Het uit Las Vegas afkomstige The Killers, onder Brandon Flowers, zijn een grootse band geworden. Hun meeslepende en stevige gitaarpop boeit, intrigeert en nestelt zich in elke vene. Het debuut `Hot Fuss' bood hits als ?Mr Brightside? en ?Somebody told me?. `Sam's Town' was meer afgelijnd en klonk ietwat bombastisch door toetsen en Flowers' zang. ?Bones?, ?Read my mind? en de `instant killer' ?When you were young?, de gebalde poprocksong bij uitstek, deed me meteen een tiental jaar jonger voelen, waren de smaakmakers van de cd!

The Killers evolueerden tot een populaire (doorsnee) Amerikaanse rockband, op plaat wat onevenwichtig, die live alvast standvastig klinken; na hun stop, vorig jaar in de AB, was het uitkijken naar het concert te Lille, gezien ze nu al drie succesvolle singles uithebben.



Het vijftal speelde een krachtige, gebalde en directe sound! De songs vlogen in een sneltempo voorbij.

Vooraan hoog op het podium was een bord Sam's Town genageld; het decor leek wel een glittersaloon met een pak lampjes en neonlights, en Brandon Flowers als de Henry Fonda van `Once upon a time in the West'.

The Killers putten afwisselend uit hun twee verschenen cd's, stelden zich muzikaal voor via een ?Enterlude, we hope you enjoy your show? en namen afscheid van het uiterst dankbare publiek met een ?Exitlude, it's good to have you with us? bepaald door piano en Flowers' vocals.

Hij entertainde het publiek en bood met z'n band een klein anderhalf uur stevige, subtiele en fijn uitgewerkte gitaarpoprock. Al bij de opener ?Sam's Town? werden we bedolven onder versnipperde glitterpapiertjes wat meteen voor een tof sfeertje zorgde. De hitbox was gestart: ?When you were young?, ?Bones? en ?Somebody told me? volgden. Het publiek genoot ervan en gaf een sterk onthaal.

Het tempo werd wat teruggeschroefd met een paar songs die poppier en opbouwend waren ?Jenny was a friend of mine?, ?Smile like you mean it?, ?Uncle Jonny? en het aanstekelijke ?When you read my mind?, kleurrijk door toetsen, als absoluut hoogtepunt; als outtro kreeg de song een fijn staartje op piano. ?Bling confession of a king? en ?Why I do keep counting? hadden wat meer bombast door piano, keyboards en Flowers' zang. ?Mr Brightside? besloot de set, werd luidkeels meegezongen en deed publiek en band heen en weer hotsen.

Er was nog een ruime bis van een vijftal songs, waaronder ?Shadowplay/this river is wild? die ze onderdompelden in `80's wave en dancebeats. De fijne popsongs ?For reasons unknown? en ?All these things that I've done? klonken overtuigend. De ?Exitlude? vormde het muzikaal dankwoordje.

The Killers stonden live op scherp, klonken snedig, raasden als een `Speedy Gonzales' door de songs en gaven kleur aan de songs door piano, toetsen en Flowers' performance.

Organisatie: FLP, Lille

Hoewel Tim Finn en zijn jongere broer Neil doorheen de jaren tal van pareltjes aan pop- en rocksongs hebben geschreven en gecomponeerd, is het merendeel van de aandacht van pers en publiek toch steeds naar Neil gegaan, niet in het minst door het wereldwijde succes van Crowded House.

Nochtans mag het belang van Tim Finn niet onderschat worden. Zo richtte hij exact 35(!) jaar geleden samen met enkele studiegenoten de op artrock en new wave gestoelde groep Split Ends (later omgedoopt tot Split Enz) op dat vooral in thuisland Nieuw-Zeeland en in Australië een legendarische status bereikte. Ook Neil Finn trad later toe tot deze formatie maar in 1983 besloot Tim Finn na de release van zijn debuutalbum de band te verlaten en een solocarrière te beginnen. Split Enz werd een jaar later ontbonden en broer Neil richtte vervolgens samen met drummer Paul Hester Crowded House op. Tim probeerde intussen met erg wisselend succes een solocarrière uit te bouwen.

Later zouden de twee broers nog enkele malen samenwerken, met mooie platen als `Finn' (1995) en `Everyone Is Here' (2004) als resultaat. Tim Finn werd zelfs eventjes lid van Crowded House en schreef samen met zijn broer een paar memorale nummers voor het klassieke album `Woodface' (1991). Midden de daaropvolgende tour stapte Tim uit de groep maar gelukkig voor ons gebeurde dit ná hun schitterende doortocht langs de Gentse Vooruit (een gebeuren waar Tim Finn trouwens ook tijdens zijn huidige concert - met de hulp van het publiek - eventjes naar refereerde).

Ondertussen was er ook nog een samenwerking met Hothouse Flowers' zanger Liam O'Maonlai en met Andy White waarbij het project werd omgedoopt in ALT (samengesteld uit de eerste letter van de voornaam van de drie muzikanten) en vorig jaar verscheen zijn zevende soloalbum `Imaginary Kingdom', zijn eerste plaat in vijf jaar en misschien wel zijn beste tot nu toe. Hoewel precies dit album de directe aanleiding tot een wereldtournee vormde en die Tim Finn dus ook naar de Gentse Handelsbeurs bracht, werd meteen duidelijk dat met het concert ook volop teruggeblikt zou worden op vroeger werk, en dit in alle facetten.

Zo werd de set toch wat verrassend geopend met ?Currents? uit zijn soloalbum `Say It Is So' uit 2000, kwam daarna ?Weather With You? afkomstig van de voormelde Crowded House plaat `Woodface' aan de beurt en werd via het ten tijde van Splitz Enz neergepende ?Poor Boy? nog meer naar het verleden teruggegrepen. Het daarop volgende nummer ?Song Line? uit `Feeding The Gods' noemde Tim zelf een obscuriteit.

?Astounding Moon? was het eerste nummer uit zijn recentste album `Imaginary Kingdom' en meteen een voltreffer. Het werd intens gebracht door een achter synth/piano plaatsnemende Tim en het zou achteraf een van de weinige echt rustige momenten vormen. Met ?Couldn't Be Done?, de eerste single getrokken uit dit album (als we het jammer genoeg niet in de setlist opgenomen ?Winter Lights? uit de soundtrack van `The Chronicles Of Narnia' buiten beschouwing laten), bewees Tim Finn het nog steeds niet verleerd te zijn om mooie drieminuten pop te schrijven.

Het dartel en op cartooneske wijze gespeelde ?Dirty Creature? maakte vervolgens nog eens duidelijk hoe eclectisch Split Enz indertijd trachtte te zijn en ?Persuasion?, een gewezen single, werd akoestisch ingeleid door Tim en kreeg een mooi met piano omkleed slot mee.

En vanaf dan steeg ook duidelijk zichtbaar het speelplezier van Tim Finn. Zo werd ?Still The Song? opgebouwd uit samenzang en handgeklap, waarbij de inmiddels 54 jarige Tim enthousiast rondhuppelde op het podium en bij ?Chocolate Cake? dat in vergelijking met het Crowded House tijdperk ongepolijst en ontdaan van technische snufjes, werd gespeeld, verzocht Tim het publiek mee te zingen.

Na het door piano aangedreven ?Not Even Close? uit het `Tim Finn' album, waarbij Tim liet weten het nummer al jaren niet meer live te hebben gebracht, ging het tempo crescendo via enerzijds ?Six Months In A Leaky Boat?, dat indertijd door de BBC werd verbannen omdat de titel als provocatief werd beschouwd ten tijde dat het Britse leger met de Argentijnen een oorlog in The Falklands aan het uitvechten was, en via anderzijds `So Precious'.

Met ?It's Only Natural? werd voor de derde keer een nummer gebracht uit het `Woodface' album en de lekker rockende en swingende versie kon het publiek erg smaken, getuige het daverende applaus.

Vervolgens vond een eerste bisronde plaats in de vorm van ?Unsinkable?, een song geschreven nadat zijn achtjarige zoontje Harper een boek over de Titanic aan het lezen was. Maar in tegenstelling tot het werkelijke verhaal en tot de versie op plaat, beklijfde dit iets minder. Het nog steeds sterke ?Parihaka? uit het `Tim Finn' album deed dat wél. Deze song lijkt op het eerste gehoor een onschuldige popsong maar verwijst tekstueel naar de gelijknamige Maorigemeenschap en aan haar stamhoofd Te Whiti, die zich op het einde van de 19^de eeuw vreedzaam wou verzetten tegen het op onwettige wijze in beslag nemen van heel wat Maoriland door het toenmalige beleid in Nieuw-Zeeland.

Terwijl twee dagen voordien de set in Keulen onder meer werd beëindigd met ?Dead Flowers? uit het album `Imaginary Kingdom', werd het Belgische publiek getrakteerd op opnieuw twee Split Enz nummers. Zo bracht de groep op snedige wijze ?Shark Attack?, waarbij Tim - de natuurpracht van Nieuw-Zeeland indachtig - een grapje maakte over de `afwezigheid' van stranden in België en nadat er nog even herinnerd werd aan de recent, op zestigjarige leeftijd overleden Australische rockzanger Billy Thorpe, die heel wat invloed heeft gehad op diverse Australische muziekgroepen, werd de avond afgesloten met ?So Long For Now?.

Hoewel Tim Finn enkele van zijn bekendere nummers en we denken daarbij in de eerste plaats aan ?Fraction Too Much Friction?, aan de andere kant van de wereld had gelaten, belette dit hem niet om het aanwezige publiek te overtuigen van de Finn-kwaliteit, mede door zijn mooie stem en geruggensteund door de jonge begeleidingsgroep, bestaande uit Matt Eccles (drums), Mareea Paterson (bass), Brett Adams (gitaar) en de Noor Simen (keyboard).

Fans van (Tim) Finn die niet het geluk hadden om vorig jaar down under de reünietournee van Split Enz mee te maken, maakten dus best van de gelegenheid gebruik om naar de Handelbeurs af te zakken, vooral ook omdat Tim Finn wellicht niet van de partij zal zijn bij de nu al aangekondigde reünie van Crowded House en dus ook niet tijdens de daarop volgende tournee. Ik heb het me alvast niet beklaagd.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent