Gent Jazz Festival 2013 – Zorn At 60
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Opener Song Project had zijn set al afgewerkt bij het betreden van de heilige grond aan de Bijloke. De verschijning van Mike Patton was toen al niet onopgemerkt voorbijgegaan, en zijn naam rolde doorgaans constant over de met witte wijn en Duvel gedekte tafels . ..
Heel wat volk op het festival voor de viering van 60 jaar Zorn, al moet hij zelf voor zijn werkelijk feest nog wachten tot september. In Gent dachten ze daar anders over, en nodigden hem uit voor een hele concertavond, waarbij Zorn zelf af en toe op het podium verscheen, nu eens als dirigent, dan weer als saxofonist, of als entertainer. Zo tegendraads en avant-garde Zorn is, bewees hij door de samenstelling van concerten doorheen de festivalavond.
Illuminations - Steve Gosling (piano), Trevor Dunn (bas) en Kenny Wollesen (drums) zetten de toon voor wat nieuw werk van Zorn, gespiegeld aan de radicale 19de-eeuwse Franse poëet Arthur Rimbaud. Die leverde de inspiratie voor een wild pianostuk. Rimbaud’s zoektocht om een echte visionair te worden door een volledige ontregeling van de zintuigen, leidde tot de creatie van de meest persoonlijke en intense literatuur in de geschiedenis. Dit vertaalt Zorn muzikaal in een vrij moeilijk te begrijpen taal, die van de free jazz. Je moet het graag horen.
The Holy Visions is een mysteriespel in elf coupletten, geschreven voor vijf vrouwenstemmen. Het stuk gaat over het leven, het werk en de filosofie van Hildegard von Bingen (1098-1179), een Duitse Benedictijner abdis die wordt beschouwd als de eerste vertegenwoordigster van de Duitse middeleeuws mystiek. Ze was op vele domeinen actief, onder meer als componiste van muziek die een heel eigen tak van de Gregoriaanse boom vormt. Je moet het graag horen.
Het strijkkwartet die The Alchemist uitvoert, brengt me waar ik op dat ogenblik het liefst vertoef: in de perstent voor een gezellige babbel met de ondertussen bekende gezichten. Het is niet steeds makkelijk JAZZ onder te brengen in een vakje…. Soms moet je het gewoon graag horen en- “It don’t mean a thing If It ain’t got that swing”! Het is voor discussie vatbaar, Duke!
Enfin, dat het een avondje flirten zou worden met genregrenzen, wisten we. Moonchild, die onlangs het album ‘templars: in sacred blood’ uitbracht, is hier het perfecte voorbeeld van. Met Joey Baron (drums) en Trevor Dunn op bas wordt een rollende, daverende ondergrond neergezet, waarop stemvirtuoos (nou ja) Mike Patton lekker zijn ding kan doen. Mike Patton kennen we uiteraard nog van bandjes (nou ja) als Faith No More (2009 – 1998), Mr. Bungle (1985 – 2000) en Fantômas (sinds 1998). Wie herinnert zich niet de heerlijke cover van “I’m easy” van the Commodores? Wel, Maike Patton heeft niets van zijn stijl en rock’n roll verloren. Alleen zoekt hij wat andere oorden op, en in een bezetting als deze voelt hij zich als een vis in het water.
Het zal voor velen wat schrikken zijn geweest, toen Patton zijn keel open zette. Niemand minder dan John Medeski (de man kent Gent Jazz ondertussen beter dan wij allemaal samen) spelt op Hammond en doet Patton ontploffen! Zowat alles, gaande van flemend gefluister en hysterisch doodsgekrijs, over esoterische lieflijkheid en aan de grenzen van de deathmetal en grindcore hangende uitspattingen passeren de revue.
Een prachtig concert, dat nog een toetje in zich had toen iemand uit het publiek het wel welletjes vond om bij deze muziek braafjes op een stoel te zitten en prompt vooraan ging dansen en de menigte uitnodigde om hem te vergezellen. Wat ze dan ook deden. Ik heb het nog niet gezien de voorbije jaren. Maar… je moet het graag horen.
Hoofdconcert werd gestart door The Dreamers, een van de meest tot de verbeelding sprekend bands uit de Zornstal, met ondermeer Joey Baron en Trevor Dunn (zie eerder), maar ook met de fenomenale gitarist en partner in crime van Zorn, Marc Ribot. Een cocktail van surf, cocktailjazz en filmmuziek. Electric Massada dan, is eigenlijk The Dreamers aangevuld met Zorn als saxophonist en Ikue mori op drums/percussion. De versterkers gaan nu helemaal open, de tent gaat dan ook vrijwel uit zijn dak.
O ja, ook tussen de concerten in de hoofdtent door, stond het tweede podium vandaag helemaal in teken van , juist ja, John Zorn.
Zondermeer een grote meneer, die Zorn, die eindelijk eens wat gedurfder bands op Gent Jazz doet spelen. Het zal wellicht niet voor iedereen weggelegd zijn. Maar naast de Joe Lovano’s en Diane Kralls van de afgelopen dagen, mocht het best wel wat ruiger worden. Ook op Gent Jazz …Maar je moet het graag horen …
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Rock Zottegem 2013 – zaterdag 13 juli 2013 – RZ en ZZ Rocken …
Rock Zottegem 2013
Bevegemse Vijvers
Zottegem
Rock Zottegem kon niet gezelliger met de muzikale tornado van ZZ Top. Een ‘R’ en een Z(z)’ op hun plaats om de twintig kaarsjes van RZ uit te blazen …
Na de openingsset van I Am Wolves kwam de Nederlander Gers Pardoel ons meteen in de juiste stemming en festivalsfeer brengen . Zijn bekendheid kwam er met de samenwerking met The Opposites op het “Broodje Bakao” en de hit “Ik neem je mee”. Zijn ‘Deze wereld is van jou’ werd gretig gebracht , maar van deze Nederlandse hiphop heb ik net te weinig ‘kaas’ gegeten …
Het is ons onderhand wel duidelijk dat het Belgische Absynthe Minded een blijvertje is . Vorig jaar nog een nieuwe plaat uit, en hun creativiteit zit ‘em in die beheerst rockende, pakkende en zwierige kant. Het is luchtig, fris, speels en dromerig, gevoelig pop materiaal , dat een breed publiek aanspreekt. Heel wat volk dus , die de band rond Bert Ostyn sterk onthaalde tijdens deze ‘Saturday Afternoon Delight’. “You will be mine” opende stevig en ook broeierige “Only skin deep” , “End of the line”, “Space” en “24/7” plaatsten eerst de nieuwe cd in de spotlights, die andermaal de variëteit en de sterkte van de band onderstreepten . In het tweede deel hoorden we een reeks overtuigende AM classics als “Envoi”, “My heroics part one” en de opbouwende snedige rocker “Stuck in reverse”.
De trashmetalveteranen Suicidal Tendencies vlogen het podium op met de nodige 'tough guy attitude'. Ze openden met een lang uitgesponnen versie van "You can't bring me down" , die meteen alle criticasters de mond snoerden! De energieke frontman Mike Muir , 50 intussen, hotste als een jonge gast het podium op, en hitste zijn band op met een ongelofelijke drive. Een best of set hoorden we; 30 jaar 'on the road' hebben geen vat op de man Muir , nog steeds met z'n onafscheidelijke bandana, alsof de tijd was blijven stilstaan. De band kende heel wat ups en downs, stiltes, comebacks en personeelswissels en toch … dit jaar kwam nog een nieuw album uit, '13'.
De nadruk lag op oude krakers: "Send me your money", "War inside my head" en "Possessed to skate". Ze klonken catchy, snoeihard en maakten de brug crossover, metal en hardcore. Eerst was het publiek wat afwachtend , maar naarmate de set vorderde , werd al eens moshpit gevormd . Naar het eind toe werd de vaart er wat uit gehaald , gezien Muir soms wat te lange- ' spoken words' momenten wisselde met z’n publiek. De traditionele afsluiter “Pledge your allegiance” mondde als vanouds uit op een dik feest on stage, een 100 tal fans kregen de gelegenheid uit hun dak te gaan in nabijheid van hun favoriete band. Suicidal Tendencies zijn live onverwoestbaar en dus zagen we hen graag terug!
Black Box Revelation werken aan een nieuwe plaat en ruilden even hun repetities voor RZ; één van hun weinige zomershows btw! De amicale Jan en Dries hadden dan ook weinig moeite om de tent in no time naar hun hand te zetten; Ze brachten een sterk evenwicht van hun kenmerkende ‘wall of sound’ en kalmer werk , waarin de hits mooi waren verdeeld.
"Bitter", "Sealed with thorns" en "Two young boys" waren geen vanzelfsprekende tracks, maar de intens broeierige bluesrockende verwerking toonde de kunde van Paternoster aan op z’n gitaar.
Hun geolied samenspel stond garant voor een frisse, gedreven en snedige aanpak en bood een zompig, vettig , smerig garagegeluid. Dit is en blijft opzwepende rock'n’roll van hoog (internationaal?) niveau.
Natuurlijk ontbraken singalongs als "Gravity blues", "Do i know you" en "Set your head on fire" niet, en was "Never alone allways together" het emomoment midden de set.
Stiekem hoopten we enkele nieuwe nummers te horen, maar jammer genoeg blijven die in hun ruwe vorm nog opgeborgen . Benieuwd hoe ze dus in 2014 zullen klinken, als die nieuwe verschijnt.
Van twee man in alle soberheid , ging het plots naar een 21 koppig gezelschap van Hooverphonic (with Orchestra) . Hooverphonic probeert de perfectie te benaderen door hun plaatmateriaal met een echte orkestratie en topmuzikanten te voorzien, voortbordurend op de succesvolle uitverkochte concerten van de vorige jaren.
Toegegeven , we waren ietwat twijfelend en sceptisch of deze 'format' in een festivaltent kan aanslaan , maar al gauw verdween die gedachte, toen we zagen hoe live de songs werden gespeeld en ondersteund . Een 'greatest hits-set pur sang' , waarbij de zangeres Noémie Wolfs erg standvastig zingt en Geike doet vergeten . Ze was gekleed in een sensueel klassiek wit kleedje en trok de aandacht; door haar ravissante verschijning en haar naturelle stem ontpopte ze zich tot een grootse diva.
We hoorden klassieke vertolkingen en het herkenbaar materiaal en de hits kregen een maatpak aangemeten. Wat opviel was het strakke tempo, song na song. Callier kwam af en toe eens tussen om een nummer te situeren, wat eerder overbodig leek . Bij Noémie begon het allemaal met “The Night before”; hier etaleerde ze haar vocale capaciteiten en Callier – Geerts & C° zorgden voor een fraai kijk- en luisterstuk.
Favorieten “Vinegar & salt" en “Mad about you” waren de collectieve meezingmomenten, die tot ver buiten de tent te horen waren. Ook de Massive Attack cover “Unfinished sympathy” kon meedingen … Dikke pluim bij deze presentatie …
ZZ Top was een absolute klepper die de 20ste editie van Rock Zottegem extra in de verf zette. Het Texaanse trio is sinds een paar jaar een graag gezien gast in ons landje en ze zijn met de tijd mee door de imposante ledwalls die we zien kregen . Ook het introfilmpje was knap in elkaar gestoken en deed reikhalzend uitkijken naar Gibbons-Hill-Beard.
Heerlijk rauw melodieus knalde het met “Got me under pressure” en “Waitin for the bus”. De pakjes, de pasjes, de gitaarmoves en de gimmicks hebben ze nog steeds niet verleerd.
‘Eliminator’ is ontegensprekelijk met ZZ Top verbonden en al snel droeg het publiek hen op handen , toen "Gimme al your lovin" werd ingezet , al vroeg in de set te horen. We werden op onze wenken bediend, Rock Zottegem daverde en ging helemaal plat voor het trio. Highway music, motorbendes , Harley Davidsons en mooie schaars geklede vrouwen spraken tot de verbeelding . Een oerdegelijk, onverwoestbaar stampend oldscool rock ’n rollshow van gruizige, boogie, bluesy gitaarlicks, die uitkwam op “Jesus just left Chicago”, “I gotsta get paid”, “Chartreuse” en een sterke “Foxy lady” van Jimi Hendrickx . Het sterke warme onthaal deed de heren deugd , wat hen bracht naar de classics “Sharp dressed man” , “Legs” en in de bis een schitterende “La grange” , waarbij Elvis van onder het opwaaiend woestijnstof werd gehaald .
De nostalgisch heerlijke, vertrouwde trip sloot letterlijk een Rockend Zottegem af. Danspasjes konden verder geplaceerd worden op Felix da Housecat . Lachende gezichten , een uitzinnige menigte en een terecht uitverkochte 20ste editie … Cheers RZ!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-zottegem-2013/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Rock Zottegem 2013 – vrijdag 12 juli 2013 - Zot Rockegem op Rock Zottegem!
Rock Zottegem 2013
Bevegemse Vijvers
Zottegem
Voor het eerst in de 20-jarige geschiedenis was Rock Zottegem vooraf helemaal uitverkocht voor de beide festivaldagen! Een mooie opsteker voor deze jubileumeditie!
Toen we vrijdagavond de terreinen van de Bevegemse Vijvers betraden waren The Opposites al bezig het publiek te vermaken met hun aanstekelijke mix van rap, hip hop, hardcore en gabber! Rappers Willy en Big2 bespeelden het jeugdig publiek op meesterlijke wijze en kregen zelfs een heuse ‘circle pit’ op gang. Vroeg in de set zat de recente hitsingle “Slapeloze Nachten” en vlak daarna waren de vroegere succesnummers “Licht uit” en “Broodje Bakpao” aan de beurt, inclusief een hele resem samples, gabber beats, ‘handjes in de lucht moment’ en korte verwijzing naar de band Scooter.
Zottegem brulde, danste en fuifde luid en wild mee, tot groot plezier van The Opposites zelf die duidelijk in hun nopjes waren met deze interactie. Afgesloten werd met de nieuwe single “Thunder ft. Yellow Claw” waarop het jonge volk voor een laatste keer helemaal loos ging. Enthousiaste Willy deed nog een heuse stagedive in het publiek en er werd nogmaals op vraag van Big2 een reuze circle pit ingezet. Je zou haast denken dat Suicidal Tendencies een dag eerder waren gekomen…
Ook de volgende band op het podium bestond uit allemaal Noorderburen, zij het van enkele generaties ouder en met iets meer rockgeluid uit de speaker : Golden Earring!
Leuk detail was trouwens dat zelfs een Nederlander fungeerde als presentator op het festival : Marco Roelofs van de vorig jaar ter ziele gegane Heideroosjes (die in 2012 trouwens nog op de affiche van RZ stonden).
Golden Earring dus! Het jonge volk had intussen plaats gemaakt voor de ‘iets oudere jeugd’ die ongetwijfeld de hits van hun vroegere helden nog eens live wilden meemaken. En die hits zorgden inderdaad voor het nodige vuurwerk in de energieke maar vrij korte set van zo’n 11 nummers. “Identical” en “Timebomb” waren slechts 2 opwarmnummers voor het meer gekende werk maar toen kon je al merken dat Barry Hay (65 jaar!) vrij goed bij stem was! Het waren ook de 2 enige nummers uit de laatste CD van GE : ‘Tits’N Ass’ uit 2012. “Another 45 miles” werd zoals gebruikelijk gezongen door gitarist George Kooymans (zelfde leeftijd!) en was de ideale voorbode van het fantastische “Twilight Zone” dat door gans de tent galmde! De generatie rockers van de jaren 70 en 80 herbeleefden met plezier hun uitgangsjaren! “Cadillac”, met live sax on stage, was slechts een tussendoortje voor de volgende batterij wereldnummers van die tijd “When a lady smiles”, “The devil made me do it” en “Going to the run”. Stuk voor stuk met veel verve gespeeld en op enorm enthousiasme onthaald door het publiek. Het deed de heren op het podium duidelijk deugd.
Op het einde van de set werd een rustpunt ingebouwd en mochten bassist Rinus zijn kunnen nog eens demonsteren met een lang uitgesponnen solomoment.
Tot slot werd natuurlijk het obligate “Radar Love” ingezet! Het hoogtepunt van elk Golden Earring concert en een nummer dat sinds 1973 een echte klassieker is! Ook nu klonk het nummer alweer fantastisch en bleek nog maar eens hoe tijdloos goed het is. Op Rock Zottegem werd een vrij lange versie gespeeld waarbij drummer Cesar even letterlijk in de spotlight kwam te staan met een uitgebreide solo en rechtstaande bediening van zijn Pearl materiaal.
Als toegift haalde de band nog “Holy holy life” vanonder het stof (1971) en het meer gekende “Long blond animal”. Na een uur zat het erop en gingen de heren op leeftijd ( de band bestaat sinds 1961!) zichtbaar goedgezind van het podium. Het publiek had gekregen waarvoor het was gekomen en trol al even goedgezind naar een biertent.
Bush was aan de beurt om 22u30. Eigenlijk kan je beter spreken van Gavin Rossdale en band want sinds de oprichting in 1992 tot op vandaag draait bij Bush alles rond de mediagenieke leadzanger. Benieuwd hoe die gasten het er zouden vanaf brengen en hoe het publiek zou reageren gezien de band toch een aanzienlijke periode (2002 tot 2010) ophield te bestaan.
Vanaf de eerste stappen op het podium was meteen duidelijk dat Gavin Rossdale nog niet veel aan sexappeal en charisma had ingeboet! De dames op de eerste rij lieten het zich welgevallen. Muzikaal was er een groot verschil tussen de recente nummers die geplukt werden van de laatste CD ‘The Sea of Memories’ en de hitsingles uit de jaren 90 van de succesvolle CD’s ‘Sixteen Stone’ en ‘Razorblade Suitcase’. De eerste nummers waren veel minder gekend en konden maar op een lauwe reactie rekenen, nochtans is “The Sound of Winter” een sterke song. Maar bij het aanzetten van oa. “Everything Zen”, “Swallowed” en “Glycerine” speelde het publiek er op in , wat luid werd meegekeeld!
Bush speelde strak en stevig en had qua intensiteit nog niets ingeboet tegenover hun succesperiode midden jaren ’90. Het timbre van Rossdale’s stem was verbluffend intact en zuiver. De cover “Come Together” van The Beatles kon op veel bijval rekenen. En intussen had mister Rossdale zich onsterfelijk sympathiek gemaakt door zich al zingend tussen het volk te begeven, iedereen te groeten en ook de rolstoelgebruikers een gemeend bezoekje te brengen …
De set werd afgesloten met het nummer “Come Down” en de heren hielden het onmiddellijk voor bekeken zonder toegift. Al bij al een geslaagd optreden van een band die allicht nooit meer het niveau en de populariteit haalt van hun beginjaren maar toch nog een deftige plaats verdient op menig festival! Rock Zottegem had dit goed ingeschat!
De heren van dEUS voorstellen hoeft niet meer. Iedereen weet dat ze momenteel zowat het beste zijn wat België te bieden heeft aan rockbands en ook internationaal het meest kunnen betekenen.
Tom Barman en zijn bende mochten anderhalf uur lang de eerste dag van Rock Zottegem afsluiten (op Dr Lektroluv na) en ze deden dat met verve! De set was opgebouwd uit opeenvolgende golven van recent werk en singles uit het verleden. Opener “Architect” zette meteen de toon, gevolgd door “Constant now”. Barman vertelde dat hij zin had om te dansen maar bleef wijselijk zichzelf en liet het dansen over aan het publiek. “Instant Street”, “Little Arithmetics” en “Fell of the Floor man” passeerden vlot de revue. Halfweg het optreden was het tijd voor oa. “Quatre Mains” en de Fleetwood Mac cover “Oh well”. Uit de CD ‘Keep you close’ werd vervolgens het titelnummer gespeeld en het mooie “Ghost”. Allemaal heel professioneel gebracht zonder veel show en overbodige franjes.
Bij dEUS komt de muziek duidelijk op de eerste plaats en dat mag ook wel eens tussen de vele acts die soms hoofdzakelijk op het visuele spelen! Het geslaagde optreden werd afgesloten met een sfeervolle versie van het nummer “Roses” en als klap op de vuurpijl het gekende dEUS anthem “Suds & Soda”.
Zottegem ging nog een laatste keer uit de bol en kon tegen 1u30 terugblikken op een heel fijne eerste festivaldag met lekker weer, veel volk en ambiance en sterke mix van bands op het podium!
Het wordt allicht een hele uitdaging om volgend jaar beter te doen maar we zijn al lang tevreden met een status quo! Dikke pluim alvast voor de organisatie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-zottegem-2013/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Rock Herk 2013 – zaterdag 13 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2013-07-13
Simon Van Extergem
Op deze tweede dag Rock Herk ervaren we enkele talentvolle bands . Muzikaal mooi! Een overzicht
30.000 Monkeys (Club)
Een relatief jonge Limburgse band die balanceert op de dunne koord tussen stoner en sludge. Het blijkt een heel moeilijke evenwichtsoefening te zijn. Maar wanneer ze het evenwicht houden klinkt het wonderwel. Maar dat is niet altijd het geval. Er is nog wat werk aan om het geheel volledig te doen slagen, maar ze lijken op de goede weg. Het is ook wel heel zware paté om deze festivaldag mee te starten.
Sha-la-lee’s (Mainstage)
Blues infused rock met enkele ex-leden van El guapo stuntteam in de rangen, waaronder de zanger/gitarist en de mondharmonicaspeler. En laat nu net die mondharmonica mijn voorkeur wegdragen. De mondharmonica zorgt ervoor dat het geheel nog veel ‘bluesier’ klinkt, al dragen de riffs en de zang er ook toe bij. Hun nummers klinken alsof ze uit een ver verleden komen, maar door het enthousiasme van de band gaan ze welhaast nieuw klinken. Ze leggen veel gevoel in hun nummers en laten de gitaar zingen en duelleren met de mondharmonica. Fraai staaltje vakmanschap.
Mad about Mountains (Mainstage)
Mad about Mountains is vooral mad about country. Niet echt muziek om heel vrolijk van te worden, wel integendeel. Weinig nieuws onder de zon en daar de zon kwistig haar stralen over de weide rond strooide, niet echt een ideale combinatie. Het bleef allemaal een beetje te tam. Ideale muziek om op een winteravond voor de haard op te leggen. Het mist de nodige bezieling waardoor het allemaal wat kitscherig klinkt. Waar is de snoozeknop?
The Devilles (Club)
Rock ’n’ roll, zo valt dit het best te omschrijven. Perfecte muziek om on the road te beluisteren, lekker cruisen. We worden terug gekatapulteerd naar de 70’s. Deze jonge band haalt zijn ideeën vooral uit het verleden, maar doet er verder te weinig mee om lang te boeien. Ook het makke publiek lijkt niet echt in de mood om dit optreden te doen slagen. Ietsje meer eigen inbreng in de muziek zou het geheel wat draaglijker maken. Maar op dit moment is het allemaal nog wat te veel herkauwd om dit optreden gedenkwaardig te maken.
Drenge (Mainstage)
Drenge is onze persoonlijke revelatie van dit festival. Twee snotneuzen die voor de eerste keer deze dag ons muzikaal hart (en ritmisch lijf) echt kunnen verwarmen. Denk aan Black Box Revelation, voor ze hits gingen maken, toen het nog ruw en jong klonk. De zanger prijkt op het podium met een T-shirt van Hookworms aan, waardoor hij al direct een streepje voor heeft. Tijdens het optreden is er constant oogcontact tussen de twee. Hun hele set blijven ze zoeken en aftasten waar ze naar toe gaan en wat ze zullen brengen. Het zorgt er enkel voor dat het geheel nog veel spannender klinkt. Ze moeten echt werken om het geheel te doen slagen, maar het werkt wonderwel. Tijdens de rustige nummers op het einde wordt de spanningsboog wat minder strak, maar wanneer dat rustige dan toch ontaardt in een jam, voor ons niet gelaten. Drenge zou zeker gebaat zijn met nog wat extra materiaal, maar dan lijken ze klaar voor het grote werk.
Raketkanon (Club)
Komen uit dezelfde Gentse stal waar we ook al Kapitan Korsakov en Wallace Vanborn hebben uitgemest. Van die drie is Raketkanon wel veruit het meest geschift; zowel muzikaal als qua podiumact. Ze springen, headbangen, duiken het publiek in,… en dat allemaal met zo’n grote naturel dat het nooit als obligatoir wordt aangevoeld. Ze stralen een grote punkmentaliteit uit. Klinkt het niet, dan botst het wel. De show is ook wel nodig om het muzikale soms mindere werk te maskeren. Technische problemen gooien wat roet in het eten. Maar het verplicht de band wel om een instrumentaal nummer te brengen dat anders de setlist niet meer haalt. Voor ons één van hun beste nummers. Muzikaal gooit Raketkanon alles op een hoopje: punk, rock, metal, sludge,… noem maar op, alles passeert de revue. Als afsluiter hadden ze hun beste nummer echter nog achter de hand gehouden. ‘Save the best for last’ moeten ze gedacht hebben. Hier hoor je wat ze muzikaal echt kunnen. Moet die show er dan nog wel bij: JA! Knal!
Isbells (Mainstage)
Het contrast met de volgende band kan haast niet groter. Isbells brengen een intieme sfeer op de weide, in de tent. Dat de bindteksten niet altijd even goed zijn is een understatement, maar met hun muziek pakken ze de volledige weide in. Waar het vroeger allemaal heel rustig en verstild klonk, hebben ze met hun nieuwe nummers geprobeerd om het wat meer up tempo te laten klinken, zonder dat het intieme verloren gaat. Daar zijn ze vast en zeker in geslaagd. De metamorfose met vroeger is zeer groot en hier tonen ze dat ze een echte festivalband geworden zijn. Het moet niet meer stil zijn tijdens het optreden. De bandleden zijn ook niet meer dezelfde als in het begin. Maar de vervangers zijn allemaal topmuzikanten die al gepokt en gemazeld zijn in de muziekwereld (denk aan bands als Marble Sound en True Bypass). Ze beschikken ook over voldoende hits om het publiek te enthousiasmeren. Bij hun laatste nummer kiezen ze voor een all out rocknummer en dat kunnen we alleen maar toejuichen. De limieten van deze band zijn nog niet bereikt en ze hebben ons benieuwd gemaakt naar welke richting ze in de toekomst zullen inslaan.
We danken de organisatie van Rock Herk hierbij nog eens expliciet voor de creatieve mengelmoes aan line ups, de vriendelijke ontvangst en het vlotte organisatorische verloop op als buiten het terrein. We zijn volgend jaar graag terug van de partij!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk
Rock Herk 2013 – vrijdag 12 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
Rock Herk heeft de voorbije jaren zwarte sneeuw gezien en heel even leek het erop dat er geen 31!ste editie zou komen. Maar we danken de (weer)goden dat we deel konden zijn van dit alternatief rockfestival die dit jaar op 12 en 13 juli doorging in Herk-de-stad. En voor deze editie had de organisatie een extra podium voorzien evenals een andere locatie. Een goede beslissing want het werkte. Wie houdt van alternatief, liever grote massa's ontwijkt en een organisatie die de passie voor muziek boven financieel gewin plaatst (want geef toe, het waren spotprijzen ook al was het voordien gratis) is hier op de juiste plaats of had hier moeten zijn en niet op bijvoorbeeld concurrenten als Cactusfestival en Werchter Classics. Nee, Rock Herk moet het hebben van loyale festivalgangers en dat maakt nu ook net de sfeer die onvervangbaar is. Hun persoonlijke X factor.
Al dekt de titel 'Alternatief Rockfestival' niet helemaal de lading want wie de line up van dit jaar heeft bekeken zag dat er variatie in overvloed was. We denken dan aan bands als Oathbreaker, Amenra, Mad About Mountains en Isbells die nu net niet bepaald onder de noemer rock vallen. Ook halen ze fantastisch meer ongekende bands als Tall Ships en Drenge, en geven ze ook de verdiende plaats op de mainstage. Waar ook Oathbreaker en Amenra hadden mogen staan trouwens.
Na zwarte sneeuw was het dit jaar tijd voor hoogzon. Zowel de keuze van muziek, de organisatie rond Rock Herk als de locatie (en het weer) waren perfect op elkaar afgestemd! De podia waren onderverdeeld in een mainstage en een club waar enkel de fysieke grootte het onderscheid maakte want we zagen in de club klassebands die best op de mainstage hadden mogen staan. We hebben het over Oathbreaker, Amenra, Psycho 44 en Raketkanon.
Rock Herk knalde, zoveel is zeker!
dag 1 - vrijdag 12 juli 2013
Oathbreaker (Club)
We worden verwelkomd door de loeiharde metalcore van de Belgische Oathbreaker. En ze breken wel degelijk met de typische metal en hardcorestijlen door de variatie erin te houden. Je hoort er invloeden van hardcore, black metal en doom in, op een manier die hun perfect afgaat. Ze begeven zich soms nog op de grens van een typische metalsound, maar veelal komen ze robuust uit de hoek, of juist heel sober. We zagen ze onlangs nog als voorprogramma voor Amenra in Het Depot te Leuven, maar hun prestatie op Rock Herk was om de vingers af te likken! De onmenselijke schreeuw die door het keelgat van zangeres Caro schiet als ware het demonen die ze op het publiek losliet is dan ook de kers op de taart. Het verwondert dan ook niet dat ze onder het Church Of Ra collectief vallen. Ze speelden enkele nummers van hun nieuwe plaat ‘Eros Anteros’ die eind augustus wordt gereleased. (Fleur)
BRNS (Mainstage)
Wat past er beter op een zomerse dag dan enkele noten van het Belgische BRNS. Na hun glorieuze doortocht vorig jaar op Dour hadden ze ons hart al gestolen. En nu, bij een ideale temperatuur bevestigen ze opnieuw dat zij één van de beste Belgische bands van het moment zijn. Met hun tropical mathrock krijgen ze snel beweging in het publiek. Ze tonen zich de waardige opvolgers van het vorig jaar ter ziele gegane Wu Lyf. Soms kinderlijk speels dan weer schreeuwend matuur, niets houdt hen tegen om hun eigen sound te creëren. Tijdens hun hit “Mexico” krijgen ze de weide ook voor het eerst aan het meezingen. Een geslaagd optreden dat opnieuw smaakt naar meer.
Traumahelikopter (Club)
Een medische term om de Nederlandse muziekscène weer wat nieuw leven in te blazen. Het kan haast niet toepasselijker. Traumahelikopter schotelt ons een brok commerciële rock voor. Catchy riffs die zo op de radio gespeeld kunnen worden. Maar waar ze tijdens Best Kept Secret een thuismatch speelden , hebben ze hier wat moeite om vanaf de eerste noot de hele tent op gang te krijgen. Het geheel klinkt daarvoor soms wat te jong. Maar met de nodige maturiteit en wat meer materiaal onder de gordel zal het hun wel lukken om een vaste plaats te vinden in de muziekwereld.
Tall Ships (Mainstage)
Net na BRNS op de mainstage kun je haast geen toeval noemen. De muziek van Tall Ships vertoont heel wat gelijkenissen. Ook hier de speelse mathrock, zonder in de traditionele valkuilen van dit genre te vallen. Het optreden ging van start met vijf man en de spreekwoordelijke paardenkop aanwezig. Vertwijfeld vroeg de zanger of ze al mochten beginnen. Maar ziedaar, één nummer verder gevorderd in de set en de tent liep al aardig vol. Dit toverde een ontwapende glimlach op het gezicht van de zanger die menig hart deed smelten. Volledig terecht ook dat de tent vol liep, want Tall Ships gaf er een stevige lap op. Met hun speelse mathrock kregen ze de tent aan het dansen. Opnieuw zomerse muziek die past op een zomerfestival. Waarom deze band op niet meer publieke belangstelling kan rekenen is ons nog altijd een raadsel, maar vandaag hebben ze er zeker een hele schare fans bij gekregen.
Psycho 44 (Club)
Ze zijn jong, wild en willen wat. De kerels van Psycho 44 laten zonder problemen de tent helemaal vol lopen. Het zijn dan ook Belgen, en dat ligt altijd goed in de markt. Ze hebben hun naam gemaakt tijdens Humo’s Rock Rally en waren ook al band in residence van muziekcentrum Trix. Ze smijten zich volledig en voelen zich thuis op dit alternatieve festival. Aan energie en beleving zeker geen gebrek. Rock, rock en nog eens rock, met af en toe een knipoog naar punk. Met enkele verschroeiende tempowissels en rake riffs laten ze het publiek volledig uit hun hand eten. Ook rustige(re) nummers worden niet uit het oog verloren. En waar bij veel bands dan de set wat in elkaar valt, brengt Psycho 44 deze met zodanig veel gevoel dat het publiek de concentratie niet verliest. Hun oproep om te dansen wordt beantwoord met een stevige moshpit voor het jongere publiek. Het iets oudere volk staat goedkeurend mee te knikken.
Temples (Mainstage)
Temples zien er niet alleen Brits uit, ze klinken ook op en top Brits. Ze omschrijven hun muziek als neo-psych, maar we hoorden toch vooral Britpop zonder meer. De band heeft weinig speciaals te bieden aan een reeds verzadigde Britpopmarkt. Vooral de stem van de zanger klinkt vrij bleek en doorzichtig. Ze missen het nodige vuur om hun muziek een niveau hoger te tillen. Ze halen hun ideeën bij Arctic Monkeys, dan weer bij Miles Kane. Maar slagen er niet in een eigen smoel op de muziek te plakken. Af en toe horen we ook wat Beach Boys tussen de noten door. Niet echt memorabel.
SX (Mainstage)
Dan maar snel door naar één van de Belgische sensaties van het moment: SX. Het lijkt wel alsof alle goeie muziek dezer dagen gemaakt wordt in en rond Kortrijk. Samen met Balthazar, Steak Number 8, Amenra en Goose zijn ook zij gekweekt in de voedzame muzikale bodem van Zuid-West-Vlaanderen. Eerder dit jaar zagen we SX al schitteren in De Kreun en we gingen ervan uit dat ze dat opnieuw zouden doen deze avond. Maar dat was jammer genoeg niet het geval. De eerste drie nummers deed SX wat we van hen verwachten. Met hun geheel eigen sound palmden ze het publiek volledig in. Maar wanneer ze dan wat gas terug nemen halen ze volledig de vaart uit hun set. Een semi-akoestisch, bijna-a capella nummer gaat volledig verloren. Het trekt het optreden volledig naar beneden. Het is pas bij “Black Video “(het voorlaatste nummer van de set) dat ze het publiek weer volledig in de hand heeft, maar dan is een groot deel van de set al gepasseerd. ‘Too little, too late’ dus. We weten dat ze beter kunnen en we blijven zeker fan. De volgende keer de opbouw van de set aanpassen aan de ruimte waarin het gespeeld wordt is geen overbodige luxe.
Amenra
We moeten het niet onder stoelen of banken steken dat Amenra dé reden is waarom we hier vandaag aanwezig zijn. Want wie deze Belgische hogepriesters al aan het werk heeft gezien, meerdere keren, weet dat ze nooit teleurstellen. En dat is als een garantie waar geen einddatum op staat. Net alsof je in het oog van een orkaan terechtkomt sleuren de repetitieve gitaarstukken je mee in het woeste diepe. De schreeuw van zanger Colin H van Eeckhout laat niets aan de verbeelding over, het is rauw, gebroken, tot op het bot. Amenra voelt nog weidser aan in een open ruimte. Het is daardoor ook aardser, agressiever, bruter. Net alsof de grond leeft, deel van de oneindige leegte wordt. Amenra beukt er als geen ander op los, en geven alles vanuit een zwart niets. Ze nemen je vast bij de haren en slingeren je alle kanten uit. Ze zijn de mythe die uit de as herrijst. Dood. Leven. Wedergeboorte. Ze wekken de energie van transformatie op, en dat vind je muzikaal terug in tempo, melodie en zang. Er is een begin, er is verwarring, er komt verandering, vernieuwing. De zwarte processie is zowel een marteling als een zalving. Het zijn hoogdagen voor Amenrafans want in welke uithoek je je ook bevindt, zeker is dat ze ergens in de buurt de hemel doen losbarsten. Dag 1 rock herk eindigt …
Volgende week donderdag zijn ze te gast op Boomtown, en vervolgen hun –zo lijkt- oneindige tour met optredens in Utrecht, Ieper, Kiewit, Leffinge, Pont-A-Celles, Groningen, Eindhoven,… U begrijpt het wel … (Fleur)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk
Gent Jazz Festival 2013 – Joe Lovano & Brussels Jazz Orchestra – Jacky Terrasson – Sal La Rocca Band
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Van 12 toe 20 juli brengt Gent Jazz op de Bijloke voor de twaalfde keer hun heerlijke mix van Jazz en aanverwanten.
En weer konden we rekenen op een meer dan heerlijke ontvangst van dit sfeervolle festival. Wat deze keer andermaal opvalt is de vlekkeloze organisatie. We krijgen nu ook een tweede podium, de Garden Stage, waar jong en minder jong talent ons trakteert op hun kunnen. Voorts zijn er dagelijkse krantjes met een duiding van de programmaties, staan er her en der wachttorens met infozuilen die tevens ook voor een zo mogelijk nog fijner geluid zorgen. Reken daar nog de ronduit fantastische catering bij en je merkt dat we hier alweer rot verwend worden. En dan ben ik nog niet eens over de muziek begonnen.
Sal La Rocca Band mocht zich twee maal komen bewijzen op de Garden Stage. Deze voormalige rockgitaristzoekt het met zijn contrabas al een dikke dertig jaar in de jazz en stond ondertussen al naast Toots en Catherine. Samen met een tenorsax, een drums,een piano en een gitaar krijgen we een klassieke bezetting met heel klassieke standards. Zelfbevlekking is hen niet vreemd.
Jacky Terrasson begint zeer ingetogen op zijn piano en brengt toch heel onverwachte wendingen en experimenteert graag. Deze technisch geniale pianist laat zich begeleiden door al even foutloze muzikanten: Cécile McLorin Salvant (zang), wat een stem, Michel Portal (klarinetten), Stéphane Belmondo (trompet, bugel), Minino Garay (percussie), Burniss Travis (bas), Leon Parker (drums). Bezieldheid, speelvreugde en kwaliteit troef bij deze bende: een heerlijke mix van Franse chanson (!) en Amerikaanse jazzstandards met hier en daar een verwijzing van gekende melodieen. Dan nog even een heerlijk intermezzo waarbij de stem een heus instrument wordt en zijn bast even een drumstel wordt. Eerste hoogtepunt en kippenvel is een feit. “Gouache” mag of moet iedereen aanschaffen.
Joe Lovano komt eventjes geschiedenis schrijven met het twintig jarige Brussels Jazz Orchestra. Samen namen ze een album op met arrangementen van Gil Goldstein: ‘Wild Beauty’ dat in juli uitkomt bij het label Half Note. Deze bestaat uit acht overheerlijke composities van de meester zelf en werden in primeur in Gent gepresenteerd. Lovano’s saxofoonstijl is tegelijk modern en traditioneel. Hij verwerkt er veel elementen van grote jazzsaxofonisten in, schuwt het niet om grenzen af te tasten maar heeft toch een eigen stem. Het swingende enhet eerder massieve geluid herinnert je dikwijls aan de heerlijk jaren dertig. Zonder uitzondering staan alle muzikanten vol enthousiasme te spelen. De honderden verwonderde en bewonderende blikken liegen er niet om. Joe Lovano (tenorsaxofoon en aulochrome), Frank Vaganee (altsaxofoon), Dieter Limbourg (altsaxofoon), Kurt Van Herck (tenorsaxofoon), Bart Defoort (tenorsaxofoon), Bo Van Der Werf (baritonsaxofoon), Marc Godfroid (trombone), Lode Mertens (trombone), Frederik Heirman (trombone), Laurent Hendrick (bastrombone), Serge Plume (trompet), Nico Schepers (trompet), Pierre Drevet (trompet), Jeroen Van Malderen (trompet), Nathalie Loriers (piano), Jos Machtel (contrabas), Toni Vitacolonna (drums)
Gentjazz is alweer aan een schitterende editie begonnen…..
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Eurockeennes 2013 – zondag 7 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain – La Plage
Belfort
Dag 4 belooft de beste dag van het festival te worden met enkele serieuze kleppers op de affiche. Eigenlijk is dit de dag waar ik meest naar uit keek.
We gaan niet echt spectaculair van start. Graveyard mag het publiek opwarmen, maar echt warm ben ik er toch niet van geworden. Ze brengen hard-rock in de meest klassieke versie. Ze bewandelen platgetreden paden en bieden geen enkele meerwaarde ten opzichte van ander soortgelijke bands. Dit resulteerde dan ook in een voorspelbaar en inspiratieloos optreden.
Heel anders verging het even later bij Kvelertak. Voor mij de ontdekking van dit festival. Ze brengen geen standaard metal, maar wel een bonte mix van hardrock, trash, punk en hier en daar soms zelfs indierock. We krijgen een heel verrassende en energieke set te zien. Dit is een band die ook bij niet-metalfans (waaronder ik) op grote bijval zal kunnen rekenen. Het blijft natuurlijk wel stevige muziek. Ondanks de vele verschillende genres die door elkaar worden gehaspeld blijft alles wel als één geheel klinken en zijn de nummers echte nummers en geen amalgaam van goede en minder goede ideeën. Een band die ik aan iedereen warm kan aanbevelen.
Op de Mainstage stond er opnieuw een band geprogrammeerd die veel beter tot zijn recht komt in een kleine, donkere zaal. The Black Angels konden mij op Best Kept Secret overtuigen en deden dat vandaag ook opnieuw met verve. Voor mij zijn ze de ongekroonde koningen van de psychedelische rock van hun generatie. Ze hypnotiseren het publiek en dragen ze langzaam maar zeker hun psychedelische wereld binnen. Om gehypnotiseerd te raken moet je er je natuurlijk wel open stellen voor hun lome ritmes, voorzichtige solo’s en geraffineerde sound. Naarmate de set vordert , wordt het gaspedaal meer en meer ingedrukt om te eindigen in 2 stevige rocknummers die mij verweesd en in trance achter laten op de weide.
Back to reality nu want er staat opnieuw psychedelische rock op het menu, deze keer in vorm van Tame Impala. Voor hen is er heel wat meer volk komen opdagen dan voor de Black Angels. Tame Impala is op dit moment dan ook hot. Maar het optreden valt tegen. Het geluid komt niet altijd goed door, maar dat lag aan de band dan aan het podium. Op de schermen worden de visuals geprojecteerd. Maar die zijn zodanig kinderlijk dat het de moeite niet is om ze te bekijken. Ik had liever de band zelf gezien op de schermen. Bij slechts 2 nummers lijken ze de bal volledig juist te slaan. Het zijn niet toevallig de nummers waar ze zich volledig uitleven en die ontaarden in een lange jam. Het zijn de nieuwe nummers die live niet het gewenste effect hebben en die veel te veel pop klinken en veel te weinig rock. Een jammerlijke zaak, want enkele jaren geleden opPpukkelpop hadden ze mij nog volledig weggeblazen. Ik hoop dat ze de draad van hun eerste album snel weer op pikken en live de teugels wat kunnen vieren en gewoon jammen en uit hun poppy keurslijf breken.
Vanaf nu volgen de hoogtepunten zich in een sneltempo op. Er staan 3 absolute wereldtoppers in hun genre op het programma. En de eerste die mag passeren zijn de grondleggers van de Sludge: Neurosis. Deze avond spelen ze in het water, bij het strand, met de ondergaande zon als achtergrond. Niet meteen de setting die je verwacht voor een groep als Neurosis.
Maar al snel kleuren ze de wereld donker en sleuren ze je mee naar de prachtige hel die ze al jaren weten te creëren. Het wordt een orkaan waarbij je niets ander kan dan meegezogen worden in hun eigen wereld. Het was een werkelijk schitterend optreden van één van de beste sludgebands die de wereld al heeft mogen aanschouwen.
Jammer dat er zo weinig volk kwam opdagen om hen aan het werk te zien. Maar ze zijn dan ook niet echt een band die vaak op dergelijke festival te zien zijn. En sludge is nu ook weer niet meteen het meest toegankelijke of populairste genre. Hoewel ik er nog steeds van overtuigd ben dat meer mensen dit goed zouden vinden, indien ze het een eerlijke kans zouden geven.
Na de grondleggers van de Sludge is het tijd voor de godfathers van de shoegaze. Het optreden van My Bloody Valentine op Pukkelpop in 2009 steeds nog steeds geboekt als één van de luidste optredens ooit in België. En iedere keer er weer eens over geluidsnormen wordt gesproken, komt ook dit optreden weer boven water. Vanavond maken ze duidelijk dat ze niet alleen veel lawaai kunnen produceren. Het volume staat nu een heel stuk stiller dan enkele jaren geleden en maar goed ook. Het is opnieuw de muziek die primeert. En dat kan ik enkel maar toejuichen. My Bloody Valentine maakt er een voortreffelijk optreden van. Shoegaze van de bovenste plank, zoals we van hen mogen en zelfs moeten verwachten. Zowel oude als nieuwe nummers passeren de revue en blijken van eenzelfde niveau te zijn.
Wanneer ik na 1,5 uur weer met beide voeten op de grond land en achter mij kijk, blijkt dat er niet zo heel veel volk is blijven staan om het einde van de show mee te maken. Het steekt bij mij wel dat het respect voor deze legendarische band niet groter is. Maar een beetje verder staat een andere legendarische band klaar om zijn opwachting te maken.
De 3e legendarische band die deze dag alsook het gehele festival mag afsluiten is Blur, de enige echte keizers van de Britpop (voor mij dan toch). Na jaren afwezig te zijn geweest van het grote podium staan ze eindelijk weer waar ze thuis horen. Heel wat mensen waren op dit moment aan het wachten. 1,5 uur de tijd kregen ze om de hoge verwachtingen in te lossen. En man, werden de verwachtingen ingelost! En zelf meer van dat. Blur heeft oog voor al hun fans: degene die enkel de hitjes kennen, maar ook de fans van het eerste uur. Iedereen krijgt wat ze graag willen horen. Damon Albarn is in grote doen, alsook de rest van de band. Ook hier druipt de speelvreugde er van af en behandelen de fans die al jaren op een teken van leven wachten met het grootste respect. En even na 1 uur ’s nachts, wanneer de laatste noten van “Song 2” zijn gespeeld , beseft het publiek dat ze getuige zijn geweest van een memorabel optreden.
Een meer dan waardige afsluiter van een prachtig festival dat ik voor altijd in mijn hart zal dragen. Hier zullen ze mij de komende jaren nog terug zien. En ik hoop dat na het lezen van de tekst ook anderen eens bereid zullen zijn om de festivals in eigen land eens achterwege te laten en de moeite doen om eens in onze buurlanden te snuisteren wat er daar allemaal te beleven valt. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen. Tot volgend jaar op Eurockeennes.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – vrijdag 5 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
De tweede dag van Eurockeennes gaat van start met Deap Valley. Een bandje die vanuit het niets en zonder enig album op alle grote festivals in Europa de affiche mogen sieren. Dat ruikt naar een ijverig label. Wat we te zien en te horen krijgen is weinig memorabel. De band bestaat uit 2 vrouwen (gitaar en drum) die zich op een nogal eigenaardige manier kleden. Het deed mij denken aan 2 goedkope prostituees die je langs de autostrade in één of ander voormalig Sovjetland kan tegen komen. Hun muziek, Amerikaanse garagerock zonder meer, is weinig verrassend en heeft, net als de 2 meisjes, weinig om het lijf. De gitaarsound klinkt met momenten wel zeer mooi. Maar daarmee is ook alles gezegd.
Snel over naar de Greenroom voor Matthew E. White. Het contrast kan bijna niet groter. Een zwaargebouwde, langharige man met de obligatoire baard, die americana brengt, die met momenten heel stevig rockt. Muzikaal is dit zeker een verademing. Gaat van hard naar zacht en van gevoelig naar stevig rechttoe, rechtaan. In de rustige nummers druipt de gevoeligheid eraf, zonder ooit klef of zeemzoeterig te klinken. Af en toe horen we ook stiekem wat country in de set sluipen, wat we alleen maar kunnen aanmoedigen. De optreden is veel steviger dan gedacht, ook al omdat Matthew zich laat bijstaan door een volwaardige band die de nodige snedigheid aan het optreden geven. Alleen jammer de publieke interesse vrij beperkt is. Toch jammer dat veel mensen dit steengoede optreden gemist hebben.
Over Airbourne ga ik zeer kort zijn. Australische hard-rock zonder meer. Al snel komt ACDC in gedachten op, maar dan toch eerder een slap afkooksel. Ze laten dit echter niet aan hun hart komen en brengen hun muziek met een grote gedrevenheid en tonnen energie. Maar ze kunnen toch niet wegsteken dat ze meer op een tributeband lijken dan een volwaardige eigen band met een eigen sound.
Nog een van die nieuwe bandjes die iedere zomer als paddenstoelen uit de grond lijken te schieten: Fidlar. Ze brengen commerciële garage-punk-rock, die wel al heel wat beter klinkt dan Deap Valley, maar toch ook weinig nieuws onder de zon te bieden heeft. Bij vlagen lijken ze soms de wedergeboorte van The Blood Hound Gang, evenwel zonder hetzelfde gevoel voor humor. Ik voelde mij opnieuw 16 jaar toen dergelijke bands alle festivals overspoelden. Het publiek moshte er duchtig op los en ook het crowdsurfen lijkt in Frankrijk nog steeds toegelaten. De weide hield duidelijk van Fidlar, en dat kan ik ze moeilijk kwalijk nemen, want sfeer scheppen kunnen ze zeker. Op de vraag om allemaal het podium te bestormen , reageerde het publiek niet, maar dat had vooral te maken met de imposante security die de frontstage moest bewaken. Geen massale bestorming dus, wat jammer was. Want het ging perfect aansluiten bij de broeierige sfeer die deze jongens van Fidlar weten te scheppen. Een echte liveband dus.
Om het jonge geweld wat te counteren en omdat er op dat moment weinig anders te zien was toch even wat wereldmuziek opgesnoven. Jupiter & Okwess Int. brengen Congolese ritmes, in een modern jasje. De setting was ook perfect voor dergelijk optreden: op het strand met uitzicht over het meer en een stralende zon die de hemel siert. De toeschouwers waren blijkbaar toe aan wat dansen, want op het strand werden er menig beentjes gesterkt.
Woodkid is bij mij volledig onbekend, maar blijkbaar boeren ze in eigen land wel zeer goed, getuige de grote massa die voor de Greenroom staat toe te kijken. Ze stonden aangekondigd als pop en Frans, en het tijdschema had inderdaad opnieuw niet gelogen. Pop was het zeker. Maar Woodkid brengt muziek die mij eigenlijk volledig koud laat. Ze proberen hun muziek een bombastisch cachet te geven, maar vervallen heel snel in een kitscherige sound. Dit zorgt ervoor dat de nummers heel onpersoonlijk klinken en noot een zekere sfeer kunnen oproepen, die de band hoogst waarschijnlijk wil oproepen.
Ook de stem van de zanger draagt niet veel bij en klinkt hoe langer hoe eentoniger. Het feit dat ze kiezen om de grote schermen naast het podium te gebruiken om hun visuals te tonen en niet het optreden zelf , maakt dat het gehele optreden van mij op niet veel bijval kan rekenen. Het zorgt er ook voor dat het publiek steeds dichter probeert bij het podium te raken om toch maar een glimp op te vangen van hun lokale helden.
Dan kies ik er liever voor om rustiger oorden op te zoeken en mij voor te bereiden om dé headliner van vandaag te bekijken.
En de headliner van vanavond :The Smashing Pumpkins. Hun vorige optreden dat ik mocht aanschouwen , staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Het was enkele jaren geleden op Pukkelpop en ik vond het toen zo tenenkrullend slecht dat ik het al na enkele nummers voor bekeken hield. De verwachtingen waren dan ook niet echt hooggespannen te noemen. Maar wat een verschil met enkele jaren geleden. Billy Corgan laat zien dat hij er opnieuw heel veel zin in heeft. Spetterende lichtshow, veel solo’s, een uitgelaten sfeer. Het was alles wat ik hoopte dat het zou zijn en nog meer.
Waar hij vroeger met een ongelofelijke tegenzin de oude (en nog steeds beste) nummers bracht, brengen ze deze nu met ongelofelijk veel respect. Een cover van David Bowie (“Space oddity”) in het begin van de set maakt het optreden alleen maar interessanter. Het was niet altijd even strak gespeeld, maar het klonk wel oprecht en met volle goesting. Aan bindteksten heeft hij nog steeds een broertje dood, maar dat kan geen kwaad. Want de show is een wervelwind die naar een ware climax gaat en uitmond in een prachtige, 10 minuten durende versie van “United States”. Als toemaatje gooien ze er dan ook nog eens al bisnummer “Tonight, Tonight” bovenop. The Smashing Pumpking hebben getoond dat ze tegenwoordig nog steeds relevant zijn en dat als ze willen ze er een wervelende show van kunnen maken. The Pumpkings are back, en ik ben er zeer blij mee.
Even tijd om te bekomen is er niet, want na de headliner staan er nog 2 bands op mijn programma die ik zeker wil zien. Beginnen doe ik bij Electric Electric. Deze, opnieuw Franse band staat aangekondigd als math-rock. Maar uiteindelijk brengen ze veel meer. Ze lijken mij het Franse antwoord op Foals te zijn. En ze starten meteen furieus: een dreigende, dragende beat en snijdende gitaar. Je weet dan al waar ze naartoe willen. De groep bestaat uit 3 man: 1 gitaar, 1 drum en 1 electrowizard. De nummers hebben een hele hoge dansbaarheidsfactor. Maar het hoge niveau van het begin van de show kunnen ze niet constant aanhouden. Soms weet de linkerhand niet goed wat de rechter doet en klinkt alles niet zo zuiver. Bij math-rock is dit vaak het geval en moet het soms een beetje wringen en botsen, maar daar kunnen niet alle bands mee wegkomen. Ook staan de bassen en de drum zodanig luid dat het gitaargeluid bijna niet meer te horen is. Hierdoor klinkt alles wat monotoon en dof. Dat is ook te zien aan het publiek dat steeds trager beweegt op de muziek. Ze hebben zeker goede ideeën, maar er is nog wat werk aan.
Afsluiten doen we vandaag met een band die in Frankrijk en Wallonië immens populair is, maar in Vlaanderen volledig onder de radar blijft: Archive. Het is één van die bands die ik al lang wil zien, maar om de één of andere reden steeds lijk te missen. Dat ze populair zijn in Frankrijk wordt direct duidelijk. La Plage wordt overspoelt door het publiek (het zal niet de laatste keer zijn op dit festival) en het wordt drummen om nog een plaatsje te vinden waar alles goed hoorbaar is.
Archive brengt trip-hop – rock van de bovenste plank. Ze leveren een staaltje van perfect vakwerk af. De set wordt perfect opgebouwd en wordt gebracht door hele goede muzikanten. Ook de stemmen van de zanger en de zangers zijn van de bovenste plank. Ze brengen La Plage in extase. Het Franse publiek laat zich met plezier inpakken. Voor veel show moet je bij hen niet zijn. Het draait allemaal rond de muziek. Waarom deze band in Vlaanderen geen voet aan de grond krijgt, blijft na dit optreden voor mij een nog groter raadsel. Ga gewoon eens kijken wanneer ze in de buurt bent. Ik ben er zeker van dat ze in de smaak zullen vallen.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – donderdag 4 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Met een trip van 6 uur voor de boeg doorheen België, Luxemburg en Frankrijk had ik een hele selectie CD’s uitgepikt om de rit wat te verzachten. Maar een defecte CD-speler gooit roet in het eten. Ideale manier om het Franse muzieklandschap te ontdekken aan de hand van de radio. Een tocht langs bergen klassieke muziek, funk, soul, foute 80’s disco, Franse chanson en toch wel een keer of 8 het laatste hitje van Daft Punk. Een zeldzame keer mogen we ook het alomtegenwoordige Balthazar aanhoren. Maar wat blij dus dat we eindelijk aankomen en die verdomde radio mogen uitzetten.
Het adembenemend zicht van op de camping met de omliggende bergen zorgen direct voor een aangenaam vakantiegevoel. Ook het aangenaam weer draagt bij tot deze stemming. Veel beter kan een festival niet beginnen.
Na een toch van een half uurtje over een (hopelijk) oud en ongebruikt treinspoor komen we op de weide terecht waar we 4 lange dagen zullen vertoeven. De locatie is werkelijk prachtig. Het terrein is omgeven door 2 meren en 1 van de podia is zelf letterlijk in het water neergepoot, zodat de toeschouwers hun voeten kunnen warmen aan het zandstrand. Een locatie als deze ben ik in België nog niet tegen gekomen.
Maar dan nu waar het eigenlijk allemaal om draait, de muziek.
Het startschot op de mainstage wordt gegeven door Gary Clark Junior. Waar deze muzikant de mosterd heeft gehaald is niet moeilijk te achterhalen. Met zijn Blues-rock probeert hij de grootmeester Jimmy Hendrickx te evenaren. Daar slaagt hij echter niet in. Maar niet te min laat hij wel een goede indruk na. Voor de 2e gitarist heeft een gemene solo in de vingers die hem de ster van de show maken. De stem van Gary Clark Junior staat echter veel te luid in de mix en verstoort de klank te veel. Ook mag er al eens wat meer gejamd worden. Misschien dat ze dit wel doen bij een volledige show. Ik zou eens gaan kijken, want interessant was het zeker
Tijd voor de 1e hype van het moment. Met “Stoned and starving” hebben de jongens van Parquet Courts een (bescheiden) hit te pakken op Studio Brussel. Daarin maken ze direct duidelijk waar het bij hen om draait: indierock, met een stevige punkinjectie. Vooral de gejaagdheid waarmee ze de nummers brengen valt op. Het heeft het geheel iets opwindends, dansbaar en energiek. Maar een volledig optreden die intensiteit aanhouden is blijkbaar wat te veel gevraagd. Wanneer ze het tempo terug schroeven gaat ook het niveau van het optreden achteruit en deemstert de aandacht van het publiek wat weg. Maar niettemin een interessante band, met 1 van de zangers die het stemgeluid van Thursten Moore benadert. Er zit zeker een grote groeimarge in deze jonge band. Hopelijk krijgen ze kans om verder te blijven groeien en verdwijnen ze niet in de anonieme massa van soortgelijke bands.
Parquet Courts mag dan al wat gehypet worden, in vergelijking met Alt-J is dit echter niets. Ik ben zeer blij dat ik ze eindelijk eens live kan zien, want ik heb nooit begrepen dat deze band zo exceptioneel maakt. En na hun optreden begrijp ik het nog altijd niet. Met hun dansbare indie krijgen ze wel snel heel de weide (of het strand in dit geval) op de hand. Het enthousiasme van het publiek blijkt echter ook een nadeel te hebben. Er wordt luid meege’zongen’ in, wat ik denk, het Engels, maar dan met ongelofelijk veel haar op. Hierdoor verdwijnt de muziek wat naar de achtergrond. Bij heel veel bands zou dit een voordeel zijn, maar het zorgt er voor dat mijn oordeel over het optreden misschien wat verstoord is. Het publiek wordt wel in perfect Frans aangesproken door 1 van de bandleden, wat de pret er alleen maar groter op maakt. Dat de band wat te bieden kan je niet ontkennen. Ze kunnen sfeer scheppen met hun nummers en hun uitstraling. Een goeie band is het zeker, maar zo speciaal is het toch ook allemaal niet. Blijkbaar was dit wel niet hun beste optreden, dus blijf ik nog altijd wat op mijn honger zitten.
Over dan maar naar de eerste Franse band die ik wel eens een kans wil bieden. En een band was het, want Wax Tailor was niet alleen gekomen. Met zang, viool, fluit, gitaar, rapper,… is dit meer dan alleen maar een DJ. Je krijgt het gevoel dat de man een verhaal wil vertellen met zijn nummers, in plaats van louter en alleen het publiek aan het dansen te krijgen. Voor mij zeker geen probleem, alleen jammer dat hij dat dansen met momenten volledig uit het oog verliest. Het optreden resulteerde na een tijd in een mak feestje.
Dan liever snel door naar een andere Fransman die ons mag proberen te overtuigen. En overtuigen doet Chapelier Fou zeker. Hier wel iemand die de band thuis heeft gelaten en het alleen probeert. Met een batterij aan mengtafels, samplers,… voor zich lijkt het een standaard DJ-set te worden. Maar dan haalt hij zijn viool boven en weet hij die perfect te mengen met al die elektronische geluiden. De hele set baadt in een zweverige sfeer en weet bij momenten te raken aan de sound van Boards of Canada en ook wel Cocorosie. De viool geeft de muziek een ongelofelijke meerwaarde, een lyrische kracht die het publiek in vervoering weet te brengen. Het geeft het geheel een speciaal cachet dat voor mij in heel wat elektronische muziek ontbreekt. Het zorgt wel voor een domper op de dansvreugde. Mee wiegen is meer aangewezen bij dit optreden. Aangezien ik mijn dansschoenen toch thuis vergeten was, was dit voor mij niet echt een probleem. Een verfrissende ontdekking binnen de Franse muziekwereld, die ook in ons land wel wat aandacht mag krijgen. Bij deze…
En zo was het al tijd voor de headliner van deze avond, Jamiroquai. De headlinespot is zeker zou 10 jaar geleden zeker geen verrassing geweest zijn. Maar heden ten dage is zijn ster toch een beetje tanend. De verwachtingen lagen dan ook niet echt hoog, maar toch bleef er wat nieuwsgierigheid over om te zien wat deze (voor de muziekwereld dan toch) oude man nog kan. Jamiroquai pakt uit met een indrukwekkende bezetting achter zich: blazers, achtergrondzangers en –zangeressen, bass, drums, gitaren,… Hij brengt zijn muziek met een heel groot funkgehalte, of probeert dat toch. De soul-saus wordt over de nummers gegoten om ze wat extra diepte te geven. Maar echt funkalicious wordt het nooit. Ondanks het groot arsenaal aan hits zijn er toch te veel nummers die zeer weinig om het lijf hebben. Een show van meer 1,5 uur is wat van het goede te veel. Als hij alle beste nummers in een show van een uur had gebundeld was dit zeker een puik optreden geweest, maar ook zonder meer. Ook de lange pauzes tussen de nummers halen ook volledig het ritme uit de set. Van een headliner mogen we toch wat beter verwachten.
Op het kleinste podium mogen de jongens en meisje van La Femme onze avond proberen aangenaam af te sluiten. Ze mochten 15 minuutjes later aantreden omdat Jamiroquai maar bleef doorgaan. Hierdoor kwamen ze heel gretig het podium op. Met bonkende beats proberen ze direct de boel op gang te trekken. La Femme doet trouwens zijn naam alle eer aan, met 1 vrouw in de groep die niet alleen een mooie stem heeft. Het feit dat ze dan ook nog eens in het Frans zingen (Franse band trouwens) zorgt ervoor dat er bij mij snel een link wordt gelegd met Vive La Fête. Maar La Femme is poppier, speelser, toegankelijker en makkelijk dan hun Vlaamse ‘tegenhangers’. Hun nummers kruipen zeer snel in het oor. Ze zijn wel een heel stuk braver, zowel qua podiumact als muzikaal. Niet te min wordt iedereen dansend naar de camping gestuurd om in de tent nog wat na te daveren.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – zaterdag 6 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Onder de brandende zon krijgen Black rebel motorcycle club de twijfelachtige eer om de Mainstage te openen. De muziek van BRMC is meer geschikt om in donkere zalen te gaan bekijken en beluisteren, in tegenstelling tot een zonovergoten plein. Maar daar lijken ze zich bitter weinig van aan te trekken. Met 3 man doen ze wat we van hen mogen verwachten: rocken. En meer moet dat ook niet zijn. Ze zijn de ideale opener om het festival op gang te trekken. Ze eindigen hun set ook met hun 2 grootste hits, zoals het een festivaloptreden betaamt. Ze tonen dat hun plaats op de Mainstage meer dan rechtvaardig is.
Over naar JC Satàn, een Franse rockgroep die ook al eens over de grenzen van eigen land komen piepen. Ze brengen (hard-)rock zonder meer. Waar de BRMC er mee wegkomen, lijkt dit hier echter wat minder geslaagd. Hun muziek is niets speciaals, maar wel met zeer veel ziel gebracht. De Fransen gaan volledig uit hun dak en de eerste moshpit van de dag is een feit. Als dat zo vroeg al lukt, moet het toch wel gerockt hebben.
Over naar La Plage om eens te horen hoe het echt moet. Bij Dinosaur Jr. hetzelfde probleem als bij Archive: een veel te kleine stage voor veel te veel volk. Maar daar lijken Mascis en de zijne zich zeer weinig van aan te trekken. Dinosaur Jr. speelt een ongelofelijk strakke set. Het is het beste optreden dat ik van hen al heb gezien. Alles klopt: de stem, de sound, het publiek, het strand. J. Mascis is zoals gewoonlijk zijn stoïcijnse zelve, maar Lou Barlow neemt met verve de honneurs waar. Zo weten we ook weer hoe je moet rocken. Verrassen doen ze al lang niet meer, maar ze zijn wel geroutineerde muziekanten die nog altijd spelplezier uitstralen.
Ik wou nadien Von Pariah gaan bekijken. Maar na 1 nummer stak het mij al zodanig tegen dat ik niet ben blijven staan. Ik zal mij dan ook maar wijselijk van alle commentaar onthouden.
De Mainstage loopt aardig vol voor Two doors cinema club. Blijkbaar zijn deze jonge snaken in Frankrijk héél populair. 2 weken geleden had ik ze al gezien op Best Kept Secret en omdat ik daar zo onder de indruk was , wou ik ook nu hun optreden niet missen. Het gaat zeer snel voor deze band. En dat is in dit geval ook volledig terecht. TDCC brengt poppy rock die bulkt van de catchyness. En het publiek kan dit ongelofelijk smaken. Het is de eerste band die de weide voor de Mainstage van het begin tot het einde in beweging krijgt. De band lijkt wel gemaakt om op dergelijke podia te spelen. Het lijkt alsof ze de ene hit na de andere spelen, terwijl je de eigenlijke hits op 1 hand kan tellen. Maar het publiek ontvangt alle nummers met open armen.
Naderhand wou ik nog naar Fauve gaan kijken, maar het was er zodanig druk dat er geen doorkomen aan was.
De headliner deze avond mocht een thuismatch spelen. Phoenix is één van de grootste bands in Frankrijk en ver daarbuiten. Een terechte headliner dus, die ook in België hoog op de affiches staat. De weide loopt vol met enthousiastelingen die maar wat graag hun nationale trots willen aanmoedigen. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen en worden jammer genoeg niet ingelost. Ik merk dat de band mij geen 1u30 kan boeien. De nummers lijken daarvoor een beetje te veel op elkaar. Ook de vocalen blijven wat te veel op dezelfde toon steken, waardoor het allemaal een beetje gaat vervelen. Ook het publiek reageert veel minder uitgelaten dan bij de vorige groep op de Mainstage.
Ik denk dat een dergelijk festival headlinen voor Phoenix wat te hoog gegrepen is. Misschien waren het wel de zenuwen, want de zanger leek echt onder de indruk. Hij zei ook dat het de eerste maal was dat hij in Frankrijk voor zo’n groot publiek mocht spelen. Jammer maar helaas dus. Misschien de volgende keer beter, want ze hebben zeker genoeg nummers en kwaliteiten om een publiek in vervoering te brengen.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Rock Werchter 2013 – dag 4 - zondag 7 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter
Op deze zonnige zondag konden Depeche Mode en Editors hun ervaringen als headliners uitwisselen. Gogol Bordello zorgde voor de namiddag swing, en een ‘positive feeling’ hielden we ongetwijfeld over aan de synthpop van Bastille, de poprock van de zusjes Haim en de folky tunes van Of Monsters & Men. Op deze afsluitende dag werden we opnieuw goed verwend …
Ons parcours op dag 4
Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon (Klub C) terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag. Live klonken de nummers nog krachtiger .
Een pure retrotrip hadden we dan van Matthew E. White (The Barn). Z’n west coast americana bood eerst een ‘lazy sunday afternoon feeling’ , maar de sfeervolle aanpak kwam breder, directer en feller . Een heerlijke trip van uiterst genietbare , meeslepende songs, waarbij enkele nummers mooi werden uitgesponnen.
Massaal zakte het publiek af naar de Klub C voor het Britse Bastille, die met “Pompeii” van het debuut ‘Bad blood’ al meteen een grote hit hebben . Leuk ontspannende , onschuldige groovy pop hoorden we, opgezweept door de synths en de bijhorende troms , die refereerden aan de begindagen van A-Ha. Het kwartet werd telkens warm onthaald. Het bommetje ontplofte naar het eind met “Flaws” , de cover “Rhythm of the night” (met een vleugje “Rhythm is a dancer” ) en natuurlijk “Pompeii”, door de ‘Ow-ei’s, luidkeels meegezongen en – gebruld.
De zusjes Haim (The Barn) uit LA, California zitten ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in. Ze brengen emotievolle , boeiende gitaarpop met een stevige randje, en hebben net als Bastille ook al een hit op zak, “Don’t save me” , van het te verschijnen debuut in september . De drie zusjes worden aangevuld met een drummer, spreken tot de verbeelding , maar roepen nu net zelf het publiek op naakt te gaan. Zo ver kwam het allemaal niet , maar ook hier hoorden we fijne, leuke gitaarpop , die op het eind “Let me go”, net als Bastille , het publiek ophitste op met troms. Fleetwood Mac , één van hun inspiraties ontbrak niet met “Oh well!”.
We pikten nog een groot deel van de gekke bende van Gogol Bordello (Main Stage) op . Wie een feestje had op zaterdagnacht kon het deze namiddag zeker verder zetten met hun gypsy punk . Gogol Bordello maakt het niemand moeilijk, zijn sfeer- en partymakers met de nodige singalongs . Niemand die erom maalt welke song hier gespeeld werd , als er maar ambiance was op hun zigeunerpunk. Een hoop losgeslagen piraten uit een vorige eeuw …
Opnieuw en volle Barn voor Alt-J , één van de Britse sensaties uit Leeds , die muzikaal op vele manieren te omschrijven is . Hun broeierige, weerbarstige als dromerige, gevoelige indie werkte deels op de dansspieren , die ze dan even snel lieten vallen … Toegankelijk, prikkelend , fris en groovy allemaal maar niet vies van onverwachts bevreemdende, avontuurlijke wendingen . Ze werden enorm sterk onthaald , en dat was toch een beetje verwonderlijk bij hun creatieve pop . We konden lekker dwalen op die korte leuke songs en tunes van “Something good” , “Buffalo”, “Fitzpleasure”, “ Matilda” en “Breezeblocks”.
Op deze zomerse namiddag ging de rootscountryrock en westcoast pop er aangenaam in van de Amerikaanse Band of Horses (Main Stage) , die al een handvol platen uithebben . Ze graven soms diep in de classic rock en linken nu eerder aan The Eagles en Crosby, Still & Nash dan naar maatjes My Morning Jacket . Ze klonken gedrevener en snediger dan op de laatste plaat, die rustig voortkabbelt in een melancholiek dromerige sfeer . Oudje “Is there a ghost” was a meteen een huiverende opener; “Laredo” en “Electric music” hielden er het tempo in en met “The funeral” werd finaal sterk geëindigd . Kwamen beter tot hun recht in één van de tenten dan op de Main Stage .
… De Klub C en The Barn waren erg in trek vandaag … Het tempo werd terug omhoog geschroefd bij het IJslandse Of Monsters & Men (The Barn). Hun doorbraak “Little talks”, één van die feelgood nummers die de tent in vuur en vlam bracht , was zorgvuldig gepland in het tweede deel van de set . Ritmisch sterke songs hoorden we van het uitgebreide combo, vrolijk , zwierig, sfeervol én speels enthousiast en onderhouden gespeeld. Een weelderige instrumentatie van gitaarriedels, vooral keys en trompet, kleurde en sierde het materiaal, die naar een Arcade Fire lonkte; campfire melodieën , ondersteund door handclaps en obligate “lala’s”.
Naast de mooie man- vrouw zangpartijen die elkaar afwisselden of aanvulden , ging vooral de backing instrumentaliste met de hoofdprijs weg . Ze zijn zeker gegroeid en naast “Litte talks” waren o.m. “Slow & steady”, “Lakehouse” , “Six weeks” en een opbouwend gierend “Yellow light” sterkhouders.
De Israëli Asaf Avidan (Klub C) bewees meer dan zomaar een “One day/reckoning” te zijn, vooral gekend door de remix van de Duitse DJ Wankelmut. Toegegeven , velen waren hier gekomen om die song te horen en kregen ‘em ook naar het einde , maar dan zonder beats. Eigenlijk kreeg je een set geserveerd van een sing/songwriter , vier leden om zich heen , waarvan twee bevallige dames , die aanvulde met snedige rock, blues , indie , reggae en leuke danstunes. Vocaal varieerde hij voldoende tussen ‘Helium’ en rauw doorleefd . Iets apart alvast . Hier kon hij een klein uur lang illustreren welk materiaal de moeite was van z’n twee cd’s .
The Gaslight Anthem (The Barn) uit New Jersey had er duidelijk zin en speelden een uitermate gedreven set . Dat kan ook niet anders met hun energieke, potige, opwindende en broeierige rock , ijzersterke melodieën en aanstekelijk refreinen, ‘American music pur sang’ dus! “Handwritten”, “’59” en “45” waren al meteen de eerste voorbeelden. Spijtig genoeg konden we maar een deel zien , maar het tempo werd af en toe wat teruggedraaid en dan kwam je zelfs uit op een ballad als “Mulholland drive”. Ze hebben hun ‘anthem” niet gestolen, want de band kan rekenen op een hondstrouwe fanbase en refreinen werden meegezongen …
Op die manier kwamen we tot de final closing acts Depeche Mode en Editors . Afsluiter Editors konden opkijken naar deze electrogoeroes van de eighties , gezien de laatste platen enorm die geluiden koesteren.
Depeche Mode (Main Stage) sloot in 2006 het festival af . De persoon die dacht stil te kunnen staan in de eighties vergaarbak en uit de bol wou gaan op een DM electrofeestje was er grotendeels aan voor de moeite . Met mondjes maat wordt er naar teruggeblikt en het duo Gahan – Gore blijven bij de leest met hun huidig materiaal . Opnieuw op wereldtournee zijn ze met ‘Delta machine’ en het eerste half uur werd gretig het nieuwere materiaal gespeeld . Goede behoorlijke luistersynthpop met songs als “Welcome to my world” , “Angel” en “Precious” . “A question of time” was de aanzet van de herkenbaarheid die synths met pop zo sterk met elkaar vermengen . Krakers “Enjoy the silence” en “Personal Jesus” volgden snel en warmden de menigte op . De visuals waren meer dan de moeite en gaven elan aan de luisterset van deze electro grootheden .
De elektronica werd opgeblonken op hun “Just can’t get enough” , dat heerlijk uitgesponnen werd , een snijdend “I feel you” en letterlijk zwaaiden ze ons uit op “Never let me down”.
Net als enkele jaren terug hadden we hier een goed optreden , maar miste opnieuw dat tikkeltje swing , wat hen vanavond als tweede headliner maakte . In januari voor de fans in het Sportpaleis …
Tom Smith en z’n Editors (Main Stage) voelden onwennigheid om na Depeche Mode op te treden en het festival af te sluiten . Maar achterna bekeken was dit de juiste zet van de organisatie . België houdt van Editors en Editors houden van België. Da’s onderhand wel duidelijk. Vorig jaar bliezen ze nog tien kaarsjes uit , nu heeft Editors in een half vernieuwde bezetting een nieuwe plaat uit ‘The weight of our love’, die zeer zeker voldoende in de spotlights kwam en goed verdeeld werd onder de waverockers die hen groot hebben gemaakt . Gewaagde start solo op piano met het nieuwe “Nothing” , waarna de rest van de band hem vervoegde . De single “A ton of love” volgde, en kwam aardig in de buurt van Echo & The Bunnymen. De temperatuur en de respons steeg nog meer als hierna “Bones” , “Munich” en “Smokers outside the hospital doors” werden gespeeld , met een hoop vlammenwerpers en vuurwerk . Tussenin af en toe een nieuw nummer, die het poprockminded album onderstreepten . De gitarist speelde zich in de kijker , was zelfzeker en is een waardig vervanger van Urbanowicz , Editors‘ gitarist van het eerste uur .
Iedereen hield van die aanpak, “Bullets” , “Racing rats” waren muzikale stroomstoten en rockten als vanouds . Depeche Mode kon alvast opkijken naar hun ingevoerde electrotunes op “In this light and on this evening” en op “Raw meat = blood drool” .
Samenhorigheid en een campfire feeling had je eerst met het intieme “No sound but the wind”, obligaat nummer geworden als ze hier in ons landje zijn en Bruce’s cover “Dancing in the dark” , met een knipoog naar TW Classic. De danskraker “Papillon” kon definitief Rock Werchter besluiten , dat gepaard ging met de tweede reeks vuurwerk!
Een definitieve lijn werd getrokken onder een Rockend Werchter 2013 in al z’n verscheidenheid. Tot volgend jaar op de 40ste editie!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2013 – dag 3 - zaterdag 6 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter
De derde dag van Rock Werchter was gefocust op het spektakel van Rammstein . In de namiddag werden de dansspieren aangesproken op Django Django en zomers dansbaar genot kreeg je van Disclosure en Rudimental . Nick Cave mag dan al de vijftig gepasseerd zijn, z’n duivels bezwerende streken heeft hij nog niet verleerd . Enjoy ons parcours van dag 3!
Met Trash Talk (Main Stage) uit Californie was het meteen boenk erop. Wild logelagen buffels die ‘one minute’ songs op de boxen , op de grond en in het publiek speelden . Een compromisloos hard strak en fel geluid, als in de begindagen van Nirvana . Op die manier zijn we even kort als hun songs …
Het is snel gegaan voor Sx (Klub C) . Terecht waren zij één van de ontdekkingen vorig jaar . Hun single “Black video” leverde die boost. Een zelfzeker, gretig spelend trio , zangeres Stephanie Callebaut voorop , die allerhande bewegingen en bezweringen uitvoert over haar synths , en naast andere singles “Graffiti”, “Black video” , imponeerde met “Strange fruit” van Billy Hollyday, die door merg en been ging. Een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, die bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klonk. Hun materiaal kreeg een broeierige spanning door de keys en het indringend gitaargetokkel , de popwave en de onheilzwangere zang.
Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’ zagen.
De Zweedse retrorockers Graveyard (Main Stage) stonden garant voor potige, donkere meeslepende psychedelische bluesrock , opbouwende jams en snedige gitaaruitbarstingen. De heren waren volledig geconcentreerd op hun instrumenten en gingen volledig op in hun spel . Toch miste de set wat punch , intensiteit. Graveyard stond wat verloren op de Main Stage , maar muzikaal lieten zij en wij dit niet aan ons hart komen …
De Engelse broertjes Lawrence aka Disclosure (Klub C) zijn hot binnen de Engelse dance. Verschillende artiesten laten graag door hen hun songs remixen en SBTRKT en Hot Chip nam hen al mee op tour . Het Londense duo zorgde voor een ideale afternoon lounge van zalvende retrohouse, dance, disco en dubstep. Deze elektrotechneuten speelden een soort Studio Ibiza , uiterst aangenaam door de forsere, aanstekelijke beats. Heel wat vooraf opgenomen vrouwelijke voices ondersteunden hun dancesongs en op die manier hadden we o.m. hun doorbraak “Latch” , “White noise” met AlunaGeorge en de Jessie Ware hymne . Ze hadden niet voor niks een zwart- wit vrouwengezicht geprojecteerd …
We zagen nog een glimp van Stereophonics (Main Stage) , die er na vier jaar terug met het volle gewicht tegenaan aan . Een gemotiveerd, gretig spelende band rond Kelly Jones en een nieuwe plaat die hen op het voorplan kan brengen ; hun gekende nummers “Maybe tomorrow”, “Mr writer”, “Just looking” en “Dakota “vuurden ze af in het tweede deel van de set.
Eén van die andere hotte bands is het drum’n’ bass collectief Rudimental die al een paar aardige hits hebben . Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het ook op r&b, soul en hiphop . Het jonge volkje had dan ook al een tijdje postgevat voor de Klub C.
Live hadden we hier een heus combo van keys, drums , gitarist , trompettist , een zanger, twee zangeressen en een hiphopper die de menigte opzweepte , waar nodig .
Een feestje als bij Major Lazer zat er niet in , daarvoor liet Rudimental te veel ruimte voor hun uitgekiend materiaal en de sterkte van de indringende heldere zangpartijen, die deels ons terugbrachten naar de tijd van gastvocalisten bij bands als Groove Armada en Basement Jaxx. Hun inspiratie haalden zij bij The Fugees , “Ready or not” kon dan ook niet ontbreken . Een goede versie , maar ook niet meer. “Waiting all night” en “Feel the love” waren die ‘hot-in-here’ kleppers die de Klub C even tot het kookpunt brachten …
Een ander feestje was intussen begonnen met het Schotse Django Django (The Barn), die duidelijk, veel live ervaringen hebben opgedaan ; ze gooiden alle registers open op hun keys en percussie gecharmeerd door drumtics , kokosnoten en de zalvende , zweverige harmonieuze zangpartijen op z’n Franz Ferdinands , die voor een ‘meestampgehalte’ zorgden. “Storm” , “Firewater” en “Waveforms” waren de sterke knallers van in het begin.
De speelse, opwindende aanpak en sterke ritmiek richting Caribou sloeg duidelijk aan . “Default” zat mooi middenin de set en de heren stoeiden graag met wat surf en americana wat hen ergens bracht bij The Drums en de Beach Boys. Hier had de band duidelijk het publiek voor zich gewonnen , wat bij Rudimental meer verdeeld was …
Net als een paar jaar terug jaar stond hij opnieuw geprogrammeerd vóór twee bands die metalcore hoog in het vaandel houden . Opnieuw kon hij erop insinueren . Nick Cave (Main Stage) hoeft geen introductie meer. Hij heeft met The Bad Seeds een nieuwe plaat uit, ‘Push the sky away’ die op de najaarstour wel ruimer aan bod zal komen . Vanavond op Rock Werchter werd matig geput uit die cd en kwam de klemtoon op een ‘Best of’ , waarbij hij met de band als vanouds een apart sfeertje weet te creëren , hels bezwerend klinkt door zwaar aangezette partijen , en op z’n Grindermans de duivels ontbindt .
Na opener “We know who UR” werden zijn troepen opgefokt en opgezweept , kregen we een verschroeiende tweede deel van “Jubilee street” , dat vernietigend , demonisch klonk. Cave is een sterk entertainer, die z’n songs met stijl , bezieling en overgave brengt met de nodige portie humor . Aan de front hield hij de fans , ‘of ze nu Volbeat/ Rammstein of voor hemzelf’ waren, nauwkeurig in het oog en hij bracht op een ongelofelijk schitterende, declamerende wijze z’n tekstvellen, die letterlijk kippenvel bezorgden en je in een hoekje drumden. Een handtekening kon worden uitgedeeld aan die dame die vroeg of Nick ‘some nursing’ nodig had …
Niks dan lof dus . Hij gaf met een reeks classics de juiste punch voor een sublieme, overtuigende set: “From her to eternity”, “The wheeping song”, “Deanna”, “Jack the ripper” , een vleugje “Tupelo”, “Papa won’t leave you Henry”, “Mercy seat” en “Stagger lee”. Even op adem kwamen we met de lieflijke , intieme “God is da house” en “In my arms” . Sfeervol als hij begonnen was , eindigde hij de set met het innemend mooie “Push the sky away “. Cave breidde er nog een staartje aan met het spannend slepende “Red right hand” ! Klasse
Het Australische Tame Impala (The Barn) was intussen al een goed kwartier bezig met hun retropsychedische rocktrip . Het kwartet wist de handvol songs lekker uit te spinnen en overgoot het met gitaareffects en 70s toetsen. Twee cd’s hebben ze uit en de twee singles “Elephant” en “Solitude is bliss” zaten lekker verweven in hun muzikaal galacticastelsel . Kevin Parker haalde vocaal soms hoog uit . Tja, soms niet van deze wereld . Minder strak dan hun concert in de AB, maar een gemotiveerde band die houdt van een psychedelische lounge .
Een sing/songwriter en een weird elektrotechneut – James Blake (Klub C) is simpelweg de beide . Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n emotievolle indringende vocals zweven. Een goede twee jaar terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . We worden meteen in die aparte wereld ondergedompeld door de experimentjes van “Air & Lack Thereof”. Ook het tweede nummer “I never learnt to shake” intrigeerde , gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat . Meer onderhouden klonk hij dan op “Life round here “. Drie songs die de pijlers waren van de set , bevreemdend, spookachtig én dromerig, gevoelig. Ze balanceren tussen toegankelijkheid en experiment . De relaxte aanpak van “I am sold” bood ademruimte . Fris aangepakt was “Limit to your love” , die kon rekenen op een overweldigende respons .
Een talentvol artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig hier op de kar sprongen !
De powerriffs van Volbeat (Main Stage) brachten het publiek in de juiste mood en vibe voor Rammstein , headliner van de avond . Ze hebben intussen ook al een fervente aanhang , gezien ze in het najaar in Vorst Nationaal staan geprogrammeerd . Hun donkere metal/hardcore klonk melodieus stevig, scherp en afgelijnd . Een medley tussenin van RATM, Johnny Cash , Judas Priest en Slayer was een grappig tussendoortje om iedereen voor zich te winnen …
Het podium werd dan volledig verbouwd voor de Show, het Spektakel en de Muziek van Rammstein (Main Stage) . Het combo van Till Lindeman diende mokerslagen toe en bracht vuur, veel vuur in hun performance , een benzinepomp, brandende microfoonstandaards, vlammenwerpers , vuurspuwende mondstukken , vuurwerk, vuurpijlen en rook . Enkele orgas(ma)tische hoogte- of dieptepunten noteerden we ook , perverse, vunzige teksten, hete standjes op “Buck dich” en o.m de act met het falluskanon , wat we drie jaar geleden ook al zagen . Allerhande andere ingrediënten vulden aan om er knappe show van te maken; een metal circus, de soundtrack bij elke Mad Max film en b-horrormovie.
De muziek was strak en stevig en dan kwam je uit op Rammstein knallers , die luid konden mee gescandeerd en gebruld worden: “Ich tu dir weh” , die de set opende , “Keine lust”, “Feuer frei!”, “Mein tell”, “Ochne dich” , “Du riechst so gut” , “Benzin” , “Links 2-3-4”, “Du hast”, “Rammstein” en “Ich will “ waren in hun ‘stahlarbeitende’ muziek.
Maar Rammstein raakte ook de gevoelige snaar: “Mein herz brennt” kreeg een nieuwe bewerking, enkel begeleid op piano van Lorenz en de stem van Lindemann klonk het breekbaar en gevoelig, en toonde hij aan dat hij meer kan dan brullen . Het publiek kon tot slot nog eens doldraaien op “Sonne” en “Pussy” met een ‘Steck bratwurst in dein Sauerkraut’! Met een vriendelijk oprecht ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Nederlands 
Français 
