste. De groep koos meermaals voor een hard/zacht-dynamiek maar slaagde er, in de zachtere passages, niet in de spanning op te bouwen. Die klonken eerder saai en stuurloos.
Kowloon Walled City deed er alles aan om iets geheel eigens te creëren, maar struikelde daarbij net te vaak om van een revelatie te kunnen spreken.
Unsane, noiserockpioniers uit New York en bekend om zijn bloederige platenhoezen, bestaat inmiddels bijna 40 jaar. Niet evident want de groep kende de nodige tegenslagen. Zo stierf drummer Charlie Ondras in '92 aan een overdosis heroïne en werd zanger Chris Spencer in '98 door vier man aangevallen na een concert in Wenen, met inwendige bloedingen en een zware operatie als gevolg. Maar de groep krabbelde telkens weer overeind tot Spencer er in 2019 de stekker uittrok om een nieuwe band, Human Impact, te beginnen.
Maar zijn liefde voor Unsane liet hem niet los en amper twee jaar later blies hij de groep, met een nieuwe drummer en bassist, nieuw leven in. Negen jaar na hun vorige passage stonden ze opnieuw in Les 4 Écluses.
Een nieuwe plaat om voor te stellen, zoals toen met ‘Sterilize’, nog steeds hun meest recente werk, was er dit keer niet. De focus lag op het oudere materiaal en vooral op ‘Occupational hazard’, een plaat uit 1998 die dit jaar een geremasterde versie kreeg. Niet dat dit veel verschil maakte want Unsane moet het vooral van energie hebben.
Chris Spencer is een man van weinig woorden, maar eerst moest hem nog een welgemeend ‘Fuck Trump!’ van het hart vooraleer de hel kon losbarsten. En of die losbarstte! Het zat er meteen bovenarms op met de mokerende drums van Jon Syverson, de middenrif splijtende bas van Eric Cooper en de ongenadig kervende gitaar van Chris Spencer. De oerschreeuw vol opgekropte woede van Spencer, die nog niets aan kracht heeft ingeboet, maakte het plaatje compleet. Hij schreeuwde zich letterlijk de longen uit het lijf of althans de inhoud ervan. Rochels en snot spatten kwistig in het rond. De korte nummers, die je telkens de adem benamen, werden strak, beenhard en luid gebracht.
Dit was onophoudelijk beuken tot iedereen murw was. Chris Spencer leek er ongelooflijk veel zin in te hebben en kon het blijkbaar goed vinden met zijn nieuwe groepsleden. Hij botste voortdurend tegen de bassist aan en vond tegelijk de tijd om de drummer op te jutten. En ondertussen bleef zijn gitaarspel vrij indrukwekkend klinken. Grappig hoe hij zijn gitaar telkens leek uit te wringen wanneer hij een laatste noot liet vibreren.
Hoogtepunten zoeken in een set met zo'n constant hoog niveau voelt wat zinloos aan. Toch sprongen er voor mij enkele nummers wat uit. "This plan" door die verzengende slide, "Scrape" en "Empty cartridge" omdat die staan op ‘Scattered, Smothered & Covered’, de plaat uit 1995 die me liet kennismaken met Unsane.
Na een verwoestend intense set volgde nog één bisnummer, "Only pain", waarna ik de zaal met een gelouterde geest verliet
Organisatie: Les 4 Écluses, Dunkerque
Stereoseat – Energiek en diversiteit troef
De Gentse formatie Stereoseat mag pronken binnen de huidige scene en de rits groepen. Ze zijn al sinds 2013 bezig, ooit begonnen als een studioproject van Tom Van Dorpe en Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded). Stereoseat is met de toevoeging van David Van Glabeke, Maarten De Meyer en Jelle Lefebvre uitgegroeid tot een band die je zomaarniet in een hokje kunt duwen.
Hun muziek bevat atmosferische metal, stoner en rock met sterke riffs en soms met wat meer passages. Beluister maar eens de plaat 'Moanster '. Lees gerust de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De band is ondertussen op tour om die plaat voor te stellen, lees een eerdere live https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101663-stereoseat-een-interessante-band-met-een-eigen-smoel-en-sterke-live-presence
Wij waren aanwezig in het gezellige muziekcafé De Giraf in Zwalm met een bijna full house.
Als je De Giraf binnenkomt, valt het op hoe de geest van Lemmy er rond waait … aan de toog hing een fles Jack Daniels, met rood licht en een opschrift over Lemmy en Motorhead. De sfeer aan de bar ademde pure rock-'n-roll. En dat is net wat een band als Powerstroke (****) sinds 2007 ook doet. Ondanks de wisselende bezettingen staat de band er nu nog steeds stevig als wat. Wat een overweldigende sound, riffs en drumsalvo’s die om de oren vliegen.
Het gaspedaal wordt eenvoudigweg moeiteloos ingedrukt en er is een brulboei van een charismatische zanger. Een rechtooe-rechtaan geluid, zonder al te veel poeha, pure rock-'n-roll dus.
We vernamen tussenin dat de band aan een nieuwe plaat bezig is. Er werden dan ook vijf nieuwe songs gespeeld die laat horen dat Powerstroke nog steeds zichzelf heruitvindt. Powerstroke is na bijna twintig jaar nog steeds springlevend! Het knetterde en knalde overtuigend.
Stereoseat (****1/2) tapt uit een ander vaatje, de rock-'n-roll is en blijft aanwezig, maar integreert het met een pak stijlen 'on stage' die de comfortzone van de rock durft te verlaten. Live gaan de bandleden als een wervelstorm tekeer op het podium, o.m. toetsenist Maarten de Meyer maakt allerhande capriolen met z’n keys. Jerry Lee Lewis zou trots zijn op Maartens spelwijze. Pure rock-'n-roll.
Ook de andere bandleden zijn energiek. Tom Van Dorpe stormt zelfs tot voor het podium, en op een bepaald moment omgort hij een fan zijn gitaar, waarop deze een verbluffende solo speelt. Schitterend. Wat een charisma. Verder de scherpe kantjes van David Van Glabeke en het verbluffende drumwerk van Jelle Lefebvre.
Uiteraard komen de songs van de recente plaat het sterkst aan bod. “Erbay”, “Moanster” en ”Artique” wisten meteen te overtuigen. Wat een dynamiek en diversiteit live.
“Sluthead' of 'Stroll” klinkt gedreven , extravert, opwindend. Ze brengen nogal wat verrassnede wendingen aan wat het geheel boeiend houdt. “Arcade” en “Waltz” zijn mooie voorbeelden.
Nieuw en oud waren te horen. Een veelkleurige, energieke, diverse, boeiende aanpak, die intrigeerde. Een ruim publiek wordt aangesproken.
Setlist: Erbay // Moanster //Artique // Landskin //Eskobar // Sluthead//Stroll // Troisi // Arcade// Waltz
Organisatie: Muziekcafé De Giraf, Zwalm
Son Little – Breekbaar, beheerst en beklijvend
Een nobele onbekende met breekbare soul en toetsen van blues, folk en funk. Zo laat Son Little zich het best omschrijven. Met zijn inmiddels vijfde plaat onder de arm streek hij opnieuw neer in België, dit keer voor een intieme passage in de Orangerie, waar hij samen met twee bandleden een klein maar aandachtig publiek wist te omarmen.
De avond werd geopend door de Belgische artiest Lisette, die ondanks het vroege uur voor een nog bescheiden publiek meteen wist te charmeren. Met een warme, innemende set balanceerde hij tussen gevoelige pianoballads en speelse soul. Zijn zwaar aangezette Frans werkte ontwapenend, zeker toen hij na wat aanmoediging vlot overschakelde naar het Nederlands. Nummers als “I Will Not Run” en “More Than Enough” toonden zijn gevoel voor melodie en drama, terwijl afsluiter “Can’t Buy Me” swingend en lichtvoetig de zaal voorzichtig in beweging bracht. Geen overdonderende start, wel een oprechte en geslaagde opwarmer.
Son Little zelf koos voor een sterke opening met “Rabbit”, waarin zijn korrelige gitaarspel en warme, haast fluisterende stem meteen de toon zetten. Zijn moderne soul, ergens tussen r&b, blues en folk, laveerde voortdurend tussen kwetsbaarheid en beheersing. Het beperkte podium werkte daarbij in zijn voordeel: elk detail, elke nuance kreeg ruimte. Achter de sobere aanpak schuilt een uitgepuurd vakmanschap, waarin minimalistische melodieën en subtiele grooves elkaar versterken. Ook “Cherry” bracht een steviger, bijna bluesrock-achtig randje, terwijl “O Me O My” en “Mad About You” net de breekbaarheid opzochten. Het publiek volgde gewillig, soms muisstil, dan weer zachtjes meedeinend. De chemie met zijn band zat goed, met voldoende ruimte voor subtiele solo’s van zowel drummer als toetsenist.
Toch kende de set een middenstuk waarin de spanning wat wegebde. Het tempo zakte en enkele nummers misten net dat extra haakje om echt te blijven hangen. De intimiteit bleef, maar het geheel voelde daar iets te gezapig aan. Son Little herpakte zich gelukkig tijdig en herinnerde waarom hij zo’n intrigerende artiest blijft.
Afsluiter “Never Give Up” vormde het perfecte slot: broos opgebouwd, langzaam openbloeiend en uiteindelijk meeslepend zonder bombast. Het concert miste hier en daar wat scherpte, maar zijn combinatie van fragiele soul, doorvoeld gitaarspel en een fluwelen stem maakte van deze avond alsnog een klein, zacht pareltje dat bleef nazinderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
