Dourfestival Dour 2013 – vrijdag 19 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Een Dourrit op z’n ‘Tour de France’ vandaag, zonder spectaculaire gebeurtenissen overdag, maar met enkele overtuigend rakende closing finals Mark Lanegan & Band en The Vaccines. Op de tweede zonovergoten Dourdag noteerden we ondanks de verzengende hitte gretig, goed spelende bands in hun genre, maar we misten live toch die extra ‘punch’ …
Een punch die te horen was op de camping . Nog nooit sliepen we op zo’n luidruchtige camping … Slapeloze nachten …
Ons parcours
Unik Ubik liet ons ontwaken met zijn psychedelische krautrock. De saxofoon scheurde zich altijd een weg doorheen de rocksongs en zorgde ervoor dat Unik Ubik niet verviel in standaardrock.
Voor de hardere , donkere scene kon je terecht in de Cannibal stage . Hier kwamen naast Amenra (prachtbesprekingen op de site te lezen!) o.m. The Black Heart Rebellion die de tent opende op dag 2. De Gentse band leverde met ‘Har Nevo’ één van de beste albums van dit jaar af, maar helaas kwam hun muziek niet helemaal tot zijn recht op Dour. Nochtans klonk het muzikaal allemaal perfect. De twee drummers zorgden voor een intense en broeierige sound die het midden hield tussen Swans en Godspeed You Black Emperor en zanger Pieter Uyttenhove bezorgde ons met zijn uithalen verschillende malen kippenvel.
Helaas bleek de inkzwarte muziek van de band niet geschikt om op klaarlichte dag en bij hoge temperaturen te beluisteren. Volgende keer in een donker zaaltje bij vriestemperaturen en dan durven we er geld op in te zetten dat we wel compleet weggeblazen worden!
Jacco Gardner - Net als Blaudzun , met de grote trom onthaald … We kregen een reeks gevoelige , rustig voortkabbelende , dromerige pop psychedelische songs met een uitstapje naar de freefolky scene van Devandra Banhart en Cocorosie . Ontspannend, relaxt, zomers o.m. door die specifieke 70s toetsen , verdronken we in een retropoel. Het waren vooral de single “Clear me out” en verder “Where will you go”, “The ballad of little Jane” en “Chameleons” die intrigeerden.
Vervolgens zagen we met Maybeshewill één van de zwakkere acts van Dour. De melodieuze postrock van de band klonk te vrijblijvend en had te weinig een eigen gezicht om een goede indruk na te laten. Ook de toevoeging van piano en elektronica kon het optreden niet redden. Zoutloos optreden dat ons helemaal in slaap wiegde.
Eén van de ontdekkingen binnen de eigen hiphopscene is de jonge Coely, 18 pas , maar eentje die aan live ervaring wint . Gepassioneerd en zelfverzekerd vliegt ze erin, geruggensteund door haar DJ en vooral door een tweede MC , die met haar de boel weet op te hitsen en zorgt voor opwinding. Een meerwaarde in de interacties, de rhymes en de party vibes. De militante gedrevenheid mindert ook in vaart en hangt dan eerder binnen de mellow hiphop/r&b. Haar beatbox ( o.m. van Major Lazer en Snoop dogg) en de singles “Ain’t chasing pavements” , “Nothing on me” dienden een treffende kopstoot toe!
Onze Franstalige vrienden van Piano club uit Luik brengen frisse pop , pop met een ‘positive vibe’ die ergens de sfeer van Das Pop weet op te roepen . Af en toe wat meer gespierd en electrorockend , maar mist net dat tikkeltje om zich te onderscheiden.
Gelukkig schudde Electric Electric ons weer helemaal wakker met zijn math- en noiserock die vaak aan Battles deed denken. De band klonk ongelooflijk explosief en de ene versnelling na de andere volgde. Ze moeten het zeker niet hebben van memorabele melodieën, maar wel van energieke ritmes en de draaikolk van geluid die ze neerzetten.
Skindred , dan in de Cannibal stage, speelden een crossover van metal , reggae , ragga en hiphop. Beetje Bad Brains toestanden, soms oud Sepultura en net als Enter Shikari niet vies van wat heftige beats , scratches , drum’n’bass , die hun sound feller en breder maakte. De vroegere mannen van Dubwar trokken dus fel van leer, hadden power , een grauw schreeuwende zanger , en klonken ophitsend , gedreven , maar nu niet écht overweldigend .
Com Truise is een DJ die elektronica draait die sterk gebaseerd is op de jaren ’80. De zoete nummers zorgden voor een laid back sfeertje, om op het gemakje bij te chillen. Aandachtig luisteren of dansen zat er echter niet in. Daarvoor was het te warm, toonde Truise te weinig enthousiasme en was de aankleding bijzonder pover zo zonder visuals en lichteffecten …
Iets verderop dansbeats aan de Balzaal waar iedereen lekker uit de bol ging op de bezwerende dance van Kalkbrenner , die graag refereert naar de 90s, en geen directe link naar de drum’n ‘bass en dubstep van nu maakt. Zijn dance bouwde op , ging naar een climax, om terug even op adem te komen, te chillen , en dan inzette naar de volgende ‘move’. De DJ bekeken we op de videowall , en maar goed ook , want er was geen doorkomen aan naar de tent. Tja, die Balzaal heeft toch wat … Zwetende lijven, dampende dance muziek …
Dan naar Sx , die we nog deels konden zien … Eerder verbaasd waren we als we onze trots uit Kortrijk niet voor een volle tent zagen spelen …. In Vlaanderen zijn de clubs of tenten haast te klein voor het opkomende talent. Geen probleem , Sx deed wat van hen verwacht werd en knokte. Als vanouds ging Stefanie in een bezwerende stijl op haar synths te werk en we hoorden mooie mysterieuze , sensuele, atmosferische sounds in hun lome , groovy, soms hevig klinkende electropop, ondersteund van haar helder indringende vocals. Songs als “Graffiti”, “Gold” , “Black video” waren pareltjes , die de band kansen moet bieden bij onze Franstalige vrienden …
Hard klonk het zeker in die Cannibal stage … Al meer dan tien jaar zijn de postmetalrockers van Pelican bezig . Fel , snedig , ruig, razend , maar nu ook met meer rustige sfeervolle passages , die naar donkere postrock neigden. Ze zijn niet vies van effectbejag en bouwden meer op naar die explosies. Soms werd je volledig meegezogen in die unieke stijl die het genre biedt , andere malen misten we de spanningsboog en raakte het minder … Halverwege kondigde de band aan dat er in oktober een nieuw album volgt, en vervolgde daarna zijn set met enkele gloednieuwe songs, die zeker niet verkeerd klonken.
Daarna haastten we ons naar de andere tent waarin Dan Deacon net aan zijn set begonnen was. De man staat bekend als een echte publieksmenner en bevestigde die status ook op Dour. De toeschouwers moesten een grote cirkel vormen waarna Dan twee vrijwilligers zocht die een dansbattle wilden houden. Die moesten vervolgens iemand uit het publiek uitpikken die hun plaats innam. Al snel werd het echter een zootje ongeregeld en stond de helft van de tent te springen en te huppelen. De entertainmentfactor lag hoog en dat zou je niet denken als je de bebrilde man met de nerdlook voor de eerste keer ziet. Maar goed, wat met de muziek? Wel die was ook dik in orde. De twee drummers zorgden voor een hoog tempo en de experimentele elektro was opwindend en dansbaar. Amusant optreden dat op een festival als Dour zijn ideale setting vind.
Het Amerikaanse Torche kon in z’n totaliteit minder raken , hoewel bands als Helmet, Quiksand in hun postmetal/emocore doorsijpelt . Beuken en knallen met het enthousiasme en spelplezier van Therapy, geen probleem , maar ze verloren zichzelf in wat oeverloos niets doende tussendoortjes en drumpartijen, die hun los speelse aanpak en snelvaarttempo’s nekte!
Naast al dat donker gitaargeweld ervaarden we rust van de chillende, zalvende droompop van het Britse Darkstar . We kwamen in een wereld zonder echt veel gedreun en geruis; een sfeervolle aanpak, galmende zangpartijen hypnotiserende , repetitieve ‘ambiente’ sounds , warme en koele elektronica, die muzikaal ergens refereerden aan Boards of canada , Dead can dance , The Knife , Bel canto en de psychedelica van Animal Collective en Fuck Buttoms . Gedropt in een galaxiestelsel werden lagen elektronica over elkaar heen gestapeld, die net niet ontploften.
Tot slot een schitterende finalereeks op Dour met Mark Lanegan & Band . Al voor een handvol concerten konden we hem met Belgische bandleden aan het werk zien en vanavond tekende hij , als vanouds gekluisterd aan z’n microstatief, voor de ideale zonsondergang door z’n donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . Een oerdegelijk optreden, gefocust op tekst en muziek , werden we in ‘een city Dour never sleeps’ gevoerd door z’n innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , en z’n hese stem van jarenlang geteisterd door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten songs als “The Gravedigger’s Song” , “Hit the city” naar rustpuntje “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” en “Methamphetamine Blues”…Een uitgebalanceerde set die imponeerde en wat rust gaf tussen al het experiment door dat we de afgelopen twee dagen op Dour te horen kregen . Avondlijke Pracht!
Ondanks een mindere tweede plaat hebben we uitermate genoten van het Britse The Vaccines. De paar mindere tracks zaten ergens middenin , maar ze vingen het enorm goed door de speels frisse aanpak; hun assortiment aan nummers waren rauw, onstuimig, rommelig en sprankelend , zonder aan melodie en meezinggehalte in te boeten . “Teenage icon”, “Ghosttown”, “Wetsuit”, “Post break up sex”, “Bad moon” ,” If you wanna” ,” I always knew” en de one minute ‘s “Wreckin’ bar” en “Norgaad” klonken sterk . Lekker ontspannend , ruig potig setje om de tweede dag te besluiten …
Four Tet was onze afsluiter op vrijdag en gaf tussen enkele techno-dj’s door een verfrissende en eigenzinnige set. Live mocht het allemaal wel wat dansbaarder zijn dan op plaat, maar toch bleef Four Tet respect behouden voor zijn eigen typerende sound. Intelligent opgebouwde, organische elektronica, die niet gestoeid is rond indrukwekkende drops of vette beats, maar meer op melodie en sfeer. Afsluiter “Love Cry” bracht het publiek in hogere sferen met zijn zomerse beat en verknipte stemsample en vormde voor ons de perfecte afsluiter van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2013 – donderdag 18 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
…En goed nieuws, qua weersomstandigheden is het Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes en opwaaiende dik‘Dour’stof . Een zonovergoten editie. De laarzen zijn vervangen voor korte shorts. De blubbermodder van vorig jaar is definitief doorgespoeld .
Bon soit, we staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is.
183000 bezoekers vierden de 25ste Dourfestival
… Op de eerste dag ervaren we gretig spelende artiesten en bands , wat uitermate goed werd ontvangen . Een Dour als vanouds dus … ‘25 years of love – We are Dour‘ …
Ons parcours
De Gentse band Raketkanon mocht donderdagmiddag het Dour Festival openen in de Jupiler X Marquee. De intense noiserock van de band deed de tent meteen daveren. De groep is duidelijk gegroeid en gaf een strakkere show dan ooit tevoren. Zanger Pieter-Paul Devos haalde zijn stem verschillende malen door een vervormer, terwijl de muzikanten hun instrumenten lieten schuren. Een intens optreden dat werd afgesloten met “Anna”, hun meest dynamische song. Nu eens fluisterend, dan weer luid schreeuwend hield Devos je in een fikse houdgreep terwijl hij enkele welgemikte kopstoten naar je buikstreek mikte.
Paon is ook Belgisch maar wel iets lichter verteerbaar dan Raketkanon. De eerste helft van hun set was ronduit indrukwekkend. De bandleden schudden de ene geniale poptune na de andere uit hun mouw, en de samenzang klonk indrukwekkend. Belpop van de bovenste plank met sterke hooks en arrangementen die knap ingekleurd werden met een synth.
Halverwege ging het niveau echter drastisch naar omlaag, en kregen we enkele banale popsongs met weinig inhoud voor de voeten geschoven. Gelukkig hadden ze de fantastische single “Shine Over Me” nog bewaard, die al het goede van de eerste nummers combineerde. Een veelbelovende band die volgens ons in de nabije toekomst wel een paar Afrekeninghitjes zal scoren.
Ook in de vroege nam hadden we de fijne pop van The 1975. Ze hebben al een paar leuke, prettig in het gehoor liggende nummers uit, als “The city” , die niet ontbraken . Niet echt verrassend , maar genietbare pop, niet meer , niet minder.
Nicole Willis & the Soul Investigators en Charles Bradley & His Extraordinaires . Wat een begeleidingsnamen , maar beiden staan voor het beste wat er in de soul kan gebeuren . Sterke présence , uitstraling , intens broeierige, groovy soulpop , gitaarlicks, funky loops, 70s retro , helder indringende vocals en een bredere waaier aan instrumenten, waarbij de blazers en de danspasjes elan en kleur geven aan het songmateriaal . Heerlijk overtuigende trips .
… In de picture plaatse we even die Charles Bradley , dat een apart verhaal is. De beste man is al 65 jaar maar bracht pas in 2011 zijn eerste album uit. Daarvoor was hij vooral bekend als een straffe imitator van James Brown. Zijn eigen muziek is echter ook kwalitatief en al snel werd hij dan ook opgepikt door enkele radiozenders. Begin juli stond hij nog op Werchter en nu bracht hij ook de Dance Hall op Dour in vervoering. Zijn soulvolle funk en vooral zijn podiumpresénce zorgden ervoor dat het optreden een ware overwinningstocht werd. Bradley shakete en gleed over het podium als was hij een jeugdige twintiger. Zijn soulvolle en krachtige stem was echter zijn belangrijkste wapen en het publiek reageerde dan ook uitzinnig.
De Canadezen van Half Moon Run maken folkpop, een genre dat de laatste jaren aan een echte revival bezig is. Dry The River en Kings of Convenience zijn maar enkele van de namen die vergelijkbaar zijn met voorgenoemde. De zanger zong heel hoog en klonk zelfs bijna androgyn, een beetje zoals Asaf Avidan. Helaas kon de band niet helemaal overtuigen en dat komt vooral omdat het hen nog ontbeert aan goede songs. Tijdens de uptempo nummers wist de groep wel te boeien (“Full Circle”!), maar vanaf dat het tempo naar beneden ging, klonk de muziek al snel wat melig in de oren. De lieflijke melodieën, knappe samenzang en volle instrumentatie irriteerden echter nooit en als de groep erin slaagt om nog wat betere songs te schrijven, voorspellen we hen een mooie toekomst.
We werden iets later overdonderd van de set het uit het uit Austin , Texas sympathieke kwartet White Denim . Wat eerst werd ingezet als ordinaire, meeslepende rock met een reeks opbouwende songs, ietwat in het verlengde van Calexico, groeide uit tot een venijnig uitgelaten , losgeslagen concept, waar de instrumenten spraken, en de band snedig , gedreven klonken . Southern retroamericana op z’n best …
BadBadNotGood gaf ondanks hun naam een spetterend optreden. Het tempo van de jazzrock lag ontzettend hoog en de manier waarop de groep telkens versnelde was indrukwekkend. De muziek paste uitstekend bij de hoge temperaturen en deed wat denken aan Portico Quartet. Tijdens het laatste gedeelte verruimde de band echter zijn sound en kregen we trap en funky hiphopbeats voorgeschoteld.
Even de drum’n’bass checken van Murdock. Er was bijna geen doorkomen aan de Balzaal hier . Iedereen ging uit z’n dak op de harde, pompende en trancegerichte beats die zijn drum’n bass een fris kleurtje boden . Een MC vulde aan en hitste op . Een donderdagnamiddag zoals we nog niet veel gekend hebben .
Onze Franstalige vrienden Brns , spreek uit Brains, is er eentje die we al een tijdje in het oog houden . Ze hebben in een goede twee jaar tijd een pak ervaring opgedaan , die z’n weerslag kent in positieve zin op het materiaal . Want hun gespierde indierock , klinkt met nog meer hooks , weerhaken, en houdt van postrock en – metal . Twee percussionisten , keys, melodica en boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. Avontuurlijk , fel van leer trekken en oog voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten. Kortom, Brns was een gretig , gemotiveerd spelende band. Sterk!
Ook The Horrors hadden er duidelijk zin in , hoor. Ze speelden een goede afwisseling van hun verschenen plaatwerk , met een contactzoekende zanger; muzikaal hielden ze het midden tussen pop, rock en shoewave , dat algemeen toegankelijk klinkt. Heerlijke variërende trips, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound, en dan kruisen songs als “Who can say” , “Sea within the sea”, “Still life” en “Moving further away” elkaar.
Een dj-set in de vroege avond draaien is geen cadeau, maar toch greep Gold Panda dit vergiftigd geschenk met beide handen aan. De subtiel dansbare en exotische elektronica van Gold Panda bracht het publiek meteen in beweging. Een uur lang wist de producer onze aandacht te behouden door zijn set intelligent op te bouwen. Het slotakkoord “You” met zijn extreem catchy sample was ten slotte de ideale apotheose.
Eén van de zovele projecten van Mike Patton is terug op de rails geplaatst . Na Mr Bungle , Fantomas , de uitstapjes met John Zorn , enz, is Patton er met Tomahawk opnieuw . “Not a reunion” liet Patton meteen horen . “We’re an old band” kondigde hij even verder doodleuk aan. Samen met Trevorn Dunn , Duane Denison en verder ex Helmet , huidig Battles drummer John Stanier (kan niet anders met die hoog opgestoken cymbalen!), brengen ze strakke toegankelijke, avontuurlijke en experimentele arty farty rock, tegendraads door de tempowisselingen, de onverwachtse wendingen , de stemvarianten (grauwe zang-schreeuw-krijs-gil-vocoder) van Patton , de ruizige gitaarlicks , de diepe dreunende bas en de opzwepende drums . Genietbare gekte … ‘First time in Europe since years’ . Overtuigend .
Een stukje Bonobo en Trentemöller deed ons even de wenkbrauwen fronsen . De tent zat afgeladen vol voor de filmische jazzy triphoplounge van Bonobo , een massage voor de oren , en die inwerkt op de dansspieren . Bonobo overtuigde vooral in het eerste gedeelte van zijn set. Producer Simon Green had een hele hoop muzikanten meegebracht, waardoor grote delen van de songs live werden gespeeld. De hemelse melodieën klonken als engeltjes die voorzichtig in je oor fluisterden. Een glansrol was weggelegd voor de gastzangeres die vooral schitterde tijdens het hemeltergend mooie en zalvende “Stay The Same”. Vanaf “First Fires” dat overstemd werd door het luidruchtige publiek ging het niveau helaas wat achteruit. Vooral de songs van hun laatste plaat ‘The North Borders’ wisten niet altijd te beklijven en gingen soms het ene oor in en het andere weer uit. Toch blijven we groot fan van de aapjes en zagen we een goed optreden met een magistrale eerste helft, waarin Green en co hun kruid misschien iets te snel verschoten.
Ook het Scandinavische Trentemöller onderging met de jaren een facelift. Geen DJ sets meer, maar met een full band rond zich , met retro , psychedelische symfonische uitstapjes . De songs klinken pittig, gedreven , rockend en ook hier zorgde een zangeres voor de opsmuk en de friste van het materiaal . De koele wave elektronica en ijzige soundscapes als op “Moan” die de man kenmerken , smolten als sneeuw voor de zon .
We waren blij met de return van The Yeah Yeah Yeahs van Karen O en haar NY-se band. De drie grote ‘Y’s hingen torenhoop op het podium … . na de doorbraak ‘It’s blitz!’, al vier jaar terug en het hitje “Heads will roll waren ze praktisch hier niet meer te zien! Een ‘typical american’ show brachten ze , die meteen lonkt naar een Pukkelpop en Rock Werchter . Ze wisten een fantastisch optreden af te leveren. Aanvankelijk waren we wat sceptisch omdat hun laatste plaat ‘Mosquito’ maar een mager beestje is, maar al snel moesten we onze mening drastisch herzien, door de live boosts op gitaar, drums en synths , en de show, de hyperkinetische danspassen en de zang , gil-schreeuwzang van Karen O , die gekleed was in een glitterpakje en de show vingen dit op. De melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs klonken snedig , scherp, fel en verbeten . Oudjes “Gold lion”, “Zero” , “Runaway” en “Maps” ontbraken niet , naast “Heads will roll” . Duivelse dissonantie en een uptempo electrorockshow . YYY’s palmde op die manier zonder problemen de hele wei in. De rest van de band zette een rauwe en rommelige sound neer die verdraaid rock’n’roll klonk. Zo kregen zelfs de mindere songs de benodigde punch mee, waardoor het opeens echte festivalkrakers werden.
Tot slot laat in de nacht was er nog één van die hiphopsensaties van de nineties The Wu-Tang Clan die op de mainstage afsloot maar vulde onze torenhoge verwachtingen toch niet helemaal in. Exact 20 jaar geleden brachten zij met ‘Enter the Wu-Tang’ één van de meest legendarische hiphopplaten ooit uit, die de hele scène op zijn kop zette. Ook nu nog was het meteen duidelijk dat er op het podium ontzettend veel talent aanwezig was, maar toch misten we de rauwheid van hun platen. De beats klonken minder in-your-face dan we gehoopt hadden en ook de flow van de rappers zat niet altijd even goed. Enkel bij de versies van Method Man sprongen we telkens weer overeind. Zijn gretigheid en flow is bijna ongeëvenaard, ook nu nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
10 Days Off 2013 - Dag 05 - Kompakt Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Mijn bewering van gisteren dat het clubleven op sterven na dood blijkt te zijn kunnen we vandaag terug even herbekijken. We hebben moeten wacht tot dag 5 om het échte 10daysOff gevoel van weleer terug te krijgen. Een goed gevulde, broeierig hete concertzaal gevuld met partyheads die er duidelijk veel zin in hadden. Een populaire programmatie met bonzen als Gui Boratto, Kölsch en Michael Mayer hebben clubbend Vlaanderen terug op de been te brengen. Hoewel, voor een echt clubgevoel moesten we geduld hebben tot de verschijning van grootmeester Michael Mayer. Gui Boratto en vooral Kölsch brachten een set met vrij grote festivalallures.
Het was dan vooral de Deense Kölsch wiens live set als een rollercoaster door de Vooruit raasde en dat bij ons het festivalgevoel opriep. Zijn bombastisch recept met heel veel climaxen – balancerend op het randje van het plat commerciële - gaf hem vanavond een zekere status van volksmenner. En dat het pakte, daar was geen enkele twijfel over. Het letterlijk klaargestoomde of gaar gekookte publiek werd een hapklare brok voor techneut Gui Boratto. De Braziliaan bracht een iets consistentere en meer rechtlijnige, toch bumpy set met vrij veel tech en diepgang. Bijna anderhalf uur hangt ie als een overgeconcentreerde – bijna krampachtige – nerd voorovergebogen boven zijn decks. Het is pas het laatste half uur dat we de man zien opkijken. Voor dit laatste half uur hield Boratto zijn eigen producties achter de hand. Een goede zet waarmee hij ervoor zorgde dat het publiek hem op handen droeg. Boratto nam zelf even de tijd om vanuit zijn gezichtspunt een kiekje te nemen van de losgeslagen menigte. Respect en dankbaarheid droop van het podium.
De anders op festivalweides vertoevende herkauwende kuddedieren verlieten de stal toen de Michael Mayer zijn set inzette. Eenmaal die overgeblevenen bevangen werden door de zweverige sfeer was er geen haar op hun hoofd dat ook maar dacht het feest te verlaten. De Kompakt labelbaas is oud gediende DJ/producer/remixer dat zijn label tot één van de meest invloedrijke heeft gemaakt. Het respect dat deze man afdwingt wordt tijdens zijn set nogmaals geïllustreerd. Kölsch en Gui Boratto ruggensteunen Mayer op het podium. Mayer is tot nu toe trouwens ook de enige die tussen zijn digitale nummers ook al eens een vinyl draait. De sound dat door speakers galmde was zo innemend, zo toegankelijk, zo zinnenprikkelend…. Over de hele lijn weet je dat Mayer probeert zijn publiek van de grond te tillen, zoekend naar een soort toestand van gewichtloosheid. Net als Mayer ons van de grond weet te liften met een opeenvolging van bijna cheesy platen gooit hij er terug een iets meer rechttoe rechtaan plaat erdoor waardoor we terug even met beide voeten op de grond komen te staan. De man had er zoveel zin in dat hij het einduur ruim overschreed. Meermaals zagen we de organisatie de dj-booth bestijgen, Mayer in het oor fluisterend dat hij gerust mag verder doen.
De man had het heel erg naar zijn zin. Mooi om te zien dat het publiek tot het laatste moment geboeid bleef. De Mayer madness was hét hoogtepunt van het even heroplevende 10days.
Morgen een welverdiende rustdag. Nu heel hard uitkijken naar de speciale Pioneer-avond met James Zabiela.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2013 – Dag 04 - R&S Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Terwijl de troonswissel zich al voltrokken had, wordt Gent na zijn eerste officiële feestendag terug puffend en kreunend wakker onder de warmte. 10 Days is daarentegen al aan zijn vierde avond toe. Dat het legendarische dancefestival een moeilijke tijd beleeft is meer dan ooit te merken. De clubscene moet in tegenstelling tot de ‘Boom’ ende festivals overduidelijk omgaan met de uitdaging om opnieuw mensen te lokken. Ongetwijfeld spelen de tropische temperaturen ook een rol in de lage belangstelling. Toch lijkt de neergang dit jaar in een extra stroomversnelling geraakt.
Dat een speciale R&S label night met een geweldige line-up echt zo weinig volk op de been brengt is toch wel hoogst merkwaardig te noemen. Plaatsvervangende schaamte overvalt me bijna. Dit hield ons echter niet tegen om deze geweldige avond te delen met het heel selecte publiek.
Het Gentse R&S label staat al 30 jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een uiterst eigenzinnige invalshoek. Labelmanager Renaat bracht voor de gelegenheid de leukste van zijn poulains mee naar Gent. Bij wijze van statement staat hij op zijn 57-jarige leeftijd zelf meermaals zelf achter de decks vanavond. De man die ooit de Detroit-sound naar België bracht en een revolutionaire beweging op het Europese continent in gang zette heeft helemaal niet de bedoeling de DJ uit te hangen. Wat zogenaamde DJ’s dezer dagen kunnen, kan hij volgens hemzelf minstens evengoed onder zijn alias ‘I’m Not a DJ’. Renaat mag dan wel nog wat te schaven hebben aan zijn skills, de man heeft een excellente smaak voor detroit-minded rauwe techno. En daar draait het toch ook allemaal om. Iedereen is DJ dezer dagen.
Vondelpark, de eerste echte band op het label, zijn echter geen DJ’s maar ze zijn wel de absolute headliner van de avond. Het ambient-pop trio uit Londen brengt een loepzuivere etherische sound met dromerige zanglijnen die live meer op de voorgrond lijken te komen. Ondertussen zijn ze niet meer die veelbelovende jonge band. Vondelpark heeft de wereld ondertussen al weten te overtuigen van hun potentieel.
Lone en Space Dimension Controller brengen na het zweverig uurtje van Vondelpark terug wat vuur in de keet. Uptempo basgerichte detroitbeats met een stevige drive brengen dan toch de eerste mensen aan het dansen. Synkro durft nadien terug het tempo even te laten schommelen. Ijle soundscapes worden afgewisseld met 2 Step, dubstep en techno terwijl het publiek intussen werd gereduceerd tot een twintigtal die hards.
Detroit mag dan wel failliet aan het gaan zijn! Ik weiger te geloven dat de sound van Motorcity en het clubleven in België er zo slecht aan toe is. Aan kwaliteit ligt het althans niet. Misschien heeft de huidige generatie clubheads meer nood aan voorgekauwde en overhypte shit. Dit was een mooie avond waar ik mij verdomd raar heb bij gevoeld.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Gent Jazz Festival 2013 – Trixie Whitley - Elvis Costello
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Laatste fetivaldag en uitverkochte avond met Elvis Costello en Trixie Whtley …
Bloedhete tent, en de aftrap werd gegeven door Manngold De Cobre, een 13-koppige bigband. Met maar liefst twee drums, twee gitaren en een bas geflankeerd door een achtkoppige blazersectie is dit een niet alledaagse bezetting en dat zorgde voor creatief muzikaal vuurwerk.
Grote verrassing met Kat Edmonson. Een fragiele, bijna schuchtere verschijning, maar een gedreven muzikante en zangeres. Met een band uit New York, en zijzelf afkomstig uit Austin, Texas, hoor je een verscheidenheid aan nummers. Ze geraakt er zelf niet uit wat voor soort muziek ze nu eigenlijk speelt, maar het gaat van blues over soul en jazz, en zelfs Texaanse en countryinvloeden ontsnappen niet. Haar debuutplaat ‘Take to the sky’ werd opgepikt door een label, en zo geschiedde dat deze deerne een jaar lang op tournee kan. Ze sloot hem gisteravond af op Gent op grootse wijze. Mooi!
Trixie Whitley beleeft een gigantisch jaar. Er is dan ook geen festival bij je in de buurt waar Trixie nog niet speelde dit seizoen, bij wijze van spreken dan toch. Na haar vorige passages op Gent Jazz met o.m. Black Dub (Daniel Lanois en Brian Blade – onvergetelijk concert nvdr) is Whitley niet langer een schoolmeisje, maar een volleerde artieste met een eigen band en prachtig debuutalbum. Gent Jazz is voor haar dan ook een beetje thuiskomen, ook al omwille van haar Gentse verleden (met wijlen vader Chris). Het concert kwam wel wat traag op gang, mede door geluidsproblemen en een niet altijd trefzekere Trixie, die meerdere keren het publiek smeekte haar en de band te voeden met wat enthousiasme. Het werkte aanstekelijk,. Bassist Alan Gevaert (dEUS) – met zorgvuldig ingewikkelde rechterhand na dom ongeval on stage elsewhere - Scott Metzger (Gitaar) en Ray Rizzo (drums) laten horen welk resultaat het een band oplevert door live veel te spelen. Een schitterend concert!
Elvis Costello kwam in 2006 al eens een keer piepen op het festival, met Allen Toussaint. Deze keer staat hij er met zijn imponerende Imposters. Met Steve Nieve (keyboard) en Pete Thomas speelt Costello al van in den beginne (met The Attractions, weet je wel). Met broekventjes hebben we hier dus niet te maken, wel integendeel.
Costello staat al drie decennia aan de top van de muziekwereld, slaagt erin zichzelf muzikaal te blijven vernieuwen op een integere manier en brengt zijn muziek live met een intensiteit en bezieling die niemand onberoerd laat.
Elvis Costello is één van de witte raven die zich staande houdt, meer nog, bovendrijft, in zowat alle muzikale wateren. Van angry ‘Young man in de punk’ en ‘New Wave scene’ van de jaren zeventig ontpopte hij zich als veelzijdig muzikant in country, soul, jazz, pop, rock, filmmuziek… Telkens oogstte hij met zijn schitterende songs en uitgekiende arrangementen bewondering en respect van zowel muziekliefhebbers, collega’s muzikanten als de wereldpers.
Het concert wordt afgetrapt met “I hope you’re happy now” en met het van Nick Lowe geleende “Heart of the city”. Pure en onversneden rock’n roll met “I can’t stand up for falling down” (Sam & Dave) en het onvergetelijke “Radio radio”.
“Everyday I write book” en “Watching the detectives” zijn de eerste meebrullers en dan wordt het wachten op een eerste echte voltreffer met “She” (Charles Aznavour en u wellicht bekend als soundtrack voor ‘Nothing Hill’).
Volgden nog: “Good Year for the Roses”, een zorgeloos gebracht “A Slow Drag With Josephine”, “Jimmie Standing in the Rain” en zijn monsterhit “Olivers Army”.
Een uitgebreide bisrond gaf nog vuurwerk bij “I want you’ en het van ‘de kleinen Prince’ gejatte “Purple rain”.
Costello speelde niet zijn beste concert. Ook in de perstent achteraf werd mijn mening gedeeld door intimi en passanten die vinden dat Costello weliswaar groots is in het entertainen, een grootmeester is in zijn gitaarspel en arrangementen, maar vaak net onder de toon zingt. En dit doet afbreuk aan zijn unieke stemgeluid. Hij heeft met Diane Krall nochtans de perfecte figuur in huis die het hem es kan tonen hoe het moet.
Gent Jazz heeft een meer dan geslaagde editie achter de kiezen. De fakkel wordt nu doorgegeven aan de Gentse Feesten.
We danken in ieder geval de organisatie voor de puike ontvangst en dito opportuniteiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2013 – José James - Jamie Cullum
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
José James - Jose James is zonder hoed een klein ventje. Maar zijn looks en podiumpresense, zijn warme stem en zijn mix van hip hop en jazz maken hem groots. Op Gent Jazz kwam hij zijn jongste werk ‘No beginning, no end‘ voorstellen. Het talrijk opgekomen publiek wordt uitgenodigd op Spaans aandoend handgeklap tijdens “Sword +Gun” maar daarvoor is het ritme iets te flets. Met “ Trouble” vindt hij en zijn 4 kompanen ( trompet, drums, keys, en bass) de juiste vibes. Waarop “Ain’t no sunshine” volgt, wellicht een van de meest gecoverde nummers, maar aan zijn zwoele versie, lekker lang uitgesponnen met trompet- en pianosolo, geef ik de voorkeur. In “ Come to my door” bewijst bassist Solomon Dorsey dat hij ook een koperen keel heeft.
Alweer werden jazz grootheden gevierd , Jose bracht een ode aan Ray Charles en Aretha Franklin in “ Do You feel”. De massa kan de soulvolle set pruimen en roept de band terug op het podium voor bisnummers als “ A change is gonna come” en even later gaat Nirvana’s “Lithium voor de bijl. Oké!
Jamie Cullum - Jamie Cullum is een klein ventje, maar een grote publieksmenner. Hij verklaarde ons hoe zijn frustraties tijdens zijn jeugd ( de meisjes keken niet naar hem om ) hem tot de pianovirtuoos van vandaag leiden. Uitgaan met Jose James, vertelde hij, is nog altijd geen optie, want die vangt alle aandacht van de chicks . Jamie is nog steeds de hyperkyneet, staat nog steeds op de piano of gebruikt die als percussie-instrument. Ooit was dat genoeg om een concert lang hoge ogen te gooien, maar verrassend is het niet meer.
Jamie is een lieve jongen die met nummers als “Please don’t stop the music” van Rihanna, “The wind cries marry” en “High and dry” van Radiohead de toehoorders zeker kan plezieren.
Zijn concerten gaan nooit vervelen. De man laat tijdens “When i get famous” 3 muzikanten van Valerie June opdraven, die eerder die avond haar ding mocht doen, en ja samen dompelen ze dit lied in een Dapkingssausje. Best aardig, maar het “Momentum “van Cullum bleek enkel te slaan op de titel van zijn nieuwe CD.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2013 - Avishai Cohen - Madeleine Peyroux
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Gent Jazz blijft bekoren. De vernieuwde Bijloke site zorgt sowieso voor een aangenaam kader en ieder jaar weten ze het kruim in de jazz-scene te strikken. Tel daar bij nog aanhoudend mooie zomerse dagen en wij zijn meer dan welgezind .
Zoook Avishai Cohen, de bassist van Israelische origine, die vroeger onder de hoede van Chick Corea mocht spelen. Dicht bij het podium gezeten verwonderde ik mij over de jonge schare fans die hij aantrok , vooral van vrouwelijke kunne.
Had dat te maken met het schoon volk op het podium dat hij voor zijn concert in Gent meebracht, waaronder een revelatie aan de drum, de 19 jarige Ofri Nehemya? Aan de piano zorgde Nitai Herskovits, die ook op zijn laatste album ‘Duende’ van de partij is, voor al even schitterend weer.
Avishai bracht een mix van melodische en ritmische nummers, gebogen over zijn staande bas. Elke vingerzetting straalt virtuositeit uit, maar niets daarvan is gekunsteld. Voor het meer funky werk bediende hij zich van elektrische bas.
Op zijn cd’s uit 2009 ( ‘Seven Seas’) en 2010 (…….) speelt ook zijn Sefardische zang een belangrijke rol, maar in deze boeiende live set kwam dit haast niet aan bod. Dat bleek nog een troef. Zijn basmelodieën spraken voor zich.
Na ongeveer een uur was het mooie liedje bijna uit. De op stoelen gezeten massa veerde recht en trakteerde het kwartet op een eerste staande ovatie.
Voor zijn eerste bisnummer waren die stoelen eerder een belemmering. Met een salsa aandoend nummer kon hij geheel alleen de tent doen swingen. Met “Motherless child” (remember Richie Havens) bleek hij al even verrassend
Avishai was innemend!
Madeleine Peyroux
Madeleine Peyroux heeft niet de verschijning van wat haar stemkleur doet vermoeden. Een mix die me doet denken van Amy Winehouse en Billie Holliday. Met wat Vlaamse woordjes en een mengeling van blues en jazz probeert ze het iets ouder publiek te bekoren. Het negenkoppig orkest, inclusief strijkers, laat niets aan het toeval over en de muziek is gepolijst. Perfect om bij de taart van te genieten, maar niet om anderhalf uur te boeien.
Met elke song is er wat meer plaats op de stoelen, want niet iedereen blijft luisteren naar klassiekers zoals “Bye Bye Love” onder meer bekend van Ray Charles of Le Javanaise van Serge Gainsbourg.
Dus even de tent verlaten. Dat moet ook Avishai Cohen gedacht hebben. Terwijl Madeleine rustig verder kabbelt zie ik hem rondwandelen, de kinderwagen voortduwend, samen met zijn eega. Een warm beeld dat langer blijft hangen dan de hitte in de tent en de muziek van Peyroux!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2013 – Bobby Womack – Bryan Ferry feat. The Bryan Ferry Orchestra
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
De festivaltent is aardig volgelopen voor oude soulveteraan Bobby Womack. Vorig jaar moest hij nog verstek laten gaan wegens ziekte. Nu staat hij toch op Gent Jazz, en we krijgen van Womack wat we verwachtten. Een gezonde dosis soul en motown.
Zijn recentste album ‘The Bravest Man in the Universe’ (2012) haalde de man wat uit het slop. Zijn carrière was wat we kunnen noemen – komen verzand te geraken na een hele periode vol tragiek.
Het is niet ongebruikelijk bij dergelijke artiesten dat het soms lang wachten geblazen is op de man zelf. Niet bij Womack. Na een korte introductie door de band ( wat een hoop muzikanten zeg), komt BM onmiddellijk on stage en verlaat het ook niet meer. Tenzij dan na het concert J. Hij wordt omringd door iets wat vervaarlijk veel op ‘the stag’ gelijkt, en die het podium mee opvrolijkt.
Womack scoorde wereldhits met onder meer “Welcome to 110th Street”. Hij wacht dan ook niet lang om met deze voltreffer uit te pakken. De tent herkent en wordt enthousisast, al zal het concert nooit helemaal ontploffen, spijts alle inspanningen van Womack en zijn gevolg. Het stemgeluid van Womack heeft nog niets aan kwaliteit ingeboet en zijn songschrijverstalenten bewijzen dat hij een plaatsje in de rock’ n roll Hall Of Fame heeft verdiend. Zijn samenwerking doorheen de jaren met ronkende namen als Wilson Pickett, Ray Charles en Aretha Franklin, maken uiteraard dat Womack een show neerplant om u tegen te zeggen. Omringd door een aantal zwarte vocals die, als ze hun keel openzetten , ik u niet kan garanderen dat ze ik altijd in mijn huis zou willen. U weet wel.wat ik bedoel.
Bobby Womack (zang), Hense Powell (musical director), Lisa Kai Coulter (zang), Alltrinna Grayson (zang), Ginare Womack (zang), James Thompson (saxofoon), Michael Davis (trompet), Brian Mantz (trompet), Ermuelito Navarro (trombone), Nathaniel La Pointe (gitaar), Alexander H. Marlowe (keyboard), Elbert Rusee Allen Jr (bass), William Bryant Jr. (drums), Gus Flores (drums)
BRYAN FERRY FEAT. THE BRYAN FERRY ORCHESTRA
Hij die zijn liefjes Amanda Lear en Jerry Hall destijds moest afstaan aan andere grootheden Bowie en Jagger liet even op zich wachten zodat zijn orkest ons een drietal nummers meenam naar de roaring twenties. Een heus orkest met alles erop en eraan. Heren strak in het pak en dames in glitterpakjes. Mooi verlichte pepiters. Pas na het derde nummer schuifelde ons eeuwig stijlicoon het podium op en zette in met een eerder lauwe versie van “Love is the drug”. Swing ontbreekt. Maar His British Politeness With Stiff Upperlip kan blijkbaar niks verkeerd doen en wordt alras door het dolenthousiaste publiek op handen gedragen. Het concept om jazzklassiekers , nummers uit de Roxyperiode en uit zijn solocarriere in een honderd jaar oud maatpak te proppen slaat duidelijk aan. Ik miste wel de bezieldheid van een Virginia Plane. Heel leuk, warm en oke, maar anderhalf uur is meer dan ruim voldoende.
Bryan Ferry (zang), Colin Good (piano), Enrico Tomasso (trompet), Richard White (alt & bas saxofoon, clarinet en bas clarinet), Robert Fowler (tenor saxofoon, Malcolm Earle-Smith (trombone), Martin Wheatley (gitaar, banjo), Alan Barnes (bariton saxofoon, klarinet), John Sutton (drum), Oliver Thompson (gitaar), Tom Wheatley (bas), Iain Dixon (keyboard, saxofoon), Cherisse Ofuso-Osei (drum), Bobbie Gordon (zang), Jodie Scantlebury (zang).
De eerste week van dit mooie festival krijgt een grote onderscheiding …
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Cactusfestival 2013 - zondag 14 juli 2013 – Topdag voor Belgisch Erfgoed!
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge
Of het aan het schitterende weer, of aan de Belgische top line-up, met SX, Balthazar en dEUS, lag, weten we niet, maar in ieder geval kon Cactus op dag drie het bordje Uitverkocht ophangen, met lange rijen aan de ingang tot gevolg, en een Minnewaterpark waar het toch wel even zoeken was naar een plaatsje om je neer te vlijen. De organisatie zal bijzonder blij geweest zijn na de uitgeregende weekend van vorige editie, waar afsluiter Yeasayer enkel de die-hards waaronder Bibi kon verblijden met hun derde, maar onderschatte album ‘Fragant World’, terwijl het typische zonzoekende en kroostrijke Cactus-publiek al lang droge kleren was gaan opzoeken.
Prachtig weer dus, ideaal voor een ijsje of een mojito, en terwijl iedereen van de zon aan het genieten was, mocht Portico Quartet, een Engels, jawel viertal, de soundtrack verzorgen. Op het wereldwijde web wordt dit instrumentale gezelschap veelal in de jazz-hoek gecatalogeerd, wat ook wel logisch is als je Quartet in je groepsnaam opneemt, maar het is niet omdat je toevallig sopraan en tenorsaxofoons aanwendt, dat je daarom het jazz-etiketje moet opgeplakt krijgen.
Wij hoorden eerder live gespeelde, instrumentale elektronica: het begon traag, met soundscapes en ruis à la Trentemöller, luistermuziek die wat aan het zonnende Cactuspubliek voorbij ging, maar dan vielen er sub-bassen in à la James Blake, zonder dat het ooit zo ontoegankelijk en experimenteel werd als bij deze boomlange Brit . (Sorry Een journaal, maar als je Blake op Werchter verstilde schoonheid toedicht, dan heb je duidelijk maar een nummertje meegepikt, zonder oordoppen was die niet te doen).
De klankkastarme contrabas werd zowel als rollende bas en als strijker aangewend en het hoge geluid van de sopraansax deed mij bij momenten terugdenken aan Tanita Tikaram (hoewel die een hobo gebruikte op haar succesnummers). Na een halfuur probeerde Portico Quartet een clubsfeertje op te bouwen, de beats per minute schoten de hoogte in, en we kregen elektronica zoals Thom Yorke die samen met Modeselektor maakt, maar het publiek reageerde amper. In een donkere clubtent zou dit een stuk beter gewerkt hebben, misschien was het ook omdat er op het podium weinig gebeurde, een aantal gastzangers of danseressen zou misschien geholpen hebben om een festivalpubliek beter te bespelen.
Wij vonden het heel goed, zeker naar het einde toe, toen ze ook een gitaar in de strijd gooiden, en ze naar een mantrale climax toewerkten.
Kortrijk outrockt Gent geweldig tegenwoordig, en SX kreeg vandaag een mooie plaats op de affiche na hun Cactusdebuut vorig jaar. Toen moesten ze nog naar Amerika vertrekken om hun debuut ‘Arche’ op te nemen, nu was het drummen op de planché vóór het Cactuspodium. Zangeres Stefanie Callebaut stond centraal achter de keyboards onder de gouden ‘Arche’-bol, drummer Jeroen Termote links (opvallend veel acts hadden hun drums daar gezet vandaag) en Benjamin Desmet op gitaar en keyboards stond rechts.
Sx begon goed, met de single “Gold”, maar al gauw verknoeiden de te luide bassen het optreden: de op de jaren tachtig geënte synthpop verloor zijn pracht door bassen die zelfs op 25 meter van het podium nog windverplaatsing in je oren veroorzaakten. Callebaut headbangde er stevig op los, maar de publieksreactie volgde niet, behalve dan in de singles “Black video” en “Graffiti”. De groepssound van Sx is normaal subtiel, maar ook wat afstandelijk, misschien dat dit ook wat speelde. Wellicht was Sx ook niet volledig tevreden over het geluid, in ieder geval kwamen ze niet terug voor een bisnummer, hoewel daar nog ruim de tijd voor was.
De Zweedse Bob Dylan met punk-attitude, ofte The Tallest Man On Earth, mocht daarna het Cactuspubliek overtuigen, gewapend met zijn stem en een batterij gitaren. Als je als solo-artiest een volledig festivalwei kan entertainen, dan heb je veel charisma en goeie songs, anders red je het niet. Kristian Mattson heeft beide, met een sardonische grijns opende hij zijn set met “King of Spain”, gevolgd door “Love is all”. Net als Jake Bugg brengt hij een actuele update van de jonge Bob Dylan, met heel sterke nummers uit zijn albums ‘The wild hunt’ en ‘There’s no leaving now’. Het hoge tempo van de eerste twee nummers wist hij niet aan te houden, maar pareltjes genoeg zoals “1904”, “Revelation Blues” en “The Wild hunt”, en als afsluiter “Graceland” van Paul Simon er boven op.
Het was weer dringen voor de volgende Belgische band , het Kortrijkse Balthazar. Zelf ben ik niet altijd gepakt door de zangstem van Maarten Devoldere, die het grootste deel van de zang voor zich neemt, maar Balthazar heeft minimaal acht à negen sterke nummers, en er zijn maar weinig bands die dat presteren met nog maar twee albums op hun conto.
Live zijn ze ijzersterk, heel strak, dikwijls groots, enfin, perfect voor de festivals. Balthazar begon met de grootse samenzang van “Lion’s mouth”, a la Arcade Fire, en dan volgden “The boatman”, “The oldest of sisters” dat van Alex Turner van Arctic Monkeys had kunnen zijn, “Blood like wine”, waarin de muziek stopte, alle bandleden “Raise your glass” bleven zingen en hun instrumenten de lucht in staken. Kippenvelmomentje, net als in “Shinking ship” met zijn mooi contrast tussen de vermoeide zang en de opgewekte melodie die er op volgde. Afsluiten deed Balthazar met “Do not claim them anymore”, met die fantastische riff die het nummer op gang trekt. Balthazar heeft op alle Werchter formules gestaan dit jaar, en ook op Cactus bewezen ze een van de beste Belgische livebands te zijn.
Na het Belgische geweld was er verrassend veel volk voor Beach House, die het genre van de droompop heruitgevonden hebben en ondertussen veel navolging gekregen hebben. Droompop was er altijd al, denk maar aan Cocteau Twins of Mazzy Star, maar als genre met een list aan groepen die hun muziek onder deze noemer presenteren , is het toch iets van de laatste drie jaar. Visueel was er niet zoveel te beleven op het podium, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de muziek, die hoofzakelijk uit de twee laatste albums kwam, ‘Bloom’ (2012) en ‘Teen Dream’ (2010).
Live hebben Alex Scally en Victoria Legrand ook een drummer mee, die ook weer links op het podium stond, en dikwijls de paukenstokken bediende, zo de subtiliteit van de nummers versterkend.
Beach House begon er aan met “Wild”, met zijn Ennio Morricone sixtiesgitaarmotief. Beach House gaf ons de Duyster classic “Silver Soul”, het voor het Minnewaterpark toepasselijke “Walk in the park”, en het in al zijn eenvoud prachtige “Zebra”.
De finale kwam er met “10 mile stereo” en het uitdeinende, aan Sigur Ros en My Bloody Valentine refererende “Irene”. Het is altijd afwachten hoe de droompop van een band als Beach House op een festival zal onthaald worden, maar dit werkte heel goed op een zwoele valavond.
Iedereen was natuurlijk gekomen voor dEUS, die daarvoor nog nooit op Cactus gespeeld hadden: van de lange als de korte bar was er geen doorkomen meer aan. dEUS 3.0 (met Gevaert, Pawlovski en Misseghers) is een geoliede rockmachine, die er live altijd staan, in tegenstelling tot de vorige incarnaties, waar het dikwijls er op of eronder was, en dikwijls eronder.
Alleen op de grote podia zoals die van Werchter lukt het niet altijd om de dEUS groove over te brengen, vandaar wellicht ook dat Barman verklaarde dat de kleine festivals, zoals Cactus, de toekomst zijn. dEUS laatste plaat, ‘Following sea’, was al meer dan een jaar uit, dus we verwachtten geen nieuwe nummers en het was dus de vraag of de show vanavond geen doorslagje zou zijn van de shows die we een jaar geleden gezien hadden. Het antwoord kwam al snel, met een vertimmerde en heftige opener “The architect”, dat altijd wel een opener is op de dEUS shows, maar hier toch een andere gedaante kreeg dan vroeger. Dit zou de constante zijn van de avond, alle bekende nummers kregen een iets andere uitvoering, wat het spannend maakte.
Wat ook opviel vanavond was hoe dEUS 3.0 geen Barman soloshow is, maar een hechte band waarin iedereen zijn nummers heeft om op de voorgrond te treden: zo mocht Alain Gevaert de zang voor zich nemen in “Constant now”, terwijl in andere nummers Klaas Janzoons de zang deed. “Instant street” werd door Barman volledig op elektrische gitaar gespeeld, waar hij vroeger begon op akoestische gitaar en midden in het nummer een gitaarwissel inlaste. Dit nummer was het teken voor een kleine groep licht aangeschoten mannen naast mij om een kleinschalige pogo in te zetten,
”no feet were hurt in the process”. De gitaaruitbarsting op het podium kwam echter niet bij “Instant street”, maar wel bij het daar op volgende “Fell of the floor man”. Daarna kreeg “Little Arithmetics” een elektrische bewerking, met licht andere keyboard en gitaarlijnen.
We zaten ondertussen een dik halfuur in de set, tijd dus om wat gas terug te nemen met het gerapte “Girls keep drinking” en het Franstalige “Quatre mains”. Dan was het tijd voor mijn persoonlijke dEUS 3.0 favoriet, “Sun Ra” waarin Mauro met zijn van de pot gerukte souldiva geschreeuw de nachttrein op gang trok. Daarop kreeg een andere jazzgrootheid, Charles Mingus, een ode door middel van “Theme from Turnpike”, waarop een gebald “Nothing really ends” het rustpunt was voor een verschroeiende finale: “Bad timing” was het sein voor mijn buren om weer een zatte pogo in te zetten, en toen de eerste noten van “Roses” weerklonken , was het kot (Park) te klein tot ver voorbij de lange bar. “Suds & soda” deed Cactus finaal ontploffen, zelfs de takken van de bomen begonnen heftig over en weer te zwaaien, de groendienst van de stad Brugge zal zich de passage van dEUS nog lang herinneren.
Dag 3 van Cactus was een absolute topdag, met de Belgische bands (Balthazar en dEUS) die heel sterk uit de hoek kwamen, het Rode Duivelsgevoel achterna.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2013 – zaterdag 13 juli 2013 – Top exclusieve concerten Michael Kiwanuka, Bonnie Raitt en Calexico!
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge
Na een welverdiende nachtrust, waarbij herinneringen van de eerste dag van het festival de hoofdrol speelden in mijn dromen, keek ik gemotiveerd uit naar dag twee van het Cactusfestival. Een prachtige zonnige dag met veel exclusieve concerten, dit kon wel eens top worden!
Isbells hadden de eer het festival te openen. De Belgische band heeft ondertussen al een ijzersterke live reputatie. De stem van Gaëtan Vandewoude aangevuld met het prachtige gitaarspel van Gianni Marzo zorgen voor een ultieme combinatie. Toch was ik wat angstvallig naar het concert of zij live op een openluchtfestival echt kunnen boeien. De groep had ik immers al eens live gezien in de MaZ, waar hun zachte fluisterpop in de club echt tot z’n recht kwam. Mijn vrees was blijkbaar ongegrond.
Isbells openden met “Stoalin’”, titelsong van hun nieuwste plaat. Het nummer nam je direct mee, de zeemzoete klanken zorgden voor een ongelofelijke climax. De samenzang kwam vanop het podium als een stormram op je af. Het publiek werd overdonderd en weinigen durfden iets te zeggen. De volgende nummers lagen in dezelfde lijn, en de zachtere kant van Isbells werd even achterwege gelaten.
“Heart Attacks” bracht hier wat verandering in; het melodische nummer was fijn uitgewerkt en toont net die ingenomenheid. Niet veel later hoorden we “As long as it takes”, het nummer waarmee het allemaal begon. Heel ingetogen speelden ze het , en het publiek kon het toch niet laten om mee te zingen.
Algemeen was het een zeer geslaagd optreden; het zijn meesters in de opbouw en de finesse van hun materiaal. De manier waarop de nummers in elkaar overvloeien, zorgden voor een krachtige boost in de set , wat door iedereen zowel vóór het podium als ver er vandaan kon gesmaakt worden.
De medewerkers van Cactus slagen er altijd in om een mooie variatie te bieden tussen bekend en onbekend aan het publiek. Cactusfestival staat dan ook gekend als het moment om nieuwe ontdekkingen te doen. Ghostpoet is er zo’n voorbeeld van. Deze Londense rapper was mij totaal onbekend. Hoewel het niet meteen mijn smaak van muziek is, was ik wel benieuwd. Wat mij direct opviel na “Garden Path”, was de sterke lyrische rap aangevuld met zachte beats. Na twee nummers heeft hij het publiek mee en wordt in het park hier en daar sporadisch plaats gemaakt voor een danspasje. Deze goed opgebouwde set vormde een mooie afwisseling tussen droevige en opgewekte nummers. De rustige kant van de muziek paste ideaal bij deze zaterdagmiddag.
Voor The Ravonettes ging ik graag naar voor, een beetje de overjaarse groupie uithangen zoals sommigen het kunnen zeggen. Het Deense trio brengt ons terug naar de garagerock met een terechte vermelding naar de sixties rock , bubblegumpop en The Velvet Underground.
De verwachtingen waren hoog, jammer genoeg werd het eerste deel van de set gekenmerkt door een behoorlijke nonchalance. Het energieke “Attack of the Ghost Riders” en “My Tornado” kwamen niet over, en klonken eerder futloos. Ze gaven de indruk tegen hun goesting wat te spelen. Ze bleven wat plakken aan hun microfoons en bewogen weinig tot niet, wat op z’n beurt ook z’n weerslag had op het publiek.
Velen dropen na een paar nummers af. Gelukkig kwam er een keerpunt; met “Curse The Night”, “Break up Girls” en “Sleepwalking” kregen we plots een andere band te zien. De vette bas van Sharin Foo lag hier zeker aan de basis. Het tweede deel van de set maakte overduidelijk meer goed, maar spijtig genoeg verliet de band 10 minuten te vroeg het podium waardoor het publiek wat verdweesd achterbleef. Ondanks de sterk gebrachte nummers bleef ik wat op mijn honger zitten, de magere performance en de ongeïnteresseerde houding van de band lag hier aan de basis.
Het optreden van Michael Kiwanuka trok opmerkelijk meer volk ; ook ik was curieus. Kunnen we hier spreken van meer dan ‘een one hit wonder’? Heeft hij meer in zijn mars? Vanaf het moment dat Kiwanuka het podium betrad tot hij er weer afging, was er een ‘big smile’ te zien. Hij en zijn band hadden er duidelijk zin in. “If you’d dare” is een stevig blues nummer , dat gelijkenis met Jimi Hendrickx opriep. “Tell me a tale” is een perfecte mix van rustige jazzklanken gemixt met Afrikaanse invloeden. De cover van Jimi Hendrickx’s “May this be love” werd uitstekend gebracht en hij had niet te hard geprobeerd om er een kopie van te maken.
Naar het einde van de set toe werd het publiek getrakteerd op Kiwanuka’s doorbreek hit, “Home Again”. Hier en daar werd er al mompelend meegezongen , maar velen hielden de lippen stijf op elkaar en kozen voor de stem van Kiwanuka. Het energieke concert van Kiwanuka was tot nu toe het hoogtepunt van de dag .
Tien jaar geleden stond Bonnie Raitt hier ook al eens op het podium; toen sloot ze het festival af. Vandaag moest ze deze eer overlaten aan Ozark Henry. Maar dit kon haar niet echt deren, de 63-jarige zangeres was duidelijk de ster van de dag. De manier waarop ze het publiek bespeelde en het podium beheerste , kan door niemand nagedaan worden. Haar rauwe stem timbre en het blues gitaarspel dat haar zo kenmerkt, was nog altijd even sterk als vroeger.
Raitt bracht weinig eigen songs maar bood ons een afwisselende set van covers aan. Zo leende ze klassiekers van Gerry Rafferty (“Right Down the Line”), John Hiatt (“Thing called love”), Bob Dylan (“Million Miles”) ; zo wel het nummer van Bob Dylan als haar eigenste “If I can’t make you love me” reken ik tot de hoogtepunten.
Enkele festivalgangers noemden haar de Amerikaanse Axelle Red, dit door de kracht en de uitstraling van haar show en de manier waarop ze de nummers bracht.
Geen fouten, strakke timing en een beetje rock en roll theater. Bonnie Raitt zien we graag binnen 5 jaar nog eens terug!
Calexico heeft dit jaar al een paar keer in ons land vertoefd en nu stonden ze in Brugge. Klaar om het Minnewaterpark om te toveren tot een grote feestende massa. “Epic” is de opener van de avond en tevens ook de opener van hun nieuwste cd ‘Algiers’. Het blijkt een succesformule te zijn dit eerste nummer, steeds meer publiek wordt naar voor gelokt door de weemoedige gitaarklanken die steeds meer afgewisseld worden door Spaanse klanken.
Dezelfde lijn werd ook doorgetrokken in “Splitter”, ook een nummer van hun nieuwste plaat. De set was goed opgebouwd maar bleef nog eerder rustig; dan kwam “Roka”, het keerpunt van de set. Vanaf nu was het echt tijd om te feesten, incluis een overweldigende lichtshow. Nummers zoals “Para”, “Inspiracion” brengen de zwoele Zuiderse sfeer over in het Minnewaterpark.
Na deze strakke set was het jammer dat een cover van Joy Division’s “Love will tear us apart” werd gespeeld. Dit hadden ze gerust achterwege mogen laten. Gelukkig kon de afsluiter “Corona” deze fout nog min of meer recht zetten.
Als laatste kwam Ozark Henry aandraven, de muzikale trots van West-Vlaanderen , al zeg ik het zelf. Een titel die hij zeker verdiend heeft , te zien aan het palmares van geniale songs. Voor zijn jongste cd werkt hij niet langer alleen maar bracht hij vrouwelijke gezelschap mee, Amarylis Uitterlinden.
Net als op de cd was op het podium een sterke wisselwerking tussen Goddaer en Uitterlinden. Het duo onder begeleiding van hun band stonden in maagdelijk wit op het podium. Ze hadden zich bewezen op ‘Stay Gold’, nu moesten ze zich nog bewijzen voor het overwegende Brugse publiek. “Give Yourself a Chance” was de opener. Het werd tijdens dit nummer al snel duidelijk dat de dynamiek bij Ozark Henry veranderd was. De nummers van de avond zouden hoofdzakelijk gekenmerkt worden door een duet tussen Goddaer en Amaryllis. Spijtig genoeg zorgde dit voor een omgekeerd effect. Voor vele fans was de samenwerking niet altijd noodzakelijk.
Oude nummers zoals “Rescue Me”, “Vespertine”, “At sea” mochten gerust solo gebracht worden. Amaryllis zocht vaak de hoge noten op, wat niet altijd even toonvast bleek te zijn en soms zelf voor wat irritatie zorgde bij omstaanders.
De nummers van Ozark Henry zijn juist sterk door hun minimalisme, nu was dit jammer genoeg niet echt het geval.
Het concert was zeker niet slecht, maar als afsluiter vond ik het niet waardig. Desondanks was de zaterdag van Cactus weer een feestje waarbij het kenmerkende familiefestival op meer festivalgangers kon rekenen dan de dag ervoor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2013 – vrijdag 12 juli 2013 – Waar Pop – Rock - Chanson en Noise elkaar kruisen
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge
De weergoden waren de 32ste editie van het Brugse Cactusfestival gunstig gestemd . Het regendébâcle van vorig jaar kon helemaal doorgespoeld worden . Niet anders dan lachende gezichten tijdens deze succesvolle zonnige editie. En op zondag was het festival zelfs uitverkocht …Een zonnig Cactus dus, een Cactus ‘Grand Cru’ omschrijven ze het graag zelf … ‘Hear, See, Feel the world’ luidt hun credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek. De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijkheid en … kindvriendelijk.
Cactus serveerde muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche op deze eerste dag. Genot , amicaliteit en gemoedelijkheid , pijlers van het festival … Het festival ging op vrijdag, tijdens de enige bewolkte avond, eerder kalm van start.
Een overzicht – dag 1 – vrijdag 12 juli 2013
Blaudzun van de Nederlander Johannes Sigmond opende het festival en zorgde ervoor dat de Nederlandse pop hier terug wat meer airplay verkrijgt . Opbouwend , broeierig, enietbaar, gevoelig materiaal, dat live breder klinkt, een boost krijgt en stevig uit de hoek kan komen , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er maar een paar van die schitterende plaat ‘Heavy flowers’ , maar je kan ze alvast inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland , een jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar). Overtuigende start van het festival …
Het Amerikaanse Pinback heeft een speciale band met Cactus . Ze graag geziene gasten tijdens de clubtoer. Ze lijken goed geluisterd te hebben naar Blaudzun , want ook zij gaven hun (lofi ademende) songs extravertie . Tav een paar jaar terug liet het trio zich niet verleiden door een ‘lazy afternoon gevoel’ , maar triggerden ze hun publiek met aanstekelijke gitaarriedels (van Crow), een repeterend indringende ronkende basstune (van Smith), alsof hij gitaar speelde en bezwerende drums, gedragen door fijne harmonieuze, dromerige zangpartijen.
Vóór de herkenbare tunes van “Penelope” en “Loro” kregen we al die snedige aanpak te horen. Enkele sfeerhouders tussenin o.m. op piano onderhielden die melodieuze sterkte van Pinback. Maar Pinback trok de kaart van een festival , door meer uptempo en levendigheid . Crow is met de jaren een podiumbeest en entertainer geworden . Z’n muzikale gretigheid wordt letterlijk doorgespoeld met een fles Jameson, en midden de set was hij bij zijn publiek op het terrein te vinden . Enthousiast! Én een band in vorm!
Daan herdefinieert het Franse lied tijdens de nieuwe tour van ‘Le Franc Belge’ , dat kon m’n Franstalige collega maar toejuichen. En hij sprak meteen van Alain Bashung , wat ons over de taalgrens even de wenkbrauwen doet fronsen, wij die dachten aan Gainsbourg, Brel en Arno . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden (sterke begeleidingsband btw!) , en het midden houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen . Je komt o.m. op “Parfait mensonges” , “The gates” en “Melodies paroles”; de vroegere electropop en ‘80s kitsch wordt dus op die manier op het achterplan geduwd, maar moeiteloos namen enkele oude classics als “Exes”, “Icon” en “The player” hun plaatsje in, naast het nieuwere ‘nachtraaf’ werk en die vinnige single “Everglades”. Het kenmerkende Daan feestje hield hij op het eind met die elektrotunes van “Swedish designer drugs” en “Housewife”.
Eén van de meest gewaagde Cactusprogrammaties was Thurston’s Moore nieuwe band Chelsea Light Moving , die ons meteen terug dropte in de begindagen van Sonic Youth, zoals we hen zagen op Futurama in de Brielpoort toen . Spontaan, speels en onbezonnen gaan ze als een beginnend groepje te werk met songs die scheuren , knorren en piepen , met distortion en feedback … De hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur! Een knallende liveset , waar punk , grunge en noise elkaar tegenkwamen. Moore sprak van ‘lovesongs’, dan zijn er dit van een denderend gruizige sound . Geen directe generatiewissel , maar venijnig en jeugdig , een volgende zet van Thurston. Sterk!, voor de liefhebbers van het genre weliswaar … Sonic Youth herrezen?!
Tot slot Hooverphonic (with Orchestra) … Wat anders dan het rebelse gitaargeweld van Thurston en de zijnen. Ze hadden er ooit van gedroomd hun trippy orkestrale songs met een heus symfonisch orkest te spelen; die droom is werkelijkheid geworden . Geen synths die dit geluid produceren , maar een 21 koppige band achter de Hooverphonic driehoek Callier – Geerts en Noémie Wolfs. De hits als “Jackie cane”, “Mad about you” , “2 wicky”, “Eden” , “World is mine”, “Sometimes”, “Vinegar & salt” , en recentere “Happiness” en “The night before” ontbraken niet; wie Massive Attack’s “Unfinished sympathy” eens geslaagd uit de verf wou zien komen met orkest, kon het nu gerust ervaren.
Hooverphonic (with Orchestra) was meer dan zomaar een ballroomorkest! Goed uitgewerkte , uitgekristalliseerde, prettig in het gehoor liggende muziek .
Fijne afsluiter van de eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
TW Classic 2013 - Bruce Springsteen –– The Boss brengt een uitverkocht Werchter in vervoering
TW Classic 2013
Festivalterrein
Werchter
Editie 2013 van TW Classic etaleerde zich in schitterende omstandigheden: de barometer voorspelde zonnig en droog weer, met Balthazar en Keane stonden twee groepen op het podium die als ze de standvastigheid kunnen vasthouden mogelijks op weg zijn naar de poort der groten, terwijl met de kranige zestigers Blondie, Charlie Musselwhite (samen met Ben Harper) en Carlos Santana muzikanten op de affiche prijkten die intussen hun strepen in de muziekgeschiedenis al lang verdiend hebben. Als de organisatoren daarbij niemand minder dan Bruce Springsteen – eveneens een zestiger – konden strikken om samen met zijn E Street Band als hoofdact te fungeren, dan is het niet verwonderlijk dat deze feitelijkheden ervoor zorgden dat enkele dagen vóór aanvang van het festival het bericht de wereld werd ingestuurd dat het zich zonder ticket begeven naar de kassa’s geen zin meer had want alle 60.000 kaartjes hadden een eigenaar gevonden.
Balthazar (****)
Volgens de overlevering kwamen de drie wijzen uit het Oosten en was het indertijd wanneer men als Koning Balthasar door het leven ging, bon ton om bij een kribbebezoek mirre mee te brengen. Afgelopen weken werd duidelijk dit stukje geschiedenis herschreven want de Belgische groep Balthazar maakten vanuit Kortrijk en Gent een reis in tegenovergestelde richting om op de weide van Werchter te resideren en daar als mogelijks toekomstige muzikale koningen, ook te regeren. Ze prijkten namelijk niet enkel op de affiche van Werchter Boutique en Rock Werchter maar mochten om 13u ook nog eens TW Classic openen.
Erg opvallend was dat er op het vroege middaguur al veel volk was opgedoken om zich te laven aan de geschenken die zij rijkelijk uitdeelden. Geen mirre maar wel fantastische muziek. Of zoals presentator Luc Janssen citerend uit « Jeroen Brouwers (Schrijft een Boek) » (De Mens) bij hun aankondiging zei: “We beginnen met een Belgische band die hier voor de derde maal op het podium staat. Ze weten hoe het moet en ze doen het goed”. En dat is dan geen verdraaiing van de werkelijkheid want unaniem lovende recensies over hun albums ‘Applause’ (2010) en ‘Rats’ (2010) hebben hen extra vertrouwen gegeven en ook op het podium zijn ze volledig ontbolsterd. Dit gaat ook op voor hun passage in TW Classic. Vanaf het eerste nummer « Later » bleek dat hun onderkoelde, verfijnde en bij momenten schijnbaar tegendraadse muziek ook hun effect niet misten op een groot podium. En dit zonder een lichtvoetige hit op zak te hebben. Balthazar tekende voor een fantastische start van een mooie festivaldag.
Blondie (**)
Wie wel een reeks hits op hun conto staan hebben, is de Amerikaanse formatie Blondie. Vanaf halfweg de jaren ‘70 werkten zij zich vanuit de groezelige doch legendarische New Yorkse club CBGB op tot een wereldgroep van formaat. Vooral frontvrouw Debbie Harry groeide uit tot een fenomeen en oefende door haar opvallende verschijning en vrijgevochtenheid een ware aantrekkingskracht op mannelijke fans uit.
Anno 2013 is de inmiddels 68-jarige Harry ondanks minimaal één facelift natuurlijk niet meer de frisse verschijning zoals deze op het netvlies van zoveel fans staat gebrand. Nostalgische jeugdherinneringen werden dan ook wellicht her en der flink ingedeukt (voor de geïnteresseerden: ze verscheen in een soort zwarte legging met fluorescerende gele jasje en bijhorende heupdoek en droeg een witte pruik).
Wij hadden gelet op het leeftijdsverschil meer oog en vooral oor naar de muziek en ook op dat vlak leek er wat sleet op te zitten.
Aangezien het hun laatste concert van de zomer was, wou de groep (met behalve Harry tevens Chris Stein en Clem Burke als originele leden in de rangen) nog eens alles geven. Harry probeerde het publiek op te peppen door mee te geven dat ze niet zo schuchter moesten zijn, dat er mocht meegezongen worden of door op te roepen om meer blote bovenlijven te laten zien. Maar hoe ze ook probeerde, het gaf een te krampachtig indruk en de weide reageerde pas sporadisch uitgelaten.
Er werd nochtans fraai ingezet met « One Way Or Another » en ook « Hanging On The Telephone » (The Nerves) en « The Tide Is High » (The Paragons) klonken goed maar door de afwisseling met te licht bevonden nieuw werk als « Rave », de nieuwe single « A Rose By Any Name » en het zomerse « Sugar On The Side » (dat gelijkenissen opriep met Manu Chao maar nooit dat niveau haalde) haalde de vaart én de kwaliteit uit de set. Dat de stem van Harry niet opgewassen bleek tegen het gitaargeweld deed er al evenmin goed aan.
Blondie slaagde er in het verleden in om hun vertrouwde mix van punk en new wave te injecteren met disco, reggae, rap en jazz en dat ze nog steeds nieuwe horizonten blijven opzoeken, pleit voor hen maar wat de meerwaarde is van een flauwe versie van « Lights » (Ellie Goulding) blijft een raadsel.
Ook het achterwege laten van hun allergrootste hit « Denis » (cover van Randy And The Rainbows’ « Denise » uit 1963) op een festival dat de naam TW Classic draagt, moet als een grote inschattingsfout beschouwd worden. Niet meteen ons favoriete nummer maar wél eentje waar de weide stond, zat of lag op te wachten.
Naar het einde toe deden extra gitaargetinte versies van « Atomic », « Call Me » en « Heart On Glass » de wei opveren maar konden niet meer verhelpen dat hoewel niet echt slecht, Blondie niet de voldoening gaf waar iedereen op gehoopt had.
Setlist : One Way Or Another / Rave / Hanging On The Telephone / Union City Blue / A Rose By Any Name / The Tide Is High / Maria / Winter / Lights / Atomic / Sugar On The Side / Call Me
Ben Harper & Charlie Musselwhite (****)
Neen, dan veel liever de rauwer klinkende blues van het duo Ben Harper en Charlie Musselwhite. Met ‘Get Up!’ dit jaar verschenen op het vermaarde label Stax Records, zijn ze niet enkel verantwoordelijk voor een fantastisch albums in dit genre maar in Werchter onderstreepten ze hun kunnen en bleef ook live hun combinatie van mondharmonica (Musselwhite) en (slide)gitaar (Harper) mede dankzij een uitstekende begeleidingsgroep, moeiteloos overeind.
Voor het zonnebadende publiek was dit op het vroege namiddaguur misschien geen gemakkelijk verteerbare brok muziek maar voor wie zich liet onderdompelen in de mix van rock, soul en blues was het erg genieten geblazen.
Alles klonk puntig maar tegelijk verzorgd. Als uitschieters golden « I Don’t Believe A Word You Say », « She Got Kick » (mede door de piano die aan Fats Domino, Ray Charles of Jerry Lee Lewis deed denken) en « I’m In, I’m Out, I’m Gone » (met een gitaarrif die even repetitief en kenmerkend was als deze bij Muddy Water’s « Manish Boy »). Ook « Homeless Child » (dat verscheen op Harper’s album ‘The Will To Live uit 1997) was van een hoog niveau.
Musselwhite met zijn 69 jaar de oudste artiest die afgelopen zaterdag op het podium stond, heeft zelf ruim 20 albums op zijn actief staan en is ook te horen is op platen van onder meer Bonnie Raitt, The Blind Boys Of Alabama, Tom Waits en INXS. Daarom was het mooi dat ook hij enkele malen zelf de hoofdvocalen voor zijn rekening mocht nemen zoals bijvoorbeeld tijdens zijn eigen nummer « The Blues Overtook Me ».
Bindteksten waren er niet, een bedanking op het einde van de set buiten beschouwing gelaten, maar beide heren lieten de muziek voor zich spreken. Meestal nam Harper op een stoel plaats met zijn slidegitaar op de schoot terwijl Musselwhite hem gadesloeg zodat hij op de juiste momenten kon invallen met zijn harmonica. Menige keren moesten we qua manier van musiceren spontaan denken aan onze nationale trots Toots Thielemans die ook steeds bescheiden en alert op het podium zijn talenten toont zonder de andere muzikanten in de weg te staan.
Hopelijk krijgen we binnenkort van dit duo nog meer te zien want in een donkere, intiemere zaal moet dit nóg beter klinken.
Setlist:
Get Up! / I Don’t Believe A Word You Say / The Blues Overtook Me / Don’t Look Twice / When It’s Good / She Got Kick / Long Legged Woman / I’m In, I’m Out, I’m Gone / Blood Side Out / Homeless Child / I Ride At Dawn / I’m Going Home / When The Levee Breaks
Carlos Santana (***1/2)
Ook de Mexicaanse zanger en meestergitarist Santana is een zestiger. Volgend weekend mag hij overigens 66 kaarsjes uitblazen en te horen aan de bruisende set die hij op TW Classic bracht, leek het alsof het verjaardagsfeest al werd ingezet. Het stralende weer op de weide leende zich dan ook uitstekend voor de mix van latin rock, jazz, blues, soul, R&B, salsa en Afrikaanse ritmes.
Er werd meteen stevig van wal gestoken met « Toussaint L’Ouverture » waarin een stukje « While My Guitar Gently Weeps » van The Beatles in verwerkt werd. Ook in de intro van « Black Magic Woman/Gypsy Queen maakten The Beatles overigens hun opwachting via een streepje « Eleanor Rigby » terwijl « Incident At Neshabur » al evenzeer de muzikale invloed van de Fab Four verraadde.
Santana kan terugblikken op een rijkgevulde carrière. Zo kende hij zijn doorbraak naar een ruimer publiek via zijn passage op het befaamde Woodstockfestival (waarvan we beelden te zien kregen via « Woodstock Chant/Soul Sacrifice ») en samen met The Rolling Stones is hij de enige artiest die in vier decennia een album in de top tien heeft staan. Bijgevolg werden klassiekers als « Oye Como Va » (dé Tito Puente cover) afgewisseld met meer recente hits als « Maria Maria » (minder tenenkrullend dan op plaat) en « Smooth », de hit die hij in 1999 scoorde met Rob Thomas van Matchbox Twenty.
“Some bands move this way, some bands move that way. We go straight ahead” zei Santana en inderdaad daar leek het duidelijk op met behulp van zijn tienkoppige begeleidingsgroep. In één rechte lijn werd een vakkundig bij elkaar gespeelde, zomerse set gebracht. In tegenstelling tot het North Sea Jazz festival maakte Prince zijn opwachting niet maar dat kon de pret niet bederven.
Setlist:
Toussaint L' Ouverture / Black Magic Woman/Gypsy Queen / Oye Como Va / Maria Maria / Foo Foo / Corazon Espinado / Incident At Neshabur / Smooth / Dame Tu Amor / Woodstock Chant/Soul Sacrifice / Saideira
Keane (***1/2)
Op het eerste zicht lijkt het wat vreemd dat een jonge Engelse groep als Keane waarvan de debuutplaat ‘Hopes And Fears’ pas dateert uit 2004, zo hoog op de affiche geprogrammeerd stond (ook in 2009 waren ze trouwens present op TW Classic). Maar het is en blijft een van de meest succesvolle groepen uit Engeland van de voorbije jaren. Want alle vier de studioalbums (en ook de EP ‘Night Train’ uit 2010) kwamen meteen binnen op de eerste plaats van de hitlijsten in het Verenigd Koninkrijk.
Ook al is bassist Jesse Quin sinds 2011 als volwaardig groepslid opgenomen, het handelsmerk en episch centrum van Keane blijven de pianocomposities van Tim Rice-Oxley (die daarbij meermaals de pianoklanken zodanig vervormt alsof men de indruk krijgt echte gitaren te horen). Voeg daarbij het typische stemgeluid van Tim Chaplin en men heeft meteen een beeld van de ingrediënten die Keane tot zo’n succes maken.
De set die ze brachten had veel weg van een ‘best of’. Er werd nog rustig gestart met « You Are Young » van het vorig jaar uitgebrachte ‘Strangeland’ maar met « Bend And Break », « Everybody’s Changing », « Is It Any Wonder? », « This Is The Last Time », « Somewhere Only We Know » en de gebalde afsluiter « Crystal Ball » volgde de hits elkaar in een sneltempo op. Afgaand op het applaus lijken ook de nieuwe nummers « On The Road », « Silenced By The Night » en « Sovereign Light Café » dezelfde weg op te gaan.
Er was ook aandacht voor enige rustmomenten als « We Might As Well Be Strangers » en « Bedshaped » (waarbij op de zijdelings schermen de zonsondergang mooi in beeld werd gebracht en voor een aparte sfeer zorgde).
Keane verkeerde in topvorm en er werd mooi gemusiceerd en gezongen (Chaplin was opnieuw goed bij stem en heeft zijn problemen ver achter zich gelaten zoals we vorig jaar reeds konden vaststellen op Pukkelpop). Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de nummers allemaal zo gepolijst en afgewerkt klonken waardoor het nooit echt beklijvend werd.
Setlist:
You Are Young / Bend And Break / On The Road / We Might As Well Be Strangers / Nothing In My Way / Silenced By The Night / Everybody’s Changing / A Bad Dream / Is It Any Wonder? / This Is The Last Time / Somewhere Only We Know / Bedshaped / Sovereign Light Café / Crystal Ball
Bruce Springsteen & The E Street Band (****1/2)
Beklijvend is dan weer een understatement als we het hebben over het concert dat afsluiter Springsteen met zijn E Street Band gaf.
Tien minuten eerder als voorzien (onmiddellijk na het concert van Keane werd zelfs meegedeeld dat Springsteen er zodanig veel plezier in had dat hij een halfuur eerder zou beginnen aan de set) werden meermaals de woorden “Can You Feel The Spirit?” vanuit de coulissen gescandeerd. Het was Springsteen zelf die als een leider van een gospelkoor meteen duidelijk maakte dat het publiek zich één mag voelen met de groep. Het is al langer geweten dat Springsteen tijdens zijn concerten steeds een innige band met zijn publiek onderhoudt maar in Werchter werden qua betrokkenheid alle registers opengetrokken toen hij reeds meteen bij de eerste noten van opener « Spirit In The Night » het podium afdaalde om de eerste rijen fans te gaan begroeten en te omhelzen. Weinigen doen hem dit na.
Meteen zat de sfeer er in en betekende het startsein van een bijna drie uur durende set die geen enkele (maar werkelijk geen énkele) inzinking zou kennen.
« Badlands » bruiste van energie en werd massaal meegezonden alsof het een eigen hymne betrof en « Death To My Hometown » en « We Take Care Of Our Own » klonken door hun maatschappijkritiek niet enkel tekstueel bijzonder scherp maar werden ook snedig gebracht.
Sinds enkele jaren is het tijdens een concert van Springsteen gemeengoed geworden dat het publiek verzoekjes mag richten waarna er dan enkele worden uitgekozen. In Werchter viel de keuze op twee grote knuffeldieren, een beer en een eend om precies te zijn, die respectievelijk pancartes vasthielden met als opschrift « Jailhouse Rock » en « Man’s Job ».
Dit gaat steeds met heel wat spontaniteit gepaard zodat wie deel uitmaakt van The E Street Band een uitstekend muzikant moet zijn omdat men honderden nummers moet kunnen inspelen als erom gevraagd wordt (vaak zelfs door Springsteen zelf). Het verwachte moment houdt aldus ook een mogelijks onverwachte factor in. Dit bleek nog maar eens toen Springsteen nog snel de groep toeschreeuwde in welke toonaard « Jailhouse Rock » moest worden gespeeld en bij « Man’s Job » was er een coördinatieprobleempje toen Curtis King als tweede zanger nog even wou doorzingen terwijl Springsteen al opnieuw de intentie had om over te nemen. Geen zure blik of vermanende woorden werden uitgewisseld. Integendeel, er verscheen een glimlach op het gezicht van Springsteen. Of hoe een perfectionist ook relativerend kan zijn. Toen ook de achtergrondzangeressen Cindy Mizelle en Michelle Moore kwamen meedansen, werden ze na afloop op een kus getrakteerd.
Vervolgens mocht ook Ben Harper zijn opwachting maken om op fraaie wijze « Atlantic City » op akoestische gitaar mee te begeleiden en te zingen. Dat ook hij onder de indruk was van deze opportuniteit, viel duidelijk te merken.
Na « Wrecking Ball » en « Hungry Heart » waarbij Springsteen nog maar eens zijn fans met een bezoekje ging vereren, was er een kippenvelmoment toen Springsteen « The River » via mondharmonica inzette en aangevuld werd door secuur gitaarwerk van ‘Little’ Steven Van Zandt. Het blijft een classic pur sang.
Die andere gitarist, Nils Lofgren, liet zich tijdens « Youngstown » niet onbetuigd en gaf een solopartij van jewelste. Een kunstje dat hij herhaalde tijdens het uitmuntende « Murder Incorporated » waarna ook Springsteen en Little Steven beurtelings enkele straffe riffs uit hun polsen schudden.
« Darlington County », « Bobby Jean » en « Shackled And Drawn » (waarbij Cindy Mizelle haar vocale troeven mocht uitspelen tijdens een gospelstukje) waren de voorbode van een prachtig moment waarbij Springsteen tijdens « Waitin’ On A Sunny Day » een 13-jarig meisje een handkus gaf om haar vervolgens uit het publiek te plukken zodat zij met hem op het podium kon meezingen. Vertederend was toen Springsteen haar zachtjes in de armen nam en haar helemaal persoonlijk terug bij haar moeder bracht.
« The Rising », « Land Of Hope And Dreams » (inclusief een stukje « People Get Ready » van Curtis Mayfield) en « Follow That Dream » (na vele jaren afwezigheid terug live opgepikt) brachten wat rust in afwachting van het trio « Born In The U.S.A » (inclusief een 80’s klinkende synthesizer bespeeld door Charles Giordano en op het einde een ritmisch strakke drumpartij van Max Weinberg), « Born To Run » (waarbij Jake Clemons nog maar eens bewees uit hetzelfde goede ebbenhout te zijn gesneden als zijn betreurde oom) en « Dancing In The Dark » (de synthesizers op de studioversie werden vervangen door een blazerssectie). Net zoals in de bijhorende clip waar Springsteen actrice Courteney Cox uit het publiek tilde om met hem mee te dansen, werden er nu zelfs drie dames op het podium gevraagd. Eentje had via een pancarte aangegeven te willen dansen met Lofgren, een andere met Jake Clemmons en de dame die met Springsteen mocht dansen was helemaal aangedaan toen ze na ruim dertig concerten van hem te hebben gezien, haar droom werkelijkheid zag worden.
Via « Tenth Avenue Freeze-Out » werd door middel van foto’s op de zijdelingse beeldschermen een innemende ode gebracht aan twee te vroeg overleden groepsleden, Danny Federici (2008) en Clarence Clemons (2011).
De finale bestond uit « Twist And Shout » (cover van The Top Notes maar beter bekend in de versie van de Isley Brothers) en een via blazerssectie en percussie conga-uitvoering van « Shout » (eveneens Isley Brothers). Het mooiste werd misschien wel tot het laatst opgespaard toen Springsteen helemaal solo op gitaar « Thunder Road » bracht. We zagen eerder tranen van geluk maar nu rolden er bij vele fans ook tranen van ontroering over de wangen.
De Belgische passage van Springsteen tijdens zijn ‘Wrecking Ball Tour’ was er opnieuw eentje om te koesteren. Het klinkt misschien wat oneerbiedig maar met alle respect voor de andere groepen op de affiche: hoewel sommigen sterk uit de verf kwamen, leek Springsteen iedereen te degraderen tot tweedeklassers.
Wat we ook zo fantastisch vinden is dat Springsteen muziek en sfeer opnieuw voor zich liet spreken. Het zijn steeds de muzikanten die het doen (iets wat we een tweetal weken terug ook bij Leonard Cohen zagen). Van een uitgebreide lichtshow, acrobatie of verkleedpartijen werd geen gebruik gemaakt en als er al vuurwerk te noteren viel, dan was dit opnieuw afkomstig van Springsteen en zijn E Street Band (die trouwens door toevoeging van een blazerssectie, een tweede percussionist en zangeres de grootste samenstelling ooit kende).
Dat we dit concert geen vijf sterren toebedelen, heeft niet zozeer te maken met de muziek die we hoorden. Door de festivalformule moest een strak tijdschema aangehouden worden opdat iedereen die gebruik wenste te maken van extra bussen en nachttreinen (perfect georganiseerd trouwens) ook thuis geraakte. Dit impliceerde dat het vertrouwde ‘meer dan drie uren concerteren’ hier niet aan de orde was en er dus nauwelijks ruimte overbleef voor extraatjes in de zin van b-kantjes of vergeten albumtracks. Maar ach, het publiek werd ruimschoots verwend en kon ‘the spirit’ voelen. En daar was het allemaal om te doen.
Slotsom, wie van rockmuziek houdt en durft te stellen dat een concert van Springsteen hem of haar totaal onberoerd laat, kent en voelt niks van muziek. Dit is een straffe uitspraak maar geheel op zijn plaats want het was dan ook een straffe krachttoer die The Boss liet zien.
Setlist:
Spirit In The Night / Badlands / Death To My Hometown / We Take Care Of Our Own / Jailhouse Rock / Man’s Job / Atlantic City (Ben Harper als gastmuzikant) / Wrecking Ball / Hungry Heart / The River / Youngstown / Murder Incorporated / Darlington County / Bobby Jean / Shackled And Drawn / Waitin’ On A Sunny Day / The Rising / Land Of Hope And Dreams / Follow That Dream / Born In The U.S.A. / Born To Run / Dancing In The Dark / Tenth Avenue Freeze-Out / Twist And Shout / Shout / Thunder Road (solo)
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Nederlands 
Français 
