65daysofstatic is één van die bands die moeilijk onder één noemer te vangen zijn, en als je op het publiek van de erg drukke Handelsbeurs afging, zal het wel zo zijn dat het onder postrock valt, dan toch qua doelpubliek. Gasten in ieder geval die hun muziek ernstig nemen. Ze zijn onderhand een 10-tal jaar bezig en in de vroege jaren bouwden ze op hun platen gigantische gitaarexplosies op die zo ongeveer organisch groeiden, zonder dat je er nog echt songstructuren in kon herkennen. Muziek voor heads dus.

Op hun laatste platen, onder meer hun laatste worp ‘Wild Light’, zijn ze ook wat meer dan vroeger met elektronica beginnen experimenteren, wat wel de trend van het nieuwe millenium zal zijn, of een begin van gebrek aan inspiratie. De eerste nummers live hadden dat wel wat meer, en op één of andere overtuigde het niet helemaal. Het ging meer om het klankexperiment of de vervorming van het geluid dat ze in hun hoofd hadden dan om het bouwen van een groove. Geweldige feedback, dat wel. Het was niet de sound waar ze in het post-rockwereldje groot mee waren geworden.
65daysofstatic heeft het concept song al lang verlaten, zoals elke goede post-rockband en hun slepende composities dienen dan ook meer als mantra voor een meditatie-oefening.
Hoe verder het concert vorderde hoe meer de band terug ging naar hun vertrouwder sound, met lange introspectieve stukken piano die opbouwen naar een explosie van feedback. Loeihard gespeeld trouwens.

Muziek om je echt in te verliezen. Wat dan ook collectief door het publiek gedaan werd.

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)

Graham Parker -  The Bastard of Belgium strikes again
Graham Parker
Minardschouwburg
Gent
2013-09-26
Dirk van Eyken

Er is iets vreemd met voorprogramma Tiny Legs Tim. Als je je ogen dicht doet, dan klopt het allemaal. Zijn bluesgitaar klopt, zijn stem klopt en de teksten kloppen. Maar op één of andere manier rijmt het niet met het beeld van die tengere jonge West-Vlaming. Niet aantrekken, Tim, het ligt aan mij. In elk geval heeft hij het wachten op de hoofdact een stuk korter gemaakt.

Eind jaren zeventig was er Elvis Costello, Joe Jackson en er was Graham Parker. Het is niet de eerste keer dat ze in één adem worden genoemd. Maar terwijl de twee anderen tot nu toe met ups en downs in de spotlight gebleven zijn, is Parker al heel lang uit de actualiteit verdwenen. Nochtans toonde hij in die dagen minstens even veel talent en energie, en was hij net als zijn twee collega’s zeer bedreven in het schrijven van geweldige songs. Maar toen de samenwerking met zijn groep The Rumour in 1980 stopte, werd het stil rond hem en kreeg hij de status van cultartiest.

Op donderdagavond stond hij na 15 Jaar nog eens op een Belgisch podium. De laatste keer dat hij hier was, in de Ancienne Belgique, was hij blijkbaar zo opgetogen dat hij het concert op 2 live albums zette. (‘Live Alone: The Bastard of Belgium’ en ‘Live Alone: The Belgium Bastard’s Brother’).
Voor ik naar Gent trok bekeek ik nog een paar YouTube filmpjes van de angry young man Graham Parker, en ik moet zeggen, het is een heel andere performer die we in de Minard te zien kregen.
Vandaag is hij een zeer aangename en grappige entertainer die niet nalaat de wereld rondom hem te relativeren. In de eerste plaats zichzelf. Tussen de songs door ging hij de dialoog aan met het publiek en vertelde over zijn verleden, over zijn visie op de Amerikaanse politiek (“Sommige parlementsleden zijn letterlijk ziek in hun hoofd”) maar ook over de UFO hype die een hele tijd geleden in België opleefde. Ook grappig was toen hij vertelde dat hij de Gentse Vrijdagsmarkt had herkend als de Oude Markt van Leuven waar hij in 1986 nog optrad.
Maar laten we het vooral over zijn muziek hebben. Opener “Watch the Moon come down”  uit zijn album ‘Stick to Me’ (1977) zette meteen de toon. Het rocknummer werd herleid tot zijn essentie en GP, zoals hij zichzelf noemde, gooide het met zijn akoestische gitaar en zijn scherpe stem in het theater. En dat was eigenlijk zijn plan voor de ganse avond. Zo maakte hij van “Fool’s Gold”  een walsje en bracht ook nog mooie versies van bijvoorbeeld “You Silly Thing” en “Problem Child”.
”Black Honey”  noemde Graham één van de mooiste liedjes die hij ooit schreef, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. “Waiting for the UFO’s” leidde hij dan weer in als ‘de slechtste song die hij ooit maakte’ en ook tijdens het nummer, waarin hij de zaal aan het meezingen probeerde te krijgen, bleef hij ons geruststellen dat het zo meteen over zou zijn.
Halfweg de set schakelde hij over op zijn elektrische gitaar. Een gitaar trouwens die voor hem gemaakt werd en waar hij nog wat reclame voor maakte omdat, zei hij, elke verkochte gitaar goed was voor honderd pond in zijn zak.
Er volgde onder andere een heel mooie versie van “Love gets you twisted” en ook “Black Lincoln Continental” waarvan hij trots vertelde dat Nick Lowe het ooit coverde.
Het stilst in de zaal werd het wellicht tijdens “Long Emotional Ride “ uit het comebackalbum van Parker met zijn Rumours uit 2012, dat vertelde hoe hij terugkeek op zijn carrière.
Wie wachtte op zijn bekendere nummers was er aan voor de moeite. Toen iemand uit het publiek tijdens de bisronde vroeg om “You can’t be too strong”, zei hij “Nee, dat is veel te triestig zo laat op de avond”. Alleen bij zijn allerlaatste bisnummer kregen we een zeer mooi “Hey Lord, don’t ask me questions” te horen.

Vóór het concert begon , herinnerde ik me Graham Parker als een jonge rocker met het mes tussen de tanden. Nu heb ik vooral een aangename man voor ogen, waarmee het waarschijnlijk heel fijn moet zijn om eens aan de toog te hangen. Blij dat ik er was.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Graham Parker - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4157
Tiny Legs Tim - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4168
Organisatie: Greenhouse Talent ism Democrazy, Gent

Ik heb iets met Japan, zijn mensen en zijn cultuur,  die vreemde mengeling van traditionele waarden en hoogtechnologische samenleving, die heel veel Westerse invloeden omarmt, maar daar een heel eigen twist aan geeft, en die voor ons toch altijd ondoordringbaar en lichtjes bizar blijft: waar eten ze nu bijvoorbeeld rauwe vis, gepekelde groenten en gefermenteerde bonen als ontbijt, waar hebben de toiletten een verwarmde bril en sproeikoppen, en waar begon een fenomeen als ‘Cosplay’, je verkleden en leven als een manga-personage? Juist, Japan.

Eind de jaren zeventig, begin de jaren tachtig, stak punk de Stille Oceaan over, en bereikte die ook het land van de rijzende zon. Twee zusjes, Naoko en Atsuko Yamano, en hun vriendin Michie Nakatani, waren gek op The Ramones, en richtten in 1981, in Osaka, Shonen Knife op, een pop-punk powertrio dat meer dan dertig jaar later nog altijd bestaat. In de jaren negentig werd Shonen Knife plots de lievelingen van de alternatieve scene, zo mochten ze onder meer het voorprogramma van Nirvana doen, en nu zijn ze terug. Van de originele bezetting blijft enkel nog Naoko Yamano over op gitaar, in 2009 kwam Ritsuko Taneda er bij op bas, terwijl de huidige drumster Emi Morimote Shonen Knife in 2011 vervoegde. 
Het is ook in deze bezetting dat Shonen Knife in 2011 als Osaka Ramones een volledige Ramones-coverplaat uitbracht. Vorig jaar kwam hun nieuwste plaat uit, ‘Poptune’, die ze vanavond in Opwijk kwamen voorstellen.

De Nijdrop was aardig gevuld vanavond, zowel jong als oud, punk en metalhead, wou dit Japans powertrio wel eens aan het werk zien.  Zo rond halftien klonk de intromuziek, en Shonen Knife maakte een spectaculaire intrede: de drie dametjes, nauwelijks een meter vijftig groot, alle drie in mouwloze Yves Saint-Laurent sixties Mondriaan-jurkjes , zwarte Shonen Knife polsbandjes, gingen wijdbeens op het podium staan en staken hun Shonen Knife-sjaaltjes boven hun hoofden, om daarna een traditionele Japanse buiging te maken.
Shonen Knife omgordde de instrumenten, en vroeg het publiek : “Konichiwa, are you ready to rock?”, wat meteen ook het eerste nummer was van een set die er aan Shinkansen tempo van door ging, The Ramones indachtig. Bassiste Ritsuko stal de show vanavond, alle rock en metalposes haalde ze van stal, inclusief het duivelsteken met pink en wijsvinger: iedereen in het publiek had een brede glimlach op het gelaat door zoveel enthousiasme: ook de simpele, bijna idiote songteksten deden iedereen grijnzen: zangeres Yamano vroeg in grappig Engels of we snoep lustten, waarna de tekst van Banana chips als volgt ging: “Banana chips for you! Banana chips for me! In the afternoon, banana chips and tea”.
Vergeleken met Shonen Knife waren The Ramones intellectuelen. Een echt vuil punkgeluid heeft Shonen Knife niet, het is eerder Powerpop met punk-attitude; geïnspireerd door de girl bands van de jaren zestig: stel je voor dat The Ronettes nummers van The Ramones zouden spelen, en je komt aardig in de buurt van hun sound. Naoko was blij dat ze voor het eerst in “Opwiek, Opwijk Rock City” mocht spelen, en zette daarna “Osaka Rock City” in. Ook drumster Emi mocht een nummertje zingen: “ I am a cat” bracht ze met zoveel overtuiging en lachebekjes dat het enthousiasme oversloeg op het publiek.
Natuurlijk mochten The Ramones ook niet ontbreken vanavond: we werden getrakteerd op “Rockaway beach”. Vervolgens vroeg Naoko of er in Opwijk een Sushi bar was, waarna de volgende onvergetelijke songtekst volgde: “Sushi sushi sushi bar. Going to a sushi bar. Suuuushiiiiiii! Sushi sushi sushi bar. Going to a sushi bar.” Hilarisch en geniaal. Ook het typische Japanse instituut van de onsen, het publieke badhuis, kreeg een gepaste ode, volledig met sixtiesgitaarklanken en de volstrekt geflipte tekst:” I like public baths, i like public baths, baths are very good for my body. I’m looking forward to eat ice cream after my bath time”.

Shonen Knife was vanavond onvergetelijk, bizar en grappig, een optreden waarvan je een week later nog altijd met een glimlach op je gezicht rond loopt.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Polaroid Fiction - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4140
Shonen Knife - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4139
Organisatie: Nijdrop , Opwijk

Kate Nash: De meer dan geslaagde metamorfose
Kate Nash
Botanique (Orangerie)
Brussel
2013-09-24
Emile Dekeyser

Kate Nash heeft een metamorfose ondergaan. Van braaf meisje achter een piano met aanstekelijke popsongs naar een schreeuwende riot grrrl. Voor wie haar ooit live zag in haar ‘poppy’ periode kwam dat niet echt aan als een grote verrassing, haar optredens waren steevast een flink stuk harder dan de platen. Van waar dan de ommekeer om die platen nu ook lekker vuil te doen klinken? Misschien  heeft ze wel een leeftijd bereikt waarop ze begint te beseffen dat ze beter doet wat ze graag doet dan te wachten op de Grote Doorbraak. Aan haar om te bewijzen aan de talrijk opgekomen Belgische fans in de Botanique dat ze deze ommekeer en de daaruit volgende wijsheid (do whatever you wanna do), ook live kan overbrengen.

Als supportact bleek Bleached aanvankelijk op de affiche, maar wegens tourverplichtingen in Amerika moest de meidengroep verstek geven. Geen nood, met The Tuts vond de organisatie een vergelijkbaar meidengroepje met een flink pak enthousiasme. Met een bandnaam als dat denk je vooral aan betuttelende muziek van meisjes met schattige snoetjes.
Zo’n vaart leek het aanvankelijk ook te nemen. Het begon voorzichtig met vrij trage, alledaagse songs met teksten als “if you have a shit boyfriend, dump your boyfriend”. Pas toen ze het tempo gingen opdrijven met pure garage Ramonesachtige songs wisten ze naast de visuele ook de muzikale aandacht te trekken.
Bovendien was dit hun livedebuut op het Europese vasteland, die in een bindtekst vertelden dat ze hun thuisstand Londen flink ingeduffeld in grijs regenweer verlaten hadden, om hier toe te komen in de prachtige tuin van Le Botanique bij zomerse temperaturen.
Onbetwistbaar hoogtepunt in de set was het coveren van “Rudie Can’t Fail”, een van de beste nummers van The Clash dat ze in een nieuw kleedje hadden gestoken. Voor de geïnteresseerden: zo verover je mijn hart.

Kate Nash - Om me heen kijkend merkte ik dat mijn geslacht duidelijk in de minderheid was vanavond. Kate’s mixtape met nummers van Pink, Destiny’s Child, Peaches, etc gaf de avond een nog meisjesachtiger karakter. De titel van haar laatste plaat is dan ook niet toevallig ‘Girl Talk’.
De stagesetting mocht er zijn. Mooie projecties op het scherm die je bovendien ook nog eens kon volgen op televisieschermen op het podium. Mede door een lang introductiefilmpje met van die beelden van een vorige tour waarbij je het alleen maar beklaagd dat je zelf niet in een (succesvolle) band zit, begon Kate Nash met haar all girl band ruim een kwartier “te laat”.
Na zo’n lange introductie zou het logisch geweest zijn als de band er direct in gevlogen zou zijn met 1 van de nieuwe uptempo riot grrrl nummers. Ze begon met “Sister”, dat traag en opbouwend begon en na een dikke minuut volledig losbarste. Het voelde een beetje onnatuurlijk aan om eens te meer op te bouwen, maar de toon was wel gezet voor het optreden.
Wat vooral raar was, was dat Kate opvallend hard aan dorpsgek Mark E. Smith van The Fall deed denken, (gelukkig) niet uiterlijk, maar wel vocaal. Een schreeuwen dat zangcoaches het stuipen op het lijf zou jagen, maar wél overkomt. Wie blijkbaar ook de stuipen op het lijf gejaagd werd was de platenfirma, Kate gaat nu door het leven als independent artist die doet wat ze zin in heeft. Haar ‘metamorfose’ is dus ook geen stunt van de platenfirma, maar komt recht uit het hart. Kate Nash is geen puppet on a string. Niet dat ze haar verleden volledig verwaarloosd dezer dagen. Nummers als “Foundations” en “Mouthwash” werden netjes gespeeld en waren niet echt buitenbeentjes in de set.
Aan veel merkte je wel dat dit het eerste optreden van de tour was, zo vertelde Kate soms net iets te veel tussen de nummers door, gaande van haar halsketting tot een boek vol vagina’s tot een beklag over de twerkende Miley Cirus, die een iets minder geslaagde gedaanteverwisseling onderging. Girl talk. Bovendien konden de twee gitaristes amper hun lach inhouden bij het zingen van de backingvocals in “Free My Pussy”, een feministische song ter ere van Pussy Riot. Buiten dit ene nummer kregen we geen feministisch gepreek, iets waar ik op voorhand fel voor gevreesd had. Niet dat ik geen feminist ben, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen is de normaalste zaak van de wereld, maar het eindeloos preken op een optreden kan ook gewoon tegensteken of ongepast zijn. (Ja, Roger Waters)
Wie dacht dat Kate het podium op gekomen was met een kaars omdat ze die graag ziet, had het aan het verkeerde eind. De kaars werd gebrand voor een vriendin die dag op dag 1 jaar geleden overleden was, aan haar droeg ze “Mermaid Blue” op, een vrij emotioneel moment.
Een onverwachte cover was dan weer “Cocaine” van Fidlar dat ze veranderde naar “Grrrl Gang”, all I want for breakfast is my good grrrl gang. Nu ja, geheel onverwacht is veel gezegd sinds ze eerder al op de achtergrond te horen was in Fidlar’s song “Awwwkwarrrddd” en ze, hoewel niet officieel bevestigd, het liefje is van zanger Zac.
Het laatste nummer van de set was “Under-Estimate The Girl”, waarin Kate werkelijk klonk als Mark E. Smith trapped in a woman’s body en ze geflankeerd werd door The Tuts en een tiental fans die het podium opklommen. Van het vrouwelijke geslacht, uiteraard.

Op haar eentje kwam ze vervolgens terug om acapella “Lullaby For An Insomniac” te zingen, wat een intieme manier was om afscheid te nemen van een publiek dat ze meermaals bedankte zo talrijk opgekomen te zijn, zeker nu ze something completely different doet. Graag gedaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics

The Tuts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4146
Kate Nash - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4147

Organisatie: Botanique , Brussel