16 Horsepower – Een unieke, bezwerende, mystieke set met een zegen van een goddelijke stem van Dave Eugene Edwards
31 mei + 1 juni 2026

Na meer dan twintig jaar stilte is 16 Horsepower eindelijk terug. De legendarische Amerikaanse band, die een hele generatie heeft beïnvloed met hun duistere, meeslepende muziek waarin rock, folk en alt-country versmelten, keert terug op het podium in een bijna mystieke uitstraling.

De oorspronkelijke muzikanten, David Eugene Edwards, Jean-Yves Tola en Pascal Humbert, worden vergezeld door Chuck French (Wovenhand) op gitaar. Hoewel de band in Denver, Colorado, gevestigd is, bevat de band twee Franse muzikanten, wat nogal ongebruikelijk is!
Twee jaar geleden bewees Edwards al solo, in dezelfde zaal, het publiek diep te raken. Het is geen wonder dat de twee concerten op 31 mei en 1 juni in een recordtijd waren uitverkocht.
Een onvergetelijk concert trouwens. De sfeer is zwaar, bijna verstikkend. Je waant je in de ‘Great Sand Dunes’-woestijn. Op het scherm verschijnt het logo van de band met een eenvoudige welkomstboodschap.
Vanaf de eerste tonen op "I Seen What I Saw" wordt de stemming bepaald, die van een wazig Amerika, waar Edwards zijn innerlijke demonen bestrijdt en de Almachtige aanroept. Zijn concerten zijn veel meer dan concerten; het zijn rituelen. Een unieke, bezwerende stem met een bijna mystieke ondertoon. Een zegen van een goddelijke stem, ‘The voice of God’, zou je bijna kunnen zeggen.
De muziek is iets unieks, met invloeden van de inheemse Amerikanen. Geen wonder, want Cherokee-bloed stroomt door zijn aderen. Zittend op zijn stoel, met zijn altijd aanwezige fedora op, lijkt hij bezeten. "Brimstone Rock" en "Straw Foot" krijgen live een nog meer onheilspellende dimensie mee, voortgestuwd door de contrabas van Pascal Humbert. Op het scherm flitsen beelden van slangen, paarden en witte vogels voorbij, ahw een soort verschijning in een sjamanistische droom.
De band wisselt van instrumenten en beweegt naadloos van lap steel naar accordeon, van banjo naar solid-body gitaar. De soundscapes zijn prachtig betoverend.
Klassiekers als "American Wheeze", "Haw", "Heel On The Shovel" en vooral "Splinters" en "Black Soul Choir" galmen door de zaal. Het geluid is kolossaal, krachtig en helder. Indrukwekkend Oorverblindend!
Soms zingt Edwards intro's waarin hij Engels en inheemse Amerikaanse talen combineert. Hij weet het publiek volledig mee te trekken in zijn verhaal, beheerst door zijn gebaren en vocals.
Tijdens de 'encore', behielden "Hutterite Mile" en "Blessed Persistence" een gotische spanning tot de laatste klap werd uitgedeeld met "For Heaven's Sake".

Twintig jaar later is16 Horsepower nog steeds iets unieks. We hebben opnieuw een onvergetelijk concert en moment beleefd, een schitterende ceremonie in een zeldzame intensiteit... Wat een bezwerende, mystieke set met Dave Eugene Edwards, een zegen van een goddelijke stem.

Setlist: I Seen What I Saw – Haw - Dead Run - Brimstone Rock - Straw Foot – Splinters - American Wheeze - Heel on the Shovel - Horse Head - South Pennsylvania Waltz - Sac of Religion - Strong Man - Black Soul Choir - Black Bush - Phyllis Ruth - Harm’s Way – Clogger - Poor Mouth
Encore: Hutterite Mile - Blessed Persistence - For Heaven’s Sake

(vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Fr review
Un retour en grâce, avec la bénédiction de la voix divine de David Eugene Edwards...

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9605-16-horsepower-01-06-2026?Itemid=0
Organisatie: de Roma, Antwerpen

Nebula - Stoner-rock protagonisten zijn nog niets van hun pluimen verloren
Nebula , Johnny Nasty Boots

De Mexicaan Johnny Nasty Boots, die zich al een tijdje in LA heeft gevestigd, profileerde zich als een explosieve rockgitarist met een uitmuntende ritmesectie achter zich, een powertrio zoals je die dezer dagen niet zoveel meer tegenkomt. Johnny Nasty Boots deed wel eens aan de jonge Leslie West van Mountain deed denken, zowel qua uiterlijk als qua speelstijl.
De man schitterde meermaals met splijtende en bij momenten freaky solo’s. Het trio maakte ruimte vrij voor psychedelische jams en daarin bleek meermaals dat hier een bijzonder sterke drummer aan het werk was. Het lange “Whiskey and Reeferblues” groeide uit tot een hoogtepunt, met een geestdriftig uit zijn voegen barstend middenstuk, een monsterlijke bluesriff en een stel striemende solo’s.
Johnny Nasty Boots, hou die naam alvast in de gaten, iets wat wij ook zeker gaan doen.

Nebula zijn survivors die hun neus al eind jaren negentig aan het stonervenster kwamen steken, hun legendarische debuutalbum ‘To The Center’ staat in onze platenkast nog steeds fier te pronken tussen ‘Welcome to Sky Valley”’ (Kyuss), ‘The Action Is Go’ (Fu Manchu) en ‘Dopes To Infinity’ (Monster Magnet). De band is het geesteskind van Eddie Glass die destijds uit Fu Manchu stapte om zijn eigen ding te doen. Na diverse personeelswisselingen is hij op vandaag nog de enige constante in Nebula.
Nebula overtuigde in het Wintercircus met in fuzz gedrenkte stoner-rock en psych-rock die voortdreef op Glass’ gruizige gitaarpartijen en een pompende ritmesectie.
Een sound die uiteraard gestoeld is op Sabbath- en Kyussfundamenten, maar die wel een eigen karakter heeft en ons bij momenten deed denken aan de wilde fuzz-rock van Ty Segall. Een zompige bluesy ondertoon vormde de fundering voor machtige slepers als “Aphrodite”, “Anything From You”, “To the Center” en “Wilted Flowers”. Snedige fuzzrock domineerde in de energieke stonerrockers “Giant”, “Highwired” en “Fall of Icarus”.
Nebula had nog een splijtende bisronde in huis met het wervelende “Let’s get Lost” en het kloeke space-rockmonster “Transmission From Mothership Earth”.

De band heeft ons een dik uur zonder oponthoud in een viriele stonermodus gewikkeld, het was zo voorbij, maar het was geweldig. Na al die jaren zijn ze nog geen greintje van hun slagkracht verloren en spelen ze nog steeds aan de top van een drukbezocht genre waarin men ondertussen bijna het bos tussen de bomen niet meer ziet.

Organisatie: Democrazy, Gent

Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB

Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.

Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.

Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.

Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0

Fr review  Intense, précis et chargé d’émotion…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Surf Trash - Surf noch trash 

De schrale zandgrond van de Kempen blijkt een vruchtbare voedingsbodem voor rock-'n-roll. In de schaduw van het onvergankelijke Sjockfestival schieten garagepunkbandjes als paddenstoelen uit de grond.
Zo ook Itches uit Vorselaar dat in 2020 de wereld kwam verblijden met 'carapunk'. Ik zag ze een paar jaar geleden in het voorprogramma van River City Tanlines in The Pit's maar toen konden ze me nog niet helemaal over de streep trekken.
Nu leek de band alleen maar gegroeid. Met ‘House animal included’, tegelijk verschenen bij het Nederlandse Wap Shoo Wap Records en Belly Button Records, hadden ze bovendien een fraaie tweede plaat onder de arm.
Itches opende meteen met mijn favoriete nummer van die plaat, "Indians", waarin de geest van de vroege The Kinks rondwaart. De toon was meteen gezet. Wat volgde was een ceremonie, zoals zanger-gitarist Philippe Aguilar Peeters het verwoordde, van eigentijdse fuzzy garagepunk met onmiskenbaar diepe wortels in de sixties.
Korte, onafgewerkte garagerockdiamantjes die onverbiddelijk op de heupen mikten waarbij ik een tevreden grijns op mijn gezicht onmogelijk kon verbergen.
Met de (nieuwe) bassist Hendrik Vanden Berk (Koala Disco) en drummer Arno Sels (Mitraille) aan zijn zijde vond Peeters de perfecte balans tussen de primitieve garagepunk van de 'Back from the grave'-bandjes en de psychedelische fuzz van Ty Segall en consorten. Hoogtepunt was voor mij zonder twijfel het oudere "Blur vision" dat opgeleukt werd met een dubieuze metalsolo waarna alle remmen werden losgegooid in een psychedelische freak-out. Dit was eigenlijk de perfecte afsluiter geweest, want de twee resterende nummers daarna konden plots heel wat minder boeien. Dat neemt echter niet weg dat dit een geweldige set was.

Surf Trash is een groep uit het Australische Lake Macquarie die in 2017 werd opgericht door de broers Andrew (zang/drums) en Nick (bas) Scott. Verder bestaat de band uit de twee gitaristen Lachlan ‘Jacko’ Jackson en Patrick Russell. Hun debuut, "The only place I know", bereikte in 2024 de hoogste plaats in de Australian Aria Charts, de belangrijkste charts down under.
Surf Trash is eigenlijk een wat misleidende bandnaam. Met surf zoals we die kennen van Dick Dale of The Ventures had de groep weinig gemeen maar misschien belichaamden de bandleden zelf het stereotype van de Australische surfer. Van 'trash' was al helemaal geen sprake, gelikter kon het nauwelijks.
Na een vluchtige beluistering vooraf had ik wel het vermoeden dat dit eens kon tegenvallen, maar ik vertrouwde op de doorgaans betrouwbare keuzes van De Zwerver. Bovendien hoopte ik op een Babe Rainbow-effect, ook dat is een Australische band die me op plaat niet echt weet te overtuigen, maar die op Leffingeleuren al twee keer de sterren van de hemel speelde.
Surf Trash opende zijn set, die grotendeels bestond uit nieuwe nummers van hun binnenkort te verschijnen tweede plaat, met een van hun allereerste nummers: "Over my shoulder". Meteen werd de oorzaak duidelijk waarom dit me niet volledig wist mee te slepen: de zang.  Als zingende drummer begin je sowieso met een handicap: je zit achteraan op het podium en vanuit mijn positie was hij bovendien zowat tachtig procent van de tijd verborgen achter de rug van de bassist. Maar dat bleek niet eens het probleem. Het was simpelweg de zang zelf die me niet beviel. Andrew Scott klonk als een in galm gedrenkte, glad gepolijste versie van Tom Petty die bovendien geen boodschap had aan variatie. Een stem die geknipt leek voor grote stadions maar waar ik persoonlijk niet op zat te wachten.
De muziek dan maar? Daar had ik gelukkig minder problemen mee. Zorgeloze, zonovergoten gitaarrock waaraan ze zich nauwelijks een buil konden vallen. Surf Trash wordt meestal geklasseerd bij indie of alternatieve rock maar veel alternatiefs heb ik niet gehoord.
Eenmaal kwamen ze in de buurt van rock-'n-roll, tijdens het oudere "Wave M8", maar voor de rest bleef het bij veilige, zij het best genietbare, classic rock.
Toen bleek dat het applaus na het laatste nummer niet meteen oorverdovend zou worden, gooiden ze hun bis er meteen achteraan. "Friends" bleek zowaar een romantische uitsmijter mede dankzij de oproep van de bassist om je maat eens stevig vast te pakken of samen een dansje te wagen, een suggestie die minstens door twee meisjes werd opgevolgd. Die twee waren daar trouwens zeker niet alleen.
Tijdens de set van Surf Trash stond het vooraan plots vol jonge meisjes die me tijdens het voorprogramma niet waren opgevallen. Zij zullen hier ongetwijfeld met volle teugen van hebben genoten. Wie ben ik dan om te oordelen.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge