Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group
Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …
De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
Senser – Nostalgisch eigentijds eigenwijs
Senser
De Casino
Sint-Niklaas
2026-03-06
Johan Meurisse
In de week van de 90s rewind werd door de organisatie een terechte keuze gemaakt op het Londense collectief Senser, die vorig jaar nog een nieuw album uitbracht, ‘Sonic dissidence’, en van de gelegenheid gebruikt maakte op tournee te gaan, met een halt in de Casino. Of hoe oud (hun smaakmakend debuut ‘Stacked up’) en nieuw in hun kenmerkende bezwerende, groovende, opwindende crossover sound elkaar vonden.
Senser was één van die bands die 1994 kleurden met hun afwisselende mix van rock, funkmetal, hardcore, etno/psychedelica, hiphop en elektronica. In dat jaar nestelden ze zich een plaatsje bij bands als Tricky, Soul coughing, Bodycount, RATM, Therapy?, de hiphop van Public Enemy, Wu-Tang Clan, Outkast, Gangstarr of Snoop dogg, verder de psychedelica van een Ozric tentacles, Loop guru en tot slot bij de elektronica van Orbital, Chemical Brothers en Underworld.
Senser, rond Heitham Al-Sayed en Kerstin Haigh, haalde al die invloeden en sferen door de mallemolen en maakte er een eigen sound van, met het unieke album ‘Stacked up’, die vanavond in de spots kwam, met enkele puike singles toen.
‘Stacked up’ is er nog altijd eentje die we koesteren, die de band, in hun wisselende dertigjarige carriere van ups en downs, niet meer kon benaderen. Hoewel, met het recente ‘Sonic dissidence’ gaat het combo even terug die goede kant op, maar het album werd spijtig genoeg gesmoord en ging in het niets voorbij in de media.
Een aangenaam weerzien na al die jaren was het alleszins dus, en we kregen van het sextet een mooi overzicht van hun oeuvre, waarbij naast hun debuut en het recentste album, enkele nummers van ‘How to do battle’ , net twintig jaar oud, gespeeld werden.
Muziek met de vuist omhoog, strijdvaardigheid, rebellie en politieke bewogenheid luidt het steeds in hun veelzijdig materiaal, dat scherp, compromisloos en puur oprecht vanuit het hart klonk . ‘Defying boundaries’ lazen we in de introductie en dat gaven ze ons mee, maw ‘wees wie je bent, behou je persoonlijkheid, kom op en wees kritisch in de wereldproblematiek’.
Opvallend ook de zangpartijen in dit verhaal, de powerraps, met name de zang van Heitham, tegenover de zweverige, etnische zang van Kerstin.
De ruim anderhalf uur durende set klonk spannend, intens, gebald, meeslepend, groovy, dansbaar en jawel nostalgisch. Het mengt hun muzikale stijlen en hun creativiteit met het rechttoe- rechtaan, harde geluid.
Die oudjes zijn onmiskenbaar sterk in het begin van de set; al twee sterkhouders, het bezwerende “States of mind” en het dynamische “Switch” , die de dansspieren prikkelden. Het kon ook snedig, direct, snel, gebald klinken met openers “Devoid” en “Resistance now”, toepasselijk een vingerwijzing van wat er om ons heen gebeurt in de wereld, met de middelvinger omhoog, die onze weerbaar-en strijdvaardigheid aanwakkerde.
De songs zijn omgeven door die wisselende en aanvullende zangpartijen en de elektronica, die kleur geven aan het materiaal. Erna werden we wat meer gedropt in een broeierige doorsnee van hun carrière met “So refined”, “Adrenalin” en “2,3 clear”.
Het nieuwe vindt z’n weg doorheen hun oeuvre en toont aan dat Senser nog niet godvergeten is; “Full body rebellion” en “Black division” begeesterden ons sterk. Een mooi drieluik vormde “No comply” en de singles “The age of panic” en “Reject” , waarmee het allemaal begon voor Senser, dynamiek en verbondenheid van weleer, die opborrelden en nog altijd hun plaatsje verdienen in het muziekarchief.
De set werd o.m. besloten met een eerbetoon aan hun hiphop vrienden Public Enemy met “She watch channel zero” , die zij in een goed rockende versie speelden en in een Black Sabbath “Paranoid”- riff.
Senser klonk zonder franjes en deed de 90s revival herleven. Nostalgisch eigentijds eigenwijs, oud en nieuw, die elkaar in die crossover vonden en kruisten, maar met minder draagwijdte voor een breed publiek. Alvast hoedanook tevredenheid hen eens terug te hebben gezien.
Support Mixed Waste is er één uit onze regio , die een onstuimige sound speelden van punk, noise en wave, die ergens de muzikale wereld benadert van een Pixies, Fontaines DC, Shame, Idles en ons eigen Sons.
In allerhande muzikale kronkels hoorden we het snedige gitaarspel, de vettige keys en een schreeuwerige zangpartij, een potpourri die het aangenaam (ont) spannend maakte. Een leuke opwarmer.
Neem gerust een kijke naar de pics
Senser
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9051-senser-06-03-2026?Itemid=0
Mixed Waste
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9052-mixed-waste-06-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Few Bits – albumvoorstelling - Few Bits zijn meer dan ooit terug. Een schitterend optreden met smaakvolle songs gespeeld door ras muzikanten
Wave A Way + Few Bits
Wave A Way is een vrij recent opgerichte band door Jorik Van den Bosch (o.a. ex-Mooneye) en Muriel Boulanger (o.a. Muri). Hun eerste single (“Weightless”) zag vorig jaar in juni het levenslicht. Eind 2025 kwam “Gold” uit. Nu speelden ze hun EP die ergens eind dit jaar moet uitkomen.
We hoorden interessante dream/indiepop. Muriel speelt bas en zingt helder terwijl Jorik met de gitaar en de e-bow sfeervolle soundscapes uit zijn mouw schudt. De drums ( Jonathan Callens) die ergens tussen pop en jazz aanleunen en de stijlvolle keys (Matthias Dewilde) maken het plaatje compleet.
Few Bits kwam hun derde album, ‘Brick Houses’, voorstellen dat in 2025 verscheen bij MayWay Records. Hun vorig album ‘Big Sparks’ dateert intussen al van 2016. Dit album opende veel deuren en ze speelden o.a. in het voorprogramma van The War On Drugs en The Lemonheads. Toen Karolien Van Ransbeeck moeder werd ging de band in pauze. Maar het begon een tijd geleden te kriebelen en zo werd de band terug nieuw leven ingeblazen.
Karolien verscheen in een glitterbroek en het doek achter de band was zilverkleurig. Het had allemaal iets feestelijks.
De set werd geopend met drie singles uit hun nieuwe album. Het titelnummer “Brick Houses”, “Future Dives” en “Strongest Girl”. “Brick Houses” doet qua stijl en sfeer wat aan Fleetwood Mac denken terwijl “Future Dives” een eerste hoogtepuntje is. Op “The Strongest Girl” tonen ze hun muzikale kunnen en is Warhaus of Cigarettes after Sex nooit ver weg. Deze band bestaat uit fantastische muzikanten. Het samenspel van de twee gitaristen (Tim Coenen en Steven Holsbeeks) knettert bij momenten, de samenzang tussen Karolien en de uitstekende backing zangeres blend mooi en daarnaast is het basspel van Peter Pask een feest voor het oor. De drums van Lemmens en de keys van Jacobs maken het plaatje compleet.
Karolien verontschuldigde zich omdat ze niet zo goed is in bindteksten maar zolang ze alles aan dit niveau op een podium brengt liggen wij daar niet van wakker. De set werd trouwens mooi opgebouwd. Naargelang de vordering van de set werd het tempo wat opgedreven en kwamen ook nog wat oude songs voorbij zoals “Summer Sun” en “Starry Eyed” uit ‘Big Sparks’. Ook “Come on Home” uit hun debuutplaat van 2013 kwam aan bod. Er werd geëindigd met het schitterende “Nowhere in Love” en “Do Your Best”.
Tijdens de (terechte) bisronde kregen we “One Night Friend”, “Love No Hate” en het speelse “Pick Up”.
Na het zien van Few Bits begrijp ik waarom The War on Drugs hen al twee keer in het voorprogramma heeft gevraagd. Kwaliteit, sfeer en eigenheid maken hen live tot een heuse beleving.
Setlist 1. Brick Houses 2. Future Dives 3. Strongest Girl 4. Unreal 5. 22 Weeks 6. Summer Sun 7. Starry Eyed 8. Come On Home 9. People 10. Big Sparks 11. Nowhere in Love 12. Do Your Best
Bis 13. One Night Friend 14. Love No Hate 15. Pick Up
Organisatie: Democrazy (ism MayWay Records)
Sprints - Punk met vuist en hart
Ierland blijkt de laatste jaren een broeierige voedingsbodem voor scherpe gitaren en nog scherpere meningen. Bands als Fontaines D.C. en The Murder Capital gingen al stevig van start, en uit dezelfde scene sprint SPRINTS nu zelfverzekerd naar voren met compromisloze punk en eerlijke, soms verrassend hoopvolle lyrics.
Met een occasionele opgestoken middelvinger en gebalde vuist drukken ze ook op hun tweede langspeler ‘All That Is Over’ (2025) hun eigen stempel verder door. En met succes: een goed gevulde Orangerie stond klaar voor hun tweede Belgische passage, benieuwd of de Ieren opnieuw een stevige eindsprint konden trekken.
Het startschot van de avond werd gegeven door Marathon. De vijfkoppige band uit Amsterdam kan al enkele adelbrieven voorleggen en situeert zich muzikaal ergens tussen post-punk en shoegaze. Waar het ene moment echo’s van DIIV opdoken, klonk het elders dan weer naar The Murder Capital. Toch bleef de band voldoende eigen om te blijven boeien doorheen hun korte set. “Tired” bleek een hoogtepunt van hun kunnen, terwijl ze tijdens “Shadow Raised Star” plots een zwalpende uitbarsting lieten horen. De vocals zaten niet altijd even strak in het gareel, maar dat stoorde nauwelijks. Marathon zette een stevige eerste kilometers neer en warmde het publiek degelijk op voor de hoofdact.
Na een korte pauze met oude jazz- en folkklassiekers doofden de lichten opnieuw. Een kleine lullaby op tape kondigde de komst van SPRINTS aan. Drie muzikanten namen plaats, terwijl frontvrouw Karla Chubb zich opstelde achter een statief gedrapeerd met een Palestijnse vlag.
Het pulserende begin van “Something’s Gonna Happen” maakte meteen duidelijk dat ons iets bijzonders te wachten stond. Met de snedige doordenker “Descartes” en het daaropvolgende nummer kwam de zaal al snel in beweging. “Feast” en vooral “Beg” duwden het gaspedaal nog wat dieper in, waarna de band de snelheid nauwelijks nog liet zakken.
Al vroeg kreeg het publiek een compliment van Chubb: Brussel was volgens haar al een pak enthousiaster dan Parijs een paar dagen terug. De zaal nam dat met plezier ter harte en ging nog een versnelling hoger tijdens het breekbare maar hitgevoelige “Shadow of a Doubt”. Een meer persoonlijke inkijk – of was het eerder een protest? – volgde in “Coming Alive”. Met het meezingbare “Literary Mind” leek de band even op adem te komen, al gold dat duidelijk niet voor het publiek. Met de microfoon zwierend zweepte Chubb iedereen opnieuw op tijdens “How Does the Story Go?”, het explosieve “Heavy” en de zuivere punkslag van “Cathedral”. Flarden van The Germs, Dead Kennedys en IDLES passeerden daarbij even langs de zijlijn.
Toen Chubb het publiek opriep tot een grote moshpit, werd die instructie zonder aarzelen uitgevoerd. “Up and Comer” veranderde de zaal in een zweterige massa. Tijdens “Need” leek de Orangerie plots even op een modderig festivalveld: eerst een sitdown, daarna een uitbarstende mensenzee. Alsof dat nog niet genoeg was, klom Chubb vervolgens op de PA om van daaruit een kletterende versie van “Deceptacon” in te zetten, waarna ze crowdsurfend weer richting podium werd gedragen.
Niet alleen muzikaal staat de frontvrouw er, ook wanneer ze haar bindteksten brengt, laat ze een diepe indruk na. Haar woorden over hoop en volharding – ondanks oorlog, haat en angst – gaven “Desire” extra lading. De dreigende akoestische intro groeide uit tot breekbare garage rock en mondde uiteindelijk uit in alles verslindende punk. Eerst muisstil, daarna een collectieve krop in de keel. Slotsong “Little Fix” voelde minder als een finishlijn en meer als een laatste gezamenlijke sprint. Opvallend moment: een vrouwelijke fan mocht even het gitaarwerk van Chubb overnemen en deed dat met zichtbaar enthousiasme.
SPRINTS leverde zo een memorabel concert af van een band die duidelijk haar tempo gevonden heeft. De set was opzwepend, intens en overtuigend van begin tot eind. Zweterig en licht uitgeput probeerde het publiek nog een bisronde los te weken, maar zelfs zonder extra meters was de prestatie duidelijk. De verwachtingen werden ruimschoots ingelost en als dit het huidige tempo is, dan ligt er nog een lange en veelbelovende loopbaan voor hen.
Setlist: Something's Gonna Happen – Descartes – Feast – Beg - Shadow of a Doubt - Coming Alive - Literary Mind - How Does the Story Go? – Heavy – Cathedral - Up and Comer – Pieces – Need - Deceptacon (Le Tigre cover) – Desire - Little fix
Organisatie: Botanique, Brussel
Sprints - Explosieve postpunk
Terwijl onze noorderburen steevast hun meest platte en puberale popartiesten naar onze festivals sturen (Goldband, Merol, Roxy Dekker, Froukje, MEAU,…) hebben ze nochtans wel degelijk fijne bands in hun arsenaal zitten, maar deze worden om onbegrijpelijke redenen onder de radar gehouden. Wij houden bijvoorbeeld enorm van bands als Lewsberg, Tramhaus en Rats On Rafts, om er maar enkele te noemen. Allemaal bandjes die eerder in de underground vertoeven en geen weides laten vollopen met jankende bakvissen, maar wel een veel boeiender repertoire aan te bieden hebben dan de hier eerder opgenoemde banale of carnaveleske acts.
Neem nu Marathon, een heerlijke band als je ’t ons vraagt, maar heeft iemand dat eigenlijk al door? Hun speelveld situeert zich ergens tussen post-punk en shoegaze, een wereld waarin doorgaans de Britten uitblinken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat Marathon bij momenten zeer Brits klinkt, maar het is hoegenaamd geen lauwe kopie van al die frisse Britse post-punk bandjes.
Daarvoor heeft dit Nederlandse vijftal te veel sterke songs in de etalage, en met maar liefst drie gitaren in de aanslag klinken die al wel eens overweldigend. De echo’s in “Tired” of de shoegaze gitaren in “Shadow Raised A Star” bijvoorbeeld, het zijn avontuurlijke en energieke uitspattingen die de sound van Marathon indrukwekkend maken.
Marathon moest het hier stellen met amper een half uurtje, waarin ze het beste uit zichzelf persten. Wij hadden het hoegenaamd niet erg gevonden als dit wat langer had geduurd. Alleszins eentje om te onthouden.
Bands met furieuze dames die de punkspirit in de genen dragen, zo zijn er nogal wat op vandaag, en ze hebben allemaal bijzonder veel pit en animo in hun koker, check Amyl & The Sniffers, Lambrini Girls, Die Spitz, Wet Leg en Panic Shack.
Een band die zeker thuishoort in dat rijtje is Sprints, met de frontale en krachtige Karla Chubb aan het roer, een frontvrouw met heel wat passie overtuigingskracht. In al haar enthousiasme kost het maar weinig moeite om een knetterend vuurtje aan te steken.
Sprints zette de set in met “Something’s Gonna Happen”, en daar was geen woord van gelogen. Er hing meteen buskruit in de lucht en met “Descartes” kwam de band al vroeg op kruissnelheid.
In “Beg” werd dan tijdelijk wat gas teruggenomen, het bleek wel een eerste hoogtepunt van de avond, maar zeker niet het enige. “Shadow Of A Doubt” was er ook zo eentje, of hoe een voorzichtige intro zich ontpopt tot een bruisende en extatische mokerslag van een song. Ook het snerende “Heavy” barstte open uit al zijn poriën en in “Up and Comer” zette Karla Chubb een heuse circle pit in gang.
Met de vlammende punkkopstoten “Pieces” en “Need” schakelde ze nog enkele tandjes hoger en tijdens de geweldige cover van “Deceptacon” (van Le Tigre, na Bikini Kill de tweede band van het grote voorbeeld en riot-girl icoon Kathleen Hanna) smeet ze zichzelf met volle overgave in het gewoel.
Een prachtig “Desire” werd ingezet met een zeldzame akoestische gitaar en mocht dan verder openbarsten op een driftige basriff. Niet evident, trouwens, die basgitaar, want Sprints had in laatste instantie in allerijl een nieuwe bassiste laten aanrukken om deze Europese tournee te kunnen aanvatten. De dame in kwestie had in een tijdspanne van 5 dagen zo een kleine 20 songs moeten aanleren, het concert in de Grand Mix bleek trouwens haar vuurdoop te zijn. Maar daar was weinig van te merken, ze begon misschien wat aarzelend maar was algauw even sterk dreef als haar nieuwe collega’s.
Het roerige gezelschap liet met de geweldige knaller “Little Fix” de boel nog één keer ontploffen, een uiterst opwindende finale van een bijzonder snedig en zeer levendig concertje.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Dolfijntjes – Hier kom je niet van een kale muzikale reis terug!
De Dolfijntjes en bvba Vandamme
Vorig jaar liet Willem Vermandere ons weten dat hij ermee ophoudt en dat is een hele jammere zaak. Hiervoor brachten onder andere Wannes Cappelle met het Zesde Metaal en heel wat vrienden/collega’s een ode aan hem in het pittoreske Lauwe en dat was geweldig, warm, mooi en eervol. Aangezien we ons momenteel in hetzelfde genre bevinden, konden we ons geen betere combo bedenken voor vanavond.
De mannen van het hoofdprogramma, De Dolfijntjes, hadden de muziek ontvangen van bvba Vandamme en vonden dit ideaal passen als voorprogramma, … zo geschiedde …
bvba Vandamme - Normaal met vijf maar vanavond als trio komen Sam, Wannes en Jozef het podium op. Weinigen in de zaal kennen deze groep en enkelen zijn de avond nog aan het starten in de zaal ernaast, maar wie er was, werd gelukkig. Het is een authentieke West-Vlaamse folkband en kleinkunstgroep met teksten door Sam Vandamme geschreven, die vanuit de buik komen en in de Roeselaarse/Izegemse streektaal. Ik vind dat je de teksten kan omschrijven als onopgesmukt, ongekunsteld en eerlijk.
Hier horen we nummers uit hun eerste plaat ‘Alabadine’ (2024) en uit de nieuwste plaat ‘Waterlanders’ die wordt voorgesteld op 18 juni in CC De Spil in Roeselare.
“Barrevoets” (nieuw) - “Ip Boane” - “’t Ende van de Rit” - “Ik zie joe geirn” (nieuw)
Het volgende jolijke nummer werd ook opgepikt in het derde seizoen van de politiereeks ‘Chantal’, “Smit mie moa were”.
Dit is oprecht een band om in de gaten te houden. Vorige zomer nog in het Gentse Baudelopark en hopelijk komende Gentse Feesten terug. Allen naar De Spil dus binnenkort.
Dolfijntjes 'Voorlaatste Afscheidstournee'
De Dolfijntjes zijn een heel bijzonder allegaartje tesamen die hun plaats op het podium momenteel meer dan verdienen. Bij een optreden van deze zeven mannen vergeet je even alles en vooral hun West-Vlaams absurdisme en speelgenot doet deugd.
De twee Wimmen (Opbrouck en Willaert) hebben deze gezellige gekke groep in de jaren ’90 eerder als grap opgericht maar ze zijn ondertussen uitgegroeid tot een gevestigde waarde.
En de fans, zij kunnen voldoende uit volle borst de grote hits woord voor woord meebrullen, en -zingen.
Tot hier de theorie want met “Monique” vliegen ze er direct in en wij ook allemaal. Wel jammer voor Monique dat haar heup van plastiek is, gelukkig is haar auto een automatiek, en dat is de absurde humor voor de komende twee uur!
“Petit Requiem” en het nieuwe “Annie” (Annie prepare en Annie is gezond) volgen. Na “Moment” worden de bandleden voorgesteld en blijkbaar is Wim Willaert eigenlijk Cindy... En Dick de drummer van dienst, in gele t-shirt van Lois, heeft zijn eigen nummer.
Oude en nieuwe nummers wisselen elkaar af en “Verre Rien” weerklinkt.
Even later stapt zanger Wim in het publiek gevolgd door de twee koperblazers alsof het een fanfare is op een dorpskermis.
Het is genieten, iedereen spreekt van de energie die ervan af spat. Dit is duidelijk geen groep die een 14-tal nummers komt spelen op routine, neen integendeel, het is alsof hun leven ervan af hangt en dat voelen we als geen ander. Dan komt “Geofrey” en dat is duidelijk ’mee 1 F’ gevolgd door “Marche en Famenne”
Als ze dan kort afgaan en terug opkomen mogen we nummers verwachten van Marva en Conny Konings, maar het is eerder hun versie van “A wither shade of pale” van Procol Harum.
Na een goed anderhalf uur meezingen alsof het een karaoke-avond was komen ze nog één keer weer met “Kom toch Were”.
Uitgelaten en volledig voldaan en met schorre stem stappen we allemaal naar de toog in het prachtige gebouw van de HaConcerts.
Ook nadien aan de Merch-stand gingen de t-shirts en petjes met ‘Dlfntjs’ op vlot van de hand.
Als ik daarnet vermeldde dat het speciale gasten zijn dan bedoel ik dat het een rare, niet veel geziene combinatie is van West-Vlaamse folk, pop, rock maar ook koperblazers, accordeon en een heus synthesizer.
Hun meest recente album is, 'Verre Rien' en daar kwamen een viertal nummers uit.
Ga hen zien en je zal niet thuis komen van een kale muzikale reis.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent
De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match.
Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.
De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Prong - Nineties Metal is very much alive
U heeft nog nooit van Harmful gehoord? Troost u, wij ook niet. Beetje jammer misschien, want deze Duitsers hebben in 1995 al hun eerste van 9 albums uitgebracht, en dit blijkt toch stevige kost te zijn die om welke redenen dan ook nooit buiten de Duitse grenzen is geraakt. Feit is dat de heren een stel bronstige noise-metal songs uit hun rugzak toverden waarmee ze geleidelijk aan het publiek beetje bij beetje konden inpakken.
Harmful bleek hiermee een perfecte opwarmer te zijn voor de stormram die hierna het boeltje zou komen platwalsen.
Prong grossiert al vanaf de prille nineties in een soort metal die zich niet inlaat met poses of bombast, maar wel met een potige sound en gortdroge riffs die er keihard inhakken.
Denk aan zielsverwanten als Helmet, Unsane of Corrosion Of Confirmity, allemaal bands die in de prille jaren 90 hun hoogdagen vierden met retestrakke metal die niet vies was van een vette streep hardcore. Bands die net als Prong geen reet gaven om hun imago of opgeblazen stage-acts, maar die op een podium steevast ramden en raasden als een stel losgeslagen bizons.
Prong was in die tijd sowieso één van de vaandeldragers van die straight-in-your-face metal. Met de albums ‘Beg To Differ’ (1990) en ‘Cleansing’ (1994) heeft de band 2 absolute klassiekers op de metalen aardkloot neergepoot, 2 mijlpalen die waren opgetrokken uit een hardvochtig mengsel van trash-metal, noise en hardcore punk. In de set van vanavond greep het trio daarbij vooral terug naar ‘Cleansing’, met maar liefst 9 tracks daaruit.
Na een studieronde van een viertal tracks stelde Prong een gloednieuwe song “Uprising” voor, “Give us some feedback on this one” , opperde frontman Tommy Victor, het bleek een beuker van een song te zijn en meteen de aanleiding voor de crowd om de vlam in de pan te steken en die er voor de rest van de set niet meer uit te halen.
Daarna volgden de hoogtepunten elkaar in ijltempo op met verschroeiende tracks als “Rude Awakening”, “Broken Peace” en “Test”. En natuurlijk ging het dak er volledig af toen Prong uitpakte met de primaire moordlustige monsterriff van “Beg To Differ”, één van hun allereerste visitekaartjes, een klassieker die het label ‘onsterfelijk’ heeft meegekregen. Maar hiermee was Prong hoegenaamd nog niet uitgezongen, de band raasde zonder weerga doorheen kopstoten als onder meer “Unconditional”, “Another Wordly Device”, “Who’s Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” en “Prove You Wrong” om dan uiteindelijk pas na 2 uur (!) en zo een slordige 25 tracks af te klokken.
Gedurende de ganse avond had de ketel onder niet aflatende stoom gestaan, de fans én de band smulden ervan. Samen hadden ze hier voor een onvergetelijke, roerige en uiterst energieke concertbeleving gezorgd.
Nineties metal was very much alive.
Neem gerust een kijjkje naar de pics @Wim Heirbaut
Prong
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9053-prong-07-03-2026?Itemid=0
Harmful
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9054-harmful-07-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.
Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.
Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang
Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen. Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!
The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”, die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.
In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.
Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!
The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Heaven Shall Burn – Loeihard beukend op de muzikale verjaardagspiñata
Wie Heaven Shall Burn op Graspop zag afgelopen editie, moest zich toen wellicht tweemaal de ogen uitwrijven. Ziekte noopte vertrouwd gezicht Marcus Bischoff er namelijk toe om verstek te geven, waardoor Britta Görtz tijdelijk insprong als brulboei van dienst.
Eens Bischof weer fit was, werd Görtz, heden ten dage zangeres van Hiraes, bedankt voor bewezen diensten en ging de band verder met de gewoonlijke line up. Juist op tijd om dit jaar met hun verjaardagstoernee ‘Heimat over Europe tour 2026’ ons gezellige continentje op stelten te zetten.
De band bestaat 30 jaar en nodigde voor de gelegenheid enkele klinkende namen uit de death metal scene uit om mee het geweld(dad)ige muziekfeest vorm te geven: Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect.
De Ancienne Belgique leende zich uitstekend als feestlocatie. Toeters en bellen waren er niet, de spreekwoordelijke knallen en zangstondes des te meer.
Aangezien er vier bands speelden die avond, mocht Frozen Soul omstreeks 18:15 de bühne al bestijgen. Wie dacht dat de feestcarrousel door de Texanen zacht op gang getrokken zou worden, was eraan voor de moeite. Het met mondjesmaat binnenstromende publiek kreeg rauwe death metal voorgeschoteld die de feesthoedjes van de hoofden blies. Eens bekomen van de kickstart was het voor velen niet moeilijk om zich te wentelen in de kille tonen van Frozen Soul. Hier en daar werd er zelfs poging gedaan tot een eerste circle pitje en vonden de eerste crowdsurfers de weg richting podium. Voornamelijk opener “Encased in Ice” en “No Place of Warmth” konden ons wel bekoren. Bloederige filet pur voor de liefhebbers van het genre.
Met The Black Dahlia Murder werd het tempo opgevoerd en kregen we iets snedigere en melodieuzere wijn uit hetzelfde vaatje. De band, vernoemd naar de moord op Elizabeth Short a.k.a. Black Dahlia in 1947, mag intussen 25 kaarsjes uitblazen en eiste daarom ook een deel van de taart op in Brussel. De Amerikanen hadden lak aan een statisch publiek en deden er ook alles aan om beweging in de zaal te krijgen. Met o.a. “Kings of the Nightworld”, “Nightbringers” en “Utopia Black” werd de temperatuur in de Brusselse muziektempel aardig de hoogte ingedreven.
The Black Dahlia Murder is en blijft wat ons betreft een vaste waarde binnen het genre. Op
naar het volgende zilveren jubileum!
The Halo Effect, de Zweedse supergroep gevormd uit voormalige leden van In Flames, had geen moeite om de intussen volgelopen Ballroom (lees: de grote zaal met afgedekte balkons) verder van sfeer en gezelligheid te voorzien. Dat de melodieuze death metalband hoge toppen scheert aan het zware metalenfirmament was te zien aan de vele fans die gedwee uit de hand aten van de immer sympathieke zanger Mikael Stanne. De extra gelaagdheid en nagenoeg muzikaal-technische perfectie tilden het niveau van de avond zichtbaar naar een nieuwe hoogte.
Openen deed de band met “March of the Unheard”, voorafgegaan door de muzikale intro “This Curse of Silence”. De gestage opbouw van deze combo was als een goed gereviseerde motor die aangezwengeld werd en niet meer stil viel doorheen de set. Uit de twee studioalbums en EP die de band al voortbracht, werd een evenwichtige set gedestilleerd waarbij vooral “Detonate”, “Gateways” en debuutsingle “Shadowminds” blijven nazinderen. De Zweden wonnen ongetwijfeld nieuwe zieltjes in Brussel.
Omstreeks negenen was het dan eindelijk tijd aan top of the bill Heaven Shall Burn om het publiek verder waar voor hun geld te geven. De extreme metalband vierde hun 30-jarig bestaan op hun gekende manier en beukte loeihard op de verjaardagspiñata die denkbeeldig in de zaal ging.
Dat de Duitsers hun stempel wilden drukken op de avond en zeker niet van plan waren om een Urbanusgewijs ‘ge-moogt-naar-huis-gaan’ gevoel te willen creëren, bleek al snel toen “War is the Father of All” als amuse-bouche geserveerd werd. Het recente lied, te vinden op hun laatste album ‘Heimat’, werd oorspronkelijk gemaakt om de oorlogsslachtoffers in de Oekraïneoorlog te eren. Er werd ook nog eens expliciet aandacht gevestigd op die oorlog alvorens “Armia” in te zetten, een lied verwijzend naar het Poolse Thuisleger in WOII dat zich in dezelfde situatie bevond als het Oekraïense leger nu. Niet enkel de Oekraïense soldaten kregen een shout out, want ook bands als Liar en Length of Time werden tijdens de set bejubeld omwille van hun invloed die ze hadden op de band.
Iets voorbij de helft van de set werd veranderde het optreden in een muzikale wervelwind die bezwerend genoeg was om zelfs een koningscobra het hoofd dol te maken. Zo werd o.a. “Endzeit” gevolgd door “Black Tears”, de magistrale cover van Edge of Sanity, en volgde daarna ‘meespringer’ “Übermacht” als kers op de taart.
Als toemaatje kreeg Brussel nog publiekslieveling “The Weapon They Fear” en “A Whisper from Above”, een mooie combo van oud en nieuw werk die de fans extatisch achterliet.
Heaven Shall Burn trakteerde de AB op een verjaardagsfeest dat zijn gelijke niet kent. We kregen zoals verwacht en gehoopt geen salonfähig gebeuren maar een goed uitgekiende slooptocht doorheen het oeuvre van de band.
En wat betreft de intussen goed uitgemolken verjaardagsmetaforen, hier nog een uitsmijter: de muzikale verjaardagstaart die Heaven Shall Burn serveerde, werd vakkundig in ons gezicht geworpen en wij… wij smulden gretig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Heaven shall burn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9057-heaven-shall-burn-05-03-2026?temid=0
The Halo Effect
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9058-the-halo-effect-05-03-2026?ltemid=0
The Black Dahlia Murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9059-the-black-dahlia-murder-05-03-2026?ltemid=0
Frozen Soul
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9060-frozen-soul-05-03-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
