Petit Biscuit is niet zo ‘Petit’ meer …
Petit Biscuit
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-27
Johan Meurisse

Een nieuw Frans elektronica wonder is opgestaan . Petit Biscuit aka Mehdi Benjelloun, Marokkaanse roots en klassieke scholing,  liet een volle maan zakken op zijn exotische tropical house music . De AB was , jawel, volledig uitverkocht , stak de handen in de lucht, bewoog en danste . Na enkele EP’s is hij toe aan z’n debuut ‘Présence’ , dat onlangs verscheen op z’n verjaardag . Het publiek moedigde, porde hun  jonge 17 jarige held aan op z’n in een halve cirkel opgestelde booth , aangevuld met een groot elektronicabord en drumtics.

Hij is een multi-instrumentalist , speelt enkele drumtics en gitaarriedels waar nodig, en durft wel eens te zingen als op “Forever being”. Hij zet enkele danspasjes , swingt en geeft een verfrissende ‘french touch’ aan zijn sfeervolle , loungy, groovy sound . Artiesten helpen vocaal mee , hij knutselt voice samples in elkaar en geeft ze een ongekende diepte mee. Mehdi speelt ermee, mixt en remixt tot ze instrumentals op zichzelf worden, met een onweerstaanbare zomerse, exotische vibe eroverheen. Met een knipoog naar The Orb , FSOL en Biosphere.
Een after midnight gevoel en set hebben we , die op dit (vroege) avonduur enorm werd gesmaakt; knallers als “Full moon”, “Alone” , “Night trouble” , “Waterfall”, “Oceans” en doorbraak “Sunset lover” hoorden we. De lightshow en de visuals zaten verdomd goed in elkaar , een meerwaarde. Opener “Creations come alive” was meteen een goed voorbeeld, ergens hadden we de indruk van een verborgen ‘E.T.’ of ‘Planet earth’. Een geslaagd totaalpakket.
Petit Biscuit verbaasde al op Pukkelpop en moeiteloos palmde hij de AB in . Deze jonge gast gaat een mooie toekomst tegemoet , hij is een publieksmenner die z’n publiek opzweept en aanzet tot handclaps en smartphone lichtjes. Het publiek draagt hem op handen , ook al is de formule van z’n materiaal praktisch hetzelfde ; zijn beats zijn zwevend, zalvend, helend , aangenaam.

Het lijkt erop dat hij in de voetsporen treedt van talrijke French houseknallers als Daft Punk, Justice, Modjo, Etienne de Grécy, Alex Gopher, Kavinsky, Stardust en Cassius … En dat is een referentie om u tegen te zeggen en zeker mooi meegenomen op zo’n leeftijd …

Organisatie: Live Nation

Depeche Mode – Global Spirit Tour – Vooruitkijken via het verleden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-26
Erwin Vanlaere

Wie achter het net viste om een kaartje te bemachtigen voor het op een zucht uitverkocht concert van Depeche Mode in het Antwerpse Sportpaleis in mei van dit jaar, hoefde niet lang op zijn honger te blijven zitten. Amper 6 maanden later hield de groep in het kader van het tweede luik van hun ‘Global Spirit Tour’ opnieuw halt in het Sportpaleis. Dit in dezelfde bezetting, met een gelijkaardig project maar met een ietwat door elkaar geschudde setlist onder de arm.

Dat afgelopen zondag de zaal ook deze keer zo goed als volgelopen was, onderstreept dat 37 jaar na oprichting, de houdbaarheidsdatum van Depeche Mode allesbehalve verstreken is. Daarbij kunnen zij sinds jaar en dag rekenen op een trouwe schare fans die hen door dik en dun blijven steunen. Want net als bij voorganger ‘Delta Machine’ (2013) prijken ook op het recentste ‘Spirit’, hun 14^de studioplaat waarmee ze ter promotie hiervan wereldwijd de hort op gaan, geen instant hits of gemakkelijk verteerbare nummers. Integendeel, in een productie van Simian Mobile Disco-lid James Ford (zie o.a. Arctic Monkeys, Florence + The Machine, Klaxons en Foals), is deze groeiplaat het meest politiek getinte album uit hun carrière. Muzikaal klinkt het donker en gelaagd. Tekstueel vertaalt zich dit naar het uiten van heel wat maatschappijkritiek en het oproepen tot algehele mentaliteitswijziging én revolutie.
Dat laatste werd duidelijk onderstreept toen in het Sportpaleis een tweetal minuten vóór het vooropgestelde aanvangsuur « Revolution » van The Beatles door de luidsprekers schalde, gevolgd door « Cover Me (Alt Out) », een bonustrack op de deluxe versie van ‘Spirit’.
Ook opener « Going Backwards » loog er niet om: “We are not there yet. We have not evolved. We have no respect. We have lost control. We're going backwards”. Depeche Mode acht het de hoogste tijd om op de barricaden te staan. Zanger en frontman Dave Gahan voegde bij dit voornemen meteen symbolisch de daad bij het woord door bovenaan het podium op een daartoe voorziene loopbrug te gaan staan. Wat hij later op de avond nog eens zou herhalen tijdens « Where’s The Revolution ». Daarbij waren op een reusachtige scherm gebalde vuisten en een vredesteken te zien. Opnieuw ontsproten aan het brein van Anton Corbijn, refereerden de rode, witte en zwarte kleuren aan het communisme en fascisme maar eigenlijk was ook een link naar Pink Floyd’s ‘The Wall’ hierbij niet veraf.     
Binnen het twee uur durende verlengstuk van de ‘Global Spirit Tour’, was enkel plaats voor nog één ander nummer van ‘Spirit’, namelijk het met oog voor detail, opgebouwde « Cover Me ». Ook dit werd visueel geruggensteund door een bijzonder fraaie, mysterieuze projectie waarbij te zien was hoe Gahan in een ruimtepak door de straten van L.A. liep en zichzelf stond te aanschouwen terwijl hij zwevend in de ruimte vertoefde. Om uiteindelijk naar een golvende zee toe te stappen (op weg naar een ander leven?). Door de steelgitaar van Martin L. Gore oversteeg de livemuziek als het ware het aardse en verspreidde het gevoel van gewichtloosheid zich ook doorheen de zaal. Of « So Much Love », « Corrupt » en « Poison Heart » van ‘Spirit’ ook nog ergens in het heelal ronddwalen, is een raadsel maar in ieder geval prijkten ze in tegenstelling tot het eerste luik van de tour, nu niet meer op de setlist. Dat er zo weinig uit de nieuwe plaat geput wordt, klink misschien ietwat vreemd (en volgt  mogelijks vanuit de ingeving dat men van bij het begin tot het einde de vaart er wou inhouden) maar met deze methodiek is Depeche Mode niet aan hun proefstuk toe.
Daarentegen kwam het accent nu te liggen op het album ‘Ultra’ uit 1997. Qua insteek veel minder politiek getint maar wel een scharniermoment in het bestaan van Depeche Mode. Het was het eerste album nadat groepslid Alan Wilder na 13 jaar uit de groep stapte en het zag er halfweg de jaren ‘90 zelfs even naar uit dat de stekker uit de formatie getrokken zou worden. In de naweeën van een slopende ‘Devotional Tour’ had Gore af te rekenen met een alcoholverslaving, verzonk Andrew Fletcher in een depressie en worstelde Gahan met een zware drugsverslaving. In die mate zelfs dat een Speedball-overdosis zijn levenslijn gedurende twee minuten doorknipte. Maar niet enkel Gahan overleefde het, ook de groep klauterde zich een weg uit deze donkere periode en werd nog hechter. Dit was de daaropvolgende jaren duidelijk te merken aan de standvastigheid van hun concerten. De drie overblijvende groepsleden omringden zich met - intussen vaste – tourleden, drummer Christian Eigner en toetsenist/basgitarist Peter Gordeno, en positioneren zich tot op vandaag als een zelfzekere, geoliede machine. Dat Depeche Mode na ruim vier decennia nog alle stadions ter wereld vult en met 100 miljoen verkochte albums uitgroeide tot de succesvolste synthpopformatie ooit, mag ook revolutionair op zich genoemd worden.  
Niet minder dan vijf nummers – goed voor een kwart van de set – kwamen uit ‘Ultra’. Zo ook « It’s No Good » waarop Gahan als een volleerde Derwisj uit de bol ging en « Barrel Of A Gun » waar Gahan opnieuw een flard tekst uit « The Message » van Grandmaster Flash & The Furious er doorheen rapte. « Useless » was een schot in de roos en kreeg een nieuwe zwart-witte projectie van Corbijn waarop o.m. een vrouw naarmate de song vorderde, pancarten met daarop kenwoorden uit de tekst, op de grond gooide. Dat hier leentjebuur bij Bob Dylan’s « Subterranean Homesick Blues » gespeeld werd, deed niks af aan de kwaliteit. Met « Insight » en « Home » trad Gore als zanger op het voorplan. Tijdens « Insight » liet hij zich louter begeleiden door Gordeno op piano terwijl « Home », uitgevoerd in ruimere bezetting, ook deze keer voor een kippenvelmoment zorgde en het publiek zoals steevast ook na afloop het refrein ritmisch bleef scanderen. Ook al was Gahan reeds op het podium verschenen om « In Your Room » uit ‘Songs Of Faith And Devotion’ in te zetten.     
Voor het overige grasduinde Depeche Mode in hun inmiddels uitgebreide discografie. « World In My Eyes » kreeg een intro aangemeten waarmee het nauwelijks denkbaar is dat zij qua geluid nog ooit dichter bij Kraftwerk, één van hun voorbeelden, zullen komen en «Stripped » toonde aan dat repetitiviteit niet synoniem hoeft te zijn met het inboeten aan spanning.
Bij « A Pain That I’m Used To » waarbij de strakke uitvoering op de zgn. Jacques Lu Cont Remix berustte, werden gitaar en basgitaar vooruit gestuwd door de strakke drums van Eigner en onderstreepte Depeche Mode dat zij met de inbreng van ‘echte’ instrumenten niet langer het elektrogroepje zijn waar indertijd zo meewarig over gedaan werd. Ook « Precious » voorzien van een mooie gitaarintro van Gore, bood een bijzonder fraaie combinatie tussen elektro en gitaar en zalfde de trommelvliezen. 
Het publiek smaakte dit alles uitermate. Vooral in de tweede helft van de set konden de aanwezigen hun uitbundigheid botvieren en de flexibiliteit van de dansbenen meermaals op de proef stellen toen de ene klassieker na de andere volgde waarbij deze passage van Depeche Mode als een ‘best-of’ kon doorgaan.  
« Everything Counts » uit het album ‘Construction Time Again’ (1983), fungeerde als  oudgediende van de avond en toonde nog maar eens aan waarom dit tot één van de absolute hoogtepunten uit het vroegere oeuvre van Depeche Mode gerekend mag worden. Catchy, moeiteloos meezingbaar maar in sé een protestsong. “The grabbing hands grab all they can. All for themselves after all. It's a competitive world. Everything counts in large amounts”. Indertijd een aanklacht tegen de hebberigheid van het Britse zakenleven maar tegen de achtergrond van de ‘Global Spirit Tour’ en het huidige wereldbeeld, nog steeds brandend actueel. Getuige de smartphones – het ene exemplaar nóg duurder dan het andere – die gretig  de lucht ingingen waarna de opgenomen beelden linea recta de planeet rondgestuurd werden om de geadresseerden te etaleren wat deze aan het missen waren. Als er zondagavond een anachronisme in de zaal te bespeuren was, schoot deze wel de hoofdvogel af.
Ander kolkend hoogtepunt vormde de onvervalste klassieker « Enjoy The Silence ». Een  duel tussen elektronica en gitaar (een Nile Rodgers-achtige rif incluis) dat halfweg door toevoeging van extra drums en pompende beats,  neigde naar opzwepende techno. Deze versie was  mijlenver verwijderd van de demoversie en het initiële idee om er een sensuele ballade van te maken, maar geen haan die daar in het Sportpaleis naar kraaide, laat staan om maalde (ook niet deze zoals te zien op de schermen). Aangestuurd door de coalitie tussen de baritonstem van Gahan en de tenorvocalen van Gore, mondde dit uit in een massaal zangfeest. Nog uitbundiger werd het tijdens « Never Let Me Down » waarbij niet valt uit te sluiten dat enkele wuivende armen uit de kom geschoten zijn.
Bij de toegiften graaide de groep eveneens integraal in het verleden. Het uitgeklede «Strangelove » was een mooi intimistisch moment waarbij de zachte vocalen van Gore zich lekker nestelden tegen de piano-aanslagen van Gordeno, die tevens instond voor het achtergrondgezang. « Walking In My Shoes » waarbij de visuals de transgender-thematiek aanraakten, werd ietwat met de voet op het rempedaal gebracht en klonk makker dan bij vorige edities. « Question Of Time » anderzijds ontbolsterde zich opnieuw als de vredelievende splinterbom van dienst en kreeg gitaargewijs een metalinjectie toegediend. Gahan zong venijnig en dreigend, plaatste enkele rake pirouettes en jongleerde charismatisch met zijn microfoonstandaard als een gereïncarneerde Freddy Mercury zaliger.

« Personal Jesus » tenslotte ontbeerde als afsluiter deze keer de solo bluesy gitaarintro van Gore en viel met de woorden “Reach Out And Touch Faith” meteen  met de deur in huis. Gahan bespeelde voor een laatste maal het publiek door met zijn achterste te schudden, alle kanten van het podium én de catwalk op te zoeken en iedereen aan te moedigen om – nogmaals – mee te zingen.
De aanwezigen lieten het zich allemaal welgevallen en zwaaiden nog één maal met de vlaggetjes die vooraf uitgedeeld werden en waarop aangeduid stond op welke ogenblikken men verzocht werd deze te gebruiken. Iedereen in de pas laten lopen is nu net niet revolutionair. Maar het was deze avond vooral te doen om duizenden mensen te vermaken en in dat opzet is Depeche Mode zeker geslaagd.

Setlist:

Going Backwards / It's No Good / Barrel Of A Gun / A Pain That I'm Used To / Useless / Precious / World in My Eyes / Cover Me / Insight / Home / In Your Room / Where's the Revolution / Everything Counts / Stripped / Enjoy The Silence / Never Let Me Down Again / Strangelove / Walking In My Shoes / A Question Of Time / Personal Jesus

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/depeche-mode-26-11-17-2/
Organisatie: Live Nation

Stick To Your Guns - Luide hardcore op het menu in het rustige Brussel!
Stick To Your Guns
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-26
Hans De Lee

Zondagavond, 26 november 2017. Buiten was het koud en rustig in hartje Brussel.  Inwoners en toeristen waren aan het smullen op de gezellige en drukke Kerstmarkt of kuierden wat rond tussen de talrijke (eet)kraampjes, terwijl de politie vanop afstand, maar duidelijk zichtbaar, een oogje in het zeil hield … Binnen in de AB was het al even gezellig en druk, maar minder koud!  Fans van een stevige portie hedendaagse hardcore konden er smullen van een gevarieerde affiche met een 4-tal fijne bands.

Bij aankomst in de zaal was het publiek al behoorlijk opgewarmd door First Blood uit San Francisco, Californië en de heren van Silent Planet, eveneens uit Californië.  First Blood is al sinds 2002 actief en leverde in 2017 met ‘Rules’ hun 3de pur sang hardcore full-lenght CD af.  Silent Planet brengt al zo’n 8 jaar een intense mix van eigenwijze hard(metal)core met christelijke inslag.  Hun laatste CD ‘Everything Was Sound’ dateert van 2016.

Het hoofdgerecht van de avond bestond uit Being As An Ocean en vooral Stick To Your Guns!  Hoewel het optreden verre van uitverkocht was, leek de zaal toch behoorlijk goed gevuld aangezien balkons en tribune achteraan gesloten bleven voor publiek.

Iets na 20u00 betraden de kerels van Being As An Ocean het podium, klaar om het publiek in te pakken met hun ‘sferische’ en melodieuze post hardcore.  De band verraste onlangs nog vriend en vijand met hun recentste CD ‘Waiting for Morning to Come’ door meer en meer een gedurfde mix te brengen van hardcore met allerlei elektronica invloeden, beats en bleeps, dubbelzang, poppy piano riedeltjes enz.  Niet evident om dergelijke sound ook live te brengen maar het moet gezegd hun set stond als een huis.  Knappe belichting en backdrop, volwassen geluid en geslaagde vocale symbiose tussen frontman/brulboei Joel Quartucio en gitarist Michael McCough.  Michael nam met verve het gros van de cleane zanglijnen voor zijn rekening terwijl Joel afwisselend gebruik maakte van grunts, spoken word, explosieve uithalen en ingetogen passages om zijn positieve boodschap aan het enthousiaste publiek over te brengen. Nummers als “Dissolve”, “Glow” of “Thorns” klonken heel solide en beklijvend.  Hier en daar hoorde je de invloed doorsijpelen van ondermeer bands als Architects of zelfs Deftones maar het geheel klonk nooit als een doorslag van deze voorbeelden. Being As An Ocean heeft echt wel een eigen geluid en stijl ontwikkeld (soms lijkt de term ‘chill core’ me wel toepasselijk) en bewees vanavond met een gebald en evenwichtig optreden het enorme potentieel dat ze in zich hebben.  Knappe prestatie!

Stick To Your Guns komt geregeld naar ons land (Groezrock, Trix, Muziekodroom) en kan rekenen op een horde trouwe fans die altijd van de partij zijn.  Vanavond stonden ze voor het eerst in Brussel op een podium aldus zanger Jesse Barnett.   Hij en zijn gevolg hadden er duidelijk zin in en openden meteen met een paar knallers van formaat.  Vooral “Married to the Noise” en “What choice did you gave us” zetten publiek onmiddellijk aan tot massale stagedives, crowd surfings en circle pits.  De temperatuur in de zaal steeg moeiteloos naar tropische hoogte.  Enig minpunt was het stemgeluid van frontman Jesse.  Hij verontschuldigde zich bij de fans dat hij wegens ziekte , problemen met de stembanden en vroeg daarom hun (extra) vocale steun tijdens de set.  Liever zo dan een optreden cancellen, want dat had de band volgens Barnett nog nooit gedaan en dat zou het volgens hem in de toekomst ook nooit doen! 
Het akoestisch intermezzo halfweg elk optreden van STYG moest helaas om die reden vanavond worden geschrapt maar dat kon de pret eigenlijk amper bederven want de muzikanten uit Orange County gingen in een rotvaart verder met hun melodieuze hardcore de zaal in te katapulteren. 
De betere nummers uit de recenste CD ‘True View’ werden afgewisseld met de gekendste songs van hun vorige succesvolle schijven.  “Such Pain”, “The Sun, The Moon, The Truth”, “Better Ash than Dust” en “Nothing you can do to me” vormden als het ware het krachtige middenstuk van de setlist en werden enorm gesmaakt door de aanwezige fans.  Jesse kon het niet laten om sporadisch tussen de nummers wat peptalk te verkondigen en zijn kritische kijk op maatschappij en politiek te delen met de aanwezigen maar het stoorde nooit en hoort eigenlijk bij een optreden van Stick To Your Guns zoals Nicole bij Hugo! 
De zanger spaart daarbij trouwens nooit kritiek op zijn geboorteland en geeft, in the end, altijd blijk van een positieve ingesteldheid!  Maar het is natuurlijk de muziek die primeert en dat werd meteen duidelijk toen de band het laatste deel van het optreden aanvatte.  “Amber” blijft een prachtig staaltje typische STYG-core en afsluiter “Against them All” een fantastisch meebrul nummer dat steevast eindigt meer evenveel volk op het podium als in de zaal!  Dit was vanavond in Brussel niet anders en maar goed ook! 
Jammer dat “We still Believe’ niet voorkwam op de setlist, mijn persoonlijke favoriet.  Zal voor een volgende doortocht zijn op Belgische bodem. 

Al bij al een degelijk optreden, misschien niet de allerbeste vertoning ooit van de band, maar gezien de omstandigheden toch veel respect voor de gedrevenheid en intensiteit waarmee de muzikale boodschap met succes werd gebracht.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stick-to-your-guns-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/being-as-an-ocean-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/silent-planet-26-11-2017/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Heartbreaktunes

Emma Bale - Het bloemenmeisje is een popfee geworden!
Emma Bale
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-24
Maxim Meyer-Horn

Ze is nog maar achttien jaar jong, maar heeft ondanks haar nog prille carrière al heel wat grote dingen verwezenlijkt. Ze heeft al vijf singles die in de ultratop 50 stonden, waarvan drie singles de top drie haalden en “Fortune Cookie” zelfs op één belandde. Verder ging ze al uitgebreid op tour als voorprogramma van Milow, Bazart & de Duitse zangeres Lena en stond ze afgelopen zomer op de podia van enkele grote Belgische festivals. Ook haar prijzenkast staat al goed vol met een MIA en een MTV EMA. Een opmerkelijke prestatie als je bedenkt dat deze jonge dame haar debuutplaat nog niet eens uit is. Gisterenavond stond ze in een uitverkochte AB Club en toonde ze dat ze alles in huis heeft om in 2018 uit te groeien tot een internationale ster.

De jonge Belgische DJ en producer Limits beet de spits af. Nadat hij als Eightysix voor artiesten als Kat Deluna en Taio Cruz mixte, kwam er een grote wending in zijn carrière en ruilde hij de popwereld voor een elektrowereld in. Limits bracht in de AB zijn eerste live set en stond niet alleen op het podium. Hij nam een echt multitalent mee dat zowel zang als instrumenten op zich nam. De set kon jammer genoeg niet helemaal overtuigen. Na vijf minuten had je al het gevoel dat je alles al gehoord hebt. Lichtpunt in de set was de geslaagde rework van de Radiohead classic “All I Need”, maar voor de rest bleven we wat op onze honger zitten.

Iets na negen uur werd de intro ingezet, die door de harde bassen helemaal door je lijf ging. Emma Bale kwam op de tonen van “Fake It” het podium opgewandeld en toonde meteen wat we van de avond konden verwachten. “Fake It” is een zeer sterke popsong die wat doet herinneren aan de Noorse Astrid S en is door zijn energieke refrein de gedroomde opener van de avond. Minstens even energiek was “Run”, dat mede dankzij Lost Frequencies een groot succes werd. De song kreeg live een nog tropischere uitwerking die uitstekend werkte en zelfs nog iets spannender is dan de studioversie.
Emma Bale vertelde dat haar eerste soloshow een echte droom was die uitkwam, maar dat ze eerst schrik had dat niemand ging komen. Ze had het helemaal fout, want weken voor het concert waren alle kaartjes de deuren uit en de zaal stond vol nieuwsgierige fans die kennis wouden maken met haar nieuwe nummers. “Parachute” en “Joan” klonken in vergelijking met haar shows op de festivals nog frisser en dansbaarder. Beide songs hebben genoeg pit en eigenzinnigheid om het in de charts even goed te doen als “Worth It”, dat live sterker als ooit tevoren klonk.
Iets later in de set kwam haar meest intieme nummer van de set. Ze vertelde over haar nieuw liedje dat het gaat over iemand onvoorwaardelijk graag zien en vroeg het publiek om aan iemand te denken die je onvoorwaardelijk graag hebt. Het lied bezorgde door de prachtige tekst en zeemzoete stem van Emma kippenvel en wist door de mooie boodschap te ontroeren. Met “Need To” en “Body” kreeg het publiek nog twee nieuwe nummers voorgeschoteld, die meteen blijven hangen en kunnen uitgroeien tot echte fan-favourites.
Net voor de bis kwam nog het wondermooie, tropische “Curacao”. Net zoals bij al haar andere nummers in de set merkten we dat de versies de afgelopen maanden hier en daar wat werden aangepast en dat ze nu helemaal afgewerkt klinken. In de bis haalde ze haar gitaar boven en bracht ze het liedje “All I Want” waarmee alles begon. Het publiek zong het refrein met veel liefde mee en toverden een prachtige glimlach op Emma haar gezicht. Eindigen deed ze met haar vrolijke nummer één single “Fortune Cookie”, dat het publiek vlotjes kon meezingen. Een waardig einde voor een fenomenale, eerste soloshow.

Emma Bale toonde eenmaal meer dat ze de grootste Belgische act van 2018 kan worden. De oude liedjes klonken live nog scherper & frisser en de nieuwe liedjes bleken live minstens even sterk te zijn. Emma Bale heeft de laatste maanden hard gewerkt en dat werpt zijn vruchten af. Emma Bale is het afgelopen jaar van het bloemenmeisje geëvolueerd naar een popfee die de stem, looks en présence van een internationale kanjer à la Dua Lipa (één van haar grootste voorbeelden) heeft!

Setlist: Fake It – Run – Parachute – Joan - Worth It – Strangers – Moonchild - Need To – Body – Curacao
Bis: All I Want (solo) - Fortune Cookie

Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel