De Gentse Vooruit was behoorlijk volgelopen voor Zappa Plays Zappa, het gezelschap waarmee Dweezil nu al een paar decennia lang de ronduit fenomenale muziek van vaderlief Frank laat verder leven.
Meer dan de helft van de aanwezigen waren uiteraard de gebruikelijke Zappa freaks (Zappa heeft geen fans, Zappa heeft freaks!), lui die bij elke noot die aangeslagen wordt meteen weten welke song het is, uit welk album dat komt en wie de muzikanten waren die er op meespeelden. Het soort gasten die, tot groot ongenoegen van hun vrouw, thuis een ganse kamer in beslag hebben genomen met hun Zappa collectie en memorabilia (geen idee hoe het komt, maar Zappatitis is in 99 % van de gevallen een mannelijke aandoening, vrouwen die aan het virus lijden zijn even onvindbaar als kleurlingen op een Vlaams Belang congres).
Een mens kan zich afvragen waarom een briljant gitarist als Dweezil nu al een derde van zijn leven de wereld rondtrekt met enkel en alleen het -weliswaar zeer omvangrijke- repertoire van zijn vader. Wij proberen het u uit te leggen. De geniale Frank Zappa (straks in december 20 jaar dood, en sedert kort een robbertje aan het vechten met nieuwkomer Lou Reed die op zijn zachtst gezegd geen ‘freak’ was) was een meesterlijk songschrijver, een begaafd componist, een wonderbaarlijke humorist, een excellente tekstschrijver en een fenomenaal gitarist. Te veel talenten om in één spermalading door te geven aan zijn nageslacht, zo bleek. De fortuinlijke Dweezil heeft het gitaartalent meegekregen, en dat is al heel wat. Aan goede songs schrijven heeft hij een broertje dood. Waarom zou hij ook, als er gewoon een immense berg uitmuntend songmateriaal in zijn erfeniskast ligt. Om de royalty’s hoeft hij zich geen zorgen te maken, hoe meer platen uit de onmetelijke backcatalogue van Frank worden verkocht, hoe beter Dweezil er van wordt.
Voor de laatste tournee had Dweezil zich, samen met zijn uitstekende muzikanten, verdiept in ‘Roxy & Elsewhere’, één van de zovele vijfsterren platen van vader. Bij wijze van opwarming koos men eerst nog voor het instrumentale “The Gumbo Variations” uit het superbe ‘Hot Rats’, dit om snel even aan te tonen welke bedreven muzikanten hier op het podium stonden. Zowaar geen prutsers, zeg ik u. Een glansrol was hier weggelegd voor de geweldige saxofoniste Sheila Gonzalez, en Dweezil toverde al bij wijze van inleiding een eerste indrukwekkende solo uit zijn mouw.
Vervolgens was de integrale vertolking van ‘Roxy & Elsewhere’ nagenoeg perfect, de muzikanten haalden stuk voor stuk ongekende hoogtes en ook de humor van de plaat werd vakkundig en lichtjes theatraal meegegeven (“Dummy Up” en “Cheepnis”).
‘Roxy & Elsewhere’ bevat wel meerdere moeilijke en ingewikkelde passages (welke Zappa plaat eigenlijk niet ?), de band wist hier knap raad mee en maakte het geheel uiterst vermakelijk en verteerbaar. “Echidna’s Arf of you” en “Don’t you ever was thing” liepen over van muzikale virtuositeit en Dweezil’s gitaarvernuft kwam wondermooi naar boven in het overheerlijke “Son of Orange County” en in het schitterende “More trouble everyday”. Om de plaat op jolige manier af te sluiten mocht in het behoorlijk geschifte “Be-Bop Tango (of the old Jazzman’s church)” het publiek bij wijze van enkele knotsgekke danspasjes even deelnemen in de zotte Zappa capriolen.
Na een korte pauze was het tijd om vooral de virtuositeit van gitarist Dweezil nog wat meer in de verf te zetten. Hij soleerde met de genialiteit van de meester zelve in een betoverend “The torture never stops”, een bewogen “Florentine Pogen” en een prettig gestoord “I come from nowhere”. Als u geen liefhebber bent van virtuoze en lange gitaarsolo’s, dan zat u hier serieus uw tijd te verdoen. Als u zelf gitarist bent, dan ging u met een joekel van een minderwaardigheidscomplex naar huis (zo ook mijn jonge neef die tot voor vanavond nog dacht dat hij een aardig potje gitaar kon spelen).
De ganse band was, volledig overmand door die typische Zappa gekte, bijzonder goed op dreef in “Teen age wind”, “Teenage Prostitute” en “Wonderful Wino” (met een briesende roadie als overtuigende guest vocalist). En dan hebben we het nog niet over het werkelijk memorabele ‘Sheik Yerbouti’- tweeluik dat de band in petto had met het razend knappe en buitengewoon geestige “Flakes” (waarin Sheila Gonzalez op bijzonder amusante wijze de fijne Dylan persiflage voor zich nam) en het gutsende “Broken hearts are for assholes”.
Omdat Zappa freaks er maar nooit genoeg van krijgen trakteerde Dweezil ons na ruim twee en een half uur hoogstaand amusement op nog twee absolute klassiekers. De band ging een laatste keer voluit op “Cosmik Debris” en de onvermijdelijke eeuwige rocker met die onsterfelijke gitaariff “Muffin Man” als kers op de taart.
Dit was alweer een volle avond (drie uur, alstublief) puur Zappa vertier. De hemel voor de freaks, maar hier zou eigenlijk iedere muziekliefhebber moeten van snoepen. Onze vierde ontmoeting met Zappa Plays Zappa (the real thing hebben we gelukkig ook twee keer mogen meemaken), maar zeker niet onze laatste.
We kijken al vol verwachting uit naar de volgende ZPZ passage. En naar de setlist, natuurlijk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4284
Organisatie: Democrazy, Gent
Volbeat - Wake Up Baby And Taste The Dirt
Teenage Bottlerocket, Iced Earth en Volbeat
Vorst Nationaal
Brussel
Volbeat - Zanger Michael Poulssen zag in 2001 het licht toen hij zijn death-metalband Dominus opdoekte en teruggreep naar zijn voorliefde voor rockabilly. Wij zagen vanavond het licht dankzij deze verfrissende combinatie van metal met rockabilly, maar toch vooral door de grootse pyrotechnics-show.
Teenage Bottlerocket is een band die veel beter is dan Volbeat. Althans dit is wat Volbeat zelf beweerde in het cd-boekje van ‘Above Heaven/Beyond Hell’ boven de songtekst van “Thanks”. En wie op het podium verschijnt in een t-shirt van The Ramones, toont inderdaad al direct aan dat hij van goeden huize is. De kleine groep gelukkigen die niet getart werden door de ellendige avondspits werd immers getrakteerd op een energieke en recht uit het hart komende sneltrein van melodieuze pop-punk nummers. Spijtig genoeg bleken maar weinigen het Volbeat-advies uit 2010 opgevolgd te hebben, want ondanks de beleefde vraag van Brandon om lekker mee te pogo-en bleef het ondraaglijk apathisch op het middenplein. Nochtans zijn songs als “Skate or die”, “Headbanger” en “Fatszo goes nutzoid” absoluut geen stoelplakkers. Wel miste ik “Radio”, “Repeat offender”, “Gave you my heart” en “Mini skirt” om het feestje compleet te maken. Als afsluiter kregen we dan wel weer de vette knipoog zelfrelativering tijdens het nummer “Bigger than kiss” terwijl er pinhead-gewijs een gemaskerde skater het podium kwam opdraven met een bord waarop “Thank you” geschreven stond.
Op het tweede ingrediënt van de Volbeat-cocktail was het niet lang wachten. De power-metal uit Florida mocht immers plaats nemen voor de witte doeken aan de linkerkant van het podium op een strook van 2m diepte. Iced Earth opende met het krachtige “Plagues of Babylon” niet toevallig ook de naam van deze Europese toernee. Na de steeds geslaagde passages op Graspop (2008/2011 en 2013) stelden zij vanavond ook weer niet teleur en is dit een goede opwarmer voor de show in Antwerpen samen met Warbringer in januari volgend jaar. Hopelijk word ik dan wel minder afgeleid door de vele sms’en waarin gevraagd werd of ik ook op optreden Volbeat zat en waardoor ik toch een aantal elementen gemist heb. En ook de traditionele lange wachttijden aan de bar om een pint te gaan halen, zijn nu niet echt bevorderend voor een bewust bijwonen van een optreden. Juist op tijd terug voor de zelf-getitelde song “Iced Earth” waarmee de show dan ook onherroepelijk afgesloten werd en er letterlijk een doek viel voor Iced Earth.
Op dat doek pronkte een reuze afbeelding van de Volbeat-skull met een cowboy hoed en een tri-colore bandietenmasker. Kwestie van in de sfeer van het vijfde studio-album te blijven zullen ze in Denemarken gedacht hebben. “Outlaw gentlemen and shady ladies” barst dan ook niet voor niets uit in het bezingen van de meest legendarische wild-west-figuren als Doc Holiday, Lola Montez, Pearl Hart en Black Bart.
Rond 21u verscheen er voor dat zelfde doek een cowboy met banjo die de openingstune inzette van wat een geslaagd optreden zou worden. Toen bij het eerste akkoord van “Doc Holiday” het doek wegviel, waande iedereen zich dan ook direct in een typisch cowboy-mijnstadje compleet met galgen, grafzerken en ijzeren tralies. De toon was gezet!
Wat volgde was voor mij als fan van het eerste uur geen verrassing. Het beukende “Hallelujah Goat”, het zalige “Radio girl” en de titelsong van het derde album “Guitar gangsters and cadillac blood” werden naadloos en vrij automatisch aan elkaar geregen. Het flirten met “The ring of fire” van bad-ass country-legende Johnny Cash zet zoals altijd “Sad man’s tongue” in wat dan ook steevast uitbarst in één deinende mensenmassa met boven de hoofden de obligate crowdsurfers. Om niemand een uitvlucht te gunnen om zich niet helemaal te smijten, werd “Lola Montez” maar direct aansluitend op de setlist geplaatst. Het publiek brulde lekker mee en we voelden inderdaad het vuur bij het langskomen van deze sensuele dame. Letterlijk en figuurlijk vuurwerk zowel op als voor het podium.
En dan komt er toch dat gevoel de kop opsteken dat zich afvraagt waar het echte authentieke en passionele is gebleven bij Michael. Soms lijkt het me alsof hij het meer voor zichzelf doet dan voor de fans. Iets wat ik tot voor de StuBru-hype nooit gemerkt had en hoop dat ik me hierin vergis. Maar hij draagt dan ook de sheriff-ster op het podium en tijdens het akoestische inleidend stukje van “The garden’s tale” vraag ik me toch stilletjes af of dat niet aan de oorzaak ligt van het vertrek van Thomas Bredahl…
Nochtans doet ex-Anthrax gitarist (en producer) Rob Caggiano zijn uiterste best om zich volledig te geven op het podium. Plezier schijnt hij er alleszins aan te beleven, want de prijs voor de breedste grijns haalt hij zonder veel moeite binnen. Bovendien zorgt deze Amerikaanse alliantie mogelijks tot een nog groter worden in de USA, een ambitie die Volbeat nooit onder stoelen of banken gestoken heeft en mede mogelijk gemaakt door het touren met Metallica.
Voor het eerst dweepte Volbeat echter niet met een snippet van James en Lars, maar wel eentje van de Engelse metal-goden Iron Maiden. Zouden we ons mogen verwachten aan een Maiden-tour samen met Volbeat? Of zou het een eerste hint zijn dat ze volgende zomer in de Desselse achtertuin van Harris en Dickinson komen spelen?
Vuur was er alleszins wel letterlijk op het podium, want tijdens de volgende nummers (waaronder “A moment forever” en “Fallen” ) zorgden de pyrotechnics voor een prachtig visueel spektakel. Neem hier de tot crowdsurfen aangespoorde dames bij tijdens het nummer “my body” en we kwamen ogen tekort.
Vrij abrupt kwam er met “Still counting” een einde aan de show en niet met “Thanks” het door de sound van hun openers geïnspireerde nummer waarmee Volbeat ons vroeger bedankte. Inderdaad, ik blijf mezelf toch fan noemen tot wanneer ik wakker schiet en in het vuil zal bijten mocht blijken dat mijn vertrouwen werd geschonden door een op rockster-status beluste posse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Iced Earth - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4286
Volbeat - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4287
Organisatie: Live Nation
Deafheaven leverde dit jaar met ‘Sunbather’ een beest van een plaat af. De verschroeiende blackmetal met invloeden uit de postrock en shoegaze bekoorde een breder publiek dan verwacht, en kreeg overal uitstekende recensies. Echte black metal puristen haakten wellicht al af bij het zien van de roze hoes, maar Deafheaven bewees met ‘Sunbather’ wel dat de muziek van tegenwoordig niet meer in vakjes te steken is.
In De Kreun kregen we eerst de shoegazers van Weekend voorgeschoteld. Ondanks de noisy aanpak kwamen de melodieën steeds goed uit de verf, en zaten de nummers simpelweg uitstekend in elkaar. Helaas was de muziek verre van origineel, en musiceerde de band wel heel erg volgens het boekje.
Bij Deafheaven werd het geluid nog wat meer opgeschroefd. Zoals het hoort, want de muziek van de band klinkt nog monumentaler met de volumeknop op 10. De groep opende net als op hun laatste plaat met “Dream House”, een kathedraal van een nummer vol met blastbeats en indrukwekkende gitaarmuren. Zanger George Clark oogde nogal theatraal, maar met zijn hysterische geschreeuw bezorgde hij vanaf de eerste minuut het publiek torenhoog kippenvel. Ondanks dat de nummers van Deafheaven zo overweldigend zijn en veel black metal invloeden bevatten, was het toch heerlijk wegdromen op de melodieën. Zo was het fenomenaal hoe de band in “Dream House” haast achteloos met de dynamiek speelde en de luisteraar overspoelde met tempowisselingen en een vloedgolf aan emoties. Met de laatste twee nummers geraakte het optreden - ondanks de fenomenale start – nog in een extra stroomversnelling. “Vertigo” en “The Pecan Tree” waren twee muzikale splinterbommen die een ongekende intensiteit bevatten. Van breekbare postrock schakelde de band over naar wervelende postmetal, en weer terug. De oerkreten van Clark gingen door merg en been en lieten je verdwaald en verdwaasd achter, ergens tussen wanhoop, woede, euforie en melancholie.
Deafheaven leverde een pracht van een optreden af, dat nog lang in ons geheugen gegrift zal blijven staan. De intensiteit lag live nog hoger dan op plaat, en na een uurtje waren wij zowel fysiek als mentaal helemaal op. De emotionele zeggingskracht van de band zorgde voor de nodige uppercuts en slokte ons helemaal op. Een optreden om nooit meer te vergeten.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Voorprogramma: Minou is een Frans drietal (1 vrouw, 2 mannen) die het op zijn Frans doet, namelijk in hun moedertaal. We krijgen een staaltje electropop voorgeschoteld die heel vlot in het oor kruipt en een stuk beter klinkt dan het fragment dat op de website stond. Na een eerste en tweede luisterbeurt was ik niet echt overtuigd. Maar live brengen ze het er een stuk beter van af. Blij om nog eens te horen wat voor goeds er allemaal in Frankrijk leeft. Ook het sappige Frans dat wordt gezongen doet goed. Mag bij ons ook wat meer op de voorgrond komen, want ‘nous sommes quand même tous des Européennes’. Ze bedienen zich van een elektronische drum, keyboards, basgitaar en elektronische gitaar, en dan vergeten we nog de samples. Ze zijn op hun best wanneer ze gitaren en drum bovenhalen, maar dat kan ook met persoonlijke smaak te maken hebben. Een aangename verrassing. Wanneer de gitarist enkele catchy riffs bovenhaalt gaan de handen op elkaar. Het publiek knikt instemmend mee.
The Dodos hebben al een stevige live reputatie opgebouwd, zij het dan wel in een zeer kleine nichemarkt. Toch was de prachtige zaal (een boot in het centrum van Lille) uitverkocht. The Dodos zag ik in een ver verleden al eens schitteren op Pukkelpop.
En aan het recept van toen is wel wat veranderd. Zo zijn ze niet langer met twee, maar is er een bandlid bijgekomen. Indierock blijft het evenwel. Het donkere van de begindagen is wel wat weg. Wat we nu krijgen is een stuk dansbaarder dan voorheen. We krijgen wat meer tijd om naar adem te happen. Maar het blijft wel stevig.
Het extra bandlid speelt geen bas, zoals initieel gedacht, maar haalt meestal een gitaar boven. Daardoor klinkt alles een stuk voller dan voorheen. Het lyrische stemgeluid breekt de stevigere stukken van de set en geeft ons de nodige ademruimte.
Wanneer het tempo wat naar beneden gaat, vult de stem het geheel aan. En wanneer de rest van de groep meezingt drijven we echt weg naar hogere sferen. De drummer zorgt, bij gebrek aan basgitaar, in zijn eentje voor het nodige ritme die de muziek voort stuwt en die blijkbaar aanstekelijk werkt op de heupen en het hoofd.
De speelse blikken, de lachjes en de knikjes die de bandleden onderling uitwisselen tonen aan dat ze met volle overtuiging spelen. En dat enthousiasme straalt ook af op het publiek.
De zanger behelpt zich in het Frans, wat zowel op jolijt als respect wordt onthaald door het publiek. Een mooie poging om het publiek voor hen te winnen, maar met de muziek alleen ging dit ook wel gelukt zijn. Maar het is een leuk toemaatje.
Waarom deze band door de mazen van het commerciële net glipt is voor mij de grote vraag. Zeker als je hoort welke andere bands wel een podium krijgen aangeboden om hun inspiratieloze muziek ten berde te brengen. Bij deze dus een oproep aan alle programmatoren: geef ook deze band eens een kans.
Bij het laatste nummer keren The Dodos terug naar de basis : 1 gitaar en 1 drum, om nog even iedereen eraan te herinneren hoe het vroeger klonk. Laat ons zeggen: minstens even goed.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Een uitverkocht Koninklijk Circus stond paraat voor Parov Stelar, het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder. Eerder dit jaar stond hij al op Pukkelpop, waar hij na zijn concert de hemel werd ingeprezen. De man in kwestie had met zijn vorige plaat ‘Coco’ al vele heupen weten slijten en kwam in 2012 met een waardige opvolger: ‘The Princess’. Parov Stelar wist met zijn muziek een stempel te drukken op de ‘electroswing ‘en mag zelfs een pionier genoemd worden binnen het genre.
Het publiek werd opgewarmd door Alex Ryba, de persoonlijke tour-dj van ‘The Parov Stelar Band’. Met fijne swingende beats zorgde hij ervoor dat de mensen zichzelf konden betrappen op een lichaamsdeel dat meebewoog met zijn muziek. Helaas brandde tijdens het voorprogramma de grote verlichting nog op en de muziek stond relatief zacht. Hierdoor kreeg het voorprogramma meer de vorm van een receptie dan van een echte show. Het was duidelijk: de echte dansmoves moesten gespaard worden voor het hoofdprogramma!
Lichten uit, spots aan! We verwachtten een band die opkomt, maar werden verrast met een klein filmfragment waarin The Princess wazig in beeld kwam. Het retrokantje van deze projectie schiep direct een ‘Oh Yeah’-sfeer bij het publiek. Symbolisch want dit was ook het nummer waarmee ze het concert openden. Één voor één verschenen de bandleden op het podium met als laatste Parov Stelar. Een stevige beat opende het evenement en de zangeres, Cleo Panther, riep het publiek toe. Alle handen gingen de lucht in en toen de vierde maat sloeg, kregen we een explosie van live-sounds. De bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist gaven direct van katoen en de toon was gezet! De blazers waren samen met de zangers de grote showelementen van het gebeuren. De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles en de zangers wist de show aan elkaar te praten. Dit gebeurde helaas ten koste van de drummer en de bassist die ik graag wat meer had horen soleren.
De sfeer op en naast het podium was top. Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. De hoogtepunten kwamen vanzelfsprekend bij toppers als “Catgroove”, “Homesick, Jimmy’s Gang”, “Mojo Radio” en “The Phantom 1930 version”, waarbij de band niet te stoppen was.
Éénmaal nam de master himself het woord. Voor hij dit deed, nam hij een grote slok van zijn blikje Jupiler en zei: "Thank you all very much for this crazy evening! I normally don’t prepare myself in a special way for a concert, but for you guys I’ve red a book. You know which? Asterix en de Belgen."
Parov Stelar live zien is echt wel een meerwaarde, vooral dankzij de live muzikanten die continu improviseren en de kleine extra’s die zijn toegevoegd aan de nummers. Zo kreeg het instrumentale nummer “Catgroove” een vocal. Ik hou liever van het originele, maar het publiek leek het wel te pruimen.
Setlist:
Oh Yeah, Booty Swing, Libella Swing, Sally’s Dance, Catgroove, Homesick, Fleur de Lille, The Phantom 1930 Version, Baska Brother, Jimmy’s Gang, Invisible Girl, Mojo Radio Gang, La Fete, All Night.
Bis: Golden Boy, Mathilda, Monster
Organisatie: Live Nation
Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft al twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
De groep zit zeker niet stil en waren al een paar keer in ons land te zien . Een onuitwisbare indruk lieten ze bij hun debuut na met sterke optredens op Leffingeleuren, waar we de band leerden kennen , en dan verder in het clubcircuit . Een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
Juni ll stelden ze het nieuwere werk al voor en die indruk kon je vanavond doortrekken: de set was dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica had een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , met de indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Op die manier was het een uiterst genietbare trip en werden de dansspieren minder aangesproken; minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus. Naast deze muzikale leemte was er ook de afwezigheid van twee danseressen , die de temperatuur vroeger deden stijgen .
Het decor was alvast mooi ingericht met allerhande parasollichtjes en op het achterplan werden mooie landschappen geprojecteerd . Het licht was soberder, donkerder en intiemer.
We hadden een licht groovende luistertrip, die eerder linkte aan de set van Bat For Lashes én ja , opnieuw Cocorosie. “Painful like” en “Forgive me”, twee sterke songs van ‘Olympia’ zaten al vroeg in de set , en ergens hoorden we de ritmiek van “Running up that hill” van Kate Bush. We ontdekten muzikale schoonheid en finesse en dan kwam je uit op “Home” en “Reconcile” , die het songschrijverstalent beklemtoonden en ergens een Dead Can Dance sfeertje ademden.
En toch misten we die push van percussie en tribalritmes van vroeger , die live het materiaal wat meer dynamiek en enthousiasme kunnen bezorgen . Het was allemaal wat gewoontjes, vertrouwd en op automatische piloot . Stelmanis was introverter en hitste de menigte niet echt meer op .
Het bruiste meer naar het einde ; de opwinding, de grooves , de vibes en de beats kregen we met “Lose it” en “Beat & the pulse”, een sterke finalereeks, die trouwens de doorbraak betekenden van het kwartet. Een frisse opsmuk dus, die sterk werd onthaald en de zaal in beweging bracht .
Ook toen in de bis “Spellwork” werd ingezet, konden we lekker heupwiegen; met het etherisch klankenspectrum van “Hurt me now” werd de set na nog geen uur overtuigend besloten.
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Crime - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4272
Austra - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4271
Organisatie: Botanique , Brussel
Een jonge beloftevol artiest en een rijzende ster – zoveel was me duidelijk met het optreden van Tom Odell vanavond. De 22 jarige Brit wist hier door te breken met het gevoelige, broeierige , aanstekelijke "Another Love”, wat niet weg te branden was op de radio; hij stond wekenlang in de hitparade en op 1 in de Afrekening. De bijhorende eenvoudige maar veelzeggende videoclip kon iedereen beroeren. Jonge meisjesharten braken …
Het songmateriaal is sterk door z’n kracht, emotie, subtiliteit, wordt bepaald door z’n pianospel en z’n gevoelige, dromerige stem . Hij heeft een apart bandje bij hem , drie rare snuiters ,die elkaar weten te vinden . De drummer en de gitarist leken wel van een metalband en de bassist uit de folkrock.
Ze begonnen met de nieuwe single "Grow old with me" , een song in het verlengde van z’n doorbraaksingle, ingetogen, aanzwellend , opbouwend en versnellend . Er kwam meer vaart in de set met "Can't pretend". Het tempo kon je wel strak noemen, zonder de factor gevoeligheid uit het oog te verliezen. Een snedig rockende Beatles cover "Get back" hoorde erbij en zorgde voor dampende lijven. Odell werkte naar het hoogtepunt van "Another love" toe, dat live nog meer beklijfde. Een tien voor Tom en z’n band.
En hij bracht variatie in stijlen aan, blues, gospel en een beetje country sijpelden door . Sommige momenten kwam hier z’n emotievolle stem wat te kort .
Aan inzet, motivatie en beleving was er geen gebrek. Hij trakteerde ons op een uitermate boeiende trip en hij kon genadeloos op zijn piano rammen. Bij het laatste nummer moesten microfoon en stoel er zelfs aan geloven.
De songs op het gepolijste album klinken live duidelijk extravert, meer uptempo en gedurfder .
De toekomst lacht hen toe , na vanavond hier en na de eerdere overtuigende passages in de AB en Rock Werchter. Tom Odell bevestigt moeiteloos . Een revelatie!
Setlist : Grow old with me, Can't pretend, Sirens, Sens, I know, Get back, Till I Lost to be, Another love, Long way down, Hold me, Gone at last, See if I care, I just want to make love to you, Cruel.
Als support kwamen twee leden van het Belgische Few Bits. Ze brachten hun nummers uiterst breekbaar en fragiel, met een knipoog naar de muzikale aanpak van Heather Nova. Helaas kwam de zangeres in haar commentaar over haar slechte kennis van het Frans nogal trutterig en storend over. Een gemiste kans.
Organisatie: Live Nation
Hoe verklaar je een uitverkochte grote zaal in de Ancienne Belgique voor een groep die je (jammer genoeg) nauwelijks hoort op de radio en amper drie jaar geleden nog nummertjes in elkaar zat te knutselen op een veel te klein slaapkamertje? Omdat, wat ze bij de NMBS over de stiptheid van hun treinen ook mogen beweren, kwaliteit gelukkig nog steeds komt bovendrijven in een oceaan van onvoorziene omstandigheden tiens.
Wat van bij het begin van de set opviel was hoe knap en ingenieus de songs van debuutalbum ‘If You Leave’ in elkaar staken. Ondanks hun prille bestaan leek het Britse Daughter er nu al in geslaagd om de gulden middenweg te vinden tussen kleppers als The National en The XX. Een compliment dat nochtans de doodstraf zou moeten verdienen voor wie er wildweg mee in het rond strooit. Afwisselend ingetogen, dan weer breed uitwaaiende, ijle gitaar soundscapes die de bedwelmende stem van frontvrouw Elena Tonra nooit nodeloos overstemden. De roffelende of stuwende ritmesectie die harmonieus aangevuld werd met subtiele synth akkoorden. En dit alles met een emotionele diepgang waarvoor in onze eigen contreien een geschikte voedingsbodem lijkt te ontbreken.
De band leek behoorlijk onder de indruk van de publieke belangstelling die bij momenten uitzinnig was. De frêle chanteuse kon haar gegiechel tussen de nummers door nauwelijks onderdrukken en excuseerde zich zelfs voor alweer een ‘depressed song’. En hoewel nummers als “Still”, “Smother” en “Winter” inderdaad behoorlijk melancholisch van inslag waren, nooit stond Daughter als een bende treurwilgen langzaam worteltje te schieten. De zinderende climax van publiekslieveling “Youth” was zo krachtig om de allerlaatste bladeren van de populieren te jagen.
Omdat ze blijkbaar niet meer songs in petto hadden bracht Daughter als bis nog een eigen versie van Daft Punk’s “Get Lucky”. Meteen de meest originele én geslaagde cover van het jaar wat ons betreft, waarin de zwoele, sexy discofunk van Nile Rodgers ingeruild werd voor een onderkoelde smeekbede op zwevende, apocalyptische postrock echo’s.
Begin dit jaar kwamen ze als veelbelovend jong talent al aan de deur piepen op het Eurosonic Festival in Groningen maar wat we die avond in Brussel zagen was een grandioze doortocht voor wellicht het grootste publiek in hun prille maar veelbelovende carrier.
Wij zijn alvast overtuigd, nu de rest van de wereld nog.
Zeker niet vrolijker klonk het Broken Twin in het voorprogramma. Spaarzame piano aanslagen en langzaam aanzwellende strijkers die onvermijdelijk deden denken aan dat populair groepje uit Ijsland vormden de niet al te bijster originele ruggengraat van dit duo afkomstig uit de bossen rond het Deense Aarhus. Op hun beste nummers evenaarde Broken Twin het treurigste van Portishead. Helaas waren die momenten te schaars om te blijven tot het eind van de set. In een ver ‘Duyster de setting moet deze ingetogen muziek zeker beter tot haar recht komen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Palma Violets
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Een verrassende matige opkomst voor wat toch één van de meest energieke nieuwe bands van het moment is, we zitten hier duidelijk niet in de UK.
Support act The Growlers speelden Californische feelgood retro surf pop met een luizig kantje, ergens tussen Allah-Las en The Sadies in. Klonk allemaal best aardig maar hun liedjes waren iets te veel onderling inwisselbaar om te kunnen blijven boeien.
Tijd voor alweer een Britse revelatie. Een goeie deze keer, in het kielzog van Arctic Monkeys en Vaccines.
Ja, Palma Violets bedienden zich van die typische Britse arrogantie, maar hun attitude zat de spontaniteit niet in de weg, integendeel, de band produceerde een intensiteit die we sedert The Libertines niet meer meegemaakt hebben. Jong onstuimig geweld, met kernachtige songs die recht op hun doel afgaan. Een ontketende bassist Chilli Jesson wist van meet af aan het publiek op te hitsen, frontman en gitarist Samuel Fryar ging mee frontaal in de aanval. Peter Mayhew bekeek het van achter zijn keyboard allemaal een beetje van op afstand en liet de wilde uitspattingen volledig aan zijn uitgelaten collega’s over, maar zijn frisse orgeldeuntjes bleken wel degelijk bepalend voor de onbevangen sound van dit dynamische gezelschap. Palma Violets kon terugvallen op een pak splinterbommen van songs die in vol ornaat staan te blinken op hun verfrissende debuutplaat ‘180’.
De live uitvoering van quasi het volledige album bevestigde de stevige live reputatie die Palma Violets tot op heden al hadden verworven, daar is geen jota van overdreven. Het vuur sloeg aan met een jachtig “Rattlesnake Highway” en werd een klein uurtje later gedoofd na de punk opdonder “Invasion of the Tribbles”. Tussendoor een pak knetterende explosies meegemaakt met o.a publiekslieveling “Best of Friends” en “Johnny Bagga’ Donuts”. Met de dartele meezinger “14” ging het even de melodieuze kant op en ook dat was uiterst genietbaar.
De band gaf amper een klein uurtje van jetje op het podium van de AB. Juist daarom was deze set zo geweldig, het deed ons meteen terugdenken aan andere legendarische ultrakorte maar onbegrensd bruisende sets van prille Strokes en (daar zijn ze weer) Libertines. Dergelijke primitieve en onbesuisde sets van jonge bandjes in volle opmars zullen altijd onze meest dierbare concertervaringen blijven, daar kan geen Sportpaleis tegenop.
Palma Violets in de AB is voorgoed bijgezet in onze hall of fame van onvergetelijke concertjes.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar , die binnenkort hun debuut ‘ If you wait’ zullen uitbrengen . Muzikaal werd de sfeer van geheimzinnigheid rond de band nu onttrokken. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept. Mijmering van een weekendje Ardennen … ?!
London Grammar heeft de voorbije periode duidelijk nieuwsgierigheid gewekt , gezien er buiten een paar nummers weinig of niks geweten was van het trio. Ze laten hun luisteraars het zelf invullen . Missie geslaagd in tijden van massacommunicatie via het internet. Gevolg: de optredens in kleine pittoreske zaaltjes als deze van de Witloof Bar geraken dan moeiteloos vol!
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Die etherische inhoud kunnen we vanavond maar bevestigen door sterke songs als “Hey now”, die de set opende. Een minimalistisch nummer , die meteen kippenvel bezorgde en bepaald werd door die aparte , huiverende , sterke zang. Meer om zich hadden “Darling are you gonna leave me” door de elektronica en jambee. Ook “Shyger” en het gekende “Wasting my young years” , trouwens gescandeerd op de t-shirts in de merchandise! Verderop met “Strong” en “Metal & Dust” klonk het extraverter en borrelden de beats op. Overtuigend en origineel verpakt waren ook de twee covers: “Nightcall” van Kavinsky en in de bis “Wicked games” van Chris Isaak. Een geslaagde zet!
Muzikaal zit het erg goed bij het trio . Enkel nu de onwennigheid en de terughoudendheid wat overwinnen en het trio is zeer zeker gelanceerd voor een groter publiek . Het sfeertje van geheimzinnigheid is doorbroken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Een druilerige schoonheid kenmerkt de muziek van de in LA residerende jonge dame Julia Holter . Ze heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ en is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers. Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool , saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
En toch brengt ze ons steeds opnieuw met haar band naar een mooi vertoevende, onschuldige wereld. Een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment .
Goed gevonden was dan ook dat het een zittend concert werd , om ondergedompeld te worden in deze twee werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’ uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief .
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell en Joanna Newsom aangevuld met spannende jazzy experimental loops en arrangementen , die het onvolprezen Britse Rip, Rig & Panic oproept. Op die manier worden we wat heen en weer geslingerd in haar songs als op “City appearing” , “Green wild” , “A true heart” en de twee “Maxim’s” , die ingetogen , opbouwend ; stuwend of voller en rijker klinken. “In the same room” en “Goddess eyes” besloten de set eerder op een toegankelijke , relaxte ontspannende wijze.
Julia Holter houdt van die klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft wordt door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes.
Ze werd voorafgegaan door de Columbiaanse Lucrecia Dalt , die solo opereert en even alternatief uit de hoek komt , met verwarrende dromerige en avantgardistische popliedjes , geleest op duistere , knisperende elektronica , soundscapes en basstunes . Bijzondere muziek hoorden we o.m. van haar plaat ‘Syzygy’ die duidelijk houdt van die experimenteerdrift .
Organisatie: Botanique, Brussel
Zeer benieuwd naar de live reputatie van de Editors, was deze avond een must. Als men daar nog eens Balthazar bijkrijgt, wordt het helemaal mooi. En het moet gezegd, geen woord is er gelogen over de sterke live-performance van de vrienden uit Stafford. De indiepop/rockband, rustig mogen groeien op Werchter, op de site worden ze zelfs de officieuze “RW home band” genoemd, heeft dáár vooral het metier geleerd om een live publiek te leren bespelen. De grandeur van een festival hebben ze nu perfect weten te implementeren in volle zalen. Editors brengt Werchter een stukje dichter bij ons, gelukkig maar.
Balthazar, amuse van dienst met zin, want ze begonnen een kwartiertje vroeger dan voorzien, kweet zich uitstekend van z’n taak. Blijkbaar had Tom Smith hen aan het werk gezien, en raakte overtuigd van hun kunnen. Ook het feit dat ze ook al sterk aanleunen bij het indiepop/rockband-genre, zal wel een rol gespeeld hebben. Uit het feit dat ze een mooie podiumruimte kregen, en de daarbij horende verlichting, spreekt appreciatie. Het werd een soort van best-of, en dat was nodig ook. Zeker als je weet welke kleppers er achter het gordijn staan te wachten. De reactie van het publiek liet op zich wachten, en ging enkel bij “Fifteen floors” en “Sinking ship” echt vol mee. Maar who cares, als je een set mag spelen van 45 minuten voor +- 18000 man, mooi meegenomen toch?!
Bizar, leg ik een cd op van de Editors, dan jeukt het soms na een uur om toch maar weer die radiozender te verkiezen. Die ietwat monotone, doch warme stem, weet je. Blijkt nu net deze prachtige, volumineuze stem HET bindmiddel te zijn waardoor de jus pakt. Noem een aspect en ze beheersen het. Maar alles wordt zo gebracht dat het wow-effect blijft. De clevere opstelling en uitgekiende belichting van talloze spots, vlammenwerpers, vuurwerk, confetti, …Maar absoluut geen overkill.
Zo ook de zeer gevarieerde setlist. Er werd geput uit de albums: - The weight of your heart / The back room / An end has a start / In this light and on this evening / You are fading.
“Sugar” , welke z’n diepe stem accentueert, opende de reeks gepaard gaand met metershoge vlammen. Het publiek ging direct mee met “ Someone says”, “Smokers outside the hospital doors” en “Bones”. Aan de piano toonde Tom z’n extra talenten bij “ Eat raw meat”. “Two hearted spider”, “ You don’t know love” en “All sparks” passeerden vlot en onderhielden het tempo. Met “ Formaldehyde” hebben ze een ongeslepen diamant achter de hand.
De eerste, gematigde, massahysterie brak los bij “A ton of love”. Goed opgewarmd werd het stembereik getest bij “ Like treasure”. Het gaspedaal werd nog eens vol ingeduwd bij “ An end has a start” en “ Bullet”. Dat Tom z’n stem beheerst wordt duidelijk in “In this light en on this evening”. Dit nummer wordt gedeclameerd zowaar. “The phone book”, akoestisch, rolt de rode loper uit voor “No sound but the wind”. Solo op het podium, een enkele spot gericht, …Koude rillingen, haren rechtop, … onbeschrijflijk mooi. Een must see moment in een mensenleven.
Om direct daarna bij de keel gegrepen te worden door het krachtige“ Munich”. De prachtige ballades “ The racing rats” en “ Honesty , vergezeld met tonnen confetti, vormden een mooie, waardige afsluiter.
De encore begon met “Bricks and mortar”. Het zware “Nothing” werd begeleid door een heel arsenaal spastische bewegingen van Tom en een prachtig neerdalend vuurwerk. Wat het ietwat donkere nummer oplichtte en toch benadrukte. De totale anarchie, gepaard met massahysterie, kon losbreken bij “ Papillon”. Een langere versie, maar dit nummer kon blijven duren, geen mens die er om maalde. Mede ondersteund door alles wat er voor handen was. Op het aantal lux werd niet gekeken en de onophoudend spuwende vlammenwerpers gaven dit nummer de nodige grandeur.
Je hebt groepen die schitteren op festivalpodia, maar door de mand vallen in concertzalen. Deze jongens hebben daar totaal geen probleem mee. Door al hun ervaring en knowhow weten zij perfect wat te doen. Dosering is volgens mij het sleutelwoord. De setlist, belichting, arrangementen, stembeheersing, podium act, vlammenwerpers en confetti …
De show bevat alles, maar alles mooi geproportioneerd. Samen met een evenwichtige setlist, vormt dit de ideale symbiose om een coup te plegen op de concertzalen. Iemand die nog nooit de kans kreeg om ze aan het werk te zien op een festival, kan nu gerust naar de zaal. Bijna niemand die hen dat voordeed.
Editors on tour, of is het RW home band on tour?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4273
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
