BRCST 2018 – ‘Stranger Things’ - Kyle Dixon & Michael Stein + Tom Rogerson - Een belevenis om u tegen te zeggen
Kyle Dixon & Michael Stein
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-05
Jasper Laureyssens
Wie Netflix zegt, heeft het al snel over het met prijzen overladen Stranger Things. Misschien wel één van de populairste sci-fi series van de laatste jaren. Niet enkel het verhaal was memorabel spannend, maar ook de muziek liet een onuitwisbare afdruk achter in ons geheugen. Muziek die volgepropt zit met synths en die ons zonder veel moeite terugbrengen naar de 80’s. Het indoor voorjaarsfestival BRDCST, laat die memorabele soundtrack neerdalen in Brussel en dat via het duo die verantwoordelijk is voor de soundtrack van Stranger Things. Kyle Dixon en Michael Stein vormen samen S U R V I V E en zijn van plan om de voltallige AB om te toveren in ‘The Upside Down’.
Normaal was het onze bedoeling om deze recensie te schrijven op de terugweg naar huis. Dat was deze keer niet eenvoudig. We hadden namelijk even de tijd nodig om alles te laten bezinken. Dat S U R V I V E een unieke beleving zou zijn was vooraf al wat te merken. Mensen namen zo snel ze konden plaats in de stoelen achteraan en even voelde het alsof we in een cinema waren binnengewandeld. Dat op zich hadden we nog niet veel gezien in de AB. De staanplaatsen kenden bij aanvang wat minder succes. Diezelfde staanplaatsen waren nog niet voor de helft gevuld toen Tom Rogerson met zijn minimalistische set kwam aanzetten.
Al snel blijkt Tom Rogerson een prima opener te zijn. De man die ondermeer met Brian Eno samenwerkte zet met zijn melancholisch pianowerk en filmische synths al meteen de toon voor wat komen zou. Het improviseren en experimenteren zijn bij Rogerson nooit veraf en dat werd niet altijd even goed onthaald. Desalniettemin kunnen we alleen maar bewondering voor hem hebben, want even leek het podium de zijne te zijn of dat dacht hij althans.
Het voorprogramma was voor velen slechts bijzaak en wie kan hen nu ongelijk geven. Ze waren gekomen voor S U R V I V E en de gehele beleving errond. De gesloten gordijnen onthullen niet veel later wat er achter hen te zien valt. Wat meteen opvalt is de gekke constructie die de lichtshow letterlijk ondersteund. Een rode gloed gebaad in rook is de perfecte kweekbodem om de synths mondjesmaat meer volume te geven. We hebben niet veel inlevend vermogen nodig om ons in een aflevering van ‘Stranger Things’ te bevinden en dat is na enkele minuten al een heuse prestatie.
Wat al snel duidelijk werd is dat het bij S U R V I V E niet gaat over de protagonisten die de muziek schreven, maar dat het gaat over de ervaring. Dat is duidelijk te merken aan de opstelling van de twee muzikanten, die lijken verscholen te zitten achter een fort van licht en synths. Slechts sporadisch zijn er silhouetten te zien, maar meer niet. Even hoor ik een man zeggen "ben ik naar hier gekomen om naar TL-lampen te kijken" wel ja, als je had verwacht dat het er gewoontjes aan toe zou gaan, dan zat je duidelijk in de verkeerde zaal.
Kyle Dixon en Michael Stein leveren ons een muzikale rush die onophoudelijk doorstoomt, van climax tot climax. De met wijlen indrukwekkende wall of sound gaf ons kippenvel en een paniekaanval tegelijkertijd. Van een emotionele rollercoaster gesproken. Voor pauzes of bedankingen is er geen plaats en als het dan al eens muisstil wordt , dan lijkt het publiek niet te roeren. Diezelfde stilte was er één uit verwondering en respect voor de ervaring die de AB op zijn grondvesten deed daveren.
Wie ‘Stranger Things’ heeft gevolgd, ervaart natuurlijk een extra dimensie tijdens het optreden, maar toch is het geen noodzaak om de serie te kennen om ten volle te kunnen genieten van deze belevenis. Ook dat is de grote sterkte van S U R V I V E.
Het einde van de set werd ingezet met "Eulogy". Een nummer die ons in alle gelukzaligheid achterliet en eindelijk beloond werd met wat dit spektakel verdiend. Een overweldigend applaus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ikv BRDCST
Blitzen Trapper - Degelijke countryrock
Blitzen Trapper
De Zwerver
Leffinge
2018-04-04
Ollie Nollet
Vito was oorspronkelijk het soloproject van Vito Dhaenens maar staat intussen voor een vijfkoppige band (uit Gent) die me meteen verraste met een brok stevige americana (catchy refrein, melancholische tussenstukjes en een spijtende gitaar in de finale). Daarna zochten ze het in wat eigentijdser klinkende folk geïnspireerde indiepop die al even beklijvend klonk terwijl ze één keer ook een zonovergoten garagepopsong uit hun mouw wisten te schudden. “Onlangs derde geëindigd in Westtalent”, wist iemand me te vertellen. Derde pas? Ik meende hier overduidelijk een winnaar aan het werk te zien. Of zou West-Vlaanderen bulken van het talent? Wat ik moeilijk kan geloven. In ieder geval bleek Vito hier een erg volwassen groep met een trits aanstekelijke nummers. Natuurlijk was niet alles even sterk. De song die de toetsenman ten gehore mocht brengen viel wat tegen omdat het te ver richting synthpop dreef. Maar met de uitstekende en charismatische zanger, Vito, die duidelijk wat genen van zijn vader, Derek (van The Dirt), geërfd heeft, in de gelederen lijkt de toekomst verzekerd.
Ik maakte voor het eerst kennis met Blitzen Trapper in 2007 in de Botanique, in het voorprogramma van Two Gallants. Het werd toen geen onverdeeld succes : americana pareltjes werden afgewisseld met draken van elektropopsongs. Een jaar later zag ik de groep uit Portland, Oregon al terug in de 4AD, opnieuw met Two Gallants. En er bleek toch iets veranderd. Ze hadden net een plaat uit op Sub Pop, ‘Furr’, waarop er voor een eenduidiger geluid (wat traditioneler met veel seventies –en countryrockinvloeden) werd gekozen. Goeie plaat maar net niet goed genoeg om een blijvertje te zijn. Ook de platen die zouden volgen konden me nooit helemaal overtuigen.
Na tien jaar zag ik ze nu opnieuw en lieten ze een meer coherente indruk na. De songs klonken mooi uitgebalanceerd, badend in een Laurel Canyon sfeer waarbij de wat experimentelere en arty sound van vroeger ingeruild werd voor een conventioneler geluid. Zanger Eric Earley, wiens frasering me soms aan Bob Dylan deed denken, speelde deels op akoestische en deels op elektrische gitaar wat de afwisseling zeker ten goede kwam. Gitarist Erik Menteer vertelde ons op een gegeven moment dat hij niet het gewenste geluid uit zijn gehuurde synthesizer kreeg en dat hij voor die song dan maar de tamboerijn zou bezigen. Waarop ik dacht : waarom een synthesizer huren voor die enkele songs en gewoon niet alles op gitaar erdoor jagen. Schitterende gitarist trouwens, net als Eric Earley. Die ene keer dat ze in duel gingen , smaakte dan ook duidelijk naar meer. Ook de rest van de groep waren voortreffelijke muzikanten. Wat ze bewezen toen ze zowel “When I’m dying” als “Thirsty man” lieten eindigen met een lang uitgesponnen outro. Die twee adembenemende jams klonken wat psychedelisch en spooky, een mix van het beste van Grateful Dead en Ryley Walker , en waren wat mij betreft de mooiste momenten van de avond. Na een lange set tijdens dit eerste optreden van de tour was er toch nog tijd voor een uitgebreide bisronde. Eerst tweemaal Earley solo waarna de band terugkwam voor “Wild Mountain Nation”, waar iemand om geroepen had, en “Rock and roll (was made for you)”.
Mooi concertje, dat zeker, maar toch niet van die aard om meteen een spurtje in te zetten naar het platenstandje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Earthless - Supersonische heavy gitaarrock
Earthless
Kreun
Kortrijk
2018-04-03
Sam De Rijcke
Het Canadese Comet Control zet de avond gepast in met geestverruimende psychedelische rock met een noise- en shoegaze randje. Een half uurtje volstaat om de zaal een eerste keer te bedwelmen. Fijne set, ideale opwarmer voor de gitaareruptie die er op zal volgen.
Earthless heeft met ‘Black Heaven’ een denderende nieuwe plaat uit met daarop zes tracks waarvan geen enkele boven de 10 minuten uitkomt. Uiterst ongewoon voor een band die doorgaans instrumentale monstertracks van ruim meer dan 20 minuten aflevert. Bovendien wordt er op drie songs zelfs gezongen. Nooit eerder gehoord bij Earthless, maar het werkt.
Hebben we hier dan met een ernstige koerswijziging te maken ? Neen, toch niet, dit is nog steeds die typische Earthless sound met eindeloze supersonische solo’s op een bedje van zwaar groovende stoner-rock. En live komen er sowieso nog meer vonken uit. Frontman Isaiah Mitchell slaat van in het begin aan het soleren en stopt eigenlijk nooit gedurende een uur en een kwart.
Een optreden van Earthless is infeite één lange gitaarsolo waarin de gitaar van Mitchell freewheelt door het hele universum. Maar tussen het soleren door blijkt Isaiah Mitchell toch nog een aardig potje te kunnen zingen. Dat hij daar niet eerder opgekomen was, zijn stem leent zich gewoon perfect voor dit soort heavy rock met seventies-allures. Het brengt extra drijfkracht in hun set, zo presenteren “Electric Flame” en “Gifted By The Wind” zich als twee kloeke retro hard-rock songs die met de haren in de wind door de atmosfeer zoeven. En op het einde van de set geeft Mitchell nog een geslaagde interpretatie van de Led Zeppelin song “Communication Breakdown”, een wilde cover van een sowieso al opwindende hard-rock klassieker.
Natuurlijk zijn er ook die mokerslagen van instrumentals als “Uluru Rock” en het machtige nieuwe “Black Heaven”, heavy space-rocksongs die minutenlang door de ruimte scheuren. Overdaad schaadt, zou een mens dan wel eens durven denken, maar niet bij Earthless. Hier gaan de ellenlange gitaaruitspattingen nooit vervelen. Voor een stuk is dit te danken aan de bijzonder strakke ritmesectie van Mario Rubalcaba (drums) en Mike Ensington (bas), twee bedreven heren die de perfecte moddervette onderbouw vormen voor de royale gitaarkunsten van Mitchell. Denk een beetje aan Jimi Hendrix en zijn fantastische Experience-trawanten Mitch Mitchell en Noel Redding.
En hoewel The Jimi Hendrix Experience een terechte referentie is, moeten we Earthless toch aanschouwen als een overrompelend powertrio dat een unieke eigen sound heeft gecreëerd. Noem het voor ons part psychedelische jam-space-stoner-rock, Earthless brengt er in ieder geval het publiek mee in hogere sferen. Iedereen smult van de gitaarsololawine.
We hebben nog nooit eerder een band gezien die het genre zo intens bedrijft en die met zo een gigantische overkill aan gitaarsolo’s toch een constante spanning weet aan te houden.
Als u meer van dat wil dan gaat u best toch ook even checken bij Colour Haze (Muziekodroom, 25/05) en Samsarah Blues Experiment (Magasin 4, 17/11).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-03-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/comet-control-03-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Anne-Marie - Enthousiast feestkonijn met bakken talent
Anne-Marie
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-01
Maxim Meyer-Horn
Het is een fenomeen dat we ondertussen vaker en vaker zien terugkomen. Popsterretjes die zonder een album uit te hebben de AB razendsnel weten uit te verkopen. Anne-Marie haar langverwachte debuutplaat ‘Speak Your Mind’ komt pas op het einde van deze maand uit, maar een tiental hits heeft ze al op haar naam staan. De enorm populaire Britse zangeres wordt ondertussen dagelijks op de radio gespeeld, wat natuurlijk haar grote populariteit verklaart.
In de AB zong ze haar hits en nieuw materiaal. Naast een goede zangeres is ze bovendien ook nog een geboren entertainer. De laatste jaren heeft de voormalige wereldkampioene karate al heel wat live ervaring kunnen opdoen als zangeres bij Rudimental en ook solo stond ze ondertussen al vaak op de planken. We zagen het al lang aankomen… de volgende grote popster van deze generatie is ready to take off.
Haar vriend Ady Suleiman mocht in de hopeloos uitverkochte AB openen. Tijdens zijn halfuur durende set viel ons vooral zijn stem op. Zijn stemkleur is zeer warm en dat was alleen maar in zijn voordeel. Het overwegend vrouwelijke publiek smolt weg en genoot van zijn soulvolle stem die ondersteund werd door een akoestische gitaar. In het begin was iedereen aangenaam verrast van de jonge Brit, maar naar het einde toe begon het publiek zich meer en meer te vervelen. Er miste wat afwisseling en pit in de set. Een uptempo nummer had de sfeer nochtans naar een hoogtepunt kunnen brengen. Jammer maar helaas.
Anne-Marie voelde zich overduidelijk helemaal thuis in de AB. Ze had het podium van de AB als een kamer inclusief bedden, lampen, … ingekleed en slenterde met een Belgische vlag het podium op. Ze begon met het nog niet uitgebrachte nummer “Cry”. De song is niet meteen haar beste nummer, maar dat liet niemand in de AB aan zijn hart komen. De sfeer zat meteen goed en dat is het belangrijkste. Anne-Marie’s eerste hit “Do It Right” zorgde meteen voor een drastische verhoging van de pretfactor. Het leuke nummer werd luidkeels meegezongen en hier en daar werd al mee gesprongen. Ook het nieuwere “Heavy” kon op heel wat enthousiasme rekenen en werd oorverdovend luid meegezongen.
Anne-Marie bracht in 2015 een EP uit waaruit ze meteen een mash up zong. “Karate / Gemini / Stole” zijn niet haar bekendste nummers, maar tonen aan waar ze begon. De nummers zijn iets minder poppy, maar komen kwalitatief zeker aan het level van haar megahits. Na het oudere werk, mocht het nieuwe werk zijn troeven uitspelen. Zowel “Perfect”, waarbij fans een tiental harten ballonnen omhoog hielden, als “Bad Girlfriend” zijn fijne nummers en kregen het publiek even goed mee als de reeds uitgebrachte nummers. Eerste echte moment van extase vormde echter de hit “Alarm” en ook deze keer werd alles meegekeeld van begin tot einde. Naast al de up tempo popsongs was er ook een moment van rust voorzien. Het wondermooie “Peak” toonde dat Anne-Marie de vocale capaciteiten heeft om ook de iets moeilijkere nummers vlekkeloos te kunnen zingen.
‘Speak Your Mind’ bevat overduidelijk heel wat poppareltjes en daar is “Breathing Fire” het perfecte voorbeeld van. Het grootste deel van de fans kwam toch wel naar de AB om de hits te horen en met set afsluiter “Rockabye” was dat er meteen één van formaat. Het nummer behaalde de toppositie in de Ultratop en kleurde de zomer van 2016 als geen ander nummer. Dat het publiek uit zijn dak ging, hoeven we dus niet te vertellen. Haar grootste solohit “Ciao Adios” mocht de encore in gang trappen en ook deze keer stond de sfeer op ontploffen. Bij “Then” verzwakte de sfeer even, maar in haar nieuwste hit “F.R.I.E.N.D.S.” gingen alle remmen weer los. Een explosief einde van een energieke show.
Anne-Marie stond met heel veel zelfvertrouwen te pronken op het podium van de AB en terecht. Ze heeft de hits, de attitude, de stembanden, de looks en nog zo veel meer. De show was misschien niet de spannendste en was bij momenten zeer voorspelbaar, maar daar komen de Anne-Marie fans ook niet voor.
De Britse zangeres bewees in haar bindteksten over veel gevoel voor humor te beschikken en zorgde ervoor dat het publiek enthousiaster en enthousiaster werd. Anne-Marie wist overigens ook als rol als paashaas te overtuigen en smeet enkele chocolade eieren de massa in. Komende zomer gaat Anne-Marie voor een tweede keer op tour met haar beste vriend Ed Sheeran en zal ze o.a. op de weide van Werchter voor tienduizenden mensen spelen. Ook een passage op het festival Rock Werchter staat gepland. Met haar nieuwe album op zak zal ze dan nog meer mensen van haar talent kunnen overtuigen.
Anne-Marie rocks en wij zijn fan!
Setlist: Cry - Do it Right – Heavy - Karate/Gemini/Stole – Perfect - Bad Girlfriend – Alarm – Peak - Breathing Fire - Used To Love – Trigger – Rockabye - Ciao Adios – Then - F.R.I.E.N.D.S
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
’t Hof Van Commerce - Onuitwisbare culturele avond
’t Hof van Commerce
Kreun
Kortrijk
2018-03-31
Kevin Claerhout
Op de vooravond van de Ronde Van Vlaanderen vliegen de Kortrijkzanen niet als wilde muizen over de stad heen. De net geopende Paaskermis schreeuwt om volk, maar uiteraard is de enige trekpleister deze avond De Kreun waar niemand minder dan ’t Hof Van Commerce na enkele stille jaren de West-Vlaamse harten terug komt betoveren, twee avonden lang . 4T4, Buyse en Kowlier vieren hun twintig jaar bestaan. Singles “BAM!” en “Truckchauffeur” waren de voorbode van deze tournee. Een West-Vlaams feestje op een steenworp van hometown Izegem. Een avond kan er niet veelbelovender uitzien. Een succesvolle reünie én clubtour btw , gezien al de concerten uitverkocht zijn …
Voorprogramma van de avond waren d’Expediteurs. De Brugse band combineert hiphop met jazz, funk en heel veel plezier. De band die voortgevloeid is uit het soloalbum ‘Bal Populaire’ van rapper No Exp, heeft het Kortrijkse publiek snel in de ban. Lagast vliegt als een beduivelde over zijn woorden, een verschroeiend tempo die een veelbelovende set van Brugse rap in elkaar steekt. Zowel de Bruggeling als het publiek amuseren zich, en lijken na een halfuur meer dan opgewarmd te zijn voor de rest van de avond.
Na een wachttijd die een goeie twee en een halve pint omsloeg, trad duisternis de zaal binnen. Een gigantisch lichtbord van ‘t Hof Van Commerce flitst lichtstralen de zaal binnen. Een eerste scratchsolo volgt, één van de talloze, 4T4 jaagt het publiek op en wordt met laaiend enthousiasme onthaald. Alsof we twintig jaar moesten wachten op deze tournee. De eerste tonen van “Slaet Ip Min Gat” klinken door de zaal en het trio vervolledigt zich, Buyse en Kowlier beginnen aan hun anderhalf uur met een waanzinnige energie die ze nooit meer zouden loslaten.
Na het eerste lied merkt Buyse op hoe jeugdig het publiek vandaag is. Terecht, want de helft van de volgepakte zaal moet nog een pamper gedragen hebben toen debuutalbum ‘En In Izzegem’ uitkwam. Het Hof is een begrip geworden in West-Vlaanderen en ver erbuiten. En dus staan hier kinderen, jongeren, mama’s, papa’s, oma’s en opa’s. Het Hof is van iedereen. Wie trouwens helemaal geen genoeg kan krijgen van Het Hof kan midden april in cinemazalen over het land gaan kijken naar ‘Wien is ’t Hof van Commerce?’. De satirische documentairefilm over Het Hof gemaakt door 4T4, met een trailer die doet denken aan de beruchte Belpop aflevering over CPeX.
Nieuwe single “BAM!” brengt de zaal voor het eerst aan het dansen. Maar toch leiden vooral songs uit de oudste platen tot een ontluikend plezier in de zaal. Een duo uit debuutplaat ‘En In Izzegem’ bewijzen dit, de baslijnen van “Zonder Niet” halen verschroeiend uit. Flip Kowlier, Serge Buyse, het publiek, een trio dat samen over het refrein danst. En wat die West-Vlamingen kunnen, dat kon de enige Limburger in de zaal ook. DJ – Meneer Michiels – 4T4 presenteerde zijn heerlijke rapkunsten tijdens “Stuntman”.
Elk lied brengt De Kreun dichter naar een extase. Buyse en Kowlier verdelen het applaus, meer nog, ze heersen over het publiek als een gladiator die net zijn achtendertigste vijand de keel vilde.
Overgangen tussen liedjes hebben veelal hetzelfde patroon: een halve minuut gebrul, geloei en getier. Vervolgens een conversatie tussen Buyse en Kowlier, 4T4 met een laatste kwinkslag en opnieuw gejoel want ook de volgende intro belooft een meezinger te worden. Als ‘oorverdovend’ een definitie nodig had, dan was ze deze avond in De Kreun te horen.
En toen moesten platen als “Jaloes” en “Dommestik En Levrancier” nog de revue passeren. De eerste noten van dat “Jaloes” klonken en het meezingmoment van de avond was aangebroken.
“Aah, ’t is zo geestig voor oes te zijn”. Het publiek gutst er elk woord met evenveel passie uit, en ja iedereen wist het ook, ‘het was zo geestig om oes te zijn’. Hoe later, hoe uitbundiger intro’s onthaald worden. “Kom Mor Ip” is het laatste wat de mannen in petto hebben.
‘Nog jintje’ brulde het publiek in koor, een uitnodiging die tot in Izegem hoorbaar geweest moet zijn. Met nieuw nummer “Truckchauffeur” verwerkte het publiek nog meer ambiance dan wat we hiervoor zagen. “Zonder totetrekkerie” bracht een laatste keer 4T4 naar de voorgrond. Eindigen deden de mannen met wat deze avond perfect omvat: “Niemand grodder”. Neen, niemand.
Daarna konden de Kortrijkzanen terug gaan afkoelen van wat een stomend anderhalf uur geweest is. Het Hof was in vorm, het publiek minstens even hard. ’t Hof Van Commerce is in mei nog te zien op Putrock Beringen en in een uitverkochte AB. Daarnaast is vanaf 18 april ‘Wien Is ’t Hof Van Commerce?’ te zien en ligt momenteel de best-of plaat ‘Noemand Grodder’ … De onuitwisbaere culturele erfenisse van… in de rekken.
En na dit avondje dansen, meebrullen en genieten gaat deze nog enkele oliebollen gaan verorberen.
Setlist: Slaet ip min gat - BAM! - Zonder Niet – Izzegem – Stuntmann – Dikkenekke - Dommestik en levrancier – Wupperbol – Baes – Jaloes - Kom mor ip – Truckchauffeur - Zonder totetrekkerie - Niemand grodder
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op 1 april 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-01-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dexpediteurs-01-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Newmoon – Op hoog niveau!
Newmoon, Teen Creeps, Sunflower
Cactus Club @Biekorf
Brugge
2018-03-30
Didier Becu
De Belgische undergroundscène is tot veel in staat. Bewijs: de grote opkomst in De Biekorf voor drie bands die naar airplay kunnen fluiten, maar door een goed doorgedreven mond-aan-mond reclame steviger in hun schoenen staan dan menig ander band.
Het mooiste aan het verhaal is zonder meer de diversiteit van de genres. De ene kon rekenen op de support van de local scène, terwijl de andere het moest hebben van een tweetal jaar hard zwoegen en nog een ander voor een release waar hard naar werd uitgekeken.
Noem het voor onze part slimme marketing, feit is dat de drie Belgische bands in de Brugse Biekorf bewezen dat de muziekscène van het vaderland steviger dan ooit op zijn poten staat.
Amper twee dagen terug zagen we hoe Sunflower de Gentse Charlatan feilloos inpalmde. We wisten wat we moesten verwachten, maar we hadden in amper 48 uur enorm weer zin in nog een portie Sunflower. Na afloop vertelde iemand die het kan weten dat deze Brugse band hem deed herinneren aan een kruisbestuiving van The Jesus & The Mary Chain en Joy Division. Een vergelijking die ons ook wel iets zegt, want zanger Brent De Wulf lijkt al even bezeten te zijn als Ian Curtis, en die shoegaze (of zo u het wil dreampop) hoor je er zeker in. Voeg daar ook nog wat Iceage aan toe en je komt eigenlijk uit op een band die je doet concluderen dat je met stevig gerief bezig bent. Hoe lang het gaat duren weten we niet, als het al niet gebeurd is, maar Sunflower is een ijzersterke speler in de Belgische scène.
Genialiteit gecombineerd met subtiliteit. De verdrijving van demonen…en als we dat schrijven komen we bijna uit op de tweede act van de avond: Teen Creeps.
‘Birthmarks’, het debuut van Teen Creeps, en wel eentje op PIAS. Fuzzgedreven gitaarnoisepop met wortels in de jaren 90, maar nooit vergeten dat de kalender op 2018 staat. Voor één keer is het geluid van de plaat bijna gelijk aan die van de liveset en in hun geval is dat alleen maar goed, gewoon omdat Teen Creeps voor rauwheid staat. De manier waarop Bert Vliegen zijn teksten zingt (met gevoel, en hoe!), de wijze waarop Joram zijn gitaar behandelt (er alles uitkrijgen wat er in zit) of hoe Ramses zijn drums net niet naar de verdoemenis mept. Buffalo Tom, Dinosaur Jr. of zelfs Nirvana zijn nooit ver weg. Of we dat een bezwaar vinden? Neen, want Teen Creeps laat u op minder dan een uur tijd opnieuw beseffen dat er bloed door je aderen stroomt.
Oefening baart kunst hoewel we geen seconde aan de kunde van Newmoon hebben getwijfeld. Als de teller juist staat is het twee jaar geleden dat hun debuut ‘Space’ uitkwam. Een plaat over het zoeken naar je plaats op de wereld en het besef dat alles niet zo uitzichtloos is of het soms lijkt, aldus frontman Bert.
Het is hoog tijd om een nieuwe plaat in te blikken en dat beseffen de shoegazers zelf ook maar al te goed. Het concert in Brugge was een soort van voorlopig eindstation, maar een perfect aanknopingspunt op de triomf van vorig jaar (hun optreden op Cactusfestival).
Nieuwe nummers werden niet gespeeld. Die zijn er toch niet, of toch niet in de fase dat Newmoon ze wil. Wat wel opvalt is het alsmaar hoger wordende niveau. Je kan wel zeggen dat dit normaal is, hoe meer je speelt hoe beter je wordt, toch staat Newmoon op een zeer hoog niveau. Een optreden dat tot in de puntjes was geperfectioneerd. Nu de studio in en ons wederom verbazen. Makkelijk wordt het niet, wel zijn we zeker dat ze het zullen doen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Fleddy Melculy - Retestrakke metal met humor
Fleddy Melculy
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-03-29
Sam De Rijcke
Fleddy Melculy is geen parodie. Het is eerder een band die een beetje de draak steekt met metal maar tegelijkertijd enorm veel respect betuigt voor het genre en de fans.
Nog waar weinig bands hebben het aangedurfd om hun metal in het Nederlands te brengen, waarschijnlijk uit angst om een beetje potsierlijk over te komen. Bij Fleddy Melculy echter lukt het wonderwel, en dat omdat de band zichzelf niet te serieus neemt en een flinke portie humor in de songs en de act steekt. Zanger Jeroen Camerlynck en de helft van zijn band zijn qua Nederlandstalige rock natuurlijk niet aan hun proefstuk toe, met De Fanfaar draaien ze al jaren mee in het circuit en hebben ze al een viertal platen op hun conto. De Fanfaar toerde ook al regelmatig als begeleidingsband van Urbanus, dus vanwaar de humor komt , moeten we ook niet ver gaan zoeken. De Fanfaar is echter nooit echt doorgebroken, en toen men aanvankelijk voor de grap het metal combo Fleddy Melculy in het leven riep en de single “T-Shirt van Metallica” lanceerde is alles in een stroomversnelling gekomen.
Bij Fleddie Melculy draait het om de fun. De mensen moet zich amuseren, stoom aflaten, er is al genoeg kommer en kwel in de wereld. Doch het moet gezegd, dit is niet zomaar een fase waarin men efkes wat metal wil bedrijven om daarna weer gewoon te doen. Die gasten hebben de metal in de genen en in het bloed en lijken er mee te zijn opgegroeid. Het is met passie en vuur dat ze het genre beheersen. Ze gaan snoeihard, lanceren de ene monsterriff na de andere en hebben de tijd van hun leven. De beukende metal van Fleddy Melculy is hoegenaamd niet voor doetjes, dit is geen hair-metal of AOR rock, het neigt veel meer naar bands als Pantera, Madball of Hatebreed, allemaal geen softies.
Qua ambiancefactor is de combinatie Nederlandstalige metal en mokerslagen van riffs een win-win situatie voor zowel band als publiek. Het is immers mooi meegenomen dat er tijdens de moshpits lekker kan meegebruld worden op anthems als “Feestje In Uw Huisje”, “2 Dagen Te Laat”, “668”, “Apu Van De Nightshop”, “Geen vlees Wel Vis” en natuurlijk “T-Shirt Van Metallica”.
Live zorgt Fleddy Melculy dus voor een dijk van een feestje, en dit met retestrakke en loeiharde metal. Al headbangend stoom aflaten. Hiervoor hulde aan Fleddy Melculy.
Organisatie: Democrazy, Gent
Brutus - Stevige sound, schorre stembanden en statisch publiek
Brutus
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-29
Masja De Rijcke
We kunnen niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keren we Brutus al aan het werk gezien hebben. Al van toen deze band nog maar in de kinderschoenen stond , waren we aanwezig op bijna al hun concerten. Zelfs al speelden zij meerdere keren in diezelfde week, niets of niemand hield ons tegen om opnieuw een glimp op te vangen van Stefanie’s overweldigend percussiespel en het onoverwinnelijke gitaargeweld van Peter en Stijn. Toen zij vorige jaar met hun debuutplaat ‘Burst’ op de proppen kwamen , waren wij opnieuw volledig verkocht, en we waren niet alleen. Brutus was niet meer weg te denken uit de Belgische muziekindustrie en werd vervolgens ook opgepikt door Hassle Records die hun platen verdeelde over Europa en Sargent House die dit fantastische plaatje nu ook in de US in de winkelrekken legt.
Na een bewogen 2017 en het vele toeren kwam dit trio nog eens een bezoekje brengen aan de Muziekodroom. We werden bij aankomst al meteen getrakteerd op een nieuw nummer dat op z’n minst gezegd even energiek, stevig en veelbelovend klonk als al het ander geweld dat zij al op hun naam hebben staan.
Al was het publiek niet echt van de nodige energie voorzien. Het viel ons op dat de gemiddele leeftijd in de zaal op en naast 40 à 50 jaar was en een bewegend feestje helemaal niet op prijs stelde. Iedereen stond als hersendode stokstaartjes naar het podium te staren. Jammer, want we kunnen ons heel goed voorstellen dat dit als metalband niet echt motiverend is. Het trio trok zich hier echter niet veel van aan ging gewoon door met hun pittig setje. “Justice De Julia”, “Drive”, “March” en “Bird” werden bovengehaald maar we merkten al snel dat Stefanie’s vocals deze keer wat te kort schoten. We hebben haar keel al in betere omstandigheden mogen meemaken. Nu ja, doe het haar maar eens na, massief drummen en terzelfdertijd uw stembanden volledig schor brullen. Halfverwege de set herpakte de Leuvense schone zich sterk en gooide ze hun parel “Horde” en het intens opbouwende “Dancing on the Face of a Panther” in de strijd.
Vervolgens mochten we nog eens luidkeels meebrullen met “Baby Seal”, “All Along” en “Looking for Love on “Devils Mountain” terwijl het publiek op dat moment nog steeds steevast aan de grond vastgenageld stond. We zijn dan maar op ons eentje beginnen rondspringen.
Eerlijk toegegeven hebben we Brutus al veel beter gezien. Het was helemaal niet zo strak als we gewend zijn. Maar zo een on-enthousiast en saai publiek hebben ze absoluut niet verdiend.
… Volgens ons hadden de aanwezigen zich van concert vergist en waren zij ongeduldig en gefrustreerd aan het wachten op één of andere akoestische luistersessie …
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Het was alweer acht jaar geleden dat Feeder op Belgisch grondgebied speelde. Toen was dat in Trix in Antwerpen, nu kwamen ze naar een bijna volgelopen Kreun in Kortrijk. De band is ondertussen drie albums rijker, met de ‘greatest hits’ die ze vorig jaar uitbrachten meegerekend. We wisten dus wat we konden verwachten, een ‘best of’ van Feeder. In de Kreun zorgde Feeder voor een uitgebreide set waarin stevige gitaren toch wel de kroon spanden. Grootse rock met een streepje subtiliteit, het is een raadsel waarom Feeder nooit is doorgebroken in België.
Openen mochten de rockers van The RG’s. In mei komt hun eerste album uit en daar kregen we nu al een voorsmaakje van. Het drietal bracht een soort van bluesy noise die op het eerste gehoor uniek klonk en zo ook een halfuur bleef boeien. De stem van de frontman is furieus en ze lieten de instrumenten genoeg ademen om zo een strakke set af te leveren die het potentieel van de band bevestigd. The RG’s spatte een halfuur aan een stuk uiteen als een splinterbom, en het was hemelse pijn.
Begin jaren 90 werd een band opgericht die onder de naam Feeder verder ging. Het duurde een tiental jaar voor de groep uit Wales echt succes verwierf. Dit deden ze met een gigantische hit onder de naam “Buck Rogers”. Het album waarop dat stond, ‘Echo Park’, werd in eigen land geprezen, maar bleef buiten Groot-Brittannië vooral onbekend. Het grote succes bleef uit en de band kon nooit echt doorbreken. In Azië daarentegen zijn ze hotter dan hot, vreemd toch? In De Kreun bleek alvast dat ze veel meer verdienen dan dat ze nu krijgen. Ze hebben sterke songs en ook een strakke set.
Met elf albums op je conto, kan je al eens wat overvloed aan keuze hebben. Bij Feeder is dit zeker het geval. De band kreeg een curfew opgelegd van de zaal en mocht initieel maar een uur en een kwartier spelen. Toch bleek op het einde dat Feeder deze curfew gewoon aan hun laarzen ging lappen, en ze nog een halfuur langer verder speelden. Dat toonde meteen ook aan hoe graag de band op het podium staat. Als je na bijna dertig jaar samen spelen nog steeds een groot spelplezier ervaart, dan ben je als band goed bezig.
Dat spelplezier was er van bij het eerste moment in de set. Frontman Grant Nicholas kwam met een gigantische smile op het podium en deze smile ging gedurende het volledige optreden niet meer van zijn gezicht. Je zou denken dat de band best teleurgesteld zou zijn om in zo’n kleine zaal te spelen (ze zijn grotere gewoon), maar nee hoor. Ze leken het wel tof te vinden dat ze eens iedereen in de zaal konden aanraken. De muziek die de band bracht, is wel groots en gemaakt voor grotere plaatsen, maar om dit in zoiets kleins te horen, heeft ook zijn charmes.
Als we bij opener “Feeling A Moment” meteen ook de ‘ooh ooh ooh’s’ horen weerklinken, vrezen we even dat we weg zijn voor een avondje van simpele meezingers, maar niets blijkt minder waar. De stem van Grant Nicholas heeft iets ruw en is tegelijk toch heel afgelikt waardoor de muziek melodieus krachtig is, maar nooit over the top. Het blijft voor iedereen toegankelijk en de stem is net een fris zalfje op een vurige wonde. Dat vuur is meestal vooral te horen bij de gitaren. Daar kan het eens heel zompig en furieus uit de hoek komen, denk maar aan “Shatter” of “Lost & Found“.
Ieder nummer heeft iets in zich wat je na enkele luisterbeurten meteen kan meezingen. Dat kan er voor zorgen dat je het gevoel hebt alles al gehoord te hebben, maar bij Feeder is dit helemaal niet zo. Ze weten in hun nummers zelf ook de nodige tempowissels te stoppen waardoor het altijd boeiend blijft. Niet alles is trouwens stevige rechtdoor rock, er is altijd plaats voor wat zachtheid. Zo laat “High” een zucht van verlossing op het publiek los en brengt “Just The Way I’m Feeling” het publiek voor het eerst in extase. Als daarna “Buck Rogers” als klap op de vuurpijl komt, gaat het publiek helemaal los.
Dan verlaat de band het podium. Dat was niet voor het eerst deze avond. Na “Piece by Piece” had de band dit trucje al eens gedaan, maar werd er wel een muziekje via tape afgespeeld. De band wil gewoon even rust in zo’n strakke set waarin het ene nummer meteen op het andere volgt. Nu was het volledig stil, buiten het publiek gerekend dan. Op de setlist stonden drie bisnummers, want de band had geen tijd om er meer te doen. Feeder amuseerde zich wel heel hard deze avond. Zo hard, dat ze gewoon zes bisnummers speelden.
Dit tot groot jolijt bij het publiek, dat eigenlijk de volledige bisronde in het rondsprong. Niet volledig weliswaar, de eerste twee songs werden akoestisch gebracht en zetten de stem van Nicholas nog maar eens in de verf, een unieke stem zoveel is zeker. Daarna knalt de band gewoon het ene harde nummer na het andere door de speakers. Telkens wanneer je denkt dat het gedaan is, spelen ze gewoon nog ééntje. De apotheose volgt in “Just a Day”, een strakke no nonsense rocker die zelfs voor moshpits zorgt. Nadien wordt de band dan ook uitbundig toegejuicht, iedereen heeft duidelijk genoten van deze lange set.
Feeder speelde 21 nummers en nergens voelde het aan alsof de set te lang was, van ons mocht het zelf meer zijn, straf! Feeder is eigenlijk een grunge band die niet ruig genoeg klinkt om er één te zijn, maar ook niet te plat om als een tweede Nickelback te worden gezien. Een streepje pop punk, een streepje country rock, een streepje indie, het zit er allemaal in. Ze zijn in geen hokje te duwen en brengen hun muziek vol liefde en overtuiging.
Met een avondje Feeder, kan je eigenlijk niet missen. De band heeft goede songs, speelt vol plezier en zelf krijg je er alleen ook maar een goed gevoel bij.
Setlist: Feeling A Moment – Shatter – Renegades - Pushing The Senses - Lost And Found – High - Universe Of Life – Insomnia - Figure You Out - Piece By Piece (tussenstuk Intro Eskimo) – Eskimo - Come Back Around – Borders - Just The Way I’m Feeling - Buck Rogers
Bis: Silent Cry - Children Of The Sun - Yesterday Went Too Soon – Turn - Seven Days In The Sun - Just A Day
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/feeder-28-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rgs-28-03-2018/
Organisatie: Jobrock ism Wilde Westen, Kortrijk
Vorige woensdag stelde Baloji zijn nieuwe plaat ‘137 Avenue Kaniama’ voor in NTGent. Niet geheel toevallig dat de Luikse rapper dat in Gent doet. Baloji woont al een achttal jaar in Gent, al zal hij er zich naar eigen zeggen nooit helemaal thuis voelen.
Er zijn weinig Belgische bands die zo internationaal gelauwerd zijn en er ook naar klinken. Baloji is er zeker één van, toch horen we hem niet al te veel op onze radio. Het heeft waarschijnlijk met de gigantische variatie in de muziek te maken, die niet in een radiovakje te stoppen is. Ook woensdag kregen we een mix van elektrobeats, hiphop en Congolese soukous, zonder in de typische wereldmuziekstijl te vervallen.
Een optreden aftrappen deed de rapper met Congolese roots natuurlijk met “F.I.N.I.” Als er tegen de haren ingestreken kan worden, waarom niet. Het was een uitstekende opener voor een swingend concert in de nogal ongewone zaal van NTGent. Al gauw konden de benen losgegooid worden en tijdens “Bipolaire” was de frontman met zijn lange lijf werkelijk overal op het podium te vinden. Het was waarschijnlijk het meest ‘Afrikaans’ klinkende nummer van de set. Voor die vibes zorgde vooral de 75-jarige (!) gitarist Dizzy Madnjeku, die met zijn rumbariffs net zoveel de ster van de avond was als Baloji zelf. Duidelijk een doorwinterde artiest, die subtiele riedeltjes gebruikte om alles af te werken. Niet voor niets speelde de man ook nog bij Zap Mama. Ook altijd fijn als de muziek wordt verzorgd door een echte band, en niet door de computer. Baloji doet het ook met de glimlach, verfrissend bij een hiphopoptreden, en zeker bij de soms zwaarmoedige teksten die hij brengt.
Na “Bipolaire” kregen we nog “Tropisme” met zwaardere bas en een rustmoment met “Peau de Chagrin – Bleu De Nuit”. Beide nummers zijn te horen op de nieuwe plaat. Daartussen hoorden we “Nazongi”. Maar één van de toppers bleek “Soleil de Volt” te zijn. Anders dan de andere songs, met veel meer funk en gekke elektrobeats langs alle kanten en de synths die zich konden uitleven. Met steeds versnellend tempo zwierden de mensen op het balkon recht uit hun zeteltjes om mee te dansen met Baloji. Ondertussen ging de zanger zijn drummer gaan helpen door de simbalen bijna helemaal door de grond te slaan.
Daarna daagde Baloji ons uit door de intro van “Spoiler” niet helemaal uit te spelen. Een tweetal keer moest het publiek nog even geduld tonen, om daarna los te barsten. De frontman sprong terwijl nog eens lekker tussen de dansende Gentenaars. Tijdens “Congo Eza Ya Biso” werden er nog een megafoon en typisch fluitje bovenop de gewone instrumenten gegooid. Wij maalden er niet om.
Afsluiten deed Baloji met “Ensemble – Wesh”, een heel snel en op tempo nummer. Het publiek was echter nog niet klaar met dansen. Gelukkig kreeg het nog twee nummers. “L’Hiver Indien” was voor alle voetbalfans in de zaal. Niet verrassend, want het is één van de songs op FIFA 18 en bijgevolg waarschijnlijk ook de meest bekende. Een steengoede song, met een perfecte mix tussen melodieuze ondersteuning en raps.
Jammer genoeg was het daarna al tijd voor de laatste van de avond, al werd die wel 10 minuten uitgesponnen. Tijdens “Tout ceci ne vous rendra pas le Congo” werden solo’s van toetsenist en basgitarist ingepast, speelde Papa Dizzy even nonchalant gitaar achter zijn hoofd en paste moeiteloos het melodietje van ‘en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet’ in het nummer. Baloji beloonde de oude man samen met het publiek door ingebeelde bloemen naar hem te werpen. Daarna kwam de onweerstaanbaar schattige dochter mee zingen en dansen op het podium. Er gebeurde dus van alles, en dat terwijl er constant een fantastisch nummer werd gespeeld. Zelden zo’n sfeer meegemaakt op een concert.
Wie zijn gat tijdens dit optreden niet heeft bewogen moet een ongelooflijke zuurpruim zijn, of de journaliste die doorheen de set gericht werd aangesproken en berispt door Baloji.
Kortom, Baloji is een absolute aanrader voor de komende festivalzomer. Het is één van die bands die een ongelooflijke bonus brengt als je ze live gaat bekijken. Voor herhaling vatbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/baloji-28-03-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Wiegedood – Loodzware live ervaring!
Wiegedood + Newmoon - Een gewaagde maar geslaagde combo
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-28
Masja De Rijcke
Het was eerlijk gezegd een beetje schrikken toen we Newmoon en Wiegedood samen op een affiche zagen. Dromerige shoegaze en Black-metal zijn nu niet persé een ideale combo, maar wij houden ervan als er buiten de lijntjes wordt gekleurd.
Newmoon valt ook niet meteen in een vakje te plaatsen en is een mengeling van een beetje van alles. We horen shoegaze maar evengoed ook wat garage en psych-rock in hun muziek passeren. Ze brachten in 2016 hun eerste album ‘Space’ uit en speelden al eerder samen met Universe het voorprogamma van Oathbreaker in de AB op 20 december. Voor deze mannen was het ongetwijfeld geen gemakkelijke opdracht om een hoopje black metalfans volledig van hun sokken te blazen maar zij zijn daar tot onze grote verbazing goed in geslaagd.
Een statisch doch stevig setje werd ons voorgeschoteld en single “Helium” nam hier ongetwijfeld de bovenhand. Hun sound is over het algemeen vrij traag en opbouwend maar weet af en toe te verrassen met enkele driftige wendingen. Veel kenden we nog niet van dit jonge geweld maar we houden het zeker in de gaten.
Muziekodroom legt de laatste tijd zijn metalfans stevig in de watten en nodigt het Gentse Wiegedood uit om een snedig setje te geven. Ze schoten recht in de roos met hun debuut ‘De Doden Hebben Het Goed’ en mikten nog eens even hard met de opvolger ‘De Doden Hebben Het Goed II’.
Met hun agressieve black-metal gaan zij hun collega’s van Amenra achterna, de trotse oprichters van de Church Of Ra die eveneens onder het Gentse label Consouling Sounds zitten, maar dan enkele versnellingen hoger.
De hypnotiserende black-metal verwijst met het muzikale geweld stevig naar dood en vernieling en maakt dit meteen duidelijk wanneer ze hun massieve, explosieve en intens woeste riffs uit de kast halen.
Hun set bestaat uit enkel 6 nummers waaronder “Svanesang” dat maar liefst 13 minuten lang uw oren molesteert en de “De Doden Hebben Het Goed II”. Van binteksten bleven we gespaard maar daar zat eerlijk gezegd ook niemand op te wachten.
De stiltes lieten ons even op adem komen vooraleer we dit barbaarse geweld opnieuw ondergingen. “Ontzieling” raasde ook voorbij, wat zowat de meeste herkenbare schakel van hun nog kleine repertoire is, gevolgd door het kwellende “Smeekbede”.
Het eindschot werd afgevuurd met “Onder Gaan”, een nummer dat zijn naam in geen geval gestolen heeft en een samenvatting vormt van wat we het afgelopen uur gedaan hebben. Wiegedood is een loodzware live ervaring. Een band die zonder twijfel nog grotere potten zal breken dan dat ze tot nu toe al gedaan hebben.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Greta Van Fleet - Back to the seventies
Greta Van Fleet – Birth Of Joy
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-27
Sam De Rijcke
Het Nederlandse Birth Of Joy overtuigt met potige seventies hard-rock die wordt voortgedreven door een groovy hammond orgel. Een kloeke song als “Join The Game” klinkt als Deep Purple op hete kolen. Verder brengt Birth Of Joy stomende hardrock die zich maar al te graag inlaat met vette garage-rock. Er zit flink wat peper, rock’n’roll en vaart in hun set en het is zeer jammer dat dit al na een half uurtje gedaan is. Smaakt absoluut naar meer. Check het nieuwe album ‘Hyper Focus’, een dijk van een plaat.
Als we u moeten berichten over een avondje Greta Van Fleet dan is de vraag : hoeveel keer zullen we de woorden Led en Zeppelin moeten bovenhalen. We zijn daarin heus niet alleen, de nieuwe band uit Michigan USA wordt overal omschreven als de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden.
Die stem, jongens toch. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van de jonge Zep dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. De inmiddels bejaarde Robert Plant kan gewoon zelf nooit meer zo dicht in de buurt komen van zijn eigen jonge uitgave, dus iemand moet het doen.
Probleempje met Josh Kiska is dat hij maar al te goed weet dat zijn stem tot hoog boven de wolken reikt, hij bezondigt zich dan ook meermaals aan vocale overacting. In “Mountain Of The Sun” bijvoorbeeld gaat hij zodanig in overdrive dat het vals en bij momenten irritant klinkt. Het is meteen ook de zwakste song van de avond. Toch maar een beetje opletten met dat hoog zingen, Josh. Zijn sterkte is dus ook een beetje zijn zwakte, daar moet hij nog wat evenwicht in zoeken.
Hoewel de band geen Zep-covers speelt -dat zou het er een beetje te dik op leggen- hangt de geest van Zeppelin rond in zowat elke song, elke drumslag, elke gitaaraanslag en elke stemverheffing. Ook de seventies looks, outfit en haardracht van de bandleden winden er geen doekjes om, dit kan gewoon geen toeval meer zijn.
De enige cover die ze spelen is “Evil” van ouwe bluesman Howlin’ Wolf, maar Greta Van Fleet’s versie leunt veel dichter aan bij de struise uitvoering van Cactus, ook weer niet toevallig een hard-rock band uit de vroege seventies.
Uiteraard hebben de jonge snaken nog lang niet zo veel klassiekers hun valies zitten als hun grote voorbeelden, ze hebben trouwens nog maar één plaatje uit (‘From The Fires’) met daarop amper 8 tracks. Een aardig album, dat wel, maar je hebt maar één hand nodig om de echte krakers er op te tellen. Deze passeren wel allemaal de revue. Opener “Highway Tune” heeft nog wat te kampen met een zoektocht naar het juiste geluid maar blijft wel overeind. Bij “Edge Of Darkness” zit alles wel perfect en de song ontpopt zich meteen tot één van de absolute sterkmakers van de avond, en dat is vooral te danken aan een weergaloze gitaarsolo die de song een ferm stuk boven zijn studioversie doet uitstijgen. Hebben ze naast de nieuwe Robert Plant dan ook al de nieuwe Jimmy Page in huis ?
Die sterke flow kan Greta Van FLeet helaas niet aanhouden, halverwege begint de motor lichtjes te sputteren, en dat ligt voor een groot stuk aan wat minder songmateriaal en een vaak wat rommelige aanpak. Nieuwe songs als “When The Cold Wind Blows” en de lauwe ballad “You’re The One” bewijzen waarom die het nog niet tot een release gebracht hebben.
Naar het einde toe komt er terug volop pit en leven in de zaak. Het nieuwe “Lover Leaver Taker Believer”, Een forse hard-rock song met beide poten stevig gebetonneerd in de seventies, mondt uit in een jam waarin terloops ook nog wat vette blues passeert (“Rollin’ and Tumblin’”). Daar lusten wij wel pap van.
Greta Van Fleet eindigt in volle hevigheid met “Black Smoke Rising” en “Safari Song”, de twee strafste tracks uit ‘From The Fires’, en doet zo de balans zonder twijfel naar de positieve kant overhellen. Iedereen content, en duidelijk te horen ook een zeer enthousiaste uitverkochte AB Club.
Greta Van Fleet lijdt misschien nog aan een paar kinderziektes en heeft een knoert van een Led Zeppelin-fixatie, maar het is een band met klasse en potentieel. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen en of ze van onder dat Zep juk zullen vandaan geraken. Als ze dat al willen, tenminste.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
