Madou - Iets en Niets van Weemoed 40 jaar later …
Madou, een verborgen parel van verguisde Belpopweemoed, ontroert van uit het leven gegrepen gevoelens en emoties. Na een stilte van wel veertig jaar is Madou terug bovengronds . De band rond Vera Coomans en vroegere Rum partner Wiet van de Leest is gerestyled met drie jonge gasten, waaronder zoonlief Thomas Devos . Madou is back met de nieuwe plaat ‘Is er iets’ (wat een return trouwens!), die op gejuich werd onthaald en hen terecht, in de linie van de radio en het clubcircuit bracht.
Na enkele optredens in zaal en op festivals (waaronder Festival Dranouter) werden we een goed uur lang volledig ondergedompeld in een herfst-melancholisch sfeertje, dat mysterieus als warm dreigend durft te klinken.
Waar Madou begin eighties onterecht werd verdrongen, dan zijn ze nu gerespecteerd voor die donkere, herfstige, fijngevoelige, pakkende melodieën door het zachtmoedig gitaargetokkel, de bedwelmende drums, de warme keys en de integere vioolpartijen. De sound is intiem, ingenomen, sober, bouwt op en kan op die manier voller, intenser zijn.
Madou brengt ‘oud Madou’ en ‘nieuw Is er iets’ samen. Hier sijpelt weemoed, verlating, de donkerte, de leegte, een ‘soort murder ballad’ gevoel door in het ingenomen materiaal.
In de intro werd het meegegeven als ‘iets en niets’. De eerste nummers, de titelsong van hun return “Is er iets”, “Niets dringt door”, “Het doet geen pijn”, brachten ons meteen in die stemming. De vocals van de goedlachse Vera, geruggensteund door de backing van Thomas, is doorheen de jaren goed bewaard gebleven en doet dus terugdenken aan Marianne Faithfull.
Een sobere, elegante, indringende aanpak overheerst tot (een eerste keer) doorbraak “Witte nachten” wordt aangevat in be-boppende swing en groove ritmes. Het was eerst een beetje te traag voor hen, er werd gas bijgegeven en het nummer kreeg een spannend broeierig rockjasje aangemeten. De registers werden open getrokken , de vijf beleefden er het nodige spelplezier aan en het zittende publiek werd aangenaam verrast en onthaalde hen sterk met deze versie. Wat een ‘up’ momentje!
In die gekende Madou sfeer, kregen we een interessant RUM nummer “Vannacht”, in een kermistune op de keys , op z’n David Lynchs, hier sijpelde meer dan ooit Nick Cave door met z’n ‘Murder ballads’ , of dat ander oudje “Zeerover Jenny”, cabaresque van aard, refererend aan Kurt Weil/Bertolt Brecht, voorname inspiratiebronnen voor hun poëtische aandoende teksten. De uptempo’s werden tussenin en iets verderop gesmoord met het donkere, sfeervolle “Nachthuis”, “Onderweg” en “Kleine dame”, allen uit het recente ‘Is er iets’ album; en die soms omgeven werd van een zalvende, licht-gevende electrobeat.
“Koude voeten” is een nieuw geschreven nummer, dat intrigeerde door een diepe, repeterende, soms ronkende bas en breder klonk door een popgroove; het onderstreept Madou’s diverse invalshoek. Warmte en kilte vinden elkaar in de comebacksingle “Ronquieres”, een tocht langs het kanaal in de regen, die overtuigde door het brede instrumentarium en de zachtmoedige beats .
Tot slot ontbraken de oudjes “Niets is voor altijd” en een tweede versie van “Witte nachten” niet, nu iets minder snel, maar in een ‘Talk Talk/dumdum’ jasje gestoken door pianoloops, keys en een forser, krachtiger klinkend gitaarspel en drumtics.
Madou werd op respectvolle wijze uitgewuifd. Ze breiden er een aangenaam walsje en een donker gekleurde ‘Gele schoenen’ aan, een mooi, intiem moeder- zoon onderonsje.
Madou is een te koesteren band en wist ons na al die jaren probleemloos te omarmen met hun mooi kenmerkende sound van de schaduwzijde van het alledaagse leven.
Pics Minardschouwburg maart 2022 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/873-madou-25-03-2022.html?ltemid=0
Pics Fest Dranouter 2022 @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4134-madou-2022-08-05.html?ltemid=0
Pics homepag @Wim Heirbaut
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
STIKSTOF - Brusselse hiphopsofties gaan hard in Roeselare
Een nitro intro met een stukje ‘Ambras’ waardoor het publiek likkebaardend naar het vervolg uitkijkt. Eindigen met het strakste “Ambras” om de cirkel rond te maken. Hoe je een optreden volledig naar je hand zet, moet je de jongens van STIKSTOF niet meer leren. Dat is BX zonder fucking L. In Roeselare.
Ondanks nieuw album ‘Moeras’ ademde de set nog steeds familiegevoel. Jazz, Zwangere Guy en de hunnen zien er misschien niet zo uit, maar blijken zo mellow als wat. Als een marshmallow boven het vuur, zo rekten DJ Vega en Astrofisiks de beats tijdens “All Caps” en “Driedubbeldik”. En toen het tijdens “Spiegelbeelden” donker werd en Jazz en Guy om de beurt belicht werden, voelde je het publiek kippenvel krijgen. Met een minimale beat vertellen de twee je hun diepste zielenroerselen. Onze “liefde is passie en die is spontaan”, spitte Zwangere Guy. We konden alleen maar knikken. “Spiegelbeelden” eindigde zoals het gekomen was. Plots en zonder pardon.
Guy weet hoe je bindtekst brengt. Na een verhaal over verslaving en hoe je ervan af geraakt (tip: Familie boven alles), mochten we ons klaar maken voor de raw hiphop. Daarna zetten ze het eerste nummer van de avond in van nieuwste plaat ‘Moeras’. Met “Gele Blokken” voelde je de energie pas echt zinderen door de zaal. Een vlijmscherpe en dreigende beat deed het overwegend jonge volk zin krijgen in moshpits en wall of deaths.
“Frontal” werd kunstig in twee delen versneden. De dreunende herhaling kruipt onder je huid om tot explosie te komen, in deel twee. “Broos” kwam er heerlijk en natuurlijk doorheen gefietst. Bij het spooky “Grondleggers” werd de mist opgetrokken, terwijl Zwangere Guy en Jazz tongtwisters spitten en DJ Vega scratchte à la Herbie Hancock.
Verder hoorden we “Alles Kapot”, waarbij we Guy zagen als expert in het afbreken. Daar deed het publiek gretig aan mee tijdens de volgende wall of death. En hoewel telkens reden tot explosie was, bleek de muziek eigenlijk te ‘gegolfd’ om echt hard op te blijven doorgaan. Afsluiten deed de band met “Ambras”, het orgelpunt van een keiharde en eerlijke set.
STIKSTOF zuigt je in een moeras vol gevoel, waardoor de band bijna een cliché van zachtheid wordt die niet welkom is in de hiphop wereld. Maar als het echt is, dan maakt dat helemaal niets uit. Bij ons ging het binnen als zoete koek.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4487-stikstof-09-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: De Spil, Roeselare ism Maatwerk
Randy Hansen in the loving memory of JIMI HENDRIX - How Close Can You Get?
Het is inmiddels al 52 jaar geleden dat Jimi Hendrix, de meest geniale en invloedrijke gitarist of all times, de geest gaf. Wij waren nog maar net uit de bloemkolen en hebben dus uiteraard de meester nooit in levende lijve kunnen meemaken. We hebben pas jaren na Jimi’s dood de grensverleggende albums ‘Are You Experienced’, ‘Axis : Bold As Love’ en ‘Electric Ladyland’ ontdekt, en daarna de talrijke postume releases en ettelijke live opnames die stuk voor stuk fraaie staaltjes van het genie zijn. Met al dat prachtmateriaal konden wij niet anders dan vaststellen dat Hendrix de Eddy Merckx is van de elektrische gitaar, de absolute en ongenaakbare nummer één. Geen mens die daar ooit nog verandering zal in brengen.
Wij zijn nooit echt gek geweest van zogenaamde tribute acts, maar wat moet een Hendrix-fan doen als die een live beleving van de grootmeester wil opvangen terwijl die al een halve eeuw onder de graszoden ligt ? Dan is daar nog zo een oplossing als Randy Hansen, een wonderlijke gitarist die vrijwel zijn volledige carrière heeft toegewijd aan het oeuvre van zijn grote idool.
En het moet gezegd, Hansen is zowat de verpersoonlijking van Jimi. De toewijding zit hem niet alleen in de gitaar, maar ook in de act, de looks, de bezieling en de overgave. Hansen zit gewoon helemaal in de huid van Hendrix, er is enkel wat kleurverschil.
Hendrix was uiteraard de beste, maar misschien niet de meest cleane gitarist, hij heeft altijd de gitaar laten scheuren, gieren en spetteren op zijn eigen onorthodoxe manier. Hij was geen purist of perfectionist, zijn gitaar werd meer gestuurd vanuit de onderbuik dan vanuit de brains, en dat is wat hem uniek maakte. Randy Hansen heeft zichzelf al die gaves toegeëigend waardoor hij bijzonder dicht komt bij het origineel.
Al van bij opener “Burning Desire” hadden wij het door. Hier stond gewoon Jimi Hendrix op het podium. Een artiest die volledig één was met zijn gitaar en daaruit de meest fabelachtige sound, riffs en solo’s toverde. De psychedelica van de sixties kwam hevig opborrelen in “Are You Experienced”, “I Don’t Live Today” en “If 6 was 9”, niet de meest gekende Hendrix songs, wel hallucinogene pareltjes. Voor de rest zaten er heel wat vertrouwde klassiekers in de set met geniale uitvoeringen van “Hey Joe”, “Foxy Lady”, “All Along The Watchtower”, “Little Wing”, “Purple Haze” en een allesverslindend “Voodoo Chile”. Dit was anderhalf uur magische Hendrix klasse, wat kon een passionele fan zichzelf nog meer toewensen?
Kan u zeggen dat u ooit Jimi Hendrix live heeft gezien ? Wij helaas ook niet, maar godverdomme, dichter dan vanavond zijn we nooit geweest.
Oh ja, we moeten ook nog even dit kwijt, het is tenslotte nog altijd november, de maand om onze doden te herdenken. Vanavond hing immers niet alleen de geest rond van Jimi Hendrix in de Casino, maar ook die van Chris Whitley en Jeff Buckley. Meer bepaald in de set van RAMAN. Een bijzonder talentvolle gitarist die gezegend is met een engelenstem. Hij had genoeg aan een bij momenten lekker scheurende gitaar, een attente drummer en een stel emotievolle pareltjes van songs om ons helemaal te overtuigen. Hier gaan we nog van horen, en liefst zo snel mogelijk.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Randy Hansen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4477-randy-hansen-08-11-22022.html?Itemid=0
RAMAN
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4476-raman-08-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas
Xavier Rudd - Multi-talent imponeert
De Brusselse Ancienne Belgique wacht vol spanning op de komst van ‘s werelds meest sexy vegetariër. Een tsjirpende vogel luidt opener “I Am Eagle” in. Vanavond gaan we vooral kennismaken met ‘Jan Juc Moon’, de recentste plaat van singer-song writer Xavier Rudd. Een plaat waarop hij activistischer dan ooit klinkt en waar hij zijn thuisland Australië een spiegel voorhoudt en de (historische en huidige) ongelijkheden in die maatschappij blootlegt. Klinkt herkenbaar? Wanneer de lichten aangaan komt een enorme zon tevoorschijn, met daarachter een adembenemend decor – eens een arend, dan weer een leeuw. Opnieuw herkenbaar.
Met zijn eighties coupe en enthousiasmerend charisma palmt Xavier meteen het volledige publiek in. “Stoney Creek” en “Energy Song” zorgen voor een kalme start, erna volgen de beats van “Sliding Down A Rainbow”. Hij houdt van de energie van zijn Belgische fans, en trakteert ons allen op een overweldigende versie van “We Deserve to Dream”. Het is ongelooflijk wat hij in zijn eentje allemaal klaarspeelt. Een greep uit de instrumenten die hij allemaal te berde brengt: de Weissenborn-slidegitaar, de akoestische en elektrische gitaar, de basgitaar, de didgeridoo, en de mondharmonica. Allemaal komen ze aan bod, en moeiteloos springt hij van de één naar de andere kant om ons te entertainen op om het even welke manier.
Maar entertainen is niet het enige wat hij doet. Xavier heeft een duidelijke boodschap. Zo gaat “Storm Boy” (vanop het gelijknamige album) over post-kolonialisme en verzoening. Het zijn thema’s die niet alleen aan de andere kant van de aardbol relevant zijn.
Vaak mixt hij ook zijn eigen songs doorheen. We krijgen een medley voorgeschoteld met een uiterst trage versie van “Messages”, gevolgd door “Guku” en afgesloten met een iets snellere “Messages”. Een mooi cirkeltje. De multi-instrumentalist gaat zorgvuldig te werk, en doet dus ook recht aan deze oudere nummers vanop de twee doorbraakplaten uit begin de jaren 2000: ‘Food in the Belly’ en ‘Dark Shades of Blue’.
Plotsklaps schakelen we een versnelling hoger met de nieuwste hit “Ball and Chain”. Voorprogramma Bobby Alu komt mee rappen tijdens dit uptempo lied terwijl Xavier vrolijk experimenteert met elektronische bliepjes en andere folietjes. De improvisatie slaat aan en Bobby blijft nog enkele nummers hangen, tot Xavier beslist om het opnieuw over de intieme boeg te gooien. Prachtige meezingers als “Come Let Go”, “Spirit Bird”, en het onvermijdelijke “Follow the Sun” passeren de revue en voor we het doorhebben zijn er twee uren voorbijgevlogen.
Afsluiten doet Xavier op zijn geheel eigen, typische wijze: met een persoonlijke boodschap voor twee heel speciale mensen in het publiek. Het bisnummer wordt opgedragen aan de ouders van Théo Hayez, de Belgische jongeman die spoorloos is sinds 31 mei 2019. Hoewel Byron Bay – de plek waar hij verdween – ver verwijderd is van de woonplaats van Xavier in Torquay, raakt het verhaal hem duidelijk ook persoonlijk. Als overtuigd barefooter leeft hij voor, in, en met de natuur, en hij prevelt: “the land has taken this wonderful human being”. Het zal ongetwijfeld een rol van betekenis spelen in het verwerkingsproces van vrienden en familie.
Xavier is een multi-talent, maar in de eerste plaats ook een wondermooie mens. De zon wordt verkleurd in een gelige maan, en op een serene manier nemen we afscheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Live Nation
White Hills - Gitaar in spaarmodus
Ik was ongewoon vroeg vertrokken omdat ik een ware volkstoeloop vreesde, volkomen onterecht overigens, maar zo was ik toch net op tijd om de eerste band, die een half uur eerder dan gepland begon, te zien. S.G.A.T.V. staat voor Sick Guitars And Terror Vision en is op cassette het éénmansproject van Severin Beerli uit het Zwitserse Frauenfeld. Tot mijn niet geringe verbazing ontwaarde ik een vrolijke bende van maar liefst zes man op het podium. Ook mijn vrees voor een pot saaie synthpunk was ongegrond. Met twee gitaristen in de rangen en een eerder beperkt gebruik van synths brachten ze iets wat ze zelf UFO-punk noemen. Het was in ieder geval feestelijke punk met een zanger die zijn teksten prononceerde alsof hij door een megafoon moest roepen. Vrolijk werd ik er wel van maar lang zal het toch niet bijblijven.
Het bijna 20 jaar actieve White Hills uit New York City kende hun moment de gloire in 2010 toen Jim Jarmusch hen uitnodigde op ‘All Tomorrow’s Parties’ in New York dat hij toen cureerde. Het duo blijkt ook bijzonder productief en heeft intussen een onontwarbaar kluwen aan platen uitgebracht waarvan er zo'n zes bij het toch wel gerenommeerde Thrill Jockey verschenen.
Ik zag ze in 2013 nog schitteren in De Kreun maar hun aanhang bleek in The Pit's serieus te zijn afgekalfd. De opkomst was ontstellend laag maar dat lieten de twee niet aan hun hart komen. Er leek op het eerste zicht niet veel veranderd. Dave W. in bloemetjeshemd en Ego Sensation nog steeds in een pakje waarmee ze had kunnen poseren op de hoes van ‘Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band’. Alleen had die laatste haar bas ingeruild voor staande drums maar dat maakte de spektakelwaarde er niet minder om. Geen extra drummer dus en zo moesten ze het met zijn tweeën rooien wat aanvankelijk probleemloos lukte.
White Hills nam een feilloze start met het denderende "The instrumental head", openingsnummer van hun laatste dubbel-lp ‘The Revenge of Heads On Fire’, dat voorzien is van een Stooges drive en weidse Hawkwind gitaren. Het leek een avond vol hypnotiserende spacerock te worden maar tijdens het derde nummer liet Dave W. die stuwende drive los en koos hij voor iets wat meer op artrock leek. Een keuze die ik respecteer maar jammer genoeg kwam het daarna nooit meer echt goed. En dat had vooral te maken met de gitaar van Dave W. of het mankeren ervan. Waar ik hem negen jaar geleden nog een adembenemende gitarist vond, leek zijn gitaar nu wel in spaarmodus te staan. Veel gitaarwerk was net als de bas vooraf opgenomen zodat hij zich niet in het zweet hoefde te werken en zich kon beperken tot enkele effectvolle uithalen. Erger nog, soms was er nauwelijks een gitaar te horen waardoor de focus, veel meer dan vroeger, op zijn zang kwam te liggen terwijl hij waarschijnlijk op de laatste rij stond toen de zangtalenten werden uitgedeeld.
Bij het laatste nummer, het tenenkrullende "Honesty", gaf hij zijn gitaar aan Ego Sensation, die er een resem creepy geluiden uit kneep, en begon hijzelf wat richtingloos door de microfoon te schreeuwen. Een vals slotakkoord van een teleurstellende set met enkele hoge pieken maar helaas ook diepe dalen. Benieuwd of Jim Jarmusch nog steeds fan is.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Wolf Alice - Overrompelende bevestiging van ijzersterke live grunge reputatie
Met al enkele platen onder de arm waarvan ‘Blue Weekend’ (2021) de meest recente is, timmert Wolf Alice gestaag aan naamsbekendheid. Over het kanaal is het viertal immers al een volgroeide sterke grungeband met een uitstekende live reputatie. In België duurde het enige tijd maar met deze passage in La Madeleine bevestigden ze hun ijzersterke waarde.
Nog voor het gitaargeweld uitbrak, was daar Kevin! (met uitroepteken) om het publiek op te warmen. De broer van Ellie Rowsell, frontvrouw van Wolf Alice, bracht een mix van jolige folk riedels en licht zweverig bedroompop. Nu eens Mount Eeri of Adam Green, denk aan de sloppy maar niet valse zang, en dan eens Mac DeMarco. Voor een rock publiek slaagde hij er toch in om hier en daar enthousiaste kreten los te weken en kon hij wel op sympathie rekenen. Hoe hij met hetzelfde enthousiasme het podium opkwam, zo ging hij in een mum van tijd ook dankbaar het podium weer af.
De joligheid van het voorprogramma maakte al snel plaats voor strak gespannen verwachtingen eens Wolf Alice de trappen kwam afgetreden. Het publiek, toen al dolenthousiast, kreeg meer dan een glimlach op hun gezicht door sterke binnenkomer “Smile”. Met “You’re a Germ” liet de band zien en horen waar die zo goed in zijn: rustige bijna ingetogen passages afgewisseld met pure grunge uitspattingen. Reken daar nog de indrukwekkende vocals van Ellie Rowsell bij die van begin tot eind loepzuiver klonken. “Formidable Cool” was met die ingrediënten dan ook voller en overrompelender dan op plaat.
Het nieuwere werk uit ‘Blue Weekend’ klinkt iets verfijnder maar live vielen die niet uit de toon met het ouder materiaal. Het bedrieglijke broze “Delicious Things” en “Lipstick On The Glass” waren uitnodigingen voor het publiek om volop mee te zingen. Datzelfde enthousiasme werd doorgetrokken in “Planet Hunter”, “Space & Time” en het uiterst verbindend “Bros”. Het daaropvolgend drieluikje aan verse nummers moest zeker niet onderdoen. Het akoestisch getinte en indrukwekkend gezongen “Safe From Heartbreak (if you never fall in love)” deed ons even terug op adem komen terwijl meezinger “How Can I Make It OK?” ons warm maakte voor het venijnige uptempo “Play The Greatest Hits”.
Rond “Silk” (over mentale breekbaarheid) blijft steeds een aura hangen door ‘Trainspotting 2’ waardoor het live nog meer kippenvel bezorgde. Het einde van de set werd vervolgens mooi afgewisseld tussen nieuw en oud werk met “Vision of A Life” en “The Last Man on Earth” als een van de ontelbare hoogtepunten. De pletwals mocht dan al langs geweest zijn, toch was er nog bij band en publiek voldoende energie om de boel af te sluiten met het eerder rustige “No Hard Feelings” en uiteraard de publiekslieveling “Don’t Delete the Kisses”.
Alweer leverde Wolf Alice een glansprestatie af waarmee ze niet enkel bevestigen maar ook een enorme sterke indruk nalaten.
Setlist
Smile - You’re a Germ - Formidable Cool - Delicious Things - Lipstick on the Glass - Planet Hunter - Space & Time - Bros - Safe from Heartbreak (if you never fall in love) - How Can I Make It OK? - Play the Greatest Hits - Silk - Feeling Myself - Lisbon - Visions of a Life - The Last Man on Earth - Giant Peach —
No Hard Feelings - Don’t Delete the Kisses
Organisatie: Live Nation
The Sadies - Ook zonder Dallas Good adembenemend
The Sadies + The Hanging Stars
Wat een avond! Een soiree vol verrassingen die me nog lang zal heugen …
Het was al meteen raak met The Hanging Stars uit Londen die me totaal onverwacht compleet overrompelden. Hun vierde en laatste plaat, ‘Hollow heart’, werd opgenomen in de Clashnarrow Studio's van Edwyn Collins in het verre noordoosten van Schotland, naar verluidt de heilige graal van vintage analoge opnameapparatuur, en kreeg veel media-aandacht en lovende recensies. Zelf was ik veel minder overtuigd van die plaat en had bij het beluisteren ervan telkens te neiging om in te dommelen.
Maar het leek wel een andere groep die hier op het podium stond. Ze openden met "Ava", het hypnotiserende prijsnummer van ‘Hollow heart’, en de toon was meteen gezet. Dit was ‘cosmic country’ van de adembenemendste soort: een als honing vloeiende sound die net strak genoeg gehouden werd om het ontsporen te beletten. ‘Cosmic country’, de term werd in het leven geroepen door Gram Parsons, hoewel hij het destijds ‘cosmic american music’ noemde, is de laatste jaren aan een ware heropleving toe.
Wat The Hanging Stars hier lieten horen moet de (onbestaande) definitie ervan wel heel dicht benaderen. Vijf muzikanten die hun instrument perfect beheersten met pedal steel-speler Joe Harvey-Whyte en gitarist Patrick Ralla in de bepalendste rollen. Maar het uithangbord van de band was de erg charismatische en van een heerlijke, licht haperende stem voorziene zanger Richard Olson (akoestische/ elektrische gitaar) die zonder grootse gebaren het publiek aan zich wist te kluisteren. De songs waren, op één enkele uitzondering na, stuk voor stuk pareltjes en diegene die ik kende , klonken een stuk steviger en beter dan op plaat. Als uitsmijter gooiden ze er nog een cover van mijn favoriete Gun Club song, "Mother of earth", tegenaan. Dit fantastische nummer werd in 2001 ook door The Sadies opgenomen en werd door Richard Olson met veel respect opgedragen aan de betreurde Dallas Good.
The Sadies uit het Canadese Toronto mogen 24 jaar na hun eerste plaat stilaan als een monument beschouwd worden en dat niet in het minst door hun opvallende collaboraties. Zo maakten ze platen samen met John Doe (X), Jon Langford, Gord Downie (The Tragically Hip), Neil Young, Neko Case en notoire viespeuk Andre Williams.
Hun laatste plaat, ‘Colder streams’, waarop ook Jon Spencer een handje toesteekt is misschien wel de beste die ze ooit maakten maar noch voor de plaat uitkwam sloeg het noodlot toe. Kort nadat bij hem hartproblemen waren vastgesteld overleed op 17 februari dit jaar totaal onverwacht op 48-jarige leeftijd medeoprichter Dallas Good. Meer dan een kwarteeuw lang vormde hij met zijn broer Travis (beiden zang en gitaar) de spil van The Sadies. Deze tragedie leek dan ook het einde van de groep te bezegelen. Nadat eerder hun optreden op Sjock gecancelled werd, kondigde de band tot ieders verrassing dan toch een nieuwe tournee aan die hen dus ook naar Leffinge bracht. De leegte naast Travis Good moet enorm zijn maar The Sadies, met Mike Belitsky op drums en Sean Dean op bas, trokken zich aardig uit de slag. Meer nog, dit werd een schitterend concert.
Natuurlijk miste ik Dallas Good, zijn eeuwig stoïcijnse blik alleen al maakte hem onmisbaar. Achteraan het podium was een vlag met een iconische foto van de twee broers opgehangen, een mooi gebaar. Er werd geopend met "Stop and start", tevens het eerste en meteen ook het beste nummer van hun laatste plaat, ‘Colder streams’, waarop ook The Sadies ‘cosmic country’ omarmen, zij het dan een wat stevigere soort. Met een verbetenheid die je meestal enkel ziet bij beginnende artiesten beet Travis Good zich telkens vast in zijn songs waarvan er vele uit die laatste plaat kwamen.
Maar ook het oudere werk kwam ruimschoots aan bod en daaruit bleek hoe veelzijdig The Sadies wel zijn. Psychedelica, garagerock, country and western en zelfs uitzinnige folk met een Travis Good op fiddle werden afgewisseld met enkele halsbrekende instrumentals die er ons aan herinnerden dat hij ook een begenadigd gitarist is.
Na een klein half uurtje volgde dan de verrassing van de avond. Plots nodigde Travis Kacy & Clayton uit om hen te vervoegen. Waarop het Canadese folk/roots duo, waar ik al jaren wild van ben, effectief het podium op wandelde om er de rest van de avond te blijven. Het concert kreeg meteen een andere wending want het gat dat Dallas Good achterliet werd nu gevuld. Kacy, af en toe op akoestische gitaar, zorgde voor een sensuele tweede stem terwijl Clayton met een verrassend stevig klinkende gitaar voor een vollere sound zorgde.
Eén keer mochten alle spots op Kacy gericht worden toen ze ons ontroerde met een angelieke vertolking van "Fist city", een song van de ons onlangs ontvallen Loretta Lynn. Later volgde nog een opmerkelijke cover met "Wasn't born to follow", een nummer van Carole King dat ze ook opnam met haar kortbestaande groep The City maar veel bekender is in de versie van The Byrds.
Verder bleef het parels regenen kriskras geplukt uit het omvangrijke archief van The Sadies. Na een erg lange set vond Travis Good toch nog de energie om een drietal bisnummers af te werken.
Tijdens het laatste, "Dark eyes", een Spaans aandoende instrumental, haalde hij nog eens alles uit zijn Gretsch-gitaar door voor elk couplet een versnelling hoger te schakelen. Een spectaculair slotakkoord van een memorabel optreden dat ongetwijfeld in de annalen van De Zwerver gegrift zal staan. De afwezigen hadden weer eens ongelijk maar het leidde er wel toe dat we dit in de intieme setting van het café mochten meemaken.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Psychonaut slaat AB BOX murw bij albumrelease
Voor de officiële release van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’ mocht Psychonaut in de alom geliefde tempel AB aantreden, altijd een belevenis voor een band die nog in volle opmars is. Het concert was trouwens al weken op voorhand uitverkocht, het leek ons dus een beetje eigenaardig dat men het Mechelse metal-trio geen volledige AB zaal gunde in plaats van een overvolle AB Box, ze zouden gegarandeerd het ganse kot met de vingers in de neus uitverkocht hebben.
Maar soit, de set van vanavond was zonder meer een unieke ervaring, zowel voor de band als voor de uitzinnige crowd.
Dat de nieuwe plaat een stel bronstige en naar Psychonaut normen vrij korte beukmetal-songs in de aanbieding heeft mocht blijken met de briesende vertolkingen van “Interbeing”, “All Your Gods Have Gone” en “A Pacifist’s Guide To Violence”. Stuk voor stuk botergeile brokken metal die met een verschroeiende intensiteit de AB terroriseerden.
De nieuwe songs beten ons keihard in de kuiten, maar het was toch een oudje die het kippenvel op onze armen voor de eerste keer deed rechtstaan. Meer bepaald het prachtige en gelaagde “Sananda” dat hier zijn albumversie (op ‘Unfold The Gold Man’) met verve oversteeg en ons zodanig naar de keel greep dat we onze buurman spontaan een tongzoen wilden draaien (toch net niet gedaan, je weet maar nooit tot wat zoiets kan leiden).
Het kippenvel kwam een tweede keer recht toen op het wonderlijke “Violate Consensus Reality” Stefanie Mannaerts (Brutus) van achter de coulissen kwam opdagen. Ze kwam haar beste Chelsea Wolfe-beentje bijzetten en zette Psychonaut aan tot een kolkende, bruisende en adembenemende moordsong die minutenlang tegen onze hersenpan timmerde, ronduit geweldig.
Psychonaut stapte eruit met nog een oudje, een fenomenaal “The Fall Of Consciousness”, ondertussen uitgegroeid tot een ware klassieker. Een machtig punt achter een moordend concert waar we maar één ding op aan te merken hadden. Veel te kort.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4469-psychonaut-04-11-2022.html
Huracan
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4468-huracan-04-11-2022.html
Libraem
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4467-libraem-04-11-2022.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wet Leg - Girlpower met de nodige uppercuts!
Wet Leg, de band rond het springerige duo Hester Chambers en Rhian Teasdale, die in 2021 een grote hit scoorden, “Chaise Longue”, is op korte tijd uitgegroeid tot een ware hype. Na het uitbrengen van een paar singles nam de band in april 2022 hun debuut op. Deze schijf werd overal zeer goed ontvangen.
Wij zagen ze al live op Les Nuits Botanique eerder dit jaar. We bleven toen helaas lichtjes op onze honger zitten. "We zagen dus vooral een band met een zeker potentieel, maar compleet bevestigden ze nog niet . Met wat humor vingen ze het goed op, relativering is hen niet vreemd." , schreven we; het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
Tijdens de najaarse clubtour waren ze o.m. in Lille, Aéronef, lees gerust hier .
In een compleet uitverkochte Trix bracht Wet Leg een veel te korte set van amper een uur, ze tekenden alvast voor ‘girlpower met de nodige uppercuts’!
Ook bij de openingsact Coach Party (****) hadden we die girlpower. De band moest inspanningen leveren om het publiek te overtuigen; ondanks de beweeglijke frontvrouw, die het publiek direct betrekt bij hun materiaal, zijn de reacties eerder apathisch.
Coach Party drukt vervolgens het gaspedaal compleet in en de registers worden volledig open getrokken, met als gevolg een verschroeiende, wervelende finale.
Voor hun niet aflatende werkethiek geven we Coach Party dat ietsje meer. Verdiend!
Wet Leg (****) is gegroeid. Er is wellicht nog steeds een zekere bedeesdheid, waar niets mis mee is, maar de band staat toch meer zelfverzekerd op het podium. Een zeer spraakzame Hester maakt samen met haar bandleden grappen en grollen, tot hilariteit van de fans. Ze spreekt haar publiek voortdurend aan en ontpopt zich naast een zangeres, met een heel hoog, sterk stembereik, meer en meer tot een charismatische klasse entertainer.
Het duo Hester en Rian trekt uiteraard, met hun danspasjes en gezapige manier van spelen, de aandacht naar zich toe. De muzikanten, ja, er zijn ook mannen in deze band, krijgen evenzeer ademruimte. Wet Leg is stapsgewijs uitgegroeid tot een sterk geoliede machine waar iedereen dezelfde kant uitkijkt .
De set werd bijzonder vuurkrachtig ingezet met “Being In Love” en “Wet Dream”. Direct werd het publiek bij de lurven gegrepen. Het aanstekelijke “Ur Mum” hield ons bij de leest.
Soms gaat het zelfs de wat meer ingetogen kant uit. Maar de rode draad zijn de lekkere gitaarriedels, met die girlpower die ons doet terugdenken aan bands uit de jaren '90.
Met een verschroeiende “Chaise Longue” wordt de set definitief afgesloten. Spijtig genoeg ontbrak een bis, maar goed, Wet Leg staat er nu als band en werd enthousiast onthaald.
Setlist: Being in Love //Wet Dream //Convincing //Supermarket //It's a Shame //Obvious //Oh No //I Want to Be Abducted (by a UFO) //Ur Mum //I Don't Wanna Go Out //Too Late Now //Angelica //Chaise Longue
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
wet leg
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4462-wet-leg-04-11-2022.html?Itemid=0
coach party
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4466-coach-party-04-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Bon Iver - Pure klasse mag op zich laten wachten
Ruim drie jaar. Dat is het verschil tussen de start van de ticketverkoop en het effectief plaatsvinden van het optreden van Bon Iver in het Sportpaleis.
Origineel zou het optreden in teken gestaan hebben van het album ‘I, I’, de opvolger van ‘22, A Million’ uit 2016, maar een virus zorgde er voor dat de opportuniteit zich aandiende om ons anno 2022, in plaats van een voorstellingsronde, een ware ‘best of’-show te serveren.
Bon Iver smeet deze tournee setlist elke avond nagenoeg volledig door elkaar. Met de voortreffelijke catalogus aan tracks is dit natuurlijk mogelijk, maar het is wel iets dat de meeste bands al snel opgeven eens ze een bepaald niveau bereiken zowel uit gemak als uit praktische overwegingen.
In Antwerpen kregen we zo meteen een publieksliefhebber te horen, “Perth”. Meteen werd ons duidelijk dat - in tegenstelling tot wat we al eens ‘het bunkersyndroom van het Sportpaleis’ noemen, dit optreden het geluid voortreffelijk in orde was.
Ook visueel werd het publiek op haar wenken bediend. We konden namelijk genieten van een futuristisch, niet-bombastisch podium met opvallend veel, boeiend, gevarieerd lichtspel. Op de momenten waar de muziek dreigde te vervliegen in de mensenzee, zorgde de effecten voor stevige reddingssloep. Bij Bon Iver denken we echter al snel aan hun meer ingetogen kant, doch kwam de band ook geregeld krachtig uit de hoek. Met enige zin voor overdrijving zouden we bij deze momenten vergelijkingen kunnen maken met acts als Arcade Fire.
Ook niet geheel ondenkbaar, wanneer er in totaal zes muzikanten op het podium staan, waaronder twee drummers en een breed arsenaal aan synthapparatuur. Vooral wanneer die zes muzikanten meerdere instrumenten beheersen en uit diezelfde instrumenten ook vaak klanken puren die - in het nieuwere werk- doen denken aan Kanye West-creaties.
Op een kleine twee uur tijd gooide de band haar oude genrestempels meermaals te grabbel en plukte er met succes nieuwe uit.
De sterkte van dit optreden zat eigenzinnig genoeg ook niet allemaal in het slot gepropt, maar netjes verspreid in de eenentwintig tracks tellende avond. Wat zorgde voor een erg dynamische beleving. Geen enkel moment kreeg je het gevoel dat de aandachtsspanne van het publiek werd onderbroken. Bij momenten was het publiek muisstil, evenmin geen evidentie.
Justin Vernon heeft de afgelopen paar jaar geregeld tijd genomen voor een zijsprongetje met acts als Taylor Swift of The National. We zeggen niet dat er een causaal verband is, maar we merken dat de man tegenwoordig erg zelfzeker de touwtjes in handen durft te nemen. Er worden risico’s genomen en die eigenzinnigheid loont. Net als bij de eerdergenoemde acts. Een band die jaren na haar ontstaan nog stappen zet in hun performance kunnen we enkel maar toejuichen.
Voltreffers tijdens het optreden waren het magische “Blindsided”, dat heerlijk binnenkwam en voor een fonkelend ‘wow-effect’ zorgde. Het nieuwere “iMi” en “Hey, Ma” en oude gouden “Wash.” en “Woods”.
Maar neen, we vergeten ook zeker ‘s bands meest bekende nummer niet te vermelden, “Skinny Love”. De song die enorm aan aandacht won toen de toen jonge singer-songwriter Birdy er haar eigen draai aan gaf. Zoals verwacht reageerde het publiek laaiend enthousiast toen deze werd ingezet, maar zelfs een band met het statuut en de ervaring van Bon Iver kan al eens een foutje maken. Wat ook gebeurde toen Vernon het nummer niet correct inzette. Het voorvalletje was eerder een bevestiging van de man zijn de menselijkheid dan van een vorm van knulligheid. Eindigen deed de band met “RABi”, een mijmerende song dat als een dekentje het publiek comfortabel de nacht in liet afdwalen.
Wat Bon Iver in het Sportpaleis etaleerde hebben we zelden gezien voor een artiest uit het ‘rustigere muzieksegment’. Audiovisueel benaderde deze show de perfecte balans en kwaliteit. Met een eigenzinnige setlist het gros van het publiek tevreden stellen, moet ook al geleden zijn van Radiohead op Best Kept Secret.
Deze show zal de geschiedenis ingaan als een van de meest uitgestelde shows (als we even Sting op Gent Jazz buiten beschouwing laten), maar we durven met zekerheid te stellen: deze show was het wachten meer dan waard.
Setlist: Perth - Heavenly Father - Towers - U (Man Like) - 666 ʇ - Blindsided - iMi - Jelmore - 33 “God” - Calgary - Flume - Wash. - 10 d E A T h b R E a s T ⚄ ⚄” - Hey, Ma - Faith ____45_____ - Skinny Love - Holocene - The Wolves (Act 1 and 2) - Woods (solo) – Rabi
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert Van de Velde - Maddy Beahen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4470-bon-iver-3-11-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Gus Englehorn + Bat eyes - Lichtelijk gestoorde finesse
Nadat ik eerder kennismaakte met Gallus en Mystic Peach in de 4AD zag ik in Leffinge opnieuw twee groepen die hun kunnen hadden mogen bewijzen op Left Of The Dial, een driedaags festival voor opkomende alternatieve bands in Rotterdam. Bat Eyes en Gus Englehorn hadden elkaar daar zelfs tegen het lijf gelopen en ontmoetten elkaar nu opnieuw in een mooi gevuld café De Zwerver.
Het Gentse Bat Eyes mocht deze mooie double bill openen en deden dat met een tomeloos enthousiasme. Met een aanstekelijke gretigheid loodste Koen Wijnants, voorheen actief bij Arquettes, zijn groep door een bijzonder fris klinkende set waar het spelplezier van afdroop. Naast hem bedwelmde een al even stralende bassiste, Luna De Bruyne, ons af en toe met een knappe tweede stem terwijl Birger Ameys zijn gitaar liet fonkelen.
De vier weifelden tussen indierock en powerpop waarbij de balans meestal naar dat laatste door sloeg. Niet meteen mijn ding want slechts weinige groepen kunnen in dit segment van de muziek op mijn goedkeurend geknor rekenen. Toch wist Bat Eyes zich aardig uit de slag te trekken dankzij een handvol clevere songs, ik herinner me het trage "I don't mind", en de pittige gitaren, vooral wanneer die even de vrije teugel kregen.
Daarna strompelde een schlemiel het podium op. Zo leek het toch. Met zijn verwaaid kapsel, verwilderde blik en gehuld in iets dat het midden hield tussen een kimono en de regenjas van inspector Clouseau zag Gus Englehorn er niet meteen uit als een hippe rockster. Je zou het hem niet nageven maar de in Alaska geboren maar tegenwoordig in Quebec City residerende Englehorn was voor zijn muzikantenbestaan een professioneel snowboarder. Blijkbaar was niets wat het leek bij deze kerel.
Hij opende zijn set met een extreem lofi gebrachte song, gezongen met een gek stemmetje. Niet meteen een knaller en ik zag al een doemscenario opduiken waarbij het optreden verzandde in oeverloos gepingel en gepruts. Maar ook hier werd ik op het verkeerde been gezet. De nummers die erop volgden werden steeds beter terwijl een stevig drummende Estée Preda (mevrouw Englehorn) ervoor zorgde dat onze Gus down to earth bleef. De bizarre songs, waarvan het overgrote deel geplukt uit zijn tweede en laatste plaat ‘Dungeon master’, waren zowel griezelig als vertederend en nogal surrealistisch van aard en leken wel geknipt voor deze Halloweenavond.
Zijn sobere gitaarbegeleiding was inventiever dan ik eerst geneigd was te denken en vertoonde sporen uit zowel de eighties gitaarrock als de garagerock terwijl de drums van Estée, die soms voor een heerlijke tweede stem zorgde, het rock-'n-roll gehalte aanwakkerde.
Wie aanknopingspunten zoekt, kan ik verwijzen naar Jeffrey Lewis, Daniel Johnston of Adam Green terwijl ik tijdens "Exercise your demons" zelfs aan Roky Erickson moest denken en dat niet alleen door het onderwerp van de song.
Dit was de laatste dag van een zes weken durende tour maar dat was er absoluut niet aan te zien. De twee straalden een positieve energie uit waar niet aan te ontkomen viel en zorgden met een lichtelijk gestoorde set voor één van de verrassendste optredens van het jaar.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’
Een jaar later staan ze opnieuw in de Brielpoort: Clouseau met hun veertiende Nederlandstalige studioalbum ‘Jonge Wolven’. Ze hebben door heel Nederland en Vlaanderen getrokken, én ook Deinze mag niet ontbreken op die lijst.
In 1984 deed Clouseau al alle meisjesharten sneller slaan; zoveel jaren later slaan diezelfde harten nog steeds even snel. De tienermeisjes zijn nu volwassen geworden en brengen hun kinderen mee naar hun idool. Maar ook Clouseau is gegroeid, op muzikaal vlak dan. Hun nieuwe plaat heeft een volwassen uitstraling, maar wel met dat tikkeltje ondeugendheid van vroeger. We kennen ze in verschillende transformaties, maar hun corebusiness blijft aanslaan bij het publiek: passie voor het Nederlands met de karaktervolle stem van Koen en muzikaliteit van Kris. Samen met zeven andere muzikanten spelen ze het dak van de Brielpoort eraf.
Met de woorden “We spelen alles vanavond” start hij het optreden. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De show legt de focus vooral op het nieuwe album ‘Jonge Wolven’ en dus wegen die recentere songs zwaarder door. Openen doet de groep met dé binnenkomer “Vonken & Vuur”. Iedereen is meteen los en ook met de drie recentere nummers die volgen, zijn de fans niet tegen te houden. Het concert is ideaal uitgebalanceerd: de nieuwere songs van ‘Jonge Wolven’ wisselen af met klassiekers zoals dus “Vonken & Vuur”, maar ook “Nobelprijs”, “Anne” en ook hun allereerste nummer “Brandweer” mogen niet ontbreken. Daarnaast volgen de uptempo en trage nummers elkaar evenwichtig op.
“Een valse noot is toegestaan”, zingt Koen Wauters tijdens het nummer “En Dans”. Maar die valse noten blijven uit, zelf een hoge uithaal tijdens “Dansen” is foutloos. Waar ook zeker aandacht aan mag gegeven worden, zijn de blazers. Zij komen impressionant uit de hoek tijdens hun solo’s, maar ze zorgen ook voor een extra laag sfeer naast de gebruikelijke instrumenten. Ook mogen we Kris Wouters niet vergeten. De ‘autodidact’, noemde Koen hem, leerde zichzelf piano aan en doorheen het concert wisselt hij zijn gitaar af en toe in voor de toetsen. Maar de broers Wauters zijn ervan overtuigd dat hun muzikanten beter zijn dan zichzelf: “We hebben de beste band van België.”
Naast alle dansbare nummers, springt “Daar Gaat Ze” eruit door de intieme setting dat er rond wordt gecreëerd. Alleen Koen en Kris Wauters staan nog op het podium met elk een spot op hen gericht. Onder pianobegeleiding van Kris hoor je de breekbare stem van Koen. Sober én fragiel. Ook zijn heel wat spots op de zaal gericht die de wiegende mensen meenemen in het verhaal. Wanneer de woorden “Loop naar de maan” weerklinken in de Brielpoort, voel je de emoties bij het publiek loskomen.
Ruim twee uur geven de mannen het beste van zichzelf. Met drie bisnummers lijkt de avond tot een einde te komen met een magisch afscheid: honderden gsmlampjes gingen de lucht in tijdens “Domino”. Maar… “Het winteruur komt er toch aan, dus het kot is van ons!”, kondigt Koen Wauters aan. Dus besluiten ze samen er nog drie nummer aan toe te voegen. Ze eindigen uiteindelijk met “Dansen”. Zo sluiten ze toch af op de klassieke wijze met een nummer om voluit mee te bewegen.
De ‘Jonge Wolven’ slagen erin om hun fans mee te nemen van hun beginjaren naar hun nieuwe volwassen tijdperk. Een goed uitgebalanceerd concert, met niet te veel extra opties.
Setlist
Vonken & Vuur – Alles Wat Samen Doen – Vage Herinnering – Tweesprong – Nobelprijs – Stil – De Perfectie – Tijdmachine – California – Eén Keer In Een Leven – Daar Gaat Ze – Altijd Heb Ik Je Lief – Vogel Voor De Kat – Zin Om Te Bewegen – Anne – Brandweer – Zij Is Mijn Waarheid – Oogcontact – Nu Gaat Het Gebeuren – Louise – Vanbinnen – Het Einde Is Nabij – De Tegenpartij / Bis: Zij Is Van Mij – En Dans – Domino (+ Ik, Jij, Hij Of Zij – Geef Het Op – Dansen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4463-clouseau-29-10-2022.html?Itemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Nederlands 
Français 
