Ook na een dijk van een performance in de AB vind ik het nog steeds bijzonder jammer dat Moderat eind september vorig jaar de geplande afspraak in de Henri Le Boeufzaal  in Bozar niet heeft gehaald.  Deze jammere gedachte werd gisteren echter een anderhalf uur compleet naar de achtergrond geschoven. Zoals voorspeld ging het dak van de AB er af, én van de gemiste kans in Bozar was er even helemaal geen sprake meer!

De Berlijnse drie, een elektronische alliantie tussen de party makers Gernot Bronsert, Sebastian Szary (Modeselektor) en de milderende factor Sascha Ring (Apparat), zijn hét absolute topexportproduct van de Oost-Duitse stad.  De alom bekende Berlijnse club scene waar voornamelijk de steeds saaier wordende tech-house-eenheidswurst heerst, vergrijst nóg meer naast die unieke goddelijke sound van Moderat. Ze zijn de perfecte samensmelting van Modeselektor’s bounciness en de emotioneel verfijnde toets van een overigens ontzettend goed en bezwerend zingende Apparat.
“This Time” en “New Error” waren gisteren de opwarmende tracks in deze bijzonder goed opgebouwde set. Het voorspelde basfestijn barstte los met “Rusty Nails”, “Versions” en het übervette “Bad Kingdom” dat door Gernot grappig bedoeld en op een mompelende manier werd aangekondigd als “Get Lucky”, not!! De mannen van Moderat lijken zelf ook heel tevreden te zijn met deze zeer strakke live-set. De  geanimeerde Gernot gaf meermaals met een duim-op-wijsvinger-gebaar te kennen heel tevreden te zijn met het geleverde werk. De hele act kreeg bovendien nóg meer diepgang, een extra dimensie, met secuur uitgekiende doch sobere visuele effecten. Geen epilepsieverwekkende lasers en gigantische lichtschermen zoals dit al eens vaker het geval is bij flashy elektronische acts. Duitse oerdegelijkheid zonder opzichtig uiterlijke vertoon! Zo zien we het graag! De twee techneuten van Modeselektor bepalen de stoere beats en de effecten terwijl Apparat – trouwens de sexiness zelve –  met gitaar de melodieën voor zijn rekening neemt. Net die combinatie van gespierdheid en tederheid is een sleutelfactor in het succesvol bereiken van een groot en divers publiek zonder dat het een uitgemolken, platte commercie wordt.
Ik dank de goddelijke drie dat ze niet in bonkende beats à la Modeselektor zijn vervallen. Wie dat wou kon best vóór de ietwat flauw ingezette bisronde begon, aanschuiven voor een van de 240 polsbandjes voor de after party in het foyer. Trouwens, een après-feestje met de jonge knullen van Compact Disc Dummies aan de draaitafels in de hoedanigheid van opwarmers voor de dreunende Duitsers van Modeselektor. De obligate bisronde met “Gita” en “Let In The Light” vormden geen absolute meerwaarde en de nummers leken wat verloren te lopen in het anders zeer netjes opgebouwde geheel. Even verdween ik voor zo een gelimiteerd polsbandje, een halve liter bier en een plaspauze. Volledig relax en verzekerd van after party pikte ik toch nog  afsluiter “Therapy” mee.


Zalige show, voelde net aan als een aangename klets in mijn gezicht… Met veel plezier bied ik mijn ander kaak aan.  Deze fluwelen Berlijnse uppercut slaat zich meteen een weg naar mijn persoonlijke top van beste elektronische podiumacts van 2014. Of dit even goed werkt op Rock Schueremans..? Ik betwijfel het…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moderat-05-03-2014/

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Unik Ubik - Father Murphy: Dansbare Jazz en tribal offers

Vanavond mag België opwarmen voor Italië en dat in Frankrijk. Blij dat die euro-zone nog tezamen is, want dat maakt het allemaal wat eenvoudiger.

Unik Ubik zag ik vorig jaar al aan het werk op Dour. Toen moesten ze het op een ontiegelijk vroeg uur toen. Dan zullen ze vandaag toch wat langer hebben kunnen slapen. Belgen dus, maar die in Vlaanderen (toch nog altijd een deel van België dacht ik) schandalig over het hoofd worden gezien. Met de Week van Eigen Kweek op StuBru heden ten dage mag je al eens wat meer verwachten. Ze zullen wel niet gedraaid worden. Unik Ubik is een unieke mengeling aan genres: (post-)rock, mathrock, jazz, oosterse melodieën,... Ondanks dat de nummers alle kanten uitschieten blijven ze als één geheel klinken. Dat op zich is al vrij uniek. De jazzy invloeden worden vooral verzorgd door de saxofoonspeler (het Belgisch instrument bij uitstek). Het geheel is heel dansbaar en draagt een ongelofelijke schwung in zich. De mimiek en de bewegingen van de zanger/gitarist is het perfecte toetje en al een show op zich. Zeer sterke prestatie dus van deze brij onbekende Belgen. En zeker meer dan waard om eens te gaan bekijken.

Father Murphy speelde recent nog op het fantastische Sonic City festival in Kortrijk. Toen had ik ze jammer genoeg over het hoofd gezien. Een herkansing dus vandaag, want toen waren ze naar het schijnt heel sterk. En dat bevestigen ze vanavond zonder problemen. Het verschil met de olijke Belgen kan bijna niet groter. Hier geen vrolijke dansbare muziek.
Father Murphy heeft hun naam niet gestolen, want ze bieden een (bijna-)religieuze ervaring aan. Met 2 (1 man en 1 vrouw) slagen ze erin om een het hele publiek in trance en naar hogere sferen te brengen.
Hoe doen ze dat? Door op de achtergrond een constant, monotoon basgeluid te produceren. Deze draagt doorheen het hele optreden alles wat er op het podium gebeurt. En er gebeurt veel op het podium ondanks dat ze maar met 2 zijn. Gitaar, keyboards, zang, keelgeluiden, belletjes, cimbaaltjes, elektronica,… Alles wordt uit de kast gehaald om het rituele boven te halen.
In het katholieke Italië zal dit wel een schok teweeg brengen, maar ook hier in Frankrijk. Het optreden beklijft en doet je wegdrijven naar hogere sferen. Dikwijls wordt je brutaal terug getrokken door de bedrijvigheid op het podium. Geen moment doemt er verveling op, enkel vervoering. Father Murphy is een muzikale ervaring die iedereen eens moet meegemaakt hebben. Ook al denk ik dat niet iedereen er even veel zal van kunnen genieten.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

Het werd een hele mooie zondagavond, daar in de 4AD … Het begon al niet onaardig met de Gentse Reena Riot ofte Naomi Sijmons, dochter van wijlen Fons, bassist bij The Scabs na het vertrek van Berre Bergen naar De Kreuners. Voor het eerst opgemerkt tijdens een Radio 1-sessie van, jawel, The Scabs, haalde daarna in 2012 de finale van Humo's Rock Rally en kwam nu een nieuwe EP, die ze heeft ingeblikt met Mauro als producer, voorstellen.
Reena Riot bleek een zelfverzekerde en charmante verschijning op het podium, die over een paar geweldige en bijzonder wendbare stembanden beschikte. Een enkele keer klonk ze wat schril maar toch was het die stem die terecht voortdurend alle aandacht opeiste. Het was dan ook jammer dat die superbe stem omkaderd werd door muziek die veel te dicht bij de mainstream aanschurkte.
Naomi is opgegroeid tussen de platen van haar ouders (Muddy Waters, John Lee Hooker, Bob Marley,...) en die invloeden zouden te horen zijn in haar songs las ik ergens maar in Diksmuide was daar alvast niets van te merken. Toen ze haar gitaar inruilde voor de piano klonk het toch wat meer geïnspireerd maar meestal vond ik de groep (gitaar,bas,drums) veel te braaf, wat met een naam als Reena Riot toch wel anders had gemogen.

Nadat haar volledige tour vorig jaar nog gecancelled werd wegens gebrek aan voldoende belangstelling stond ze nu dus toch in de 4AD. Verre van uitverkocht maar toch had een behoorlijk aantal fijnproevers de weg naar deze club gevonden. Thalia Zedek lijkt al een eeuwigheid bezig : eerst in groepjes met namen als Dangerous Birds, Live Skull of Uzi, later in het gerenommeerde Come, waarmee ze een zekere cultstatus verwierf, en sinds 2001 solo. Of toch weer niet want sinds de plaat ‘Liars and prayers’ uit 2008 opereert ze onder de naam Thalia Zedek Band. Een logische beslissing want het was wel degelijk een groep die we aan het werk zagen.
Had ik bij een paar vorige concerten van haar nog het gevoel van "ok, sterk, maar zat er net niet iets meer in?" dan was het dit keer vanaf de eerste noten er pal op en werden we bij ons nekvel gegrepen om niet meer gelost te worden. De groep, die duidelijk op het toppunt van haar kunnen speelde, creëerde een spanningsboog vol onmetelijke schoonheid die niet meer doorbroken werd. Zelfs niet door een bassist die letterlijk naast zijn schoenen stond en duidelijk wat te veel lokale streekbieren had geproefd. Gelukkig had zijn basspel daar niet onder te lijden want dat ware zonde geweest.
Thalia Zedek kent blijkbaar een creatieve opstoot want na de schitterende plaat ‘Via’ van vorig jaar is er reeds een nieuwe EP, ‘Six’, terwijl ze vorig jaar ook nog een reünietour had met Come. Het waren gunstige voortekens die bewaarheid werden op het podium waar la Zedek in bloedvorm verkeerde. Haar unieke, getormenteerde stem joeg voortdurend koude rillingen over mijn rug terwijl ze ook op gitaar meer dan haar mannetje stond. Hetgeen ze tegenwoordig brengt staat eigenlijk niet zo heel ver verwijderd van haar Come-werk alleen klinkt het nu iets minder hard en vooral veel rijker. Dat laatste komt uiteraard door die twee andere protagonisten in de band die mede verantwoordelijk zijn voor die intense, melancholieke sound. Op viola : David Michael Curry (o.a. Willard Grant Conspiracy) en pianist Mel Lederman (Victory At Sea), beiden zeer bescheiden maar uitermate groots bezig. Rest me nog Winston Braman (bas) en nieuwkomer Jonathan Ulman (drums) te vermelden. Ik hoorde enkel hoogtepunten, de set kende echt geen enkele dip en toch vond ik één song er net iets uit springen : "Want you to know" dat een waarlijk bloedstollende uitvoering mee kreeg.

Na zowat anderhalf uur volgde na aandringen van een niet aflatende fan een derde bisnummer: Leonard Cohen's "Dance me to the end of love". Misschien wel het minste moment van de avond waarmee ik hier geen afbreuk wil doen aan die song. Nee, aan haar eigen nummers viel deze avond gewoon niet te tippen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thalia-zedek-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reena-riot-02-03-2014/

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Ze zijn op één hand te tellen, succesvolle bands die na de exit van hun frontman weinig of geen van hun artistieke pluimen verliezen. Het overkwam het uit Denton, Texas afkomstige psychedelische softrock gezelschap Midlake toen zanger Tim Smith midden in de opnames van een nieuwe plaat de groep verliet wegens ‘muzikale meningsverschillen’. Aan opvolgers voor Smith was er allerminst gebrek, om op de loonlijst van een groep als Midlake te staan moet nagenoeg elk bandlid immers een aardig stukje close harmony kunnen zingen. Uiteindelijk zette gitarist van het eerste uur Eric Pulido de stap richting spotlight, en verscheen eind vorig jaar met ‘Antiphon’ na drie jaar nog eens een vers Midlake album.

België en Midlake, het blijken de afgelopen maanden twee handen op één buik. Nadat vorige zomer de Club tent op Pukkelpop en eind oktober ook de Botanique zonder slag of stoot werden ingenomen was vanavond de AB aan de beurt, én staan de Texanen straks ook nog eens te blinken op de derde dag van Rock Werchter. Een groep zou er voor minder stadionallures beginnen van krijgen, wat zich bij aanvang van de set vertaalde in een overdosis decibels die ons onverwacht naar de oordopjes deed grijpen. Ergens wel doodzonde, want zo verdwenen de subtiliteiten die vakkundig zijn verstopt in nieuwe nummers als “Ages”, “Antiphon” en “Provider” als sneeuw voor de zon.
De zeskoppige band leek zich van geen kwaad bewust en musiceerde onder de hoede van nieuwbakken frontman Pulido erg geconcentreerd. Vanaf het grotendeels akoustische “Rulers, Ruling All Things” werd het volume wat teruggeschroefd en kreeg de groep meer grip op zijn muzikale mystiek. Zo kreeg het nieuwe bandlid Jesse Chandler zowel letterlijk als figuurlijk nu en dan de spot op zich gericht tijdens zijn middeleeuws aandoende dwarsfluitintermezzo’s, en gingen de stemmen van alle bandleden minus de drummer steeds beter ‘blenden’ tot een meesterlijke harmonie. Een eerste hoogtepunt zat er dus weldra aan te komen, en wat ons betreft ging een meeslepend “We Gathered In Spring” uit het doorbraakalbum ‘The Trials Of Van Occupanther’ (’06 ) met die eer lopen.
Grossierde Midlake op het vorige album ‘The Courage Of Others’ uit 2010 nog duidelijk in 70ies folkrock, dan lijken Pulido & co op hun nieuwste worp wat voorzichtige uitstapjes richting progpop te maken. In het erg knappe instrumentale “Vale” herkenden we om beurten flarden vroege Pink Floyd en Pavlov’s Dog, terwijl in het atmosferische “Corruption” The Alan Parsons Project nooit veraf bleek. De Texanen schakelden daarna moeiteloos over naar hun meer radiovriendelijke nummers waaronder de evergreen “Roscoe” en de op een repetitieve krautrock drijvende nieuwe single “The Old And The Young”.

Dat het recept van Midlake ook zonder enige vorm van muzikaal ballast moeiteloos overeind blijft bewezen de Texanen met verve tijdens de eerste encore. Je kon werkelijk iemand aan zijn bier horen slurpen tijdens een meesterlijke unplugged versie van “Antiphon”, een kampvuurmoment waarbij Pulido en drie van zijn maats dicht tegen elkaar gingen aanleunen en hun close harmony bangelijk perfect tot in de nok van de goedgevulde AB weerklonk.
Met het intimistische “Provider Reprise” en de symbolische afsluiter “Head Home” stuurde de groep alweer een tevreden Belgisch publiek huiswaarts. Als generale repetitie voor Rock Werchter kon dit dus wel tellen. Wedden dat de zusjes Haim die dag vol afgunst vanuit de backstage zullen meegluren?

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel