MNNQNS timmert al een tijdje aan enige faam, maar met de debuutplaat ‘Body Negative’ zijn ze een stabiele en goede weg ingeslagen. Ze mogen alle vier dan wel van Frankrijk zijn, toch heeft frontman Adrian D’Epinay voor de MNNQNS de boter gehaald bij de lokale muziekscene in Cardiff toen hij er voor een periode verbleef. Een mengelmoes van pulserende postpunk à la Television of Gang of Four, noestige noise à la Nirvana of Sonic Youth of zelfs een vleugje New Wave à la Talking Heads of Devo. Laat ons vooral niet te veel aan hokjesdenken doen, want naar het schijnt hebben ze er zelf een hekel aan!
UItstel is geen afstel want initieel gepland voor eind oktober moest de band noodgedwongen het concert uitstellen. Gelukkig kwam MNNQNS op Valentijnsdag om er tal van harten te veroveren en evenveel liefde terug te geven.
“Op veilig spelen” stond niet in hun woordenboek want de avond werd ingezet met een verrassende cover van Madonna’s “Material Girl”. Een bijkomend bewijs dat ze niet zomaar in een hokje willen geduwd worden. De lol was nog maar amper achter de rug en al meteen kwam daar het eerste hoogtepunt met “If Only They Could”. Een track waar het viertal het kenmerkende vraag-antwoordspel tussen vocalen maar ook tussen gitaren demonstreerden. Meer van datzelfde in het daaropvolgende “Fall Down” dat strak gebracht werd.
De energetische Fransen waren allesbehalve statige paspoppen want ze hadden er duidelijk zin. Na enkele verkennende starende blikken zochten zowel de D’Epinay als tweede gitarist Marc Lebreuilly nog meer contact op met het publiek. In het dreigende “Drinking from the Pond” sneed Lebreuilly als het ware dwars door de frontrow. Ook een fijne toevoeging waren de stroboscopen die D’Epinay via een schakelaar tijdens o.a. “Limits of Town” bediende om de hartslagen nog verder de hoogte in te jagen.
De mondige drummer Grégoire Mainot nodige de goed gevulde Witloof Bar uit om te dansen en het publiek, met fans van het eerste uur, had de boodschap duidelijk begrepen. De sfeer was te voelen tijdens “Wire (Down to the)” - eerbetoon aan Wire - en “Desperation Moon”. Tijdens “Urinals” werd de sfeer des te heviger nadat D’Epinay zijn gitaar fixeerde aan de lichtbar en wanneer Lebreuilly nog wat dichter onder het volk wou staan.
Het hoopje ongeregeld sprintte naar het einde van de set met maar liefst drie nieuwe tracks die ook zeer makkelijk bij de gegadigden binnengingen. MNNQNS had liefde in overvloed en bedankte het publiek uitvoerig. De liefde was uiteraard wederzijds na deze zinderende show.
Setlist: Material (cover - Madonna-) , If Only They Could, Fall Down, Double Visions, Drinking from the Pond,Limits of Town, Stagnant Pools, Notwhatyouthoughtyouknew, Wire (Down to the), Desperation moon , Urinals,Ttape Counter Idol Threat, Glory Paul
Organisatie: Botanique, Brussel
OMD kwam vrijdag naar de uitverkochte AB met de ‘Souvenir’ tour- 40 years OMD. Eigenlijk zijn ze al 42 jaar bezig, maar hun eerste elpee kwam uit in 1980, dus 40 jaar Orchestral Manoeuvres in the Dark is eigenlijk wel accuraat. Andy McCluskey is zestig, een jaar ouder dan bandmaat Paul Humphreys, maar ziet er een stuk jonger uit.
De laatste 10 jaar krijgt de band volop erkenning voor de pioniersrol die ze in de eerste helft van de jaren tachtig speelden in het ontwikkelen van de electro-pop en zijn ze op hun nieuwe platen terug die electro-richting uitgegaan, zij het met een moderne twist. Zo hebben ze hun geloofwaardigheid teruggevonden, die ze in de tweede helft van de jaren tachtig wat kwijt gespeeld hadden toen ze er voor kozen de commerciële synth-pop toer op te gaan, zodat hun hitjes toen wel heel erg in Stock, Aitken & Waterman vaarwater terecht kwamen.
De band had een mooie lichtshow meegebracht, een reeks lichtpanelen van wisselende hoogte die het electronisch karakter van de band benadrukte. OMD begon heel sterk, oudjes zoals “Stanlow” en “Messages”, afgewisseld met een recenter nummer als “Isotype”, en toonde zo aan dat ze een enorm belang hadden in de ontwikkeling van de elektronische muziek: je kon zo de lijn trekken van hun voorgangers Kraftwerk, over Depeche Mode, de elektronische vervreemding van de samples bij Radiohead die hier ook aanwezig was tot en met de dansmuziek van nu. McCluskey klonk op zijn zestigste nog altijd glashelder.
Na dit eerste kwartier, ging het een beetje meer de synthpop kant op in “Tesla girls” met gesamplede geluiden en de typische drumcomputersound van de tweede helft van de jaren tachtig. Mister Humphries bleek “Are you being served” gewijs vrij te zijn om de zang op zich te nemen in “Forever live and die”, en had toch wel wat roest op de stembanden. Hij mocht nog een tweede maal terugkomen om te zingen, maar liet de rest toch wijselijk over aan McCluskey. Die had veel zin om te dansen, en kreeg de volle AB moeiteloos mee in zijn enthousiasme. Dat enthousiasme ging nog de hoogte in toen OMD voorstelde om een aantal nummers uit ‘Architecture and Morality’ te spelen: “Souvenir”, “Joan of Arc” en “Maid of Orleans” konden op veel goedkeuring rekenen. De sprekende klok is iets uit vervlogen tijden, maar in “Time zones” werd ze nog eens uit de kast gehaald.
Het tweede deel van de set schipperde tussen cheesy pop inclusief saxsolo’s (“Locomotion”, “Sailing on the seven seas”, “Dreaming”) en meer geloofwaardige stukken die niet zouden misstaan bij New Order of Depeche Mode en werd natuurlijk afgesloten met “Enola Gay” waarin de outro bleef nazinderen.
OMD nam ruim de tijd voor de bis, smeet er nog een extra nummer in met “Secret” en stuurde iedereen voldaan naar huis met, hoe kon het ook anders, “Electricity”.
Na veertig jaar blijven deze Engelse oude knakkers nog steeds relevant, op 22 mei staan ze op het W-Festival in Waregem en kan je je er nog eens van vergewissen dat dit geen nostalgie-act is.
Setlist: Souvenir Tour Intro - Stanlow - Isotype - Messages - Tesla Girls - History of modern (Part 1) - (Forever) live and die - Souvenir - Joan of Arc - Joan of Arc (Maid of Orleans) - Time zones - Statues -Almost - Don't go - So in love - Dreaming - The punishment of luxury - Locomotion - Sailing on the seven seas - Enola Gay
Bis: If You Leave - Secret-Pandora's box - Electricity
Organisatie: Live Nation
Natashia Kelly Group + Pentadox - Magie en virtuositeit in twee keer het drievoud
Er bloeit al veel jaren iets binnen jazz en aanverwante stijlen. Jonge, talentvolle muzikanten en bands schieten als wortels uit de grond. Een organisatie die de vinger op de pols houdt wat ontdekken van deze talenten betreft is JazzLab al enkele jaren. Neem nu Pentadox , een trio rond piano virtuoos Bram De Looze die zowel solo als bij zoveel andere projecten zijn stempel heeft gedrukt op de jongste lichting jazz en aanverwante parels. Met Pentadox brengt hij twee al even grote jazz muzikanten met zich mee , met drummer Samuel Ber en saxofonist Sylvain Debaisieux.
Ook Natashia Kelly is een bijzonder tot de verbeelding sprekende zangers die we aan dat rijtje mogen toevoegen. Met Natashia Kelly Group kwam ze haar kersverse album 'Inside The Wave' voorstellen. Natashia staat daar niet alleen, ook zij brengt toppers mee als Jan Ghesquière (elektrische gitaar) en Brice Soniano (contrabas). Ook Pentadox bracht trouwens een nieuwe schijf uit 'Fragments of Expansion' en kwam die eveneens voorstellen in De Casino.
Uit verschillende interviews die ondertekende ondertussen had met sommige jonge jazz talenten, blijkt dat het element jazz meer een meer aan het evolueren is naar 'improviserende muziek tot het oneindige'. Dat laatste draagt Pentadox (*****) toevallig zeer hoog in het vaandel. Aangevuurd door het gevarieerde drumwerk van topdrummer Samuel Ber, die zijn drumvellen op een zodanige manier bedient dat hij je letterlijk op het verkeerde been zet. En je daardoor naar alle kanten van de muur doorstuurt. Tovert Sylvain Debasieux al even magistrale klanken uit zijn saxofoon, hij bespeelt dat instrument trouwens niet, hij leeft dat gewoon. Van Bram De Looze weten we ondertussen dat ook hij verbonden is met zijn piano, alsof dat een onderdeel van zijn lichaam is. Dat laatste spreidt hij met een brede glimlach op de lippen ook nu weer tentoon. Wat ons echter nog het meest opviel is de opstelling op het podium. De heren zitten gewoon in een rij naast elkaar, om aan te duiden dat elke schakel even belangrijk is binnen dit project. Want inderdaad, ondanks de individuele virtuositeit die elk van hen uitstraalt, is het net die samensmelting tussen elk van bovenstaande elementen, dat zorgt voor een uur pure magie van de zuiverste soort. De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazz wereld waar het altijd fijn vertoeven is. Door die frisse en bijzonder avontuurlijke aanpak trekt Pentadox ons dan ook compleet over de streep. Het daverende applaus na de set, is het bewijs dat we niet alleen waren met die mening.
Wat opstelling betreft stonden ook bij Natashia Kelly Group (****) alle muzikanten in een rij naast elkaar opgesteld. Natashia trekt met haar bijzonder warme en kristalheldere stem de meeste aandacht naar zich toe. Ze hypnotiseert de aanhoorder namelijk op een intimistische en zeer zachtmoedige wijze waardoor we met de glimlach op de lippen ons prompt in de zevende hemel wanen. Echter kun je niet voorbij aan de contrabas inbreng van Brice Soniano wiens baslijnen als een deken tegen koude winterdagen je hart verwarmen. Het meest onder de indruk waren we echter van de gevarieerde gitaar lijnen van Jan Ghesquière, die door zijn inbreng meermaals de haren op onze armen deed recht komen van diep innerlijk geluk. Natashia Kelly Group moet het niet hebben van grote gebaren, ze straalt vooral in eenvoud. En dat laatste is wellicht het enige kleine minpunt aan dit concert. Na een tijdje verzandt het optreden in een al te gezapige atmosfeer, waardoor de aandacht lichtjes verslapt en men wat dreigt in te dommelen. Echter neemt ook hier die hemelse virtuositeit en kruisbestuiving in drievoud uiteindelijk de bovenhand, waardoor we alsnog wegdrijven naar verre jazz/folk oorden.
Het mooiste moment kwam op het einde van de set als Natashia, enkel begeleid door de verdovende gitaarlijnen van Jan, die zelfs trouwens even zorgen voor een opstuw van energie, een zeer gevoelige snaar raakt. Dat iets meer variëren zoals op dat moment , had er eigenlijk iets meer mogen hebben ingezeten. Maar vooral is Natashia Kelly Group duidelijk een trio dat schitteren in eenvoud hoog in het vaandel draagt, en daar kan nooit iets mis mee zijn.
Conclusie: We kregen in een zeer goed vol gelopen Concertzaal De Casino een portie magie en virtuositeit in twee keer het drievoud voorgeschoteld. Waardoor we met een brede glimlach en goed gevoel vanbinnen , de zaal verlaten, na wederom twee fijne ontdekkingen binnen het aspect jazz, improviseren tot het oneindige in de aanverwante stijlen.
Organisatie: JazzLab + CC Sint-Niklaas + De Casino, Sint-Niklaas
Algiers is als Amerikaans-Britse protest punkband nog steeds relevant. Dezelfde ingrediënten zoals soul, gospel, industrial, punk en whatnot komen terug op hun laatste plaat ‘There Is No Year’. Helaas liet de band na de passage in de Botanique ons ongeïnspireerd achter.
Maar eerst was het de beurt aan Esya. Als zeer bedrijvige bassiste in Savages en tal van andere zijprojecten, heeft Ayşe Hassan het afgelopen jaar niet stilgezeten. Zo bleek ze ook voldoende solomateriaal te hebben om een halfuur te vullen. Met een beperkt arsenaal bestaande uit drum sequencer, synthesizers, bass en vocals, bracht ze een volle live sound van electro doorspekt met dark wave en punk. Ze stond er alles behalve statig bij, waardoor het geheel des te overtuigender bij ons binnenkwam. Met hoogtepunt “Everything” - over eeuwige en voortdurende keuzestress - pakte ze het publiek helemaal in. Een artieste om in de gaten te houden!
Zo gelaagd de muziek van Algiers wel is, zo talrijk was ook de instrumentatie op het podium van het vijftal - extra achtergrondzanger incluis. Lee Tesche baande zich een weg naar zijn gitaar- en saxofoonpost waar hij het startschot gaf. Een voor een kwamen ook Ryan Mahan (bas, synthesizers en loopers), Matt Tong (drums) en uiteindelijk Franklin James Fisher het podium op om verschroeiend “There is no Year” te brengen, de titeltrack van hun laatste langspeler.
Zo verschroeiend dat de soundmix volledig de mist in ging. Iets wat doorheen de set amper werd rechtgetrokken… Het gedrum van Tong (ex Bloc Party) leek soms van kilometers ver af te komen en Tesche had niet eens een micro nodig om zijn kreten hoorbaar te maken.
Gelukkig bracht de band ook minder overladen nummers.“Dispossession” was zo het eerste lichtpuntje van de set. In “We Can’t be Found” hoorden we Fisher eindelijk vol overgave zingen zoals we hem herkennen op de platen. Of nog het op plaat ijzersterke en swingende “The Underside of Power” dat het enig hoogtepunt was van de avond.
Ook op présence en overgave was er initieel niets op aan te merken, want het duurde niet lang eer Mahan zijn excentrieke en energetische moves bovenhaalde. Helaas voelde diezelfde energie op de duur als overdadig aan. In schril contrast stond daar tegenover Tesche die zich leek te verliezen in zijn eigen focus. Als er al een opgebouwde spanningsboog was, viel die uiteen door de onherkenbare cover van Outkast’s “Liberation” of het eerste chaotische bisnummer “Irony. Utility. Pretext.”...
Een gemiste kans dus! Algiers is en blijft relevant en heeft genoeg diepgang, creativiteit en brute eerlijkheid om een publiek van gelijkgestemden te overrompelen. Jammer genoeg ontbrak er deze avond aan finesse en vlotheid qua klank en overgave. Benieuwd hoe ze het de volgende keer er van af brengen!
Organisatie: Botanique, Brussel
De Britse zangeres Georgia is ervan overtuigd dat muziek mensen samenbrengt en dat kwam ze gisteren in de AB bewijzen. Heel wat mensen waren opgedaagd om de albumvoorstelling van de dertigjarige artieste in levende lijve mee te maken. Afgelopen zomer opende ze Rock Werchter helemaal in haar eentje en met een iets uitgebreidere onewomanshow trekt ze nu door Europa. Op haar nieuwe album ‘Seeking Thrills’ zoekt ze naar sensatie, en net dat sensatiemoment overheerste ook op het dansbare feestje waarvoor Georgia zorgde.
De jonge Brusselse zanger BRYN zag gisteren een droom in vervulling gaan, want naar eigen zeggen stond hij zelf al ettelijke keren in de zaal om naar zijn favoriete artiesten te kijken. Het was dus een grote avond voor het jonge talent, dat nog maar twee singles uitbracht. De productie van zijn nummers is zeker niet slecht, maar zijn vocale capaciteiten laten het soms afweten, waardoor het geheel iets te vaak off key overkomt. In tragere nummers zoals "Prettiest Boy" was het zoeken naar de goede noten, maar in de uptempo nummers stond hij al sterker in zijn schoenen. Er is nog wat werk aan de winkel, maar net dat maakt het ook charmant. Sympathiek
Sympathiek is hij in ieder geval en charisma heeft hij ook in overvloed. Het compacte podium van de AB Club was goed gevuld met Georgia's opstelling van instrumenten, en zo was er haast geen plek voor andere muzikanten naast haar. Dat heeft ze ook niet nodig, want buiten bassen en een simpele backingtrack, zorgt ze helemaal in haar eentje voor de rest. Met "24 Hours" drumde ze er al snel op los en zorgden de stevige bassen voor een extra boost. Niet veel later volgde "Never Let You Go", een nummer dat alle ingrediënten bevat om een echte dansklassieker te worden. Het pittige nummer was ook live spicy genoeg om voor een intens warm gevoel te zorgen.
Georgia is wat ons betreft op haar best als ze ietwat meer punk in haar nummers steekt. "Ray Guns" of "Feel It" hebben dat speciale ruwere kantje, wat in de AB nog meer tot zijn recht kwam door ietwat spannendere zanglijnen dan in de oorspronkelijke studioversie. Het moet niet altijd perfect en uitgebalanceerd zijn om binnen te komen en dat weet Georgia ook. Zij zocht meermaals het contact met de aanwezigen en gebruikte elke gelegenheid om het overwegend volwassen publiek aan te sporen om wat meer te bewegen en de dansbenen ten strijde te sturen.
Tijdens het maken van het nieuwe album was de Britse ontzettend geïnspireerd door de Berlijnse clubscene, wat ze in haar nummers ook probeert te weerspiegelen. "The Thrill" had duidelijke invloeden uit techno en ook de extra lange versie van "Started Out" liet het energiepeil aanzienlijk stijgen. Uiteraard had haar grootste hit "About Work The Dancefloor" het minst aansporing tot dansen nodig, maar de afsluitende Kate Bush-cover van "Running Up That Hill (A Deal With God)" was toch wel een van de beste momenten van Georgia's eerste Belgische headlineshow.
Na een bondige vijfenvijftig minuten op het podium, trok de Britse multi-instrumentaliste de coulissen weer in. Ondanks dat ze al twee albums heeft uitgebracht, waarvan we uit haar debuut enkel "Nothing Solution" kregen, was het dus eerder een korte beurt die absoluut naar meer smaakte.
Georgia's hoofddoel tijdens concerten is mensen samenbrengen en gezamenlijk laten dansen. In dat opzet is ze dan ook meer dan geslaagd, want gedanst werd er. De set zat goed in elkaar met op de juiste momenten een uitspatting of een rustiger moment. Een onewomanshow om naar op te kijken!
Setlist: 24 Hours - Ray Guns - Never Let You Go - Feel It - Nothing Solutions - The Thrill - About To Work The Dancefloor - Started Out - Ultimate Sailor - Running Up That Hill (A Deal With God)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
BRYN
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bryn-12-02-2020.html
Georgia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/georgia-12-02-220.html
Organisatie Liveurope ism Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar bracht The Murder Capital een van de strafste debuutplaten van het jaar uit, maar op de eerste eigen zaalshow bleef het lange tijd wachten. Het vijftal uit Ierland wist bij hun vorige passage in ons land, op Sonic City, indruk te maken en kon bijgevolg op een uitverkochte Orangerie rekenen. In een vijftig minuten durende set losten ze de verwachtingen in, niet meer en niet minder!
The Murder Capital heeft voor hun gehele Europese tour de nog redelijk onbekende Junior Brother meegenomen. Een verrassende keuze, want de Ier is een singer-songwriter in hart en nier. In zijn eentje besteeg hij dan ook het podium en kreeg meer dan dertig minuten de kans om zich in de kijker te spelen. Slecht was het allesbehalve, maar toch hadden we het na een tijdje zo wel al gehoord. Technisch was er niet veel op aan te merken op de set van de Ier, al vonden we het jammer dat zijn zang soms onverstaanbaar en niet altijd even clean was. Zijn humor en het laatste nummer zullen bij ons in herinnering blijven!
Om klokslag negen uur dimden de lichten, maar van The Murder Capital was er nog geen spoor. Na twee nummers en een spanningsopbouw van jewelste, dan toch eindelijk een teken van leven. Met hun arrogante uitstraling kwamen ze op het podium gewandeld en begonnen ze er met "More is Less" meteen stevig aan. Het bier vlieg door de lucht, de pit werd geopend en voor we het goed en wel beseften stond James McGovern voor ons en jutte hij iedereen op. De gemoederen bedaarden bij "Green & Blue" en was het vooral genieten in een post-punk trip. Ogen sluiten en genieten, dat was ook de boodschap bij "Slowdance I & II". Tussendoor stook James McGovern zoals gewoonlijk een sigaret op om dan al rokend met zijn ijskoude blik in het niets te staren.
Gisteren bleek nog maar eens hoe respectvol en aandachtig het Belgisch publiek kan zijn. Bij het beklijvende "On Twisted Ground" was het muisstil en hing iedereen aan de lippen van de frontzanger. Het geroezemoes bleef gelukkig uit. De rest van de band hield zich in de achtergrond en maakten dit nummer live nog een stuk pakkender. Als volgende op de setlist prijkte "Love, Love, Love", waarbij de zaal toepasselijk helemaal rood kleurde en terug energie loswerkte bij band en publiek. Het werd zelfs nog woeliger bij het meeslepende "For Everything". De opbouw van het nummer was gisteren uiterst strak, de blik van James McGovern weer heerlijk ijzig en de gitaren van Damien Tuit en Cathal Roper scherp.
Het was de laatste avond van de Europese tour van en de routine was er hier en daar wel duidelijk aan te merken. Jammer, want spontaniteit had het optreden nog dat tikkeltje beter gemaakt. Aan intensiteit ontbrak het gisteren niet. “Don’t Cling To Life” was het nummer waar alle remmen los werden gegooid en er voorin de zaal een uitzinnige pit ontstond inclusief crowdsurfers.
Het publiek induiken deed James McGovern dan ook zelf op slotnummer “Feeling Fades” met een gigantische sprong. Een furieus slot waarmee de show na iets meer dan vijftig minuten werd afgesloten.
The Murder Capital deed hun live reputatie gisteren alle eer aan in de Botanique. De balans tussen furiositeit en intensiteit zorgde ook live voor een evenwichtig geheel. Jammer dat het optreden aan de korte kant was en de band soms iets te routineus te werk ging, maar dat heeft allemaal te maken met het feit dat de band nog maar een album heeft uitgebracht. Met meer nummers zien we de band gestaag verder groeien naar de post-punktop!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het gebeurt wel vaker dat er in de Ancienne Belqique artiesten passeren, die later uitgroeien tot muzikale monsters. Denk maar aan Adele in 2008 of aan Coldplay in 2000, maar toen Stormzy de Ancienne Belgique in 2017 bestormde, hadden we nooit durven denken dat de 'King of Grime' het genre naar een ongekend hoog niveau zou trappen. Zo hoog zelf dat hij de eerste zwarte Britse artiest werd die Glastonbury mocht headlinen. Een terugkeer naar de Ancienne Belgique voelde dan ook als een onverhoopt geschenk, waarbij de man zijn tweede plaat ‘Heavy Is the Head’ kwam voorstellen in tweemaal een uitverkochte zaal, gisteren en vandaag.
Als opwarmer kreeg de Ancienne Belgique de jonge rapper Jaykae voor de kiezen. Een jonge kerel die vooral in Engeland zijn strepen verdiende met een genre die de avond zal domineren en dat is Grime natuurlijk. De Brit betrad het podium alsof hij net zijn kantoor job had verlaten, maar aan energie ontbrak het hem niet na de zware werkdag. Een halfvolle zaal zag een vloed aan woorden, die nooit echt struikelden en dat maakte de zaal al snel los. Bij momenten waren de stembanden onstabiel, maar dat belette hem niet om ons enkele heerlijke clubschijven voor te schotelen. Het publiek dankte met een eerste moshpit en dat zou niet de laatste zijn deze avond. Jaykae was een leuke opener, maar op het podium fungeerde hij nog teveel als een dienaar van de beat, waardoor hijzelf bij momenten wat op de achtergrond van het toneel verdween. Desalniettemin maakte hij wat los bij het publiek en dat kon Stormzy alleen maar ten goede komen.
Stormzy begon zijn set oogverblindend en dat mag je haast letterlijk nemen vanwege zijn epilepsie uitlokkend lichtfestival. Hier en daar zag je al een mond openvallen en dan hadden we de protagonist nog niet eens gezien. Wanneer Stormzy effectief verscheen, aanschouwden we een wervelstorm, die zich vertaalde in ondermeer "Audacity", "Cold" en "First Things First". De zogenaamde 'Energy Crew' maakte zijn naam waar, want springen, moshpits en bakken zweet waren al na vijf nummers afgevinkt.
Er werd dus niet gekeken naar een calorie meer of minder verschieten. Stormzy zag zijn tijd dan ook mooi om een rustpauze in te lassen, die de beter getrainde stembanden dan weer wel aan het werk zette. "Do Better" en vooral "Crown" bleken andermaal een schot in de roos en met die laatste toonde de Brit hoe hij Grime verteerbaar maakte voor een enorm breed publiek. Na het knuffelmoment brak Stormzy de Ancienne Belgique gewoon verder af en daar had hij nummers als "Handsome" en "Pop Boy" voor meegebracht.
Dat de man een bijna sterrenstatus heeft bereikt , hoeft geen discussie meer, maar de gemeende bescheidenheid die Stormzy telkens toonde, was iets wat we niet meteen hadden verwacht voor een man van zijn kaliber. Zo was hij vrij open over het feit dat hij niet de beste zanger blijkt te zijn, maar we hadden hem gerust willen vertellen dat dat heus wel meevalt. Bij "Lessons" bleek hij dan nog eens zo eerlijk te zijn door te zeggen dat hij zijn tekst niet altijd juist heeft. Ook daar hoefde hij zich achteraf zeker niet over te generen. Zijn oprechtheid werkte ontwapenend en riep alleen maar meer respect op. En als we dan toch zo eerlijk mogen zijn, dan wilden we zeggen dat we eigenlijk geen enkel minpunt zagen tijdens de set en dat was enkel en alleen de verdienste van de grootmeester zelf.
De Ancienne Belgique zag een overwinningsmars van een man die na twee platen op de prime van zijn kunnen lijkt te zweven. En ook al had Stormzy een op papier visueel saaie opstelling mee, het kwam binnen als een bom. DJ Tiny, maar vooral Stormzy , palmden de zaal moeiteloos in met bakken energie, een torenhoog charisma en een présence om 'u' tegen te zeggen. De apotheose was dan ook volledig in lijn met hetgeen we al mochten aanschouwen, want iets anders zou niet op zijn plaats zijn na zo'n intense rit. "Know Me From", "Big For Your Boots" en het onvermijdelijke "Vossi Bop" deden de zaal uit zijn voegen barsten. Een ongezien energieke bedoening, waarna Stormzy zijn appreciatie niet kon verbergen.
De uitverkochte Ancienne Belgique zag een show om te koesteren en die show telde om en bij de twintig nummers. Wie er bij was mocht zich gelukkig prijzen, want iets zegt ons dat deze jonge man op weg is om iets veel groter te worden dan hij nu al is.
Neem gerust een kijkje naar de pics (set van 10 februari 2020)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/stormzy-10-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jaykae-10-02-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Het moest eigenlijk al een half jaar eerder gebeuren, maar eindelijk stond Liam Gallagher nog eens in België en wel in een nagenoeg volgepakt Vorst Nationaal. De man kwam er zijn nieuw album ‘Why Me? Why Not.’ voorstellen, al waren het vooral de klassiekers van zijn band Oasis die de zaal in vuur en vlam zetten. Van Brexit was er allesbehalve sprake, want Britten en Belgen brulden samen de stembanden aan gort en er vloog meer bier in de lucht dan er in de kelen werd gegoten. Qua sfeer neigde dit optreden dan ook naar een Oasisshow en ook muzikaal kon de band overtuigen.
Twisted Wheel deed in het verleden nog het voorprogramma van Oasis en ondertussen zijn ze nog steeds bezig, niet doorgebroken en het voorprogramma van een van de broertjes. Dat de band de status van support niet ontgroeid is, toont aan dat het er niet echt inzit en dat hoorden we ook. Er zaten wel enkele leuke liedjes bij die bepaalde mensen aan het zingen kregen, maar over het algemeen klonk het te generisch Britpop om ons over de streep te trekken. Fijn voorprogramma met punch dus, maar een eigen identiteit vonden we niet.
De laatste keer dat Liam Gallagher in België speelde, was dat in de AB. Ook toen was de zaal volgepakt en kreeg je te maken met uitbundige taferelen. In Vorst Nationaal waren die meer dan verdubbeld, alleen al door de nummers die tussen de optredens door werden gespeeld. Zo kregen The Jam en natuurlijk The Stone Roses iedereen warm voor ‘the man of the hour’. Met een gigantische ledwall achter hem verklaarde Liam meteen wat we konden verwachten: een rasechte “Rock ‘N’ Roll Star”.
In zijn gekende stijl toonde hij meteen aan dat hij er geen gras over zou laten groeien en inderdaad, de ene na de andere song volgde elkaar in sneltempo op. Aanvankelijk passeerden er vooral solonummers, die iets minder tot de verbeelding spreken dan een Oasissong. Toch konden “Shockwave” en “Once” het publiek laten meezingen. Vooral die laatste leek een heus anthem te zijn dat evengoed van Oasis’ makelij had kunnen zijn, want de emoties laaiden hoog op.
Toch waren het nummers als een “Morning Glory” die helemaal de vlam in de pan staken. Dat kan best letterlijk genomen worden, want ondanks de strenge controle op pyro, kregen we toch wat Bengaals vuur te zien. Het was niet het enige dat ons aan een voetbalmatch deed denken; ook de zangstondes en natuurlijk minder frisse mannen hadden hun aandeel in die vergelijking. En als het gisterenavond een voetbalmatch geweest zou zijn, dan had Gallagher met gemak heel wat gescoord.
Een hattrick in de bisronde bijvoorbeeld, waarbij de grootste klassiekers van Oasis bovengehaald werden. Hoewel, het waren vooral de meest rock ‘n’ roll classics die we mochten aanschouwen en zo bleven de melige nummers achterwege, wat ook wel eens leuk is. Ook koos Gallagher ervoor om enkele minder voor de hand liggende Oasissongs te spelen. Zo kregen we met “Columbia” een van de eerste Oasisnummers ooit en ook dat klonk heerlijk strak. Petje af dus voor de band die ieder nummer nauwkeurig en glad naar voor bracht.
Gallagher had dan ook heel wat muzikanten mee: zo waren er drie achtergrondzangeressen en meerdere gitaristen. ‘Als mijn broer dat doet, dan ik ook,’ moet hij waarschijnlijk gedacht hebben. Maar ook voorts waren er leuke extra’s te vinden. Zo mocht zijn zoon meedrummen op “The River” en kregen we bij iedere Oasissong Bonehead op het podium. Die legende zorgde onder meer in “Supersonic” voor verfijnd en strak gitaarwerk. Meer hebben we soms niet nodig om helemaal omver geblazen te worden.
‘Are there any Brits here?’ riep Liam bij het begin van zijn eerste bisronde. Het applaus was zeker luider dan toen hij vroeg of er Belgen waren, en dus kunnen we zeggen dat zijn populariteit geen grenzen kent. ‘Guess we’re still in Europe then,’ was zijn kwieke opmerking. Hij hield de bindteksten beperkt en liet de muziek spreken, al mocht het publiek ook eens een karaokemoment krijgen bij “Acquiesce”. Liam kan de hoge noten van Noel duidelijk niet aan en dus moest het publiek dat maar doen. Slim gezien, en gelukkig slechts beperkt tot één keer. Ook voor de critici op zijn hoge noten had de man nog een opmerking: ‘Fokkin’ wankers’. Typisch Liam en net omwille van zijn rechtdoor attitude is hij zo geliefd.
Door “Champagne Supernova” in een eerder stripped back versie te spelen in een eerste bis, leek de set op een zachte manier te eindigen. Maar Liam wilde nog eens knallen en dus mocht “Cigarettes and Alcohol” de zaal een laatste keer in brand steken. Het werkte en met een knallende solo en meebrullende zaal verliet Liam, ondertussen met een kap op zijn hoofd, de zaal.
De zanger had duidelijk geen last meer van zijn stem die het enkele dagen begaf en bracht een erg strakke set, die de Oasisvibes van de hoogdagen terug opwekte. Ook zijn eigen nummers pasten perfect in het geheel, en dus kunnen we zeggen dat Liam het qua populariteit zeker haalt van zijn broer.
Een reünie was nog nooit zo dichtbij als nu en we hopen dat het er binnenkort van komt. Wie alvast dichtbij een Oasisconcert wilt komen, sleept best zijn ticket voor Werchter in de wacht. Want daar speelt Liam Gallagher ook en we stellen voor dat je je stembanden daarvoor goed insmeert.
Setlist: Rock ‘n’ Roll Star (Oasis) – Halo – Shockwave - Wall of Glass - Come Back to Me - For What It’s Worth - Morning Glory (Oasis nummer) - Columbia (Oasis nummer) - Stand by Me (Oasis nummer) – Once - Why Me? Why Not. - The River - Gas Panic! (Oasis nummer) - Live Forever (Oasis nummer) - Acquiesce (Oasis nummer) - Roll With It (Oasis nummer) - Supersonic (Oasis nummer) - Champagne Supernova (Oasis nummer) - Cigarettes & Alcohol (Oasis nummer)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/liam-gallagher-08-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/twisted-wheel-08-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Als klein kind groeide Angel Olsen op bij haar pleegouders terwijl ze ervan droomde om popster te worden. Kleine Angel werd ouder en begon meer interesse te krijgen in noise muziek en punk. Vooral van de noise is er vandaag nog veel te merken. In oktober bracht de Amerikaanse haar vierde album ‘All Mirrors’ uit en daarop speelde ze met contrasten. De muziek ging van stil naar luid, van licht naar duister en dat met herkenbare eightiessynths en strijkers. Er ontstond een unieke sound die bij haar speciale stem paste en beide leken met elkaar te dansen. Hoewel het album veel sterke nummers kende, waren singles “Lark” en “All Mirrors” misschien wel de twee meesterwerken waar we dan ook ongelofelijk naar uit keken om deze live te horen.
Een vrouw met jongensachtig haar, een gitaar en twee muzikanten kwamen ons opwarmen met muziek in zijn puurste vorm. Hand Habits creëerde een sfeertje dat deed denken aan Amerika uit de oude films waar een bandje rustige muziek speelt in een oud café. Zo nu en dan doorbraken de gitaarsolo’s die illusie en dat zorgde voor een mooie afwisseling met de ingetogen zang. Hoewel we genoten van de muziek, hadden we er vrede mee dat de band na een halfuurtje het podium verliet. Hand Habits maakt mooi muziek en speelt live verre van slecht, maar het is misschien wat eentonig na verloop van tijd.
Angel Olsen begon meteen met “All Mirrors” en dat met een goeie bas. Toch wist het nummer niet helemaal te overtuigen. Het leek alsof Olsen en band zich om de een of andere reden aan het inhouden waren, waardoor we pas aan het einde van “Lark” voor het eerst echt overtuigd waren. Olsen grapte dat ze op het einde van dat nummer graag iets met raven zou doen en dat had wel bij de ietwat duistere setting gepast. Achter de band hing een gigantische momentopname van een barok traphal en afhankelijk van de belichting kwam deze anders over. Zo hing er tijdens “Impasse” onder andere door de belichting een dreigende sfeer in de zaal. Gedurende het eerste deel van de set hadden we het gevoel dat de zangeres zich niet volledig liet gaan, dus deed het deugd toen ze solo aan “Summer” begon en haar stem door de prachtige Roma galmde. Voor het tweede deel van het nummer kwam de band erbij en waren we verkocht.
Verrassend vroeg in de set hoorden we “Shut Up Kiss Me” en dat was een van de weinige hoogtepunten in het optreden. Met een goeie gitaar die gerust nog wat steviger had gemogen, kreeg ze toch een groot deel van de zaal aan het bewegen. Na dit nummer passeerden opnieuw een reeks rustige nummers die meer wisten te overtuigen op de plaat dan op het optreden. Nummers als “Forgiven/Forgotten” en “Endgame” konden ons niet echt meer te boeien doordat ze langdradig en eentonig overkwamen. De liedjes kwamen niet genoeg over om ons mee te nemen in de wereld van Angel Olsen en haar raven leken terug vermist. Muziekstukjes die ons thuis tijdens verscheidene luisterbeurten wisten te fascineren, leken hier te lang gerekt.
De ludieke babbeltjes tussendoor waren aangenaam en deden ons zo nu en dan wat gniffelen, maar opnieuw niet genoeg om te zeggen dat we ervan genoten. De vriendelijke dame leek zich veel te veel in te houden en dat was jammer. De strijkers en bassiste leken veel meer te genieten en zich te smijten dan Olsen. Met momenten hadden we dan ook het gevoel dat er meer energie rond de frontvrouw heen vloog dan ze zelf uitstraalde. Olsen had geen energieke dansmoves moeten bovenhalen, maar we hadden graag meer passie gezien.
Angel Olsen stond afgelopen avond in een sfeervolle zaal met muziek die thuis zeker en vast een unieke sfeer wist neer te zetten dankzij de herkenbare strijkers, synths en stem, maar wist live jammer genoeg niet echt te overtuigen. Olsen heeft een sterke stem die we slechts enkele keren te horen kregen. De zangeres leek niet al haar capaciteiten te tonen en ook de passie leek vaak zoek te zijn. Tijdens sommige nummers waren we helemaal mee in Olsens verhaal en zagen we zwarte raven vliegen, maar tijdens de meerderheid van de nummers leek het alsof de vogels op trektocht naar warmere oorden waren.
Setlist: All Mirrors - Spring - Impasse - Lark - Summer - Tonight - Acrobat - Shut Up And Kiss Me - Forgiven/forgotten - Sweet Dreams - Windows - Endgame - Chance
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Strand of Oaks - Vorig jaar stonden ze op de zaterdag van Rock Werchter en waren we al laaiend enthousiast. Kort daarna kondigden ze hun concert in de AB, Brussel aan. Wij niet getalmd en daar met héél veel goesting naar toe. Een beetje vreemd was dat dit niet uitverkocht was. Wat hadden de afwezigen ongelijk en misten ze zo één van de concerten van het jaar . Ok …we zijn nog vroeg op het jaar , maar om beter te doen dan Showalter en C° zal je verdomd goed voor de dag moeten komen. De lat werd zeer hoog gelegd door z’n Strand of Oaks!
Maar eerst kregen we Squirrel Flower te verwerken. Deze jonge Amerikaanse dame , genaamd Ella O’Connor, stond moederziel alleen, enkel gewapend met een elektrische gitaar. Maar ze kweet zich fantastisch van haar taak. Meestal zong ze mooi intiem en ingetogen, maar ook als het volume van haar stem de hoogte injoeg, bleef het verassend goed klinken. Ze kreeg ook bij twee nummers de hulp van de steelgitaarspeler van Strand of Oaks. Dat het niet zomaar over een zangeresje gaat, merkten we later op de avond waar ze de helft van de nummers van de main-act kwam versterken met haar stem.
Stipt om 21u verschenen eerst de drummer, basgitarist en gitarist op de buhne van de Nederlandse blues- en hardrockband RUV. Deze kregen al een héél warm onthaal. Maar toen Timothy Showalter, de bezieler van Strand of Oaks, verscheen, was het meteen duidelijk waarom iedereen hier was. Minutenlang kreeg hij een overweldigend welkomstapplaus. Timothy zelf was de vriendelijkheid zelve, hij groette het publiek uitgebreid en nam verschillende keren zijn hoed af. De goesting om hier te spelen droop er vanaf , wat hij meerdere malen tijdens de avond liet ontvallen.
Anderhalf uur lang konden we genieten van z’n superieure muzikanten en de fantastische licht galmende zang van het opperhoofd. Soms neigend naar de War on Drugs, Bruce Springsteen en zelfs Neil Young-achtig in de nummers. Mooi. Het getuigt van klasse, inventiviteit en muzikale genialiteit.
Zonder enig probleem kreeg Tim het publiek op zijn hand . Bij de ruigere, rockende nummers klapte en schreeuwde iedereen luid enthousiast mee; bij de gevoelige, intieme , melancholische en Tim’s solo-nummers kon je een speld horen vallen. Beklijvend en pakkend telkenmale.
Waarvoor iedereen een eerste maal compleet uit de bol ging, was bij het nummer “Weird ways”, uit de nieuwste, zesde plaat ‘Eraserland’ . Dit nummer stond weken op nummer 1 in de StuBru’s Afrekening. Timothy kondigde het aan als “This is especially for you” en de muzikale trein richting eerste hoogtepunt was vertrokken. Een geweldig nummer , maar wat een explosie live. De groep gaf zich ten volle en kreeg de op één na hoogste waardering terug.
De hoogste waardering was immers voor het laatste nummer …Na ruim een uur nam de groep een korte pauze om daarna eentje uit de kast te halen, een erg lange , aldus Tim . Zijn hoed ging eraf , zijn hemd uit en zodoende was hij klaar voor de finale. Het werd het ruim tien minuten “JM” die geen seconde verveelde. Nog maar eens liet hij zijn geweldige stem galmen door de zaal , versterkt met drums en gitaren die in crescendo gingen tot bijna oorverdovend, maar het klonk allemaal zo bijzonder goed dat het einde er veel te vlug was.
Een minutenlange staande ovatie viel hun dan ook ten deel.
Onze eindconclusie : soms dramatisch melancholisch, soms ruig schurend en rockend - wat houden wij van deze band! Graag veel meer van dit!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Supergrass wordt traditioneel gecatalogiseerd als Britpop, en dat klopt natuurlijk wel voor een stuk, in die zin dat het een ontegensprekelijk een Britse band is uit midden jaren ’90 die ook popachtige muziek maakt. Maar binnen het hele Britpopgebeuren lijkt Supergrass toch vooral the odd one out. Terwijl Blur en Oasis - de voortrekkers van het genre - in 1995 een heuse Britpop Battle uitvochten met op voetbalstadions gerichte anthems voor Cool Britannia, kwam Supergrass in hun schaduw met ‘I Should Coco’ op de proppen. Die debuutplaat staat boordevol humoristische songs schatplichtig aan bands als Squeeze, Madness en Half Man Half Biscuit en ademt de jeugdige branie die je ook vindt bij The Buzzcocks en The Undertones. “Alright” werd tegen wil en dank wel zo’n (Britpop-)anthem, al bewees het nummer en de bijhorende absurde videoclip vooral dat Supergrass zichzelf niet al te serieus neemt. Vandaar dat ze er ook lachend mee dwepen everyone’s second favourite band te zijn, Supergrass zal je leven niet veranderen, maar je zal er altijd wel een hoop plezier mee beleven.
De band verdween na zes albums en dik vijftien jaar op de planken eerder geruisloos in 2010, en stellen dat er in het vorige decennium massaal gesnakt werd naar een Supergrass-reünie is waarheid oneer aandoen. Naar amusement en afleiding van de penibele politieke situatie snakken doen ze in thuishaven Groot-Brittannië dezer dagen wel, en dan is Supergrass met hun “laten-we-ons-bovenal-gewoon-amuseren”-ingesteldheid het perfecte tegengif voor de globale maatschappelijke tendens naar verruwing.
Ook België kan dergelijk tegengif best gebruiken, en dus hield de reünietour op 5 februari ook halt in de Ancienne Belgique.
Wie zich aan een reünietour waagt zal steevast het etiket van poenpakker opgekleefd krijgen. Supergrass beseft dat maar al te goed, en opende daarom met “In It For The Money”, in de jaren ’90 een aanklacht tegen groepen die zichzelf verloochenen in een zoektocht naar commercieel succes, anno 2020 vooral een vette knipoog naar henzelf. “We’re in it for the money, we’re in it for the money!” Op papier een grappige keuze dus, ware het niet dat het als opener vreemd genoeg niet direct binnenkwam. Ook “I’d Like To Know” werd nogal vlot afgehaspeld, van de subtiliteit op de albumversie bleef weinig over. “Diamond Hoo Ha Man” van hun gelijknamig laatste album uit 2008 klonk dan weer strakker, al leek vooral het een glamrockpastiche van The White Stripes waarin zanger Gaz Coombes z’n rockstarmoves en gitaartechnische capaciteiten mocht etaleren, en dat kan hij allemaal wel, maar het zit ‘m toch een pak minder gegoten dan het recreëren van het jeugdig enthousiasme dat de band in hun begindagen kenmerkte. Dat laatste kwam mooi tot uiting in het energiek yeah-yeah-yeah-refrein van “Mary”, het vierde nummer. Gevolgd door een op gejuich onthaald “Moving”, leek dit het echte startschot van de set, waarvan een slepend “Time” het eerste hoogtepunt was. Het nummer werd in ’94 geschreven door de piepjonge Coombes die tijdens z’n studentenjob als afwasser verlangde naar het vrijer leven van de volwassene, vijfentwintig jaar later doet het ironisch genoeg dienst als nostalgische terugblik naar diezelfde ‘onbezonnen’ jeugd. Ach, - komt-ie! - ook ‘supergras’ is altijd groener aan de overkant. De powerpop van “Mansize Rooster” ging door op datzelfde euforische elan dat na afloop wat onbegrijpelijk verstoord werd door een eerste intermezzo waarin de lichten doofden en muziek op tape afspeelde door de boxen. Verwarring: de band was amper een halfuur bezig. Het bleek niet het einde van de set maar louter een instrumentenwissel. Wat volgde was dat “Fin”, “Low C” en “Late In The Day”, nochtans allesbehalve slechte songs, de net ontwikkelde vaart uit de set haalden. De vinnigheid maakte plaats voor een traag voortkabbelend middenstuk, waarin halverwege gelukkig een verpletterend “Richard III” ervoor zorgde dat het publiek niet in slaap gewiegd werd.
Het tweede intermezzo verliep volgens hetzelfde stramien (lichten uit, muziek op tape door de boxen, instrumentenwissel) en was ditmaal het signaal om een versnelling hoger te schakelen. Al snel werd duidelijk dat vooral de up tempo powerpopsongs van Supergrass zich in het collectieve Belgische geheugen genesteld hebben.
Het leeuwendeel van het publiek was naar de AB getrokken om met jeugdvrienden mee te brullen op de tonen van “Lose It”, “Lenny”, en “She’s So Loose”, armen en bekers bier in de lucht houdend. Een eervolle vermelding voor “Grace” ook, het nummer uit de wat vergeten plaat ‘Life On Other Planets’ (2002) wist goed stand te houden tussen deze ninetiesklassiekers. Het trio dat op de grootste respons kon rekenen hoeft niet te verbazen: “Alright” was een drie minuten lange uitbarsting van joie de vivre, dankzij het opwindende “Sun Hits The Sky” leek het alsof Gaz I’ll be your doctor Coombes alle ziektes de wereld had uitgeholpen, en wie z’n ogen sloot tijdens “Pumping Up Your Stereo” hoorde The Rolling Stones spelen.
Voor afsluiter “Strange Ones” zei Coombes: “Thank you Brussels, we were The Strange Ones.” Dit brengt ons weer bij het begin: Supergrass als de vreemde eend in de bijt, de rare kwieten van de Britpop. Everyone’s second favourite band omdat ze zichzelf niet al te serieus nemen en ook nooit je leven zullen veranderen, maar waar je wel verdomd veel plezier kan aan beleven. En daar slaagden ze anno 2020 in de AB ook in, weliswaar na een lange aanloop. Echt memorabel werd het daardoor niet, maar het was wel meer dan zomaar alright.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/supergrass-05-02-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Strand of Oaks trapte zijn Europese tournee af in Diksmuide of all places. Timothy Showalter werd hier vroeg in zijn carrière goed ontvangen en was dit niet vergeten, een select publiek kreeg dan ook de kans om de man met zijn band in een intieme omgeving aan het werk te zien voor deze try-out die hem deze week ook naar de AB bracht. Showalter’s laatste plaat ‘Eraserland’, is nogal zwaar op de hand en klinkt door de mix van keyboards en gitaar best wel donker. Hoewel hij die plaat op nam met leden van My Morning Jacket, is Strand of Oaks eigenlijk een eenmansband.
Voor het Europese deel van tour doet Showalter een beroep op de Nederlands blues- en hardrock-band RUV, vandaar ook deze try-out om goed ingespeeld te raken. Die band deed dit ook al eens in 2018, waarbij ze onder meer op het Cactusfestival stonden.
Wie hardrock zegt, zegt gitaren, de depressieve synths van ‘Eraserland’ waren dus volledig afwezig. In de plaats kregen we een gloedvolle countryrock-klank volledig in de geest van Neil Young, met pedalsteel gitaren, en af en toe stevige hardrock gitaarsolo’s. Showalter bracht een ‘best of’ uit zijn laatste drie platen, was goed bij stem, en de band weefde een gloedvol dekentje om zijn donkere teksten die daardoor toch weer iets hoopvol kregen.
De opbouw van de set stak goed in elkaar, met de deur in huis vallen met “Radio kids”,oudere en nieuwe nummers afwisselen, met in het midden een solomoment voor Showalter, waarin hij bewees dat ook enkel met een electrische gitaar hij het publiek in zijn greep kan houden. Hij bracht een nieuw nummer dat het onder meer had over het laatste concert van Jimi Hendrix in Duitsland in 1970. Bij een ander artiest zou het ten toon spreiden van rauwe emotie als ongemakkelijk overkomen, maar de eerlijkheid van Showalter wordt nooit pijnlijk, ook al maakt hij nogal gechargeerde statements zoals dat het publiek zijn leven gered heeft. “Shut in” kreeg in de solo-bewerking een trager tempo, maar bleef staan als een huis, ook zonder piano of uitgebreide gitaarsolo’s.
Hierna kwam de band terug met ”Forever chords” ,een uitgerekte slowburner die op het einde losbarst die Neil Young tot zijn handelsmerk gemaakt heeft: de piano van de plaatversie werd hier ingeruild voor de slepende steelpedal, en zangeres Ella O’Connor Williams van voorprogramma Squirrel Flower tilde het nummer naar een hoger plan met haar samenzang met Showalter.
Met “Weird ways” sloeg de vonk over op het publiek, dat enthousiast meeklapte. We hadden al gezegd dat de set heel slim in elkaar zat, van hier af ging het zonder inzakker naar de finale in de bis, via “Goshen 97” dat nu een nieuwe gitaarsolo kreeg.
Die bis kon natuurlijk niets anders zijn dan Showalter’s eigen “Cortez the killer”, namelijk “JM” het magnus opus over Jason Molina, dat iedere live-uitvoering anders is maar steeds verpletterend binnenkomt.
Setlist: Radio Kids-Same emotions-Final fires-Keys-Ruby-Eraserland- Nieuw nummer-Shut in-Forever chords-Weird ways-Goshen '97-Rest of it-
Bis:JM
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
