Royal Blood - Als een Tyfoon!

Na ruim twee jaar van verplicht huisarrest vanwege de wereldwijde pandemie, konden de mannen van Royal Blood eindelijk weer eens hun instrumenten en zichzelf van stal halen voor een Europese tournee. Die moest maandag beginnen in Parijs maar door een staking van truckchauffeurs was, in tegenstelling tot Mike en Ben, hun materiaal niet ter plaatse geraakt. Concert hélaas afgelast.
Vanavond zagen we dat zowel band als materiaal wel tijdig in de Lotto Arena was geraakt. Ze waren er dan ook op gebrand om revanche te nemen en verschenen met gebalde vuisten op het podium.

Over de twee voorprogramma’s moeten we kort zijn. Rhea was te vroeg gepland om deze te kunnen aanschouwen, maar in november zagen we ze nog schitteren  in een uitverkochte AB en we zijn zeker dat ze ook nu hadden overtuigd. Ze spelen immers dezelfde pletrock als RB. En het blije gezicht van de frontman , die we in de catacomben van de Lotto Arena spotten , bevestigde dit.
Het tweede voorprogramma is voor ons een raadsel wat dit daar deed. De Amazones , ook uit de UK, met een soort half model, half acteur als frontman, die meer door zijn blonde haren wrijft dan op zijn gitaar speelt, was een miskleun. Hun eerste nummer ging door vals gezang al helemaal de mist in. Maar ook daarna konden we er geen touw aan vastknopen welk soort rockgenre ze speelden. Het leunde af en toe aan bij Thirty Seconds to Mars. En dan weet u het wel … en is alles gezegd.

Je kan er je klok op zetten bij Royal Blood. Als ze gepland staan om 21u te beginnen, dan doen ze dat ook. Ze begonnen als een “Typhoon” met het gelijknamig nummer. Een muzikale bulldozer zou ons het volgende anderhalf uur omverduwen zodat onze oren een dag erna nog suizen. Het gierende, slopende gitaarwerk en de heldere zang van Mike Kerr, gecombineerd met het opzwepende pompende drumwerk van Ben Tatcher geven RB die intense, meedrijvende, overweldigende sound.
De nieuwere nummers , oa “Typhoons,” “Boilermaker” en “Honeybrains” ondersteund door een extra man op synths, klonken live een stuk voller en steviger dan op plaat. Joepie!!! Ook alleen aan piano valt Mike niet uit de toon. Dat bewees hij net na de brake met “All we have is now”.
Maar de oudere nummers, vooral van hun eerste plaat, zetten de Arena in vuur en vlam. En waren ook een signaal om de moshpit te openen.  “Figure it out”, “Ten ton skeleton” en vooral “Little Monster”, waarop Ben zich een paar minuten alleen kan uitleven op drums, grijpen je nog altijd bij de keel , en blazen je bijna letterlijk van je stoel. Wat een heerlijke pot powerrock. We genoten met volle teugen en schreeuwden op vraag van Mike en Ben dapper mee. Wat een rockfeest.
Helaas werd de muzikale rockstorm tot twee maal toe onderbroken door korte technische storingen van zowel licht als geluid. Afscheid nemen van die technieker?!

De mannen van RB zijn nu  tien jaar bezig en bevestigen alleen maar in positieve zin. Ze spelen geen stadionrock maar zij en hun muziek zijn geschapen voor zalen als de Lotto Arena. Hun muziek overspoelt je een eerste maal , kletst keihard tegen de betonnen zaalmuren en pakt je voor de tweede maal oorverdovend  langs achteren. Heerlijk.
Maar ook in open lucht zijn ze héél overtuigend. Dus…naar Werchter deze zomer!

Setlist - Typhoons , Boilermaker, Lights out, Come on over, Trouble’ coming, Hook, line & sinker, Little monster, How did we get so dark ?,  Million and one, Limbo, Honeybrains, Loose change, Figure it out.
All we have is now, Ten Ton skeleton, Out of the black.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/royal-blood-22-03-2022/royal-blood-10.html

Organisatie: Live Nation

La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm

Er was even radiostilte rond psych punk kraut band La Femme maar na vijf jaar hebben Sacha Got en Marlon Magnée hun derde langspeler ‘Paradigmes’ (2021) de wereld ingestuurd. Dezelfde herkenbare hypnotiserende en surrealistische deuntjes uit ‘Psycho Tropical Berlin’ (2014) en ‘Mystère’ (2016) weerklinken ook in hun laatste muzikale telg. Afgelopen zondag kregen ze (eindelijk!) de kans om die laatste plaat live uit de doeken te doen.

Een uitverkochte AB was hun aandeel want in eigen land, Frankrijk, zijn ze al een klein decennia een waar fenomeen. En wat bij onze zuiderburen gebeurt, slaat al eens makkelijk over tot bij ons. De broeierigheid van het publiek voelde wonderwel prettig aan.
Nog voor dat het duo met vijf backing muzikanten, waaronder twee zangeressen, het podium opkwamen, zorgde het publiek voor een opgewekte sfeer. Met opener “La femme” was de toon en de sfeer meteen gezet. De herkenbare kraut-elementen en het ijle maar toch zachtaardige Franse gezang gaf een vertrouwd gevoel. Ze lieten er geen gras over groeien want al meteen kwamen daar de nieuwe songs als het funky nostalgische “Nouvelle-Orléans” en het snedige quasi morbide “Le sang de mon prochain”. De hele beleving werd met indrukwekkende hologrammen ook visueel gesterkt. De roadtrip van “Cool Colorado” was een lekkere binnenkomer bij het publiek die het refrein heerlijk meezong.
Hypochonders moesten even de oren en de ogen sluiten bij “Mycose” dat luider, scherper en beukender dan anders klonk. Uit volle borst krielden de toeschouwers ook mee met “Nous étions deux”, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam! La Femme vond het momentum en liet niet los tijdens “Foutre le bordel”. Magnée, intussen half uitgekleed, stond er zelf niet bij stil en nam regelmatig  de zware keyboard in de handen om daar losjes een solo uit te tokkelen. Het tempo bleef hoog met het van onder het stof gehaalde “Paris 2012”. Een theremin kan uiteraard voor een psych-kraut band niet ontbreken en die werd gretig gebruikt in het absurde opborrelende “Antitaxi”.

Even hadden we de tijd om tijdens “Le jardin” (met spaanstalige lyrics!), “Va” en “Tu t’en lasses” om op adem te komen. Dit was ook het moment waar het geheel wat minder boeide en de band haar concentratie verloor… Gelukkig hielden ze hun meest bekende single “Sur la planche” maar ook “It’s Time to Wake Up” en “Tatiana” achter de hand om ons finaal door elkaar te schudden. 

Setlist: La femme (intro) - Nouvelle-Orléans - cool colo - le sang - mycose - nous étions 2 - télé - foutre - Paris - anti - suive - Jardin - ou va le monde - Elle e t aime pas - plancher - wake up - vagues – tat

Organisatie: Backinthedayz (ism Ancienne Belgique, Brussel)

Weedpecker + An Evening With Knives - Fijnbesnaarde psychrock

Asgaard is een sympathieke metalclub in Gentbrugge waar doorgaans nogal wat onguur en extreem metalgeweld de revue passeert, maar vanavond zocht men het toch wat meer in de richting van de psychedelische en harmonieuze stonerrock.

An Evening With Knives serveerde een massieve heavy sound die nogal dicht aanscheurde tegen de zware klanken van YOB. Het klonk misschien niet echt origineel, maar was wel stevig en bronstig genoeg om  indruk na te laten. Sterke band. Nog iets meer aan een eigen sound en smoel werken en dan komen ze er wel.

Bij het Poolse Weedpecker werd de heavyness wat teruggeschroefd ten gunste van een meer gelaagde en bij wijlen melodieuze stonerrock sound. Fijner, avontuurlijker en meer verassend, meer in de richting van bands als Causa Sui, Yuri Gagarin, Samsara Blues Experiment, The Re-Stoned en ook wel een beetje Motorpsycho. De keyboards en de vocals werden naar onze zin iets te veel weggemoffeld in de mix, maar de songs hadden voldoende variatie en vernuftige muzikale hoogtepuntjes om dat euvel snel te doen vergeten. Onder meer het knappe soleerwerk van beide leadgitaristen bracht dit concertje tot een hoger niveau.
Voor een kot waar gewoonlijk de meest ruige metal genadeloos door de speakers knalt, viel dit misschien wat te licht uit, maar voor ons was dit zeker iets om met volle teugen van te smullen.

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge

Bambara - Hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen

De honger naar luide rock-'n-roll bleek groot want de foyer liep helemaal vol voor dit optreden dat aanvankelijk in het café gepland was.
Lustrous, een vijftal uit Gent, had de eer het publiek te mogen opwarmen en ze deden dat met verve. De groep opende met "Good grief", meteen met een binnenkopper van formaat. Een lillende brok luide post-punk met een hardcore randje waarin meteen duidelijk werd dat zanger Laurens Van Moorleghem de sterkhouder van de band is. Een heen en weer wiegende rots in de branding die zijn woorden uitspuwde als waren het stuk voor stuk vreselijke krachttermen en zo onvermijdelijk deed denken aan Joe Talbot, voorman van IDLES.
Na dat eerste overweldigende nummer zakte het tempo en leek Van Moorleghem zich danig te verslikken in een poging om de woede in zijn stem wat te temperen. Een zinloze poging waarna de groep zich meteen herpakte en een beklijvende set neerpootte waarin een mooi evenwicht gevonden werd tussen hard en zacht maar de urgentie van die eerste song werd helaas nooit meer gehaald.

Bambara, genoemd naar een personage uit een mij onbekende animatieserie ‘AEon Flux’, werd in 2009 op de wereld gezet door de tweelingbroers Reid en Blaze Bateh (respectievelijk gitaar/zang, drums) en bassist William Brookshire. Plaats van het gebeuren was Athens, Georgia maar de groep zocht al snel haar geluk in Brooklyn, New York en heeft intussen 5 albums en 4 EP's op haar actief.
Joe Talbot zou grote fan zijn, in ieder geval toerden ze met IDLES door de VS. Een referentie die kan tellen en toch waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Oorzaak was hun recent verschenen EP, ‘Love on my mind’ waarop zanger Reid Bateh zich vanop de hoes als een ware posterboy presenteert en de groep haar grillige post-punk lijkt ingeruild te hebben voor gladgestreken new wave.
Mijn vrees voor een nefaste koerswijziging leek toch te voorbarig. Bambara speelde uiteraard nog heel wat oud werk. De meeste nummers werden geplukt uit hun laatste twee platen, ‘Stray’ en ‘Shadow on everything’, terwijl zelfs een nieuwe song als "Mythic love" veel meer in huis bleek te hebben dan ik kon vermoeden.
Live laat de groep zich bijstaan door twee extra leden: Bryan Keller Jr. (gitaar) en Sam Zalta (gitaar, keys) zodat Reid Bateh zich volledig kan concentreren op de zang. En of hij dat deed! Hij mag er dan al als een posterboy uitzien op de hoes van hun laatste EP, hier verscheen eerder een bezeten roofdier op de planken. Hoewel hij de andere groepsleden voortdurend complimentjes gaf was het toch hij die met alle aandacht ging lopen. Getormenteerd struinde hij over het podium waarbij hij de aanslagen op zijn lichaam niet schuwde (hoe hij meermaals neerplofte op zijn knieën!).
Een intens schouwspel waarbij een uitstapje tussen het publiek niet kon ontbreken hoewel een botsing met zijn schouder mijn kaakbeen haast ontwrichtte. Zijn stijl en manier van zingen deed onmiskenbaar denken aan een Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, een groep waarmee Bambara tot in den treure toe wordt vergeleken. Maar buiten die zang vond ik eigenlijk weinig gelijkenissen met dat legendarische groepje uit Australië. Bambara vaart een behoorlijk eigen koers waarbij ze put uit een amalgaam van niet altijd makkelijk te verifiëren invloeden.
Een zich uit de naad meppende drummer zorgde met een onversaagde bassist voor brutale tempo's terwijl de gitaren verrassend toegankelijk klonken. De gitaar van Bryan Keller leek wel weggelopen uit de soundtrack van een spaghettiwestern terwijl het subtiele spel van Sam Zalta voor de nodige nuances zorgde.

Samen met de hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen van Reid Bateh leidde dit tot gevaarlijk dreigende rock-'n-roll zoals ik die al lang niet meer meegemaakt had. Na een tijdje werd hun modus operandi wel wat voorspelbaar. Eerst declameerde Reid zijn poëtische, door de dood geobsedeerde teksten waarna de overige muzikanten invielen en het gehuil begon om uiteindelijk tot een brullende finale te komen. Maar dat werd telkens zo knap en intens gedaan dat ook dit geen bezwaar mocht vormen.

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, leffinge