Heidenfest 2013 – zondag 6 oktober 2013
Heidenfest 2013
013
Tilburg
Heidenfest is ondertussen al lang geen geheim meer voor de pagan/folk metal fan. Ieder jaar passeert deze hoogmis (alhoewel ze deze term waarschijnlijk niet graag horen) van pagan/folk metal door onze contreien. Op zondag 6 oktober zakte ik af naar de 013 te Tilburg om te zien wat de pot deze keer schafte.
Hoewel het ernaar uitzag dat we het Finse Frosttide gingen missen door het verkeer raakten we toch nog net op tijd binnen en moesten we geen noot missen. Of we veel gemist gingen hebben door later toe te komen is nog maar de vraag. Slecht was het zeker niet maar de mix symfonische metal en vrij standaard folk metal was nogal saai. Het enige ietwat originele was de keyboard die helaas ook onmiddellijk het meest irritante instrument was van de set. Ik heb geen probleem met keyboards zolang je niet elke beschikbare seconde vult met nodeloos geriedel… Zowat het enige interessante aan de set waren de random kerels die verkleed wat op het podium kwamen dansen maar die kwamen bij quasi iedere band terug dus zo speciaal was het niet. Ik moet wel toegeven dat het een geboren live-band is en dat merkte je ook. Alhoewel dit de laatste show van de tour was straalden de heren van geluk en speelden ze alsof hun leven er vanaf hing. Ook het publiek kon ze best wel smaken. Ahja, misschien volgende keer beter.
Eostre was mij blijkbaar niet echt gunstig gezind vandaag. Ook de 2e band van de dag Winterstorm was niet onmiddellijk mijn ding en dat is nog zacht uitgedrukt. Naar eigen zeggen spelen ze een mix van power Metal, Epic Metal, Folk Metal en Viking Metal. Ik hou het eerder op typische Duitse power metal met een folky tintje en een keyboard ook wel gekend als “van die huppeltrut muziek die 20 keer op Wacken speelt waar enkel Duitsers van kunnen houden”. Het Nederlandse volk was dit blijkbaar met mij eens want naast wat bescheiden beweging op de eerste rijen was de rest niet echt geboeid gezelschap. Toen dan ook de vraag viel of ik niet achter een pitta wou gaan heb ik snel het hazenpad gekozen. De pitta was trouwens beter dan de band – alhoewel, nu ook weer niet zoveel.
Na de middelmatigheid van de eerste 2 bands was het tijd voor de band waar ik eigenlijk voor aanwezig was, Suidakra. Ik wou deze heren al een eeuwigheid eens aan het werk zien maar slaagde er nooit in om een showtje mee te pikken. Vandaag was dus de dag. Na de voorgaande bands was ik een beetje bang dat ook deze heren mij enorm teleur gingen stellen maar niets was minder waar. Ze speelden de pannen van het dak en bombardeerden zich onmiddellijk naar de op één na beste band van heel Heidenfest. Ook het publiek was daarmee akkoord en ging helemaal los op de Celtic metal van deze heren die je nog het best kan vergelijken met Unleashed. Ergens was het wel spijtig dat ze niet wat hoger op de affiche stonden, gezien je deze band als één van de grondleggers van het subgenre mag zien.
Nu was het de beurt aan het oer-hollandse Heidevolk. Vreemd genoeg had ik eigenlijk niet echt veel verwacht van hen, ik had ze al 4 keer gezien en muzikaal vind ik ze ook niet bijster boeiend. Toch slaagden ze er in om mij volledig weg te blazen, de beste band van de avond te worden en toch de helft van mijn favoriete nummers niet te spelen. Ze waren in topvorm en al vanaf de eerste song lieten ze mij luidkeels meebrullen. Vreemd genoeg was het aanwezige publiek niet zo bekend met de teksten als ik had verwacht, slechts de helft van de Nederlanders stond mee te brullen. Althans, dit was zo tot ze publieksfavorieten Saksenland en het o zo geweldige Vulgaris Magistralis speelden. Hoewel dit eigenlijk een cover is word het toch gerekend als één van de beste songs van de band en dat weten ze ook. Een andere band deze avond had dat helaas niet zo goed begrepen…
Ondanks de geweldige show miste ik toch nog wel nummers zoals “Koning Radboud”, “Zwaarden Geheven” en “Hulde Aan De Kastelein” maar ach… Ik kan niet altijd krijgen wat ik wil.
Equilibrium was nog zo’n band waar ik niet echt veel van verwachte. Zoals eerder aangegeven ben ik geen bijster grote fan van huppelende melodietjes aangebracht door een keyboard op ieder mogelijk moment. Daarnaast vind ik het wel een vrij goede band, maar ze slagen er op album toch altijd in om mij na 2 nummers de gordijnen in te jagen. Toen ze openden met mijn persoonlijke favoriet “Blut Im Auge” was ik blij en teleurgesteld tegelijk. Nu had ik geen reden om de rest van de set uit te kijken. Wat ben ik blij dat ik mij vergist heb. Hoe irritant de band ook kan zijn op album sluit allesbehalve hun geweldigheid op het podium uit. Nummers waarbij ik normaal instinctief op next zou drukken lieten mij nu allemaal bewegingen maken waarvan ik niet eens wist dat ik dat kon ( of wou kunnen). Het was dan ook onmiddellijk de enige band van de avond waarvan ik het oprecht jammer vond dat ik niet vrolijk kon gaan mee moshen dankzij mijn vers versneden kruisband. Veel te vroeg was het gedaan maar dat kon mij niet schelen want hierna was het de beurt aan de band waarvan ik verwachte dat ze een spetterende show gingen neerzetten.
Die band was Turisas (wie de review van PPM gelezen heeft zal weten dat ik absoluut omver geblazen werd door de spetterende show van deze band). Nu waren ze één van de headliners en ging er dus nog meer spektakel inzitten. Ondanks de vele klachten over het nieuwe album ‘2013’ keek ik ook uit naar die nieuwe nummers. Teleurgesteld, dit is toch wel het voornaamste dat ik kan zeggen. Ik was overduidelijk niet de enige met dit sentiment, mijn compagnone die mij en iedereen zonder enige twijfel zou offeren om te trouwen met de frontman was zelfs teleurgesteld. De nieuwe nummers pasten niet in de set en zouden beter gepast hebben in een integrale live-set van het hele album. Deze nieuwe nummers namen de plaats in van klassiekers zoals “One More” en “The March Of The Varangian Guard”. Afsluiten deden ze dit keer niet met “Battle Metal” maar met “Stand Up and Fight”, de meesten – waaronder mezelf – hoopten natuurlijk op één van de beste covers ooit “Rasputin”, maar nee. Ondanks dat zowat het gehele publiek “Rasputin” zat te roepen kregen we het niet te horen. De band was ook niet zo actief zoals we gewoon van hen zijn maar dat kan natuurlijk ook liggen aan de vermoeidheid van de tour. Spijtig…
Ten slotte was het de beurt aan Ensiferum. Ondanks het feit dat het grondleggers van het genre zijn en hun gigantische populariteit heb ik het toch niet echt voor deze band, de muziek is daar net iets te gewoontjes. Ook live slaagden ze er eerder niet in om mij te bekoren door de nogal statische performance en een zwak geluid. Hoewel ik moet toegeven dat ik ze beter vond dan op hun passage op Frostrock x-aantal jaar geleden zal dit nog steeds niet mijn favoriete band worden. De klachten die ik bij deze show had zijn zo een beetje dezelfde als degene die bovenaan staan maar ietsje afgezwakt. Ze slaagden er immers dit keer wel in om mij te doen mee brullen met enkele nummers. Het zwakke geluid bleef voor mij toch wel het grootste struikelblok te zijn, blijkbaar is deze sound juist kenmerkend voor Ensiferum maar de drums die veel luider gaan dan de gitaar en de zang is toch niet aan mij besteed. Toen er mij gevraagd werd of ik het super erg vond dat we wat vroeger vertrokken om niet vast te staan met de auto viel mijn keuze dus nogal vrij snel en was ik weg.
Op zich was het best wel een leuke avond en zie ik wel in waarom Heidenfest zo immens populair is, ook de 013 was best wel een leuke locatie. Alleen spijtig dat drinkhoors niet langer toegelaten waren en de vreemde manier van binnen- en buitengaan. Wel altijd tof om Jupiler te krijgen, ook al ben je niet in België en moest je er 2,50€ voor betalen. Ik had immers al nachtmerries van het idee dat ik op Heineken zou moeten overleven die dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4201
Organisatie: Heidenfest (ism 013 Tilburg)
Odegand by Night 2013 - Begin van een nieuwe traditie?
Odegand by Night 2013
Diverse Locaties
Gent
Eerste editie van Odegand by Night, een tweetal weken na de intussen klassieke versie bij dageraad. Op 6 locaties op loopafstand in de Gentse binnenstad waren een aantal artiesten uitgenodigd die ergens de grenzen tussen klassieke muziek en hedendaagse elektronica aftasten.
Jef De Neve begon in de Minard met een aantal pijnlijk mooie stukken, die iedereen stil kreeg. Maar een beetje duiding bracht hij halverwege het concert dan toch wel. Leuk hoe hij het publiek toen wat uitleg verschafte over de stukken die hij speelde, en nog leuker was het om te zien dat hij zo een beetje overal de mosterd vandaan had gehaald, ook bij jonge artiesten als Goose en Netsky, van wie het origineel toch wel enigszins anders klinken dan deze bewerkte versies. Open geesten zijn misschien eerder zeldzaam, maar leveren dan ook meer op.
De Luxemburgse pianist Francisco Tristano is zo iemand die graag buiten de lijntjes kleurt. Hij wist al enige bekendheid te verwerven met pianoversies van technoklassiekers als “Strings of Life” en ook live bracht hij een mengeling van klassieke piano met sequencerklanken, en met een beat. Een soort live uitgevonden tracks. Niet altijd onvergetelijk, soms wat te weinig subtiel, maar hij wist het niet al te talrijke publiek wel te boeien.
Afsluiter en absolute top-of-the-bill was Jeff Mills, die zich zijn passages in de jaren 90 in Gent nog herinnerde en die zich tegenwoordig naast het componeren van soundtracks voor imaginaire sci-fi-films ook soms bezig houdt met het begeleiden van symfonische versies van zijn technoklassiekers. Het is een kant die minder bekend is bij het publiek dat hem vooral kent van zijn hard-as-nails techno met Underground Resistance en later solo.
De Sint-Annakerk was een grandioos decor voor deze avond, met een mooie verlichting die het neo-byzantijnse interieur heel mooi tot zijn recht deed komen. Mills hield zich nogal op de achtergrond en gaf de beats die de melodieën moesten ondersteunen. Het is soms moeilijk om de originele nummers te herkennen, maar dat geeft ook maar aan hoeveel vrijheid hij het Symfonieorkest van Vlaanderen had gegeven om zijn nummers te bewerken. Af en toe ging er een opgewonden kreet van herkenning door het publiek als er een bekend of vermeend bekend nummer passeerde en dat waren dan waarschijnlijk wel de technoheads. Aan de andere kant was het ook heel mooi om te zien dat een heel divers publiek de gelegenheid kreeg om het werk van Jeff Mills te leren kennen. Het zal trouwens ook wel zo zijn dat veel Millsfans deze kant van hem ook niet zo echt kennen, en het blijft ook een zeldzame gelegenheid dat je een symfonische Mills ten gehore krijgt.
Deze avond was iets heel anders dan een dj-set waarbij een ontelbaar aantal nummers door de mangel gedraaid worden. er was tijd en ruimte om de stukken tot hun recht te laten komen. Het publiek luisterde geboeid en respectvol, er was enkel herkenning bij de versie van “The Bells”, die ook nog eens hernomen werd in de encore. Mooi was ook hoe Mills een absolute disco-klassieker als “Bourgie bourgie” opdiepte en het publiek ook toonde waar ook zijn roots en die van de techno liggen.
Ik veronderstel dat het aangeeft dat je muziek niet in hokjes mag opdelen. Op een of andere manier is techno full circle gekomen.
Het is blijkens deze avond wel degelijk de klassieke muziek van deze tijd.
Organisatie : Playout – Odegand by Night
Bozar Electronic Arts Festival 2013 – dag 3 - zaterdag 28 september 2013
Bozar Electronic Arts Festival 2013
PvsK
Brussel
Bozar Electronic Arts Festival (BEAF), voorheen Bozar Electronic Weekend, werd sinds vorig jaar in een nieuw jasje getooid. De focus in deze tweede ligt niet alleen op elektronische muziek maar de nieuwe naam verklapt meteen ook dat de nieuwste technologische ontwikkelingen in de beeldende kunsten , film en fotografie in de spotlight worden gezet. Het zou ons iets te ver leiden om alle bezigheden uit deze driedaagse hoogmis voor elektronische kunsten aan bod te laten komen. Daarom concentreren we ons op dag drie vooral op de muzikale hoogtepunten.
De headliners voor deze zaterdag waren ongetwijfeld Jon Hopkins en Moderat (Modeselektor + Apparat). Spijtig genoeg werd de organisatie door overmacht genoodzaakt de albumvoorstelling van Moderat van de affiche te schrappen. Sascha Ring aka Apparat belandde na een motorongeluk in het ziekenhuis en de geplande concerttour werd afgelast. Gelukkig is de man na een operatie wel weer op de been. Het Berlijnse duo Modeselektor was zo vriendelijk om het gat in de affiche op te vullen. Wie wil er nu ook niet die fantastische Henri Le Boeuf-zaal eens volledig op stelten zetten? En dat heeft de schijnbaar nog steeds in festivalmodus verkerende Modeselektor met opener “Blue Clouds” ook netjes voor mekaar gekregen. In een mum van tijd werd de Le Boeuf-zaal een omgetoverd tot een bruisende danstempel. De lichtjes geschifte mannen van Modeselektor weten perfect hoe ze de tot de nok gevulde zaal in beweging moeten houden. Soms vragen wij ons af hoe ze telkens opnieuw wegkomen met hun gekende, op het randje van het platvloerse balancerende sets.
Onze absolute held van de avond had met zijn grand piano-show niet meteen de bedoeling de tent volledig op zijn kop te zetten zoals Modeselektor. De adembenemende en met emotie gevulde audiovisuele liveset van Jon Hopkins sloeg menig toeschouwers met verstomming. Dreigende en aardverschuivende drones wisselt hij in het begin van zijn set af met wondermooi en breekbaar pianospel. Zijn broze toetsenwerk ontaardt uiteindelijk in een aanstekelijke technoset dat ten top wordt gedreven met de single “Open Eye Signal”. De uitmuntende akoestiek in de Henri Le Boeuf-zaal maakte onze bewondering voor Hopkins alleen maar groter.
Deze derde dag van BEAF was een volstrekt goed gemikt schot in de roos. Horta zou echter wel een hartaanval krijgen indien hij zou zien dat Henri Le Boeuf in zekere zin wordt mismeesterd door een uitzinnige massa.
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4173
Org: PvsK (Bozar), Brussel
Elementsfestival 2013 – De vierde Elements editie, nog maar eens een geslaagd feestje
Elementsfestival 2013
Stal Tillegem
Brugge
Op 21 september 2013 was het de 3de keer op rij dat we het festivalterrein van Elements mochten betreden. We zijn het nog steeds niet beu! Dubstep, Hardcore en Techno was terug in grote getale aanwezig op deze 4de Editie.
Een prima afsluiter voor de festivalzomer, ook al was de thermometer niet echt meegaand. Geen probleem, de sfeer op de camping zat meteen goed, en dat zou ons wel warm houden. Als persmedewerkers begaven wij ons immers tussen de die hard elements-bezoekers en maakten we er een driedaagse van. We waren als het ware undercover, geen betere manier om de sfeer op te snuiven.
We moeten toegeven dat het na een zware nacht moeilijk was om de volgende dag van de camping weg te geraken. Maar met een duwtje in de rug, en een glas water in combinatie met een dafalganneke, zijn we er toch geraakt. Eens op de weide kwamen we volop in de juiste mood, we liepen meteen Point.Blank tegen het lijf op de Skankerz Stage en het feest was voorgoed ingezet (de pré party op de camping even niet in aanmerking genomen). Point.Blank is altijd een aangename verrassing. We kunnen onze positieve commentaren net zoals vorig jaar niet achterwege laten. Deze Dubsteppers hebben laat ons zeggen deftig werk geleverd!
Hierna zijn we even ‘hallo’ gaan zeggen bij de Filthy-crew van Deinze ,die te vinden waren aan de Cliché Stage en heel hard hun best deden om er voor te zorgen dat de dorstige festivalgangers toch maar niet zouden uitdrogen (er mocht dan misschien al geen zon schijnen, dorst hadden we toch allemaal). Na onze dorstlesser hebben we besloten aan de Cliché Stage te blijven om Kraantje Pappie even de aandacht te geven die hij nodig heeft. Deze populaire rapper wist tot onze grote verbazing het volk helemaal warm te maken voor een uitbundig feestje. Ons kon hij niet bekoren, dus zijn we maar heel hard weggelopen richting de Musick Stage waar het voor ons toch wel om te doen was op dit Festival. Daar hebben we onder andere Le Bask Live kunnen bewonderen, onze favoriete hardtek en hardcore techno producer uit Parijs die verrassend genoeg ook heel bekend was bij de festivalgangers. Zijn harde bassen slaagden er in om ons volkomen loos te laten gaan en er een heet fuifje van te maken.
Die Musick Stage was helemaal ons ding, er kwamen nog kleppers als Noize Suppressor en Angerfist. Met zo’n groepsnamen lijken het wel extreme metalbands. Nu goed, met zo’n vibraties en pompende core beats had het inderdaad ook dezelfde energie van de meest gore metalacts.
Toch snel even naar de Suburbs Soundz Stage gelopen voor de grootste naam op het festival, de gekende Amerikaanse technoproducer Jeff Mills, na al die jaren nog steeds een topact, zo bleek.
We eindigden onze trip met… Tripped, alweer op de Musick Stage, core in zijn meest stevige en agressieve vorm, ideaal om er een finale lap op te geven.
Om 01.00 hr ’s nachts gingen de deuren onherroepelijk dicht, er zat niks anders op dan de party verder te zetten op de camping, tot in de vroege uurtjes. Een mens leeft maar één keer.
Elements, tot volgend jaar !
Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge
Eerlijk gezegd vond ik de affiche van het anders immer sympathieke Leffingeleuren dit jaar wat aan de magere kant. Niet zozeer omdat het allemaal slechte groepen zouden zijn, nee, veeleer omdat er te veel namen op stonden die ik reeds eerder zag en een mens wil al eens verandering van spijs. Achteraf bekeken viel het muzikaal uiteindelijk beslist wel mee (enkel de zaterdag kende een dip) en was het de regen die de grote spelbreker was hoewel we daar op het terrein weinig hinder van ondervonden.
De laatste weken zorgde de terugkeer van Girls In Hawaii, na een lange afwezigheid wegens een verongelukte drummer, voor nogal wat laaiend enthousiaste commentaren. Maar hetgeen ik in Leffinge zag kwam niet veel verder dan wat braaf muzikaal behang. Ook het publiek bleef er opvallend mak bij tenzij bij die te schaarse momenten toen de gitaren wat forser mochten klinken.
Nee, geef mij dan maar And So I Watch You From Afar. Dit viertal uit Belfast grossiert in bijna volledig instrumentale postrock. Een genre dat me de laatste jaren steevast zure oprispingen bezorgt omdat de meeste groepen niet verder komen dan wat steriele vingeroefeningen. Maar het kan dus anders. And So I Watch You From Afar klonk krachtig en energiek terwijl het bijwijlen razendsnelle gitaarspel van Rory Friers ons de adem benam. Postrock-'n-roll !!
Op naar het café dan, want traditiegetrouw vielen de fijnste verrassingen ook dit jaar daar te beleven. Nadat ze op 5 maart nog in Trix hadden gespeeld waren Dead Ghosts uit het Canadese Vancouver reeds opnieuw in het land. Lekker weghappende sixties garagerock met een groot fungehalte. Duizenden groepjes deden het hen voor en reeds tijdens de eerste song hoorde ik een baslijntje dat gepikt was van The Animals. Maar wat geeft dat? Zanger-gitarist en tevens auteur van alle nummers, Bryan Nicol, en kompanen brachten het met zoveel vuur en passie dat het toch weer onweerstaanbaar werd. Toegegeven : er zaten enkele veel te softe songs tussen maar vanaf de 13th Floor Elevators-cover "You're gonna miss me", het garage anthem bij uitstek, ging het enkel nog steil bergopwaarts waarop vooraan de vlam definitief in de pan sloeg.
Na het pretentieloze amusement van Dead Ghosts kon het contrast met de dodelijke ernst van Amen Ra (doommetal uit Kortrijk) niet groter zijn. Allen in stemmig zwart produceerden ze een indrukwekkend geluid. Alleen miste die intense sound wat variatie om te blijven boeien en de prestatie van zanger Colin van Eeckhout, voortdurend met de rug naar het publiek gekeerd, was niet van die aard om me langer dan een halfuur in de zaal te houden. Zo miste ik het slot waarin naar verluidt een versnelling hoger werd geschakeld.
Op zaterdag zorgen Bed Rugs uit Antwerpen al voor een vroeg hoogtepunt. Dit vijftal vuurde met een aanstekelijk enthousiasme heerlijke, psychedelische pop/rock de zaal in. Goeie songs, een wat vrouwelijk klinkende zanger en wijds meanderende gitaren waren de voornaamste ingredienten. Nog tijdens het laatste nummer werd alles van het podium weggehaald, inclusief het drumstel, zodat roepen om een bis zinloos werd. Net nu ik daar eens goesting in had.
Na deze zeer gesmaakte set bleef ik heel lang (4 1/2 uur) op mijn honger zitten. Eerst bezorgden The Horrors (uit Londen) me nog een ware indigestie. Gothic rock, bedolven onder de synths, of het galmende niets. Meer kan ik er niet bij bedenken. Gitarist en bassist pleegden geregeld een dansje maar wat de reden daartoe was bleef me een raadsel. Ik ben uiteraard wat bevooroordeeld want van dit soort muziek heb in nooit moeten weten maar ook de reacties van een fel uitgedund publiek leken me wat lauw.
Jacco Gardner dan, het nieuwe wonderkind uit het Nederlandse Hoorn die een plaat, ‘Cabinet of curiosities’, uit heeft op het toonaangevende undergroundlabel, Trouble in Mind, waar ook het fantastische Night Beats onderdak vond. De piepjonge Jacco zorgde op keys, bijgestaan door gitaar, bas en drums, voor een mooie, subtiele en warme sound. Neo-psychedelische barok-pop heet dat dan en die voortdurende vergelijkingen met Syd Barrett bleken inderdaad terecht. Jammer dat het teveel bleef kabbelen en de power-injectie, die ik toch ergens verwachtte, uitbleef. Mooi maar tevens slaapverwekkend en dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Mijn verwachtingen voor het optreden van Max Romeo, als ik er al had, waren niet bepaald hoog. Onterecht bleek want deze krasse knar van bijna 69 lentes gaf één van de beste reggae-optredens die ik in jaren zag. Zijn achtkoppige begeleidingsband (4 mannen/ 4 vrouwen) met als uitblinkers de twee blazers en een hemelse mama op bas, die zich doorlopend verborg achter haar versterker, had hierin een groot aandeel. Maar ook Max Romeo zelf was goed op dreef en hield het naar reggaenormen ongelooflijk strak. Hier geen oeverloos gelul tussen de nummers. Hij hield de communicatie met de menigte erg beperkt. Opmerkelijk : "Chase the devil", dat dankzij The Prodigy blijkbaar door iedereen gekend is en een a capella gezongen versie van Marley's "Redemption song".
Na dit orgelpunt kon ik maar net de lokroep van de warme lakens weerstaan en strompelde ik de zaal binnen waar om één uur A Place to Bury Strangers afspraak hadden. ‘The loudest band of New York’, zoals ze gemeenzaam worden genoemd, greep me meteen bij mijn nekvel om niet meer te lossen. Gitzwarte noiserock die het daglicht niet verdraagt met gitaren die klonken als... Tja, als wat? De effectpedalen zullen wel hun voornaamste instrument zijn. Al na drie nummers gooide zanger Oliver Ackermann zijn gitaar twee keer keihard tegen de vlakte en wou dan gewoon verder spelen maar het ding was kompleet naar de vaantjes. Als milieubewuste mens heb ik daar wel moeite mee maar zo'n gitaar in het halfduister door de lucht zien klieven heeft visueel wel wat. Wereldschokkend was het allemaal niet maar qua intensiteit zijn er weinig groepen die hieraan kunnen tippen. Een bevreemdende totaalervaring met als bonus een weliswaar onherkenbare Dead Moon-cover.
Op zondag kon Trixie Whitley, ondanks een prachtige en bijzonder wendbare stem, me maar matig bekoren. Te gesofisticeerde pop of speelde haar begeleidingsband teveel met de handrem op?
Nee, dan liever Strand Of Oaks, uit Philadelphia, die het met veel minder middelen moesten doen in het café. Strand Of Oaks staat in feite voor Timothy Showalter, een man die eruit zag alsof hij in een metalband speelde maar hij klonk allerminst als een gekeeld varken. Integendeel, zijn stem smaakte hemelszoet. Soms heb je niet veel nodig om boeiende muziek te maken : een stem, een gitaar en wat drums. Maar hier klonk die stem nooit minder dan indrukwekkend, fonkelde zijn gitaar weids en majestueus en bleek de drummer een waar geheim wapen. Jason Slots leek wel te toveren met zijn drumstokken. Toen hij halverwege de set het podium verliet om Timothy Showalter zijn ding alleen te laten doen (waarin hij met verve slaagde) hoopte ik al vlug dat hij snel terug zou keren en ik was zeker niet alleen met die gedachte. Dit optreden in De Zwerver was het eindpunt van een 16 maanden durende tour en het werd er eentje om in te lijsten. Achteraf nam vriend Timothy nog eens ruim de tijd om de mensen die vooraan stonden te knuffelen.
Na deze hartverwarmende en in al zijn eenvoud schitterende set terug naar de tent voor afsluiter Seasick Steve die op zijn beurt alle harten voor zich won. Het recept is bekend en onveranderd. Primitieve blues op zelfgebouwde gitaren, een meisje uit het publiek pikken voor wie hij dan een liedje zong, ostentatief een fles wijn aan de lippen zetten waarop het volk hem telkens weer luidkeels aanmoedigde,.... Voorspelbaar als de pest en toch kon ik er opnieuw breed grijnzend van genieten. Seasick Steve blijft gewoon een onweerstaanbaar sympathieke kerel die ondanks het succes, dat hij nu toch al een ettelijk aantal jaren kent, nog geen spat veranderd is. Uiteraard kent hij intussen alle trucs om de toeschouwers voor zich te winnen door en door maar dat hypothekeerde zijn set allerminst en sloot hij samen met drummer Dan Magnusson Leffingeleuren in schoonheid af.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2013 – zondag 15 september 2013
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge
Op deze derde dag kwam de klemtoon op het Belgische werk en dat werd smaakvol ontvangen . Ondanks het mindere weer , belette dit de concertganger niet af te komen . Mooi dus.
Na twee intense dagen LL is er dus gewoontetrouw op de afsluitende dag meer ademruimte; de optredens zijn in de concerttent gesitueerd, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikken.
Er was al veel volk opgedaagd om het beloftevolle Dez Mona te zien . Zij sloten letterlijk een ‘Gentlemans’s agreement’ met hun publiek. Een intens bezwerende set speelde het gezelschap onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Toegegeven, geen makkelijk zondagse brok, maar we werden naar hen gezogen door broeierige versies van o.m. “Suspicion” , “The back door “, “Didn’t it rain”, “Dark gate” en “Get out of here” . Ze rockten nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast . De instrumentatie van accordeon , piano en contrabas eigende zich een uniek plaatsje toe . Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en broeierige spanning, waarbij Frateur speels, spontaan door het materiaal laveerde en z’n duivels kon ontbinden . Hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of bij het publiek; zijn declamerende zeg/zang stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn door de hoge uithalen.
Knap zoiets , we hadden hier een imponerende band en zanger. ‘De Prinsen van de Nacht’ , zoals ze zich omschreven, waren onder de indruk van de belangstelling en trakteerden op een toegift . De(z)monisch mooi!
Scherp , gedreven en onderhouden klonk ook het Nederlandse Blaudzun van Johannes Sigmond die in ons landje heel wat airplay krijgt. Al van vorig jaar staat het wonderschone album ‘Heavy flowers’ in de picture . Hij komt hier graag z’n materiaal spelen , dat live breder klinkt, kleur, elan en een boost krijgt door een blazerscollectief , viool , accordeon , xylo en keys . Een uitermate boeiend optreden van een gretig spelende band , die stevig uit de hoek kon komen, beklijfde en vandaag toch één van hun meest overtuigende sets speelde . Het liep allemaal gesmeerd , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er al drie die we konden inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland!
Ook de Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley wordt in ons land sterk onthaald . Terecht, trouwens , de 25 jarige blondine , dochter van de bluesrockende hero Chris Whitley , heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook op haar solo optredens , vóór haar debuut, wekte ze nieuwsgierigheid op door de sober elegante stijl.
We hadden een afwisselende aanpak , waarbij Trixie kon rocken - de eerste twee nummers “Never enough” en “Grandual return” waren hier al de beste voorbeelden; ze raakte met de gevoelige broeierige, doorleefde singles “Need you love” en “Breathe you in my dreams”; en tot slot nam ze ons in met enkele pakkende nummers als “Oh joy” , geleest op haar pianospel . Ze heeft een goed op elkaar afgestemde band, kortom Trixie staat er met haar band en zespeelde een sterk geladen meeslepend concert .
Op zoek naar ontdekkingen? Dan mag je die Café concerten van de organisatie niet missen , Eén concertje vanavond , met name het Amerikaanse duo Strand Of Oaks , die ons bij ondergaande zon meevoerde naar een godverlaten strand. We lieten ons meedrijven op hun dromerig materiaal , die soms krachtiger werd, nostalgisch, weemoedig , hartverwarmend klonk en toch een positieve , ontspannende vibe ademde . Een gemotiveerd duo , dat zich bewees en perfect paste in de ontdekkingsreeks van de Bota . Strand Of Oaks kenmerkte een dromerige sound door een de spaarzame begeleiding van gitaar , drums en emotievolle vocals. Het duo wrong zich ergens tussen Iron & Wine , Tallest man on earth en Jackson Browne .
Een graag gezien gast op het festival is natuurlijk Arno . De Oostendse Brusselaar verloochent z’n afkomst niet , gooide en brabbelde er wat citaten en vloeken tegen aan, die natuurlijk steeds sterk werden onthaald . Arno, bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . En hij is en blijft op dreef , het laatste jaar met de nieuwe plaat ‘Future vintage’. Hij beschikt over een uitgebreide catalogue en doet het dampende , hitsende funkende rockvuur van TC Matic herleven door het aanstekelijke, frisse, dynamische en intieme ingetogen materiaal, als “We want more”, “Fantastic” , “I don’t believe”, “Vive ma liberté” en “Je veux nager” . Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . Z’n gekende hoempapa carrousel ontbrak niet , en dan kom je nogal snel uit op uitgesponnen versies van “Olalala” , “Putain putain” en “Bathroom singer”, songs in alle talen. Een volle tent , op handen gedragen - Arno speelt tijdloze rock, zoveel is zeker!
En die oudjes , die doen het wel op de festivals ! Een ander graag geziene gast , die de pensioengerechte leeftijd heeft bereikt is Seasick Steve . De amicale artiest verovert steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. Want er bleef veel volk staan om onze ‘John Deere’ freak in houthakkershemd aan het werk te zien . Meeslepende ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel), een ietwat omgebouwde sigarendoos en een elektrische gitaar, aangevuld met een ‘Animal’ lookalike meppende drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en een handvol intrigerende songs het resultaat.
‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden. Die formule is nagenoeg intussen gekend , hij speelt en entertaint , haalt er een jonge dame bij die vlakbij Steve mag genieten van een nummer .
Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren . Juist ja, we hebben z’n tricks en grappen nu onderhand wel door, want door de jaren heen doet Seasick Steve gewoon waar ie goed in is, welke song nu ook wordt gespeeld, en toegegeven, je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is … Santé, doorspoelen nu! Op naar de volgende LL!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Dag 2 werd geopend door de winnaars van Verse Vis, het rockconcours van De Zwerver met als hoofdprijs een optreden op Leffingeleuren. Dit jaar waren The Spectors de gelukkigen en dat is meer dan terecht. Vorige week mochten ze in de AB al het voorprogramma verzorgen van niemand minder dan My Bloody Valentine. Daar wisten ze ons al te overtuigen. The Spectors nemen ons mee naar het begin van de jaren 90, toen shoegazegroepen in Engeland a la The Pastels, Jesus and Mary Chain,… de wereld veroverden. Blij te horen dat deze jongelingen uit Brugge deze muziek een warm hart toedragen. De muziek werd gebracht met respect voor het oude, maar ook met een blik op de toekomst. Wat een verademing te horen dat deze muziek nog altijd brandend actueel kan zijn. Als zij op hetzelfde elan verder gaan, gaan ze een mooie toekomst tegemoet.
Steak Number Eight is ondertussen al een gevestigde waarde in ons Belgenland, maar het is nog steeds een nest jonge wolven. Je moet al heel hard je best gedaan hebben om ze nog nooit gezien te hebben de laatste jaren. Hun muziek heeft al een hele evolutie ondergaan sinds hun glorieuze overwinning in de Humo’s rock rally 2008. Het jeugdig enthousiasme is nog steeds aanwezig, maar de naïviteit heeft plaats gemaakt voor doorgedreven rockintellect en maturiteit. Op de laatste plaat horen we minder de langgerekte epische songs, maar iets commerciëlere rock die een groter publiek aanspreken. Dit wel zonder aan de originele kerngedachte van de band te raken. Tijdens hun optreden in Leffinge plukken ze uit alle 3 hun cd’s en brengen ze de muziek opnieuw met verve en energie. Een band om trots op te zijn.
Het eerste optreden in de zaal vandaag en dan weet je dat er weer wat te ontdekken valt. We krijgen als voorgerecht Cayucas voorgeschoteld. Ze brengen zomerse, Californische pop, die dezer dagen zeer populair is dankzij bands als Vampire Weekend (ook al zijn die niet van Californië), San Cisco,… Ze krijgen het publiek voor het eerst aan het dansen vandaag. En hoewel de soms lange pauzes tussen de nummers de vaart wat uit het optreden halen, blijft de band wel constant swingen als een tiet. Jonge band die nog wat moet werken aan een eigen sound, maar die klaar lijken voor het grotere werk.
Vorig jaar zagen we Bed Rugs al excelleren in de 4AD (in het voorprogramma van Motorpsycho). Nu, gewapend met een nieuwe EP, mogen ze nogmaals komen uitleggen waarom ik ze toen zo goed vond. Door de extra EP hebben ze wat meer materiaal om uit te kiezen en dat kan zeker geen kwaad. Bed rugs laveert tussen enerzijds poppy, dan weer zweverig, maar altijd waart er een zweem van melancholie rond. De mooie (hoge) stem van de zanger wordt perfect gedragen door muziek. Dat ze goed nagedacht hebben over de nummers is te horen. De ritmeveranderingen en de grote wisselingen komen niet zo maar aanwandelen. Maar nooit klinkt het te gemaakt of te glad. Er hangen nog genoeg weerhaken aan om te blijven kleven. Als laatste nummer gooien ze er nog een ‘valse tragen’ achteraan en wordt de drum, tijdens het nummer, vakkundig gedemonteerd door de bandleden zelf. Een mooi slotakkoord bij een goed optreden. En de hoop op een bisnummer ook direct van de tafel geveegd.
Dat er sfeer geschept zal worden maken Still Corners direct duidelijk met het projecteren van een opkomende zon voor het optreden. Still Corners klinkt een beetje als het verre nichtje van SX (dat op dat moment in de tent aan het spelen was), maar dan eentje dat serieus wat shoegaze had beluisterd. Meer indie en minder pop. Het glitterjasje van de zangeres zorgde voor de nodige bling-bling. Maar ook de muziek was daarvoor verantwoordelijk. De groep twijfelt tussen electropop en electroshoegaze en laveert heel het optreden door tussen die twee. Het is vooral wanneer de elektronische geluiden wat naar de achtergrond worden gedrukt door bas en gitaar, dat de band zijn ware gedaante toont en niet als een doorslagje gaat klinken van andere, gelijkaardige bands. Of misschien is het net die variatie die hen er laat uitspringen?! Moeilijk om te zeggen, maar zeker boeiend genoeg om nog eens te gaan kijken.
The Horrors stonden wat ons betreft nogal vroeg op de affiche. Deze up-and-coming band uit Engeland belooft een van de revelaties te worden de komende jaren. The Horrors klinken zoals een moderne post-punk band moet klinken: stevig, dansbaar, vol, luid,… Dat hun muzikale voorbeeld Joy Division is , kunnen ze moeilijk weg stoppen, maar toch klinken ze niet als een doorslagje van hun grote helden. New-wave in een modern kleedje dat zowel jong als oud aanspreekt. De bombast spettert er met momenten van af, maar dat mag! Het zal de laatste keer geweest zijn dat ze zo vroeg op een affiche zijn. Iedereen mag blij zijn dat ze aanwezig waren.
Drie zusjes die samen muziek maken. Dat was het enige wat ik op voorhand wist over Au revoir Simone. Blijkbaar waren anderen beter ingelicht, want voor het eerst dit weekend was de zaal volzet en werd mijn geduld voor welgeteld 2 minuten op de proef gesteld. Wat we te zien kregen was leuk voor het oog: 3 zussen die elk met 1 of meerdere keyboards voor hun neus hebben staan. Dat het elektronisch klinkt mag dan niet verwonderen. Vrolijke elektropop, veel beter kan ik het niet omschrijven. Iets meer diepgang is echter niet verboden. Maar er wordt lustig gedanst, dus swing zit er zeker in.
Tromgeroffel en hoorngeschal, want de nieuwe popgodin komt ons verblijden met een optreden. Jessie Ware heeft in haar korte carrière al heel wat lof gekregen. Met haar nummer “Wildest moments” heeft ze een serieuze hit te pakken, één die ik ook kan smaken. Maar live blijkt dat dit wel haar beste nummer is. Aan inzet geen gebrek. En Jessie kan uitpakken met een fenomenale stem die iedereen kan beroeren. Maar het geluid zat niet direct goed. De bassen overstemden de zang en gitaar te veel. Maar dat ze kan zingen, daar kan geen twijfel over bestaan. Wat meer nummers zouden haar ook geen kwaad kunnen. En mag ik haar ten zeerste aanraden om wat meer soul en funk in de nummers te stoppen. Want wanneer die twee het hoofd om de muur staken, barste het feest helemaal los en at het publiek uit haar hand. Met een ongelofelijk enthousiasme trad ze in interactie met het publiek en maakte ze af en toe een praatje met de fans op de eerste rij. Dit zorgde ervoor dat een reeds uitgelaten publiek nog enthousiaster werd. Dit alles kwam zodanig naturel over dat ik wel degelijk geloof dat haar een grote toekomst staat te wachten. Nu nog wat hits en wat meer inhoud en ze stoot de groten der aarde van de poptroon.
Jacco Gardner is hét Nederlands wonderkind van het moment. Hij wordt over heel Europa uitgestuurd om de Hollandse eer hoog te houden. Hij wordt dan ook als dé grote belofte gezien. Tot mijn scha en schande is het de eerste keer dat ik hem aan het werk zie. Hij brengt alt-rock, met folkinvloeden. Warme muziek voor op een koude avond. Hij brengt alles heel onderhouden. De visuals en belichting ondersteunen alles perfect. Maar veel tijd is er niet, want in het café staat er een andere groep al te trappelen van spanning.
En die band, The Germans, blijft trappelen van spanning, ook en vooral tijdens het optreden zelf. En hoewel er al heel wat volk staat aan te schuiven om binnen te raken voor Compact Disk Dummies in de zaal, zit ook het café barstens vol. Voor mij was het lang geleden dat ik nog iets van The Germans had gehoord. En ze klinken bij lange niet meer zoals vroeger. Wat we voorgeschoteld krijgen is de meest experimentele lap muziek die ik in lange tijd gehoord heb, zeker van een Belgische band. Qua sound liggen ze tegenwoordig dicht bij The Mars Volta, zowel de stem als de solo’s. Groovy rock met percussies, maar zonder toeters en bellen. Ze schuwen een freestyle jam niet, of laten het zo klinken. Af en toe wordt er zelfs een mondharmonica boven gehaald. Ze mogen echter niet vergeten van ook wat nummers te spelen en niet enkel te teren op experiment. Maar dat het interessant is en geen moment gaat vervelen, dat kan ik je op een blaadje geven. Boeiende, verrassende muziek, zo heb ik het graag.
EN dan de ontegensprekelijke topper van de avond voor mij. A place to bury strangers had vorig jaar al De Kreun plat gewalst en dat doen ze vandaag droogweg over. APTBS brengt shoegaze, stevige shoegaze, alsof My Bloody Valentine gepaard heeft met Swans. Muur na muur van geluid wordt opgebouwd en verwoestend tegen het publiek aangesmeten. Bij het derde nummer vliegt de gitaar al door de lucht en op het podium. Wanneer de bassist dan nog eens het publiek in duikt weet je het al. Het wordt memorabel. De band straalt een ongelofelijke intensiteit uit, die het publiek niet onbewogen laat. De ene loopt al wenend de zaal uit, de andere blijft krampachtig smeken om meer, harder en luider. Het doet iets met een mens en dat is toch de hoofdbedoeling van muziek. Voor mij de absolute topper van het weekend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren - de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, kon alweer uitpakken met een boeiende affiche, want naast internationale kleppers, heeft de organisatie oog voor jong, fris talent en de heetste Belgisch bands van het moment.
Sinds mensenheugnis wordt het bijzonder sympathieke festival voor de eerste keer geconfronteerd met zwaar bewolkt weer en regenbuien. Het kan ons niet weerhouden af te komen, gezien de gigs ofwel in de concerttent doorgaan ofwel in het zaaltje (de Zwerver) iets verderop. En ondanks dit regenweer is de locatie rond de kerktoren iets unieks. Waar vinden we dit nog?!
15000 bezoekers hadden ze over het ganse weekend ; een glimlach, een piepend zonnestraaltje, goed spelende bands, een enthousiast publiek en veel sfeer vingen dit op …
Bon soit, op naar de bands . Duidelijk was dat het publiek zich niet liet ontmoedigen en de bands en artiesten sterk onthaalde . Een warme gloed , die de temperatuur maar kon doen stijgen …
dag 1 - vrijdag 13 september 2013
Op deze eerste dag LL hadden we alvast een heel gevarieerd aanbod . Check maar even mee …
Coely opende het festival. De 18 jarige is één van de ontdekkingen binnen de (Belgische) hiphopscene en was deze zomer het meest te zien op de festivals . Een aardige trigger om even het zwaarbewolkte weer te vergeten en te genieten , te ondergaan van de gepassioneerde, zelfverzekerde stijl waarmee ze haar materiaal brengt, met een tweede MC en een DJ . Wat show en entertainment kleurden de set. Haar militante gedrevenheid maakte af en toe plaats voor mellow hiphop en r&b . De singles “Ain’ t chasing pavements” en “Nothing on me” , de Kanye West/ Snoop Lion’s samples en Bob Marley’s “Could you be loved” zijn nog steeds muzikale kopstootjes! Mooie opwarmer .
In het zaaltje hadden we het beloftevol talent van A Soldier’s Heart . Het Antwerpse kwintet was één van de smaakmakers van de Nieuw Lichting op StuBru en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit , die ze lekker op het eind bewaarden . Overwegend hadden we aangename droompop , indietronica die harder , strakker en feller durfde te gaan en hield van een neurotisch trekje . Origineel was Gabriel Rios’ “Broad daylight”. De zangeres maakte allerhande danspasjes en hyperkinetische bewegingen. Ergens tussen Bel Canto , The Knife en The Yeah Yeah Yeahs’s . Een hartklop op z’n plaats!
Een sterke return noteerden we van het Brusselse Girls In Hawaii op Pukkelpop. Het sextet wordt aan de andere kant van de taalgrens op handen gedragen en kan hier nu ook aan z’n verovering beginnen . En terecht , want hen steeds omschrijven als goed bewaard geheim voor Vlaanderen , mag eens definitief worden afgebeiteld . De heren brengen ingenieus doordachte, gevoelige , dromerige indiepop , die weerbarstig , gedreven kan zijn, durft op te bouwen , te exploderen en live staat als een huis .
We werden ondergedompeld in hun mooie klankenwereld , die steeds meer refereert aan Grandaddy en houdt van Sparklehorse. Muzikale schoonheid en finesse van een gretig spelende band(!), die naast het oudere materiaal nog meer ‘jus’ krijgt door de puike singles “Not dead” en “Misses”. Nu nog even schaven aan de Nederlandse taal om hier nog meer harten te winnen!
Muzikaal scherp staat het Noord-Ierse And so I watch you from afar . Ze slaagden er in om de Zwerver te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock., die ergens zweeft/hangt tussen de doorsnee postrock/- metal , de tronica tunes van 65daysofstatic en Battles’ grooves.
Ze speelden een scherp, snedig , scherp concert! Hun sound hakt, snijdt en knalt! Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intens sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige , aanstekelijke , ontspannende tunes .
Eénmaal op gang gekomen , trokken ze de aandacht door de tempowisselingen en de strakke ritmes. Ze lieten de songs gieren , razen en ontploffen, zonder zich te verliezen in een poel van noise en fuzz . Een gedoseerde aanpak dus . Af en toe werd er wat gas teruggenomen en konden we genieten van rustige, slepende passages .
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’!
We konden nog iets meepikken van het Daan concert. De perikelen van een goede maand terug zijn definitief doorgespoeld en we zagen op ‘Daan’best , een gemotiveerde protagonist met z’n band. Daan blijft geliefd , da’s duidelijk. Het Franse lied werd deels herdefinieerd in Leffinge ; voor het feestje konden we niet omheen de elektrotunes van “Swedish designer drugs” , “Housewife” en “The player” .
Intussen zagen we in een eivol Café de Canadese garagerockers van Dead Ghosts . Hier draait alles omtrent zompige dampende 60’s rock’n’roll, niet vies van een psychedelisch tintje. Rammelend, relaxt en goed, dichtbij het publiek , die hier het best tot z’n recht kwam, ruikend naar zweet en bier. Meer moet dat soms niet zijn!
Welkom in de wondere wereld van Delvis aka Niels Delvaux . Beloftevol talent uit de omgeving van Leuven die hier komt aanwaaien met een flinke dosis dampende rock en soul&funk, flirtend met elektronicagrooves . Hij beschikt over een helder indringende stem , die de sound nog meer elan geeft . Hij heeft een heuse band achter zich , betrekt z’n publiek bij het materiaal en bijgevolg kreeg hij hen moeiteloos , o.m. met de single “Tell me” mee in de zaal!
De organisatie was uitermate fier om de weirde Britse elektronicatechneut Squarepusher aka Tom Jenkinson te strikken . In een indrukwekkende setting van ledschermen verraadt hij een heuse audiovisuele beleving , niet bevorderend voor epilepsiegevoelige mensen . Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven , besteeg Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen deed denken aan een Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Af en toe keek hij z’n publiek aan en porde hen aan , wat voor de nodige opwinding zorgde. De rauwe , stevige , neurotische , weerbarstige ritmes , de rusteloze, hyperkinetische, harde tunes, de abstracte elektronica , de breakcores en de basinjecties van z’n zessnarige bas is zeer zeker voer voor fans van Aphex Twin en Venetian Snares , en deden hier de wenkbrauwen fronsen van de doorsnee festivalganger. Squarepusher’s elektronisch vertier was een gewaagd spannend , tof experiment op de mainstage.
Tot slot ‘de Allesomvattende’ en ‘Nietsontzeggende’ ‘wall of sound’ van Amenra, West-Vlamingen, vaandeldragers van de postmetal/doom/sludge. Amenra is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek en de immense sound . Een slepend herhalen, dynamisch, explosief met zalvende stemmige melodieën en rustpunten, in een decor van zwart-wit beelden van allerhande uitbarstingen , lavastromen , stille waters en ga zo maar verder. Een apocalyptische soundtrack.
En die stille waters beginnen te overheersen in hun ‘wall of sound’ , een bocht die de band nu nog meer neemt. Amenra is niet meer zo overweldigend als vroeger, maar zorgt nog wel voor die kenmerkende beklemmende sfeer en berust op intens ervaren en beleven.
Intussen knalde Tiga er op los in de concerttent , maar met wat we vandaag al te horen kregen, hadden we al een eerste overdonderede LL ervaring!
…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Crammerock 2013 - Alweer een schot in de roos
2013-09-06 & 07
Ik weet niet hoe het komt, maar ik blijf CR een van de beter festivalletjes vinden. Ondanks het feit dat het daar vol loopt met Antwerpenaren en Hollanders. Ondanks het feit dat er twee podia recht over elkaar staan in één tent en de ene de andere stoort met soundchecks. Neen, dus . Die vogels van de organisatie zijn er weer in geslaagd heel breed te programmeren en kanjers binnen te rijven. Voor elk wat wils. Op de koop lopen er niet alleen op het terrein veel West-Vlamingen rond, maar ook op het podium: Prozark, SX, Arno, Steak, …… . Alsof dat nog niet genoeg is , mocht Vanneste zijn alter ego Freddy Devadder de optredens aan elkaar praten. ‘Da mjiendje nie’.
dag 1 – vrijdag 6 september 2013
Op naar de festivaltent, waar het kruim van de Belgische music scene (Willow, Psycho 44, Steak Number Eight, Zornik en The Van Jets, ) reeds aan de beurt is geweest… We horen van de knallende, strakke riffs van Lou Barlow en gouwe ouwe Joseph Mascis – Ruben Block over 20 jaar – aan de zang, Dinosaur Jr. levert een knappe set af. Na tien studioalbums blijven ze boeien, er kan zelfs een cover van The Cure vanaf. Ik voel me plots ‘juist gelijk in den hemel’. Wie kan beter?
De twee jonge snaken van Black Box Revelation, toch ook al drie langspelers gebaard, bevestigen hun stevige live-reputatie en het publiek juicht massaal wanneer op de tonen van “I think I like you” het eindsignaal van Schotland-België weerklinkt. Kippenvelmoment!
En dan nog een serieuze mokerslag van Dinosaur Junior. Reeds twintig jaar zijn onze indie rockers bezig. Reeds twintig jaar brengen ze meer dan behoorlijke schijven uit met zowel pareltjes als tegenvallers. Ze hebben dus goed naar The Stooges geluisterd. Mascis omringt zich met Marschall torens en moet perse na ieder nummer zijn Jazzmaster stemmen, Barlow hangt zijn bas onder zijn knieen en speelt er gewone akkoorden op en de drummer lijkt net van een of ander Hawaiaans strand te komen. En toch speelt dit trio right in the face een retestrake set die je blijft vasthouden. Oordoppen waren zeker niet overbodig. Het is er hem duidelijk aan te zien dat die gasten al enkele decenia samenspelen. Ze voelen elkaar perfect aan en serveren de ene uppercut na de andere. Halverwege de set kwam dan hun wereldhitje “Feel The Pain”: ‘Zijne Retestrakheid’ gaf ons kippenvel. Nog even een windhoosje met “Start Chopping”, een heerlijke fuzz in “Freak Scene” en de mooi gevonden tegentijden in “Out There”. Met “Just like heaven” (The Cure) en het verpletterende “Sludgefeast” trachtte Lou ons nog eens knock out te slaan, wat eizona lukte ook.
Een fantastische pletwals die een beetje de bezieldheid van hun overgrootvaders The Stooges mist. Lang leve tinnutis.
Daarna is het de beurt aan Manic Street Preachers. De Welshmannen zijn maar al te blij dat buurland Schotland de boot inging tegen de Rode Duivels en trakteren ons op een heuse best-of set afgewisseld met nummers uit hun gloednieuwe plaat ‘Rewind the Film’, vanaf vrijdag in de winkel. James Dean Bradfield trekt smoelen zoals alleen Rowan Atkinson dat kan en wij zingen uit volle borst mee. Voldaan en met de glimlach op het gezicht kijken we dag twee tegemoet. De Hollandse Jeugd laten we aan ons voorbijgaan.
dag 2 – zaterdag 7 september 2013
Roland en Mauro begonnen een verrassend klassieke start.Een best te pruimen portie country blues folk. Daarna lieten ze Reena Riot eventjes alleen haar ding doen op het podium, om daarna heel gedreven en zoals verwacht de experimentele en improviserende toer op te gaan. Roland creeert samen met zijne genialiteit Mauro heerlijke klanktapijtjes die redelijk door merg en been kunnen snijden. Eigenlijk iets te vroeg geprogrammeerd.
SX wil nog steeds een of ander charisma claimen maar slaagt daar met de ietwat pretentieuze set met het clichematig slangengekronkel niet in. Meteen met hun radiohit “Gold” aftrappen houdt uiteraard risico’s in en om een publiek in te palmen moet je meer doen dan gerecycleerde indiepop presenteren alsof het warm water weer is uitgevonden. Laten we dit Kortrijks trio toch nog groeikansen geven.
The Scabs, zonder Reena Riot’s vader, speelden een retestrakke ‘best-of’ set en bewezen dat zij de enige en echte Vlaamse Stones kunnen genoemd worden. Muzikaal gezien viel er absoluut niets op aan te merken. Locomotiefdrum, fantastische verse bassist , een ‘swinnende’ ritmegitaar en een Willy Willy die de ene rif na de andere neerpoot. Ondanks een technisch akkefietje in het eerste nummer, vallen deze heren op geen enkele fout te betrappen. Maar helaas pindakaas. Ik kreeg al snel de indruk dat ze daar gewoon hun ding stonden te doen zonder meer. Passieloze perfectie dus.
Na met zijn ‘ Le Franc Belge’ het Franse lied te hebben herdefinieerd en met een zowat perfecte set in Lokeren de puntjes op de i te hebben gezet, kwam Daan dit nog eens leuk overdoen met de spreekwoordelijke vingers in de neus. Jean-Francois Assy spiest met Helvetische precisie baslijntjes in je maag. Blazer en manusje van alles Jo Hermans zorgt voor heerlijke arrangementen en die typische sound. De eeuwig fantastische verschijning Isolde Lasoen blijkt er niet alleen niet naast te meppen maar weet zich met haar zoetgevooisde stem te profileren tot een gretig performer. Jeroen Swinnen toetst alsof zijn leven ervan afhangt en druipt van het speelplezier. De rangen worden gesloten door niemand meer of minder dan gitaarwonder Geoffrey Burton ( Arno, Hong Kong Dong, Iggy Pop, Adamo, Absynth Minded,…..).De tent ontploft.
Arno kwam, zag en vergat te overwinnen. Ons icoon stond niet echt op scherp, alhoewel hij voor een heel strakke set gekozen had, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La” . Goed begonnen, ok, maar na enkele nummers begon de man die tegenwoordig vergeet te stotteren, gretig te rommelen aan zijn blaadjes op het pepiter en als een door een wesp of zes gestoken man in zijn kraag en vest achter zijn oortje te zoeken. Heeft Arno DMC (dement maar content)?
Flaming Lips hield het bij een fantastische licht- en andere show, muzikaal sterk ondersteund, en kon heel velen enthousiasmeren. Deze heerlijke zichzelf relativerende clowns brengen hallicunante artrock en brengt je in andere sferen. Even amusant en verbazingwekkend zoals ze altijd zijn. Nu en dan toch een nummer te herkennen. Moeilijk te vatten groepje toch.
Wat is Crammerock een heerlijk festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4027
Organisatie: Crammerock, Stekene
Masters@Rock Festival 2013 – gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout
Zaterdag 31 september 2013 wast opnieuw prijs … Masters@Rock vervolgde zijn weg na de openingsdag met bands als The Kids, Front 242 en afsluiter Therapy. En de zaterdag was het smullen geblazen voor de metalfans, want het beloofde een knaldag te worden met een leuk weertje erbovenop.
In de voormiddag trapte Always Fallen deze festivaldag af, gevolgd door Wallace Vanborn. Beide bands heb ik helaas niet aan het werk gezien, maar te horen naar de reacties waren de meesten unaniem akkoord dat beide bands een perfecte opener waren om de slaperige hoofden te ontwaken.
Spoil Engine was bezig met de soundcheck toen ik reeds voet had gezet op het Torhoutse grasveld ietsje na twaalf uur. De melodische death metal van deze mannen werd door een grote groep volgelingen in dank aangenomen en de vette breaks die te ontdekken waren, gekoppeld aan de vurige bommen die uit het podium ontsproten, zette het feestgedruis in gang.
Zanger Niek Tournois was in zijn nopjes en danste van links naar rechts op het podium, zijn troepen aan te vuren. Er werd afgetrapt met “The Absurdist” om zonder aarzeling door te gaan op “In the Line of Fire”. Instrumentaal klonk deze band dik in orde, wat toch zeker mag verwacht worden na hun optredens op festivals als Pukkelpop en Dynamo in Nederland. Af en toe vond ik wel dat de zang van Dhr. Tournois niet duidelijk hoorbaar was toen hij energiek mee headbangde met zijn collega’s, maar dat was maar een klein minpuntje. Afsluiten deden ze met een hommage aan Phil Baheux (drummer Channel Zero) met het nummer “Fitting the Pieces” en “A World on the Outside”. De dag was alleszins voor mij goed begonnen! Extra noot voor de jonge drummer: fenomenaal!
Na het hardere materiaal van S.E. stonden de Britse hardrockers van Godsized paraat om hun show te beginnen. Helaas was hun materiaal niet gekend bij ondergetekende, maar ik moet zeggen dat er leuke riffs te ontdekken waren in dit optreden. Opnieuw waren er genoeg toeschouwers voor het podium te bespeuren en hadden de meesten een smaakvolle show om te genieten.
De eerste, aheum, verrassing van de dag was gepland rond ietsje voor 17u…de Duitse power metal van Powerwolf maakte hun intrede. Geschminkt zoals sommige black metal bands, begon hun frivole muziek uit de boxen te knallen. De frontman Attila Dorn had een soort van priestergewaad aangetrokken om de show nog meer bekijks te geven en één van de gitaristen vond het blijkbaar niet nodig om zijn gitaar aan te pluggen. Oké, waarschijnlijk zal dit te maken hebben met een technisch defect, maar jongen, de mensen die wat kennen van muziek hadden vlug in het snotje dat er ‘geplaybackt’ werd, ook al sta je daar een nummer of 4 het beste van jezelf te geven :p. Soit, visueel was alles in orde, maar muzikaal vond ik dit toch te weinig om er plezier aan te beleven. Sommigen zullen mij tegenspreken op dat vlak, maar helaas, bij mij ging het er net niet in.
Het leukste moment was ongetwijfeld toen het publiek gevraagd werd om te reageren op “If we Say HOE, you say…” waarop wij “RE”…Grandioos, en lang geleden dat ik nog zo gelachen had hehe. Alleszins merkte ik dat menig toeschouwers uit hun dak gingen met nummers als “We Drink Your Blood”, “In the Name of God” en “Raise your Fist, Evangelist”. Ondertussen slenterde ik rustig richting bar om deze muziek weg te spoelen…
Diablo Boulevard had twee jaar geleden ook al een plaatsje veroverd op de affiche van Masters@Rock en dit jaar mochten ze hun kunstje opnieuw doen. Waar ik meestal een directe link leg tussen Alex Agnew, Danzig en mijn vriend Bram (die dus een goeie look-alike is van hem), viel het mij deze keer op dat Alex minder geneigd was om zijn stem richting Danzig te duwen. Niet slecht bekeken, want zijn stem klonk oprecht goed, en het klonk zuiver! Uiteraard werd er geput uit hun 2 full-length albums ‘The Greater God’ en ‘Builders of Empires’ zoals bv. “Virus (The Pride)”, “Scarred and Undefeated”, “Between the Hammer and the Holy Cross”, hit “Black Heart Bleed” en afsluiter “Outcast”. Leuke set en aangename show, zoals het hoort dus! Prima.
Hardcore pioniers Sick of it All…wie kent deze mannen niet!!??? Ik waagde me vooraan de pit, beukte en moshte mee met de meute, kreeg ongetwijfeld 2 emmers stof/zand rechtstreeks in mijn longen geïnjecteerd, kreeg sporadisch een hiel tegen mijn hoofd tijdens de veelvuldige crowdsurfers en hield er enkele blauwe plekken en scharten aan over haha. Met andere woorden, een vet en plezierig optreden van deze Amerikanen!! Vele bekende nummers werden afgevuurd en iedereen ging wild op nummers als “World full of Hate”, “Just Look Around”, “It’s Clobberin Time” en de wereldgekende hit “Step Down”. FAN-TAS-TISCH optreden, maar kan ik er niet over zeggen! Bij deze band is de slogan niets minder dan ‘have fun and live for this moment’!
Eventjes op adem komen zat er niet bij want de Duitse thrashers van Kreator stonden al paraat. Zoals gewoontetrouw speelden ze de pannen van het dak en zat de nodige schwung en verbetenheid in hun muziek. Iedereen, uitgezonderd enkelingen, stonden met een brede glimlach de actie van Ventor, Mille Petrozza, Christian ‘Speesy’ Giesler en Sami Yli-Sirniö te aanschouwen en uiteraard vooraan het podium te beleven. Echte fans weten wanneer er keihard gebeukt wordt, en opnieuw was dit zonder twijfels op de krakers “Phantom Antichrist” van hun laatste full album, meebruller “Warcurse”, het oudgediende en snelle “People of the Lie”, het duistere “Phobia” en “Enemy of God”.
Het zweet spatte van het podium en de toeschouwers, de stofwolk bereikte ongekende hoogtes, armen en benen vlogen van links naar rechts en van boven naar onder en uiteraard bezorgde Kreator nog enkele absolute climaxen! Denk maar aan het agressieve “Pleasure to Kill”, ouwe trouwe “Coma of Souls” gevolgd door “Endless Pain” en meezinger “Violent Revolution”.
Wie dacht dat deze Duitsers reeds het beste van zichzelf hadden gegeven was grondig mis, want afsluiten deden ze in stijl met hun lijflied ‘it’s time to raise the’: “Flag of Hate” gevolgd door de vingervlugge riffs en aanstekelijke chorus in de kraker “Tormentor”. Zoals altijd, strak, rechtdoor en agressief, of in 1 woord: KREATOR!!!
De boog kan niet altijd even gespannen staan, dus had de organisatie voor de die-hard metalfans eventjes rust ingelast want ze hadden Guano Apes op de affiche geplaatst. Met hits als “Lords of the”, “Open Your Eyes” en de cover “Big in Japan” had ik voor de rest in feite geen flauw idee wat deze band nog allemaal in het verleden had uitgebracht. Qua sound wist ik wel welke kant het uitging, maar live was dit een primeur voor mij. Persoonlijk was dit niet echt mijn dada, maar aan het volk te zien waren er velen benieuwd naar dit optreden. Geslaagd zou ik het niet noemen, maar globaal gezien was dit een middelmatige show in mijn opinie…
Gevormd in 1979, dus reeds meer dan 30 jaar actief, 13 albums uitgebracht met ‘Fallen Angels’ als recentste daterend uit het jaar 2011, voor sommigen de grondleggers van Black metal, afkomstig uit Engeland, en met een exclusief optreden in België…een mens zou voor minder vol spanning uitkijken naar de komst van Venom! Twijfels twijfels twijfels, want eerlijk gezegd, Venom is niet zo vaak meer te aanschouwen op het podium, hun laatste albums waren niet echt grandioos, en de leeftijd zit hen ook achterna…dus rees de vraag: hebben ze het nog in zich??
Het antwoord: een volmondige JA! Cronos, met blote bast zijn legioen in stelling brengend, bewees dat zijn muziek staat als een huis. Krachtige riffs, een stem als vergif, drums die alles op hun weg splijten, …noem maar op. Het zelfvertrouwen dat deze Engelsen uitstraalden kende geen weerga, en met een doos vol klassiekers op hun setlist kon de avond niet meer stuk! Denk maar aan opener “Black Metal”, “Leave me in Hell”, “Hail Satanas”, “Possessed”, “Schizo”, “Live Like an Angel”, “Buried Alive”, “The Evil One”, “Straight to Hell”,…kortom teveel om op te noemen. Met de nodige duistere achtergrondtonen en de lichtshow had je het gevoel dat je samen met occulte personen een ‘black sabbath’ aan het houden was, terwijl momenten van nostalgie je lichaam vervulden. Als afsluiter stonden “In League with Satan” en “Witching Hour” geprogrammeerd, maar de hit dit de meeste vuisten in de lucht kreeg was ongetwijfeld “Welcome to Hell”, de klassieker van Venom die iedereen kent en kan meebrullen. Cronos en co waren dit jaar de perfecte afsluiters, en hopelijk mogen deze heren nog een tijdje hun kunsten tonen aan de mensheid!
Zo, Masters@Rock editie 2013 zat er weeral op, en ik ben benieuwd wie ze volgend jaar uit hun hoed zullen toveren… Het was alleszins weer plezant!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Masters@Rock Festival 2013 – Eerste festivaldag van Master@Rock meer dan geslaagd!
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout
Op vrijdag 30 augustus en zaterdag 31 augustus 2013 was er in Torhout opnieuw het fijne Masters@Rock.
Voor het tweede opeenvolgende jaar vond het festival plaats op een mooie weide langs de Vredelaan. Organisator Peter Lavens en zijn team hadden enkele kleine aanpassingen gedaan (ondermeer de toiletten waren dit jaar gratis) en het moet gezegd: de inkleding en indeling van het festivalterrein waren top en bezorgden de bezoeker een maximum aan comfort. Kenmerkend voor dit festival is trouwens het relatief oudere publiek waarbij een groot deel gretig zijn weg vond naar de leuke dranktenten.
Het muzikale zwaartepunt van Masters@Rock 2013 lag op zaterdag met ondermeer Sick Of It All, Kreator, Guano Apes en Venom maar dat nam niet weg dat ook vrijdag een geslaagde avond was met een voortreffelijke headliner.
Zelf waren wij door omstandigheden pas voor het optreden van Front 242 in Torhout aanwezig. Enkele bezoekers wisten ons te melden dat vooral The Kids en Good Riddance wisten te scoren. De eerste band uiteraard met enkele songs die tot de Belgische punkrockgeschiedenis behoren, de Amerikaanse band uit de Fat Wreck Chords-stal deed het op zijn beurt met een opvallend strak en melodieus geluid.
Front 242 was nadien een vreemde eend in de bijt. De elektronische sound van de heren paste niet echt in de punkrockgetinte line up maar viel desondanks bij heel wat aanwezigen in de smaak. Vooral een opvallend festivalganger in blote voeten, korte broek en rastakapsel danste op de stevige beats alsof zijn leven er van af hing. Wij genoten vooral van sterke nummers als “Headhunter”; “Religion” en het repetitieve “Im Rytmus Bleiben” en de geschifte beelden die geprojecteerd werden op het podium. Puike show!
Andy Cairns en de zijnen lieten het publiek daarna even wachten voor hun enige show in ons land dit jaar! Toen Therapy? uiteindelijk het podium betrad, waanden we ons eventjes opnieuw in 1995 of 1996 toen de band hun absolute hoogdagen kende en twee keer na mekaar op Torhout/Werchter stond. Frontman Cairns stond op Masters@Rock net als toen in zijn korte, zwarte broek en bleek na al die jaren nog steeds diezelfde, innemende en sympathieke frontman te zijn. Opvallend was dat de bar die daarvoor nog overbevolkt was plots leeg bleek bij de eerste noten van Therapy? .
De stem van Andy Cairns is misschien niet altijd meer van de zuiverste maar Therapy? is een geoliede machine die een publiek doet rocken als de beesten! Uiteraard speelde de band in Torhout de vele hits van de albums ‘Troublegum’ en ‘Infernal Love’ uit de nineties. Therapy? heeft echter daarvoor en in de jaren daarna nog talrijke albums gemaakt die op commercieel vlak minder scoorden, maar waarbij het talent van songschrijver Cairns herhaaldelijk tot uiting kwam. Het trio beschikt zo over een muzikale catalogus om u tegen te zeggen.
In Torhout startte het trio (of moeten we zeggen een kwartet gezien de extra gitarist die in een klein hoekje van het podium op diverse songs meejamde) met de oudjes “Meat Abstract”, “Potato Junkie” en “Nausea” waarna met “Knives” een eerste golf van herkenning door het publiek ging. Vervolgens werden een aantal minder bekende songs waaronder “Exiles” en “Get Your Dead Hand Of My Shoulder” afgehaspeld om met “Trigger Inside” de temperatuur met een flinke snok de hoogte in te jagen.
Met “Stories” was er de eerste, echte publiekslieveling die gretig werd meegezongen door de pakweg 4000 bezoekers. Met “If It Kills Me” en “Polar Bear” werden daarna 2 prachtige maar iets minder bekende composities gespeeld uit de jaren 2000. Na een drumsolo van Neil Cooper begon Therapy? aan een eerste finale met cultsong “Teethgrinder” en de fel toegejuichte tweeklapper “Nowhere” en “Died Laughing”.
Cairns, Mc Keegan en Cooper verlieten daarna de stage om vrij snel terug te keren voor een grandioze bisronde. “Turn”, een lang, uitgesponnen en stevige versie van meezinger “Diane” en “Stop It You’re Killing Me” met een hoofdrol voor de overstuurde gitaren van Cairns, het was werkelijk genieten voor de vele bezoekers.. Ook de overbekende Joy Division-cover “Isolation” mocht daarna niet ontbreken waarna met “Teenage Kicks” de avond werd afgesloten.
Therapy? bleek de ideale afsluiter te zijn voor een eerste geslaagde festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Rock-en-Seine 2013 - zondag 25 augustus 2013
Rock-en-Seine 2013
Domaine de Saint-Cloud
Paris
Rock-en-Seine 2013 - System of A Down zorgt voor groots orgelpunt! Op dag 3
‘Au bord de la Seine’, op een boogscheut van de Eiffeltoren ontdekten we voor de eerste keer Rock-en-Seine, een festival dat stevig in opmars de laatste jaren, waar ook het bordje 'uitverkocht' mag hangen.
Op de schitterende site van Saint Cloud – een landgoed waar vroeger Napoleon Bonaparte en Marie Antoinette woonden- waren 4 grote. In de feeërieke setting kregen we een uitgebalanceerde line up.
De randanimatie was uitgebreid en vol verrassingen: van diverse tentoonstellingen en exposities tot een grote lounge area, massagesalons en tattoostandjes. Ook de tientallen eetkraampjes waren een absolute meerwaarde door de meest diverse specialiteiten; je kreeg de keuze uit o.m. Argentijnse, Senegalese, Ethiopische of Japanse gerechten.
We lieten ons onderdompelen in de gemoedelijke Franse sfeer en kwamen met volgend verslag terug.
Op het meest Oostelijke podium de 'Scène Pression Live' stond het kwartet van Parquet Courts. De korte nummers van het New Yorkse combo klonken fris, snedig en werden vol overgave gespeeld. De post-punkers leverden een energieke set af met in de hoofdrol Tim Vanhaemel lookalike Andrew Savage. Ook uitstapjes naar noise en garagerock waren nooit veraf en verwijzingen naar die typische collegerocksound waren vaak te horen.
We zagen veel meeknikkende hoofden en de snelle opeenvolging van het gitaargetokkel leverde een alleraardigste en onderhouden sound op volgens hun DIY mentaliteit. Flarden Pavement en Sonic Youth hoorden we. Parquet Courts is een band die weet wat z’n kwalitatieve sterkte is . Beluister gerust hun album , het laatste van deze gasten hebben we nog niet gezien.
Op de 'Grande Scène' – het hoofdpodium- stonden ze in drommen te wachten voor The Bloody Beetroots. Het Italiaanse trio -hier op handen gedragen- bracht wat we van hen gewend zijn... Hard en meedogenloos, als een wervelwind openden de gemaskerde Bob Rifo en maats hun set. Verpletterend was het begin, beukend, explosief en zo kunnen we nog wel even doorgaan...Ook de melodische momenten op de vleugelpiano , die als verpozing diende, klonken lekker, maar die kalmere periodes waren eerder schaars. Om dan weer op te bouwen en hun krankzinnige electro, punk en dance los te laten op de enthousiaste Fransen , die compleet uit hun dak gingen.
Het nieuwe werk van de op til staande release kwam in de spotlights en de klassiekers uit 'Romborama' zorgden voor brokken. Tot ver voorbij de PA zagen we een springende massa die bij de Refused cover “New noise” collectief overstag ging bij de pompende beats. Ook de guest appearance van Skip The Use zanger Mat Bastard op “Warp1.9” mocht er zijn.
Vonden we ze eerder dit jaar in de AB wat wisselvallig , dan sloegen ze hier nu snoeihard terug. Ze stonden garant voor een kolkende festivalset die we maar best ook op I Love Techno gaan bekijken. “Cornelius” in het slot was de spreekwoordelijke uppercut die iedereen terug met de voetjes op de grond zette en naar adem deed snakken.
We haasten ons naar de 'Scéne Cascade' want daar was één van de meest besproken acts van deze zomer aan hun feest begonnen: Major Lazer. Er was bijna geen doorkomen aan, op 100 meter van het podium stonden we vast … van een volksverhuizing gesproken. We waren nieuwsgierig en lieten ons maar al te graag onderdompelen door het soundsystem rond brein/producer/dj Diplo. We waren dan ook verbaasd dat we eigenlijk 'maar' een djset te horen kregen, maar later zou blijken dat dit niet zomaar de zoveelste djset was. Met steun van kompanen Jillionaire en MC Walshy Fire zette Diplo met veel flair het hele gebeuren in startmodus.
Het visuele aspect was groots, uitgebreid en oogverblindend, de show was begonnen. We hoorden een imposante mix met oa flarden Skrillex, Rihanna, Jay-Z, Martin Garrix, House of Pain met daarbovenop de eigen partytracks van het gezelschap.
Ook massa's samples en classic intro's, veel interactie met het publiek en niet te vergeten de bevallige danseressen die shaketen alsof hun leven er vanaf hing.
Een totaalspektakel en muzikale mishmash van reggae, electro, dancehall, rap en dubstep . Het trio entertainde op grootse wijze, o.m. op “Get free” waar iedereen aangemaand werd te zitten of wanneer ze op commando hun t-shirt moesten omhooggooien.
Ja sire er zijn nog Belgen ...ene Paul Van Haver aka Stromae bleek de verrassingsact te zijn, hij bracht z'n recentste single “Papaoutai” waarna Diplo & co er “Watch out for this (Bumaye)” tegenaan gooiden en opnieuw iedereen recht veerde. In het slot bij “Bubble butt” mochten ook enkele vrouwen uit het publiek op het podium, daar konden ze hun betere heupwerk tentoon spreiden.
Van een bom gesproken!
We konden nog een deel van Chrvches meepikken . Na hun goede recensies op Pukkelpop hadden we ze met stip aangeduid. Het synthpoptrio trok eerder al onze aandacht door hun poppy singletje “Gun” die aardig wat airplay kreeg bij StuBru. De in het voorjaar verschenen EP 'Recover' zette de Schotten voor het eerst echt in de kijker. Live horen we een sound die ergens het midden houdt tussen The Knive, Depeche Mode, Robyn en La Roux. De frisse electropop sloeg aan , met de fragiele frontvrouw Lauren Mayberry in een hoofdrol. We onthouden schitterende vertolkingen van “Lies”, “Tide” en “The mother we share” , maar zagen ook dat de band nog wat werk heeft. De stuwende beats van Iain Cook en Martin Doherty klonken gevarieerd, soms melodieus soms hard.
Aan hun podiumact en in de interacties met het publiek is nog wat werk. Desalniettemin bekoorden ze ons van begin tot einde en de engelenstem van Mayberry raakte ons meermaals. We kijken dan ook met hoge verwachtingen uit naar hun full album dat later dit jaar nog gereleased wordt en naar hun passage in de ABbox, in oktober.
De grote headliner van de driedaagse en voor vanavond was System Of A Down. Slechts een tiental Europese data spelen ze maar … jammer genoeg niet in België. Zoals aangekondigd een greatest hit set met maar liefst 23 knallers in 85 minuten! Ze openden met het 'spacy', soms zeemzoete “Aerials”; even later werden we meegezogen in hun wall of sound. Met “Suite-pee”, “Prison song”, “B.Y.O.B” in het begin was alles direct, strak en klonken ze harder als nooit tevoren.
Het succesrecept: de samenzang tussen Serj Tankian en gitarist Daron Malakian in combi met de snoeiharde riffs en pompende drum zorgden voor heftige mosh- en circlepits. De crossover/nu metal hakte er aardig op in en Rock En Seine kreeg een formidabel orgelpunt.
Vooral tandem Tankian-Malakian stond op scherp en de combinatie zang/schreeuw klonk net als op de cd.
Een zeer vet en vol geluid gaf de uitvoeringen van o.a. “Chop suey” en “Loneboy day” een absolute meerwaarde. Geen grootse lichteffecten hier, maar een sec en sobere lichtshow die het muzikale aspect nog meer in de schijnwerpers plaatste. Na “Cigaro”, “Toxicity” en “Sugar” en zonder bis lieten ze iedereen abrupt verweesd achter. Alsof een plotse tsunami alles en iedereen met de grond had gelijkgemaakt.
Organisatie: Rock-en-Seine
Nederlands 
Français 
