God Is An Astronaut - Lawaaimachines Barrens, Kokomo, en … God Is An Astronaut - Postrock is life!
De Italiaanse instrumentenbouwer Luigi Russolo publiceerde in 1913 het futuristisch manifest ‘L’arti dei rumori’, over intonarumori, zogenaamde lawaaimachines. Hij was de eerste die het intense gevoel beschreef bij het horen van een ‘wall of sound’.
Bijna 110 jaar later genoten honderden postrockliefhebbers in de Gentse Vooruit op quasi dezelfde wijze van een formidabele vier uur durende klankmuur. Vier uur lang gitaarlawaai zonder zang? Voor sommigen is het een kwelling van jewelste, voor anderen (waaronder ikzelf) een zegen. Met God Is An Astronaut slaagde het Zottegemse dunk!festival erin om hun allereerste internationale headliner terug naar België te halen. Het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens vergezellen de gezellige Ieren.
Barrens mocht de spits afbijten. Zelf omschrijft het trio uit Gothenburg (met twee leden van Scraps of Tape) hun muziek als ‘verdwaald zijn in de duisternis, maar er toch troost vinden’. Zoekend in de duisternis worden we overweldigd door beenharde postrock met hier en daar elektronische invloeden. Nummers als “Atomos” en “Oracle Bones” kennen een zeer zorgvuldige opbouw, iets wat de rode draad doorheen de avond zou vormen. “The Passing” en afsluiter “Arc Eye” hebben dan weer die kenmerkende bewogen soundscapes, intense arrangementen en beklijvende melodieën die ook op hun langspeler ‘Penumbra’ te vinden zijn. Van een pittige start gesproken.
Met hun nieuwe album ‘Totem Youth’ onder de arm (uitgebracht op dunk!records) overdondert Kokomo ons. Opener “Sterben am Fluss” is eveneens de opener van hun laatste plaat en brengt een mix van donkere, intense riffs. “Kaputt Finker” vanop hun self-titled album is een leuke opvolger, maar vooral “Kill the Captain, Feed the Fishes” vanop ‘Monochrome Noise Love’ komt binnen. De drummer van de groep verdient hierbij een speciale vermelding. Hij draagt de songs en brengt ze tot een hemelse climax. Hij bepaalt alles. Van ritme tot dynamiek, over dreiging tot rust.
Dit is geen dertien-in-een-dozijn bandje, dit is postrock van de bovenste plank. Af en toe horen we duidelijk grootmeesters zoals Explosions in the Sky als inspiratiebron, dat kan tellen. En dat wordt gesmaakt. Met een zwaar Duits accent drukt de frontman nadrukkelijk zijn dankbaarheid uit en kondigt hij het laatste nummer aan. Helaas krijgen we geen songs vanop hun - in mijn ogen - beste worp ‘If Wolves’, maar de plotse overgangen van “Der Vogelmann” schudden iedereen wel goed door elkaar, en geven ons enorm zin om hun laatste nog eens te draaien!
Iets na half elf is het dan de beurt aan God Is An Astronaut. Met twee decennia tours en negen albums op de teller heeft God Is An Astronaut ondertussen een trouwe fanbase opgebouwd, en die laten zich horen wanneer de mannen met hun ongewassen lange haren het podium bestijgen. Door te starten met de opener van hun nieuwste plaat passen hetzelfde trucje door als Kokomo. “Adrift” brengt een frisse afwisseling van gitaar en piano, en dat werkt verademend. Het publiek verwelkomt enthousiast nieuwe nummers zoals “Specters” en “In Flux”, en geniet ook van classics zoals “Mortal Coil” en “Sceance Room” vanop Epitaph, en “Suicide by Star” vanop All is Violent, All is Bright.
Sommige nummers gaan echt alle kanten op, maar net wanneer je de draad dreigt te verliezen, komt alles netjes samen en valt het ‘in zijn plooi’. Atmosferische artiesten zijn het, de astronauten uit Wicklow. Huns set kent vele hoogtes, bijzonder weinig laagtes, en veel meer variatie dan verwacht. Één van de songs dragen ze op aan een overleden neef en tegelijk aan Mika, een fan die trots zijn allereerste tattoo toont… van God is An Astronaut, natuurlijk. Het spelplezier druipt ervan af, dit lied is duidelijk van emotionele waarde. Live met de lichtshow erbij komt dit allemaal nog dat tikkeltje beter over dan op cd.
God Is An Astronaut bewijst hier echt waarom ze hun plekje verdienen tussen de toppers onder de lawaaimachines. Hun grootste hit “All Is Violent, All Is Bright” vormt ongetwijfeld het hoogtepunt van een geweldige avond. Synths en heerlijk getjangel op de gitaar, de bas die zachtjes stuurt richting hogere sferen. En weg zijn ze, de ruimte in! Of je nu gelooft in een schepper als hogere macht of niet, of je nu gelooft in de maanlanding of niet, iedereen gelooft dat deze heren vanavond de perfecte symbiose brachten van wat religie en wetenschap te bieden hebben.
Een houvast, een alomvattend denkkader, een leidraad doorheen het leven. Voor mij is het alvast duidelijk: postrock is life!
Organisatie: Dunk!festival ism Vooruit, Gent
RAMKOT - Rammen doen ze als de beste!
Zelden zo thuisgekomen als woensdagavond … Met piepende oren, maar met een ongelofelijke smile van oor tot oor. We hebben naar een uitgesteld concert (oorspronkelijk gepland in december 2021) van het Belgische RAMKOT in de Vooruit geweest en het was verdomd ‘Supergoed’. Wat dat drietal uit hun muzikale hoed tovert, is nog maar zelden gezien. En zeker in het zware metalengenre.
Als één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2021 verwacht je natuurlijk wat. En het was er boenk op!! De broers Tim (gitaar) en Tom (drums) Leyman doen het samen met basgitarist Hannes Cuyvers.
Deze man konden we in november nog aan het werk zien in de AB als gitarist bij Rhea trouwens. Maar in tegenstelling dat hij bij deze groep een ingetogen, teruggetrokken rol heeft, neemt hij bij RAMKOT het voortouw. Zijn basgitaar doet de Vooruit en ons daveren; de haren op ons lijf trilden.
Hij vuurt het publiek constant schreeuwend aan. En de zang neemt hij uitstekend op, samen met Tim.
Maar ook de broers laten zich zien en horen. Tim als zanger maar ook als volwaardig metal-gitarist. Geen noot of akkoord is hem vreemd. Hij speelt met de elektrische gitaar alsof hij er mee geboren is. En grote broer Tom ranselt de drums alsof het zijn tweede natuur is. Met zijn lange kuif en brede glimlach is hij een ontspannende factor in het harde, strakke spel van RAMKOT.
Een uur lang geselden ze onze trommelvliezen met bonkende bassen , huilende gitaren en knallende drums. En dit allemaal verpakt in goed afgelijnde nummers. Dit is zo veel beter dan de vroegere muzikale chaos van het ter ziel gegaan Raketkanon. Halverwege hun set hervormden ze zelfs “Bangerang” van Skrylex. Man,man,man, wat was dat genieten.
Met zulk een sfeer kon het crowdsurfen niet uitblijven. En het was Hannes die het moshpitten in gang schreeuwde. Zowat de hele Vooruit deed hier aan mee. Wat een knallend , rammend feestje.
Na drie kwartier waren ze blijkbaar moe, maar dat pikte het publiek niet. “We want more” schreeuwde de zaal en het duurde natuurlijk niet lang of het trio keerde terug om af te ronden met kopstootnummers “Red” en “Am I alright now”. We werden voor de laatste maal om medewerking gevraagd en dat kreeg de groep ook. Ze gaven zelfs zoveel energie dat ze die voor de volle 100% terugkregen.
Wat een professionele powergroep. We zijn er trots op! Alle coronastof en dito spinnenwebben zijn nu wel weggeblazen uit de Vooruit door dit Gentse Trio.
Setlist : Fever, Eye to eye, King of the Harmless, Valium, Dancing in a dream, Exactly what you wanted, Fire on, Tied up, Bangarang, Stevie, Broken thighs, Go see / /Red, Am I alright now
Vooraf kregen we DVKES te zien. Finalisten Nieuwe lichting 2020 en halve finalisten Rock Rally 2013!
Ook geen sukkelaars dus! En inderdaad. Met hun aanstekelijke indiepop konden ze ons bekoren. Het zestal (3 muzikanten en 3 achtergrondzangeressen) bracht frisse rock en new-wave doorspekt met elektrische gitaar en een zeer aanwezige drum. De backing vocals maakten hun songs tot aangename luisterstukken. De welbespraakte West-Vlaamse frontman Joos Houwen is een lust voor oog en oor. Hij houdt zijn vijftal perfect in het gareel. Doe zo verder!
Organisatie: Vooruit, Gent
Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre
De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.
Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.
Clannad als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.
Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor.
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.
Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine. En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.
50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
Mooneye - Gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed
Michiel Libberecht won in 2019 met Mooneye De Nieuwe Lichting en pent sindsdien maar meesterlijke nummers. De West-Vlaamse getalenteerde singer-songwriter heeft het gewoon in zich om songs te schrijven over de liefde op intens doorleefde wijze; je herkent jezelf in zijn verhalen. Songs als “Black River”, “Bright Lights”, “Fix The Heater” en de nieuwe single “Big Enough”, zijn dromerig en uiterst gevoelig. Het debuut 'Big Enough' onderstreept die muzikale gedachte. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band kwam deze plaat - eindelijk - voorstellen in een goed vol gelopen Casino, Sint-Niklaas.
Ondanks de tristesse van zijn verhaal, weet Pauwel (*****) je muzikaal te omarmen met zijn materiaal. Pauwel kwam in Sint-Niklaas naast een thuismatch ook zijn plaat 'Dear' voorstellen. Hij doet dat solo, enkel en alleen, op een stoel met z’n akoestische gitaar en zijn intieme, warme vocals. Het publiek werd stil van deze pakkende songs .Hij brengt gezapige bindteksten, uit het leven gegrepen anekdotes die een zekere zelfrelativering en humor uitstralen. Muziek met lichtpuntjes dus.
Pauwel speelt een intimistische, integere, aangrijpende, weemoedige set. Hij pakt z’n publiek moeiteloos in, op zachtmoedige wijze.
Mooneye (*****) zijn evenzeer grootmeesters in melancholie en weemoed. Zij pakken hun fans mee in deze subtiel pakkende stijl. Het debuut 'Big enough' schittert en live wordt dit bevestigd. Maar Mooneye gaat verder in z’n live set en durft gedreven, uitbundig te klinken . De band trekt dus geregeld de registers open.
Mooneye zorgt voor gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed. “Don't ask where I Il be”, “Not the one” en het wondermooie “Big Enough” zijn mooie voorbeelden live. Een balanceren tussen Geluk en Verdriet.
Mooneye is een hechte band, Michiel Libberecht de spil. Zijn warme vocals zijn een meerwaarde in het materiaal. De muzikanten geven de songs pit. Mooneye integreert de tristesse in een extravert live beleven . Naar het einde toe werden de registers opengetrokken, een wervelstorm van muzikale weerspannigheid en zijn unieke vocals. Overtuigend!
In de bis onderstreepte Mooneye zijn veelzijdigheid . De set werd zelfs a capella afgesloten, in eerste instantie drie bandleden en Michiel, met enkel een akoestische gitaar. Een sax vulde aan en bood dat ietsje meer klankkleur.
Mooneye wist z’n publiek in te palmen . Een daverend applaus volgde. Dit was een performance van gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed, intiem, prikkelend en dansbaar.
Setlist: Don't ask where I'll be// Not the one //Big Enough //Are You Lonely Too //Time To Move Away from here //Thinking about Leaving //Orange lights //Love and cigarettes //Changing If we hadn't met //Bright Lights //Fix The Heater
ENCORE: Eyepennies// Black River //My routine
Neem geru st een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/mooneye-03-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/pauwel-03-04-2022.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Skunk Anansie - Doorzetting boven alle heesheid!
Een niet helemaal uitverkochte Lotto Arena was gevuld met uitgelaten fans die er nu uiteindelijk klaar voor waren, want na twee keer uitstel in evenveel jaren konden we er nu ten volle voor gaan in die leuke zaal. Echter … zat er bijna nog een uitstel in, in Berlijn twee dagen eerder, had zangeres Skin al een aantal nummers laten vallen omdat ze gezondheidsproblemen had.
Opkomen in stijl is al 25 jaar lang het kenteken van de groep, vandaag was het in een roze kostuum met grote epauletten en een heerlijk vurige hoed, als waren het zwarte vlammen of een sanseveria.
Starten doen ze met “Yes it’s fucking political”, deze tijd natuurlijk wel zeer actueel, ze sprak nadien (nogal hees) over ‘War’, ‘Pandemic’ en dat we allemaal erg bedankt waren er te zijn. Een ideale aanzet naar “I can dream” gevolgd door “Because of you”. Dat ze heel graag in interactie treedt met het publiek weten we en dit was nu niet anders. Iemand had gezien dat ze op haar socials plaatste dat haar geliefde make-up niet te vinden was in Duitsland … Een superfan had dit voor haar gekocht en stak het in de lucht, Skin was heel gelukkig en gaf haar fan een paar nummers later drie backstage-pasjes.
Als Cass (Richard Keith Lewis en bassist) links vooraan op het podium komt, weten we allemaal wat er gaat gebeuren, we moeten dansen en springen op “Twisted (everyday hurts)” en “Weak (as I am)”.
Het is ook de verjaardag van gitarist Ace ((Martin Ivor Kent), medeoprichter van Skunk Anansie; Skin gaat er grappig op in en het volgende nummer is speciaal voor hem … “Uggly Boy” …
We merken allemaal al snel dat er iets schort, de bindteksten worden moeilijker en moeilijker, het zingen is nog ok maar Skin wordt bijgestaan door de toetseniste die er, als een spring-in-t-veld, vaak komt bij dansen en het hele concert meezingt.
By the way, de naam Skunk Anansie komt trouwens als naam van een stinkdier en een spin uit de Afrikaanse en Caraïbische gebieden …, mocht iemand dit nog niet weten.
Het nieuwe “Can’t take you anywhere” volgt, een supergoed nummer trouwens van hun laatste album; ze staat er ondertussen bij als Grace Jones, - dat vindt ze helemaal niet erg -, ze is grote fan en speelde onlangs op een Grace Jones-event. “Love someone else” en “I believed in you” worden gespeeld.
Ze woont in NY en loopt soms rond in een t-shirt met volgend opschrift “God loves only you”, wat tevens het volgende nummer wordt. Ze wordt er dikwijls over aangesproken in de Usa … ‘what the f***’, vindt ze ervan, ‘iedereen mag toch geloven waarin hij wil geloven, heb alsjeblieft respect voor iedereens geloof’; wat een mooie preek van Skin.
Ondertussen zijn we over halfweg en zet de groep “Hedoism (Just because you feel good)” en “Without you” in.
Op “This means war” refereert ze naar de gebeurtenissen in Oekraïne. ‘We mogen niet de beste bessen eruit nemen en zowel Syrische als Oekraïense als gelijk welke politieke vluchtelingen zijn toch overal welkom’, zegt ze.
Ze is enorm blij met het feit dat er 60% vrouwen in het publiek staan. “Intellectualise my blackness” horen we, al is 95% van het volk blank, iedereen zingt uit volle borst mee. Mooi!
“Tear the place up” komt net voor “Charlie big potato”; we gaan in de laatste rechte lijn van de warme avond. Ze gaat even van het podium om de laatste nummers te brengen maar komt terug en zegt nog heser dan ervoor dat ze echt ziek is en backstage bijna omviel.
We krijgen nog “Brazen weep”, maar geen “Piggy” meer van het laatste album , wegens haar aanhoudende heesheid. Er is nog de voorstelling van de band op de tonen van “Highway to hell” (AC/DC), dit was enkel instrumentaal in Berlijn twee dagen terug, maar nu vraagt ze ons om haar mee te helpen zingen, na het eerste refrein stopt ze al om af te sluiten met “Little baby swastikkka” …
We voelen aan dat we nu geluk hebben dat ze er waren; klopt , want de komende twee concerten in Duitsland zijn alvast afgelast wegens stemproblemen van Hare Hoogheid. Het zal eventjes wachten zijn tot het concert in Liverpool.
Bij het afscheid , op de tonen van Foo Fighters “The Best of you”, gaan de tranen aan het rollen in het publiek, het is een gevatte en gepaste tribute aan drummer en topmuzikant Taylor Hawkins , die we sinds vorige week moeten missen.
Skunk Anansie hopen we te zien op één of ander festival! Het blijft een live- en festivalband bij uitstek. Door het meezinggehalte van de nummers waren we zelf de volgende dag hees geworden. Zo zie je maar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/skunk-anansie-02-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/new-pagans-02-04-2022.html
Organisatie: Live Nation
Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop!
Sinds 2017 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt. Ze kwamen die plaat nu voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk!
Schizophrenia (***1/2) mocht de avond knallend openen. De band bracht recent zijn debuut uit 'Recollections Of The Insane' - na een EP in 2020 - en stond ietwat onwennig op het podium. De band had een beetje tijd nodig om op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia aanvoelde dat ze het publiek meehadden, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen meer aan. Band met potentieel dus. Maar toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Trix iets te groot was voor hen.
Een wervelende finale, het publiek brulde de teksten mee. Vuurkracht en tonnen energie. Schizophrenia brengt een 'old school' versie van extreme metal!
Over tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****). Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut ‘Brutal Destruction’ (Roadrunner) uitgebracht in 1986, drukten ze ook hun stempel op het metalgenre. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze speelden een strakke set. Een wall of sound hoorden we! Wat een energie en mokerslagen.
Cyclone bewees in de jaren '80 al een band te zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Ze gaan nog steeds wild tekeer. Ze blijven dus nog steeds sterk overtuigen. Met hun ervaring weten ze moeiteloos het publiek in te pakken, met enkele moshpits als gevolg …
Als je een volle festivalweide van Alcatraz Metal Fest in vuur en vlam kunt zetten, dan vormt een zaal als de Trix geen probleem. Evil Invaders (****) zet een show op, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt, de lichteffecten, de vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af.
De muzikanten zijn ware virtuozen, we krijgen technisch hoogstaand vernuft. Met het nieuwe album haalt de band andere bronnen aan buiten de speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, de dreigende klanken en de vocals zijn sterk. Hun roots blijven behouden , maar de wendingen die ze nu aanhalen, zijn mooi, ook live. De nieuwe songs worden dan ook door de fans - aan de laaiend enthousiaste reacties te zien - met open armen ontvangen.
Frontman Joe is nog steeds die duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. En hij heeft een ongelofelijk variërend stembereik. En verder muzikaal hitsende drums en een gitaar en een bas die door je lijf klieven.
De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde, en zet een show neer van een kleine twee uur. Evil Invaders ging als een bulldozer tekeer. Het spelplezier was hier nog steeds aanwezig. Sjiek. Evil Invaders bewees klaar te zijn om de wereld te veroveren
Pics homepag @Franky Schutz (Dump Magazine)
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Black Flower - Een multiculturele schokgolf
We citeren even ’Black Flower releasete eind januari 2022 ‘Magma’ op het door grooves geobsedeerde label Sdban Ultra. Het is het vierde album van de band onder leiding van saxofonist, fluitist en componist Nathan Daems (Echoes of Zoo, Dijf Sanders). Hij laat zich al sinds jaar en dag bijstaan door Jon Birdsong (cornet), Filip Vandebril (bas) en Simon Segers (drum). Nieuw in de band is toetsenist Karel Cuelenaere. Op de plaat, die werd geproducet door Frederik Segers, horen we ook de stem van Meskerem Mees.
Black Flower brengt een hypnotische mix van ethiojazz, afrobeat, psychedelica en Oosterse geluiden. De muzikanten laten zich daarbij inspireren door Mulatu Astatke, Fela Kuti, maar ook door Westerse muzikale tradities.
We waren er bij in de N9, Eeklo …
Als Nathan Daems iets aanraakt , verandert het in goud; de multi-instrumentalist brengt een diversiteit aan stijlen, en tast muzikale grenzen af. Naast hem plaatsen we met plezier ook de andere muzikanten van Black Flower in de spotlight. Cornet speler Jon Birdsong bespeelt zijn instrumenten (en ook het publiek) met diezelfde gretigheid als Nathan. Samen vormen ze de basis van de band.
Ze worden bijgestaan door Filip Vandebril, subtiele , fijne baslijntjes, en Frederik Segers die zijn drumvellen streelt; er ontstaat een multiculturele schokgolf, een sound die inwerkt op de dansspieren. Het sprankelend klankentapijt van toetsenist Karel Cuelenare vormt live een beduidende meerwaarde door die psychedelica-exotica, en maakt dus het plaatje compleet.
Black Flower bewandelt een uiterst avontuurlijk pad , een perfecte mix van pop, jazz, psychedelica, etno, afro, Balkan en ga zo maar door.
De groovy klanken, de aanstekelijke percussie, fluit, sax en de sprankelende cornet/gitaar bedwelmen ons volledig. Ze prikkelen hoedanook de dansspieren.
De multi-culturele mix en diversiteit brengt een soort magie, een zalving van Oosterse klanken en de Westerse cultuur. Grenzen worden afgetast en af en toe werden de registers opengetrokken. Mooi. Live schittert deze warme, kleurrijke sound. Wat een totaalbeleving .
Organisatie: N9, Eeklo
Goose - Waarom Goose de beste live act is
2022-03-31 + 2022-04-01
Met hun nieuwe ‘What you need’ herschrijft Goose zichzelf en kiest onder de auspiciën van de producent Jason Falkner voor wat meer melodie en tegelijk een wat rauwere sound en vindt Dave zijn oerliefde voor de gitaar terug. Sorry voor het cliché, het is een groeiplaat geworden met zowaar pareltjes en het bewijs dat ze ook nog eens voortreffelijke songsmids zijn. Benieuwd hoe de cleane productie zich zal vertalen tijdens de voorstelling in de AB.
Wat meteen opvalt is dat de nieuwe nummers als een huis naast het oudere werk staan en dat er geen milligram aan explosiviteit wordt ingeboet. Met andere woorden, orkaan Goose raast door de AB, pakt bij de eerste noten het publiek in, zag dat het goed was en overwon. ‘Eat your heart out’, twijfelaars.
Het zijn de besten die zich nog verbeteren. Dave, Tom, Bert en Mike mogen er dan wel eenvoudige Lads uit Kortrijk uitzien, maar weten als geen ander het publiek op te stomen, dat alweer mag genieten van een extreem goede sound en een joekel van een lichtshow (die lichtman moet een wereldwonder zijn), een uitgekiende setlist en vooral sterke songs. De gitaar keert meer terug, ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum en ga zo maar verder. En ja, daarom zijn ze ook na twintig jaar nog steeds toonaangevend en tevens de beste live act in ons land.
Mijn Kortrijkse helden maken ook van de nieuwe nummers andere, betere en vooral meer stomende versies. Naast de elektronica hebben Goose duidelijk hun liefde voor gitaren teruggevonden en weten deze ook perfect te combineren. Hebben ze na het bijsturen van hun formule alweer een nieuw genre uitgevonden? Ja dus. Zoals ik al schreef, het zijn de besten die zich nog verbeteren.
Opener “Whet you need’ knipoogt naar Daft Punk, om dan meteen met het strakke “Trip” de eerste mokerslag toe te dienen. Tom en Dave halen hun bas en Flying V boven en doet ondertekende kwijlen. En ga zo maar verder. Verschillende genres en verwijzingen naar de grootheden uit de jaren 80 en 90 (Gary, Depeche, …) worden samengebracht en blitzkriegsgewijs afgevuurd met een stuwende, stomende, pompende, pulserende en zweterige ritmesectie.
Naadloos en met de vingers in de neus wordt het stormniveau bereikt met hun klassiekers “Bring it on”, “Can’t stop me Now”, “Words” en “British Mode”. Het feest gaat maar door en boet geen seconde in. Na het niet te missen “Synrise” en de uitstekende gitaarriff op “Black Gloves’ worden we boordevol energie huiswaarts gestuurd.
Echt gemeen om mensen zo van hun sokken te blazen.
SETLIST: What You Need / Trip / So Long / In The Air / Control / Call Me / Come Home / Bring It On / Can't Stop Me Now / Words / British Mode // Holding Hands / Synrise // Black Gloves
Pics homepag @AB
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Nilüfer Yanya - Goudeerlijk met een duister randje
Nilüfer Yanya is ondanks haar prille carrière toch een opvallende en boeiende artieste. Na haar indrukwekkende debuutplaat ‘Miss Universe’ (2019) ging ze verder met haar herkenbare vocals en soulful / R&B-geïnspireerde melodieën. Voor haar persoonlijk was de afgelopen coronaperiode productief want met ‘Inside Out’ (2021) en ‘Painless’ (2022) (en tussenin wat singles en EP’s) pakte ze opnieuw uit met haar kunnen. Gelukkig en eindelijk konden we haar eens terug live aan het werk zien.
Als bijpassende support act had de in-Parijs-geborene Londenaar Léa Sen de eer om het Orangerie-publiek warm te maken. Met een looppedaal bij de hand en een zachtblauwe gitaar om de schouder, bracht ze er goed van af. “Much to Lose” was overladen met een vleugje Tame Impala terwijl “I Feel Like I am Blue” vocaal imponeerde. Sen waagde zich op het slot aan nieuwe demo's die ze tijdens de tour met Nilüfer Yanya, die op zijn einde liep, heeft geschreven. Een trefzekere keuze die het publiek duidelijk heeft overtuigd.
In gekende stijl en opstelling, kwamen Nilüfer Yanya en haar drie bandleden toch iets vermoeid het podium op. Gelukkig werden alle twijfels met "Midnight sun" weggespeeld. Yanya en haar band straalden een natuurlijke rust uit tijdens de toch wel emotioneel beladen songs. "Belong to you" beukte heerlijk met een zalige saxofoonsolo en doodeerlijke lyrics.
Kenmerkend ook is het phasereffect op Yanya's gitaar wat bij momenten deed denken aan 90s grunge. Haar nieuw materiaal met de 2 eerstgenoemde songs, "Chase me", "Stabilise", "Another life" en "The dealer" groef live nog dieper in Yanya's soms duistere kant. Wat het publiek ook duidelijk waardeerde.
Bindteksten waren zoals gewoonlijk niet haar ding waardoor ze soms onwennig of onverstaanbaar iets prevelde. Helaas brak dat soms het tempo van het concert waardoor we al snel snakten naar het volgende nummer. Toch bleef ze imponeren met een heerlijke cover van PJ Harvey's "Rid of Me" en een prachtige gedestilleerde "Same Damn Luck".
De afgematte indruk hadden we opnieuw voor de bisronde. Toen Léa Sen de band opgewekt kwam vervoegen voor het laatste nummer, kon Yanya het concert toch nog sterk beëindigen.
Nilüfer Yanya had ondanks de vermoeidheid genoeg te bieden om er een goudeerlijke en boeiende concertavond van te maken.
Setlist: midnight sun - belong with you - chase me - The Unordained - L/R - Rid of Me (cover) - stabilise - Baby Luv - Same Damn Luck - anotherlife - Angels - Trouble - the dealer - In Your Head - Crash - Heavyweight Champion of the Year
Organisatie: Botanique, Brussel
De tijden waarin Jim, TMF en MTV een generatie dagelijks z’n soundtrack verschaften, zijn jammer genoeg vervlogen. Rond de millenniumwissel schoten pretpunkbands als paddenstoelen uit de grond. De Simple Plans en Blink-182s van deze wereld kenden hoogdagen aan de andere kant van de grote plas, in België vulden we aan met bands als Nailpin, Flatcat en Janez Detd. Die laatstgenoemden bestaan dit jaar 25 jaar, en wilden die verjaardag vieren met toeters, bellen en een zoveelste comebackoptreden.
Voorprogramma The Dutch Rudders deed de reputatie van de Brielpoort, met z’n akoestiek als die van een koekendoos, alle eer aan. De Belgische punkers moesten het doen met een relatief lege en ongeïnteresseerde zaal, maar door de rommelige akoestiek heen, hoorden we wel het een en ander dat ons beviel. The Dutch Rudders brengen rechttoe rechtaan punk rock die je vaak op de Main stage van (wijlen) Groezrock kon horen. Dat we daar de meeste gitaarlijnen zelf moesten bij denken en het drumgeluid allesoverheersend was, konden we toedekken onder het mom ‘herkenbaar charmant’.
Maar de 2500 kijklustigen waren natuurlijk gekomen voor de band die 25 kaarsjes mocht uitblazen. Om 21 uur stormden Nikolas Van der Veken en de zijnen het podium in Deinze op, en vatten aan met “Killing Me II”. Het verzoek om meteen te woo-ooh’en werd positief beantwoord, en we werden binnen de minuut getrakteerd op gouden confetti en rookkanonnen. De heren van Janez Detd. hadden er duidelijk zin in, en daar genoot het aanvankelijk ietwat geremd publiek met volle teugen van. Dat de Brielpoort klonk als een leeg blik Frankfurter vleesalternatieven, kon de aanwezigen worst wezen.
Het duurde tot de inleiding van “Class of ’92” tot de zaal besefte dat de Oost-Vlamingen eraan begonnen waren, waarin Van der Veken verzocht ‘nog eens te doen alsof we 17 zijn’. Janez Detd. had hun set duidelijk tot in de puntjes voorbereid, en vuurde hit na hit op het publiek af op een afgevijlde en strakke manier. Toen “Kung Fu” door de zaal werd gestuwd, werd de klank daarvan aangevuld met die van kletterende knoken, door de eerste pogopartij van de avond. “Beaver Fever”, “Rock On” en “Lisa” volgden in sneltempo, en dat werkte zeer bevorderlijk voor sfeer en gezelligheid.
Het middelpunt van de set boeide net iets te weinig om die goede flow door te trekken doorheen het hele optreden. Janez Detd. had hun voornaamste buskruit gelukkig gespaard voor het sluitstuk ervan. Toen Nikolas Van der Veken aankondigde dat ‘het manneke uit dit lied niet kon worden overgevlogen wegens het Coronavirus’ wisten de 2500 aanwezigen hoe laat het was. De volledige zaal keelde de streep tekst uit “My Life - My Way” gretig mee, enkelingen waagden zich aan gecrowdsurf. De set leunde bijgevolg tegen zijn kookpunt.
Een terugblik op de triomftocht van Janez Detd. op Rock Werchter - inmiddels al zeventien jaar terug - luidde de finale in. Van der Vekens kenmerkende zwarte petje verdween in de menigte tijdens “Take On Me”, de thermometer gaf honderd graden aan. Het publiek stuiterde heen en weer, en kon even uitblazen tijdens het akoestische “Tonight”. “Mala Vida” staat ook in 2020 nog synoniem voor ‘t-shirt uit, zwaaien maar’ en bisnummer “Anti Anthem” voor een collectief springmoment. Janez Detd. klokte af op anderhalf uur en 25 songs.
We kunnen terugblikken op een nostalgisch avondje plezier en vertier, in het gezelschap van een band die niet zomaar hitjes kwam recycleren. Janez Detd. had duidelijk tijd geïnvesteerd in zijn comebackoptreden, en dat vertaalde zich in een strakke sneltrein aan songs die blijkbaar weinig stof hebben vergaard. De vriendschap tussen de heren droop van het podium, en ook dat was mooi om zien. In een ideale wereld zien we de heren nog één keer terug op Pukkelpop, al hoeft de set dan geen 25 nummers te tellen.
Setlist: Killing Me II - Raise Your Fist - Class of ’92 - Alright! - Crossed Your Heart - Kung Fu - Beaver Fever - Rock On - Lisa - Summer’s Gone - Dorkshire - Going Mental - Kids Today - In These Days - Killing Me I - Your Love - My Life/My Way - Breaking the Waves - Deep - Take On Me - Tonight - Mala Vida - Saturday - Anti Anthem - Heinz 57
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/brielpoort-deinze/janez-detd-07-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/brielpoort-deinze/the-dutch-rudders-07-03-2020.html
Organisatie: VZW Miracle
Placebo - Intimitate show - Fullforce naar de festivals en op de grote podia!
De voorbije decennia waren een goede, deugddoende break voor Placebo om er nu met volle goesting, enthousiasme en energie tegen aan te gaan. We voelden de sprankel en de friste in een klein anderhalf uur durende set , die hun pas verschenen plaat , met enkele classics een ferme rockscheut boden. De kleine club van de Bota was de inzet , de drijfveer. Resultaat: Placebo voelt zich, is klaar voor de grote podia en op de festivals.
Placebo heeft het niet makkelijk gehad , als we eens terugblikken in de ‘Tennies’ … Ze zijn al bijna dertig jaar bezig , maar de laatste albums , laatste dateert al van 2013, klonken te modaal en onderscheidden zich niet meer van wat we van de Britrockband gewoon waren , met name die ideale flow van rock, goth en glam; ook de live optredens hadden een nieuwe injectie nodig.
Ze hebben dus nu een nieuwe plaat uit , hun achtste, ‘Never let me go’ , die hen terug op het voorplan moet plaatsen; eigenlijk slaagden ze er terug muzikaal in, luister maar eens naar die overtuigende single “Beautiful James” . Sterk . Placebo zoals het moet. Het zal voor een verfrissende wind zorgen op de festivals en in de grote zalen.
Om even goed gerodeerd en op elkaar afgestemd te zijn , deden ze een handvol club concerten en hielden ze halt waar het verhaal ooit begon in de nineties, in een pittoresk zaaltje waar ‘muziek- beleving’ centraal staat . De keuze viel op de Orangerie van de Botanique. Geen smartphones , die werden voor het concert opgeborgen in een speciale etui , die je pas kon losmaken bij het verlaten van de zaal.
We hoorden Placebo zoals het moet , gedreven , rockend, songs met een intens spannende opbouw en groove , broeierig , intens, snedig zelfs en zachtmoedig , met gitaarerupties , uitbarstingen en die kenmerkende bevreemdende dissonante, spookachtige geluidjes. Minpunt was het contact dat grotendeels uitbleef . Een onverschillige indruk. Enkel iets voorbij halfweg , toen het gekende “Too many friends” moeilijk op gang geraakte , doorbrak spil Brian het ijs . Een losse babbel die aangenaam was en even de druk, spanning, concentratie deed minderen.
Een strakke set met een vol geluid hadden we , ze staan nu meestal met vijf op het podium , met naast hem luitenant Stefan Olsdal , die zich ontpopt als een multi-instrumentalist . Hij speelde zowel gitaar, bas als de keys. “Forever chemicals” en de single “Beautiful James” openden de set . Een gretig spelende band meteen met de nodige begeestering, intensiteit en explosiviteit, die hun vroegere routine deed smelten.
Brian Molko leek met de donkerzwarte lange haren , zonnebril en snorretje minder Bowie, meer Johnny Depp. Hij is nog steeds wie hij is met z’n androgyne trekken en z’n kenmerkende nasale vocals . Ondanks het feit dat het contact uitbleef, maakten ze interactie , met het publiek door hen op te zwepen . Handclaps volgden , een glimlach verscheen.
“Scene of the crime” , eentje van tien jaar terug, klinkt compact. Het combo overtuigde en werd steeds warm onthaald. Ze houden een strak tempo aan. “Hugz” en “Happy birthday in the sky” zijn boeiende, pittige, variërende nummers , wisselend in ‘extra-introvertie’, en die een live karakter, uitstraling hebben.
“Speak in tongues”, al bijna vijftien jaar oud trouwens, doet de vaart wat minderen , maar ze geven er handige live draai aan , wat de song grootser maakt.
De keuze viel vooral op de nieuwe plaat dus, het live uitproberen en hoe ze aanslaan . Keuze was verder goed met “Surronded by spies”, “Sad white reggae” en “Try better next time” . Meer sijpelt er een Weezer kantje door in die tempowissels en de ruimte die ze hun instrumenten geven .
De finalereeks wordt ingezet met vroeger singlemateriaal, het ferm rockende “For what its worth” en de samenhorigheidssong bij uitstek met meezinggehalte “Too many friends”, die een paar keer opnieuw moest worden ingezet. De elektronica kreeg hier meer armslag en was mooi verweven in de Placebo gitaarriedels.
“Went missing” is er eentje om Placebo letterlijk te omarmen , het zalvende , zwevende geluid intrigeerde . “Fix yourself “ trok alle registers nog eens open en legde er een noise laagje op, om de avond te besluiten .
Placebo genoot duidelijk van de fijne respons en de nauwe aanwezigheid van zijn fans in deze intieme setting . De sfeer zat dus goed.
Het broeierige “Post blue” , één van de sterkhouders op ‘Meds’, opende de bis en was ook ‘bon choix’ .
Covers zijn Placebo niet vreemd , er werd ooit eens een EP aan besteed, en hier besloten ze met een slepende versie van Kate Bush’s “Running up that hill” , overmand van groovy donkere, spooky tunes in een mistig decor . Mooi.
We misten vanavond misschien nog een rits mooie single opnames , als “Every you ,every me” , “Meds” , “The bitter end” , “Song to say goodbye”, “Pure morning” , “Infra-red”, “Special k” of echt oudje “Nancy boy” … Placebo wou weten hoe goed hun nummers en vooral de nieuwe aansloegen bij hun publiek. De opzet van goed op elkaar ingespeeld te zijn en te bevestigen , waren ze ‘en verve’ in geslaagd.
Ook al is Placebo een band van weinig woorden , het spelplezier en de gretigheid is er opnieuw en samen met hun publiek , hun fans genoten ze van een fijn clubconcert , om er fullforce te staan de komende zomer op TW Classic en in november in het Sportpaleis .
Placebo is back , goed rockend en hartverwarmend . Het clubgevoel is er, stadiongevoel is niet veraf. Iedereen tevreden dus!
Organisatie: Live Nation + Pias + Botanique, Brussel
Lucy Dacus - Gevoelige en brute eerlijkheid
Van gevoelige snaar tot brute eerlijkheid. Lucy Dacus wist opnieuw het publiek in te pakken met haar beklijvende en rake pareltjes in een uitverkochte Rotonde. Ze is daarmee op weg naar het beste van haar prille carrière.
De eerste noten van vanavond werden verzorgd door de Britse Fenne Lily die al voor de tweede keer met Lucy Dacus op tour ging. Met twee albums, ‘On Hold’ (2018) en ‘BREACH’ (2020), had Lily al voldoende songs om ons een half uur te intrigeren. Het subtiele contrast van zacht naar hard in “Car Park” en “Birthday” werkte aanstekelijk. Het doodeerlijke “I Used to Hate My Body but Now I Just Hate You” raakte live nog harder onze gevoelige snaar dan op de plaat. Vergelijkingen met Dry the River of Marika Hackman en uiteraard Lucy Dacus waren niet ver te zoeken. Met twee beklijvende nieuwe nummers sloot de aimabele Fenne Lily de support-act krachtig af.
Lucy Dacus wist de laatste jaren met eigen muziek en zijproject Boygenius (met Julien Baker en Phoebe Bridgers) meer en meer muziekfans te overtuigen. Niet verwonderlijk dus dat ze veel mensen naar de Botanique wist te lokken. Op haar laatste plaat ‘Home Video’ (2021) blikt ze - meestal autodidactisch - terug op haar jeugd en hoe ze omgaat met haar gevoelens of geaardheid. In opener “Triple Dog Dare” en iets later in het swingende “Hot & Heavy” vatte Lucy Dacus dat alvast goed samen. Al vroeg in de set bracht ze één van haar indie-hitjes “Addictions” die zachtjes werd meegezongen door vele toeschouwers.
Zonder blozen en met enorme veel charme haalde ze haar beste Frans voor de bindteksten. Het is met diezelfde natuurlijke charme dat ze ons imponeerde met het kabbelende “VBS” (over bijbelkampen) en het sferische ingetogen “Cartwheel”. Haar cover van Edith Piaf’s “La Vie en Rose” paste perfect in het plaatje.
Wat opvalt is dat Lucy Dacus rijkere arrangementen gebruikte in haar meest recente muziek. De keuze voor autotune vocals in “Partner in Crime” voelde eerst ongewoon aan maar het geheel klopte uiteindelijk. Ondanks de zachtaardige verschijning kwam ze verrassend hard uit de hoek in “Thumbs”. In deze song over oprechte medeleven en diepe empathie kreeg ze het publiek muisstil en liet ze hier en daar traantjes rollen. Even later met “Please Stay” deed ze dit kunstje opnieuw over met een schepje er bovenop.
Tijdens het hartverwarmend kampvuurmomentje in “Going Going Gone” zongen we gezellig mee met de band die vooraan het podium opgesteld stond. Meezingen of beter gezegd meebrullen konden we later met “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en - uiteraard - het ijzersterke “Night Shift”.
In de ongeplande encore kregen we een uitgepuurde “Fool’s Gold” te horen en zagen we hoe Lucy Dacus er ongelooflijk van genoot.
Setlist: Triple Dog Dare - First Time - Addictions - Hot & Heavy - Christe - VBS - Cartwheel - La vie en rose (cover) ) - Yours & Mine - Partner in Crime - Brando - Thumbs - Going Going Gone - Please Stay - I Don’t Wanna Be Funny Anymore - Kissing Lessons - Night Shift - Fool’s Gold
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
