Jethro Tull - Zinnenprikkelende set van een muzikaal icoon
De tournee van de 'The Prog Years' is nog maar goed verteerd vorig jaar of Ian Anderson gaat met z’n Jethro Tull terug op tournee.
Verslag van ‘The Prog Years’ hier .
Jethro Tull blijft populair en als band een bezige bij. De fans krijgen een onvergetelijke nostalgietrip en er zijn ook enkele nieuwe nummers te horen. Waaruit dan weer blijkt dat Jethro Tull (****1/2) een band is die na al die jaren, het verleden met het nu verbindt. We kunnen spreken van een zinnenprikkelende set.
“Nothing is Easy” zette de set met een knal in, een instrumentale perfectie die met allerhande beelden en oudere concertfilmpjes op het scherm werd getoond; het beeld dat Jethro Tull wil tonen is dat alles zijn makkelijk en moeilijk kantje heeft. De prikkels die we krijgen, zetten ons aan tot nadenken. Ian Anderson mag dan de meeste aandacht naar zich toetrekken, wat een charisma en uitstraling trouwens, de bandleden krijgen voldoende ademruimte (zeker de sublieme gitarist) om hun ding te doen.
Hij heeft steeds heel wat te vertellen over het materiaal en breit er een geschiedkundig verhaal aan. De man in licht gebogen kniehouding en z’n dwarsfluit staan voorop. Hij beweegt zich, lichtjes springerig, vlotjes over het podium. Het siert hem nog steeds. Vocaal ziet z’n stem deels af, maar het stoort allerminst in de algemene context. We voelen nog steeds die innemendheid en zalvende aanpak.
De show zorgt ervoor dat dit een gedenkwaardige avond is, die iedereen bereikt , van vaders en dochters, oudere koppels en jonge progressieve muziek fans.
De band gaat speels, doordacht te werk en wringt zich in alle bochten op songs als “Songs from the wood” of “Holly Herald”; een bijzonder muzikale en kleurrijke wereld.
De set bestaat uit twee delen, met een korte pauze tussenin.
De maatschappijkritiek is altijd aanwezig en op de nieuwe plaat komt dat onderwerp evenzeer aan bod. "Mrs Tibbets" verwijst naar de moeder van Paul Tibbets, de piloot van de Enola Gay die in 1945 de atoombom op Hiroshima liet vallen. Anderson brengt het met een kwinkslag en enkele sarcastische bedenkingen. Doordenkertjes sijpelen meermaals door de set heen, zowel in tekst als in de bindtekst van de songs, en worden telkens op luid applaus onthaald. Nergens valt een rustpunt te verkennen in het zinnenprikkelende materiaal.
“Dark Ages” toont wederom beelden die tot verbeelding spreken; een prachtige “Aqualung” sloot de set subliem af. Gevolgd door een “Locomotive Breath” in de bis, waarbij de keyboard speler z’n virtuositeit onderstreept. De voltallige band kon nog eens alle registers opentrekken, en Ian kon zich van zijn beste kant zien op flute.
Tijdens de staande ovatie wordt op het scherm beelden getoond van alle bandleden.
Eén ding is zeker, Jethro Tull staat er als band en heeft met Ian Anderson een gerespecteerd muzikant, zanger, criticus, kunstenaar als entertainer 'pur sang'.
Setlist: Set 1: Nothing Is Easy //With You There to Help Me //Sweet Dream //We Used to Know //Holly Herald //Hammer on Hammer //Songs From the Wood //Bourrée in E minor
(Johann Sebastian Bach cover)
Set 2: Heavy Horses //The Navigators //Warm Sporran //Mrs Tibbets //Dark Ages //Aqualung
Encore: Locomotive Breath
Organisatie: De Roma, Antwerpen (ism Greenhouse Talent)
Blink 182 - Een puberaal, doch magistraal reüniefeest
Soms zijn er van die bands die je toch minstens een keer in jouw leven wilt gezien hebben. De redenen hiervoor kunnen heel uiteenlopend zijn. Persoonlijk is Blink 182 één van die bands, want mocht je me vragen om 10 bands te noemen die mijn jeugd kleur en betekenis gaven, dan ging de Amerikaanse band zeker op het lijstje prijken. Naast de snedige punkrock die ze in mijn leven knalden, kon de rebellerende puber in me ook de luchtige anti-establishmentmentaliteit ten zeerste appreciëren.
Verheugd was ik dan ook toen ik hoorde dat na bijna tien jaar de originele Blink 182 opnieuw uit zijn as herrezen was. Ik zeg opnieuw, want de relatie die gitarist en zanger Tom DeLonge heeft met de band is al even turbulent en onstuimig als het liefdesleven van een doorwinterd soapkarakter. Vervanger Matt Skiba werd zonder pardon de deur gewezen om het enfant terrible opnieuw in de armen te sluiten en de studio in te duiken. Het resultaat is een nieuwe single, “Edging”, én de grootste wereldtournee ooit voor de band met als klinkende naam: World Tour 2023/2024.
Na Noord-Amerika was het begin september tijd voor Europa. Dit gedeelte van de tour begon wel met een domper toen de band last minute de drie eerste concerten in Ierland en het V.K. afzegde. Drummer Travis Barker moest halsoverkop naar The States terug wegens ‘an urgent family matter’. Achteraf bleek de noodsituatie een foetale ingreep van vrouwlief Kourtney Kardashian. Gelukkig kwam al snel het bericht dat de ongeboren zoon gered was en dat de tour kon worden verder gezet. Iedereen blij, en dan vooral de Belgische fans, want even leek het of het concert in het Sportpaleis ook op de schop zou gaan.
Het Amerikaanse The Story So Far mocht het Sportpaleis opwarmen. Veel werk hadden de poppunkers op dat vlak niet, want de nazomerse hittegolf sloop langzaam mee binnen met het volk. De band, die al sinds 2007 bestaat, kreeg 45 minuten speeltijd en putte uit hun vier albums. De aanstekelijke nummers werden met veel overtuiging gebracht, maar misten helaas vaak doel doordat de muziek verwaaide in het te grote Sportpaleis. Deze band zou veel beter tot zijn recht komen in een kleinere zaal, en misschien ook met een betere PA.
Blink 182 trapte klokslag 20.45 u. af met “Anthem Part Two” en “The Rock Show”, twee parels van het immens populaire album ‘Take off Your Pants and Jacket’ uit 2001. Het trio had er duidelijk zin in en probeerde iedereen een blik te gunnen vanop het eerder bescheiden, ronde podium. Onder luid applaus gingen de Amerikanen verder met het korte, maar krachtige “Family Reunion”. Het lied dat in feite een en al vuilbekkerij is, werd voor de gelegenheid ondersteund met een reeks alleszeggende pictogrammen op de led-wand die het decor vormde. Het publiek smulde en kweelde, en het blik hitjes werd verder opengetrokken met o.a. “Man Overboard” en “Reckless Abandon”.
De nieuwe single “Edging” kon uiteraard niet ontbreken op de setlist en werd goed onthaald door een ondertussen dansend Sportpaleis. Het leek wel of de band veiligheidshalve het lied tussen enkele krakers van ‘Enema of the State’ (1999) geplaatst had voor het geval het niet ging aanslaan.
Eén van die krakers was trouwens “Aliens Exist” dat eindigde met de projectie van krantenartikels waarop o.a. foto’s van Tom DeLonge te zien waren en de krantenkop: ‘He was right’. Een leuk geintje want het is algemeen geweten in het milieu dat DeLonge er rotsvast van overtuigd is dat ruimtewezens bestaan.
De eerder bescheiden Barker mocht van zanger Mark Hoppus slechts eenmaal het volk begroeten, maar bewees tijdens de set dat hij nog altijd een stevig potje kan drummen. De arme man had tijdens de set zelfs extra tape nodig om zijn vingers te sparen. Vooral zijn prestatie tijdens het versnelde “Happy Holidays, You Bastard”, dat op zich al een hels tempo heeft, is vermeldenswaardig. Verder hoedje af omdat hij ondanks de apocalyptische temperatuur zijn muts bleef dragen. Barker werd tijdens “Down” dan ook terecht de lucht in gehesen om enkele liederen te trommelen terwijl hij neerkeek op de fans.
De apotheose van de set werd ingezet met een geweldige versie van “I Miss You”, gevolgd door een emotionele Hoppus die “Adam’s Song” inzette nadat hij opbiechtte dat dit lied hem doorheen enkele moeilijke periodes sleurde, waaronder de lymfeklierkanker die hij enkele jaren geleden overwon. Oprechte woorden, die een ware verademing waren na het puberale gewauwel dat we de hele avond al voorgeschoteld kregen als bindteksten. Na “Ghost on the Dance Floo”r, dat eerlijk gezegd wat vroeger op de setlist geplaatst mocht worden, ging het dak eraf met “What’s My Age Again”, “First Date” en “All The Small Things”. Als afsluiter werd “Dammi”t letterlijk en figuurlijk op een euforisch Sportpaleis afgevuurd, zonder twijfel het nummer met het hoogste punkgehalte van de set.
Hoewel Blink 182 vocaal en muzikaal-technisch wel wat steekjes lieten vallen, kon dat eerlijk gezegd niemand deren. Al zeker niet het publiek dat op hun wenken bediend werd qua hits en puberale nostalgie. Een meer dan geslaagd reüniefeestje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5527-blink-182-08-09-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
’t Hof Van Commerce - 25 Y ‘En in Izzegem’ - Een nostalgische West-Vlaamse trip
’t Hof Van Commerce + guests
Nelson Mandelaplein
Kortrijk
2023-09-02 + 03
Een schot in de roos voor deze unieke show van deze W-Vlaamse hiphopcrew (incluis 1 Limburger) ‘t Hof Van Commerce die de 25ste verjaardag van hun debuut ‘En in Izzegem’, hun vroegere thuishaven, vierde. Oldskool hiphop/beats in een West-Vloams dialect en instant classic rhymes, die het fundament vormde van de dialect-hiphop. Werden toegevoegd: enkele greatest hits.
Ze droegen anderhalf uur lang de vaandel van een Guldensporenslag op het Nelson Mandelaplein. Twee avonden goed voor 8500 man, die maar al te graag deze nostalgische trip onderging in entertainment die alle generaties omarmde.
‘ t Hof bracht een vijftal platen uit op het Kinky star label (tja waar is de tijd …), vier tussen 98 en 2005 en een return in 2012 met ‘Stuntman’. ‘t Hof is rond de West-Vlaamse tweevuldigheid Kowlier - Buyse en DJ 4T4, die rond de eeuwwisseling een handvol toffe meezingbare hits hadden, “Dommestik en levrancier” voorop met die binnenkopper
“Berichtje an ol de rappers van hjel België
Goe geprobééért
Zeg ne kjir oe loat’est
‘k è der gin gedag van
Zôt ol achter ntwolvn zyn
‘k è gin arloiz’an
Zyj ze were kwyt musskien
‘t goat u ginne zak an
Domistiek en Leevrancier
Buzza en Cauwelier
Vermakelijk allemaal dus door die ‘West-Vloamse’ (Izegemse) raps van de twee MC’s en de toegankelijke sound/beats/scratches van draaitafelspecialist 4T4.
‘t Hof zat al altijd goed in de lift en met 2x een uitverkocht plein, was het publiek makkelijk te vinden om er even hun W-Vlaams avondje van te maken. Dat taaltje al is op zich vermakelijk, meesterlijk; met deze twee Kowlier - Buyse, die ongelofelijk op elkaar ingespeeld blijven , kreeg dat taaltje nog meer elan en kleur op deze zonovergoten avonden.
Ze pepten het publiek op (“zie t gunner e bike zetten”) , een heupswing, een danspas volgde en de refreinen werden (liederlijk) meegezongen . Leuk allemaal. We kunnen zeggen dat ‘t Hof terug op scherp stond en met scherp schoot! De rapsalvo’s volgden op de lekker in het gehoor liggende klankenwereld van 4T4!
De twee liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart. “In den begunne”, “Izzegem”, “’t Hof van commerce” van het debuut, zetten de toon. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk. En er is ruimte tussenin voor improvisatie, wat de boel nog gezelliger maakt.
“Stuntman” (hoofdrol voor 4T4), “Dikke nekke” , “Wupperbol” van het latere werk moesten niet onderdoen, toen hun debuut in de spotlights stond, tussen “Een investeern in een twad anders”, “Lang leve minzelvn” en “Zonder niet” , die tweede grote hit.
t Hof maakte er een volksfeest van, en dan kon hun “Dommestik en levrancier” niet ontbreken; het ganse plein ging er prat op, ook toen 4T4 even naar voren kwam met z’n “IV”, verder was er “Baes” , “De verefninge” en “Jaloes” die de West-Vlaamse rapsterkte onderstreepte. De hiphopsounds gingen alle kanten op , aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels, groovy.
De spervuur aan raps en die sounds zijn na al die jaren nog steeds bewonderingwaardig! Met een closing final als “Zonder totetrekkerie” , “Niemand grodder” en “Kom mor ip” was het amusement en ambiance troef. Wat een ‘damuseleute’ hadden we hier allemaal.
Naast het solowerk en andere werkjes, uitstapjes is het niet slecht regelmatig stil te staan wat deze drie op Vlaamse bodem hebben verwezenlijkt. Volume ip duust! Fijn avondje nostalgie!
Het publiek werd eerder opgewarmd door Fake records met o.m. een olsan (mag met kleine letter), twee gasten die losweg pijn, schoonheid als geluk, miserie met elkaar breien en Uberdope, Gentse hiphopcrew die ook al een twintig jaar bezig zijn en die twee backing vocals meehadden; lichtvoetig, scherp, gedreven hadden ze het publiek mee om ons met een vuurpijl naar ‘t Hof te schieten …
Organisatie: Busker
Hunter - Klasbakken met veel charisma
Hunter + Witchlords
De Belgische heavymetalband Hunter trok voor de releaseconcert van het nieuwe album ‘Rebel Angels Rise’ naar de Asgaard in Gentbrugge. Met misschien minder volk voor het podium dan toen ze vorige maand op Alcatraz speelden, maar de fans waren met genoeg om er een zweterig feestje van te maken.
Witchlords mocht openen op deze albumreleaseshow. De bands zitten muzikaal bij elkaar in de buurt dus voor het publiek was dit zeker een goede opwarmer. Witchlords verraste ons in 2019 door vanuit het niets het prima album ‘Demons In The Dark’ uit te brengen, met prima klassieke powermetal. Inmiddels zijn we een coronapandemie verder en werkt de band reeds aan nieuw materiaal, maar dat kregen we nog niet te horen.
Live is zanger Kristof de master of ceremonies bij Witchlords. Hij beschikt over een zangtechniek die flink wat bekende Vlaamse metalzangers in de schaduw zet. En de band heeft voorts vooral prima songs. De leukste nummers in de set waren “Blood For The Bloodgod”, “Chaos” en “Demons In The Dark”. Het publiek in de Asgaard wist het allemaal wel te smaken en de vuisten gingen massaal de lucht in tussen de nummers. Dat de bindteksten nu eens in het Engels waren en dan weer in het Nederlands, daar vallen we niet echt over. Deze band moet nog wat groeien inzake de attitude op het podium, en aan de poses en de looks kan nog wat gesleuteld worden. Ondertussen laten we dit getalenteerde viertal in alle rust werken aan dat tweede album en we hebben er nu al alle vertrouwen in dat dat goed komt.
Tomb Kings / The Horde / The Sorcerer’s Spell / Hero’s Fate / Blood For The Bloodgod / Master Of Fear / Green Menace / Chaos / Demons In The Dark
Na hun passage op Alcatraz (als vervanger van Fifth Angel) in Kortrijk en de lovende kritieken die ze daarvoor kregen hebben ze bij Hunter voldoende vertrouwen getankt om op volle kracht door te zetten met de promotie van hun nieuwe album ‘Rebel Angels Rise’.
Zanger David komt op met de hoed die nog verwijst naar het artwork van het vorige album en met twee songs (“Dominion” en “Infiltrator”) van dat vorige album - die zelfs van de nog oudere EP ‘Death Shall Have Dominion” stonden - als openers van de live-set in de Asgaard beginnen we ons af te vragen of we wel op het juiste releaseconcert beland zijn. Het zou toch over dat nieuwe album moeten gaan op zo’n avond? “Dominion” staat in een heropgenomen versie als extraatje op het nieuwe album, dus dat klopt dan toch wel. En als Hunter als derde nummer de nieuwe single “Wicked” inzet, krijgen de fans waarvoor ze gekomen zijn.
Misschien was de start met de oude nummers een strategische keuze. Een releaseconcert brengt toch wat stress met zich mee en als je dan kan terugvallen op nummers die je goed in de vingers hebt, dan brengt dat waarschijnlijk een zekere rust. Tegelijk begeef je je als band met de fans op vertrouwd terrein, want ook de fans moeten nog wennen aan het nieuwe materiaal. Zo bekeken kunnen we enkel bewondering hebben voor het doorzicht dat ze hebben bij Hunter.
Eens de hoed aan de kant gaat, zien we dat zanger David niet enkel vocaal maar ook visueel gelijkenissen vertoont met Rob Halford van Judas Priest. Misschien zijn we wat misleid door het lederen jasje met de kettingen en spikes, de bril, het baardje, de zich terugtrekkende haarlijn, … maar dat zijn elementen die al lang niet meer uitsluitend aan Halford toe te schrijven zijn. Vocaal is David geen Rob Halford, maar met misschien meer ervaring dan techniek laat hij mooie dingen horen.
Alle vijf de bandleden stonden met veel goesting en overtuigingsdrang op het relatief kleine podium van de Asgaard: het publiek in de ogen kijkend, de rand van het podium opzoekend, een paar synchrone moves, duels waarin de gitaristen het wijdbeens tegen elkaar opnemen, …
Het showgehalte is bij Hunter al net zo hoog als de muzikale techniek. De Asgaard is bovendien zo beperkt in oppervlakte dat je ook perfect kan zien wat de drummer doet. Dat is al net zo’n volksmenner als de rest van de band. Bij “Requiem”, de afsluiter van de reguliere set, krult hij na elke slag op de snare zijn drumstok sierlijk langs zijn hoofd en is dan net op tijd om voor de volgende slag. Als je daar op het einde van een kolkende set nog aan denkt, dan ben je goed bezig.
De set was een mix van alle nieuw en wat ouder werk, waarbij “The Knight Of The Black Rose Part 1” (van het debuut) naadloos overliep in”Part 2” (van ‘Rebel Angels Rise’). Volgens David volgt de ontknoping van het verhaal in de lyrics - voor wie drie jaar wil wachten – in “Part 3”. Voor de fans was dit releaseconcert een feestje en je zag dat ook de band stond te genieten op het podium. Zelfs de doorgaans ietwat nors kijkende gitarist Joost stond met een kleine glimlach te genieten. De obligate bisronde bestond uit de oudjes – noem het maar ‘klassiekers’ - “Then Comes The Night” en “Glorious”.
Hunter bewees in de Asgaard dat ze niet enkel een album van internationale allure uit hebben, hun concerten voldoen aan dezelfde hoge standaard.
Dominion / Infiltrator / Wicked / Morior Invictus / Underground / The Forge / Rebel Angels Rise / Suffocate / No Man’s Land / The Knight Of The Black Rose – Part 1 / The Knight Of The Black Rose – Part 2 / Requiem / Then Comes The Night / Glorious
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge (ism Grimm)
King Gizzard & The Lizard Wizard - Een fenomenale rollercoaster
Midden in het festivalseizoen last KGATLW, één van de meest veelzijdige en productieve bands op de aardbol, ook enkele zaalconcerten in. En deze zijn zowaar nog legendarischer dan de festivalsets. Dat de heren zichzelf nooit beu zullen worden is meer dan duidelijk, iedere avond gaan ze resoluut voor een andere setlist en daarbij zijn ze helemaal niet vies van een grondig potje jammen.
Hun live sets zijn doorgaans waanzinnige trips doorheen een tropenbos van genres. Psychrock, trashmetal, hip-hop, jazzfunk, touareg-rock, blues, boogie. You name it, they serve it.
In Lille maken ze een vliegende start. Ze zetten een rollercoaster van jewelste in met de geweldige medley “I’m In Your Mind/Cellophane” (check dat album uit 2014, de fantastische plaat die voor ons de ontdekking was van dit geweldige combo) en vlak daarna “Supercell”, “Converge” en “Witchraft”, een razend trio uit die recentste trashmetal plaat ‘PetroDragonic Apocalypse…’. Het tempo in dat eerste half uur is verschroeiend, de intensiteit is ongeëvenaard, de energie is van een andere planeet.
Het gaspedaal mag even wat losser met “Magenta Mountain”, een elektronisch tussendoortje dat uitmondt in een adembenemende gitaarsolo. Met “The Grim Reaper” wordt de beste retro hiphop naar boven gehaald, en net op het moment dat wij zitten te denken “dit is verdomme even heet en bruisend als de geniale Beastie Boys” breien ze er een stukje “Intergalactic” tussen, briljant. Dan komen de Oosterse gitaartjes uit het rek en worden de brilslangen uit hun manden gerockt met het avontuurlijk “Static Electricity”, het trippende “ONE” en een furieus “Billabong Valley”.
Vervolgens is het jammen geblazen, “Ice V” is een lange jazzfunkrock-jam van het soort dat Prince ook wel eens in zijn livesets durfde bovenhalen, uitdagend, verrassend, muzikaal geniaal en niet bang van een flinke hap spontane improvisatie. Ook “Boogieman Sam” krijgt een uitvoerige beurt, en deze keer zijn het stampende boogie en heerlijke blues die voor de magie zorgen, met een hoofdrol voor een fenomenale mondharmonica.
Moet er nog zand zijn, afsluiter is het grandioos rockende “The Dripping Tap”. Op het gevarieerde album ‘Omnium Gatherum’ is dit de schitterende opener, goed voor 18 minuten van de meest zinderende gitaarrock. Hiermee worden nog eens alle ramen en deuren wagenwijd opengezet. De band raast, jamt, ramt en bruist alsof ze van geen ophouden willen weten.
Pas na 2 uren gaat de stekker eruit. In die tijd heeft King Gizzard alles gewonnen, de heren gaan naar huis met 5 grammy’s, in de categorieën rock, blues, funk, hip-hop en metal.
Pics homepag @Wim Heirbaut (set AB, Brussel in 2019)
Organisatie: Aéronef, Lille
Royal Blood - Een intieme, exclusieve showcase op het nieuwe album ‘Back to the water below’
Als promo van het nieuwe album ‘Back to the Water Below’ (komt uit op 1 september!) , speelden Royal Blood (Mike Kerr en Ben Thatcher) een intieme en exclusieve show voor een 300-tal genodigden in Brussel. Het was StuBru die met de wedstrijd ‘Op de eerste rij’ dit concert organiseerde. Musiczine had een duo-ticket weten te bemachtigen.
Het was een 55 minuten en 11 nummers durende korte maar zeer krachtige, energieke set.
Het duo, die het uitgangbord zijn voor ‘Garagerock’ doen het genre alle eer aan. Ben op drums en Mike die de zang en het gitaarwerk op zich neemt, zijn na 10 jaar zo op mekaar ingespeeld dat ze op geen foutje kunnen worden betrapt. Ze hebben dan ook al meer dan 600 shows op hun naam staan.
Hun motto was rockend krachtvoer zonder al te veel bleek ‘blahblah’ (enkel een 4-tal keer “Thank yo so much”).
De korte set kende geen moment van zwakte. De oudere nummers blijken het nog altijd bijzonder goed doen, “Lights out”, “Little monster” en vooral de afsluiter “Figure it out” blijven rockbommen die je bij de keel grijpen en waarvan al je haar op je lijf gaat rechtstaan. Beresterk.
Ook de drie nieuwe nummers ongeveer, moesten niet onderdoen, live gebracht met assistentie van een pianist blijven ze stevig rockend overeind. Het worden zeker blijvers.
Na deze sessie zijn ze absoluut klaar om hun wereldtournee aan te vatten. Ze bevestigen dat ze bij de besten horen in hun genre, ze behouden de basis van harde rock met hoofdzakelijk drum en gitaarwerk maar een synthesizer of piano erbij is geen vloek.
Een leuke ontmoeting na de show hadden we met de gitarist van RHEA die hun grote voorbeeld kwam bewonderen en volgens hem ook, om wat bij te leren van de Mike.
Setlist : Out of the black , Come on over , Boilermaker , Lights out , Pull me through , Trouble’s coming , Mountains at midnight , Little monster , How did we get so dark? , Shiner in the dark , Figure it out.
Organisatie: VRT (ism StuBru)
Césars Palace - Het ideale vaccin tegen Cerebro Vasculaire Accidenten
De prille twintigers van Césars Palace deden terecht wat ze kunnen en moesten doen: Hun plaats opeisen. An offer you’re not able to refuse. En hoe!
Na de eerste noten was de halsslagader meteen geraakt. Er zal geen veilige plaats meer te speuren vallen. CP pakt met zijn drietjes je bij de strot, laat je niet meer los en walst het publiek professioneel plat met het equivalent van enkele Fukushima’s om dan het overwelmd publiek achter te laten met een heerlijke feedback. Dit mogen meemaken vergt wat energie die dubbel en dik terug krijgt.
Amenra meets Tool meets Godspeed You Black Emperor meets Stake……? Laten we niet raaskallen: Deze non-conformisten zijn niet zo maar in een vakje te stoppen. CP is nu al een heel matuur concept dat vele genres gewoonweg overstijgt. We genieten van een perfecte balans tussen excessief geweld en geniale muzikale aanleg, tussen de brute raw power en een zekere frêleheid.
In “Kinda Nirvana” laat Tijl je meteen zien wat je zowat qua sound kunt toveren uit een SG, geruggensteund door wat we een retestrakke drum (Jannes) en baswerk (Taron) kunnen noemen. Ondergetekende krijgt met “Nightshop” een meer dan explosieve ode aan zijn witte wijn verslaving. Een pauze (nou ja) wordt ons gegund met “Stalindgrad”. Hier zie je een magistrale intro die eigenlijke subtiel opgelaagd wordt tot alweer een climax. Pure gecontroleerde gestructureerde chaos.
Heb ik dan als doorgaans niet zo milde recensent echt geen vleugje kritiek? Nee. Chockri ’s aller landen, verenigt u en boek Césars Palace.
Playlist: Kinda Nirvana, Kick, P.I.D., Kimala Shift, Stalingdgrad, Backwards Overbinder, Brainwash, Go Fund Me, FreeFucker
JH Jakkedoe, Desselgem
Forbidden is terug en maakt meteen indruk
De Amerikaanse thrashmetalband Forbidden groeide eind jaren ’80 van vorige eeuw mee met de andere, vandaag nog bekendere Bay Area-thrashmetalbands. Forbidden houdt van de Lage Landen. Hun eerste Europese concert was in 1989 op Dynamo Open Air in Nederland. Door verschillende wissels in de band was er een eerste pauze als band in 1997. In 2008 nam Forbidden een nieuwe start en speelden ze op Graspop. Dat tweede leven duurde tot 2012. Omdat zanger en stichtend bandlid Russ Anderson kampte met stem- en alcoholproblemen leek Forbidden sindsdien voor eeuwig in de koelkast te zitten. En dit jaar staan ze er plots terug. En maken ze meteen indruk
De kiem voor deze derde versie van Forbidden werd vorig jaar gelegd. Toen stond Craig Locicero – één van de oprichters van Forbidden - met de gelegenheidsband Bay Area Interthrashionals op Dynamo. Norman Skinner kwam onverwacht de gelegenheidsband op die show versterken en blaast Locicero van zijn sokken. Later doet Skinner dat nog eens als hij met Warbringer de Forbidden-klassieker “Chalice Of Blood” brengt. Locicero kan met deze zanger zowat de volledige band (in zijn laatste vorm) motiveren om te herbeginnen. Enkel nog een drummer ontbreekt. Forbidden heeft altijd uitzonderlijk goede drummers gehad. Deze keer wordt het Chris Kontos, bekend van Machine Head, Exodus, Testament, Death Angel, ….
In die nieuwe samenstelling speelde Forbidden al één concert in de Verenigde Staten. Speciaal voor Alcatraz Open Air stapt de Amerikaanse band deze zomer op het vliegtuig naar ons land. Alctraz was in 2011 – toen nog in Deinze – één van de laatste Europese concerten voor Forbidden.
Op 9 augustus maakte de band de cirkel rond met het eerste Europese concert met de herboren Forbidden opnieuw in Deinze. Deze keer niet in de Brielpoort, wel in de veel kleinere Elpee, voor een pre-party/opwarmronde voor hun show op Alcatraz een paar dagen later. Uiteraard was deze clubshow meteen uitverkocht.
De zenuwen stonden gespannen bij de band en hun entourage. Er hing dan ook heel wat van af. Als dit ene Europese festivalconcert een schot in de roos is, kan de hele Forbidden-trein opnieuw op de rails gezet worden.
Nog meer gespannen zenuwen waren er bij de lokale band Scarificator. Misschien niet zozeer omdat ze mogen openen voor hun helden, maar misschien vooral omdat ze – door een ellenlange soundcheck van de Amerikanen – zelf nauwelijks een kwartier krijgen om op te stellen en te soundchecken. Ze laten dat evenwel niet aan hun hart komen en gaan er volledig voor.
Scarificator is een relatief jonge band uit Gent (uit de Bronx van Ledeberg) die thrash mengt met death. Om het met de woorden van Kat van de Elpee te zeggen: ze zijn jong, wild en goed. En ook belangrijk: ze slaan geen stappen over. In 2020 brachten ze hun demo met drie tracks uit (die daarna heruitgebracht werd door Screaming Skull Records) en ze speelden een paar band battles en heel wat supports voor lokale en internationale bands. Hun debuutalbum is klaar. Het moet enkel nog opgenomen worden en dan volgend jaar mogen we dat met z’n allen beluisteren.
In de Elpee speelde Scarificator alle nummers van de demo en dan de nieuwe nummers van het album (één nummer had zelfs nog gewoon de werktitel ‘Nee’, maar toch krijgt hij van mij een dikke ‘Ja’).
Scarificator stond met veel enthousiasme en vertrouwen op het podium van de Elpee. Zanger Wietse is heel podiumvast, maar de tijger met de coolste poses en moves is toch bassist Wouter. Gitarist Emile-Arthur heeft het voordeel dat hij in nog wat andere bands speelt of gespeeld heeft. Ondanks hun relatief jonge leeftijd en de weinige jaren op de teller als band straalt Scarificator live vooral maturiteit uit. Ze spelen strak en snel, met een mooi evenwicht tussen agressie en melodie. Als ik een top 3 moet maken van hun set in de Elpee, dan zet ik “Tantalising Purgatory” op 1 met “Anthropocene” en “State Of Paralysation” op twee en drie.
Het Forbidden-publiek sloot dit Gentse vijftal meteen in de armen met enthousiast applaus en vuisten die spontaan de lucht ingingen. Dit is toch wel een band om in de gaten te houden.
Forbidden had zoveel roadies, tourmanagers, technici en vriendinnen mee dat die niet allemaal in de backstage van de Elpee pasten. Dus werd de nabijgelegen platenwinkel (Coffee, Beer & Vinyl) van Steven opgevorderd. Ook paste niet al het materiaal van de Amerikaanse band op het podium. Ondanks die logistieke hindernissen was bij de Forbidden-familie heel gefocust. Het vervangen van de zanger van een band is altijd een risico. Zelfs als die heel goed is, moet die nog altijd het vertrouwen krijgen van de fans.
In de Elpee stond een kritisch publiek – met hun oude Forbidden-shirts – die er geen moeite mee zouden hebben om zich om te draaien en de deur uit te lopen als ze het niet goed vonden. Dat was gelukkig niet nodig. Skinner is een getalenteerde zanger die prima past in het Forbidden-verhaal. Hij heeft een iets andere klankkleur, bereik en volume dan Anderson en op een podium etaleert hij een andere persoonlijkheid, maar hij past perfect in het plaatje.
Het is natuurlijk een goede strategische zet van Forbidden om de Reborn-versie van de band aan het publiek te introduceren met uitsluitend oude nummers. De set in de Elpee hangt op aan het album ‘Forbidden Evil’ dat dit jaar 35 jaar oud is, aangevuld met de klassiekers “Twisted Into Form” en het aan Anderson opgedragen “Step By Step”. Nog een slimme zet: Skinner stapt het podium op met een T-shirt aan van de Belgische thrashmetalband Sanity’s Rage. En dat shirt zat blijkbaar al in zijn reiskoffer bij het vertrek in de Verenigde Staten. Dan scoor je wel bij het publiek in Vlaanderen.
Van bij het eerste nummer – “Follow Me” – is het publiek in de Elpee helemaal mee met Forbidden. Het helpt dat Skinner zich dankbaar en bescheiden opstelt en niet zo arrogant als we van veel Amerikaanse frontmannen in de metal gewoon zijn. Hij geniet er gewoon zichtbaar van dat hij nu mag zingen bij de band waar hij als tiener naar op keek en ook nog eens meekan op tournee.
De oudgedienden van Forbidden (Camacho, Locicero en Smyth) stonden in Deinze te shredden alsof de band nooit gestopt was: foutloos, retestrak, gretig, vaak de rand van het podium opzoekend, veel oogcontact met het publiek, vuistjes uitdelen, … en dan nog tijd hebben om gekke bekken te trekken. De nieuwe drummer Kontos deed zijn job meer dan degelijk.
In de bindteksten zijn Locicero en Skinner vol eerbied voor het Belgische publiek, gewoon al omdat ze daar meteen bij de nieuwe start de kans krijgen om op Alcatraz hun ding te doen. Het publiek gaat in Deinze meteen los, brult mee, zet het op een headbangen en de vuisten en hoorns gaan massaal de lucht in. De energie van het publiek wordt op het podium omgezet in nog meer energie en adrenaline bij de band.
Als de laatste noten van “Chalice Of Blood” uitsterven (de band heeft nog niet de tijd gehad om een bisronde in te studeren) beseft iedereen dat de heropstanding van Forbidden een feit is.
Een verrijzenis met Bijbelse proporties. Van Forbidden hebben we het laatste nog niet gezien.
Organisatie: Elpee, Deinze
Rammstein - Een verschroeiende déjà-vu
Vorig jaar in Oostende had Rammstein groot nieuws te verkondigen. De Duitsers beslisten namelijk om door het overweldigende succes in 2023 een vervolg te breien aan hun Europe Stadium Tour, en ze voegden al snel de daad bij het woord. De plaats van afspraak was deze keer niet de Koningin der Badsteden, maar het Koning Boudewijnstadion in Brussel. Drie avonden op een rij (3, 4 en 5 augustus) zou het Brusselse kwik in de late avond naar gevaarlijke hoogtes stijgen door de boel letterlijk en figuurlijk in vuur en vlam te zetten.
De huidige tournee kan gezien worden als het verlengde van de vorige. Voor fans die er toen bij waren, was er op het eerste zicht dan ook niet veel nieuws onder de Sonne: eenzelfde imposant podium en voorprogramma, en een setlist die grotendeels een gelijkaardige opbouw kende. Het grote verschil nu waren natuurlijk de beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag aan het adres van zanger Till Lindemann, en recent ook toetsenist Christian ‘Flake’ Lorenz. In het begin van de huidige tournee werden dan ook snel wat aanpassingen gedaan om het blazoen op te poetsen en de seksuele provocaties tot een minimum te herleiden. Zo werd o.a. ‘row zero’ (lees: een viprij vooraan voor dames die achteraf uitgenodigd werden op de afterparty) afgeschaft, verdween “Pussy” en “Dicke Titten” van de setlist en werd het reuzepiemelkanon ook niet meer van stal gehaald.
Wij waren erbij op 4 augustus voor een optreden dat ondanks de bovengenoemde controverse niet teleurstelde en de fans waar voor hun geld gaf.
Zoals vorig jaar mochten de Franse dames van Duo Abélard het publiek opwarmen met enkele pianoversies van Rammsteinliederen. Hoewel de bewerkingen (opnieuw) best te pruimen waren en men het optreden kon beschouwen als een rustige opbouw naar de set van de Duitsers, gingen velen waarschijnlijk geen ‘nein’ gezegd hebben tegen een ander voorprogramma met meer naam en ballen. Duo Abélard bracht voornamelijk muziekbehang van nummers die we al de ganse middag door de speakers konden horen. Voor fans die toch veel geld neertelden om hun idolen te zien, lijkt een degelijke opwarmer ons wel een mooie geste.
Toch gunnen we de pianistes een plaatsje op de tourbus, want hun muzikale begeleiding bij “Engel” op het kleinere B-podium zorgde ook nu weer voor een bescheiden kippenvelmomentje.
Omstreeks 20.30 u. daalde Till Lindemann dan deus/diabolus ex machina-gewijs (schrap wat niet past) neder op het podium terwijl opener “Rammlied” ingezet werd. Terwijl hij de eerste noten zong, kwam er uit zijn mond een fel licht. Het was niet geheel duidelijk of dit effectief een lichtje was, of dan toch zijn vurige tong. De dag van vandaag zou een mens beginnen twijfelen. Hoe dan ook, dit nummer was een veel betere opener dan vorig jaar. Toen kreeg Oostende “Armee der Tristen” voorgeschoteld, een voor velen toen onbekend nummer uit de laatste worp ‘Zeit’ (2022). Bij “Rammlied” echter, dat ondertussen alweer dateert van 2009, was de blijk van herkenning groot en werd onmiddellijk het vuur aan de lont gestoken van een set die zowel letterlijk als figuurlijk de boel georkestreerd in de fik stak.
De set bestond verder uit quasi dezelfde muzikale als visuele bouwstenen als vorige jaren. Variatie kregen we vooral in de eerste 45 minuten, waarbij o.a. “Bestrafe mic”h een aangename nieuwkomer op de setlist was. Niet enkel is dit een dijk van een plaat die menig hoofd slaafs deed meeknikken op het ritme, ook deed het de lachspieren een eerste maal in werking treden toen de klungelige toetsenist Flake Lindemann probeerde een portie billenkoek te geven met een naar Rammsteinse normen eerder kleine zweep. Lindemanns wraak was zoet, toen hij de arme man later tijdens “Mein teil” meermaals probeerde te koken in een grote ketel met een arsenaal aan vlammenwerpers waar zelfs Poetin begint van te kwijlen. Een stukje theater dat een beetje fan trouwens al meermaals gezien heeft, maar toch niet verveelt.
Vanaf “Zeit”, nummer negen op de lijst, kregen we dezelfde setlist voorgeschoteld als vorig jaar. Enkel “Pussy” werd zoals eerder vermeld wel vervangen door het brave “Ohne dich”. Toch hadden we niet het gevoel dat we naar de zoveelste herhaling van F.C. De Kampioenen aan het kijken waren, want dergelijk muzikaal en visueel spektakel krijgen we toch niet vaak te zien en te horen. Ondanks enkele smakeloze toetsen, zoals de uitgemolken “Deutschland” remix van een tot dj ontpopte gitarist Richard Z. Kruspe, smulden we van dit optreden. Vooral het gelijknamige lied “Rammstein”, waarbij Lindemann vurige tentakels uit zijn rug schoot, blijft op ons netvlies gebrand.
Rammstein bracht ons opnieuw een gesamtkunstwerk dat niet teleurstelde. Ondanks het grote showelement en de tonnen brandstof die de lucht ingespoten werden, was het toch opnieuw de energie en muzikale kunde die dit optreden memorabel maakten. En Lindemann? Die kweelde alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Enkel tijdens “Ich will” bleef hij het publiek 5 seconden indringend aankijken na de zin: “Wir wollen, dass ihr uns vertraut.” Als reactie kreeg hij luid applaus dat echter niet unisono klonk… Ik sluit af met de woorden: “Wir hoffen, dass unser Vertrauen nicht beschädigt wird. Bis bald?”
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5349-rammstein-04-08-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Greenhouse Talent
Iron Maiden - The Future Past tour - Doe maar verder!
Iron Maiden - De heavy metal band die wereldwijde successen kent begon eind mei in Slovenië met hun nieuwe tour genaamd ‘The Future Past’. Een mix van nummers uit het ‘Somewhere in Time’ album en hun laatste studio album ‘Senjutsu’, dus de fans konden beginnen gokken welke nummers ze uit hun hoed gingen toveren van beide albums. Musiczine was present tijdens de show in Amsterdam, meer bepaald in de Ziggo Dome dewelke volledig uitverkocht was en er dus 17.000 fans los konden gaan samen met deze NWOBHM mastodonten!
Aftrappen deden we - zoals iedere Maiden fan ondertussen wel weet - met ‘Doctor Doctor’ van UFO, gevolgd door een tussenintro van ‘Blade Runner’ (band: Vangelis). De zaal werd nog éénmaal donker en toen knalden de tonen van meezinger ‘Caught Somewhere in Time’ uit de boxen.
Op de videoschermen stond enerzijds futuristische Eddie klaar, waar op het andere videoscherm Eddie de samoerai werd getoond, en toen zorgden de eerste riffs al voor het nodige kippenvel!
Frontman Bruce Dickinson had een zwarte zonnebril gedurende de eerste 3 nummers op zijn snoet, en het was direct duidelijk dat hij nog in topvorm is! Wat een man, wat een stem…dit ging een super avond worden. Iedereen kon logischerwijze meebrullen met de teksten, dus was het een totaal uitzinnig publiek rondom mij. En dan kwam verrassing één van de avond al de revue passeren: ‘Stranger in a Strange land’. De hoge tonen gingen moeiteloos door de microfoon wat toch wel opmerkelijk was!
‘The Writing on the Wall’ werd aangekondigd via een kort intermezzo en toen kwamen de motorrijders uit de clip voorbij op het grote videoscherm. De aanwezigen begonnen mee te klappen op het ritme waarbij de harmonie tussen de gitaristen en bassist Steve Harris duidelijk zichtbaar was. ‘Days of Future Past’ en ‘The Time Machine’ volgden, maar worden helaas niet door iedereen geapprecieerd…gelukkig kan ik wel de melodie en vakmanschap in beide nummers erkennen en stak ik vol vreugde mijn vuisten in de lucht! In het eerste nummer was het uptempo moment van de gitaren een surplus, terwijl het tweede nummer ingeleid werd met een verwijzing naar de Delorean van de films ‘Back tot he Future’. Na enige seconden stilte werden volgende woorden gesproken: “We Want Information…Information…”
Jawel, ‘The Prisoner’ (waarbij een schaakbord werd geprojecteerd – verwijzend naar de Britse TV-serie waarop dit nummer gebaseerd is) klonk verfrissend, helaas waren toch enkele haperingen te bespeuren bij de frontman, gelukkig had hij 17.000 man voor zich de deze tekst blindelings konden meebrullen… ‘Death of the Celts’ kwam als volgende aan de beurt met het rustige openingsmoment – en in feite gans het nummer ontbreekt wat snelheid - met aansluitend de klassieker ‘Can I Play With Madness’ die het publiek weer met euforie vulde. Zalig om een volle zaal te zien meebrullen met dit hitje! Eddie had er genoeg van en kwam ten tonele bij ‘Heaven Can Wait’ waarbij hij het gevecht aanging met de zanger, elk gewapend met een eigen geweer waarbij vuurwerk naar elkaar werd geschoten. Uiteraard is Eddie onsterfelijk en was hij de winnaar door Bruce zijn machinegeweer aan flarden te schieten. Een show van Iron Maiden waarbij Eddie niet op de voorgrond komt, dat zal nooit gebeuren.
Maar wat Dave Murray, Steve Harris, Adrian Smith en Janick Gers in dit nummer uit hun instrument toveren blijft toch onbeschrijfelijk! De gevechten tussen de diverse solo’s blijven een genot om te aanhoren en als dit dan nog op deze voortreffelijke wijze tijdens een live show kan gebracht worden, dan moeten we weer beamen dat dit waarschijnlijk wel de beste band in de heavy metal scéne is en zal blijven.
En toen was het tijd voor verrassing twee! Een nummer die nog nooit voor live publiek werd gespeeld en dus als primeur aan de man werd gebracht. ‘Alexander The Great’ is een verwijzing naar de Macedonische koning van 365 tot 323 voor Christus en enkele van zijn gebeurtenissen worden vertolkt in dit nummer. Gans de zaal werd meegenomen op sleeptouw, iedere aanwezige was getuige van een ongekend moment die later nog velen op het netvlies zal gebrand blijven, en met tranen in de ogen zal terugdenken aan dit moment! Opnieuw waren de gitaarsolo’s de blikvangers tijdens dit nummer! De luchtdrummers ontsproten van links naar rechts en van voor naar achter, nog nooit zo’n sfeer in een overdekte zaal gezien. De veroveringstocht van Alexander werd tot in de details nauwgezet gespeeld en ik ben blij dat ik dit heb mogen ervaren.
Met ‘Fear of the Dark’ werd teruggekeerd naar het gelijknamige album en de vele oeuh’s & aaah’s weerklonken uit de zaal. Als je spreekt over het toppunt van mee kwelen met de band, dan kan je dit nummer niet achterwege laten. Er werd vrolijk geheadbangd, mensen speelden luchtgitaar schouder aan schouder en de bandleden zagen dat ze bezig waren aan een sterke show.
Het lijflied van de band - ‘Iron Maiden’ getiteld uiteraard – zette het eindpleidooi in van dit optreden en kon Bruce niet anders dan luidkeels roepen: “Scream for me Amsterdam” en begon Janick Gers een afscheidsdansje te placeren. Samurai Eddie werd achter drummer Nicko McBrain opgeblazen tot een grote gedaante en op het podium ging hij – in de vorm van een levensgrote pop - het gevecht aan met het publiek. Afsluiten deden ze met ‘Hell on Earth’ waarbij iedereen prompt meedeed met het handenzwaaien, klassieker ‘The Trooper’ met Steve Harris die tijdens het spelen duchtig meezong met dit straf nummer, en topnummer ‘Wasted Years’ die nogmaals aantoonde dat Iron Maiden staat voor melodie, gitaarvirtuozen, topzang, vreugde, ervaring en métier! Tijdens de tonen van ‘Always Look on the Bright Side of Life’ werd een passend applaus gegeven voor dit super optreden. De nacht was nog jong en iedere café had zijn Iron Maiden setlist klaargezet om het volk verder te entertainen in de omgeving van de Johan Cruyff arena. Jaja, Iron Maiden is coming to get all of you! Uitmuntend!
Aan energie en uitstraling zou je niet zeggen dat deze mannen al van leeftijd zijn, want ze zijn klaarblijkelijk nog heel levendig op het podium en stralen overduidelijk spelplezier uit. Het beste moment van dit optreden zal ongetwijfeld de woorden van Bruce zijn: “We’re coming back”, dus een einde voor deze topband zit er gelukkig nog niet in. Doe maar verder waar jullie zo goed in zijn. Respect!
Organisatie: Live Nation
Billy F Gibbons - Zompige bluesrock zoals alleen ZZ TOP dat kan
Dusty Hill mag dan al sinds 2021 onder de Texaanse graszoden liggen, met ZZ TOP lijkt het nog lang niet gedaan. Om de haverklap staat de naam ZZ TOP nog ergens op een festivalaffiche, en ook als Billy Gibbons onder zijn eigen naam speelt, zoals hier in het Koninklijk Circus, is die typische rauwe en zompige bluesrocksound alom aanwezig.
Billy Gibbons kon op die manier wel een handvol songs uit zijn overigens voortreffelijke solo-albums in de setlist binnenloodsen, en dat zorgde ervoor dat de set niet zo voorspelbaar was als alle voormalige ZZ TOP concerten die wij mochten meemaken. Het bracht enige frisheid en spontaniteit in het geheel en dat konden wij best wel smaken.
Qua sound lagen die songs nu ook weer niet zo ver van de vertrouwde ZZ Top sound, dingen als “More,more,more” en “Missin’ Your Kissin” waren gewoon terug heerlijke no-nonsens rockers met een bluesy ondertoon.
Natuurlijk vormden de ZZ TOP klassiekers de hoofdmoot van de live set, en ook de outfit, de moves, de onvermijdelijke zonnebril en de gitaarlicks waren vintage ZZ TOP, we hadden dan ook niets anders verwacht.
Onmisbare tracks als “Gimme Al Your Lovin’”, “She Got Me Under Pressure”, “Sharp Dressed Man” en de ultieme afsluiter “La Grange” zorgden uiteraard voor het grootste herkenningsapplaus, maar wij hebben toch het meest genoten van de intieme bluesparel “Blue Jean Blues”, de vette bluesrocker “Brown Sugar” en de gemene boogiestampers “Tube Snake Boogie” en “Thunderbird”.
Onze all time ZZ Top favorieten zeg maar, songs die hier bovendien in hun meest rauwe vorm gebracht werden, stuk voor stuk tracks waarbij het gitaargenie in Gibbons tot uiting kwam, los uit de pols, bluesy as fuck, en steeds geniaal. De sublieme Hendrix cover “Foxy Lady” paste dan ook helemaal in het plaatje.
74 knobbels heeft Gibbons al op de teller staan, maar de schwung zat er volop nog in en de grauwe Texas-grom bleek onaangetast. Bij Billy Gibbons zit de baard niet in de keel, maar de keel in de baard.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Billy F Gibbons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5116-billy-f-gibbons-08-07-2023.html
Organisatie: Gracia Live
Briqueville - Vier ruiters van de Apocalyps
Briqueville - Great gigs in the Park - We hebben de band al een handvol keer live gezien, en het is en blijft een confrontatie met de donkere kant van jezelf. Een optreden van B R I Q U E V I L L E leest dan ook als een spannend verhaal, vol verrassende wendingen, eindigend op een climax, die je compleet van de sokken blaast. Je blijft verweesd achter met de demonen die je strak in de ogen kijken. Dit zijn ‘De vier ruiters van de Apocalyps’!
Takh (****) bestaat uit muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen; met twee drums en soms meerstemmige zang, zorgt Takh voor een totaalbeleving. De band dompelt je onder in een sombere, weemoedige sfeer. De bedwelmende riffs en de gevarieerde, verbluffende drum salvo's vormen een rode draad. Materiaal voor de donkere ziel. Ook de emotioneel beladen zang doet ons huiveren. In de donkere scene wist deze band zich alvast al te profileren.
B R I Q U E V I L L E - ze stonden al eens geprogrammeerd in de Casino, Sint-Niklaas, zie ons verslag in 2021, https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/83857-briqueville-de-ultieme-hoogmis-voor-duistere-zielen.html
Deze keer stond B R I Q U E V I L L E (*****) in een goed volgelopen 'Casino Park', waar ze bij het vallen van de duisternis zorgden voor apocalyptische taferelen. De band maakt er naar goede gewoonte geen woorden aan vuil. Een uur lang donkere putjes open gooien, vol verrassende wendingen; het klinkt oorverdovend, dreigend als ingetogen, bedwelmend, hypnotiserend, met subtiele emotievolle vocals. We worden letterlijk meegezogen in een donkere wereld. Een totaalbeleven van een comfortabel duister welbehagen en angstgevoel.
In tegenstelling tot vorige passages maakt B R I Q U E V I L L E, buiten de verbluffende spots met kleurenpracht, niet echt gebruik van extra visuele effecten. Die mag je zelf invullen. Het bijzondere is dat de beeldvorming en de fantasie telkens verschilt van persoon tot persoon. Eens binnen in die aparte huiveringwekkende en sprookjesachtige wereld van B R I Q U E V I L L E zijn er unieke kantjes om de band te leren ontdekken.
B R I Q U E V I L L E eindigt hun set met een oorverdovende climax, waarbij de instrumentatie en de vocals tot het oneindige worden open getrokken. De sound boort door de ziel heen. Je wordt buiten de realiteit gedropt om dan op zinderende wijze terug in de dagdagelijkse wereld terecht te komen. Wat een confrontatie.
Geen bis, maar dat zijn we naderhand gewoon van dit combo. Wel een indrukwekkende, fantastische magische trip.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Briqueville
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5055-briqueville-30-06-2023.html
Takh
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5056-takh-30-06-2023.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv Great Gigs in The Park)
Nederlands 
Français 
