Tot ziens, Justine Keller , maar dan echt … Deze reeds door iedereen bejubelde theatertour van Spinvis kwam woensdag tot een einde in het cultureel centrum van Hasselt en het beloofde dus een emotioneel afscheid te worden.
De wereld van Spinvis is er één waarin je wordt mee gezogen vanaf de eerste tot de laatste minuut. Dit is al zeker het geval met het concept album ‘Tot ziens, Justine Keller’ dat is gebaseerd op toevallig gevonden liefdesbrieven in een Oostends winkeltje.
Deze brieven vormen een leidraad doorheen de hele voorstelling. Ze worden tussen de nummers voorgelezen door stemmen die je dwingen te luisteren en ervoor zorgen dat de emotionele luchtbel waarin je je bevindt nooit uiteenspat.
Deze overgangen tussen woord en muziek lieten ook toe dat de bandleden probleemloos van instrument konden wisselen zodat de complexe hersenspinsels van Spinvis perfect konden worden weergegeven. De klank zat ook zo goed dat je elk detaïl – van zingende zagen tot kleine xylofoons – kon registreren. Het was wel duidelijk dat ze na de talrijke voorstellingen ondertussen perfect op elkaar ingespeeld waren.
Behalve de vier Nederlandse muzikanten verdient ook de Vlaamse Saartje Van Camp een pluim omdat ze als geen ander met haar fragiele stemgeluid en cellospel paste in het plaatje.
Ergens midden de voorstelling mocht ze één van haar eigen liedjes “Daar zat een sneeuwwit vogeltje...” brengen. Heel goed gedaan en prachtig ondersteund door Erik (tweede stem) en de rest van de band, maar het zorgde wel voor een kleine stijlbreuk in het concept.
De setlist was sterk opgebouwd met “Begin Oktober” als opener, gevolgd door een heel mooie versie van “Het Voordeel Van Video” waarin de zingende zaag van Saartje de show stal.
Na het intimistische “De Grote Zon” kwam de band pas echt los tijdens “Weekend naar Lascaux”. Het spelplezier en de interactie tussen de muzikanten was van dan af niet meer weg te denken.
Het hypnotiserende “Club Insomnia” met een bezwerende soort van sitar zorgde voor een klank en een sfeer die herinneringen opriep aan het “On the road again” van Canned Heat.
De rest van de voorstelling was een aaneenschakeling van sterke momenten met heel veel afwisseling. Er barste zelfs een echt feestje los tijdens “We vieren Het Toch”.
Zijn eigen vertrouwde, naïef- verlegen manier van praten tussen de nummers versterkte bovendien het gevoel van ‘echtheid’ tijdens de hele show.
Na de afsluiter “Tot ziens, Justine Keller” kwam er de onvermijdelijke bisronde met een onvergetelijke medley van “Voor Ik Vergeet” en “Twee meisjes” van Raymond gevolgd door “Astronaut”.
De staande ovatie was terecht en je kon niet anders dan met een gelukzalig gevoel de zaal verlaten. Het wordt alvast reikhalzend uitkijken naar het volgende project. Er niet bij zijn is ook dan geen optie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4392
Organisatie: CC Hasselt, Hasselt
Von Pariahs – Een Franse tornado
The Buns en Von Pariahs
La Péniche
Lille
‘In het kader van Ground Zero’, dat weet mijn ticket te zeggen. Ground Zero is een festival dat in Lille wordt georganiseerd en een drietal weken duurt. Een evenement om de wereld te tonen dat Lille en omstreken misschien dé muzikale regio is van Frankrijk, toch zeker voor ons Belgen, die maar op een steenworp ervan wonen. Een ideaal moment dus ik mijn favoriete zaal daar te bezoeken. En ondanks het internationaal karakter van het festival met o.a. Tricky, Girl in Hawaii, Anna Calvi, Biffy Clyro,... toch gekozen om één van de up and coming bands in Frankrijk te gaan bekijken.
Maar eerst krijgen we nog The Buns . The Buns zijn 2 niet onaardige dames uit Chicago . Drum en gitaar ( de klassieke bezetting voor een 2-women-band) die ons bluesy rock met funky invloeden voorschotelen, met een vrouwelijke touch. Ze spreken in een moedig en behoorlijk behaard Frans het publiek toe. Een 8 op 10 voor die moeite. Beide vrouwen zijn met een gelijkwaardige stem gezegd, wat de samenzang ten goede komt. Met een voor mij onbekende cover van een onbekende Franse band, waarvan de naam mij direct ontsnapt, ook in het Frans. Goed voorbereid naar dit optreden toegeleefd dus. De muziek is echter te gewoontjes om echt boeiend genoemd te worden en ook het publiek reageert vrij ingehouden, ondanks de moeite om het publiek te betrekken bij de show. Goede stemmen wel en aangenaam in te zien. Wanneer het wat snediger en strakker wordt gespeeld gaat het niveau wel de hoogte in.
Bij de laatste twee nummers gaat het tempo nog een stuk de hoogte in en komt er ook wat punk om de hoek kijken. Zo gaan we toch met een goed gevoel de rust in en zal de groep toch nog even in mijn gedachten blijven hangen. Een heel leuke opwarmer.
Von Pariahs is dé coldwaveband van het moment in Frankrijk. Getuige daarvan de grote opkomst deze avond in La Péniche. Ze vermelden graag dat hun grootste invloed Gang of Four is, maar ook Joy Division en andere Engelse grootheden uit die periode werden lustig beluisterd door deze jonge gasten. En dat is zeker te horen in hun muziek. Postpunk dus met andere woorden.
Wat we te horen en te zien krijgen is niet meer en niet minder dan een furieuze wervelwind. Een orkaan die aan 15 beaufort je gehoor in de vernieling slaat. Een muur van geluid, noize en fuzz wordt opgetrokken en toont het gehele optreden geen enkele barst. Een speciale vermelding voor de zanger is zeker op zijn plaats. Op het eerste zicht ziet hij er niet echt uit als de gedroomde frontman. Maar na welgeteld 3 seconden zijn alle twijfels weggespeeld. Hij bezit een memorabele stem die de hele groep draagt. Met zijn tomeloze enthousiasme zet hij niet alleen het podium in vuur en vlam, maar ook het gehele publiek.
Dat swingt en shaket er op los, want de muziek is meer dan alleen maar een uitgekiende wall of sound. Er zit verassend veel melodie en ritme in, wat alleen de grote postpunkband voor elkaar krijgen.
Een absolute verrassing voor mij dat deze band op dit niveau kan spelen en een waardig vertegenwoordiger van de Franse muziek scène. Dit vraagt om meer, veel meer. Dus een warme oproep aan alle Vlaamse zalen: boeken die handel, nu, onmiddellijk, direct! Ik dank u bij voorbaat.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero)
Na hun volgens de tamtam succesvolle doortocht in de AB eerder op het jaar, waren de Hobokense en niet-Antwerpse oudere jongens (en meisje) van Yo La Tengo terug in België. 29 jaar zijn ze intussen aan de slag, wat een jubileumtoernee volgend jaar doet vermoeden, maar misschien is cijferfetisjisme niet zo enorm belangrijk.
Yo La Tengo is al lang eerder een groep voor liefhebbers in het genre, en het leuke eraan is dat ze zowel akoestische nummers hebben, dromerige noisesymfonieën als het wat zwaardere werk, en soms zelfs verschillende versies van dezelfde nummers. Het publiek was verrassende gemengd met een grote hoop dertigers, misschien al veertigers, naast een jongere generatie die in 1984 waarschijnlijk nog amper uit de luiers waren.
Het concert begon met een akoestische set, waarin een aantal nummers van hun laatste ‘Fade’ in voorkwamen, onder meer “the Point of It” en een heel anders klinkende versie van “Tom Courtenay”. En een drummer die zingt. Het decor van groene, groene bomen paste wonderwel bij deze aanloop.
Na de pauze was het tijd voor het zwaardere werk, met uitgesponnen versies van hun gekende sound, soms noise, vaak zweverig en met altijd een gevoel voor melodie. Echt muziek om bij weg te dromen. Incluis tijdens de encore een cover van the Urinals en eentje van de Velvet Underground om het af te leren. 29 jaar geleden speelden ze tijdens hun allereerste concert al het zelfde nummer blijkbaar en het recente overlijden van Lou(d) Reed was misschien ook al een reden om een van hun grote invloeden nog eens eer te betonen, met een niet voor de hand liggend “I found a reason”.
Klasseconcert dus!
Organisatie: Depot, Leuven
We dachten eerlijk gezegd al een tijdje dat het er dik in zat dit jaar. En amper een weekje na zijn doortocht in de Brusselse Botanique werd ons vermoeden ook bevestigd. Kurt Vile & The Violators hebben met ‘Wakin On a Pretty Daze’ volgens weekblad Humo het beste album van 2013 uitgebracht. Niet meer dan een logische keuze die we bij deze maar al te graag ook zelf onderschrijven.
Het is een album met een ronduit verslavende uitwerking die ons bijna een jaar na de release nog iedere beurt weet te verrassen. Niet in het minst door de ingenieuze structuren en tempowisselingen waardoor je niet zelden de indruk krijgt naar meerdere nummers te zitten luisteren in dezelfde song. Zo is het niet eens overdreven te stellen dat ‘Wakin On a Pretty Daze’ op haar beste momenten klinkt als een onwaarschijnlijke jamsessie met de allerbeste Amerikaanse songschrijvers Bob Dylan, Neil Young en Lou Reed zaliger. Geen kwade referenties voor een jonge ‘slacker’ uit Philadelphia die zich op het podium het liefst van al schuchter verbergt achter een fors uit de kluiten gewassen gekrulde donkere haardoos.
Toch konden Kurt Vile en zijn Violators de verwachtingen niet volledig inlossen die avond. Voor een stuk omdat die uitzonderlijk hooggespannen waren na zijn memorabel concert eerder dit jaar in de Ancienne Belgique. Maar nog meer omdat hun typerende nonchalante aanpak deze keer eerder in hun nadeel bleek te werken en er soms zelfs een licht vermoeide en slordige indruk van het viertal af straalde.
Het op minder dan jaar tot tijdloze uitgegroeide “Wakin On a Pretty Day” en “KV Crimes”, de eerste twee nummers van het jongste album, waren ook de openers van de set. Perfecte, puntgave popsongs kon je ze bezwaarlijk noemen, maar net zoals de mooiste rivieren meanderden ze breed uit om vlotjes naar de 10 minuten toe voort te kabbelen.
Een ons nog minder vlot in gehoor klinkend nummer zoals “Feel My Pain” uit de recent verschenen EP “It’s A Big World Out There (And I’m Scared)” klonk vervolgens als niet meer dan een tussendoortje. Maar merkwaardig genoeg bracht vanaf dan het veelvuldig teruggrijpen naar songs uit het prijsalbum zoals “Never Run Away” en “Snowflakes Are Dancing” nog weinig extra dynamiek of bezieling in de set. Alsof het goudklompjes betrof die vergaten te schitteren. Wel een schot in de roos was “Too hard”, maar het melancholische “Girl Called Alex” sleepte zich daarna helaas zielloos en tergend traag toe naar het eind van de set.
We zullen het maar op een minder dagje houden, en het is dit gezelschap dankzij een uitzonderlijke verrijking van onze platencollectie bij deze al lang vergeven onze verwachtingen niet volledig ingelost te hebben die avond.
Net iets te laat gearriveerd om nog een deftig oordeel te kunnen vellen over Scout Niblett in het voorprogramma. Maar zelfs binnen dit korte tijdsbestek bleek het al vlug een waar voorrecht en genoegen om haar getormenteerde ziel rauw en ongepolijst over je uitgestort te krijgen. De songs uit haar nieuwe album “It’s Up To Emma” zinderden en bleven stevig aan de ribben kleven, net zoals PJ Harvey haar al eens voordeed in de begindagen .
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kurt Vile - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4388
Scout Niblett -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4387
Organisatie: Botanique, Brussel
Zaterdag liep de Casino te Sint-Niklaas helemaal vol voor een stevige portie electro van eigen bodem. Om Implant en Front 242 aan het werk te zien hadden zo’n 650 overwegend dertigers en veertigers hun zwarte plunje en dito shoes nog eens uit de kast gehaald om zich letterlijk en figuurlijk op te maken voor een avond gevuld met donkere en zware beats en ritmes.
Implant of het duo Jan D’hooghe en Len Lemeire zijn zeker geen onbekenden in het electro circuit en timmeren al menige jaren (sinds 1992!) met behoorlijk succes aan de weg. In Sint-Niklaas zetten ze een heel stevige en volwassen sound neer met vooral nummers geplukt van hun meest recente CD ‘The Productive Citizen’ (in 2013 verschenen op Alfa Matrix). Hun set kende veel bijval, het geluid was prima en de bijhorende beelden op projectiescherm zorgden voor de typsiche sfeer op dit soort concerten! Songs als “Scanned”, “I’m in control”, “The City” en het opzwepende “C.C.C.P.C.C.T.V.” getuigen van kennis van zaken en vakmanschap en werden positief onthaald door het publiek!
Dat Implant het voorprogramma mocht verzorgen van Front 242 kan nauwelijks een verrassing zijn als je weet dat beide groepen bij Alfa Matrix gestald zijn en bovendien nog eens samenwerken en muziek maken onder het project 32 Crash, binnenkort te zien op het BIMfest te Antwerpen.
Front 242 voorstellen is allicht overbodig want hoewel de jongste ‘techno’ generatie deze band soms amper of niet kent, is iedereen die in de jaren 80 en 90 enige voeling had met het genre ‘electronic body music’ wel op de hoogte van de enorme verdienste van deze electro-pioniers. Front 242 was big business in Europa en zelfs daarbuiten en beïnvloedde een hele stroming van electro bands en projecten! Tot op vandaag klinkt hun muziek heel actueel en hebben ze een heel ruime schare trouwe fans die altijd present zijn bij hun optredens, ondanks het feit dat de band al een hele poos niets nieuws meer uitbrengt op CD. De talloze remixen en herwerkte versies van bekende nummers niet in acht genomen natuurlijk.
Rond 22u betraden de heren van Front het podium! De Casino (prachtig zaaltje trouwens) was nu echt compleet vol gelopen en de temperatuur was tropisch…maar de die-hards op de eerste rijen hadden er duidelijk zin in en stoorden zich niet aan drukte en warmte.
Een bezwerende intro met bijhorende visuele ondersteuning werd ingezet en meteen was duidelijk dat ook deze keer niets aan het toeval was overgelaten en zowel het geluid als de belichting top waren!
De 4 heren hadden zoals altijd hun gekende outfit aan en grepen het publiek van bij het begin bij de keel door meteen na het openingsnummers “Moldavia” uit te halen met een verschroeiend trio van hun gekende ‘culthits’ : “Body to Body”, “No shuffle” en “Lovely day”. Vrijwel onmiddellijk zat de sfeer erin en vloog de boel zonder moeite in de fik. Halfweg de set werd na “Together”, “Headhunter” op het publiek losgelaten en dat zorgde, wat mij betreft, voor het hoogtepunt van de avond waarbij iedere aanwezige fan vol overgave de 4 gekende ‘punten’ luid scandeerde!
Daarna ging het tempo iets naar beneden en volgde een relatief ‘rustiger’ deel met een paar minder gekende nummers (ik ben namelijk fan maar geen echte die hard). Maar veel rust werd het publiek verder niet gegund want een volgende batterij electro klassiekers spuwde uit de boxen genadeloos de zaal in. Om maar te zwijgen over de flitsende beelden die de projector in snelvaart continu afvuurde.
Nummers die nog altijd indruk maken en absoluut niets van hun kracht en dynamiek hebben verloren : “Quite Unusual” (prachtig!), “U-men” en “Welcome to paradise” (snelle versie!) om er een paar te noemen! Het geslaagde optreden werd afgesloten met een ander EBM epos “Im Rhytmus Bleiben” en dat is ook wat het publiek van plan was maar de toegift werd beperkt tot slechts 1 nummer “Don’t crash” en dan was het over en uit.
Misschien een klein minpuntje toch wel…want de fans hadden best nog een paar extra nummers verdiend maar niemand die daarover zeurde! Het was mooi geweest en de fans hadden weer hun hart (en jeugd) kunnen ophalen.
Front 242 blijft na al die jaren een fenomeen. Het stemgeluid van Jean-Luc De Meyer en mister Ricard 23 is misschien wat minder helder en powerfull dan vroeger maar het geheel blijft live moeiteloos overeind en de beats en ritmes klinken anno 2013 helemaal niet gedateerd of voorbijgestreefd. Au contraire!
Neem gerust een kijkje naar de pics
- Implant - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4351
– Front 242 - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4352
Organisatie: Casino , Sint-Niklaas
Het Britse White Lies wordt in ons land sterk ontvangen . Ze zijn goed voor drie cd’s op een vijf jaar tijd , beschikken over hondstrouwe fans (opnieuw 2x AB uitverkocht!) en van een klein bandje zijn ze uitgegroeid tot een grootse.
Na de Botanique , ging het naar de AB en de Lotto Arena; daaraan gekoppeld werden de grote podia op de festivals zelfs betreden. White Lies is Interpol en Bravery duidelijk voorbijgelopen en komt aandraven in de voetsporen van Editors … Populair dus met hun waverock van treffende , slepende songs , die de dramatiek en de bombast niet schuwen en gedragen worden door die indringende, galmende baritonzang van McVeigh.
Maar niet steeds resulteerde dit in even overtuigend materiaal en concerten door de coole uitstraling en enkele fletse optredens van o.m. in de Lotto Arena en op de Lokerse Feesten . Beetje raar, gezien Harry McVeigh en de zijnen ons landje koesteren en zelfs graag bereid zijn voor een DJ set .
Het trio heeft duidelijk nagedacht, stilgestaan bij zichzelf en aan de nodige zelfreflectie gedaan , want hier zagen we een White Lies op z’n best : een gretig , gedreven spelende band, die zorgt voor een vol, massief, extravert geluid door de toevoeging van keys en een tweede gitarist , maar nergens over de lijn gaat van hemelbestormende bombast , en op die manier dus een intense spanning van donkere eighties behoudt, en catchygewijs tintelt .
Het tot een kwintet uitgegroeid gezelschap kwam in de buurt van de stevigheid en de sterkte van hun te koesteren debuut ‘To lose my life’ . Een reeks nummers van dat voortreffelijk debuut zaten al vroeg in de set, “To lose my life” opende , “Place to hide”, “Farewell to the fairground” en “E.S.T.” iets verderop , doordrongen van die typische Echo/Cure/Joy Division tunes, volgden . De respons was groot , de band ontdooide meteen , kwam vol zelfvertrouwen uit z’n inmiddels vastgeroest cocoon , trad in interactie en op de koop toe porden ze het publiek nog aan. Mooi .
De sterren fonkeleden op het achterplan , de songs kregen zeggingskracht door een flitsende lightshow, lasers en LEDschermen . Het nieuwere materiaal als “Be your man” , “Goldmine” of “First time caller” werd naar omhoog getrokken door de vollere instrumentatie , behield die kenmerkende ‘80s wave en ging nergens uit de bocht . De single “There goes my love” was zelfs uitermate scherp en venijnig . Af en toe hadden we nog een song van hun tweede cd ‘Ritual’. Netjes werden ze verdeeld dus , wat een evenwichtige, boeiende set opleverde!
Niet minder geslaagd was Prince’s “I would die 4 you” , die een volledig elektronische bewerking kreeg .
Tot slot hadden we een opwindende , opzwepende “Death” , die door de stroboscoops en de effects z’n mystieke karakter in de verf plaatste en magisch klonk. Met een snedige “Bigger than us” werd op overtuigende wijze besloten .
White Lies overtrof zichzelf vanavond. ‘Beste match tot nu toe’, in voetbaltermen . White Lies overrompelde en enthousiasmeerde ; dat ze nu maar die dynamiek aanhouden … Toch even ‘Big TV’ opnieuw beluisteren en vergelijken?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4364
Organisatie: Live Nation
Nu het indienoise instituut Sonic Youth voorlopig of misschien wel voorgoed op zijn gat ligt is het voor liefhebbers van het genre al een tijdje nagelbijtend uitkijken naar mogelijke troonopvolgers. Vanuit thuisbasis Chicago solliciteert het viertal Disappears sinds een jaar of vijf al dan niet bewust naar die eretitel, voorlopig met wisselend succes.
Na twee puike maar anonieme platen stak dit gezelschap rond ex-leden van illustere gitaarbandjes als The Ponys, 90 Day Men, Boas en Anatomy of Habit vorig jaar de neus een eerste keer aan het venster met ‘Pre Language’, een amper 35 minuten durende trip langsheen melodieuze noise en gitzwarte postpunk die het tot diverse eindejaarslijstjes schopte. Dat die plaat werd ingeblikt met Sonic Youth’s Steve Shelley op drums zorgde bovendien voor nog wat extra credibiliteit, maar inmiddels heeft de veteraan wegens agendaproblemen alweer het hazenpad gekozen.
Afgelopen woensdag kwam Disappears ten huize muziekclub De Kreun hun nieuwste worp ‘Era’ voorstellen. Het viertal heeft het geweer intussen alweer van schouder veranderd, want in schril contrast tot z’n relatief melodieuze voorganger wint experimenteerdrang het meestal van de memorabele songs op ‘Era’. Dat deze nieuwe bezwerende nummers werden afgewisseld met het beste uit het meer heldere ‘Pre Language’ leek voor de noise puristen uit Windy City dan ook de enige juiste zet om het karig opgekomen gitaarminnend publiek een boeiend concertuur te bezorgen.
Uit die vorige plaat werden tijdens de eerste concerthelft “Replicate”, “Minor Patterns”, “Pre Language” en “Love Drug” geplukt, stuk voor stuk compacte staaltjes van hoekige posthardcore en avant-garde gitaarnoise die het midden houden tussen pakweg Sonic Youth, Girls Against Boys en A Place To Bury Strangers. Disappears is er echter het soort band niet naar om zich te laten vastpinnen als louter een kruisbestuiving van haar muzikale voorvaders. Zeker op de nieuwe nummers durft de groep al eens deftig buiten de lijntjes te kleuren. Zo werd “Weird House” voortgestuwd door een motorische krautrock beat, en dreef een lang uitgesponnen “Elite Typical” op een verslavend punkfunk ritme waar LCD Soundsystem in de begindagen al een patent op had. Noah Ledger is wat dat betreft een waardige opvolger van Steve Shelley; hun nieuwe drumbeest bezorgde Disappears live een pak meer punch dan op hun jongste plaat het geval is.
Muzikaal zat alles dus wel snor, maar om de één of andere reden weigerden de smeulende vonken die Disappears kwistig in het rond strooide ook echt te ontvlammen. We wijten het aan de pose van de band zelf. De soms erg complexe songs lieten immers weinig ruimte voor de bandleden om met het publiek te interageren, en ook aan bindteksten hadden frontman Brian Case en zijn maats in Kortrijk geen boodschap. Enkel toen deze laatste een snaar naar de kloten hielp mompelde hij wat excuses in zijn door reverb geregeerde microfoon die hij evengoed kon hebben geleend bij The Fall, maar veel verder raakte de voormalige gitarist van The Ponys echter niet.
Met een opzwepend “Joa”, alweer zo’n nummer waarin een strakke krautrock groove de ruggegraat uitmaakte, had de groep één van zijn sterkste troeven opgespaard tot op het eind. De introvert ogende tweede gitarist Jonathan Van Herik kon hier opnieuw echt loos gaan op zijn arsenaal effectpedalen; diens afwisselend subtiele en overstuurde gitaarmotiefjes kleurden dit nummer in tot één van de absolute hoogtepunten van de set.
In een ultrakorte encore ronde werd nog een onbekend oudje opgerakeld, waarna de Chicago boys het na een kort maar intens uurtje definitief voor bekeken hielden.
De groep werd de dag erna al verwacht bij onze noorderburen, maar had even goed nog wat langer kunnen kamperen in De Kreun en de affiche van het komende Sonic City Festival aldaar nog wat meer kleur geven. Benieuwd of de onzichtbare muur tussen groep en publiek toen wel was gesneuveld.
Neem gersut een kijkje naar de pics
Disappears - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4399
His Clancyness - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4400
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Bastille sloot hun Europese toer af in België, uiteraard konden wij hier niet ontbreken. De uitverkochte AB werd tot de nok gevuld met dolenthousiaste (hoofdzakelijk) vrouwelijke fans. Wat de avond zou geven moest nog even wachten. Het voorprogramma To Kill A King opende de avond. Deze Britse band toerde onder andere al mee met Two Gallants en deed de volledige Europese toer met Bastille mee. Nummers zoals “Cold Skin”, “Wolves”, konden de zaal inpalmen. De rustige nummers met af en toe een harder kantje werden zeker gesmaakt, maar het publiek wou meer. Toen Bastille het podium bestormde tijdens “Choices” ging het publiek uit de bol. Een ware vriendschap was te zien op het podium, maar het werd toch stilaan tijd voor de hoofd act van de avond.
Dat Bastille één van de populairste bands op dit moment is, werd bewezen tijdens hun passage op Rock Werchter. Hier gaven ze het beste van zichzelf, in de AB leek dit toch wel anders te zijn. De vermoeidheid van een Europese toer is hier waarschijnlijk wel voor een deel aan te wijten maar toch…
De set werd opgebouwd rond hun cd ‘Bad Blood’, hoewel de cd enkele sterke nummers kent , zijn er vooral middelmatige nummers op terug te vinden. De nummers zijn sterk geschreven en opgebouwd maar missen toch nog dat tikkeltje meer. Een feit dat des te duidelijker werd doorheen hun live set. Bastille opende met de titel track “Bad blood “ een slimme en doordachte zet , deze knaller van formaat, trok de zaal. Er werd uitzinnig gejoeld, gedanst hier en daar verscheen zelf al een smartphone om het geheel vast te leggen voor later. “Things we lost in the flames” hield het vuur branden. De zanger Dan Smith verkende het podium en deed menig harten sneller slaan. “Overjoyed” toonde dan weer de gevoelige kant van Bastille, met dit eerder rustige nummer wisten ze de zaal toch aan zich te binden.
De zang van Dan Smith komt live zeer sterk over, waar hij op Rock Werchter al eens van de spreekwoordelijke toonladder viel, was het nu zeker niet het geval. Ook live komen de bas en de drum strakker en harder naar voor dan op de cd, dit zorgt voor een betere live ervaring die doordringt tot in het diepste van je lichaam.
Toch wist de band het zelfde elan dat ze opgebouwd hadden in het begin van de set niet vast te houden. Middelmatige nummers zoals “Daniel in the Den”, “the Draw”,” these streets” doofden het vuur praktisch, al leek de zaal zich hier niet echt van aan te trekken. Gelukkig waren er nog een aantal hoogtepunten van de avond, weliswaar vooral opgebouwd aan de sterke nummers op de cd. “Laura Palmer” zette het publiek in vuur en vlam, hun versie van “The Rythm of the Night” en “Rythm is a dancer” konden ons wel smaken. Idem voor het nieuwe nummer “Blame”. Gekenmerkt door een harde gitaar, meer pit doet ons toch uitkijken naar de volgende cd.
Het hoogtepunt van de avond was voor velen wellicht het nummer “Flaws”, niet doordat het zo goed gezongen was, maar door de tocht die Dan Smith ondernam doorheen de zaal. Geef toe, wat wil een fan nog meer dan heel even de zanger van hun favoriete band te kunnen aanraken.
Dat “Pompeii” de afsluiter ging zijn, wist zelfs de kleinste kleuter, het was wel een afsluiter die de zaal nog een laatste maal liet bewegen, zelfs de mensen in de zeteltjes durfden eindelijk eens wat bewegen.
Kortom de doortocht van Bastille in België zal hopelijk geen voorbode zijn van wat te wachten staat in de Lotto Arena. Ze zullen met meer uit hun mars moeten komen dan hier in de AB, een spectaculaire lichtshow alleen zal niet volstaan om het publiek te geven wat ze willen.
Setlist: Bad Blood-Things We Lost In The Fire- Overjoyed- The Silence- What Would You Do- Daniel In The Den- Weight Of The Living Pt II- Blame- Laura Palmer- These Streets- The Draw- Icarus- Flaws---- Get Home- Of the Night- Pompei
Neem gerust een kijkje naar de pics
To kill a king - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4356
Bastille - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4357
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Moonface - Onder het maanlicht van genialiteit
Moonface – Superhumanoids
Superhumanoids sturen het brein alle kanten uit. De ene keer klinken ze als het Amerikaans antwoord op The xx, dan weer funky, soms poppy, ook wel funk, af en toe wat Imogen Heap,... En dat allemaal in één nummer. Duyster gluurt soms om de hoek, dan weer Sx. Het geheel wordt zeer elektrisch gebracht, met keyboards , ten dele een drumcomputer, wat elektronisch materiaal en een elektrische gitaar. Gooi er nog een drummer bij en je weet hoe het klinkt... Of toch niet, want het is de zeer fragiele stem van de zangeres die het geheel een nog warmere klank heeft. Zij is de ware ster van de band, ook al blijft ze het gehele optreden vrij onbewogen. Maar alles bij elkaar, en ondanks alle verschillende genres bij elkaar roept het geheel te weinig emotie op. Maar wel nog een keer een interessante groep als voorprogramma.
Moonface - Van Spencer Krug kan je veel zeggen, maar niet dat hij altijd de gemakkelijkste weg kiest. Na furore te maken met Wolf Parade besloot hij om zich te storten op een nieuwe band, Sunset Rubdown. Maar blijkbaar was dat voor hem niet genoeg en uiteindelijk koos hij er voor om zich volledig te richten op zijn solowerk, Moonface. Hij heeft al 3 full albums uit en er zijn er geen twee die op elkaar lijken. In het begin legde hij zich toe op elektronica. Bij de voorlaatste haalde deze Canadees zijn mosterd bij de Finse postrockband Siinai, die samen met hem een fenomenale LP uitbrachten en die ook al live in België te zien waren, vorig jaar op Sinxen in Kortrijk. Maar nu gaat Spencer volledig solo. Op de nieuwe plaat zijn enkel piano en stem te horen.
Een nummertje van Nick Cave mag ons nog even opwarmen vóór hij aan zijn set begint. De lat gaat op die manier direct een heel stuk de hoogte in. Moonface mag zijn licht beginnen schijnen. En wat een prachtig licht is dat toch. Ook live kiest hij resoluut voor een eenvoudige bezetting, namelijk een piano, een micro en een stoel. Meer is er niet nodig om het publiek in vervoering te brengen. Want Spencer Krug is gezegend met een prachtige stem. Voor onze ogen ontluikt deze bescheiden en vriendelijke man in één brok emotie. Hij ontbloot zijn ziel door middel van de muziek, die ook bij de toeschouwer door merg en been snijdt. Waar hij vroeger, bij zijn andere band de piano meed , laat hij nu zijn klassieke scholing horen. Een fantastische pianist want tijdens de instrumentale blijf je beklijft toekijken en luisteren naar de schoonheid ervan.
Maar zijn stem is het echte hoogtepunt van dit optreden. Vroeger zat zijn stem altijd wat achter het instrumentarium, maar nu is er geen wegstoppen meer. En dat is alleen maar toe te juichen. Een traan wordt gelaten, een hart gebroken, een liefde verstevigd. Muziek blijft emotie en als die zo puur gebracht wordt als hier, kan het ook pijn doen. Maar dan goeie pijn.
Een optreden dat je niet onberoerd laat en voor mij één van de beste, zo niet hét beste optreden van 2013. Spencer Krug, een grote meneer. Om hem nog solo te zien zal je moeten snel zijn en ver rijden. Je kan altijd de CD kopen ‘Julia With Blue Jeans On’. Snel naar de winkel dus en kopen de handel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Superhumanoids - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4360
Moonface - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4359
Organisatie: STUK, Leuven
Anna Calvi is een boeiende Britse madam die zichzelf op de wereldkaart zette met een indrukwekkende debuutplaat en zo de aandacht kreeg van ondermeer Nick Cave die haar prompt meenam op tournee als support act voor zijn duiveluitdrijvende alter ego Grinderman. Een gedroomde leerschool als je ’t ons vraagt.
De nieuwe PJ Harvey, riep iedereen van de daken. Maar wij vonden dat er al wat sleet zat op de oude, zeker na het pathetische ‘Let England Shake’, en we schatten Calvi al meteen een stuk hoger in dan de zwijmelende muze PJ Harvey.
De voortreffelijke nieuwe plaat ‘One breath’, een waardige doch geen overtreffende opvolger van dat heerlijke debuut, was voor ons een meer dan geldige reden om de getalenteerde jonge vrouw te gaan aanschouwen bij onze Zuiderburen.
Le Grand Mix was volledig volgelopen voor deze verrukkelijke dame en haar gevolg. Het zeer respectvolle publiek sloot met graagte Calvi in de armen, er hing een warme gloed in de lucht vanavond. Calvi slaagde er bij momenten in om met haar emotioneel geladen songs de zaal muisstil te krijgen, ondermeer op “Sing to me” die ons wat aan de beginnende Goldfrapp deed denken, en zeker op “Fire” die ze helemaal in haar eentje de hemel inzong. De cover neigde trouwens meer naar Jeff Buckley dan naar diens oorspronkelijke auteur Bruce Springsteen (of dacht u misschien dat die song van The Pointer Sisters was?).
Een bescheiden Calvi was naar ons gedacht toch een ietsje te beleefd. Er mocht gerust wat meer venijn in de songs, het zou geen ramp zijn geweest mocht ze nog wat langer in Grinderman’s hol hebben rondgehangen. Haar puike band speelde immers heel innemend en met voldoende respect voor de gevoelige songs, doch ook een beetje te keurig.
De zeldzame heftige uitspattingen “Carry me over” en “Love won’t be leaving”, waarin de muze haar gitaar duchtig liet scheuren, waren dan ook meteen de hoogtepunten. Ook de opgejaagde gospel “Jezebel” denderde dankzij een donkere dreiging. Wij hadden graag nog net iets meer van dat gezien. Daarom was het ook des te jammer dat ze “Love of my life”, de meest felle en gruizige song van de nieuwe plaat, in de kast liet.
Maar verder was het wel genieten van de innemende pracht, het subtiele gitaarspel en de vaak wondermooie songs van deze talentrijke deerne.
Calvi heeft liters potentieel in zich. De stem, de songs en het gitaartalent heeft ze al. Nu nog een stevige vampierenbeet in haar frêle nek en we zijn er. Misschien is dat al zo bij haar doortocht in de AB op 24/03/2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics
I Have A Tribe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4347
Anna Calvi - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4346
Org: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival + ism Grand Mix, Tourcoing)
Papa Roach is een band die intussen 20 jaar bestaat en afgelopen maandag de zoveelste doortocht maakte in België! Deze keer stond de AB op het programma en het moet gezegd Jacoby en zijn kornuiten gingen er weer helemaal voor en bouwden een rock’n’roll feestje zoals we eigenlijk van hen gewoon zijn. Of je nu hun songs weet te waarderen of niet, hoedje af voor hun niet aflatend enthousiasme en eeuwig energieke set! Zeker als je weet dat de bassist Tobin gans de dag had moeten overgeven en behoorlijk ziek was. Respect!
Opener van de avond had Middle Class Rut moeten zijn maar de band cancelde op het laatste moment en werd vervangen door de Parijse band Debunk! Ik had deze jongens graag aan het werk gezien maar het drukke verkeer en het zoeken naar parkeerplaats beslisten er anders over. Later op de avond deed ik kort een praatje met de drummer van de band. Hij vertelde me dat hun debuut CD helemaal klaar is en binnenkort zal verschijnen. Wie wil weten wat deze kerels in hun mars hebben ? kijkt best eens op youtube naar het nummer “Bite the hand that feeds you”!
Glamour of the Kill was de volgende band op het programma! De zaal was al goed gevuld bij hun intrede en de respons van het publiek was (buiten mijn verwachting) heel positief. Het moet gezegd de heren van Glamour stonden met veel bravoure op het podium, het geluid was meer dan ok en de nummers klonken best aanstekelijk! Er werd vooral geput uit de dit jaar verschenen 2de CD ‘Savages’ en uit het debuut ‘The Summoning’. Songs als “Second chance”, “If only she knew” en de recente single “Break” hebben heel wat potentieel. Zeker een band die nog van zich gaat laten horen en heel wat zieltjes heeft gewonnen in Brussel. De perfecte opwarmer ook voor Papa Roach!
Stipt om 21u wat het tijd voor de hoofdbrok van de avond, Papa Roach . De AB was zo goed als vol (niet uitverkocht want het 2de balkon bleef dicht) als Mister Shaddix en de zijnen begonnen aan hun set.
Meteen zat letterlijk en figuurlijk de vlam in de pijp met het toepasselijke “Burn”! De zaal reageerde van bij het begin vol begeestering en brulde luidkeels mee. Jacoby zag dat het goed was en gaf zich helemaal! Ouder werk werd afgewisseld met recente songs van de laatste CD ‘The Connection’. Bij het krachtige “Blood brothers” en het gekende “Between angels en insects” ontstond spontaan een circle pit en ging gans de zaal voor de bijl! Wat een heerlijke sfeer! Deed me denken aan het afscheidsconcert van De Heideroosjes meer dan een jaar geleden!
Halfweg werd wat gas teruggenomen en brachten iets meer ingetogen nummers als “Forever” en “Leader of the broken hearts” een beetje rust. Maar de rust was van korte duur…of wat had je gedacht? “Still swinging” en “Born with nothing…” , brachten de band en het voltallig publiek weer onder stoom, de muzikanten werden voorgesteld en mochten kort elk hun moment scoren. De frontman (die een lichte vorm van ADHD zou hebben) bespeelde intussen het publiek en palmde het alweer volledig in!
“Scars” en “Lifeline” werden afwisselend door Jacoby en door de hele zaal vertolkt! Mooi om zien hoe deze ervaren muzikanten, die tijdens de huidige Europese tour zo goed als dagelijks op het podium staan, merkbaar genoten en in hun nopjes waren van de massale reactie van het AB-volkje.
“To be loved” rondde de set van 13 nummers mooi af…maar het was wachten op nog enkele klassiekers tijdens de toegift! Die kwamen vrij snel na elkaar in de vorm van “Getting away with murder”, het fantastische “Dead Cell” en het lijflied van de band “Last resort” dat hun grote doorbraak inluidde in het jaar 2000!
Voorspelbaar maar schitterend einde van een typische Papa Roach set! Great rock’n’roll show…puur en oprecht, zonder veel visuele poespas en overdreven smalltalk…maar boordevol energie en uitstraling! Papa Roach stelt nooit teleur en bewijst waarom ze al zoveel jaren meerdraaien in het muziekcircus…
Ik kijk alvast uit naar hun nieuw werk en een volgende doortocht in België…Ondertussen geniet ik van wat zich maandag afspeelde in de zaal!
Wil je meegenieten? Neem gerust een kijkje naar de pics
Glamour of the Kill - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4345
Papa Roach - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4344
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie er op voorhand durfde aan twijfelen of Queens Of The Stone Age een zaal van het kaliber Sportpaleis zouden aankunnen, werd al na één seconde abrupt het zwijgen opgelegd.
The Queens namen een verschroeiende start met een snoeihard “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” dat al meteen overging in het geweldige prijsbeest “No One knows”. Na amper twee songs wist een dol Sportpaleis al dat hier geschiedenis zou worden geschreven en “The lost art of keeping a secret “ en “My God is the sun” deden daarop het boeltje nog wat meer ontploffen. De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien door de zaal gejaagd.
Queens Of The Stone Age waren zelf nogal verrast dat ze zo een immense zaal konden inpalmen, Homme stak zijn respect voor het publiek niet onder stoelen of banken en sloofde zich extra uit. Hoe heviger hij er een lap op gaf, hoe uitzinniger de fans werden. Het dak moest en zou er af gaan. “Little Sister”, “Sick Sick Sick” en “Go with the flow” ramden als een stel op hol geslagen bizons op het publiek in.
Tussen al die snerende rocksongs grepen The Queens geregeld naar de variatie van de nieuwe plaat met de hete funk van “If I had a tail” en de sexy grooves van “Smooth Sailing”. Het experimentele “Kalopsia” en het wondermooie “I Appear Missing”, dat prachtig uitdeinde met Homme’s zweverige gitaar, zetten de subtiliteit van die nieuwe plaat nog wat duidelijker in de verf.
Nog meer adembenemende verpozing kwam er met het fraaie “…Like clockwork”, dat zelfs even naar Pink Floyd neigde, en een werkelijk schitterend “The Vampyre of Time and Memory” dat met Homme achter de piano een fenomenale bisronde inzette. Een briesend “Feel good hit of the summer” en een hels “A song for the Dead”, dat ook zonder Mark Lanegan een heuse orkaankracht verspreidde, maaiden als finale krachtstoten genadeloos het hele Sportpaleis omver. Dit was heftig.
Het gevreesde akoestiekspook van het Sportpaleis had geen vat op QOTSA, dit was de legendarische doortocht van een verwoestende rock’n’roll tornado.
Grote band, groots concert.
Support act Band Of Skulls hadden we eerder al in betere omstandigheden (lees kleinere zalen) meegemaakt. Het Sportpaleis is vooralsnog een beetje te groot voor dit trio, maar een viertal puike nieuwe songs en de spetterende bluesy gitaar van Russell Marsden doen ons alweer uitkijken naar het nieuwe album.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
