logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

The Young Gods
Shame
Concertreviews

Nine Inch Nails

Vitaliteit is nog niet verloren

Geschreven door
Trent Reznor, spil van NIN, is één van de voornaamste exponenten van de industrial/electrorock.. Hij liet de voorbije jaren de clubs in België terzijde en koos voor tweemaal Werchter, toen `The Fragile' (`99) en `With Teeh'('05) verschenen; NIN speelde twee overtuigende gigs, wat me een fijne herinnering opleverde. NIN concerteert in de AB op 18 en 19 maart; de band hield drie weken eerder halt te Lille. Ik was uiterst nieuwsgierig!

Sommige momenten had ik het gevoel dat m'n trommelvliezen waren doorboord. Een stevig, gebalde sound, gekenmerkt door logge, loodzware ritmes en een donker dreigende ondertoon, pittig gekruid door een pak (synthi) beats per minuut, fuzz en noise. NIN bood een `wall of sound' door een perfect op elkaar afgestemde band en mans grauw overtuigende stem; de bezetting bestond uit Twiggy Ramirez (echte naam Jordie White en bassist bij Marilyn Manson en deel uitmakend van de nieuwe band van Chris Goss (Masters Of Reality)), Joss Freese (drummer van A Perfect Circle geweest), Aaron North (geschifte gitarist, ex The Icarus Line) en Alessandro Cortini (keyboards). Stroboscoop en lichteffecten (boven Reznor en z'n band hingen grootse lampen van gedempt wit licht) gaven elan. Een muzikale tornado, een huiveringwekkende set, waarin af en toe een rustpuntje zat toen Reznor op piano speelde. Een man in topvorm!

Hij grossierde door z'n oeuvre, waarbij de klemtoon lag op ouder werk, hij lichtte een tipje van de sluier op,van de in april te verschijnen nieuwe cd `Year Zero' (hij heeft nu geen vijf jaar op zich laten wachten voor nieuw werk!) en de klassiekers werden niet vergeten.

NIN: na bijna twintig jaar behouden ze het voortouw!

Vijf schimmen betraden het podium in een rookgordijn; een mistig decor over de twintig nummers. Al bij de eerste song liet Reznor zich volledig gaan. ?Love is not enough? was één van de weinige recente songs die we zouden horen. Het tempo werd strak en stevig gehouden met ?Terrible lie? (de ideale song bij afbraakwerken!) en ?March of the Pigs?. Gitarist North had z'n punkveren nog niet verloren en dolde als een gek rond op het podium. ?Closer? en ?Reptile?, werden ondergedompeld in een felle rode gloed, hadden een monotoon ritme, boden stroomstoten en balanceerden tussen intimiteit en dynamiek. De Natural Born Killer song ?Burn? leidde de dreiging in van songs als ?Gave up?, ?Help me, I'm in a hell? en ?Eraser?, in een decor van half gedempt wit licht en rode flikkerlichten op de leden. Fijn gevonden!

Tijd voor een rustpunt van een paar minuten in de pianoballade ?La mer? die de ze linkten aan ?Into the void? die aanzwol om tot uitbarsting te komen. De nieuwe song ?Survivalism? refereerde deels naar de trance van The Young Gods en met songs als ?Wish?, ?Suck? en ?Down in it? bereikten ze een mooi hoogtepunt. Fijn.

?Hurt?, ode aan Johnny Cash, startte intiem en sober; om kippenvel van te krijgen? Cash leek herboren?!, na een paar minuten zwol het nummer aan met de band. ?The hand that feeds? en ?Head like a hole? mochten de set definitief besluiten.

NIN: een dynamische, donkere set van een man, ?een band, die de vitaliteit nog niet is verloren; jongere bands hebben er het opkijken naar!

Support act was The Popos, een Amerikaanse band met Indiase roots. Een goed half uur traden ze op en verrasten aangenaam voor wie van noise, grunge, psychedelica en `80's wave hield.

Organisatie: FLP, Lille

Beoordeling

De Nieuwe Snaar

De Helden van Vandaag

Geschreven door
Van tekst tot mechaniek,

Van stilte tot muziek,

Van dans tot gymnastiek,

Van odes tot kritiek,

Van fake tot authentiek,

Van staaldraad tot plastiek,

Van slap tot energiek,

Van cool tot sympathiek,

Van geestig tot fysiek,

Van slapstick tot doodziek,

Van kitsch tot magnifiek,



De Nieuwe Snaar, onder de muzikanten Walter Populiers, acrobaat Geert Vermeulen en de broers Kris en Jan de Smet, hebben een nieuwe productie klaar: `Helden van Vandaag', die de `Twee Centimeter' van een paar jaar terug opvolgt. Al van '77 biedt het gezelschap een combinatie van muziek, circus en cabaret.

De Nieuwe Snaar gaf een twee uur durende show, grappig, leuk, spectaculair met een maatschappijkritische noot; muzikaal van moderne kleinkunst, folk, klezmer, pop, Spaanse tango tot een stevige rocknoot. Mooi. De wervelende show, uiterst origineel en creatief in elkaar gestoken, dwong (opnieuw) respect af. We beleefden een fijne, gezellige en ontspannende avond. De `Helden van Vandaag' zijn toch wel De Nieuwe Snaar zelf!

Toen we de Arenberg betraden, werden we verwelkomd op lieflijk vinkengefluit. De show startte met fragmenten van stomme filmpjes uit de oude doos van stuntmannen, die stoeiden met de zwaartekracht en vliegkunsten, wat de rode draad vormde door hun `Helden van Vandaag'.

Akoestisch openden ze ?Wat zou je willen wezen?, bepaald door een prachtige samenzang van het viertal. De Smet startte een verhaaltje van ?Ornigraphie?; als schimmen speelden de overige drie achter een doek. ?Den bono?, gespeeld op z'n Dylans, was een fijne popsong over hun ontmoetingen in Bonos fictieve cafeetje. Vermeulen kon z'n eerste capriolen uitvoeren met zes gitaren op z'n rug, handig bediend door Desmet. Het bracht hen tot klezmer muziek, aangevuld met klarinet, viool en een minimale percussie.

Vermeulen kon grappig verdergaan met een act in een mortelmolen en evenwichtsoefeningen op stokken, gelinkt aan de rode draad. Hij leverde ook een paar prachtige Nederlandstalige songs af, waaronder ?Blinkend van trots?: eenvoudig, doeltreffend, met een dosis dramatiek en humor. Beklijvend!

Een Spaanse tango van Kris en zelfs een vleugje punkpop, onderstreepten de gevarieerde set.

In een showbizzquiz, een persiflage op de Idool wedstrijden van nu, verkozen ze `hun held van de dag', waarbij elk van de leden een schitterende performance gaf: er was de valse `60's song van Walter, het paaldansnummer van Geert op z'n Tania Dexters en de popballade door Jan ?In de stilte van het stemhok?. Ingenieus in elkaar gestoken, die al aangaf dat de gewone man de BV of held was.

Ze wisselden feest en intimiteit af: folklore met een Russische danspas, een sambanummer, zeurderige `70's psychedelica, een intieme ?Duiven op til? en het poppy ?In de schaduw van het vagevuur? (waar het ook aangenaam vertoeven kan zijn). Op het eind gaf De Smet de boodschap dat eenzaamheid de grootste straf kon zijn die een mens kon treffen.

Panamarenko kon tevreden zijn dat zijn (imaginaire) vliegkunstwerken door de De Nieuwe Snaar een fijne omlijsting kregen. Oh ja, de held van de avond was de gewone dame op zitje E17. Ze kreeg alvast een toffe herinnering van het viertal.

Org: Arenbergschouwburg, Antwerpen

Beoordeling

Guillemots

De fantastische muzikale wereld van Guillemots

Geschreven door
Guillemots, de band rond Fyfe Dangerfield, verbaasde midden vorig jaar met het debuut `Through the windowpane', die een paar songs van de eerder verschenen `From the cliffs EP' bevat. Muzikaal plaatje: ergens tussen Paul Simon, Jeff Buckley, Flaming Lips, Badly Drawn Boy en de `upcoming scene' van Arcade Fire en The Decemberists. Een rijkelijk geschakeerd romantisch geluid, die iets `niet van deze wereld' heeft, doet wegdromen en doet genieten van een `fantast' wereld. De roots van de bandleden is geïntegreerd: Dangerfield als Brit, een Schotse drummer, een Braziliaanse gitarist en een Canadese (contra)bassiste. Een bont gezelschap, aangevuld met blazersectie (trompet/klarinet).



Dangerfield, een enthousiast type, gezeten op grootvaders avondzit, was live grotendeels verscholen achter een pak elektronica-apparatuur. Hij liet z'n kunstjes krachtiger horen en goochelde met voicesamples en beats. Dangerfield creëerde een ontspannende sfeertje door z'n losse contacten met het publiek.

?Come away with me? was een sfeervolle inleider. De titelsong van de cd `Through the windowpane' was breder omlijst door Dangerfiels onschuldig, dromerige zang, z'n elektronisch vernuft, een opzwepende percussie, een subtiel gitaarspel, diepe bastunes en blazersectie; Het nieuwe ?Go away?, op hetzelfde elan, wordt een klassesong en was een eerste hoogtepunt. Het tempo werd hoog gehouden door het Flaming Lips getinte ?Made up lovesongs?, een heerlijk poppsychedica nummer. Intiem en donker klonk ?The sea out?. Het volgend nieuwe ?Big Dog? had een mix aan stijlen; pop, r&b, jazz en Arabische world ergens The Bee Gees, Tuxedomoon en Natacha Atlas. Prikkelend nieuw songmateriaal, dat halsreikend doet uitkijken wat de man in 2007 in petto zal hebben!

Guillemots zorgde voor een drive en een freakende groove op ?21st of May?, met een vleugje ska, en op ?She's evil?, met `80's wave, een gegoten soundtrack voor een horrorfilm, was er een glansrol weggelegd voor de gitarist. De meeste hitpotentie hadden het melancholische ?Annie, let's not wait?, ?We're here? en ?Last star? (terug een nieuw nummer!), leunend aan Badly Drawn Boy en Jeff Buckley.

?Trains to Brazil? en ?Sao Paulo? besloten de avond in grandeur; het zijn twee klassiekers op plaat en bevatten de versmelting van de nationaliteit van Guillemots: groovy en bedreven, rijkelijk georkestreerd, mooi uitgewerkt en een `world' ondertoon.

Dangerfield kwam solo terug, met een klein synthesizertje; Dangerfield zong en speelde als een herboren Buckley op ?The blue would still be blue?; het tokkelen op de synthesizer en z'n stem gaf ons kippenvel. Huiveringwekkend en pakkend!





Guillemots bood anderhalf uur uiterst genietbare songs, zonder verdere bis, want daar is hij niet echt aan; een afwisselende set, met een pak nieuwe, veelbelovende songs. Van een zogezegde tweede `moeilijke' plaat kan bij Guillemots geen sprake zijn; het is de bevestiging van de creativiteit, de kunde en de speelsheid van Dangerfield en de zijnen.

Organisatie: Cactus Club @ Concertgebouw Brugge - Music In Mind festival -

Beoordeling

The Rifles

Beheerste postpunk

Geschreven door
In de Petrol te Antwerpen kregen de twee bands Confuse The Cat en The Rifles evenveel tijd om zichzelf live voor te stellen.

Geert Plessers is al een paar jaar bezig, na het Reiziger avontuur, met Confuse The Cat. De band bood een aanstekelijke, dynamische en vitale set gedurende zo'n 45 minuten. Het vijftal proeft van postrock, Britse postpunk en waverock. Een fris, springerig geluid, dat het vijftal injecteerde op het podium. Ze putten rijkelijk uit hun terechte doorbraakplaat (derde plaat reeds!) `We can do it'. Plessers ontpopte zich op het podium als een Paul Smith van Maximo Park of als een Alex Kapranos van Franz Ferdinand; één van de gitaristen leek als twee druppels water op een Fun Boy Three-er.

Confuse The Cat gaf er een ferme lap op met puike songs als ?The deepest blue?, ?Shockwaves?, ?Principessa? (een Daddy Cool strofe in de outtro) en de opzienbarende single ?Akela?.

The Rifles zijn een jong bandje uit Londen die een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan, net als geestesgenoten The Kooks en The Subways. In een kleine 50 minuten speelden ze een twaalftal drie minuten songs. Het viertal, onder zanger /gitarist Joel Stoker, bracht een sprankelende, energieke set, waarin af en toe ruimte was voor sfeervoller materiaal. Melodieus opzwepende `to the point' postpunk, die nauw leunt aan de `70's van The Jam: korte, kernachtige en snedige songs!

Na een Stooges intro, trok het viertal meteen fel van leer met enkele rechttoe-rechtaan songs als ?She's got standards?, ?One night stand? en ?Hometown blues?. Melodieus verfijnder klonken ?She's the only one?, ?New one? en ?Spend a lifetime?; door het semi-akoestische gitaarspel en melodica was dit een aangename en een mooie afwisseling. Een bredere aanpak die werd geapprecieerd. ?Peace & quiet?, het muzikaal uitgangsbord van dit jong bandje, krikte het tempo terug op; ?Robin Hood?, ?Repeated offender? en de titelsong van de cd `No love lost' volgden in sneltempo. ?Narrow minded social club? was dromerig en besloot samen met het punky ?Local boy? het kleine uurtje beheerste postpunk, onder een fijne melodie en een emotievolle zang.

Org: Petrolclub, Antwerpen

Beoordeling

Low

Pré `Drums & Guns' voorstelling

Geschreven door
Low, uit Minnesota, brengt pas in maart een nieuwe cd uit, `Drums & Guns', opvolger van het schitterende `The great destroyer', twee jaar terug. Exclusief voor MIM stelden ze in avant-première de nieuwe songs voor.

Ze traden zo'n anderhalf uur op, waarbij ze pas in het tweede deel van de set een handvol herkenbare songs vanaf de cd `Lost in the fire ('01)speelden; eigenaardig genoeg liet het drietal de slowcore songs van het baanbrekende `The curtain hits the cast' terzijde, ook al riepen enkele fans links en rechts nummers van deze plaat.



Low bracht een evenwichtig geheel van innemend, sfeervol en snedig, forser bedreven songmateriaal; rode draad is de spaarzame begeleiding, de repetitief trage, doch spannende opbouw en een slepend ritme.

Alan Sparhawk (gitaar/zang), Mimi Parker (minimale drumset) en bassist Matt Livingstone) hebben net zoals Dead Moon maar een paar vierkante meter nodig op het podium; gevolg: in het Concertgebouw een beperkt instrumentarium op een immens podium?

Sparhawk nam een hoofdrol in: hij drukte regelmatig de effectpedalen in van z'n gitaar, wat resulteerde in een metaalachtige klank, feedbackgeraas en noise, naast z'n repeterend intieme en spaarzaam gitaargetokkel; de diepe bas en de lome soms krachtige percussie vulden aan en pasten mooi in Lows muzikale landschap. Een gedempt donker lichtdecor ondersteunde de ingetogen, beklemmende of dreigende huiveringwekkende sound. In het eerste deel lag de klemtoon op nieuw materiaal. Het drietal zorgde voor een afwisselende aanpak; opener ?Sandanista? was meteen een schot in de roos: slowly startend, aanzwellen, het tempo opkrikken en forser klinken. Het sfeervolle ?Belarus? had een puike opbouw en een sterke samenzang Sparhawk - Parker. ?Dragonfly? op z'n beurt, klonk traag, intiem en broos.

Zoals bij The House of Love, eerden ze The Beatles & The Stones; Sparhawk liet zelfs de gitaardistortion eens los onder de breekbare zang van Mimi. Het melodieus meeslepende en pakkende ?Take your time?, maakt me extra nieuwsgierig naar de binnen de maand te verschijnen plaat.

Voor de aanvang van bekender materiaal, poogde Sparhawk in dialoog te treden met het publiek, wat niet evident bleek in dit immens concertgebouw. De muziek sprak voor zich: hij zette ?Death of a salesman? in, bepaald door z'n gitaargetokkel en stem. ?Violence? behield de rustige aanpak, maar ?Sunflower? en ?Pissing? kenmerkten een spannende, broeierige opbouw en wisten te beklijven. ?Laser beam? was een laatste herkenningspunt. ?Murderer? besloot de set.

In de bis liet Low het publiek eerst de vrije loop om songs aan te vragen: ?Munkey?, ?California?, ?Amazing grace?, ?Dinosaur act? en ?Over the ocean?. Maar Low koos zelf voor o.m. twee songs uit het `Trust' album ('02) nl. ?In the drugs? en ?Canada? waren mooi uitgewerkt met enig effectbejag à la Sonic Youth, en klonken snedig, fel en krachtig.

Low stond garant voor een afwisselende set: van intiem, traag opbouwend tot meer uptempo. We kijken alvast uit naar dat nieuwe album en hopen dat er een sterkere dialoog kan op gang komen.

Organisatie: Cactus Club @ Concertgebouw, Brugge - Music In Mind festival -

MIN info: tussen 14.02 en 24.02.07 organiseert Cactus Muziekcentrum vzw, ism Concertgebouw de tweede editie van het indoorsfestival 'MUSIC in MIND'.

'MUSIC in MIND' is een eigenzinnige, grensoverschrijdende duik naar de paaiplaatsen van de hedendaagse muziek. Een muziekhappening die letterlijk tot de verbeelding wil spreken, met een focus op acts die beschikken over een grote muzikale zeggingskracht en/of poëtisch gehalte. 'MUSIC in MIND' neemt de bezoeker op sleeptouw voor een atmosferische muzikale trip; van singer-songwriter over post-rock band tot dj of vj? stuk voor stuk acts met als raakpunt dat ze het publiek niet onbewogen laten. Het nieuwe Concertgebouw van Brugge wordt de knappe architectonische biotoop waarin 'MUSIC in MIND' optimaal moet kunnen gedijen, met concerten op de meest diverse locaties in de onderbuik van het gebouw. Programmatorisch spitst 'MUSIC in MIND' zich ten dele toe op acts die zich momenteel nog in de broeierige ondergrond van de muziek bewegen, maar die het verdienen om ook meer aan de oppervlakte te komen. Deze worden gecombineerd met een aantal ondertussen meer gevestigde waarden.



Beoordeling

House Of Lords

Like a star

Geschreven door
De Amerikaanse band House Of Lords is momenteel opnieuw op tour doorheen Europa. In oktober vorig jaar waren ze een allereerste keer live te zien op Belgische bodem. Helaas waren we er toen (in Bob's Biebob) niet bij. Ook tijdens het tweede deel van hun Europese tournee stond België op hun lijstje. House Of Lords is een band die vooral furore maakte in de gouden `melodic rock' jaren'90. De band ontstond uit de resten van de band Giuffria. Hun eerste titelloos debuutalbum was erg succesvol en werd toen geproduceerd door niemand minder dan Gene Simmons van Kiss. Na het derde album 'Demons Down' hield de band er mee op. Grunge muziek vierde toen hoogtij en voor een melodieuze rockband als House Of Lords was er toen bijna geen aandacht meer. In 2004 keerde de band terug met het zwaar tegenvallende album: 'The Power Of The Myth'. Gelukkig viste Frontiers Records deze band terug op en met 'World Upside Down' uit 2006 is de band aan een nieuw, tweede leven begonnen. Helaas is er van de originele line-up weinig overgebleven. Enkel zanger James Christian is nog van de partij. Live bestaat House Of Lords nu uit: Jimi Bell (guitars), B.J. Zampa (drums) en Chris McCarnill (bass).



Voor House Of Lords aantrad kregen we eerst nog Midnite Sun uit Italië. Niet zo'n geslaagde zet om op deze doordeweekse dag nog een voorprogramma te programmeren. Bovendien klonken deze Italianen zeer oubollig en sprak hun potige clichéhardrock mij totaal niet aan. Maar goed deze jonge leeuwen moeten zich ook eens kunnen bewijzen en de heren zelf hadden het eigenlijk wel naar hun zin.

Na een vrij korte pauze begon Christian en de zijnen aan hun optreden met "Sahara" uit het gelijknamige album uit 1990. De geluidstechnieker had waarschijnlijk een immense hal voor 'oren', want tijdens de eerste 3 songs stond de volumeknop veel te hard. Gelukkig zag hij zelf zijn eigen fout in waardoor het geluid gedurende het optreden steeds beter werd. Het was evenzeer schrikken toen we de kolos James Christian mochten aanschouwen. De man moet tegenwoordig heel wat extra kilootjes meeslepen. Bovendien hield hij er soms een wat gemaniëreerde podiumperformance op na. Zo was hij met zijn onheavy uiterlijk toch wel het buitenbeentje van de band. Gelukkig bleek zijn stem nog steeds intact. Ik weet dat er na het vorige optreden in de Biebob veel discussie is ontstaan of alles wel live werd gebracht. Velen hadden het vermoeden dat toen nogal wat 'backings' en leadvocalen op band stonden. Wel, ik heb er eerlijk gezegd ook mijn twijfels over. De backingvocalen klonken tijdens dit optreden zo perfect en authentiek waardoor je gaat veronderstellen dat er eventueel wel het één en ander op tape zou kunnen staan. De synthesizer en keyboardbegeleiding stonden zeker op tape. Dit was echter nooit storend (tenzij tijdens de bassolo "Deamon Wheel"). Toch is het jammer dat er live geen gebruik werd gemaakt van een volwaardige keyboardspeler. Dat zou de House Of Lords sound zoveel rijker en voller hebben gemaakt. Nu werden de powervocals van James vooral gesteund door de stevige gitaarriffs van de linkshandige gitarist Jimi Bell. Hierdoor klonk House Of Lords live een stuk steviger en minder melodieus. Maar de songs, die stonden als een huis! Up-tempo melodieuze rocksongs werden afgewisseld met bloedstollende ballades ("Love Don't Lie"!). Veel songmateriaal kwam uit het debuutalbum maar ook de songs uit het nieuwe 'World Upside Down' (met o.a. een waanzinnig mooi "S.O.S. In America") werden zeer hartelijk onthaald. Zowel Jimi Bell als Chris McCarnill mochten zich even in de kijker spelen. James Christian zong de sterren van de hemel. Enkel tijdens de melige ballade 'Your Eyes' liet hij een steekje vallen. Hoogtepunt van de avond was het semi-akoestische "Can't Find My Way Home". Een dolenthousiaste fan wou ook nog "Pleasure Palace" horen, waarna de band prompt dit nummer bracht. Maar natuurlijk zat dit reeds geprogrammeerd in deze afgewerkte, typische Amerikaanse show. Als toegift was er het wat lachwekkende, flauwe "Gone", de Japanse bonustrack van 'World Upside Down'.

De opkomst voor dit avondje robuuste melodieuze rock was behoorlijk en het deed de fans heel veel plezier toen de bandleden na het optreden tijd maakten voor hun aanhang en met hen een Belgisch biertje dronken. Fijne mensen die gasten van het Hogerhuis!



Organisatie: Spirit Of 66, Verviers

Beoordeling

My Brightest Diamond

Een diamant met scherpe randjes

Geschreven door
De groep `Devastations' werd eind 2002 in Melbourne opgericht door Conrad Standish (zangs/bass), Tom Carlyon (gitaar/zang) en Hugo Cran (drums), drie ex-leden van de ter ziele gegane Australische underground groep Luxedo Een jaar later werd het gelijknamige debuutalbum uitgebracht, dat mocht rekenen op een algemeen positieve beoordeling in de pers. Karen `O', zangeres van de Yeah Yeah Yeahs, beschreef het album in het muziekmagazine `Mojo' zelfs als het beste dat ze dat jaar gehoord had.

Na het voorprogramma te hebben verzorgd van onder meer The Dirty Tree, Cat Power, The Black Heart Procession en Tindersticks (groepen waarmee Devastations meermaals vergeleken wordt) en volgend op een praktisch ingegeven verhuis richting Berlijn, werd vorig jaar een mooie tweede plaat uitgebracht, `Coal' genaamd, in Australië genomineerd als beste album van het jaar. Hierop wordt terug een mooie mengeling van rustige nummers en ietwat hardere gitaar gebracht en precies dat waren ook de kenmerken die ze live brachten in de AB Club.

Het concert ging van start met `Loene', een nummer uit hun debuutplaat. Daarna volgde `The Night I Couldn't Stop Crying' dat al meteen aangaf dat de groep live graag de snaar nog iets harder wil beroeren dan we van hun op plaat gewoon zijn. Het einde van de song had namelijk wat weg van een gitaargolf waar My Bloody Valentine of Sonic Youth zo goed in zijn. Ook het nieuwe nummer `(O) Rosa' dreed werd strak gespeeld, aangepord door het strakke gedrum van Hugo Cran (wat wel in meer nummers opviel).

Vervolgens werd het tempo teruggeschroefd, maakten de hardere gitaren plaats voor een meer prominent pianogeluid (de groepsleden hadden op het podium versterking van een vrouwelijke pianospeelster) en.bereikte het concert een eerste hoogtepunt met het titelnummer van hun tweede plaat. Andere nummers uit het album `Coal' waren `Mistakes', `Terrified' (akoestisch gebracht en toch wat onzeker gezongen door Tom Carlyon, enkel begeleid door een piano), `Sex & Mayhem' en `Take Your Home'. Vooraleer er werd afgesloten met `What's A Place Like That Doing In A Girl Like You' (wat een titel!), mochten we nog genieten van een tweede hoogtepunt in de vorm van `Previous Crimes' uit het eerste album, dat ook live overeind blijft als een sterk nummer en waarbij men duidelijk kon horen dat naar het einde van het concert toe, de groep de combinatie van rust en hardere gitaar beter onder controle kreeg.

Ondergetekende miste enkel een beetje de begeleidende violen die de songs op de platen mooi inkleuren maar voor het overige een goed optreden, vooral ook door Conrad Standish die zich heupwiegend door het concert bewoog en wiens stem flexibele stem ons ook aan deze van Jarvis Cocker deed denken.

Hoofdmoot van de avond vormde My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, die voor de liefhebbers van Sufjan Stevens wellicht geen onbekende is. Shara deed bijvoorbeeld reeds een paar maal het voorprogramma van zijn concerten (zo ook in 2005 toen Sufjan Stevens in de AB optrad) en maakte deel uit van zijn begeleidingsgroep, de Illinoisemakers.

Deze avond mocht ze het op eigen benen waarmaken en daar slaagde ze zeker ten volle in. Opener van de set waren twee covers waarbij Shara enkel zichzelf begeleidde op gitaar. Vooreerst bracht ze knap `Feeling Good', origineel van het Frank Cunimundo Trio maar beter bekend in de versie van Nina Simone, om vervolgens een stukje te bewerken uit `L'enfant Et Les Sortilèges' van Ravel. Meteen werd duidelijk dat de kleine gestalte van Shara niet in verhouding staat met het indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid dat ze kan produceren. En die stem bleek ze het volledige concert met verve als een te duchten wapen aan te wenden.

Ze bracht live alle nummers van haar vorig jaar verschenen album `Bring Me The Workhorse', waarbij we volgende uitschieters vermelden: `Dragonfly', `Something Of An End' (dat erg strak werd gespeeld), The Robin's Jar' (waarbij het gitaarritme gelijkenissen vertoonde met de muziekstijl van PJ Harvey) en bovenal het rustige en van een mooi arrangement voorziene `We Were Sparkling' dat overigens op haar net verschenen remixalbum `Tear It Down' onderhanden werd genomen door de Belgische Haruki.

Nadien volgde er in de vorm van `No Quarter' nog een cover van led Zeppelin om met `Freak Out' dat overigens zijn titel alle eer aan deed, het eerste gedeelte van de set wervelend af te sluiten.

Het publiek was erg enthousiast over het amalgaam aan stijlen (onder meer pop, rock, chanson, cabaret en opera gingen hand in hand) en werd op twee bisnummers getrakteerd. Op het verzoek van een toeschouwer werd `The Good And The Bad Guy' (tot dan toe het enige nummer van haar album dat nog niet aan bod was gekomen) akoestisch met verve gebracht en het in Frans gezongen `Youkali', geschreven door Kurt Weill, maakte waardig een einde aan deze interessante muzikale avond.

Eerder tijdens de set had Sarah zich nog namens de groep geëxcuseerd voor het feit dat ze de avond voordien waren opgetreden in Manchester en nog vermoeid waren van de busrit naar Brussel maar daar was op het podium niks van te merken. Integendeel, My Brightest Diamond etaleerde zich op het podium een diamant met scherpe randjes.

Org: Ancienne Belgique, Brussel

Beoordeling

The Frames

Boeiende band

Geschreven door
The Frames zijn een Ierse band onder zanger/gitarist en componist Glenn Hansard, een gevoelig man die fantasierijke, soms gruwel aandoende verhalen en eigen indrukken over dagdagelijkse zaken, aan het publiek wist te vertellen. The Frames balanceren tussen indierock, folk, postrock en slowcore.

Ze bieden sfeervolle, dromerige songs, waarin een mate van dramatiek is verwerkt, live mooi uitgediept, en directer, krachtiger en noisier konden klinken. Een eerste kennismaking gebeurde al op het Cactusfestival; de band kon openlucht onvoldoende de aandacht trekken; in zaal bleek duidelijk dat ze tot hun volle recht kwamen.

The Frames speelden ruim twee uur een uiterst afwisselende, boeiende set en onderstreepten een sterk samenspel van gitaar, bas, viool en drums. Zelfs een vermanende houding naar één van de fans deed Hansard niet van z'n voetstuk brengen; een assertief man die z'n mening weergeeft.

Het vijftal bracht met de jaarwisseling een nieuwe cd `The Cost' uit; in de lange set stelde de band z'n vijftienjarige carrière voor, en putten regelmatig uit hun recente plaat.

Een instrumentale postrockopener leidde de titelsong in van het recentste album, wat muzikaal garant stond voor de ganse avond: intens, meeslepend materiaal, dat een sterke opbouw en diverse tempowisselingen had, mooi kon aanzwellen en fijnzinnig, subtiel én forser, vitaler kon klinken?Candlelight music met een forse windbries! De groep deed denken aan de live reputatie van Greg Dulli's Afghan Whigs of Twilight Singers.

?Keepsake?, ?Rise?, ?God bless? en ?What happens? lagen in dezelfde lijn, waarbij Hansard voor elke songs een verhaal of indruk klaar had. ?Stars are underground? , ?Finally? en ?Revelate? waren de meer felle, krachtige songs;

Er waren intieme songs, maar het vijftal gaf ze een snedige tint. Het was enkel bij ?Hard way out? en ?Friends en foe?, en in de bisronde, dat de band spaarzamer en soberder speelde en zelfs z'n voorliefde aan Will Oldham prees.

Naar het eind toe werd het tempo terug aangescherpt: meeslepende, bedreven songs die mooi werden uitgesponnen: ?Fake? werd gekoppeld aan Johnny Cashs ?Ring of fire? en onder een donkere rode Valentijngloed speelden ze ?Sante Maria?.

In de lange bis was er eerst ruimte voor de virtuositeit van violist Colm Mac An Iomaire. De klemtoon kwam op ingetogen songs waaronder ?Lay me down? en ?Sad songs?, bepaald door het gitaargetokkel, het vioolspel en de pakkende stem van Hansard. Hij liet het publiek het refrein en talrijke `oohoohs' meezingen. In ?Mighty sword? was de ganse band opnieuw present en met een Will Oldham song (hoe kon het anders) besloten ze de twee uur durende set.

Het sympathieke The Frames speelde een afwisselende set, hield het publiek in z'n greep had en balancerende tussen een beklemmend, pakkend sfeertje en extravertie.

Als support act trad Bell x 1 aan, die ik al aan het werk zag met Starsailor, een paar jaar geleden. De groep, die maar geen armslag kent, verzorgde met z'n drieën een semi-akoestische, intieme, emotievolle set: een subtiel, fijn gitaarspel en drie sterke stemmen. Een `Lazy Sunday' evening gevoel. Ze klonken op het eind feller en speelden als een ontketende Luka Bloom op hun gitaren. Depeche Mode's ?Enjoy the silence? pakten ze uiterst origineel aan. En nu maar hopen dat de groep niet steeds aan het publiek voorbijgaat?

Organisatie: Botanique Brussel

Beoordeling

Pagina 385 van 386