Bij aanvang van de chrysantentijd bekruipt menig muziekrecensent de drang om zich stilaan het hoofd te beginnen breken over die verdomde eindejaarslijstjes. In onze voorlopige tussenstand van het albumjaar 2013 behoort ‘Light Up Gold’, wat na de cassette-only release ‘American Specialties’ het officiële debuut is van het Amerikaanse indie kwartet Parquet Courts, alvast tot één van de zekerheden voor een podiumplaats.
Na hun verhuis naar Brooklyn gaat het voor deze vier Texanen alleen maar crescendo, en hebben ze met hun onstuimige live sets inmiddels de harten van vele indiekids veroverd. Echter, op de jongste editie van Pukkelpop leek die live reputatie eerlijk gezegd noch mossel noch vis. Een veel te grote tent, een publiek dat op de eerste dag nog niet naar festivalmodus was overgeschakeld, en vooral het veel te vroege aanvangsuur maakten dat de passage van Parquet Courts er één was zonder weerhaakjes. Afgelopen zondag diende een herkansing zich aan in De Charlatan, een muziekkroeg met een roemrijk verleden dat nu wel het gedroomde decor bood voor muzikaal vuurwerk.
In Gent bulkte de groep zodanig van het zelfvertrouwen dat ze het eerste kwartier niets uit hun debuut oprakelden, maar wel een pak songs uit de kakelverse EP ‘Tally All The Things That You Broke’ plukten waaronder de straffe huidige single “You’ve Got Me Wonderin’ Now”. Fans van het eerste uur hoeven echter niets te vrezen. Net als op 'Light Up Gold' charmeert het nieuwe materiaal door een soort ongedwongen lo-fi slordigheid dat prominente 90ies indiebands als Pavement, Sebadoh en Guided By Voices als hun muzikale handelsmerk beschouwden. Verschillende nummers klokken niet zelden af na amper anderhalve minuut, maar door hun catchy hooks en speelse tempowisselingen krijg je zelden of nooit de indruk dat je slechts halve of onafgewerkte songs voorgeschoteld krijgt. Zelf noemen ze het graag ‘Americana punk’, verwijzend naar hun zuidelijke roots die nog steeds subtiel in hun sound verweven zitten.
“We like your city and we like your beer” liet frontman Andrew Savage ergens tussendoor weten. Dat de vervaarlijk ogende krullebol zich leek te beperken tot Spa Blauw leek in dat verband redelijk ongeloofwaardig. De dubbele uppercut “Master Of My Craft” en “Borrowed Time” daarentegen zorgde voor wat onvervalst duw- en trekwerk in de eerste publiekslinies. Wie oud genoeg is (wat we betwijfelen op basis van de geschatte gemiddelde leeftijd in Gent) of gewoon zijn klassiekers kent kan in beide nummers trouwens de typische motorische beat van The Feelies ontwaren. Ook in de andere nummers hield drummer Max Savage (broer van) het tempo erg strak, en werd iedereen die er ook maar aan dacht om na een zwaar weekendje wat in te dommelen brutaal op andere gedachten gebracht. Met het aan Pavement schatplichtige “N Dakota” noteerden we trouwens maar één rustpuntje in een voor de rest wervelende set.
De thermostaat van De Charlatan werd na een klein uurtje uiteindelijk helemaal opengedraaid. Een opruiend baslijntje trok een broeierig “Yonder Is Closer To The Heart” op gang, waarna een ontketende groep zich vastbeet in hun voorlopige pièce de résistance “Stoned And Starving”, waar echo’s van The Feelies en Television om beurt werden opgejaagd door een ongenadig strakke Ramones beat.
Na een dergelijke uppercut bleken encores een wat overbodige luxe, en de vier kerels besloten dan ook wijselijk om wat uit te blazen in hun veel te kleine tourbus. De valse start op Pukkelpop is bij deze doorgespoeld, wat we onthouden is dat De Charlatan vanavond heel even iets weg had van CBGB's met Parquet Courts als prettig gestoord huisorkest. Volgend optreden van deze gasten, zondag in de AB Club!
Even na negenen mocht het jonge Engelse trio Mazes de dubbelaffiche openen. Dit gezelschap werd in 2009 boven de doopvont gehouden, heeft inmiddels al twee albums op de teller staan, en voegt daar later deze maand nog het mini album 'Better Ghosts' aan toe. Hun repertoire valt uiteen in korte punchy songs volgens de beste traditie van Buzzcocks en The Fall, en in lange meer trancy nummers die invloeden van krautrock en Field Music verraden. Tot die laatste categorie behoorden “Skulking” en “Bodies”, niet toevallig de twee hoogtepunten van de set. Alle twitteraars die iets hebben met hoekige gitaarpop volgen dus voortaan best ook 'mazesmazesmazes'.
Organisatie: Democrazy, Gent
Chvrches
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
De catchy, vakkundige , vinnige electropop van het Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk) , speelde zich al in de kijker op Eurosonic-Noorderslag begin het jaar , en de loftrompet schalt duidelijk overzee bij de BBC media (‘de BBC Sound of 2013’!). Een handvol singles als “Gun” en “The mother we shake” gingen de pas verschenen debuutplaat ‘The bones of what you believe’ vooraf , en na optredens in de Bota en op Pukkelpop , waar we het trio maar een beetje zagen, hadden ze ons nieuwsgierig gemaakt.
De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Ze lieten zich hier volledig gaan in de dromerige , sfeervolle , strakke en pompende ritmiek en beats. Niet verwonderlijk dat we vóór en na het optreden nummers hoorden van o.m. Mogwai en Arab strap. Maar ok , samen met de bevallige zangeres Lauren Mayberry , die helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch kan zingen, werd het materiaal goed verpakt . Toegegeven, niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , maar hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor .
Commercieel gaat het hen voor de wind en live wordt het materiaal met heel veel overtuiging gebracht; de heren waren als duracell konijnen op hun keys , hotsten in ‘t rond en Lauren ontpopte zich als een amicale, enthousiaste zangeres .
Vooral in het begin hakte het trio letterlijk met aanstekelijke , dreunende tunes , inwerkend op de dans- en heupspieren zonder aan melodie en structuur in te boeten. Meteen viel een sterke reeks te noteren, “We sink”, “Gun” en “Lies”, “Night sky” , die beiden niet vies waren van wat waveloops . De flashy lights op hun instrumenten , de stroboscoops en de fonkellichtjes zorgden voor een hypnotiserend effect . Een duidelijke meerwaarde.
Juist ja , we hebben deze sound al iets teveel gehoord . Bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins behoren tot de referenties.
Ondanks de sterke respons en het warme onthaal daalde af en toe de spanning en zakte het wat in ; ook vocaal moest Mayberry soms wat sleutelen.
Een “Recover”, “By the throat”, “Tether” en het afsluitende “The mother we share” , mooi verdeeld in de (korte: hoe kan het ook anders , ze hebben nog maar 1 plaat uit!) set , boden voldoende variatie in het genre en deden de balans terug overhellen . Eén van de twee mannen, Martin Doherty , nam het voortouw op “Under the tide” , electro dat hard, stevig pompte …
De timing van de zondagse mis hadden ze goed in het oog gehouden , want na een 50 tal minuten zat het erop vanavond. Ondanks de vriendelijke uitstraling en het eerbiedig afscheid, mocht er hier van hun sensueel knallend geluid nog ietsje meer ‘klokkenspel’ zijn . Benieuwd hoe de debuterend talentrijke band zal evolueren …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Sebadoh heeft een trouwe aanhang in België, en ook al heeft de band sinds 1999 geen album meer uitgebracht, toch kwam er veel volk af tijdens hun vorige passages in de Handelsbeurs, en op de DOK-arena in 2011, de dag na de grote Pukkelpopstorm, waar ze gratis op een geïmproviseerd podium speelden, en daarna zelf hun instrumenten in hun camionette inlaadden. Na 14 jaar, is er terug een nieuwe plaat, ‘Defend yourself’, en dus speelden Lou Barlow en Jason Loewenstein, met de nieuwe drummer Bob D’Amico in de Orangerie.
In de jaren negentig, konden de concerten van Sebadoh soms tenenkrullend slecht zijn, met een Lou Barlow die minutenlang zijn gitaar niet gestemd kreeg, sinds de reünie in 2007 is dit allemaal in de plooi gevallen, omdat de band een slimme oplossing gevonden heeft voor de vele instrumentenwissels: Lou en Jason nemen om beurten de zang en gitaar op zich, terwijl de andere de baspartijen op zich neemt, zodat het concert uit stukken van een kwartier tot twintig minuten bestaat en de vaart niet onderbroken wordt. Als er toch nog gestemd moet worden, speelde de drummer en de bassist van dienst gewoon kleine intermezzi, in de stijl van de little ditties die we van Primus kennen.
Het concert was heel erg punk vanavond, luid, veel ritmiek, bij wijlen slordig maar altijd rechtdoor. Er kwamen een aantal nieuwe nummers aan bod, die heel dynamisch klonken, maar die net minder sterke hooklijnen hadden dan de klasbakken uit ‘Harmacy’, ‘Bubble & Scrape’ en ‘Bakesale’, die vanavond de hoofdbrok vormden van de set.
Jason Loewenstein’s stem was kapot vanavond, in zijn beste nummer , het punky “Careful’, had hij moeite om boven de muur van geluid uit te komen, en ook in de andere nummers kon je duidelijk horen dat de stembanden vermoeid en in de hoogte beperkt waren. Niettemin, de nummers uit ‘Bakesale’ konden op veel nostalgische goedkeuring rekenen van het Brusselse publiek: “Not too amused”, of het door Barlow gezongen trio “Magnet’s coil”, “Skull” en “On the rebound” behoren tot het collectieve geheugen van iedereen die in de jaren negentig met indie-muziek bezig was. Barlow, met een taliban-baard waar E van Eels ooit nog het handelsmerk op had, stopte veel energie in de set, bijvoorbeeld in het korte en punky “License to confuse”, maar ook in zijn energiek, maar slordige basspel wat ook de laatste jaren bij Dinosaur Jr. zijn nieuwe stijl geworden is. Barlow heeft niet altijd de volledige controle over zijn spel, maar dat heeft dan weer al voordeel dat een set van Sebadoh nooit het zelfde klinkt. Hoogtepunten vanavond zaten aan het einde, met een prachtig “Beauty of the ride”, met een melodie die zich als een weerhaak in je schedel vastzette, “Soul and fire” uit “Bubble and scrape” en het melancholische “On fire”.
De Botanique kreeg vanavond ruim waar voor zijn geld, met een set van ruim anderhalf uur met veel dynamiek en drive, waarin het enige minpunt de stem van Loewenstein was. Een kopje lindethee en vroeg naar bed, zou dokter indierock zeggen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een return naar de thuishaven kan altijd deugd doen , dat ondervond Piet Goddaer aka alter ego Ozark Henry. Een uitverkochte Kreun ontving zijn sing-songwriter/multi-instrumentalist met open armen. Goddaer heeft dit duidelijk aangevoeld . Hij kwam hier de nieuwe plaat ‘Stay gold’ voorstellen in z’n geboortestad Kortrijk en deelde na het optreden, samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , met wie hij de plaat opnam, handtekeningen uit. Je maakt het niet iedere dag mee .
Dat ‘ietsje meer’ zagen we ook aan het optreden , want dit was één van de sterkste Ozark Henry’s in jaren! We zagen we een gretige , gemotiveerd spelende Goddaer met z’n band , van een bijna twee uur durend concert, die naast een welgemeende ‘Merci’ , oprecht de hand op de borst drukte. Tja , zo’n optreden in een kleiner zaaltje kan dus wonderen doen !
De klemtoon kwam , vooral de eerste helft van het concert , op de recente cd . We hoorden een rits sfeervolle nummers , waarbij Goddaer na jaren terug bas speelde , en vocaal een verademing erbij had met Amaryllis, die bijkomend toetsen speelde. De romanticus kreeg dus vocaal tegenspel in fraaie duetten en in de koortjes , al moet toegegeven worden , haar stem in de eerste nummers “We were never alone” , “Sundance” en “If you leave” kwam onvoldoende door en was nog niet echt toonvast . Maar bij het innemende , pakkende “It was a queer sultry summer” zat alles goed. En ze waren goed op dreef , want de toegevoegde tromslagen gaven elan aan het nummer , net als bij “Outpatient” , iets verderop de set . Ozark Henry was vanaf nu definitief goed weg en ‘singlewerk’ songs als “Weekenders” , “Plaudite amici comedia finita est” , “I’m your sacrifice” en andere “Do you love me” en “Free haven” overtuigden sterk .
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor het oudere werk , een “Rescue me” en “At sea” klonken breder , forser en spannender , net als de indringend opbouwende “These days” , “This one’s for you” , of een gevoelige “Give yourself a chance” (met Amaryllis op harmonium), in de dubbele bis te horen. Hier voelde je vonken spatten , Ozark Henry scoorde en kon alle richtingen uitgaan. Goddaer had het West-Vlaamse publiek achter zich en porde aan tot handclaps, wat de nummers nog meer inkleurde.
Ozark Henry had nagenoeg een schitterend concert achter de rug , met bezieling , op z’n best! Beter dan in het voorjaar waarbij iedereen , ondanks hun muzikaal kunnen, op zijn eigen eilandje dreef. Het kan het ‘band gevoel’ maar aanscherpen . Wat een thuismatch kan doen …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4225
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het zware combo Baroness grossiert al enkele jaren in een metalvariant die niet zo hersendood is als vele van zijn genreverwanten. Het is een soort alternatieve heavy rock die ook wordt aangeleverd door bands als Kylesa, Torche en Mastodon, metal voorzien van spieren, ballen én brains. Baroness fans lusten bijvoorbeeld ook wel pap van een portie heftige postrock. Je vindt hen heus niet alleen op Graspop, ook op de Pukkelpop weide lopen er ettelijke honderdtallen rond.
Op de laatste plaat, het ambitieuze dubbelalbum ‘Yellow and Green’, laat de band beduidend veel rustige en melodieuze partijen indringen in hun massieve metal. Ook live is het af en toe ook nog smullen van die heerlijke rustige passages maar de akoestische gitaren van ‘Yellow and green’ hebben ze toch bewust op de tourbus laten liggen, vanavond ligt de nadruk op power. En die is er volop, hoewel niet ten koste van de finesse. Baroness weet de variatie van hun laatste plaat perfect neer zetten op het podium. In de aanzet van de songs schuilt er vaak een fijngevoelige melodie die dan prompt overgaat in een imponerende brok graniet waarin een niet te versmaden gitaartandem voor vonken zorgt. Songs als “March of The Sea”, “Board up the House”, “Green Theme” en “The Line Between” zijn daar een krachtig staaltje van. De heerlijke fijnbesnaarde ballads “Eula” (een song waar ze bij Metalica een moord voor zouden begaan) en “Cocanium” zorgen op hun beurt voor de mooie rustpunten van de avond.
Als het echt hard moet gaan dan grijpt Baroness terug naar hun meest gemene plaat, de verscheurende motherfucker ‘Blue Record’, met heethoofdige kleppers als “Jake Leg”, “Swollen and Halo”, “The Sweetest Curse” en vooral met het enorme “A Horse called Golgotha”. Ze verspreiden op hun meest roerige momenten een daadkrachtige en hondsbrutale sound die bulkt van de energie.
Dit is een bijzonder gretige band in bloedvorm, met een robuuste klank die ook de gevoelige snaar kan raken zonder daarbij in een walm van gezwollen sentiment te vervallen.
Baroness imponeert van eerste tot laatste minuut en laat de Grand Mix uit hun handen eten.
Een dijk van een optreden.
Ook van support act Royal Thunder kunnen we genieten. Hard rock met een flinke scheut grunge (er hangt wel wat Soundgarden in de lucht) en een zangeres/bassiste die een felle en soulvolle strot opentrekt. Potig !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Royal Thunder - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4233
Baroness - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4232
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Toen een paar weken geleden Wiz Khalifa zijn doortocht maakte in Vorst vroeg ik me al af wat zijn spitsbroeder Lil Wayne er zou van bakken…welnu afgelopen donderdag was het zover!
Het verschil was al merkbaar nog voor we de zaal betraden. Wat een drukte! Duidelijk veel meer fans op de been en Vorst helemaal vol voor mister Wayne en zijn gevolg.
Mac Miller mocht de menigte alvast opwarmen en deed dat met veel lef en overgave! Voor mij was deze (blanke en voor de verandering vol getatoeëerde) kerel een nobele onbekende, voor het jonge hiphop volkje duidelijk niet. Ze brulden de luide woordenstroom van de rapper gretig mee en een DJ zorgde als gebruikelijk voor een batterij vette, zware beats en opzwepende uithalen. De man bracht tussen zijn eigen nummers een ode aan Bob Marley en aan Notorious BIG. Persoonlijk vond ik het rustigere “Gees” het beste nummer van de set maar het publiek was duidelijk gekomen voor het ruigere werk.
Lil Wayne werd aangekondigd tegen 21u10 maar zou uiteindelijk pas iets vóór 22u00 het podium betreden. Intussen zat Vorst zo goed als afgeladen vol en was de weedgeur op de tribune rondom mij niet meer te negeren. Rookverbod of niet …
Evenwel , het was het wachten meer dan waard! Het podium bleek omgebouwd tot een skatestage voorzien van de nodige ramps, mooie lichtshow en daarachter een DJ-set aan de ene kant en livemuzikanten aan de andere kant. Het pittige instrumentale begin van de set liet veel goeds vermoeden en dat werd algauw bevestigd eens Lil Wayne bovenop een skateramp zijn opwachting maakte. Als een ware dominee sprak hij eerst de fans toe en maakte hij hen duidelijk dat zij, samen met God, heel belangrijk voor hem waren. Daarna begon hij als een sneltrein zijn nummers af te werken en raasde hij, soms geflankeerd daar een 4-tal skaters, over het podium.
In het begin van de set zaten ondermeer “John”, “Trippy”, “Rich as fuck” en “How to love”! Nummers die één voor één moeiteloos werden meegekeeld door het jonge publiek. Eerste hoogtepunt was “Lollipop” waarbij op de tribunes iedereen rechtveerde om mee te swingen en te shaken. Een roze BH vloog richting Lil en werd in dank opgeraapt en aan de microfoonstandaard gehangen. De afgetrainde rapper kon het wel smaken en genoot van de respons en ambiance in de zaal.
Halfweg de set mocht DJ 4our5 even zijn ding doen met een loeiharde hiphop medley als intermezzo. Lil Wayne verdween even in de coulissen om na 5 minuten terug te keren in ontbloot bovenlijf, zichzelf wagend aan een klein skatemoment.
De energieke set werd verdergezet met oa. “The Motto”, “No new friends” en “Pop that”. Op het podium kreeg Lil het gezelschap van een zekere Birdman. Die kerel was omzeggens nog meer beschilderd dan de hiphop ster zelf en had ook een hele portie goud en blinkend spul in zijn mond! Stilaan werd de set opgebouwd naar het langverwachte hoogtepunt! Dat kwam er al na iets meer dan 1 uur spelen : “Love me” werd ingezet en onmiddellijk gevolgd door “No worries”! De zaal ontplofte en werd omgetoverd tot een swingende hiphop tempel met een druk gestikulerende multiculturele massa! Leuk om zien en om deel van uit te maken!
Jammer genoeg bleek dit ook meteen het einde te zijn van het optreden. Lil Wayne dankte iedereen op het podium en vooral zijn fans en verdween vrij snel in de backstage! Het was meteen duidelijk dat er geen toegift meer zou komen en dat de show over was!
Sterke prestatie van deze 31-jarige Amerikaan met zelfde naam als Jay-Z (Carter) en heel pak meer sfeer en actie op het podium dan bij Wiz Khalifa! Al had het optreden toch wel minstens een kwartier langer mogen duren!
Extra info :
Leuke weetjes over Lil Wayne die de echte fans allicht al kennen maar toch het vermelden waard zijn!
Echte naam is Dwayne Carter
Zit al sinds 9-jarige leeftijd in de muziekbusiness!
Werd vader op 15-jarige leeftijd, heeft intussen 4 kinderen.
Schoot zichzelf ooit per abuis in de borst.
Bracht al ettelijke maanden in de gevangenis door wegens drugsdelicten of wapenbezit.
Is naast rapper ook een gevierd zakenman met eigen platenlabel, eigen (dames)kledinglijn en recent ook eigen horlogemerk (wize & ope)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Mac Miller - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4223
Lil Wayne - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4222
Organisatie: Live Nation
Bed Rugs was erin geslaagd om het tot voorprogramma van Sebadoh te schoppen en daar waren ze naar eigen zeggen alvast blij mee. Ze spelen indierock en het heeft ergens wel elementen weg van Charlatans of Stone Roses, een beetje psychedelisch en met gevoel voor ritme. Nog geen grote songs gehoord, maar het is zeker een band die gevolgd mag worden.
Sebadoh heeft na 14 jaar een nieuwe plaat uit, ‘Defend Yourself’, en dat mag gevierd worden met een Europese tournee. Veel (Vlaams) volk in de Grand Mix, maar dat is nu eenmaal een traditie. Geopend werd er met een paar nummers uit de nieuwe plaat “Defend Yourself”, “I Will” en “Oxygen”. Leuke punkrockers zoals we ze al wel kennen, maar zoals Lou Barlow zelf zei wachtte het publiek toch eerder op klassiekers uit de jaren 90. Die kwamen er ook met een snedig “Shit Soup” en een intens “Careful”.
Langzaam aan kwamen de meer melodieuze nummers erdoor en met name “Skull” sprong er qua gevoel uit. Live is Sebadoh meestal wat harder dan op plaat, en ook de versies van de intiemere Barlowsongs kregen vaak een uitvoering die meer rechttoe rechtaan was, en dan ging er soms wel wat van de subtiliteit en het gevoel verloren. Maar de nog altijd even enthousiaste aanpak van Lowenstein en Barlow op het podium maakte dat goed.
Het was een concert met vaart en daarom misschien altijd wat te kort. Hoogtepunten van het tweede deel van het concert waren “Beauty of the Ride” en als afsluiter “On Fire”, melodieuze parels van op ‘Harmacy’. De hele avond werd er om “Gimme Indie Rock” geroepen, en dat nummer kwam er uiteindelijk niet, maar zoals Barlow zei hadden we eigenlijk de hele avond niks anders gekregen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4226
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Buitenaards ruimteschip met de nodige moeite parkeren en nu met volle goesting De Kreun binnenstappen voor een hopelijk overweldigend concertje van de fenomenale Hawkwind volgelingen White Hills.
Op de nieuwe plaat ‘So you are, so you’ll be’ worden de alweer stomende space rock songs naar ons gedacht wat te veel onderbroken door wat ongepaste elektronische spielerei. Dit is hoegenaamd niet het geval op het podium, waar het trio volledig opgaat in bedwelmende en volumineuze psych-rock met verslavende bassen, gierende gitaren en snerende drums. Gitaarverslinder Dave W. heeft zijn doordringende blik met nog wat extra eyeliner aangescherpt en heeft zo wel iets mee van de jonge Alice Cooper of Jaz Coleman. Samen met de bevallige en in rode hotpants gehesen bassiste Ego Sensation en drummer Lee Hinshaw zorgen ze voor een overweldigende kosmische ervaring waar wij ons gedwee laten in meedrijven.
Deel één van deze geweldige space-trip is overigens een reis doorheen het universum van de nieuwe plaat, met de fameuze psychedelische brokken “Forever In Space (Enlightened)” en “In your Room” die even afgewisseld worden met de dreigende drone geluiden van “The Internal Monologue” om dan terug te exploderen in het verschroeiende “So you are, so you’ll be” en het apocalyptische “Mist”. We hadden het al voorspeld, als je de opvulsels weert uit die plaat dan blijft er een monsterlijke brok verzwelgende energie over die als een gloeiende komeet op ons afkomt, heerlijk om te ondergaan (het moet van die almachtige set van Earthless in De Centrale geleden zijn dat we ons nog eens zo diep in de kosmos hebben laten zinken).
Dan worden de oudjes van stal gehaald. Met de heavy loeier “Dead” en vooral met de intergalactische monstertrip “H-P 1” wordt de Kreun ondergedompeld in een benevelend hemelruim waarin het aardig wegzweven is.
Er is geen ontkomen aan, live is White Hills een indringende beleving, een imposante krachttoer, een wilde excursie naar Mars, een sensationele rollercoaster door de ruimte.
En we hebben nochtans niets gesnoven of geslikt, White Hills werkt op zich al verslavend genoeg.
Nu eerst een ferme pot bier consumeren en dan terug onze UFO in en koers zetten naar huis. Oppassen voor vallende sterren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4224
Organisatie: Kreun, Kortrijk
James Blake - Jong talentvolle Britse sing/songwriter houdt van elektronica , stoeit graag met sounds , gaat er creatief mee om , brengt al twee overtuigende, boeiende platen en is live overduidelijk gegroeid; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar gedegen. Straf dus wat deze geluidskunstenaar en weird elektrotechneut ons anderhalf uur kon brengen, die een goede twee jaar terug tegen wil en dank hip en populair werd met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Hij hield ons in zijn greep met die unieke, aparte trippop/postdubstep, de ideale avondlijke uitstap bij dit herfstweer .
Een sound dat balanceert tussen toegankelijkheid en experiment, bevreemdend, huiverend, spookachtig als emotievol, dromerig en innemend. Een klanken – en kleurenpalet creëert hij met z’n twee muzikanten, breekbaar , intens , dynamisch en uitbundig. We horen weerbarstige donkere huiverende triphopsounds, sampling en diep rollende, dreunende , daverende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n indringende vocals zweven en hoog kunnen uithalen, ondanks de lichte verkoudheid waarmee hij vanavond geconfronteerd werd.
Een adembenemende , indrukwekkende atmosferische trip dus, getekend door finesse , beheersing en creativiteit . Al meteen waren we onder de indruk van “I never learnt to shake”, solo ingezet, gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat , en daarna spaarzaam , elegant en treffend door de twee andere bandleden worden aangevuld , in een prachtig sober opgebouwd decor van kleine lichtjes voor een uitstalraam , die de donkerte beklemtonen . En die spanning bleef het ganse concert , o.m. op “Air & lack thereof” en “Overgrown” , titelsong van z’n tweede plaat. Af en toe was er wat ademruimte en afwisseling door een sfeervol relaxter geluid en dan kwamen we uit bij een soulful “I am sold” en “Case of you” , een nummer van Joni Mitchell trouwens, die hij beiden erg goed aanpakte . Het sterke onthaal en de overweldigende respons deden Blake en z’n muzikanten enorm veel deugd .
We fronsten de wenkbrauwen toen hij begon met de inzet van “Lindisfarne” , die zich een weg baande naar onze hersenen en intrigeerde door de stemvarianten, - vocoder en de pakkende begeleiding . “Limit to your love” klonk enorm sterk en kreeg een vurig verlengstuk door keys en breakbeats , percussief opgefokt! Ook het schurende , krakende “Klavierwerke” en het aanvullende “Voyeur” huiverden, bezorgden ons kippenvel, koude rillingen, en ja , werkten zelfs aanstekelijk op de heupspieren, een passende soundtrack van het om even welke science-fiction serie . Hier was Blake in z’n meest emotievolle, uitbundige vorm bezig. “Retrograde” en “Wilhelm scream” waren toepasselijke afsluiters en brachten ons ‘back to earth’ .
In de bis kregen we solo die geluidskunstenaar op “Measurements” , dat intens pakkend klonk. Hij knipte en plakte met pianoloops en vocals en kreeg de zaal muisstil.
James Blake - Een talentvol artiest en veelzijdig performer , die speelt met sounds en beats, een collectieve trance verwezenlijkt door een boeiend mix van postdubstep en trippop, en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal hier handig op de kar springen !
Bijzonder concert dus!
Organisatie: Live Nation
Vive La Fête is dit najaar op tournee om hun nieuwe plaat ‘2013’ voor te stellen. Afgelopen zaterdag trad de band op in de Balzaal van de Vooruit in Gent. De formatie rond koppel Els Pynoo en Danny Mommens zorgde voor een energiek concert met liefde gebracht.
Els en Danny hadden er duidelijk zin in. “Decadance” kwam binnen met een knal en heeft het soort vette beat die lekker door het lichaam zindert. Pynoo maakte zich klaar voor wat komen zou met wat fitnessbewegingen en opwarmingstechnieken. Na het nummer gingen ze onmiddellijk door met “Tokyo”. Het is een schoolvoorbeeld van een song met tekstherhalingen van Mommens en Pynoo. Het nummer “Diable” klopte gewoon. Deze electropop gaat gemakkelijk de oren binnen en blijft in het hoofd hangen. Op het eind zat bovendien een geniale solo van de basgitarist. “La Vérité” hangt al langer in ons hoofd dan “Diable” en is een klassieker van Vive La Fête. Danny was op zijn best, Els op haar verleidelijkst. Enige avances mocht het mannelijk publiek echter vergeten, het opschrift op haar topje zei immers ‘Els loves Danny’. Het nummer eindigde met een buiginkje voor een dolenthousiast publiek. Mommens’ gitaarspel was doorheen heel het optreden opperbest. Wanneer hij zijn gitaarkunsten bovenhaalde ontplofte de zaal elke keer weer. De man was echt en plein forme en versnelde het tempo van de set op een fantastische manier. Tijdens een intermezzo ging de groep zelfs even rocken. Dat intermezzo werd opgevolgd door “Exactement”, waarbij de zangeres weer helemaal los ging. De bewegingen van Els Pynoo waren schitterend om te zien en hebben een erg aanstekelijk kantje. Ze genoot dan ook met volle teugen van de muziek en van het publiek. Bij “La Vision” gingen we nog eens lekker samen tot negen tellen met Mommens. Vive La Fête heiste zich op deze manier makkelijk over het dode punt dat sommige optredens in het midden wel eens hebben. De band speelde echter zo strak als de lederen broek van Danny. Elk nummer werd daarom een regelrechte hit.
Met “Jaloux” hoorden we alweer enkele goede solo’s. Het flikkerende licht maakte alles nog net iets epischer. Ieder bandlid kreeg ruimte om te schijnen, maar de meeste aandacht ging toch naar het koppel. Op het einde van het nummer gaven ze elkaar een innige kus, wat ons opnieuw deed geloven in ware liefde. Bij “Noir Desire” konden we Els eens horen krijsen. Het nummer kreeg bovendien een zwaar rockende outro dat het goede soort van lawaai in zich had. Daarachter werd een nummertje voor de boys gespeeld (Els Pynoo was waarschijnlijk even een plasje gaan doen). “Ace of Spades” was een frisse afwisseling in het overwegend elektronische geweld.
Het hoogtepunt van de set bleek echter de cover van “Banana Split” van Lio. Dit opgewekt liedje leek wel gemaakt te zijn om door Vive La Fête gecoverd te worden. Om de set af te sluiten mocht iemand uit het publiek van Mommens een liedje kiezen. “Noem maar iets op”, zei de gitarist wat nonchalant, maar de Vive La Fête-versie van “A Forest” van The Cure mocht er wel degelijk zijn. Het spreekt van grote klasse.
Kortom, Vive La Fête is heter dan ooit tevoren. Menig okselvijvers werden gevormd, en de brillenglazen bedampten. Het publiek kon bezweet en tevreden huiswaarts keren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Jake Bugg, Passenger, Tom Odell, Ben Howard, Ed Sheeran,… ze verrezen de voorbije maanden als paddenstoelen, de jonge Britse snaakjes die veel meisjesharten verwarmden met hun jeugdige, vlotjes meezingbare folksongs. En nu is daar ook King Krule… minstens even jong maar wel eentje van het weerbarstige, dwarse en gedesillusioneerde soort, wellicht met een iets langere houdbaarheidsdatum ook.
Hoewel hij er nog te jong uitziet om whisky te drinken haalt Archy Marshall, aka King Krule liever zijn mosterd bij Tom Waits dan bij Bob Dylan en andere folkies. Het publiek keek dan ook lichtjes verbijsterd toe wanneer zijn bariton boos om zich heen schopte op “Easy Easy” en “A Lizard State”, terwijl tienerfrustraties de vrije loop kregen op “Has This Hit?” en “Cementality”. Een scherp, getormenteerd contrast met zijn onschuldig, jeugdige Kevin De Bruyne look met hoogblonde haarsnit. En met de afwisselend elegante jachtige, ietwat jazzy ritmes van zijn drie kompanen op het podium.
King Krule surfte die avond op een creatieve vloedgolf en plukte al volop songs uit de opvolger van het pas in augustus verschenen ‘6 Feet Beneath The Moon’, dat zowel in rock (Alex Turner) als hiphop (Frank Ocean) milieus geprezen werd. Bijzonder knap toch om als tiener al een authentieke en verfrissende stempel te drukken op de Britse muziekscene.
De uitverkochte zaal gaf King Krule een bijzonder warm onthaal. Deze kid kan een grote king worden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Statue (Extended) – Maniakaal en Indrukwekkend!
Statue (Extended)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Indrukwekkende gebeurtenissen in de AB … Eerst konden we zien dat België met z’n Rode Duivels zich een weg naar Brazil kogelde door Kroatië op z’n plaats te zetten, en even nadien werden we overdonderd door Statue , een septet uit Limburg , een unieke samenstelling van maar liefst vijf gitaren , een bas en een drumkit , dat op het eind uitmondde tot een Statue Extended waarbij dan maar liefst twaalf gitaristen waaronder Stef Kamil Carlens, Pascal Deweze, Luc Van Acker en Johannes Verschaeve het snaren-orkest van dienst waren ! Je ziet het maar bitter weinig, ontelbaar veel volk op dat kleine podium van de AB Club!
Statue eigent zich een plaatsje toe binnen de postrock, wekt een Battles groove op en graaft in de historiek van Slint , Godspeed en Tortoise . Hun instrumentale , repetitieve gitaarmuziek , die symfo, mathrock en stoner herbergt, houdt van een intens broeierige, sfeervolle spanning en boeit door de slepende ritmes , de variaties en de tempowisselingen. Hier en daar wordt een experimentje aan toegevoegd . De lagen stapelen zich op , en het is mooi te zien hoe de patronen , motiefjes wonderschoon elkaar raken en aanvullen , spaarzaam of breder opbouwen ; en regelmatig ontaardt in een wall of sound , noise en galm ; de registers worden opgetrokken, kunnen gieren , exploderen , zonder uit de bocht te gaan of minutenlang bedolven te zijn van die effects.
Hun titelloos debuut met o.m. het prachtige “Noa” , , “niuwe drony”, “7!d”, kwam gedurende een uur in de spotlights. We hoorden een machtig samenspel van gitaar’dialogen’, gedragen door de strakke , opzwepende drums. .Mooi om te horen, , maar ook om te zien hoe 6 jonge gasten op een rij gefocust zijn op hun spel, lonkend naar de andere .
Op spannende wijze worden de nummers sober , ingehouden , stekelig en gedreven aan elkaar gevlochten. De creatieve , verrassende wendingen dwongen respect af , en werden smaakvol en enthousiast onthaald door het publiek .
Het Statue avontuur ging naar z’n apotheose toen de andere gitaristen erbij werden gehaald en hier wel 19 man op het podium stond om twee nummers in volle gitaar orkestratie te spelen. Uiterst genietbaar en opwindend. Schitterend om zich zo te laten meedrijven!
Statue zorgt ervoor dat postrock instrumentaal best spannend blijft, en oog heeft voor spektakel op het podium . Statue was beklijvend , ontroerend, gedreven, explosief . In één woord Maniakaal! En lazen we niet ergens dat ze nog zouden durven aandraven als het Nederlandse Kong , op verschillende plaatsen in de zaal om hun sound nog voller en sterker te doen klinken . Het lijkt de uitdaging meer dan waard na wat we vanavond te horen en te zien kregen !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
