The Amazons - Van kindermuziek naar zuivere rock
The Amazons
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-23
Kimberley Haesendonck
De Ancienne Belgique mocht afgelopen donderdag het borde ‘Sold out’ weer maar eens boven halen. Dit keer voor de Britse rockers van The Amazons. De band werd in 2016 getipt door BBC via hun sound of 2017, maar wonnen deze prijs niet. Desalniettemin wist de band het publiek van de AB toch te overtuigen.
Als je 15 minuten te laat een podium opstapt, moet je al heel zelfzeker zijn over het kunnen van je band. Fans win je ook niet met het uithalen van zo een stoten. Het publiek, dat vooral bestond uit meisjes, wachtte geduldig het begin van het concert af.
Met wat arrogantie stormden de Britten het podium van de AB Club op. Beginnen deed de band met “Ultraviolet”, een nummer waar ze het publiek al meteen wouden laten meezingen. Slechte start van het optreden, want de fans van The Amazons waren niet meteen mee. Al snel kregen we het gevoel dat de band hun set gewoon kwam aframmelen. Naar mate de show vorderde werd de interactie tussen The Amazons en het publiek beter.
We gaan eerlijk zijn dat we de debuutplaat van The Amazons maar plat en saai vonden. Live overtuigden ze dan wel weer. De nummers klonken veel minder afgelikt en werden ruwer gespeeld. “Holy Roller” bijvoorbeeld werd met akoestische gitaar gespeeld en klonk zelfs nog enorm vuil.
Ook ouder werk dat het niet haalde tot op hun debuutplaat werd aangehaald. Zo kwamen “Nightdriver” en hitje “Black Magic” gemixt met “Millions (the party)” aan bod.
The Amazons slaagden er in om hun kinderlijke nummers om te zetten in zuivere rock nummers die overtuigden. Dat deze band groot zal worden, betwijfelen we. Maar dat ze goed bezig zijn is alleszins een feit!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bijna dag op dag 7 jaar geleden was het, dat laatste, onvergetelijk concert van Gorillaz in België. De ‘Plastic Beach Tour’ had hen, gewapend met een fantastische (concept) plaat en een begeleidingsband met daarin de helft van The Clash, in 2010 naar de Lotto Arena gebracht. Daarna werd het stil rond de band, tot ze eerder dit jaar terugkwamen met ‘Humanz’.
Voor het daarbij aangekondigde concert in Vorst Nationaal mocht de organisatie het bordje ‘uitverkocht’ al ophangen na minder dan een uur. Het moet gezegd: wij zijn niet de grootste fans van ‘Humanz’, het is een overbodig lange plaat met naast een handvol uitschieters ook veel platte hiphop waarin de subtiliteit die de band kenmerkt ver te zoeken is. Goed, ieder z’n ding natuurlijk. En wie zijn wij. Gorillaz kwam in Vorst bewijzen dat je recentste plaat niet van wereldniveau moet zijn om een topconcert te geven.
Ze waren namelijk niet naar Brussel gekomen om ‘Humanz’ integraal te spelen. Integendeel, het eerste deel zat bomvol hits uit hun eerste drie platen en benaderde de perfectie. Opener “M1A1” was een leuke verrassing, rockend , aanstekelijke grooves en een schreeuwende Albarn; En bij “Last Living Souls” begon het pas echt , nog meer extravertie . In een sterk “Tomorrow Comes Today” liet Damon de microfoon vasthouden door een klein jongetje op de eerste rij, een collectieve “ooouh schattig!” weerklonk in de zaal. Of hoe je een publiek direct inpakt. Vervolgens passeerden nog “Rhinestone Eyes”, “19-2000”, “On Melancholy Hill”, én “Dirty Harry”.
Wie er zulke nummers kan doorjagen in een eerste halfuur kan gewoon teren op een belachelijk goede back catalogue. Damon Albarn als Gorillaz in een hoofdrol , songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/harmonium/organ), een knipoog naar het werk van Blur, The Good, The Bad & The Queen en de Gorillaz’ Britpop zijde . Albarn is de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant van het podium, met dat gospelkoortje die een voorname rol speelde vanavond en de visuals van de hand van Jamie Hewlett. Het zat allemaal verdomd goed in elkaar, het totaalplaatje klopte volledig:
Godverdomme ja, die visuals. De avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel. In hun beginjaren speelden Damon & co nog achter een scherm met daarop projecties van de ware bandleden, sinds 2010 zijn ze een band van vlees en bloed. Die sterke filmpjes zijn het enige wat nog laat uitschijnen dat Gorillaz eigenlijk een fictieve band is van een paar cartoonhelden.
Het werd erg interessant . Albarn had ons goed opgewarmd en creëerde een soort Soulwax’ ‘Thème from discotheque’ gevoel … Tijd dus om écht de “Humanz”-tour op te gaan. Het niet onaardige “Saturnz Barnz” was al gepasseerd in dat ‘De Perfectie Benaderend’ eerste deel, met Popcaan die op het scherm te zien was.
Nu hun karrevracht aan gasten loslaten … Damon was in dit luik niet meer het centrum van de belangstelling. “Strobelite” had Peven Everett, “Sex Murder Party” had Jamie Principle en Zebra Katz, laatst vernoemde kwam ook meedoen in “Out of Body” , en voorprogramma Little Simz dook op in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
Wij waren aanvankelijk sceptisch. Maar eerlijk: zo lang duurde het niet voor ook wij door de knieën moesten gaan, live kwamen deze nummers een pak beter tot hun recht. Je besefte dat dit een ander soort Gorillaz is, een dat voortstuwt op pompende beats, hiphop, funk, soul, r&b, reggae en dance waarop een publiek wel volledig uit z’n dak kan gaan. We ervaarden een soort kloppend op de borst ‘Kong Skull Island’ en muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels feestelijk om de hoek. Het was heerlijk vertoeven in hun muzikale speeltuin.
Qua bindteksten contrasteerden de guests, met hun “throw your hands in the air!” en aanverwanten, met Damon, die kwam niet veel verder dan wat ‘thank you’s’ en een ‘I love Europe’, verwijzend naar de Brexit. Nee, Damon deed het op zijn manier: op een bepaald moment dook hij het publiek in, liefde zoekend, en vindend.
Maar in het laatste luik, na “Punk” en een voortreffelijk “Stylo” (met Bruce Willis op het scherm!), kregen we dé gast van de avond te zien: Dave van De La Fuckin’ Soul was afgezakt voor monsterhit “Feel Good Inc.”. Meesterlijk. Het nummer werd herstart omdat Damon de mist inging bij de eerste versie. Maar hé, die Gorillaz: ’t zijn ook maar mensen, geen cartoons of zo.
Afsluiten deden ze met de hoopgevende boodschap van “We Got The Power”, met vocalen en een projectie van Jenny Beth van Savages. Letterlijk waren we aan de grond genageld . Erg sterk en overtuigend. Een ‘waauw’ gevoel heerste …
De bisronde begon ingetogen met “Hong Kong” vol indian ‘sitar’ vibes op z’n Paul Weller/Mathar/Blur/Cornershop. Het ontplofte dan met het rockende “Kids With Guns” (zo belachelijk goed dat je er een wapenvergunning van zou willen aanvragen) en “Clint Eastwood”, ‘I aint happy, I’m feeling glad, I got sunshine, in a bag I’m useless, but not for long the future, is coming on, is coming on,… Het deed Vorst helemaal rechtveren. Stiekem hoopten we dat in de bisronde Shaun Ryder van The Happy Mondays achteloos het podium ging opstappen om “it’s coming up, it’s coming up, it’s dare” en “never did no harm” te komen declareren in “Dare”, maar “Dare” kwam helemaal niet, zowat het enigste minpuntje van de hele avond.
Na het enthousiast geweld besloot de band namelijk om ons naar huis te begeleiden met een dromerige aaneenschakeling van “Don’t Get Lost in Heaven” en “Demon Days”. Geen vuurwerk, wel wonderschoon. Op het scherm ging de zon onder, het was het perfecte einde van een grandioos concert, dat probleemloos vertaald kan worden naar de grote festivals. Afspraak op Werchter? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Organisatie: Live Nation
BEUK + Fire Down Below
BEUK
Kinky Star
Gent
2017-11-22
Erik Vandamme
Een concert organiseren, midden in een school/werkweek? We hebben dat eigenlijk nooit zo goed begrepen. Maar toch was er aardig wat publiek komen opdagen voor twee acts die in ons land Rock muziek en aanverwante, in kaart proberen te zetten. De lekker aanstekelijke stoner rock van Fire Down Below en stevige rock muziek van BEUK deden beiden het dak in Kinky Star te Gent er compleet afgaan. Hoe de aanwezigen zich de volgende dag op school of werk voelden? Daar gaan we geen uitspraken over doen. Wij genoten in elk geval met volle teugen van een portie onversneden rock-'n-roll binnen een intieme en gezellige omgeving die in Kinky Star telkens opnieuw wordt geschapen.
Fire Down Below: De temperatuur doen stijgen tot een kookpunt
Toen we deze zomer Fire Down Below aan het werk zagen op Roadkill festival deze zomer. Schreven we daarover:
''Fire Down below is zo een band die het moet hebben van lange, intensieve riffs die de luisteraar uit het lood slaat, en verweesd doet achterblijven. De band slaagt er dan ook in, zowat iedereen over de streep te trekken. Met een meeslepende tot oorverdovende set, die het beste van pure stoner vermengd met verschroeiende grunge elementen. We genoten met volle teugen van deze trip doorheen een woestijnlandschap, waar enkel de huilende wind je tot kalmte en rust brengt. Best indrukwekkend!''
https://www.youtube.com/watch?v=P3qOR7XJvf4
Kinky Star was heel goed gevuld om deze typische Stoner /grung rock band live aan het werk te zien. De heren van Fire Down Below bestaan uit muzikanten die één voor één over bepaalde toverkrachten beschikken, om op deze wijze hun aanhoorders te hypnotiseren. Het kan niet anders. De hoogstaande riffs die elk van hen uit hun gitaren toveren, bezorgen ons dan ook het ene kippenvelmoment na de andere adrenalinestoot. In die intieme omgeving van Kinky Star stijgt de temperatuur daardoor dan ook naar een kookpunt.
https://www.youtube.com/watch?v=p8693EVU1bc
Een beetje jammer dat bij de verstilde momenten het geluid wat werd overstemd door het geroezemoes in de café, want ook dat waren intensieve momenten waarbij we koude rillingen over onze rug voelden lopen. Eens echter de teugels gevierd, werd alles uit de kast gehaald om het dak er compleet te laten afgaan. Vanaf begin tot einde, drijft Fire Down Below, door middel van een meeslepende tot stomende set, het tempo op tot je compleet murw geslagen in de touwen achterblijft. Binnen stoner en grunge moet Fire Down Below niet onderdoen voor de zogenaamde grotere acts bleek reeds in het verleden. Dat laatste zetten ze in Kinky Star te Gent nog wat meer in de verf.
BEUK: Een wervelend rock feestjes! Van eenzaam hoog niveau.
BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album ‘Strak Plan’ vorig jaar een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven. En daar is nooit iets mis mee. Het aantreden in Kinky Star was de laatste in de reeks van velen, om die schijf voor te stellen aan het publiek. In 2018 zou er gloednieuw werk aankomen, we zijn alvast benieuwd.
https://www.youtube.com/watch?v=4yae8kCdZLQ
Over naar het optreden. BEUK bestaat uit een trio die rock muziek 'leven'. Met een hoge dosis charisma, zelf relativering en hoge dosis humor zet BEUK er letterlijk de beuk in. Van begin tot pril einde van de set raast de band over de hoofden van de aanhoorders heen. Al dan niet met een gezapige anekdote, of stevige kwinkslag links en rechts. Aanstekelijke songs als “Station Dementia”, “Strak Plan” , “Vol Gas” een live klassieker volgens de band. Die inderdaad werd meegebruld.
Na een wat trage start ontstaat gaandeweg dan ook een wervelend rock feestje, zonder weerga. Er werd daarbij uitvoerig gegrasduind doorheen die recente schijf. Maar er kwam ook nieuwe songs aan bod “Hel van de planeet”, Dynamiet“, “Turbotine en vrouw alleen”. Die ons het beste doet vermoeden naar de toekomst toe. Bovendien mocht een levende legende uit Oostende, Frank Dubbe - bekend van de punk formatie Stagebeast, die in 1977/78 veel succes kende met de single ‘Belgium ain’t fun no more- de band vervoegen’. Zijn inbreng bleek nog maar eens een meerwaarde binnen het geheel. Er staat duidelijk geen sleet op Frank Dubbe. De song Belgium ain't fun no more is trouwens anno 2017 nog steeds van toepassing. En dat straalde die song in samenwerking met BEUK dan ook uit. Als kers op de taart kregen we een heel gesmaakte cover van Raggende mannen “Poep in je hoofd” en Beastie Boys “(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)” in de bisrondes. Waarmee de avond met een knaller van jewelste werd afgesloten. https://www.youtube.com/watch?v=3vaf60moFzQ
BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs De Kreuners. Net dat schipperen tussen snoeihard metal en meeslepende Nederpop maakt BEUK een unieke parel tussen de vele Nederlandstalige rockbands die we door de strot geramd krijgen tegenwoordig. De songs worden, samen met gezapige en grappige bindteksten, één voor één op de aanhoorders afgevuurd tot iedereen murw is geslagen. In Kinky Star bewees dit trio alvast uit het goede hout gesneden te zijn, om in de nabije toekomst er nog meer daken te laten afgaan. Is dan ook onze eindconclusie. https://www.youtube.com/watch?v=aAJrJ_m2kcA
Org: Kinky Star, Gent
‘Relatives In Descent’, het nieuwe en derde album van Protomartyr, werd overal zeer lovend onthaald en je kan er van op aan dat het binnenkort in menig eindejaarslijstje zal opduiken. Lijkt ons trouwens terecht, want ook wij hebben een boon voor de gruizige post punk die heerst over ‘Relatives In Descent’. Alleen jammer dat al die lovende recensies geen garantie zijn voor een uitverkochte zaal, le Grand Mix is immers maar half volgelopen.
De nieuwe plaat vormt de hoofdmoot van de setlist en wordt er op een tweetal songs na volledig en fors doorgejaagd. Ons hoort u niet klagen.
Dit is een band uit Detroit, maar hun post-punk klinkt bij momenten zeer Brits. Vooral The Fall is een referentie en zanger Joe Casey is een al even zonderlinge figuur als Mark E Smith, met dat verschil dat zijn vocals een stuk verstaanbaarder zijn dan het gemompel van Smith. Net als Smith heeft Casey niet meteen de looks van een rockster, eerder van een verwarde sloddervos die in eerste instantie kennelijk een beetje verveeld over het podium laveert. Doch het is maar schijn, want het is met volle overgave en een constante boosheid dat hij zijn eigenzinnige teksten er uit spuwt terwijl hij ondertussen aardig wat biertjes verslindt.
De ritmesectie vormt een sterke ruggengraat bij Protomartyr. De diepe eighties bas van Scott Davidson en de gejaagde drums van Alex Leonard zijn de grondvesten waarover Greg Ahee zijn driftige en vaak agressieve gitaar laat zinderen. De sound zit goed gebeiteld in een bedje van snerende post-punk die al eens overslaat naar prompte old-school seventies punk. “Male Plague” is bijvoorbeeld zo een doordacht punkertje die tot pogoën uitnodigt.
We krijgen verder vooral een set overwegend korte en furieuze indie-rocksongs met een nerveus kloppend hart, waarvan “The Devil In His Youth”, “Windsor Hum”, “A Private Understanding” en “Here Is The Thing” het meest tot de verbeelding spreken.
In de twee bisnummertjes “Why Does It Shake” en vooral “Scum, Rise” duwt het gezelschap wat harder op het gaspedaal en katapulteert Casey zijn vocals nog iets snediger het publiek in. Kwestie van er een met een felle kopstoot een punt achter te zetten.
Alles samen worden er zo een slordige 19 songs doorgesast in amper een uur en een kwart. No time to waste, zo hoort het.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Met de wagen naar Antwerpen rijden is volkomen kut. Enkele weken geleden bijna twee uur gebold naar Nick Cave, maar die was het meer dan waard. Vorige week een slordige twee uur versleten naar Anathema en die verkwanselden dan ook nog de rest van de avond. Vanavond ons record gebroken, maar liefst drie uur onderweg geweest en zo het pittige support bandje The Vacant Lots moeten missen. Jammer, heel jammer. Fuck Antwerpen.
- Een concertzaal mag men nooit onderschatten. Een zaal als de Roma doet het altijd goed voor intieme concerten, maar bij de zinderende shoegaze en stevige rock van BRMC hing er toch, zeker in het begin, een serieuze galm in de zaal. Op zich was dat dan ook weer niet zo erg, want galm en echo zijn enkele van de handelsmerken van dit scheurende trio.
- Het nieuwe stuff is veelbelovend. Het viel echter wel op dat er in de kersverse songs niet meer zo fel te keer werd gegaan maar dat sfeerschepping een doel op zich was. Met name "Haunt", "Question Of Faith" en "Carried From The Start" hielden zich wat in maar zorgden wel voor een constant sluipende dreiging. We mogen dus vol verlangen uitkijken naar dat nieuwe album dat de naam 'Wrong Creatures" zal dragen.
- BRMC is vooralsnog geen folkband. Het trio is immers op zijn best als de stekker stevig in het stopcontact zit, maar naar goede gewoonte lassen ze steeds een verstild momentje in. Het akoestische intermezzo van Robert Levon Been die in zijn eentje "Sympathetic Noose" bracht kon je inderdaad sympathiek noemen, te meer omdat hij het publiek aanspoorde om tot ongenoegen van de security wat dichter tegen het podium te komen, maar de song op zich viel wat te licht uit om ons echt bij het nekvel te pakken. Dan liever het solomomentje van Peter Hayes, die met het pareltje "Faultline" wel de gevoelige snaar wist te raken.
- BRMC heeft de blues in het bloed. Ooit zal daar misschien eens een doorleefde bluesplaat van komen. In de Roma waren "Ain't No Easy Way", "Faultline" en "Shuffle Your Feet" sterke tekenen dat de black in de groepsnaam wel eens naar de blues zou kunnen verwijzen. Ze zijn dat fantastisch ingetogen album 'Howl' kennelijk nog niet vergeten. Wij ook niet.
- Die eerste plaat uit 2000 is en blijft toch verdomd een mijlpaal met straf spul dat nog steeds zwaar aan de ribben kleeft. Halverwege de set passeerde al een snijdend "White Palms" en de echte prijsbeesten werden bewaard tot helemaal op het einde. Een fenomenaal "Awake" was even meeslepend als indrukwekkend en stoommachines als "Spread Your Love", "Red Eyes and Tears" en natuurlijk een denderend "Whatever Happened To My Rock'n' Roll" waren de bommetjes die de zaal helemaal overstag deden gaan.
- BRMC kan op tijd en stond het Crazy Horse beest in zich loslaten. "666 Conducer" scheurde en botste dat het een lust was. Eén van de heetste kanjers van de avond.
- 'Specter At The Feast' is blijkbaar niet het favoriete album van de heren. De plaat werd volledig genegeerd, wat ze nu ook weer niet verdiende.
- Er schuilt een kwade punkband in BRMC. BRMC kwam scherp, punky en hondsdol uit de hoek met de wilde kopstoten "Conscience Killer" en vooral "Six Barrel Shotgun", keer op keer flitsende hoogtepunten in hun live sets. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat hun meest gloeiende visitekaartje "Whatever Happened to My Rock'n'Roll" de bijtitel punk song heeft meegekregen.
- Afstanden zijn relatief. De terugweg duurde nog geen derde van de heenreis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-vacant-lots-21-11-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Millionaire aka Tim Vanhamel heeft dit jaar, na een lange hiatus waarin hij onder meer zijn ding deed bij Magnus, Broken Glass Heroes en The Hickey Underworld, ons verrast met het geweldige album ‘Sciencing’ en een tournee langs Vlaamse wegen.
Eerst kregen we Go March te horen. Dit trio bracht ons muziek dat zich ergens tussen post-rock en synth- rock situeerde. Aan de synths stond Hans De Prins (Broken Glass Heroes) die we later op de avond ook bij Millionaire aan het werk zagen. Prachtige synthsounds trouwens. Drummer Atoni Foscez (Statue) en Philipp Weies (Manngold) zijn ook niet de eerste de beste muzikanten. Dat samen maakte het tot een geslaagd voorprogramma.
We waren voor Millionaire gekomen en we waren niet alleen. De zaal was goed volgelopen. De set werd gestart met “Bloodshot”. Meteen werd de toon gezet. Vuige en broeierige rock met een energiek dansende Tim Vanhamel. Een eerste hoogtepunt vormde het duo “Body Experience Revue” (uit hun debuut) gevolgd door het recente “Busy Man”. Hierna was het publiek helemaal los.
We kregen veel nieuw werk met o.a. “I’m Not Who You Think You Are”, “Guru’s Feet”, “Silent River” etc…
Ook de oude songs werden niet vergeten met “I’m On A High”, “Streetlife Cherry” en een magistrale uitgesponnen versie van “Champagne”. Daarop ging de zaal helemaal uit zijn bol. Ook Tim Vanhamel liet zich niet onbetuigd en sprong enkele malen van het podium om tussen het publiek door te lopen. Daarnaast danste en bewoog hij op het podium als een energieke kat. En hij liet dan nog weten dat hij zich niet zo goed voelde. Het was er niet aan te merken. Hoe moet dat dan niet zijn als hij zich tip top voelt? Als bis kregen we “Petty Thug”, “Alpha Male” en een verwoestend “Wake Up The Children”.
Hoe rock‘n4roll kan een optreden zijn? Wel zoals een optreden van Millionaire: groovy, rockend, energiek en broeierig. We zijn meer dan blij dat Millionaire terug is.
Organisatie Wilde Westen, Kortrijk
Helloween, een show om U tegen te zeggen!
Helloween
013
Tilburg
2017-11-20
Frederik Lambrecht
Helloween – Pumpkins United World Tour 2017/2018
Enige tijd geleden kreeg ik heugelijk nieuws op mijn bord, want wat bleek, Helloween ging opnieuw hun instrumenten ter hand nemen en vertrok op een wereldtournee. Niet zo speciaal zou je zo zeggen, maar verdorie, deze keer gingen ze voor de verrassing van formaat!. Een ‘best-of’ van muzikanten die ooit – of nog steeds – het mooie weer maken (maakten) van deze Duitse formatie werd samengesteld en dus kwamen met huidige line-up Markus Grosskopf, Michael Weikath, Sasha Gerstner, Dani Löble en Andi Deris ook de klasbakken Michael Kiske en Kai Hanssen mee aan boord om de wereld rond te reizen. Een support band was niet nodig want er was maar liefst een setlist uitgetekend van 3 uur heavy & speed metal. Vele shows waren reeds op voorhand uitverkocht en ook in Nederland waren geen tickets meer beschikbaar, dus geloof me maar als ik zeg dat de 013 gevuld was.
Aftrappen deden we op de tonen van Robbie Williams met het nummer “Let Me Entertain You” waarna het doek die de muzikanten afschermde op de grond viel en het nummer “Halloween” werd ingezet. Dit fantastisch nummer werd door de 3 muzikanten gezongen, dus met Kiske, Hanssen en Deris (die in zijn beste doen ooit was qua stem – ik heb hem al anders horen presteren spijtig genoeg) en was meteen een toppunt voor alle aanwezigen. Een nummer van iets meer dan 13 minuten om af te trappen??!! Ja hoor, en het werd in grote getalen meegezongen. Ook qua visuals waren verschillende verrassingen te aanschouwen, zoals bij hun 2e nummer “Dr. Stein” die afgebeeld werd op de achtergrond. Een grote wall was geïnstalleerd en daarop werden telkens verschillende afbeeldingen vertoond die deze show naar een hoger niveau tilden. Maar er waren ook 2 speciale gasten aanwezig – genaamd Seth & Doc die in cartoonvorm de verschillende nummers van de setlist aankondigen. De samenzang van Deris & Kiske was een genot voor het oor en uiteraard was de nodige portie nostalgie van de partij. Ze gingen verder op hun elan en “I’m Alive” schalde uit de boxen die de nodige backing vocals van het publiek meekreeg. Van ‘The Dark Ride’ album werd “If I Could Fly” gespeeld samen met andere werk van de meest recente albums getiteld “Are You Metal?”, “Waiting for the Thunder”, “Perfect Gentleman” waarbij Andi Deris zijn bolhoed opzette, “Living Ain’t no Crime” en “Why?”. Maar voor ondergetekende blijven de oude nummers nog altijd kiekenvel op zijn lijf toveren en dus kon mijn pret niet meer op bij de klassiekers.
“Rise & Fall” was voor mij persoonlijk een nummer dat niet verwacht werd in de setlist, maar de hoge snelheid die gepaard gaat met dit nummer stokte niet en werd perfect uitgevoerd door de band. Andere uitschieter was het nummer “Forever and One (Neverland)” waar de stemmen van Kiske en Deris prachtig samenvloeiden en dit dus in een uitstekend uitgevoerde ballade resulteerde. We gingen terug naar de begindagen van Helloween en dus mocht Kai Hanssen zichzelf naar de spotlights begeven…een mix van “Starlight”, “Ride the Sky” en “Judas” toonden aan dat deze band nog vele trouwe fans hebben want constant werd meegezongen en werd blijk van appreciatie getoond. Ook in het nummer “Heavy Metal (is the Law)” blonk Hanssen uit waarna zoals al aangehaald de ballade van superieure kwaliteit was met de mooie samenzang. Alles lijkt gesmeerd te lopen tussen de hoofdtenoren van deze band want ook “A Tale that Wasn’t Right” blonk uit in cohesie. Ook drummer Löble mocht zijn ‘piece of fame’ hebben met een krachtige drumsolo waarbij foto’s en beelden uit de oude doos met oudgediende drummer Ingo Schwichtenberg - die in 1995 stierf – een prachtig eerbetoon opleverden.
De zangers kwamen gezwind opnieuw het podium op met “I Can” en het machtige “A Little Time” die vertolk werd door Kiske (wat blijft hij toch een prachtige stem hebben). Het laatste deel van de set kwam in zicht en zette de zaal opnieuw in lichterlaaie met het krachtige nummer “Power” en “How Many Tears” die de 3 zangers samen voor hun rekening namen. Fans van het eerste uur wisten dat er op het einde van dit nummer een klein rustmomentje in verwerkt is, die opeens teniet gedaan wordt met een bombastische drumsolo die de headbangers gedwee in actie brachten, en die deze set afsloot! Maar geen show zonder bis-nummers en Helloween zorgde zelfs voor 2 bis-rondes. Aftrappen met ronde 1 deden ze subliem want “Eagle Fly Free” werd gebracht gevolgd door de lange en frivole tophit “Keeper of the Seven Keys” die de 013 opnieuw in 1 grote karaokebar veranderde.
Bisronde 2 bestond uit een gitaarsolo gevolgd door meezinger “Future World” met het prachtig gitaarloopje en werd de zaal uitgewuifd met “I Want Out” die een regen van reuzenballons naar beneden liet komen.
Deze Duitsers werden met een welverdiend en ellenlang applaus bedankt voor hun spetterende show! Een show om U tegen te zeggen, en als de geruchten waar zijn, dan zullen ze ook Graspop aandoen voor hun Belgische fans! Niet te missen zou ik zeggen!
Pumpkins United!
Organisatie: 013, Tiburg
In de post-metal wereld heeft iedereen het altijd over de intensiteit die Amenra uitstraalt, maar wij bespeuren minsten evenveel bezieling en beroering bij Briqueville. Met hun intrigerende en vaak verschroeiend harde post-metal houden zij een half uur lang De Kreun in een wurggreep. Briqueville is een uitzonderlijke totaalbeleving, en hun nieuwste plaat is een helse dreun, een duistere klomp herrie waarin het heerlijk verdwalen is.
And So I Watch You From Afar heeft een nieuw album uit, ‘The Endless Shimmering’ heet het kleinood en het is alweer een knap staaltje hectische en vurige post-rock. Veelbelovend dus voor de live uitvoering, want als ASIWYFA in de studio al wild en onstuimig voor de dag komt, dan mag je er van uitgaan dat de songs op een podium helemaal tot ontploffing komen.
Zo was het ook in De Kreun. Eens te meer bleek dat de post rock van deze Noord-Ieren constant onder stroom staat. Springerig, hyperkinetisch en ontvlambaar, zo klonk het en oogde het.
De lont werd aangestoken met de twee geestdriftige openers van de nieuwe plaat “Three Triangles” en “A Slow Unfolding Of Wings”, zo werd het nieuwe werk al meteen door de fans in de armen gesloten, want dit waren furieuze en energieke krachttoertjes die het beste lieten vermoeden voor wat komen zou. Bleek dat de band nog maar net onder stoom was gekomen, het ging allemaal nog wat meer knetteren met “Search:Party:Animal” en een ronduit geweldig “BEATIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION”, waarin de vaak uitzinnige gitaren driftig prikkelden om dan heerlijk in te houden en vervolgens compleet te exploderen.
Met hun onbegrensde podiumdynamiek en een stel zinderende songs zorgden de ADHD’ers van de post-rock voor fervente opwinding en constant oplaaiend vuur, en ondertussen bleven ze met sprekend gemak de meest geniale vonken uit hun instrumenten toveren.
Heel zelden werd er al eens gezongen. Nou ja, gezongen, laat ons eerder zeggen opgefokt, zoals in “Wasps” en “Run Home”, de meest tintelende en opgejaagde tracks uit de vorige plaat ‘Heirs’. Of in een bruisend “Big Thinks Do Remarkable”, waarin de woorden ‘the sun is in our eyes’ de enige echte lyrics van de avond waren, goede tekstschrijvers zijn nooit echt een issue geweest bij ASIWYFA.
Het huzarenstukje van de avond was echter een daverend “Set Guitars To Kill”, waarbij ASIWYFA de Kreun eerst in lichterlaaie zette om dan in een ultrazacht middenstuk de zaal muis- en muisstil te krijgen, een wonderlijk moment in een extatische song. Moet het gezegd dat de band verder in die song nog eens compleet uitzinnig werd en alle mogelijke registers opentrok? Fe-no-me-naal !
And So I Watch You From Afar, een stormachtig bandje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Together Pangea - Sprankelend en dynamisch
Together PANGEA
café De Zwerver
Leffinge
2017-11-19
Ollie Nollet
Ik had mijn huiswerk vooraf niet gemaakt en wist totaal niet wat ik mocht verwachten van Lookapony, de eerste band van de avond. Het werd een aangename verrassing. Dit jonge kwartet uit Eindhoven, dat onlangs debuteerde met ‘Ha-Satan’, bracht energieke garagepop voorzien van snedige gitaren die voor de nodige dosis rock-‘n-roll zorgden. De zanger had een krachtige, wat lijzige stem en leek wat aangeschoten. Toch kon hij enkel een brede grijns op mijn smoelwerk laten verschijnen. Heerlijke frontman die langs zijn neus weg vroeg wie er allemaal van Leffinge was. Zo wisten we het ook eens en het resultaat bleek behoorlijk mee te vallen voor het kleine dorpje in de schaduw van Oostende.
Together PANGEA was in 2015 al eens te gast in De Zwerver en wist me toen niet helemaal te overtuigen. Dit keer lukte dat wel. Vreemd, want hun laatste plaat, ‘Bulls and roosters’, is niet direct van die aard om me in jubelstemming te brengen. Verkeerde ik in een zeldzaam milde bui of hoorde ik vooral oude nummers, die in de loop der jaren wat rijper geworden waren? Ik gok op het laatste. Together PANGEA staat voor zonnige garagerock of -pop, stijl Burger Records, maar met net iets meer ballen aan het lijf dan de meeste andere bands op dat label.
Dynamische, sprankelende melodieën, aanstekelijk gezongen door de sympathieke William Keegan, werden vooruit gestuwd door de drummer en een zeer aanwezige bassist, Danny Bengston, waarbij een kader spontaan van de muur viel. Tweede gitarist Roland Cosio (ook actief bij Charlie and The Moonhearts) stelde zich heel bescheiden op maar zijn verfijnde gitaarspel was minstens van even cruciaal belang. De songs uit ‘Badillac’, de plaat waarmee ze hier enige bekendheid verwierven, bleken nog steeds de beste maar ook het nog oudere “Too drunk to cum” (wie zoiets uit zijn pen kan knijpen heeft bij mij altijd een streepje voor) behoorde tot de hoogtepunten.
Twee straffe bands die beiden niet zouden misstaan op de affiche van Rock Zerkegem.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Daddy Long Legs - Stompende blues
Daddy Long Legs
l’Abattoir
Lillers (France)
2017-11-18
Ollie Nollet
Geen optreden in België tijdens deze tour van Daddy Long Legs maar geen erg, zo kom je nog eens ergens. Meer bepaald in het Noord-Franse Lillers waar ze één van de oudste muziekcafés van de streek hebben : l’Abattoir. Deze mythische bruine kroeg bestaat al zo’n 43 jaar en ondanks de beperkte ruimte (capaciteit : 50 personen) waren hier reeds heel wat bekende namen te gast : Elliott Murphy, The Vibrators, Terry Lee Hale, Washington Dead Cats, The Animals, Dr. Feelgood, Gong,...
Een unieke plaats waar je de optredens zowel zittend (op banken aan tafels) als staand kan meemaken terwijl het podium er ondanks de krappe behuizing ‘gigantisch’ (zeker 1/3 van de opp.) is.
Daddy Long Legs (oorspronkelijk uit St. Louis, Missouri nu Brooklyn, New York) was er reeds voor de tweede maal en zag het net als wij volledig zitten. Zelf op een stomende mondharmonica ramde hij ons samen met gitarist Murat Aktürk en drummer Josh Styles een set stompende blues met een hoge rock-‘n-roll factor door de strot. De meebrulbare punkblues, “Motorcycle madness”, met een perfecte imitatie van ronkende motoren; prijsbeest “Blood from a stone”; het solo gebrachte “Bourgeois blues” (Lead Belly) waarin hij zingt met de harmonica in zijn mond en het aanstekelijke “Shake your hips” (Slim Harpo).
Ik zag het allemaal reeds een paar keer eerder maar ik word er nog steeds wild van. Bovendien zaten er dit keer enkele nieuwe songs tussen die het beste laten verhopen voor de nieuwe plaat die er nu eindelijk eens mag komen. Dat zou dan meteen een reden zijn om onze contreien nog eens op te zoeken, want hier krijg ik nooit genoeg van.
Organisatie: l’Abattoir, Lillers
Het was een tijdje geleden dat we nog van Fleet Foxes hadden gehoord , de band rond oppervos en sing/singwriter Robin Pecknold . Zes na jaar na de tweede ‘Helplessness blues’ is het sextet er terug met ‘Crack-up’, op plaat een gedurfde , veelomvattende onderneming. Live weten ze twee maal hun sound in de AB om te zetten in een intens beleven. De vorige keer stonden ze in Vorst , wat voor hun materiaal net iets te hoog gegrepen was om op te gaan in de klankkleur en de emotionaliteit.
Het werkte in de AB goed , erg goed . Goed gemutst en uitgerust ging de band er tegenaan . Het ijs brak al gauw door de warme respons , het meezinggehalte, de refreinen en de interacties. Vanavond zat band als publiek op dezelfde golflengte .
Hun combinatie van dromerige indie , americana , folk , 60s pop en psychedelica wordt hier nog steeds sterk ontvangen . Vóór onze zomerfestivals waren ze nog te zien in de buurt, in Nederland en in Lille.
Op het optreden hebben we het gevoel ergens tussen pop , americana en een soundtrack te laveren . Een natuur van water, bossen , onstuimige wolkenluchten en zonovergoten pracht; meeslepende harmonieën en melodieën in een sobere omlijsting of breed , een stemmenpracht en gedragen door de indringende zang van Pecknold; finesse , subtiliteit , vakmanschap heerst. Ze zijn niet vies van enkele uitgesponnen nummers , die verrassende, spannende, onverwachtse wendingen ondergaan .
Een podium vol instrumenten , een rits gitaren, drums , keys, blazers , klavecimbel, sambaballen zorgen voor de veelkleurigheid. De puzzelstukjes van de nummers vallen op hun plaats door de charismatische gastheer Pecknold , die zich jarenlang uit de muziekwereld trok om te studeren , en nu zelfverzekerd op het podium staat.
Natuurlijk kwam de nieuwe plaat in de spotlight. Efkes moesten we nog in de mood komen. Daar lag de aparte , sfeervolle benadering van de nieuwe songs in tussen, als “I am all that I need/Arroyo soco/Thumbprint scar”, “Cassius” en “Naiadas/cassadies” die de set openden . Een ietwat aarzelende, maar doordachte , uitgebalanceerde aanpak. Door de herkenbare, gevoelige “Grown oceans” en de broeierige “Battery kinze”, “Your protector” klonk het vertrouwder en kwam de sfeer goed, lekker ontspannend, aangenaam . Hier raakten publiek en band elkaar optimaal . Solo pakte hij het publiek ook moeiteloos in. Verderop in de set hadden we “Mykonos” en “White winter hymnal” die de band aardig op weg helpen naar Festival Dranouter .
Een groots , gevoelige , innemende , extraverte retrofolkstijl, die zichzelf niet verliest in symfo, progrock of bombast . Ze houden het in een kleinere zaal uiterst boeiend. We werden meegevoerd op “Mr Shrine/An argument”, “Third of may” en “Crack-up” die de AB beeldrijk maakten. Hartverwarmend klonk het opnieuw als hij solo na anderhalf uur “Oliver James” komt spelen .
Ze zetten een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” in de bis , mag je inlijsten, wat ons voldoende energie geeft in de komende donkere maanden …
Easy listening pop met een rockend hart, mooie landschappen , een knetterend haardvuur , een blokhut en samenhorigheid. Licht en donker zijn sfeerbepalend bij Fleet Foxes , zeker in deze tijd van het jaar of genietend van een rustige, nazomerse avond.
Gezelligheid (ten top) ervaarden we door de mooie sound, de stemmenpracht en de kwalitatieve sing/songwriting van frontman Pecknold en z’n uiterst getalenteerde band.
Btw net vóór het concert werden we ontroerd door “Here’s to you” , ook al zo’n samenhorigheidssong die ze telkens laten horen , van Joan Baez uit ‘71 met Ennio Morricone van de film ‘Sacco e Vanzetti’ ; trouwens, haar afscheid werd net aangekondigd en ze plant nog een concert in de Bozar, Brussel op 21 mei 2018 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleet-foxes-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ultimate-painting-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Absynthe Minded is back … De indierockband uit Gent werkt serieus en hard aan een come-back. Bert Ostyn is de spil en richtte de band op in 99. Ze werden tweede in Humo’s Rock Rally 2004 na The Van Jets. In de volgende jaren werden ze één van de betere Belgische groepen met een rits aanstekelijke, gevoelige en aangrijpende nummers als “ My heroics, Part one ; “Envoi” (ode aan Hugo Claus) en “Papillon”.
Helaas kwam er sleet op de groep en Bert ontbond de groep. Een kleine twee jaar terug kwam Ostyn terug onder zijn naam, wat maar matig onthaald werd .
Het bloed kruipt echter waar het niet verder kan. En kijk, vijf jaar na ‘As it ever was’ was er een reünie en hebben ze tevens een nieuw zesde album uit ‘Jungle Eyes’. De groep kreeg in de bezetting een grondige beurt. Het zijn enkel nog Bert zelf en bassist Sergej van Bouwel die de originele leden zijn.
Absynthe Minded is momenteel ‘on the road’ om het recente werk te promoten en vanavond had je een uitverkocht Casino in Sint-Niklaas, trouwens één van de tofste zalen in ons landje.
Een stuk krachtiger, furieuzer dan vroeger klonken ze. De nummers volgden mekaar in sneltempo op. Het gitaarwerk van nieuwkomer Toon Vlerick was pertinenter aanwezig dan vroeger. Het meeslepende, melancholische bijna melige werd op de achtergrond geduwd. Er waren amper rustpunten. Zelfs “Envoi” zat in een toepasselijk up-tempo jasje. Enkel “My heroics” bracht rust, beroering, kippenvel, stilte teweeg. De nieuwe singels “The execution” en “Beam” deden het uitstekend en hielden het tempo strak.
Naarmate de set vorderde was er zelfs heel even ruimte voor wat chaos en distortion. Absynthe Minded is rockminded en durft de pedaaleffects in te drukken …
Na amper 5 kwartier was het helaas afgelopen. Het publiek bleef wat op zijn honger zitten, gezien ze klassenummers als“Papillon” en “Moodswing baby” niet speelden, wat ons als trouwe fan ontgoochelde ... Jammer.
Duidelijk is dat ze hun tweede adem gevonden hebben en met nieuwe energie er tegenaan kunnen gaan
Reena Riot , aka Naomi Symons, dochter van wijlen Scabs gitarist Fons Symons, was alleen op het podium; enkel gewapend met een elektrische gitaar, ging ze hier bluesy zingend ten onder. Na één nummer was de aandacht van het publiek al weg en begon het geroezemoes in de zaal. Ook het onhandig en schuchter aankondigen van haar nummers deed haar de das om. Het laatste nummer kondigde ze aan als een harde, maar zelfs dat kwam amper boven het vele gepraat in de zaal. Reena droop dan ook al na 25 minuten af. Een korte set bijgevolg eive geen hoogvlieger …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
