Les Nuits Botanique 2013 - Energiek live , die Beach Fossils
Les Nuits Botanique 2013 - Beach Fossils en The Phoenix Foundation
Botanique (Rotonde)
Brussel
Beach Fossils - The Phoenix Foundation – Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
Beach Fossils - Hier geen sprake van uitgedost, uitgediept meeslepend materiaal, gezien we bijna twintig songs hoorden in een klein uur . Korte puntige ‘60s rock’n’roll en dreamsurfpop door de rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen .
Live klinkt het kwartet rond Dustin Payseur duidelijk energiek, snedig , rauw tot messcherp. Vooral de eerste en de laatste nummers boden nogal wat dynamiek en vaart .
We werden meteen getrakteerd op enkele knallers als “Generation synthetic”, “Daydream”, “Shallow” en “Clash the truth”, de titelsong van de recente cd; de eindrun kon worden ingezet met “Pleasure” , “Careless” en “Crashed out” . Tussenin voelden we het opwaaiend zand en een zeebries in het gezicht door het stampend gitaargetokkel. Hier ergens zweefde Real Estate en The Drums rond .
Het kwartet speelde een uiterst aangename, ontspannen set en genoot van de warme respons. Tof bandje. Te koesteren!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Johnny Hostile – Savages (Girlpower voor gevorderden!)
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Orangerie)
Brussel
De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn sinds 2 oktober 2012. In het weinig benijdenswaardige gezelschap van o.a. Lisa Marie Presley, Neil Sedaka en Mumford & Sons kreeg BBC2 icoon Jools Holland die avond het Londense Savages over de vloer voor wat later een spraakmakend televisiedebuut zou blijken. Het jonge all-female kwartet kreeg toen nauwelijks drie minuten toebedeeld, maar dat bleek ruimschoots voldoende om het nietsvermoedende publiek met een furieuze versie van hun debuutsingle “Husbands” vlotjes van haar sokken te blazen.
Zowat gans postpunkminnend England heeft intussen door dat Savages misschien wel het langverwachte gezelschap is dat het ingedommelde genre nieuw leven kan inblazen. De rest van de wereld moet en zal volgen, dus waren de samenstellers van Les Nuits Botanique er zoals gewoonlijk als de kippen bij om deze nieuwe sensatie naar een net niet uitverkochte Orangerie te lokken. De timing kon echt niet beter, want Savages heeft sinds begin deze maand met ‘Silence Yourself’ een kopstoot van een eersteling gebaard die nu al druk solliciteert naar de hoogste regionen van menig eindejaarslijstje.
Met de verbeten opener “City’s Full” leverde het kwartet meteen een indrukwekkend visitekaartje af. Muzikale echo’s van iconische postpunk pioniers als Siouxsie & The Banshees, The Slits, The Fall en The Au Pairs klonken dan wel redelijk vertrouwd in de oren, toch kan je de groep bezwaarlijk een copycat noemen. Met Savages lijkt namelijk eindelijk nog eens een jonge band met een eigen filosofie te zijn opgestaan wiens songs niet zelden in de eigen ziel kerven, en die nummers live ook nog eens overtuigend en zelfverzekerd kan neerzetten.
Alhoewel de groep met Gemma Thompson (gitaar), Ayse Hassan (bas) en Fay Milton (drums) drie gepassioneerde muzikanten in huis heeft, is het toch overduidelijk dat Savages valt of staat met de enigmatische girlpower van zangeres Jehnny Beth. In een vorig leven heette deze naar Londen uitgeweken Française nog Camille Berthomier en verdiende ze de kost als actrice, maar het gitaarminnend volkje is maar wat blij dat ze de cameralens intussen heeft ingeruild voor een microfoon. Met haar tenger lijf, kort zwart piekhaar en indringende blik lijkt ze overigens wel de vrouwelijke verpersoonlijking van Ian Curtis, met dit verschil dat Beth rondhuppelt als een dartel veulen en niet vies is van een rondje shadow boxing. Vocaal leunt ze afwisselend aan bij collega drama queens Siouxsie Sioux, PJ Harvey, Anna Calvi en Yeah Yeah Yeahs’ Karen O, maar als het op emotionele geladenheid en verbetenheid aankomt wint Beth het met de vingers in de neusgaten van haar voorgangers.
Na een verschroeiende start duwde de groep met “I Am Here” en “She Will” nog eventjes verder op het gaspedaal, en liet het publiek pas na een kwartier een eerste keer op adem komen met het nieuwe en voorlopig onuitgegeven “Fuckers”. Althans, daar leek het aanvankelijk toch op. Beth dolde een beetje in het rond door het publiek te waarschuwen dat deze te mijden mensensoort altijd en overal, en ja zelfs in de Orangerie kan opduiken. Wat begon als een soort militante white rap song, drijvend op de repetitieve mission statement “Don’t Let The Fuckers Get You Down”, barstte uiteindelijk toch los in een gecontroleerde woede aanval van Beth in een decor van dissonante noise. Na de bevlogen punk van “No Face” volgden met “Strife” en “Waiting For A Sign” de enige twee relatieve rustpunten van de avond, waarin de getormenteerde uithalen van een theatrale Beth en de abstracte gitaareffecten van Thompson de hoofdrol opeisten.
Toen het tempo in de laatste concerthelft opnieuw genadeloos de hoogte werd ingejaagd kwam het gevreesde spook van de eenvormigheid toch heel eventjes de kop opsteken. Nummers als “Flying To Berlin”, “Another War” en “Hit Me” zijn op zich prima postpunk uppercuts, maar herbergen in deze volgorde iets te weinig variatie om de opgebouwde spanning lang vast te houden. Dat laatste lukte wel met het brutale “Shut Up” en een stomende versie van “Husbands”, dat intussen is uitgegroeid tot dé signature song van Savages.
We hadden jullie maar wat graag verder laten watertanden over hoe fantastisch de bisnummers wel klonken, maar dat was buiten de eigenzinnige filosofie van Savages gerekend waarin voorlopig geen plaats is voor encores. En eigenlijk, waarom iets opsparen tot de tweede ronde als je alles in één stomend muzikaal orgasme kwijt kan? Het publiek maalde er niet om, in de wetenschap dat het net één van die zeldzame grand cru optredens had meegemaakt die nog lang zal blijven nazinderen.
Het olijke Pukkelpop duo Chokri en Eppo knikten goedkeurend vanuit een donker hoekje in de Orangerie, al zijn ze er volgens ons nog lang niet aan uit in welke tent ze Savages straks gaan huisvesten nabij het anders zo vredige Kiewit. Een middagspot op de Main Stage zou een fatale vergissing zijn, de afsluiter in de Club om Eminem door te spoelen daarentegen een zegen.
Als opwarmer hadden Savages gewoon de producer van hun viersterren debuut, ene Nicolas Congé aka Johnny Hostile, meegetroond naar Brussel. Samen met Savages frontvrouw Jehnny Beth vormde hij trouwens tot voor kort het lofi indie duo John & Jehn, en in 2011 richtten ze hun eigen Pop Noire label op waar o.a. Savages ondertussen onderdak heeft gevonden. In een pikdonkere Orangerie vergreep Hostile zich wat te vaak aan de back catalogue van Suicide om echt van een eigen muzikaal smoelwerk te kunnen spreken. Enkel bij vlagen sloeg de manische electropop wat gensters, met als enig echt memorabel moment het door Beth voorgedragen “Pricks”. Én producer, én platenbaas én performer? Een mens moet niet alles willen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/savages-13-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Roscoe - Two Gallants ( erg goeie nummers, maar vergeten het in een vloeiende set te smeden!)
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Chapiteau)
Brussel
Het was verlengd weekend, maar het weer was niet echt schitterend geweest, dus waarom niet op zondagavond naar Les Nuits voor een goed concertje in de beschutting van de Chapiteau-tent?
Het Luikse Roscoe is een Waalse band die voor ons part in Vlaanderen veel meer aandacht mag krijgen. Dit vijftal stelde zijn album ‘Cracks’ voor, dat overal heel goed onthaald werd, en wij waren ook verkocht. We zien af en toe wel Waalse bands in de Botanique staan, en meestal zijn die een stuk minder dan de bands uit het noorden van het land, maar bij Roscoe is dat zeker niet het geval. Een volle sound, sterke nummers, veel afwisseling, kortom, goeie alternatieve rock die er staat als een huis.
Two Gallants, zijn een folk/rock duo uit San Francisco, en brachten vorig jaar na vijf jaar pauze hun vierde album ‘The Bloom and the blight’ uit. Adam Stephens neemt de zang en gitaren voor zijn rekening, terwijl Tyson Vogel de vellen van zijn oversized drumstel teistert. Je denkt dan onmiddellijk aan The White Stripes of The Black Keys, maar Two Gallants doen iets compleet anders met de beperking van het rockduo: dit is veel meer folkrock dan blues- of garagerock, en hoewel de speelstijl veeleer rauw is, ligt de nadruk op melodie in de songs, eerder dan op het neerzetten van een groove.
Stephens begon vanavond met zijn Gretsch-gitaar (dat denk ik toch gezien te hebben van aan de PA, niet dat ik zo een gitaar-expert ben), en dat is altijd een goed teken, we hebben nog geen enkele gitarist gezien die die gitaar gebruikt die slechte nummers brengt, denk maar aan Richard Hawley). Stephens zang was vrij hoog, maar om Alex Callier te citeren, wel met een ‘grain’, die karakter aan de zanglijnen gaf. De man zijn stem deed mij denken aan Feargal Sharkey of één van de zangers van de Britse indie rootsrockers Gomez.
Two Gallants waren nog maar net uit de States toegekomen, en misschien zaten ze nog met jetlag, in ieder geval sputterde de machine vanavond een beetje, door de vele pauzes tussen de nummers bij het wisselen van de vele gitaren die Stephens meegebracht had. Het positieve aan die vele instrumentenwissels was dan weer dat Two Gallants nooit eenvormig of eentonig klonk, ondanks de beperking van het duo. Ook Vogel legde veel inventiviteit in zijn drumspel, met onder meer gebruik van maracas en paukenstokken. In een aantal nummers kregen we een mooie duo-zang, Stephens liet naar het einde van de set zelfs de gitaren voor wat ze waren, en bracht nog een tweetal nummers op piano, en Vogel nam een akoestische gitaar ter hand, wat hem goed af ging. De cover van de avond was er eentje van Tom Petty, met “A thing about you”.
Het begon buiten redelijk sterk te regenen, dus buiten een pintje gaan halen, zat er niet meer in, maar we zaten gezellig in de Chapiteau met een band die de aandacht er bij wist te houden als ze aan het spelen waren, maar iets te veel tijd nodig had tussen de nummers, en dat haalde wel de vaart uit het optreden. Niettemin dit minpunt, was het grootste deel van het publiek heel dankbaar om wat Two Gallants hun vanavond serveerde. De band zelf was ook heel tevreden en wist ons te vertellen dat ze altijd heel graag in Belgie spelen.Hun volgende passage in ons land is op 26 mei in Leffinge, deze zomer passeren ze ook in Dour. De homo turisticus zou zeggen, “Checkt dat af”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-gallants-12-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roscoe-12-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – AlunaGeorge – Kan groots worden!
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Rotonde)
Brussel
We kregen de afgelopen periode al een paar BBC talenten voorgeschoteld als Chvrches , Laura Mvula en natuurlijk niet te vergeten deze AlunaGeorge. Nog geen cd uit , ‘Body Music’ verschijnt pas in juli (!), was het concert als één van de eerste tijdens Les Nuits Bota uitverkocht . Bijgevolg , in een volgepakte Rotonde konden we een kleine 45 minuten kennismaken met het kwartet, dat draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en elektrotechneut George Reid . Ze zorgt er alvast voor dat de hiphop en r&b breder kan en mag geïnterpreteerd worden , stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats van synths, van de effectsmodule , de diepe basses en de opzwepende drums , die zelfs de 2step/drum’n’bass van een paar jaar terug wat nieuw lieven inblazen. Tja, in de UK omschrijven ze het als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!
Terecht een revelatie als je intussen de handvol singles en samenwerkingen op nahoudt . Onlangs in de belangstelling met Disclosure’s “White noise” , die hier vanavond niet kon ontbreken, en wat meer diepte kreeg door een repeterende diepe basstune , forsere beats en haar soulfulle stem .
In het clubcircuit houdt AlunaGeorge het momenteel graag nog intiem, knus en gezellig, vandaar hun optreden in de pittoreske Rotonde . Ze konden de Orangerie zelfs uitverkopen, want met songs als “Just a touch” , “You know you like it” , “Attracting flies” en “Your drums your love” heeft dit Engelse gezelschap al interessant materiaal uit! Live staan deze songs meer dan overeind door de elektronische loops , de verrassende wendingen, tintelen ze de dansspieren en krijgen ze nog een dwingend dampend sfeertje door de sensuele danspassen van deze schone , die tot de verbeelding sprak met haar lange benen, topje en haar kort leren schortje . Een jong huppelend (duracell) konijn, die elke m2 van het kleine podium benutte , af en toe zich achteroverboog en tipte aan haar plastic flesje water. Ze kwam wel wat verlegen over en hield het telkens op een welgemeend ‘thank you’. Maar het kwartet genoot van de warme respons, het sterke onthaal en de dansbare rijen vooraan.
Niet alle nummers spraken de dansspieren aan en konden wat ‘chill’ relaxt zijn als “We are chosen” , “Kaleidoscope love” en de titelsong van het debuut , maar de voortdurende switch van de nummers zorgden net dat het (korte) optreden bleef boeien , en broeierig hot klonk.
Niks verkeerd dus aan hun toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteerden . Het was heerlijk genieten van deze pop en de honingzoete verschijning van Aluna Francis namen we er maar al te graag bij!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Lou Doillon - Engelstalige folk uit Frankrijk
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Na halfzus Charlotte Gainsbourg, waagt zich nu ook model en actrice Lou Doillon aan een muzikale zijsprong. Vorig jaar bracht deze telg uit de Birkin-clan het debuutalbum ‘Places’ uit, geproduced door Etienne Daho. Het leverde haar bij de zuiderburen meteen een Victoire op voor beste vrouwelijke artiest. Lou Doillon vertoefde jaren in de schaduw van haar succesvolle bloedverwanten, tot ze in 2006 de Orpheus in zich ontdekte in New York. Sindsdien sleutelt ze voortdurend aan nieuwe nummers en groeide het zelfvertrouwen voor een eerste soloplaat.
In tegenstelling tot haar zus – die zich het liefst verbergt achter een mengpaneel – lanceert Lou Doillon zich als een volwaardige singer-songwriter, begeleid door een uitstekende live-band. In het Koninklijk Circus plaatst ze zichzelf schijnbaar zonder moeite in de schijnwerpers, alhoewel haar bindteksten en stage attitude nog wat onzekerheid niet kunnen verbergen. “One Day After Another”, een mid-tempo nummer over het hectische leven van alledag en de nood om af en toe halt te roepen, heeft een leuke melodie en kabbelt als een bergbeekje. De zangeres zingt niet echt – ze spreekt poëtisch melodieus op het ritme van de muziek – met een stem die varieert van hoog en scherp naar laag en zwoel. Soms laat ze die lage bas uitspinnen, wat erg grappig klinkt. De ballad “Jealousy” heeft een jazzy ondertoon, terwijl “Make a Sound” dan weer heel erg folky klinkt. De single “I.C.U.” over een onbeantwoorde liefde die ze ten onrecht waarneemt in het stadsgewoel, is een waardige ballad met catchy refrein die luidkeels wordt meegezongen.
Een concert van anderhalf uur kan ze nog niet brengen met haar debuutalbum, dus laat ze ook wat covers op ons los, een akoestische versie van “Should I Stay and Should I Go” van The Clash en ook “I Go To Sleep” van de Pretenders passeert de revue.
Hoogtepunten van de avond komen op het einde met onder meer “Hushaby”, een song over hoe kinderen op een bepaald moment in het leven de verzorgende rol van hun ouders overnemen. Lou Doillon refereert daar misschien naar de momenten waarop ze stiefvader Serge Gainsbourg in bed moest leggen na een nachtelijke escapade met teveel drank? “Places” heeft een mysterieus pianomelodie en leidt tot een soort psychedelische climax, waarbij de zangeres mee beweegt met lijf en haar – stijlvol en charismatisch in een wit hemd met opgestroopte mouwen, bretellen en jaren ’80 blazer – wat nog extra cachet aan het nummer geeft.
Bij het derde bisnummer geeft Lou Doillon nog haar ongezouten mening over het dronkenschap. “J’adore les moments pathétiques”, declameert ze, “Si on est bourré, on le sait et on est fier!”, waarna ze de prachtige ballad « Real Smart » inzet.
Ondanks het atypisch stemgeluid overtuigt Lou Doillon moeiteloos met haar zelf geschreven repertoire, waaraan altijd een donker kantje zit. Ze hoeft zich nu alvast niet meer de ‘vilain petit canard’ van de familie te voelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-doillon-12-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - Suuns - Apparat ‘Krieg und Frieden’ (Music for Theatre) – Aufgang – Drie geslaagde acts met een unieke sound
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Apparat en Suuns samen in het Koninklijk Circus? Je zou voor minder naar Brussel afzakken, beide hebben immers al bewezen over tonnen talent te bezitten en hebben de gave om experimentele, intrigerende muziek te maken. Apparat is een Berlijnse producer die onlangs nog het album ‘Krieg und Frienden’ uitbracht, een vervreemdend, eclectisch geheel dat hij live ging brengen in het Koninklijk Circus in combinatie met visuals, een celliste en wat gitaar. Suuns daarentegen is een echte band die een combinatie van postpunk, psychedelica en new wave brengt, maar dan in een zeer modern kleedje.
De avond werd echter geopend door Aufgang, een Frans drietal waar we nog nooit van gehoord hadden. 1 drum, 2 vleugelpiano’s en wat synthesizers meer hadden ze niet nodig om ons met momenten helemaal weg te blazen. Vooral de drummer geselde als een gek zijn toestel en zorgde ervoor dat het tempo verschroeiend hoog lag. De twee pianisten wisselden ondertussen simpele, maar effectieve piano-akkoorden af met wat gepruts aan hun synthesizer, een combinatie die verrassend goed uitpakte. Geef die jongens een indrukwekkende lichtshow en ze kunnen volgens ons in de late uurtjes elk festival in vuur en vlam zetten.
De Canadese groep Suuns (zie pics homepag) wist vervolgens ook te overtuigen met hun elektronische rock. De tegendraadse ritmes, donkere melodieën, en lijzige zang zijn schatplichtig aan de postpunk van de jaren ’80, maar de synthesizers gaven het geheel een futuristisch kleedje. De band was op zijn sterkst in de meer dansbare nummers zoals in het groovy “2020” en het prikkelende “Bambi”, die allebei waren gezegend met een enorme spanningsboog. De songs kwamen nooit echt tot ontploffing, maar de dreiging bleef wel telkens in de lucht hangen, vooral door de basgitaar die steeds de ruggengraat vormde van de nummers.
Minpuntje was het hallucinante “Edie’s Dream” dat ijzersterk begon met zijn bezwerende baslijn, maar vervolgens veel te lang uitgerokken werd. Toch vonden we het jammer dat de band maar 45 minuten kreeg om zijn ding te doen.
Suuns heeft een unieke sound en als ze nog wat groeien in hun songwriting, kan het een zeer grote band worden.
Apparat was vervolgens de afsluiter van de avond. De Duitse wonderboy Sascha Ring is een alleskunner. In zijn beginperiode maakte hij dansvloergerichte techno, nu richt hij zich meer op ambient, noise en zelfs klassiek. Zijn laatste album ‘Krieg Und Frienden’ kwam hij integraal voorstellen en wij werden er compleet door weggeblazen. De show was een indrukwekkende totaalervaring die ons voor een uurtje deed wegdromen. We luisterden na een tijdje niet meer, maar ondergingen de muziek. De luide noisesecties, bevreemdende ambient, hypnotiserende bassen en intrigerende visuals hielden ons in een ferme houdgreep. Tijdens de toegankelijkere laatste twee nummers werden we rustig terug op aarde gezet.
Wij beleefden een schitterende avond in het Koninklijk Circus met drie geslaagde acts die er resoluut voor kiezen om niet de geplaveide wegen te bewandelen. Ze maken stuk voor stuk uitdagende muziek maken die ons deed wegdromen en dansen en ons bovendien nog wist te ontroeren ook.
Pics homepag: Met dank aan Bart Vander Sanden @ShootTheStage.com (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Pale Grey – La Femme – Chvrches (koel en warm tegelijkertijd!)
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Orangerie)
Brussel
Van subtiele arrangementen voorziene popliedjes die een pak kleurrijker klonken dan de groepsnaam liet vermoeden. Pale Grey opereert in alle bescheidenheid en behaaglijkheid vanuit de Hoge Venen, maar merkwaardig genoeg maakte dit viertal het meest indruk met het nummer “Seaside”. Een fijne eerste kennismaking met een band die tijdens “Green” een heel nadrukkelijke doch vruchteloze poging ondernam om naar Grizzly Bear te lonken.
Een door synthesizers aangevuurde energieke mix van surf, jachtige post punk en new wave, inclusief de gekke molenwiekende danspasjes die dit donkere decennium zo typeerden. De live show van het Franse collectief La Femme stoomde behoorlijk, maar begon door een gebrek aan variatie halverwege helaas ook te vervelen. Het eerste album ‘Psycho Tropical Berlin’ is onlangs pas verschenen en wat we daaruit te horen kregen was jachtige muziek die op het lijf geschreven lijkt van de hedendaagse jachtige mens.
“Accessible electro-pop that's only just short of truly briljant”, schreef The Observer. Een Britse hype dus, zeker en vast, maar wel eentje die een stevige live indruk naliet bij haar eerste Belgische doortocht in een afgeladen Orangerie. Geflankeerd door twee licht bebaarde bouwvakkers uit de Glasgowse electro fabriek (die atypisch voor Schotten een afkeer voor Tennant’s Lager deelden) zong de kleine frontdame Lauren Mayberry van Chvrches (zie pics homepag) zowaar de eighties iconen Cindy Lauper (waarschijnlijk), Kim Wilde en Madonna (zeker) naar huis. Het arme schaap had haar linkerpols gebroken, maar dat bleek geen enkel beletsel voor haar stem die genoeg had aan een slokje Spa Reine om ontwapenend te klinken.
Van opener “Recovery” over “Lies” tot afsluiter “The Mother We Share”… het waren stuk voor stuk retro futuristische schotten in de roos, opgebouwd rond weemoedige, koele synths waar we het desalniettemin erg warm van kregen.
Muziek die naar de toekomst reikt zonder haar wortels in het verleden te verloochenen en een pak toegankelijker klinkt dan Purity Ring of Grimes maar daarom niet minder ambitieus dan Robyn. Geen wonder dus dat Chvrches onlangs uitverkoren werd door niemand minder dan Depeche Mode om hun The Delta Machine Tour te openen.
Pics homepag: Met dank aan Bart Vander Sanden @ShootTheStage.com (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Matthew Houck doorworstelde na de tour volgend op ‘Here’s to taking it easy’ een moeilijke periode. Nadat zowel zijn huisbaas als zijn vriendin hem de deur gewezen hadden, overwoog hij zelfs om er muzikaal de brui aan te geven. Gelukkig vond hij terug zijn draai en inspiratie in Mexico waardoor Phosphorescent (zie pics homepag) onlangs ‘Muchacho’ in de platenrekken dropte. Een wekenlang op voorhand uitverkochte Rotonde keek reikhalzend uit naar de live-versie van die uiterst positief onthaalde plaat.
Daar waar Houck in het verleden op plaat en podium weinig belang hechtte aan een cleane sound en regelmatig solo de hort op ging met zijn lo-fi-muziek, laat hij zich tegenwoordig bijstaan door maar liefst vijf muzikanten: twee toetsenisten (één die vooral pianoklanken uit zijn keyboard puurde en de – als we ons niet vergissen – halfnaakt op de hoes van ‘Muchacho ‘poserende vrouw die de synthesizersound voor haar rekening nam), een bassist, een drummer en een bongo-speler die eveneens bij momenten de computer mocht bedienen.
Met openers “Terror in the Canyons” en het sublieme, heerlijk lang gerekte “The Quotidian Beast” begeeft men zich op het terrein van de alt.country waar Phosphorescent zich de laatste jaren erg thuis is gaan voelen.
Het meer mistige “A new Anhedonia” dompelt ons een eerste keer onder in de ijle sfeer die - mede dankzij het perfect uitspelen van de breekbare stem van Matthew Houck – tot het unieke geluid leidt dat de muziekliefhebber eind 2007 kon ontdekken op doorbraakalbum ‘Pride’. De perfecte overgang dus naar het uit die klassieker stammende “A picture of our torn up praise”. Live krijgt dit op plaat hartverscheurende lied nu echter een iets meer swingende versie waardoor het in onze oren meteen ook minder beklijvend klinkt.
Geen paniek echter want met “Song for Zula” wordt meteen duidelijk dat de toekomst van Phosphorescent er rooskleurig uitziet. Daar waar we tijdens “A picture of our torn up praise” nog betreurden dat de volledige groep zijn duit in het zakje deed, zorgt de inzet van die uitgebreide bende nu wel voor een flinke meerwaarde. De afwezigheid van de op plaat hemels klinkende violisten wordt bijvoorbeeld heel aardig opgevangen door de vakkundig van haar synthesizer gebruik makende jongedame. Houck struint tijdens het eerste deel van “Song for Zula” als een ervaren crooner over het podium om naar het einde toe de elektrische gitaar te omgorden en met virtuoos spel de rijkdom van die prachtsong te accentueren.
Tijdens het lekker funky gebrachte “Right on/Ride on” stelden we vast dat de Duvelflesjes van de toetsenist op korte tijd zorgwekkend leeg geworden waren. Het hoefde dus niet te verbazen dat hij met een almaar meer verwonderde blik om zich heen zat te kijken en hoe langer hoe meer aan het zwalpen (of laat het ons met wat goeie wil gewoon dansen noemen) sloeg. Een geluk dus dat de toetsen een minder prominente rol toebedeeld kregen tijdens afsluiter “Los Angeles” (uit ‘Here’s to taking it easy’) waarin de nadruk vooral kwam te liggen op de verscheurende gitaarsolo die Houck door de boxen joeg. Een subliem slot van een na drie kwartier veel te vroeg beëindigd concert.
In de bisronde keerde de frontman terug in de tijd door solo een indrukwekkende versie van “Wolves” te brengen, dit naar oude gewoonte zelfs met inbegrip van de extra laagjes (vervormde) stem en gitaar die hij naar het einde toe als handige knoppenman injecteerde. Wie dus gekomen was voor een snuifje ‘Pride’, kreeg uiteindelijk toch nog waar voor zijn geld. Het van Randy Newman geleende “Days of Heaven” blijkt al anderhalf jaar op ‘s mans setlist te prijken omdat hij naar eigen zeggen niet anders kan dan het steeds maar opnieuw te spelen. En maar best! Voor het laatste lied van de avond, het meer als soft country klinkende “Down to go”, betreedt de voltallige groep opnieuw het podium. Geen onaardige afsluiter, alhoewel het gitaargewijs een extra geut lapsteel zou kunnen verdragen.
Deze passage van Phosphorescent leidde niet tot een echt onvergetelijk optreden maar bevatte zeker wel voldoende hoogtepunten om het als een puike prestatie te klasseren. Mede omdat Matthew Houck nu middels ‘Muchacho’ stilaan tot een sterk oeuvre begint te komen, durven we er geld op verwedden dat zijn groep een lang leven beschoren is. Men weet echter maar nooit dat hij de komende jaren alsnog het slopende leven on the road inruilt voor een sedentair bestaan.
Wie geen risico wil nemen en de man zelf nog eens live aan het werk wil zien, begeve zich dus best op 22 mei naar de Genste DOKbox.
Het viertal genaamd Woods bracht in het voorprogramma een licht verteerbare brok folkrock. De vaak vrolijke muziek deed bij momenten denken aan wat The Magic Numbers enkele jaren terug op de mensheid loslieten. Best verfrissend en onderhoudend voor even, maar uiteindelijk met te weinig weerhaken om een vaste stek in ons geheugen te veroveren.
Spijtig dat zanger-gitarist Jeremy Earl na een half uurtje vocaal versleten was. Al van bij het begin kon men zich trouwens de vraag stellen of de falsetto van Earl de juiste stemkeuze is voor deze groep.
Ook het feit dat er iets te veel op veilig gespeeld wordt, maakt het niet verwonderlijk dat Woods na acht jaar en zeven platen nog niet meteen een wereldwijde doorbraak hoeft te verwachten.
Tijdens het laatste nummer, dat gestoeld was op een best pulserend ritme, duurde het bijvoorbeeld te lang vooraleer men zijn muzikale duivels ontbond. Als Woods het aandurft om zijn frontman wat meer naar de achtergrond te duwen ten voordele van wat intenser en experimenteler gemusiceer, dan zijn we bereid om ze nog een kans te geven. Zo neen, dan bedanken we vriendelijk doch resoluut.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Het Koninklijk Circus was aardig volgelopen voor een IJslandse avond. We pikten nog een tweetal nummers mee van Will Samson, een Engelse folktronica artiest die ons wel kon charmeren met zijn Bon Iverfalset en de warme combinatie van synths en gitaar. Vorig jaar zagen we hem ook al in het voorprogramma van Pinback, en met ‘Balance’ heeft hij zijn tweede album uit.
Valgeir Sigurdsson is een IJslandse producer die verantwoordelijk is voor de speciale sound op de albums van onder meer Bjork, Múm, Sam Amidon en Coco Rosie, wiens nieuwe album ‘Tales of a grass window’ hij ook geproduceerd heeft. Naast al dit producerswerk, brengt de man ook eigen werk uit: zo zagen we hem een aantal jaren geleden in de Kortrijkse Pentascoop nog ‘Ekvilibrium’ voorstellen. Sigurdsson heeft nu zijn derde album uit, ‘Architecture of loss’ dat hij schreef voor een balletvoorstelling. Sigurdsson werd vanavond begeleid door twee strijkers, terwijl hij zelf de beats verzorgde en op piano speelde.
De nummers die hij vanavond bracht waren redelijk experimenteel, vrij donker en hadden niet altijd duidelijk songstructuren. De strijkers speelden soms afzonderlijke noten, en korte stukjes die abrupt afgebroken werden en dan een totaal andere richting uitgingen.
Sigurdsson is duidelijk een artiest die altijd naar iets nieuws op zoek is, want deze nummers waren mijlenver verwijderd van wat hij op ‘Ekvilibrium’ deed, dat toch veel toegankelijkere, warme elektronica was. Interessant bleef het wel, maar het was toch minder licht verteerbaar.
De hoofdact van vanavond, Olafur Arnalds, kwam zijn laatste album ‘For now I am winter’ voorstellen. De jonge IJslander daagde met een grappig, typisch IJslands het publiek uit om beter te zingen dan het Eindhovens publiek van de avond voordien. Arnalds had een strijkkwartet meegebracht, en het resultaat was top: prachtige composities ontplooiden zich in het samenspel tussen piano, elektronica , trombone en strijkers: de zaal was muisstil en heel wat mensen genoten met gesloten ogen van de nummers uit ‘For now I am winter’.
Als je van Johann Johannsson, Nils Frahm of A Winged Victory for the sullen houdt, dan was dit van het beste in het genre. Net zoals Valgeir Sigurdsson gooide Arnalds de typische ontploffende lava-beats die we kennen van Bjork’s “Joga” in de strijd. Goed drie kwartier in de set, mocht de violist even soleren, en we waanden ons heel even op de Koningin Elizabethwedstrijd.
In het laatste deel van het optreden trad de elektronica meer op de voorgrond, en op het einde werden we nog getrakteerd op een gastzanger, met een prachtige stem, à la Patrick Watson, zodat het leek of we in een concert van The Cinematic Orchestra terechtgekomen waren.
Volkomen terecht werd Olafur Arnalds dan ook teruggeroepen door het publiek, dit was een dot van een concert dat ons heerlijk liet wegdromen.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Piano Club – Efterklang – Miles Kane (in bloedvorm!)
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Chapiteau)
Brussel
De sympathieke jongens van Piano Club, ontsproten ergens in de bloeiende Luikse muziekscene, leken nog niet helemaal van hun verbazing te zijn bekomen om de Chapiteau te mogen openen. Hun feelgood electro pop zonder veel franjes lag prettig in het gehoor en klonk op zijn beste momenten als New Order die het regenachtige Engeland ingeruild heeft voor de zonnige Caraïben. Een ganse set lang wisten ze echter nog niet te beklijven. Uitschieter: het Pet Shop Boys ‘camp’ liedje “Olivia”.
Bij welke bands kun je er prat op gaan dat ze boeiender en beter worden naarmate hun discografie verder aandikt? Efterklang, het licht excentrieke, prettig gestoorde gezelschap uit Kopenhagen, behoort zeker tot die uitverkorenen. Aan bizarre vondsten opnieuw geen gebrek die avond. Halverwege de set toverden ze een kartonnen doos tevoorschijn waaruit banale geschenkjes uit München, hun vorige doortocht, rond gestrooid werden in het publiek. De gevoelige afsluiter “Alike” brachten de lefgozers zelfs zonder enige versterking in een volgepakte, rumoerige Chapiteau.
Maar echt uniek was dat hun muziek op geen enkel moment moest onderdoen voor deze originaliteit, in tegendeel. Van “Apples” en “The Ghost” op het nieuwe, vierde album ‘Piramida’ ging een grandioze, klassieke schoonheid uit en ook “Sedna”, dat de eighties galm van Talk Talk overbrugde met de nineties tristesse van Tindersticks, sloeg niet alleen onszelf met verstomming.
Eén van de grotere namen deze editie van Les Nuits Botanique was ongetwijfeld Miles Kane, (zie pics homepag) die de dertig nog lang niet gepasseerd is maar wel al meer dan veertig jaar Britse popmuziek (The Kinks, T-Rex, The Jam, Oasis, The Libertines,…) transpireerde vanonder zijn nauw, wit matrozenpakje. Deze Liverpudlian was vroeger een tijdje op de dool met zijn voormalige The Rascals, maar ontpopte zich als solo artiest tot een meer dan begenadigd songschrijver en rasperformer.
Die avond zat hij The Arctic Monkeys van zijn maatje Alex Turner alleszins erg dicht op de hielen zit. Een ultrastrakke ritmesectie hield de breed uitwaaiende gitaren op “Rearrange” nauw in het gelid, maar ook de nummers op het nog te verschijnen nieuwe album ‘Don’t Forget Who You Are’ klonken razend ambitieus en energiek. De minder seculiere gemeenschap had trouwens beter hun zonen en dochters binnen gehouden, want afsluiter “Come Closer” had een verpletterende uitwerking op ledematen en geslachtsdelen tot achteraan de tent. Miles Kane verkeerde overduidelijk in bloedvorm, hopelijk kan hij die nog een tijdje aanhouden tot aan de zomerfestivals.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/miles-kane-09-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/efterklang-09-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/piano-club-09-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Lescop palmt de Orangerie in
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Orangerie)
Brussel
"Ik ben alternatief, maar niet vertrouwelijk", zegt Lescop in de loges na het concert op Les Nuits Bota. "Ik hou niet van de elitaire kant die sommigen er op nahouden in de undergroundscène. De beste bands zoals Einstürzende Neubauten, Joy Division, New Order of zelfs Indochine, hebben we op tv gezien! Ze waren/zijn een onderdeel van de pop(ulaire) cultuur". Deze uitdaging, om alternatieve muziek populair te maken, heeft Lescop perfect gerealiseerd. Zijn minimale 'pop wave' in de taal van Molière heeft zich succesvol ontwikkeld, en hangt ergens tussen Daho, Taxi Girl, Indochine en Joy Division. De lumineuze hit "The Forest" en het gelijknamige album tonen een discreet, getalenteerd muzikant aan het publiek.
Dit is al het derde concert van Lescop in de Botanique in een jaar tijd. In mei 2012 was hij support van de intussen overleden Daniel Darc en in november van datzelfde jaar , was er het uitverkochte concert in de intieme Rotonde. Hij had toen beloofd om terug te keren voor een langere show in een grotere zaal en voila, zo geschiedde .. .
Een volle Orangerie vanavond , om Lescop en z’n band aan het werk te zien; het concert opende met het hypnotiserende "Paris s'endort" . Lescop staat met stijl en discretie op het podium. Zoals gebruikelijk is hij gekleed in een eenvoudige polo shirt, jeans en Converse schoenen. Hij wordt opnieuw begeleid door Cedric Leroux (ex-Phoebe Killdeer) op gitaar, die iets heeft tussen Prince en Phil Lynott. Aan de rechterkant, Antoine de Saint-Antoine op bas, die al in de eerste band van Lescop, Asyl, speelde. In vergelijking met het concert in de Rotonde, heeft de band twee extra muzikanten: Gaël Etienne, multi-instrumentalist en co-componist van het eerste album, die hier voornamelijk keyboards speelt, en een drummer, die hier het grootste verschil maakt door de energie en de eigen interpretaties.
De groep zet hun muzikale reis verder met "Ljubljana" en "Los Angeles". Tussen de twee nummers, begroet Lescop het publiek en beweert luidiek dat hij iedereen herinnert van de vorige concerten . "Le Mal, Mon Ange" maakt indruk met zijn hypnotiserend ritme, maar we betreuren de afwezige vocals van Dorothy De Koon.
In het algemeen is Lescop op z’n gemak. Aan de microfoon, de ogen gesloten en geconcentreerd , doet hij denken aan Ian Curtis en voert hij enkele levendige , elegante , lichtjes androgyne bewegingen uit . Toch gaf hij zef in het interview toe dat hij altijd nerveus op het podium is en dat hij zich in een soort trance op een optreden voorbereidt . De muzikale link wordt dan ook duidelijk naar de volgende titel, "Hypnose", gevolgd door "Marlene", gekenmerkt van een postpunk accent.
De zeer filmische muziek van Lescop wordt beïnvloed door films, zoals die van Jean-Pierre Melville, Fassbinder of Schlöndorf. De titel "La Nuit Américaine" is een duidelijk bewijs ervan; hij vertelde ons later dat hij de film van Truffaut nog niet gezien had, toen hij de titel schreef. Het lied werd zeer goed ontvangen en we voelden dat het concert een eerste hoogtepunt bereikte. In het midden, wordt de muziek bijna stil maar dan komt een intense electro opbouw die leidt tot een krachtige finale. Kijk eens naar dit fragment hier: https://www.youtube.com/watch?v=3DpBNW77C0c
Geen tijd om te rusten want hier is dé hit, "La Forêt"! Het publiek juicht van harte op de eerste basstunes en minimale drum beat. Lescop staat vooraan, en levert een sterke prestatie. We dansen en schudden het hoofd, betoverd door deze beklijvende melodie. In de instrumentale passages worden de muzikanten echt 'crazy' en Cedric Leroux trakteert ons met een prachtige solo op zijn scharlaken gitaar. Hier is de video: https://www.youtube.com/watch?v=jZDQu-jXfA0 .
Na het nerveuze "Un Rêve", gaat Lescop verder met "Le Vent", een lied over ' warme herinneringen'. Hij draagt het op aan Daniel Darc, " de man die me heeft geïnspireerd te schrijven", vertelde hij later in het interview. Deze song beëindigt dan ook het eerste deel van het concert .
Na een korte pauze komt het combo het podium terug op voor het erg rustige « Tu m'Ecrivais Souvent », de eerste song die Lescop componeerde, die zal worden opgenomen voor de plaat . "Slow Disco" klinkt een beetje als « La Forêt », maar is langzamer. En tot slot, komt het tweede hoogtepunt van het concert, "Tokyo, La Nuit"; eerst, een beklijvende intro, met zware, bijna metal accenten, dan is er een explosie van gitaren en een hels ritme. Gaël Etienne verliet zijn keyboards en stond dan vooraan het podium met zijn gitaar. Het publiek is enthousiast en zingt het refrein mee, de armen in de lucht.
Lescop is the captain en ook hij zwaait met de armen en toont een "V"-teken. Op een gegeven moment geeft hij de indruk dat hij in het publiek gaat springen, zoals hij in de Rotonde deed. Maar nee, hij houdt zich in en blijft op het podium. Als een dirigent, benadrukt hij de laatste tunes van deze mooie compositie. Hij bedankt het geboeide publiek en verlaat het podium. Bekijk de video van dit moment: https://www.youtube.com/watch?v=qffQM5WxyCo .
Een geslaagd concert op alle niveau's ! Ik had de unieke gelegenheid om samen met mijn vrienden Vincent en Valeria in de loges een spraakmakend interview van Lescop te doen, gevolgd door nog een ongelooflijke uitje met de groep in ‘Brussels, La Nuit’...
Setlist: Paris s'endort, Ljubljana, Los Angeles, Le Mal Mon Ange, Hypnose, Marlène, La Nuit Américaine, La Forêt, Un Rêve, Le Vent. Rappels: Tu m'Ecrivais Souvent, Slow Disco, Tokyo La Nuit.
Als support van Lescop, ontdekten we twee Frans 'acts': Superpoze, een jonge beatmaker uit Caen, alleen op keyboards en Akaï controllers , die instrumentale, elektronische muziek speelde, die refereerde aan Ninja Tune en Warp. Dan was er Yan Wagner, die samen met zijn band, een soort 'electropop/new-wave' muziek speelde, maar de accenten waren veel te 'house'/'dance' voor mij.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lescop-09-05-2013/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Low – Junip, onder de noemer slowcore/americana
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Intrinsiek schoonheid is het sleutelwoord bij een band als het Amerikaanse Low, als je hun muziek oplegt of naar een optreden gaat. Hoe hun slowmotionpop ook klinkt, minimalistisch of gespierd , het is en blijft al twintig jaar bloedstollend mooi. Toegegeven, niet elke song of elke plaat is even sterk, maar de kalme , intieme , licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak intrigeert in hun ‘less is more’ princiep .
De recente cd van het trio rond Alan Sparhawk (zang/gitaar) – Mimi Parker (zang/drums), aangevuld met een derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, ‘The invisible way’, werd onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco . We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de laatste platen van Low sterk neigen naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt de cirkel terug rond sie!
Juist, verrassend is het niet echt meer maar hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de subtiel opbouwende, aanzwellende dromerige melodieën, de rauwere, grimmige sound of net de sober gehouden instrumentatie, gedragen door de warme mooie stemmen van het echtpaar Sparhawk - Parker. Een hemels samenzijn, die door de projecties op het achterplan nog werd beklemtoond, want hun trip werd nog adembenemender door oude zwart-wit circusvoorstellingen, allerhande vliegtuigstunts en andere leuke zaken .
Letterlijk werd je meegevoerd , in het eerste deel met de een handvol songs van de nieuwe plaat, “Plastic cup”, “Clarence white” , “So blue” en uitschieters “Holy ghost” en het tot op het bot uitgediepte “On my own”, dat met feedbackgeraas zachtjes durfde te exploderen. De instrumentatie kreeg hier de volle ‘breed veertien’. Een eerste hoogtepunt! Ohja, ook de zang van Mimi kreeg meer dan vroeger een voorbestemd plaatsje in het geheel.
Low grossierde vervolgens in hun rijkelijk gevulde oeuvre, lieten een krachtig “Monkey” en “Witches” horen, en nodigden uit tot een sfeervolle “Waiting” en “Words” . Kippenvelmomenten kreeg je opnieuw door een huiverend “Pissing” , “Especially” en het afsluitende “Canada” . Splinterbommen waren het en een Low op z’n best .
Ze kregen nog ademruimte eentje meer te spelen, “I hear goodnight”, die ergens op een ‘in the fishtank’ plaat staat , de ideale tranquillizer, hypnoticum , om de slaap in te leiden.
Een muzikale trip om u tegen te zeggen . De Low formule en mystiek werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend . Sterk optreden !
We houden van José Gonzalez als band , Junip , liever dan het solomateriaal van de man , dat toch ook al van vijf jaar terug is . Jawel , hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack), en wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop.
Maar met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) kwam hij tot Junip, live met zes, die een gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana. Het resulteert in twee fijne platen ‘Fields’ en de onlangs verschenen ‘Junip’. In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs krijgen toetsen en synths een prominente rol , zonder het ‘band’ gevoel te verliezen . Junip blaast warm en koud tegelijkertijd en laat zelfs afrotintjes (“Suddenly”) , bassloops (“Line of fire”) en Sigur Ros neigende soundscapes (“Walking lightly”/ “Without you”) op ons los .
“In every direction” was een meesterlijke opener, verder we lieten we ons lekker meeslepen op hun songmateriaal , waarbij de instrumentatie naast de (soms beperkt gehouden) dromerige zang in kracht won. Ze leidden tot een climax op “After all is said & done” en “Line of fire” … Compositorische diepgang en spelplezier !
Ondanks de geconcentreerde , deels afstandelijke Gonzalez, was zowel band als hijzelf sterk geraakt van het puike onthaal.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Nederlands 
Français 
