Jess Glynne - Aangekomen op de pop-Olympus
Jess Glynne
Ancienne Belgique
Brussel
2019-03-20
Maxim Meyer-Horn
Jess Glynne is in haar thuisland, het Verenigd Koninkrijk, één van de populairste vrouwelijke popsterren van dit decennium en mag er voor uitverkochte arena’s staan. Haar tweede album ‘Always In Between’ deed het goed in de UK charts en brengt haar komende zomer ook als headliner naar enkele festivals. In ons land is ze iets minder bekend en moet ze het ‘slechts’ doen met een uitverkochte AB, wat ook al allesbehalve slecht is. Vorig jaar stond ze nog dertig weken in de Ultratop met haar hit “These Days” en toonde ze dat ze nog steeds hits kan schrijven. Gisterenavond sloot ze haar Europese tour in Brussel in schoonheid af.
Tessa Dixson, de winnares van De Nieuwe Lichting, mocht om acht uur de zaal in haar macht nemen, en of ze dat deed! Uitgedost in een zeer leuke outfit toonde de zangeres op een halfuur waarom ze tot de grootste opkomende Belgische popsterren van het moment behoort. Naast haar vier uitgebrachte nummers, bracht ze ook enkele nieuwe nummers, die ze weldra zal releasen. Lichte electropop met overtuiging gebracht, zo hebben wij het graag. Ook de mooi volgelopen zaal vond dat en zo won Dixson wellicht weer heel wat fans bij. Het zou ons niet verbazen als ze hier zelf binnen dit en twee jaar zou staan. Je hebt het hier gelezen…
In tegenstelling tot heel wat andere collega’s houdt Jess Glynne het op vlak van show redelijk sober en krijgen we qua showelementen weinig aangeboden. Die showelementen heeft ze eigenlijk niet nodig, want ook zonder grote decorstukken of speciale effecten trok de Britse zangeres ons helemaal mee in haar wereld. Opener “Hold My Hand” greep ons dan ook meteen bij de hand en nam ons mee naar een vrolijk, dansbaar wereldje, waarin we een dik uur lang ondergedompeld werden. Leuke, intense en verfrissende opener.
Glynne werd op podium vergezeld door vier muzikanten en drie backing vocals, die duidelijk goed op elkaar ingespeeld waren. Afgezien van de blaasinstrumenten en strijkers werd alles live gespeeld en gezongen, iets wat bijna een uitzondering is geworden in de popwereld. Zowat elk nummer werd in een lichtjes funky jasje gestoken en vooral bij de reeds zeer swingende nummers “123” en “Rollin’“ kwam dit ten volste tot zijn recht, maar ook “No One” klonk live nog iets luchtiger en sfeervoller.
Vroeger stond de rosgelokte artieste ervoor bekend om af en toe wat valse tonen uit haar strot te duwen, maar tegenwoordig klinkt ze nagenoeg de hele set loepzuiver, zonder de hulp van autotune of een backingtrack. Beste bewijs hiervoor waren het nieuwe “Thursday” en het volledig op piano begeleide “Take Me Home”. Ook op “Intro”, waarbij we de mooiste harmonieën met haar backing vocals te horen kregen, was er van uitschuivertjes geen sprake. Een puike prestatie, vooral aan het einde van een lange en uitgebreide tour.
Twee kleine sfeerbrekers bevatte de show wel. “Hate/Love” en “Broken” bleven niet helemaal hangen en waren we na afloop van de show bijna vergeten, maar misschien komt dat wel door het sterke arsenaal aan hits dat we op ons afgevuurd kregen. Ze schotelde ons ook een mega medley voor, waarin ze haar eerste grote hits bracht en ze kreeg het publiek helemaal mee. Ook recentere nummers “These Days”, “All I Am” en “Thursday” deden het uitstekend en werden door hun leuke live-versies nog aanstekelijker en hitgevoeliger. Hit na hit, geen enkele steek liet ze vallen. Bovendien ontpopten “Right Here” en “Don’t Be So Hard On Yourself” zich voor de zoveelste keer tot de highlights van de show.
Nadat Jess Glynne vorig zomer nog een gesmaakt optreden gaf op Pukkelpop, deed ze er muzikaal en vocaal nog een schepje bovenop in Ancienne Belgique. Op het optreden zelf valt weinig aan te merken, en zo kreeg het publiek duidelijk waar voor zijn geld. Een beetje meer oogcontact of interactie met haar fans zou zeker geen kwaad gekund hebben, maar dat is dan ook het enige dat we wat minder vonden aan de show. Glynne is aangekomen op de pop-Olympus en toonde in de AB dat je zonder een grootse popshow en zonder een meelopende backingtrack nog steeds een meer dan degelijk popspektakel op poten kan zetten.
Setlist: Hold My - No One - Rollin’ – Intro - These Days – 123 – Thursday - Ain’t Got Far To Go - Hate/Love - Don’t Be So Hard On Yourself - Take Me Home – Broken - So Real (Warriors)/Real Love - My Love/Rather Be - All I Am - Right Here - I’ll Be There
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jess-glynne-20-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/tessa-dixon-20-03-2019
Organisatie: Live Nation
Zondag 17 maart staat traditioneel in het teken van Sint-Patrick's Day - de nationale feestdag van Ierland, Noord-Ierland, Montserrat en de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Voor die gelegenheid kleurde ook de Grote Markt in Brussel groen. Dat zorgde voor een magisch mooi schouwspel. Dat we later een zelfde soort magie zouden beleven, binnen een eerder donkere en intensieve omkadering, wisten we toen nog niet. Windhand, de uit Virginia afkomstige doom/stoner band, stond namelijk op het podium van de gezellige totaal uitverkochte AB Club. Windhand timmert sinds 2008 aan de weg en bracht vorig jaar nog een heel goed ontvangen album uit: 'Eternal Return'. De band dompelde de zaal onder in een intensief doom/stoner sfeertje. Waardoor we ons, met de ogen gesloten, apocalyptische taferelen voor de geest haalden.
Maar eerst was er het voorprogramma Grime (****). Deze Italiaanse Sludge metal band laat zich volgens menig biografie inspireren door, we citeren: ''de rotte grond van een begraafplaats en de bedorven drek in een moeras, klinkt de band vuig en roestig, maar speelt het tegelijkertijd op het scherpst van de snede. " Dat vuil en smerige komt terug in de messcherpe riffs die de bands als vuurpijlen op het publiek afschiet. Waarna een verschroeiende vocaal gebrul je uiteindelijk doet belanden in de diepste en smerigste kerkers van de Hel. De heren gaan waanzinnig tekeer op dat podium, en daveren als een losgeslagen bulldozer over je hoofd heen tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Als het de bedoeling is om de Apocalyps te doen ontstaan in AB Club, dan is deze band met brio in zijn opzet geslaagd.
Lag de lat bij het voorprogramma al heel hoog, dan doet Windhand (*****) daar met een al even verschroeiende set gewoon een paar scheppen bovenop. We waren diep onder de indruk van die zware, logge en meesterlijke riffs van gitarist Garret Morris en bassist Parker Chandler. Drummer Ryan Wolfe met zijn subtiel drumwerk bezorgt je enerzijds koude rillingen, anderzijds deel hij mokerslagen uit waardoor geluidsmuren afbrokkelen. Het is toch die bijzonder emotievolle stem van Doritha Cottrell die je in diepe ontroering achterlaat. Vaak horen we binnen de kruisbestuiving tussen die vocale en instrumentale elementen een link naar bands als Black Sabbath, zeker bij de wat trage op gang komende start van elke song. Eens de registers echter open getrokken ontstaat telkens opnieuw een orkaan uitbarsting, tot de grond onder onze voeten gaat daveren. De ene na de andere aardbeving zorgt er uiteindelijk voor dat, door middel van apocalyptische taferelen, de ultieme duisternis over AB neerdaalt.
De band dompelt je de volledige set, van de eerste tot de laatste noot, onder in diezelfde donkere, intensieve sfeer waarop stilstaan onmogelijk is. Eens in een diepe trance ondergebracht , begin je gewoon te headbangen en kijk je uiteindelijk ook uw eigen demonen gewillig in de ogen. Dat is hoe we onze boterham met doom/stoner trouwens het liefst verorberen. Veel bindteksten haalt Windhand daarbij niet naar boven, de band laat vooral zijn muziek voor zich spreken.
Maar de beminnelijke en vriendelijk glimlachende Doritha verandert wel telkens van een engelachtig wezen die haar publiek zachtmoedig omarmt, in een demonische hogepriesteres die, eens al die voornoemde registers zijn open getrokken, haar publiek bezweert, hypnotiseert. En uiteindelijk in die voornoemde diepste putten van de Hel doet belanden. Ontsnappen is namelijk onmogelijk eens Doritha u in uw greep heeft. Gerugsteund dus door klasse muzikanten die de ene riff na de andere drumsalvo als vuurballen naar het publiek schieten, waardoor je trillend op de benen van zoveel intensieve emoties de zaal verlaat.
Het stralende groene licht dat nog steeds brandt op de grote markt, staat dan ook in sterk contrast met het duister maar deugddoende atmosfeer dat Windhand op deze bijzondere Apocalyptische aanvoelende avond creëerde.
Windhand + Grime
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?
Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.
Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.
Organisatie: Cowboys & Aliens
Het is ondertussen meer dan 10 jaar geleden dat een piepjong Brussels duo op de Humo’s Rock Rally het onderspit moesten delven voor The Hicky Underworld: Jan Paternoster en Dries van Dijk van Black Box Revelation. Ophefmakend toen, twee gasten die zo’n rauwe blues sound wisten te maken. Het deed wat denken aan de White Stripes en het klonk eens zo makkelijk. Stiekem ging je voet steeds mee op hun simpele riffs, opgepept door een klevende ritmiek.
Black Box stond 3 avonden op rij laaiend enthousiast in de AB met hun nieuwe en ondertussen vijfde plaat ‘Tattooed Smiles’. Thema is de strijd tegen het ouder worden en hoe daarmee om te gaan. Verwacht geen pasklare antwoorden. Met de diepe lyrics, traag ingezongen, wordt je aandacht bij de nummers gehouden met veel stof om over na te denken. Dat geeft Black Box Revelation een veel volwassener karakter, zonder dat ze daarbij aan stoerheid moeten inboeten.
Meteen bij podiumopkomst kregen we “Kick The Habit” en daarna “Mama Call Me, Please”. Twee nummers van de nieuwe plaat die afwachtend zijn, iets of wat tegen de natuur van Black Box in. De eerste ingetogen indrukken werden van tafel geveegd met “High On A Wire”, waarmee Black Box Revelation, helemaal zichzelf, met heerlijke rock de toon aanzette. De muzikale tweeling is trouwens uitgebreid. Jasper Morel, een multi-instrumentalist met jazzroots, levert extra spankracht met synth, mellotron, gitaar, shakers en tamboerijn. Met “Gloria” begon het publiek al subtiel mee te doen, de ooowh’s en aaawh’s van de backing vocals werken dan ook zo aanstekelijk. Heel de zaal was alive & kicking met het opzwepende “Warhorse”, dat op z’n eind weer opnieuw en opnieuw werd ingezet tot zesmaal toe: heerlijk, grappig en totaal begrijpelijk. Tijdens andere oude bekenden als “Never Alone, Always Together” en “I Think I Like You” kregen we fijne gitaarsolo’s te zien. Jan, Dries en Jasper stonden er met het zwaard in plaats van de olijftak. Het titelnummer “Tatooed Smiles” kregen we nog een keer als bisnummer en dat klonk beide keren even energiek als op de plaat met zijn strakke riffs en een knipoog naar een van de beste bands van het moment (The War On Drugs). De mosh pits en de crowdsurfers waren helemaal op hun plaats in een enthousiast en dankbaar publiek.
Het was een zeer fijn weerzien in de AB. Met hun nieuwste album slaan ze een andere weg in, soms wat meer blues dan rock, maar totaal gepermitteerd. Live heeft Black Box Revelation al dit moois subliem gebracht. Weergaloos en onstopbaar.
Setlist: Kick The Habit / Mama Call Me, Please / High On A Wire / Lazy St / Built To Last / Gloria / War Horse / Bur-Bearing Heart / Blown Away / Never Alone, Always Together / Damned Body / Tattooed Smiles / Love Licks / My Perception / I Think I Like You / Gravity Blues / Laisser Partir / Tattooed Smiles
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Een beetje een buitenbeentje om te beginnen. Frankie Traandruppel, alias Lee Swinnen, kwam een handvol goudeerlijke ruwe songs spelen op zijn elektrische gitaar. Buiten het jatten van een songtitel had zijn muziek verder overigens niks te maken met de claustrofobische klanken van het legendarische Suicide.
Swinnen bewees dat hij ook zonder de wilde garagesound van Double Veterans of Tubelight best wel doorleefd kon uit de hoek komen. Maar of zijn act paste in het totaalplaatje van de avond ? daar moeten we een volmondig neen op antwoorden.
Geen idee in wiens brein het eerst was opgekomen, maar het idee om Rumours in de prachtige Gentse Minardschouwburg te laten aantreden bleek een voltreffer. Te meer daar men ook de ruimte achter de coulissen in het totaalconcept mee had opgenomen. Zo leek de band in een heuse club te spelen met een driedimensionale lichtshow achter hun rug. Die lichtshow was naar het schijnt voor een deel overgekomen uit de Kompass Club. Die hadden ze daar toch niet meer nodig na die bedenkelijke stunt van de kersverse Gentse burgemeester Matthias De Clercq. Die oetlul heeft zich met het sluiten van de club al meteen onsterfelijk belachelijk gemaakt. Zijn burgemeesterschap is nog maar net begonnen en bij de Gentse jeugd heeft hij het al volledig verkorven.
Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tweede geniale idee van de avond was om het concert te laten beginnen met de apocalyptische klanken van Mattias De Craene. Hij deed in de verte iets onheilspellends met allerlei instrumenten, en dat op een ontspoorde beat van dreigende jungle-drums, alsof er ergens elk moment iemand zou geofferd worden in de stomende kookpot van een stel losgeslagen kannibalen.
De bevreemdende set van De Craene ging vloeiend over in de elektronica van Rumours. En die elektronica kwam veel sterker tot zijn recht dan op het overigens ook niet onaardige album ‘Megamix’. Hier in de heerlijke Minard leek alles op zijn plaats te vallen, de vocals, de vibe, de lichtshow en de vloeiende klanken die de band uit de synthesizers en keyboards haalde.
Eén en ander zorgde ervoor dat het bij momenten wel heel indrukwekkend en intens was. We bespeurden op de rustige momenten af en toe het mysterieuze van Portishead, elders dan weer de licht zwevende dansbare klanken van Bonobo of Floating Points. Op zijn stevigst creëerde Rumours zelfs een soort bezwerende industrial techno-sound die met de forse uithalen van zangeres Hannah Vandenbussche vaak tot een stomend hoogtepunt uitgroeide. Vandenbussche stuwde met haar innige stem, die een gothic tintje had, de songs naar een hoger universum. Als wij het hier over een gothic tintje hebben, versta ons dan niet verkeerd. Dit was heus geen fuckin’ Within Temptation, denk eerder aan Chelsea Wolfe die zich in een bedje van synthesizers wentelt.
Op de plaat was de kracht van dit collectief ons nog niet helemaal opgevallen, maar live kwam het allemaal veel sterker uit de verf. Kortom, Rumours is wederom het soort band die je live aan het werk moet zien om er ten volle te kunnen van genieten. En op een toplocatie als de Gentse Minard was dat al zeker het geval.
Knappe show, en vooral een knap totaalgebeuren.
Organisatie: Schmink vzw
Gisteren was de grote zaal van de Ancienne Belgique hopeloos uitverkocht voor het concert van de Cinematic Orchestra. Al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Terwijl het op het balkon vechten was voor een zitplaats bleef de begane grond opvallend leeg. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol.
Tijdens het voorprogramma konden we duidelijk horen dat de zaal stilletjes aan voller en voller raakte. Salami Rose Joe Louis, een hele mond vol voor een voorprogramma, mocht de avond openen. Helemaal alleen stond ze verscholen achter haar keyboards. Haar muziek valt het beste te omschrijven als een combinatie van Jazz met de nodige elektronische elementen. Soort van Amerikaanse versie van onze eigenste Tristan. Al wist Salami ons niet te overtuigen, maar dat kan ook deels liggen aan haar bandnaam.
Het concert van The Cinematic Orchestra was volledig uitverkocht al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol. Een korte introductie heeft de band niet meer nodig. Al 20 jaar staan ze op de planken, werkten ze samen met onder andere Patrick Watson en Moses Sumney en schreven ze verscheidene film soundtracks.
Overmorgen komt ‘To Believe’, de vierde studioplaat van The Cinematic Orchestra, uit. Die kwamen ze dan ook gisteren voorstellen in de Ancienne Belgique. Aan de merch stand werd duidelijk meegedeeld dat de plaat nog niet te koop was maar gelukkig konden we tijdens het concert al een kleine preview krijgen. Hun set opende ze met een klassieker uit hun repertoire? “Man With A Movie Camera”, dat wisten ze te rekken tot een nummer van maar liefst 15 minuten.
2 jaar is het geleden dat ze nog samen op de planken stonden maar dat was er duidelijk niet aan te merken. Voor het eerste nieuwe nummer van de avond, “Wait For Now / Leave The World” haalden ze Frida Touray op het podium. Zij wist met haar warme stem meteen het cinematic gedeelte uit de naam van de band te bevestigen. Met haar warme stem toverde ze een gloed door de zaal en waren opengevallen monden hier en daar te spotten. Nadien kwam ze ook terug tijdens “Zero One / The Fantasy”. Dat bracht ze samen met de gitarist maar wist ons net niet te overtuigen. Het was te langdradig en we waren opzoek naar de spanning die we ervoor wel voelden.
Hoe snel Touray het podium was opgekomen verdween ze weer. Ze moest plaats maken voor de instrumentale nummers van de band. Vooral tijdens “Saxloop” duurde het net allemaal iets te lang. Desondanks het gejuich van diepe mannenstemmen, voor de verandering geen gierende tienermeisjes, was voor ons de sax net iets te veel van het goeie. “Familiour Ground” was het enige nummer van ‘Ma Fleur’ dat we gisteren te horen kregen. Hun grootste hit “To Build A Home” lieten ze achterwegen, wat waarschijnlijk voor velen in het publiek een teleurstelling was. In ruil kregen we nog “A Promise” te horen en als afsluiter het iets oudere “All The You Give”.
We waren getuige van het feit dat The Cinematic Orchestra helemaal terug is van weggeweest. Op de plaat maken ze gebruik van verschillende gastzangers maar live moeten we het doen met Tina Touray, wat een aangename verassing was op muzikaal vlak. Mensen die al graag eens losgaan op intellectuele instrumentale muziek waren gisteren in de AB op de juiste plaats. Enkel duurde het voor ons soms allemaal net iets te lang waardoor we af en toe onze aandacht verloren.
Setlist: Man With A Movie Camera - Wait For Now / Leave The World - Channel 1 Suite - Zero One / The Fantasy – Flite - Sax Loop - Familiar Ground - A Promise - All That You Give
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op woensdag 13 maart landde de ‘Bandito’-tour van Twenty One Pilots daverend op de grond. Tyler Joseph en Josh Dun zetten er een show neer die menig TØP-fan een topherinnering van 2016 liet herbeleven. De Bandito-tour was letterlijk een ‘EmØtiØnal RØadshØw ‘van zachte nieuwe nummers als "Bandito", naar keiharde klassiekers à la "Car Radio".
Het gigantische doek dat was opgespannen voor het podium viel prompt naar beneden bij de eerste klanken van zanger Tyler en drummer Josh. Daar stond dan Josh te schitteren met een fakkel in de hand. Het duo had dit keer buiten drum en ukelele een gigantische podiumopzet meegenomen die in de stijl van ‘Trench’, hun album dat vorig jaar uitkwam, stoer aandeed. Een brandende auto, containerachtige opstellingen en podiumdelen die om de zoveel tijd de hoogte in gingen, niets ontbrak er om van deze ‘Bandito’-tour een topspektakel te maken.
Op de eerste tonen van "Jumpsuit" sprong het publiek overal recht. Met bivakmuts op gooiden de jongens alles uit hun lijf, schreeuwen en drumslagen werden in de zaal geslingerd, afgewerkt met stoere visuals. En ook "Levitate" knalde de zaal wakker, ook al werd daar opvallend -en vanzelfsprekend- minder meegezongen dan tijdens andere nummers. Het publiek was in de mood, en toen "Fairly Local" begon, was het niet meer te houden. Tylers rol werd haast overgenomen en er waren plots 15.000 leadsingers.
Dat enthousiasme en gejuich bij elk nieuw nummer dat werd aangeslagen door Josh ging zo bijna de helft van hun vorig album ‘Blurryface’ verder. "Cut My Lip", een song van de nieuwe plaat, liet het publiek dan weer naar adem happen, om met volle borst "Lane Boy" en "Nico And The Niners" mee te brullen. Op dat laatste nummer werd een gigantische brug naar beneden gehaald, waarover Tyler al rappend/zingend/schreeuwend naar het podium achterin het publiek wandelde.
Net als enkele jaren geleden werd de B-stage gebruikt voor enkele rustigere nummers. Zo kreeg Tyler de hele zaal stil bij het zachte "Bandito", om ze dan weer wakker te brullen op de bassen van "Pet Cheetah", één van de meest elektronische nummers van Twenty One Pilots, terwijl de twee piloten weer een stukje de lucht in gingen. Pas bij de eerste noten van "Holding On To You", één van hun oudste songs, was het publiek weer helemaal mee en zat de sfeer opnieuw zoals je die bij het nummer zou verwachten: gezellig en gelukzalig.
De nummers die daarop volgden brachten Tyler en Josh deels in het publiek door. Net als hun vorige show in België, had Josh een draagbaar drumstel voorzien, waardoor hij, net als Tyler enkele nummers daarvoor, letterlijk op handen gedragen werd door zijn Belgische fans. Twenty One Pilots kan niet op een podium blijven staan, dat was wel duidelijk na deze show. Ook tijdens "Car Radio" spurtte Tyler naar de achterkant van de zaal om er op een paal de laatste lyrics te brullen.
Omdat het openbaar vervoer -zoals vaak op concerten- niet meezat, dropen heel wat fans af voor het einde van de show, waardoor de zachte bisnummers in een intieme sfeer werden gezongen. De band koos toch wel voor opvallend rustige, emotionele afsluiters, wat het afscheid des te pijnlijker maakte. Na "Chlorine", waarop het publiek nog een laatste keer de beentjes los kon smijten, volgden "Leave The City" en "Trees". Het was vooral "Trees" dat het publiek met een krop in de keel, hunkerend naar meer, afscheid deed nemen van hun twee helden.
Net als in 2016 kwamen, zagen en overwonnen Josh en Tyler ons Belgenland. Heel wat harten gingen sneller kloppen tijdens de show en er was een goede afwisseling van nieuwe en oude nummers. Dat er heel wat succeselementen uit hun vorige shows gekopieerd werden, kwam misschien soms wat vreemd over, maar voelde tegelijk ook als thuiskomen in dat ene, zalige concert van zoveel jaar geleden. Een warme oproep dus aan Josh om zijn salto te blijven doen en aan Tyler om op die paal in the back te blijven klimmen. Aan de Pukkelpopgangers: ga, aanschouw en word betoverd!, want na een concert van Twenty One Pilots ligt de lat gigantisch hoog voor andere concerten.
Setlist: Jumpsuit – Levitate - Fairly Local - Stressed Out – Heathens - We Don’t Believe - What's On TV - The Judge - Cut My Lip - Lane Boy - Nico And The Niners - Neon Gravestones – Bandito - Pet Cheetah - Holding On To You – Ride - My Blood – Morph - Car Radio – Chlorine - Leave The City – Trees
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (Bavo Savels - daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/twenty-one-pilots-13-03-2019
Organisatie: Live Nation
Nog maar een klein jaar behoort Post Malone tot één van de grootste hiphoppers op deze aardbol en de successen spreken voor zich. Zijn plaat ‘Beerbongs & Bentleys’ verkocht vorig jaar meer dan drie miljoen exemplaren en hij scoorde daarnaast nog een zestal top 10 hits. Weinig artiesten die de hitlijsten zo hard hebben gedomineerd, en toch stoot de rapper nog op veel haat. Zijn uitspraak dat hiphop teksten geen betekenis meer hebben, leverde hem heel veel tegenwind op van collega’s als Vince Staples. Zijn imago heeft het echter niet geschaad, want de Texaan is populairder dan ooit. Gisteren hield zijn eerste grote Europese zaaltour halt in het Sportpaleis en kregen we een show te zien boordevol hits en een gemotiveerde hiphopper die er zin in had.
Post Malone heeft op zijn tour maar liefst drie supportacts mee! Beginnen deed dj E-Nice, die tien minuten lang de populairste hiphopnummers van het moment door de speakers knalde. Nadien was het de beurt aan de Tyla Yaweh, een opkomende rapper uit Florida. Zijn energie zorgde al snel voor participatie in het middenplein, maar de playback in sommige nummers kon dat maar moeilijk maskeren. Amper tien minuten later mocht ook nog Roddy Rich het podium bestormen. Roddy bekende dat hij een beetje ziek was en dat zag je ook in zijn eerder futloze performance. De backingtrack stond ook bij hem veel te luid waardoor zijn stem amper te horen viel. Jammer, want de flow zat zeker niet verkeerd. Overtuigen deed geen één van de drie en we vermoeden dat een heel druk tourschema daar voor iets tussen zit.
Je moet het maar doen, een Sportpaleis nagenoeg tot de nok gevuld krijgen op een maandagavond en dat als eerste zaalshow in België. Van mondayblues dan ook geen sprake bij Post Malone, want hij opende op tijd (maak dat maar eens mee) en meteen goed met “Broken Whiskey Glass”. Met “Too Young” stevende hij met zijn tweede nummer van de avond al vlotjes op een eerste hoogtepunt af. Het anthem die wel eens de soundtrack lijkt van de huidige generatie die van het leven geniet, werd dan ook met volle borst meegezongen. Ook redelijk vroeg in de set te vinden was zijn hit “Better Now” die ondanks de stevige subbassen toch nog overeind wist te blijven.
Het podium bestond uit één lange catwalk die Posty ook regelmatig op en af wandelde. Van muzikanten of een dj was er geen spoor en dus ging de voltallige aandacht naar Post Malone himself. Dat hij als liveartiest is gegroeid, bewees hij op “Blame It On Me”. Hier en daar waren er wel nog een aantal voicecracks, maar die maakten de nummers net nog authentieker. Dat Post Malone trouwens amper gebruik maakte van een backingtrack, was ook nog eens een opsteker. Zijn stem bleek bovendien goed in vorm te zijn en klonk bij momenten zelfs heel ruw. De sfeer was de hele avond trouwens heel goed en dat zinde Post Malone natuurlijk.
Post Malone verklapte voor “Psycho” een beetje ziek te zijn, maar als we eerlijk zijn, was daar amper iets van te merken. “Paranoïd” en “I Fall Apart” werden trouwens voorzien van een diepe bass die je bijna naar adem deed snakken. Dat was dan ook het enige minpunt aan de voor de rest behoorlijke sound. Ook de lichtshow en de xxl-ledmuren waren ‘spot on’ en gaven nummers die op plaat iets minder waren zoals “Sugar Wraith”, toch de nodige punch.
De Amerikaanse rapper voelde zich op zijn gemak en stak net voor “Up There” nog snel een sigaret op. Over vuur gesproken, tijdens “Stay” greep hij naar zijn gitaar en speelde hij helemaal akoestisch zijn ultiem liefdesnummer, een kampvuurmoment dat gerust wat langer had mogen duren. Wie nog niet helemaal overtuigd was over zijn muzikale vaardigheden, snoerde Posty al snel de mond.
En dan moest het grote finale nog komen dat met “Go Flex” meteen met een uitroepteken werd geopend. Doorbraakhit “White Iverson” (volgens hem zijn enige goede nummer) verzonk in een zee van smartphones en “Sunflower” zorgde nog voor een warme gloed. De absolute climax werd echter tot het einde gespaard met “Rockstar” en “Congratulations”. Eerstgenoemde deed de zaal helemaal ontploffen en daar deed Post natuurlijk graag een schepje bovenop door een gitaar rockstergewijs kapot te slaan. De eindnoot “Congratulations” bleek dan ook nog eens de ideale afsluiter te zijn en daardoor werd hij door de zestienduizend aanwezigen nog een laatste keer op handen gedragen.
Een machtsvertoning was de show van Post Malone gisteren zonder meer! Een uur en twintig minuten bracht hij een uitstekende show die er muzikaal en visueel op alle vlakken uitblonk. De talrijke hits waren goed verspreid over de set waardoor er nooit verveling op kwam. We zijn nu al benieuwd of hij deze zomer de lat nog hoger zal kunnen leggen, want met zijn show toonde hij gisteren dat hij wel degelijk tot de groten behoort.
Op vrijdag 16 augustus is Post Malone de headliner van Pukkelpop naast andere namen als The National, Franz Ferdinand en James Blake.
Setlist: Broken Whiskey Glass - Too Young - Over Now - Better Now - No Option - Sugar Wraith - Candy Paint - Wow. – Psycho - Blame It on Me – Paranoid - I Fall Apart - Up There – Stay – Leave - Go Flex - White Iverson – Sunflower – Rockstar – Congratulations
Met dank aan Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Een verrassend hoge opkomst voor deze veteraan die kennelijk van geen ophouden wil weten. Maar eerst mochten Structures, een groep uit het Franse Amiens met een EP, ‘Long life’, uit op het Belgische Rockerill Records, het wat kouwelijke Magasin 4 opwarmen. De vier jongens omschrijven hun ding zelf als rough wave/ post punk maar ik hoorde vooral new wave.
Het begon zeker niet onaardig en die eerste nummers hadden eigenlijk wel een ruw randje. Zanger Adrien Berthe deed hard zijn best om met een Engelse tongval te zingen wat ik best wel grappig vond. Maar toen Structures zich na een tiental minuten in de middelmaat vastreed (veel te slappe nummers) begon ik me er toch wat aan te ergeren. Ik had ze dan ook al afgeschreven toen de band, met twee geblondeerde frontmannen, zich wonderwel remonteerde tijdens de laatste drie songs. Dit was plots aanstekelijke, tot dansen uitnodigende new wave met een opjuttende bas, een zweverige gitaar en goed gedoseerde synths die zo in de jaren ‘80 gemaakt kon zijn. In die mate zelfs dat ik één nummer ervan verdacht een cover te zijn.
Eind jaren ‘70 was James Chance met groepen als The Contortions, James White & The Blacks en Teenage Jesus and The Jerks (waarin ook Lydia Lunch zat) het boegbeeld van de No Wave, een avant-gardistische muziekstroming die ontstond in New York. Chance combineerde de ongebonden jazz van Ornette Coleman met de solide funk van James Brown om zo een geheel eigen stijl te creëren.
Intussen is die No Wave beweging allang doodgebloed maar Chance, die blijft maar toeren. In zijn thuisland met de Amerikaanse Contortions, hier zoekt hij Europese muzikanten om hem te begeleiden. Dit keer waren dat Duitsers, vandaar ‘Die’ Contortions.
Het leek niet meteen een rockartiest die het podium opstapte: een corpulent, gedrongen mannetje dat voortdurend worstelde met een veel te grote broek. Maar eens zijn danspasjes, die hij leende bij James Brown, ingezet wist je het wel.
Helaas konden die kwieke bewegingen niet maskeren dat Chance de start van zijn set compleet miste. Wat klonken die eerste nummers ontzettend mak terwijl hij als zanger de ene na de andere noot miste. Was de angry young man definitief uit James Chance gevaren? Nochtans bleek hij nog even ontvlambaar als vroeger. Zo veegde hij zijn gezicht af met een sjaal die hij zag liggen op een monitor. Toen de rechtmatige eigenaar die terugpakte schold hij hem uit voor dief van zijn handdoek. Zo kennen we hem natuurlijk en ook muzikaal kwam hij nu een stuk vinniger voor de dag.
Net toen ik dacht dat we onze portie ellende wel gehad hadden kondigde hij “Days of wine and roses” aan en dat bleek niets met The Dream Syndicate vandoen te hebben. Een cover van Henry Mancini? In ieder geval probeerde hij te croonen als Chet Baker om zo het absolute dieptepunt van de avond te bereiken. Later zou hij het nog eens proberen met “Yesterdays” maar dat nummer werd nog gedeeltelijk gered door een goddelijke sax interventie op het einde.
Na al dat negatieve zou je kunnen denken dat het stilaan tijd wordt om de bijna 66-jarige James Chance naar een welverdiend pensioen te leiden. Dat hoeft echter niet noodzakelijk want buiten die paar verkeerde keuzes had de man heus nog wel wat te bieden. Zo blijft zijn saxspel (dat iets te weinig aan bod kwam) nog steeds weergaloos en op het Hammondorgel bleken zijn vingers niets aan soepelheid te hebben ingeboet.
De drie Duitse begeleiders deden precies wat van hen verwacht werd. Veel ruimte kregen ze trouwens niet want Chance hield alles erg strak. En als hij dan plots onverwacht alle schijnwerpers op de drummer liet richten was die te verbouwereerd om een solo bij elkaar te roffelen.
De dwarse songstructuren van dit balorige broertje van James Brown bleven tot de verbeelding spreken en wanneer op het einde oude prijsbeesten als “Contort yourself” van stal werden gehaald kwam de magie van vroeger weer bovendrijven. De oude krijger bleek dan toch niet moegestreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/james-chance-die-contortions-11-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/structures-11-03-2019
James Chance & Die Contortions
Magasin 4
Brussel
Organisatie: Magasin 4, Brussel
‘Doro is anno 2019 nog steeds gewoon Doro' , zei ik bij het verlaten van de Kreun in Kortrijk waar Doro (****), in een lang op voorhand uitverkochte zaal, weer zorgde voor een potje nostalgie uit die jaren '80 waar je, ondanks het voortdurend uit datzelfde vaatje tappen, eigenlijk nooit genoeg van krijgt. Als AC/DC daarmee weg komt, waarom Doro dan niet?
Uiteraard gaat tijdens een concert van Doro de aandacht naar de op haar 55ste nog steeds stem zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Dat Doro daarbij steeds gebruik maakt van diezelfde soort bindteksten? Het stoort allerminst. Want eens de bevallige frontvrouw songs als “All We Are” , ”Breakin the law” (Judas Priest) tot “Blood Sweat and Rock'n'Roll” , “All For Metal” en de zoveel andere Warlock of solo metal Anthems op het publiek afschiet, gaat het dak er prompt compleet af. Meer nog, het verwondert ons dat na al die wervelstormen van metal anthems en meezingers dat het dak van de Kreun er nog op ligt eigenlijk. We hebben het bij het buiten gaan toch even gecheckt moeten we toegeven.
We willen bovendien ook een pluim op de hoed steken van de enorm strak spelende muzikanten binnen de band. Er viel nergens een speld tussen te krijgen, als de gitaristen Bas Maas, Luca Princoitta en bassist Nick Douglas magistrale riffs uit hun instrumenten toveren die aan de ribben kleven. Ook al weet je op voorhand wat er gaat gebeuren, hierbij krijg je als heavy metal fan gewoon een krop in de keel, en gaan de haren op je armen recht staan van puur genot. Drummer Johnny Dee kreeg eveneens de gelegenheid om een lekker lang uitgesponnen, old school solo uit zijn mouw schudden die op heel veel bijval kon rekenen. Doro stond aan de zijlijn even hard mee te headbangen als de aanwezigen in de zaal. En ook dit siert haar.
Ondanks dat iconische status van deze levende legende is Doro altijd de eenvoud zelf gebleven. Geen sterallures te bespeuren dus bij Doro, maar gewoon pure onversneden rock-'n-roll brengen bij voorkeur met die vuist in de lucht, en het publiek de songs uit volle borst laten meebrullen van vooraan tot ver naar achter.
Besluit: De zaal ontplofte vanaf de eerste noot, en hield niet op met headbangen, vuisten in de lucht steken en meebrullen - bij voorkeur bij het bespelen van een potje luchtgitaar- tot de lichten in de zaal weer werden aangestoken. Met schorre kelen, hoofdpijn en een goed gevoel vanbinnen strompelden de fans naar buiten. Het publiek was namelijk gekomen voor een old school heavy metal feest, met alle gerstenat daarbovenop. Niets meer of minder, ik vermoed zelfs dat er sommige deze ochtend met een kater zijn opgestaan en vergeten welk concert ze nu eigenlijk hebben bijgewoond. Daarvoor bestaan nu eenmaal smartphones om die concerten op te nemen, en later in de zetel nog eens te bekijken. Of we daar voor of tegenstander van zijn? We laten dat in het midden.
Wat wel een feit is. De fans krijgen met Doro gewoon altijd waar ze voor gekomen zijn. Dat was circa dertig jaar geleden als zo, dat is anno 2019 nog steeds het geval!
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Vanavond verwelkomt een uitverkochte Lotto Arena Balthazar. Ze zijn met vijf, zijn Belgisch en als je nog nooit van hen hebt gehoord… Gelieve dan zeker verder te lezen. Er wordt gezegd dat de radio hen groot gemaakt heeft met het nummer “Fifteen Floors”, maar niets is minder waar. Balthazar is gegroeid dankzij live performances en natuurlijk hun steengoede muziek die je niet kan labelen. Drie albums later beslist de band een pauze in te lassen waar Maarten Devoldere vreemdgaat als Warhaus, Jinte Deprez met zijn alterego J. Bernardt en Simon Casier helemaal solo als Zimmerman. Alle drie zijn het toppers en laten ze ons zelfs Balthazar een beetje vergeten. Maar toch is er dat verlangen naar meer Balthazar, met als gevolg in 2019 blije fans! Balthazar kondigt de nieuwe plaat ‘Fever’ aan en ook de tour zien ze groots, namelijk een concert in de Lotto Arena. En ik kan u zeggen die was eigenlijk te klein!
Op het eerste zicht is het decor voor de show er minimalistisch. Twee mini podia, waarop enkel een witte waaier staat. Als de show start, merk je meteen dat deze minimalistische insteek zich heeft omgetoverd in een heus lichtspektakel. Al bij al zijn het geen grootse decoratie stukken of showelementen, maar dat is net goed. We weten allemaal dat dit niet is waar Balthazar voor staat. Een degelijke setlist en van nummers een live ervaring maken , dat is hun troef en dat is ook wat ze vanavond doen in de Lotto Arena. Zo ontstaat er bijna een danceparty tijdens het nummer “Grapefruit” waarbij Tijs Delbeke positief uitschuift op zijn trombone, weet Jinte het publiek vast te bijten tijdens een trage solo versie van “The Oldest Of Sisters” en wordt het “Blood like Wine” weer net lang genoeg uitgerekt om het episch te maken.
Hierbij stopt het niet en dat bewijst zowel het nieuwe als het oude werk. Iedere song is raak en dat maakt dat de 19 nummerige setlist in no-time is afgelopen en zowel oude als nieuwe fans bekoort.
Mijn persoonlijk hoogtepunten zijn de schreeuwende viool als opener tijdens “Roller Coaster” of de geweldige muzikale “Fever” waar sommige stukken extra werden uitgerekt en een meezing moment de spanning in de zaal liet stijgen naar een springend publiek als gevolg.
Samenvattend kan ik alleen maar zeggen: uitstekend. Ik ga niet twijfelen voor een volgende show van Balthazar te kunnen beleven. Het is een Belgische trots die ons al veel heeft getoond, maar nog meer zal tonen in de toekomst!
Setlist: Roller Coaster, The Boatman, Sinking Ship, Wrong Vibration, Wrong Faces, Decency, Grapefruit, Whatchu Doin’, Phone Number, The Oldest of Sisters, Blood Like Wine, Bunker,
Changes, I’m Never Gonna Let You Down Again, Fever, Entertainment; Biss: The Man Who Owns the Place, Then What, Do Not Claim Them Anymore
Organisatie: Live Nation
De Cactus Club houdt vinger aan de pols om de Belgische muziek te programmeren. En dat kunnen we maar ondersteunen en smaken. Op vrijdag stond het Limburgse new wave kwintet Whispering Sons met het Luikse punkkwartet Cocaine Piss als support. Meteen was er hier al veel volk …
Cocaine Piss begon er mooi op tijd aan en het was een hevige 35 minuten. Drums en gitaren schuurden en bovenop hadden we de tierende stem van zangeres Arilie Poppins. Af en toe ontdekten we een songstructuur, maar meestal was het één geluidsbrij die door de zaal denderde waar kop nog staart aan te krijgen was. Niet iedereen was voor dit gedonder en gebrul te vinden , en de aandacht werd verlegd naar de toog . Voor sommigen een marteling voor de trommelvliezen (waaronder mezelf), voor anderen een die-hard sound binnen de heropleving van de punk …
Gelukkig was er om halftien Fenne Kuppens en haar groep Whispering Sons. Kwalitatief scoorden ze reeds hoge ogen, winnaars van Humo’s Rock Rally 2016 en een overtuigende debuutplaat ‘Image’ , twee jaar aan gewerkt en doordacht , sterk in elkaar … En momenteel uitverkochte zalen in België en Nederland, surplus op de affiche van Best Kept Secret en Rock Werchter deze zomer. Intussen stonden ze ruim drie weken op 1 in de Afrekening van StuBru met hun nummer “Alone”.
Vijf kwartier lang genoten we van hun donkere, doom postpunk. En daarvoor waren oudgedienden van het genre new wave en punk van de jaren 80 natuurlijk gekomen. De drums en de basgitaar bepaalden de sound en het ritme, en de diepe , lage (hoe doet ze het toch?) basstem van Fenne werkte de nummers af; op het einde kregen we soms een duivels ontbinding met een oerschreeuw. Eerst hadden we van haar bescheiden danspasjes maar naarmate de set volgde meer uitgesproken en wildere moves, het maakte samen met de sobere belichting een zeer geslaagde show.
Fenne beperkte haar interactie tot het publiek. Niemand nam het haar kwalijk omdat dit toch wel een beetje bij dit soort groepen hoort.
Waar ze de mosterd vandaan haalden (Joy Division, Sisters of Mercy, The Cult, en ja zelfs Front 242) was subtiel maar nooit overheersend aanwezig. Dit is iets unieks en het is Belgisch zelfs! Het deed ons wegdromen naar die donkere maar aangename punk- en new wave jaren. Onze tipschoenen en lange zwarte jassen moeten we dringend weer opdiepen.
Heerlijk dat dit uit eigen land komt en ondanks de jonge leeftijd van de groep oogt en klinkt het in z’n geheel volwassen en professioneel. Een vijfsterren-concert wat ons betreft.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Whispering Sons + Cocaine Piss
Cactus Club
Brugge
Nederlands 
Français 
