Couleur Café 2013 - vrijdag 28 juni 2013 - Regen tempert toch enigszins de sfeer op dag één
Couleur Café 2013
Tour & Taxis
Brussel
De festivalzomer wordt traditioneel afgetrapt met Couleur Café. De organisatie was uitermate tevreden dat dit weekend ruim 82000 bezoekers waren afgezakt naar Tour & Taxis voor de 24stre editie van Couleur Café. Een absoluut topjaar!
Het wereldmuziekfestival staat al jaren garant voor een sfeervol en kleurrijk multicultureel, meerdaags festival; een mix van muziekgenres uit alle windstreken, een gemoedelijke sfeer, en niet te vergeten fijne randanimatie, dans(workshops), geschminkte kindersnoetjes, fanfares, verfrissende cocktails en een fantastische ‘Palais du BienManger’ (met meer dan 50 world food keukens) om U tegen te zeggen .
Verder werd echt naar gestreefd om toch zo toch zoveel mogelijk aan moeder Aarde te denken met biologisch afbreekbaar afval.
En op de koop toe een spectaculair vuurwerk … Doe het hen maar na …
In de kleurrijke affiche waren een reeks toppers te noteren , die een diverser, breder en ook jong publiek voor zich wisten te winnen.
Een ontspannend , relaxt gevoel , tropische gezelligheid, een goede vibe, samenhorigheid , solidariteit en de zin voor feestje(s) bouwen zijn sterke ingrediënten.
Veel jongeren kwamen nu de eerste examenstress van zich afschudden. Terwijl wij ons door de vrijdagavondspits werkten, mochten The Congos het hoofdpodium openen. Tegen dat we een parkeerplaats gevonden hadden en op de Tour & Taxis site aangekomen waren, was Trixie Whitley in de Univers tent ook al door de hoofdmoot van haar optreden, we konden nog net inpikken bij “Need your love”. dEUS – bassist Alan Gevaert deed mee vanavond, zij het met een hand gedeeltelijk in de plaaster en Whitley wist te overtuigen met het bereik van haar stem en de stevige gitaarsound: Anna Calvi heeft er een Amerikaans/Belgische tweelingzus bij.
Aloe Blacc, de Californische neo-soulman, is momenteel nog aan zijn derde album aan het schaven, en of hij vanavond veel nieuwe nummers bracht weten we niet, maar dat hij het beste optreden van de eerst festivaldag gaf, dat weten we wel. Zijn begeleidingsband, een bende blanke snuiters, haalde niet het niveau van bijvoorbeeld The Dap Kings , en het geluid op het grote Titanpodium was ook niet altijd perfect, maar de stem en het charisma van Aloe Blacc compenseerden dat ruimschoots. Blacc deed ons het fileleed vergeten met “No traffic jam”, nam ons daarna mee naar “Downtown”, en we konden het alleen maar volmondig beamen toen hij “You make me smile” bracht. Aloe Blacc bracht soul, maar vergat ook zijn hiphopverleden niet. Hij nodigde het publiek uit tot dansen, zoals in het Afro-Amerikaanse tv programma ‘Soultrain’ en zijn band zette een jam in. Na “Love is the answer” en “Make me young”, was het tijd voor Blacc zijn twee hitsingles: “I need a dollar” werd op een luid herkenningsapplaus onthaald door de jonge meisjes die rond mij stonden, en nodigde iedereen uit om foto’s van zichzelf met Blacc op de achtergrond te nemen, waarna “Loving you is killing me” Amy Winehouse in herinnering bracht. Een topoptreden van deze erfgenaam van Sam & Dave.
Tijdens het optreden van Blacc begon het te druppelen, en de regen zou vanavond alleen maar verergeren, wat toch wel een domper zette op de zomerse sfeer die Couleur Cafe toch nodig heeft. Gelukkig waren er de exotische eetstandjes in de overdekte hal van Tour & Taxis, die bijna even belangrijk zijn als de bands die Couleur Café presenteert: iedere etnische groep die Brussel rijk is was hier present, culinaire ontdekkingen uit de vier windstreken met standjes uit onder meer Tibet, Congo,Japan, Togo, Kameroen, Colombia of Jamaica, om er maar een paar te noemen.
Nneka, de Duits-Nigeriaanse zangeres, moest ook met de regen afrekenen. We zagen ze in 2010 al eens op Couleur Café, ze was minder militant dan toen, geen aanklacht tegen de corrupte Nigeriaanse politici deze keer, maar wel de gekende mix van hiphop, soul en reggae, met als toetje het hitje “Shining star”. Nneka had een gitaar zonder klankkast mee, in haar akoestische nummers zakte haar set wat in, maar een integere en spirituele dame is ze zeker.
De regen dreef ons terug naar de beschutting van de Univers tent, waar de Fransen van Skip the use de tent in lichterlaaie aan het zetten waren. We begrepen eigenlijk niet goed waarom, de Franse punkrockers rond zanger Mat Bastard, hadden veel présence, maar weinig goeie songs, en brachten een onwaarschijnlijk slechte mix van Amerikaanse punkpop, electro, Bloc Party, en godbetert Boysbandmuzak. Denk Foster the people, maar dan zonder de goeie composities. In Frankrijk slaan ze soms wel eens de bal mis bij het ondersteunen van de locale scene.
Wij dus naar het Move podium, voor La Makina Del Karibe, en dat was stukken beter. Dit Colombiaans zestal speelt Latino muziek die op de heupen mikt, maar meer is dan het behang voor je Caribische cocktailparty. Dus naast de vele papi-kreetjes, kregen we ook een heel interessante mengvorm tussen latino en Afrikaanse rumba: de gitaarloopjes klonken heel Afrikaans, en er zat ook een heel erg hoge en afwijkende fluittoon in de mix, een beetje zoals de electrische satongé, de eensnarige gitaar die ze bij Staff Benda Bilili zaliger gebricoleerd hadden.
Couleur Café programmeert ieder jaar wel een commerciële publiekstrekker, drie jaar geleden was dat Snoop Dogg. Dit jaar kregen we Wyclef Jean, ex-Fugees. De man heeft zich de laatste jaren vooral als presidentskandidaat voor Haïti en als producer geprofileerd, het was al een tijdje geleden dat we nog een noemenswaardig album van hem hoorden passeerden. Onze lage verwachtingen werden spoedig bevestigd: heel vroeg in de set deed Wyclef’s ode aan Bob Marley pijn aan de oren, zijn zangstem is toch wel heel beperkt in “911” meende hij dat het nodig was om Jimi Hendrix gewijs een gitaarsolo achter het hoofd en met de tanden te brengen en verder bracht hij een medley die we van Les Truttes op de Bierfeesten wel kunnen appreciëren omdat die het zo verdomd professioneel kunnen brengen, maar die hier totaal niet in verhouding stond tot de ongetwijfeld stevige gage die Wyclef Jean hier kwam opstrijken voor een medley die Studio Galaxie met veel meer soul en gevoel door de boxen doet spatten: als je op tien minuten een hees “Guantanamera”, een flard “Fugee La”, “, House of Pain’s “Jump around”, Nirvana’s “Teen spirit” en Shakira’s “Hips dont lie” hoort passeren, en Jeanke hoort beweren dat hij materiaal voor zes uur heeft ipv de zestig minuten die hem maar toebedeeld werd, denk je “Gast, speel eens een volledig nummer”. En van Marley’s “Redemption song” moet je afblijven, ook al kom je uit Haïti.
We hadden veel verwacht van Neneh Cherry & Rocket Numbernine, maar de regen bleek een grote spelbreker. Wij hadden ons geposteerd onder de gaanderij, maar zelfs daar drupte de regen door het geklasseerde dak . Cherry, negenveertig en grootmoeder, droeg nog altijd haar baskettrainers zoals in de late jaren tachtig, maar liet vanavond al haar hits liggen: geen “Buffalo stance”, geen “Manchild” of “Seven seconds”, maar wel partituren op een katheder, en een drummer en keyboard speler die vrij donkere triphop meets jazz brachten, waarbij Cherry’s stem in de zachtere passages niet altijd even stevig klonk. Op plaat is het wellicht superspannend, in de trant van Massive Attack, maar de regen die nu met bakken uit de hemel viel, joeg het publiek weg, zodat er op het einde maximaal nog 100 man voor het Move podium stonden.
De eerste avond werd afgesloten met een Faithless DJ-set van Sister Bliss en een over de nummers rappende Maxi Jazz, in Faithless klassiekers als “We come one” was er wel een goeie respons, maar het was toch niet meer de Faithless die ooit kleine aardbevingen veroorzaakte op Werchter. Daarvoor regende het wellicht te hard in de bekers bier of de mojitos en was de Tour & Taxis vlakte in een modderpoel herschapen. Wij waren toe aan droge kleren, gelukkig zou het de rest van het Couleur Café weekend beter weer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/couleur-caf-2013-10/
Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel
Hellfest 2013 – zondag 23 juni 2013 - een geslaagde 8ste editie!
Hellfest 2013
Festivalterrein
Clisson (Fr)
Hellfest day 3: 23/06/2013
Uitgerust opstaan met zicht op de wijnranken die eindeloos lijken. Zalig! Na een potje home-made koffie trokken we opnieuw richting festivalterrein voor de laatste dag van Hellfest. Eeenmaal aangekomen was het reeds tijd om opnieuw richting Temple te trekken, waar Svart Crown speelde. Svart Crown brengt een stevige portie death/black metal, en dat al zo vroeg op de dag! Ik denk dat ik gewoon nog niet wakker genoeg was om hen ten volle te appreciëren. Jammer, want ze stonden nochtans op mijn verlanglijstje. Het geluid zat net iets minder naar wat ik ondertussen al van The Temple gewend was, maar klonk nog steeds niet dramatisch. Als er een ding duidelijk mag zijn, dan is het wel dat de Fransen van Svart Crown er een grote lap op geven, of het nu in de late ochtend of de late avond is. Na een intro kwam “Apocalyptic Triumph”, gevolgd door “Into a Demential Sea”, “In Utero : A place Of Hatred And Threat”, “Nahash the Temptator”, “Ascetic Purification” en afsluiter “Revelatio : Down Here Stillborn”.
Opnieuw in The Temple – waar ook anders – wachten we op de komst van Inquisition. Dit duo (half Colombiaans, half Amerikaans) brengt rauwe black metal van de bovenste plank. Het geeft wel een vrij vreemd gevoel, slechts 2 muziekanten op een podium. Maar slim zijn ze wel, hoe minder groepsleden, hoe makkelijker het is om op elkaar in te spelen, wat ze al doen sinds 1996, wanneer de huidige opstelling van Inquisition gevormd werd. Wat de band ook zo populair maakt is het rauwe, aparte stemgeluid van Dagon, die vocals en gitaar verzorgt. Het zicht op het podium is triest maar tegelijk ook facinerend. Samengevat: een deftig, correct en strak concert. Niet meer, niet minder.
We blijven rondhangen aan The Temple en horen vanop The Altar de geluiden van Cryptopsy wegebben. Dat wil zeggen dat het tijd was voor de zwarte zondagsmis van Seth. Gekleed in bullet belts, kettingen en wat andere attributen leken de bandleden er klaar voor en gaven ze het beste van zichzelf. Hoewel ik grote voorstander ben van de Franse Black Metal scene kon dit concert me maar matig bekoren. Alles was goed uitgevoerd en het publiek leek hen ook erg te appreciëren, maar ik miste net dat tikkeltje meer die me volledig wegsleept uit de realiteit. Openen deden ze met “ Let Me Be The Salt In Your Wound”, gevolgd door “La Quintessence Du Mal”, “Die Weihe”, “Scars Born From Bleeding Stars”, “Killing My Eyes”, “In Aching Agony” en afsluiter “...A La Mémoire De Nos Frères”.
Feestjestijd! De volgende die The Temple mogen betreden zijn niemand minder dan de Finse jongens van Korpiklaani. Frontman Jonne Järvelä – of hoe ik hem graag noem: de blonde Jack Sparrow – gaf weer geniale entertainment op het podium en de Finse humppa-muziek deed iedereen in de tent huppelen en dansen. Deze jongens gaan er steeds van uit dat hun publiek een bende alcoholiekers zijn en zingen dan ook over alles wat met alcohol en drinken te maken heeft. De combinatie drinken en humppa maakt een bende metalheads vrolijk, en dat zien we ook aan de sfeer. Ondergetekende kon het dus ook niet laten om mee te huppelen en een dansje te placeren. Openen deden ze met “Cottages Ans Saunas”, gevolgd door “Journeyman”, “Vodka”, “Wooden Pints”, “Tequila”, “Iron Fist (Motörhead cover)” en “Beer Beer”.
Na al dat gedans op muziek over alcohol had ik verfrissing nodig, dus trokken we even naar de Mainstages om bij te tanken aan een van de bars en even te kijken naar Gojira, die aan het publiek te zien en te horen was een zeer sterke performance neerzette. Helaas minder mijn ding en moesten we ons terug naar The Temple spoeden, waar een band ging beginnen dat in de top 3 van mijn verlanglijstje stond. Ik heb het weliswaar over de Zweedse satanisten van Dark Funeral. Gehuld in hun grote lederen harnassen en hun corpse paint zetten ze vanaf de eerste toon de tent op stelten. Openend met “The Arrival of Satan’s Empire” maken ze ons meteen duidelijk waarom hun nummers satanische symfonieën genoemd worden. Alle nummers waren goed aan elkaar gelinkt en telkens even geniaal als de vorige. “Vobiscum Satanas” werd gebracht met een bijna verontrustende intensiteit, bij “Atterus Totus Sanctus” werd het refrein gezongen door de rest van de band en tijdens “My Funeral” werd je gewoonweg meegesleurd in de intensiteit en genialiteit van het nummer. Het is moeilijk uit te leggen welke emotie dit concert teweegbracht bij het publiek (of toch alleszinds bij ondergetekende), maar ik denk dat ik het gewoon ‘magisch’ zal noemen.
Terug naar de Mainstage nu, want nummer 1 van mijn verlanglijstje komt eraan. De Amerikanen van Stone Sour maakten hun intrede met “Gone Sovereign” die uiteraard gekoppeld werd aan “Absolute Zero”, een waar festijn voor de fotografen, want we kregen maar liefst 8 minuten de tijd om onze shots te halen! Corey Taylor en co gaven er een ferme lap op, muziekaal en vocaal heel erg sterk en vol enthousiasme. Ze stonden er met plezier en dat zag je ook. Helaas kwam het publiek net iets minder los, maar dat was voor ondergetekende geen enkel probleem. Het enige spijtige was dat Stone Sour een 15tal minuten voor tijd stopte, en weinig tot niet terug geroepen werd door het publiek. Voor mij mocht het gerust nog wat langer duren. Na de openers kwam “Mission Statement”, gevolgd door “Made of Scars”, “Do Me a Favor”, “RU486”, “Children of the Grave” (cover Black Sabbath), “Say You'll Haunt Me”, “Nutshell” (cover Alice in Chains), een akoestische versie van “Bother”, waarbij je Corey Taylor zijn ziel voelde insteken, alsook een akoestische versie van “Through Glass”, die me bijna deed smelten en eindigen deden ze met “Hell & Consequences”, “Get Inside” en “30/30-150”.
Onze afsluiter van Hellfest vond plaats op het podium van The Altar. De Zweedse death metalband Hypocrisy gaf een show zoals het hoorde, een geweldige lichtshow, een geweldig geluid en geweldige sfeer bij het talrijk publiek. Een geslaagde afsluiter voor een geslaagde 3-daagse. Openen deden ze met “End Of Disclosure”, gevolgd door “Tales Of Thy Spineless”, “Fractured Millennium”, “The Eye”, “Fire In The Sky”, “Necronomicon”, “44 Double Zero”, “Elastic Inverted Visions”, “Warpath”, “Roswell 47” en “Eraser” als afsluiter.
Tijd om ons terug te trekken naar de VIP-ruimte en met enkele goudgele pretcilinders na te genieten terwijl we een deftige set van Volbeat en geniale tonen van Ghost op de achtergrond hoorden. Dat nagenieten is uitgelopen tot een ware afterparty waarbij we voorgesteld werden aan de prettige combinatie van Jägermeister en Red Bull (toch niet voor iedere dag hoor). Tot de volgende, Hellfest!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2013/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2013 – zaterdag 22 juni 2013 - een geslaagde 8ste editie!
Hellfest 2013
Festivalterrein
Clisson (Fr)
Hellfest Day 2: 22/06/2013
Met een ferme kater trekken we opnieuw naar The Tempel, om twee redenen. Ten eerste om te ontvluchten aan de zielige motregen die aanhoudt, en ten tweede om een band te zien die hoog op mijn verlanglijstje stond, namelijk Koldbrann. Ik had er nog maar weinig van gehoord, maar na wat youtuben stonden ze al snel vrij hoog op mijn lijstje. Deze Noren staan strak op het podium, in corpse paint en bezaaid met armbanden met spikes. Ze spelen zuivere, klassieke Trve Norwegian Black Metal, wat ik erg kan smaken. De muziek is goed opgebouwd, heel precies, gevarieerd en gedrenkt in een vleugje satanisme, zoals we het graag hebben. De song met als titel “Russian Vodka” werd opgeluisterd door een speciale gast, Renton Of Death, die met ontblote torso en vliegeniersbril een vrolijk deuntje op trompet kwam spelen. Het minpunt van dit concert was een storing in de microfoonkabel die voor krakende en piepende geluiden zorgden. Jammer, want op zich was dit een zeer stevige show.
Opnieuw blijven we hangen voor het podium van The Temple. Volgens zanger Robert “Robse” Dahn moeten we de muziek van Equilibrium benoemen als “Duitse Epische Metal”. Het recept van deze benaming is een mengeling van Folk, Black en Speed Metal die samen een catchy en melodieuze sound krijgen. De Duitsers zijn erg gegeerd, en dat was te merken aan het publiek. De tent puilde uit van het volk. En terecht! Vanaf de eerste toon zat het er knal op en werd er non-stop geheadbanged. Zanger “Robse” was tevreden, en dat was duidelijk te zien aan zijn glimlach. Na een drietal nummers werden we opgeroepen tot een Wall of Death en brak de hel los. Openen deden ze met “Der Ewige Sieg”, gevolgd door “Heimwärts”, “Unter der Eiche”, “Himmelsrand” (die we kennen als de themesong van Skyrim), “Wingthors Hammer”, het alombekende “Blut Im Auge”, “Met”, “Mana” en als aflsuiter “Unbesiegt”. Equilibrium heeft een onberispelijke show neergezet en dat kan iedere toeschouwer beamen.
Bij het buitenkomen van de tent is er opnieuw een miezelregen aan de gang (gelukkig stonden we tijdens de stortregen nog te genieten van Equilibrium) maar we trotseren het en gaan klaarstaan voor de Mainstage 1 voor een concert die bovenaan mijn verlanglijst stond. Blijkbaar zijn de Amerikanen van 3 Doors Down net iets minder bekend in Frankrijk, want het terrein voor het podium was vrij pover bevolkt. Maar ik was in mijn nopjes, mijn kater was bijna over en ik ging eindelijk (!) 3 Doors Down zien. Spijtig genoeg kan ik enkel zeggen dat het geluid perfect zat en dat de nummers technisch zeer correct gespeeld werden. Het was een vrij zwakke set, het enthousiasme zat er niet in en het publiek wou niet mee. Jammer, want naar mijn mening hebben ze veel sterkere nummers in hun repertoire om op een festival als Hellfest mee uit te pakken. Zanger Brad Arnold gaf het publiek ook herhaaldelijk een “God Bless You”, wat bij de bende metalheads ook niet echt gesmaakt werd. Daarenboven beëindigden ze hun set 20 minuten voor tijd, zonder enige uitleg. Pas nadien ben ik te weten gekomen dat het aan een of ander probleem aan de gitaar lag. Openen deden ze met “Time Of My Life”, gevolgd door een van mijn favorieten “Duck and Run”, “It’s Not My Time”, “Let Me Go”, “There’s A Life”, “One Light”, het uitgemolken “Here Without You”, “Believer” en afsluiten deden ze uiteraard met “Kryptonite”. Voor een show op Hellfest miste ik zeker en vast “Smack” en “Sarah Yellin’”. Ik ben teleurgesteld, een beetje boos zelfs, dat 3 Doors Down maar een zwakke prestatie heeft geleverd.
Terug richting Temple dan voor nog een beetje Noorse Black Metal. En blijkbaar was ik niet de enige. Ondanks dat de zon er terug doorkwam bleven toch een groot aantal metalheads staan voor de mannen van Kampfar. Tot mijn groot jolijt was het geluid weer top en de koude sfeer van Kampfar werd opnieuw versterkt door de ijzige stem van Dolk. Eindigen deden ze met het sterke “Ravenheart”. Het was een goed opgebouwde, sterke show zoals we van Kampfar gewend zijn, maar ik heb de Noren toch al een sterkere performance weten neerzetten.
Na een kleine plaspauze en ons terug te voorzien hebben van een goudgele pretcilinder trokken we opnieuw richting Temple om elnkele lichaamsdelen en dierenskeletten te zien, in elkaar gestoken op een manier dat ze perfect als microfoonstandaard dienden. Jaja, het was weer tijd voor de bloederige en agressieve muziek van Belphegor. De duivelse blackened death metal van deze Oostenrijkers kon menig metalhead bekoren met hun strakke set. Mezelf incluis.
De keuze van de Hellfest-organisatie om ZZ Top en Kiss op dezelfde dag te zetten was strategisch. En we kunnen wel zeggen dat de operatie succesvol was. Rond 20u30 zag het zwart van het volk voor de hoofdpodia en werd het bijna onmogelijk om door het volk te manoeuvreren. De Texanen van ZZ Top voelden zich op hun gemak en het geluid zat alweer zeer goed voor de standaarden van de Mainstage. Het publiek liet zich rustig meeslepen doorheen de ganse set van classic blues rock en ging uit zijn dak tijdens de verwachte – en bijna verplichte – bekendere nummers. Openen deden ze met “Got Me Under Pressure”, gevolgd door “Waitin' For The Bus”, “Jesus Just Left Chicago”, “Gimme All Your Lovin'”, “Pincushion”, “I Gotsta Get Paid”, “Flyin' High”, “Foxy Lady” (herwerking van The Jimi Hendrix Experience), “My Head's In Mississippi”, “Chartreuse”, “Sharp Dressed Man”, “Legs”, “Tube Snake Boogie”, “La Grange / Sloppy Drunk / Bar-B-Q” en “Tush”.
3 keer raden waar we vervolgens heen gaan… Juist ja, naar The Temple, want het was tijd voor de vrolijke Finnen van Finntroll. De tent stond proppensvol, en bij het aanschuiven in de rij van de fotografen zat de sfeer er ook vrij goed in… Tot op het moment dat ze begonnen spelen. Geen frontlicht? Dikke kak! Mijn humeur zakte tot op een laag pitje en na wat observeren en luisteren naar de feedback van collega-fotografen heb ik dan maar besloten het te laten voor wat het was en van de show proberen te genieten. Dat lukte wel, het publiek hield een feestje op de tonen van de humppa-metal, maar op het podium leek het mij allemaal wat té georchestreerd. Het spontane dat we van de band kennen zat heel ver, wat voor mij toch een gevoel van teleurstelling gaf. De setlist zag er als volgt uit: “Blodsvept”, “Solsagan”, “Mordminnen”, “Nar Jattar Marschera”, “Nattfodd”, “Under Bergets Rot”, “Skogsdotter”, “Trollhammaren” en afsluiter “Jaktens Tid”.
Nostalgiegewijs kon ik het niet laten om me even te begeven naar de Mainstage 2 waar Bullet For My Valentine bezig was. Het geluid zat wel ok, en ze speelden hoe het hoorde, maar in mijn ogen was het vrij saai. Toen ik op het punt stond weer te vertrekken begonnen ze aan “4 Words (To Choke Upon)” waardoor ik besliste toch nog even te staan. Het bleef echter vrij pover dus besloot ik om na het volgende nummer, “Suffocating Under Words Of Sorrow” te vertrekken. Nostalgieplicht vervuld, me dunkt!
De menigte verzamelde zich opnieuw voor Mainstage 1, en het ganse terrein was gevuld, want het was tijd voor Kiss. Ik was op voorhand vrij kritisch, en helaas werd mijn vermoeden bevestigd. Quasi dezelfde show zoals ik ze al enkele malen gezien heb. Niet veel speciaals dus. Het podium was weer gedecoreerd met het gigantisch lichtgevende logo van Kiss, de drum stond weer op een platform die meters hoog de lucht in ging, net als de rest van de band op hun mini-platformpje. Zanger Gene Simmons die opnieuw zweefde naar de PA om van daar een liedje te zingen, alweer wat vuurwerk en confettikanons enzovoort. Het enige wat er aan de show was veranderd was dat ze wat gesleuteld hebben aan de setlist. Vreemd genoeg werd er besloten om onder andere “Date Night” en “I Was Made For Loving You” niet op te nemen in die setlist, die er als volgt uit zag: “Psycho Circus”, “Shout It Out Loud”, “Let Me Go, Rock 'n Roll”, “I Love It Loud”, “Hell Or Hallelujah”, “War Machine”, “Deuce”, “Say Yeah”, “Shock Me”, “Outta This World”, “God Of Thunder”, “Lick It Up”, “Love Gun”, “Rock And Roll All Nite”, “Detroit Rock City” en “Black Diamond”. Ik vond het allemaal niet zo speciaal en besloot dus maar om even richting Altar te trekken om een stukje van het voor mij vrij onbekende Candlemass te gaan bekijken. De Zweedse Doommetalband kon mij gelukkig wel bekoren, waardoor ik besloten heb de band in het vervolg toch wat meer te gaan volgen.
Einde van dag 2, nog even napraten in de VIP-area en dan vlug ons bed in, want er staat ons nog een dag te wachten…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2013/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2013 – vrijdag 21 juni 2013 - een geslaagde 8ste editie!
Hellfest 2013
Festivalterrein
Clisson (Fr)
Hellfest Day 1: 21/06/2013
Na een lange rit, een tweetal uurtjes slaap en het potje koffie waren we er klaar voor. Hellfest 2013 beloofde alweer een top-editie te worden. De ontvangst voor de pers was alweer dik in orde en in een mum van tijd stonden we op het festivalterrein.
We begaven ons naar The Temple voor het optreden van Stille Volk. Stille Volk is een Franse band die Occitaanse (Provençaalse) en Middeleeuwse invloeden met elkaar mengt. De band – die gebruik maakt van o.a. een draailier, strijkers, een akoestische gitaar en percussie – baseert zijn teksten op het erfgoed en cultuur in de Pyreneeën. Openen deden ze met het fantastische “La Danse de la Corne”, wat direct voor een vrolijke sfeer zorgde, gevolgd door “Le Réveil de Pan”. De bandleden voelden zich op hun gemak op het podium en dat was te merken aan het publiek dat al snel aan het meezingen was en danste op de vrolijke tonen. Na “Ai Vist Lo Lou” trakteerde de band ons op een cover van Iron Maiden’s “To Tame A Land”, geheel in eigen versie en vertaald naar de langue d’oc als “Adoumestica Una Terro”. Afsluiten deden ze met “Le Roi des Animaux” en “Banquet”. Voor mij was dit de perfecte opener voor de komende 3 dagen, een vrolijk concert dat er direct de sfeer in bracht.
Voór het concert van Hate maakten we even gebruik van de tijd om de persruimte en VIP-ruimte te gaan inspecteren. De VIP-ruimte was ingericht met een eigen bar met enkele dranken die niet op de rest van het terrein te verkrijgen waren. Ook kon men niet enkel met jetons betalen, maar ook met cash geld of bancontact of creditcard. In het midden van de tent stonden enkele tafels en stoelen, alsook tuinsalons die dienden als comfortabele zetels. De buitenruimte was voorzien met een terras, hangmatten en leuke kunstwerken uit ijzer.
Tijd voor HATE. Ondanks het drama van dit jaar (het overlijden van Mortifer op 6 april) stond Hate toch op het podium van The Temple, met zowaar een vrouw die Mortifer zijn baskunsten verving. De Poolse Death/Black Metal band gaf een ijzersterke show, gewapend met hun corpse paint en de symbolische vlaggen aan weerszijden van het podium. Net als veel van hun landgenoten is Hate een ware oorlogsmachine, die hun kennis van de zware en brutale sound keer op keer bewijzen. Openen deden ze met “Watchful Eye Ov Doom”, gevolgd door “Luminous Horizon”, “Omega”, “Hex”, “Festival Ov Slaves” en “Alchemy Ov Blood” als afsluiter.
De volgende band die het podium van The Temple mocht betreden was niemand minder dan Týr. De bekende Faeröerse Folk/Viking metalband zingt uitsluitend over de Noorse Mythologie, zowel in het Engels als in het Faeröers. Hoewel het slechts amper middag was, zag de tent reeds zwart van het volk en probeerden ze allemaal een plaatsje te bemachtigen voor het podium van The Temple. We letten ook op de afwezigheid van drummer Kári Streymoy, die de band in het begin van het jaar moest verlaten wegens gezondheidsproblemen. Wie zijn vervanger was op Hellfest kunnen we helaas niet meedelen. Wat we wel kunnen zeggen is dat hij een feilloze, strakke set gespeeld heeft. De band voelde zich comfortabel op het podium en dat reflecteerde in geweldig geluid, nummers die goed gekoppeld waren en bijgevolg een feestje in het publiek die enthousiast meezong en de heidense goden en hun attributen vereerden. Een energiek concert die geopend werd door “Flames of the Free”, gevolgd door “Tróndur í Gøtu”, “Shadow of the Swastika”, “Hail to the Hammer” en “Ramund Hin Unge”. Eindigen deden ze uiteraard met “Hold the Heathen Hammer High” en “The Lay of Thrym”.
Terwijl de zon volop schijnt en de bijhorende warmte brengt trekken we opnieuw richting de tent van The Temple om te zweten voor een sterk staaltje Aura Noir. De Noren weten de invloeden van de black/trash in balans te houden voor een sound die menig metalhead kan smaken. Persoonlijk vond ik de trash-invloeden net iets té aanwezig, en de cover van Slayer’s “Fight Till Death” (die overigens wel goed uitgevoerd was) overbodig, maar het geluid zat goed, het publiek was volledig mee en ze gaven zich weer volledig. Al bij al een deftig concert met nummers als “Hell Fire”, “Shadows of Death”, “Hades Rise” en “Conqueror”.
We blijven nog wat rondhangen aan The Temple voor Absu, een van de bands waar ik het meest naar uitkeek op deze eerste dag. En dat was zeker terecht! Deze Texanen omschrijven hun muziek als “Mythological Occult Metal”, een mix van black, trash en death metal met thema’s als de Keltische en Sumeriaanse mythologie. Een drummer/zanger is zeldzaam, we zien soms enkele drummers die backing vocals verzorgen, maar Russ Givens (a.k.a Proscriptor McGovern) is “the real deal”. De man maakt goed gebruik van zijn drum, hij slaat snel, hard en strak en combineert dat met een dodelijk stemgeluid. Alles in combinatie klinkt Absu als een waar bombardement, die je meeneemt en niet meer loslaat. Openen deden ze met “Apzu”, gevolgd door “Night Fire Cononization”, “Morbid Scream” (cover), “Skrying in The Spirit Vision”, “Amy”, “Manannan”, “Swords and Leather”, “Highland Tyrant Attack” en “Never Blow Out The Eastern Candle”. Dit concert is samen te vatten in volgende woorden: Geweldige show, geweldig geluid, geweldige band!
Na deze killer band trokken we toch even richting Mainstage 1 voor het concert van Europe. Velen waren van gedacht dat de Zweden van Europe niet thuishoorden op Hellfest, maar toch zagen we redelijk wat publiek aan Mainstage 1. Daarnaast waren er ook veel mensen die dachten dat Europe niet meer bestond, integendeel, ze zijn levendiger dan ooit.
Openen deden ze dan ook met het eerste nummer van het laatste nieuwe album: “Riches To Rags” (van het album ‘Bag of Bones’, uitgebracht in 2012). Europe klinkt nog steeds melodieus, maar toch een pak zwaarder in vergelijking met hun albums uit hun hoogtijdagen van de jaren ’80. Voor de standaarden van Mainstage 1 was het geluid zeer deftig, de setlist was goed opgebouwd, oudere en nieuwere nummers werden afgewisseld. “Riches To Rags” werd gevolgd door “Firebox”, “Scream of Anger”, “Superstitious”, “Girl From Lebanon”, “The Beast”, “Rock The Night”, “Last Look At Eden” en er werd uiteraard –hoe kan het ook anders? – afgesloten met “The Final Countdown”. Het publiek kwam los en genoot van de show. Zelfs de technici van Testament (die aan het opzetten waren op Mainstage 2) waagden zich even aan een stukje luchtgitaar of luchtdrum. Europe verliet het podium onder groot applaus na een feilloos concert en bewezen daarmee dat ze ook thuishoren op een metalfestival.
We blijven rondhangen aan Mainstage 1, want Twisted Sister kwam aan de beurt. Dee Snider zag er alweer op zijn best uit, zwerend bij zijn strakke broeken en fluoroze microfoonstandaard. Hij staat actief op het podium, loopt alle kanten uit en blijft toch een helder stemgeluid behouden. Hij zorgt voor een glimlach op quasi alle gezichten van het publiek en straalt een feelgood enthousiasme uit. “You Can’t Stop Rock ’n Roll” was de opener, gevolgd door “Shoot ‘Em Down”, “The Kids Are Back”, “Stay Hungry” en “The Beast”. Tijdens “We’re Not Gonna Take It” ging het publiek uit zijn dak en uiteraard liet Dee Snider het publiek enthousiast participeren in het nummer (maar het enthousiasme die het nummer teweeg bracht tijdens GMM 2012 werd evenwel niet geëvenaard). Daarna kwamen nog “The Price”, “Burn In Hell” en “The Fire Still Burns” aan bod. Afsluiten deden ze met “I Wanna Rock” en de herwerkte versie van The Rolling Stones’ “It’s Only Rock ’n Roll”.
Terug naar The Temple voor een van mijn favoriete bands, Carpathian Forest. De Noorse Black Metalband staat steeds op het podium met alles erop en eraan; corpse paint, omgekeerde kruisen, een ritueel mes (die overigens bot is – ongdergetekende heeft het reeds in de hand gehad – met als reden dat ze zichzelf niet vertrouwen indien het geslepen zou zijn), enzovoort. Bij de eerste toon kwamen er vlammen uit de voorkant van het podium waardoor het publiek onmiddellijk hysterisch werd en meegesleurd werd voor een uur lang (dat veel te snel ging) in de wondere wereld van Carpathian Forest. Nattefrost houdt het mysterieus, langzaam volgens zijn eigen ritueel, met trage passen en zwaaiend met zijn khukuri (mes gebruikt in Nepalese messengevechten) of omgekeerd kruis. Het geluid is uitstekend, helder en krachtig. Carpathian Forest zoals ze moeten zijn, op hun best! Alle aanwezigen hebben hier vanavond een les gekregen in de Trve Norwegian Black Metal. Hun set bevatte de nummers “It’s Darker Than You Think”, “Mask Of The Slave”, “The Suicide Song”, “Hymne Til Døden”, “The Frostbitten Woodlands Of Norway”, “Knokkelmann”, “Black Shining Leather”, “He’s Turning Blue”, “Return Of The Freezing Winds”, “Diabolism (The Seed And The Sower)” en “The Well Of All Human Tears”. Carpathian Forest is een aanrader voor iedere Black Metalliefhebber, je kan er opnieuw en opnieuw van genieten, en nooit willen dat het stopt.
Tijdens het nagenieten van deze overheerlijke band begaven we ons terug naar de Mainstage, waar het terrein al vol stond in blijde verwachting van Def Leppard. De Fransen waren in hun nopjes, want het was maar liefst 17 jaar geleden dat Def Leppard in Frankrijk optrad. Helaas stonden de Britten vrij emotieloos op het podium. In contrast met het vroeger enthousiasme leken ze nu op automatische piloot te staan en had het concert erg veel weg van een afscheidsconcert, met video-intermezzo’s in zwart/wit die de geschiedenis van de groep gaf. De set, met meer dan 20 nummers, vond ik persoonlijk te lang en de intermezzo’s waren overbodig. Na 19 nummers traden ze het podium af, en hoewel ze weinig tot niet werden teruggeroepen door het publiek werden we toch getrakteerd op twee bisnummers. Spijtig, want ik had stukken meer van verwacht. Als opener speelden ze “Good Morning Freedom”, gevolgd door “Wasted”, “Let's Get Rocked”, “Foolin”, “Action”, “Brigin' On The Heartbreak”, “Switch 625”, “Women”, “Rocket”, “Animal”, “Love Bites”, “Pour Some Sugar On Me”, “Armagedon It”, “God Of War”, “Don't Shoot Shotgun”, “Run Riot”, “Hysteria”, “Excitable” en “Love And Affection”. Bisnummers waren “Rock Of Ages” en “Photograph”.
Na deze geslaagde eerste dag verpozen we nog even in de VIP-ruimte met de heren van Carpathian Forest en enkele kannen Whiskey-Cola, niet willen beseffen dat het opstaan een pak moeilijker ging gaan de volgende dag…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2013/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Best Kept Secret Festival 2013 – zondag 23 juni 2013
Best Kept Secret Festival 2013
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
De derde dag van Best Kept Secret sprak ons op papier het meeste aan, waardoor we ondanks onze vermoeidheid toch met veel enthousiasme het festivalterrein opliepen. Enthousiast, dat waren ook de jongens van Traumahelikopter. De groep met de coolste naam gaf een stomend punkoptreden, dat ons meteen helemaal wakkerschudde. De muziek was iets te standaard om echt bij te blijven, maar amusant was het zeker en vast.
De lo-fi garagerock van Black Lips was eveneens energiek en een uitzinnig publiek moshte zich een ongeluk op onder meer “Bad Kids”. Memorabel werd het ook hier nergens, maar toch wist de band met hun hipsterlooks en catchy songs onze aandacht te behouden gedurende het hele optreden.
Local Natives begon meteen daarna op de Mainstage hun set in de gietende regen. Het meeslepende en emotionele “You and I” zette meteen de toon en wanneer de zon op het refrein van “Breakers” doorbrak kon het optreden al niet meer stuk. Kippenvel en tranen in de ogen van gelukzaligheid. De band bracht netjes evenveel van hun debuut als van ‘Hummingbird’, en bleef het hele optreden op een waanzinnig hoog niveau spelen. De zomerige en sprankelende indiepop klinkt toegankelijk zodat het een groot publiek kan aanspreken, maar bevat ook voldoende uitdagende arrangementen en emotionele diepgang om de kritische muziekfan te bekoren. Waanzinnig ook hoe mooi de samenzang tussen de verschillende bandleden klonk. Ondertussen had het publiek weer een fikse regenbui over zich heen gekregen, maar tijdens afsluiter “Sun Hands” kwam de zon weer opdagen. Het refrein ‘When I Can Feel With My Sun Hands, I Promise Not To Lose Her Again’ werd uitzinnig meegezongen door de fans, waarna we getrakteerd werden op een flinke portie gitaargeweld. Wat een optreden!
De groep No Age, die bestaat uit een drummer en een gitarist, was helaas de teleurstelling van de dag. De massieve noiserock van de band klonk te eentonig en statisch en was eerder slaapverwekkend dan adrenalineopwekkend. Wellicht was het deels de schuld van de geluidsmix die niet goed zat, maar we misten vooral dynamiek en enige subtiliteit. Nu klonk het allemaal als een onmelodieuze, warrige geluidsbrij.
Suuns daarentegen bewees één van de meest vooruitstrevende bands van het moment te zijn. De tegendraadse ritmes, bezwerende zang en dreunende baslijnen zorgden weeral voor een begeesterende luistertrip. De combinatie van postpunk en elektrorock leek elk moment te kunnen ontploffen, maar pas bij het laatste nummer “Sweet Nothing” werd het gaspedaal helemaal ingedrukt. De rest van de set klonk minimaler, maar des te spannender door de dreiging die telkens in de lucht hing. Dansbaar is de muziek ook zeker, en vooral uiterst geschikt om enkele spastische moves op uit te proberen. Deze hevige koortsdroom was na een uur helaas al gepasseerd, maar met Portishead in het vooruitzicht hadden we alweer iets nieuws om naar uit te kijken.
Ondanks dat zangeres Beth Gibbons niet zo heel sterk bij stem was en de geluidsmix ook niet goed uitkwam op de plek waar we stonden, genoten we toch heel hard van dit optreden van Portishead. Er werd vooral materiaal gespeeld van hun triphopdebuut ‘Dummy’ (dat al van 1994 afstamt!) en van hun comebackplaat ‘Third’, die nog een stukje zwaarder op de maag ligt dan zijn voorgangers en niet gespeend is van enig experiment. Geen muziek om vrolijk op te dansen, maar voer voor de getormenteerde ziel die zich graag eens wentelt in een dosis tristesse. Enkele hoogtepunten waren het heftige en industrial-achtige “Machine Gun”, het enorm zwoele “Glorious Box” en het breekbare, bloedmooie “The Rip”.
De IJslandse postrockband Sigur Rós beloofde de ideale afsluiter te worden van dit driedaags festival, maar loste die verwachting maar half in. De groep speelde veel nieuw materiaal en had een koor vrouwen meegebracht die ook nog eens goed overweg konden met hun blaasinstrumenten. Helaas werden van onze favoriete albums (‘Ágætis Byrjun’ en ‘()’ ) enkel “Popplagið” gespeeld. Naast de nieuwe nummers van hun recentste worp ‘Kveikur’, die een stuk steviger waren dan we gewend zijn van de band, werd de set opgevuld met voorspelbaar materiaal zoals “Festival”, “Glósóli” en “Hoppípolla”. De iets toegankelijkere songs dus, die ook gesmaakt worden door mensen die nog nooit naar de groep geluisterd hebben. Daardoor kwam het optreden echter wat routineus over. Het had een mooie geste geweest naar de fans toe om ook wat minder bekende parels te brengen zoals een “Olsen Olsen” of een “Vaka”. Slecht kan een optreden van Sigur Rós echter nooit zijn, maar het verwachte kippenvel bleef op enkele momenten na uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2013/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2013 – zaterdag 22 juni
Best Kept Secret Festival 2013
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
Voor Kashmir aan hun set begon gingen we nog snel eens gaan piepen bij French Films, een Fins kwintet dat een vrij conventionele combinatie van dromerige postpunk en garagerock bracht. Op plaat vinden we de muziek wel goed klinken, maar live kwam het nog niet helemaal tot zijn recht.
De Deense band Kashmir timmert al een tiental jaar aan de weg, bracht een aantal goed onthaalde albums uit, maar bleef desondanks bij het brede publiek onder de radar. Dat dit totaal onterecht is bewezen ze ook op BKS. De groep speelde een gevarieerde set, en was niet te schuw om af en toe wat elektronica toe te voegen aan de arrangementen. De frontman was een sympathieke kerel en een beetje zot en wist het publiek zo gemakkelijk voor zich te winnen. Kashmir brengt intelligente muziek die soms wat wordt vergeleken met Radiohead. Mooie luisterliedjes en stevigere gitaarstukken, ze beheersen het beide.
Mozes And The Firstborn is een Belgisch-Nederlandse band waarvan de leden gemiddeld 18 jaar oud zijn. We hoorden nonchalante popnummers met weinig inhoud. De melodieën gingen het ene oor in en het ander uit. Eén van de mindere dingen die we dit weekend zagen.
Terug naar de Mainstage dus en met Efterklang stond daar weeral een groep uit het Noorden geprogrammeerd. De Denen waren de bescheidenheid zelve en leverden een sympathieke, gezellige set af. We kregen mooie luistermuziek voorgeschoteld met intelligente arrangementen. Het klonk allemaal weliswaar een beetje afstandelijk, waardoor de barokke nummers ingekleurd met elektronica niet echt een emotionele snaar wisten te raken.
Het Belgische Balthazar wisselde daarna geniale momenten af met mindere. De nummers van de eerste plaat waren zonder enige twijfel de hoogtepunten. Zelfs met materiaalpech blijft het nonchalante “Fifteen Floors” een parel van een popnummer met zijn fantastische groove. Ook het heerlijk meanderende “The Boatman” wist meer dan te bekoren. Met de nummers van hun tweede plaat “Rats” daarentegen hebben we wat minder, en bij momenten werden we bijna in slaap gesust. Die plaat is zeker en vast niet slecht, maar door een gebrek aan energie zijn het geen nummer die erom smeken om live gespeeld te worden op een Mainstage.
Een kwartiertje voor tijd besloten we om door te gaan, zodat we een goede plek zouden hebben voor Swans. Die band staat al dertig jaar bekend om zijn inktzwarte en oorverdovend luide optredens. Op BKS viel het al bij al wel mee, we zijn erger gewoon van Swans. Frontman Michael Gira ging desalniettemin maniakaal tekeer terwijl zijn groep alle registers opentrok. De nummers waren lang en werden geduldig opgebouwd. Dit is de muziek die Satan wellicht zou maken mocht hij een instrument kunnen bespelen. De twee drummers zorgden voor een dichtgemetselde en loodzware sound en ondertussen vlogen de drones en noise je rond de oren. Wel jammer dat de band niet ’s avonds laat stond geprogrammeerd, want dan was de muziek wellicht nog wat beter tot zijn recht gekomen.
The History Of Apple Pie moet haast wel de grappigste naam hebben van alle bands die dit weekend op BKS aantraden. Het jonge kwintet speelde een wat rommelige set vol met lichtvoetige shoegaze. Bij dat genre is het weliswaar de bedoeling dat de stem wat op de achtergrond blijft, maar het feit dat we de twee meisjes die de vocalen verzorgden helemaal niet hoorden, was toch wel een groot minpunt. Mits de band nog wat werkt aan hun livesound en wat meer een eigen geluid creëert ziet hun toekomst er redelijk rooskleurig uit.
Two Door Cinema Club bracht happy en springerige indiepop, die het publiek aan het dansen kreeg. Vooral de meisjes hadden het zichtbaar naar hun zin op deze feelgood muziek . Een aangenaam optreden om even op adem te komen na al dat gitaargeweld. Echt boeien deed het echter niet, daarvoor waren de songs te veel dertien in een dozijn.
We besloten dan maar om al naar het tweede podium te wandelen waar Alt-J binnen een halfuur aan zijn set ging beginnen. We waren echter niet de enige met dat idee en al snel puilde de tent helemaal uit. Omdat we niet altijd houden van die immense drukte en we goede berichten hadden gehoord over het optreden van Melody’s Echo Chamber op het Primavera Sound festival in Barcelona beslisten we om naar de kleinste tent te verhuizen. Onze beste beslissing dit weekend zou snel blijken, want deze groep leverde een haast perfect optreden af. Melody Prochet, het liefje van Kevin Parker (Tame Impala), is de frontvrouw en bracht met haar band muziek die daar enigszins mee te vergelijken valt. De dromerige psychedelica klonk teder, maar kwam met momenten ook stevig uit de hoek. Steeds weer werden we verrast door één of andere wending, en de muzikanten toonden aan grote klasbakken te zijn. Fantastisch hoe de band tegelijk dromerig, stevig, ontroerend, en dansbaar klonk. Prochet pakte met haar zwoele stem het hele publiek in, dat enthousiast reageerde na elke song. Absoluut het beste wat de zaterdag de bieden had.
Helemaal in extase door Melody’s Echo Chamber, zakten we vervolgens naar de Mainstage af voor Damien Rice. Helemaal alleen bracht de kluizenaar hoofdzakelijk intieme, breekbare nummers. Het klonk ons iets te zagerig, al kan dat ook gelegen hebben aan het feit dat we op dat moment niet in de stemming waren voor zo’n muziek. Een “9 Crimes” blijft natuurlijk een ontroerend nummer waar we helemaal week van worden, maar toen Damien Rice er vervolgens nog een vijftal ballads achter plakte, hielden we het voor gezien en besloten we om naar het tweede podium te stappen.
Koreless is een Schotse DJ en draaide een gruizige en futuristische set. Het tempo lag eerst nog redelijk laag (onder meer met een remix van Foals’ “Late Night”), en de nadruk lag op sfeerzetting in plaats van het produceren van beats. Naarmate de tijd vorderde werden zijn mixes iets dansbaarder. Net als de nummers zelf bouwde hij zijn set dus zeer intelligent op.
Daarna mocht Pantha Du Prince het feestje verderzetten, en die hanteerde de zelfde opbouw als zijn voorganger. Hendrik Weber zijn muziek klonk echter een stukje helderder en ging meer de richting van minimal op. Na een kwartiertje kregen de beats het voor het zeggen en werd het feestje echt ingezet. Het publiek begon (vaak met de ogen toe) te dansen en de avond werd zo mooi afgesloten. Het was eens wat anders dan de vele dubstep-, drum & bass-, en hitparade-dj’s die zo vaak het festivalpubliek de nacht in mogen leiden. Een goede keuze, want zo weet Best Kept Secret zich te onderscheiden van andere festivals.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2013/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2013 – vrijdag 21 juni 2013
Best Kept Secret Festival 2013
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
Best Kept Secret Festival profileerde zich tijdens de aanloop van deze eerste editie als een festival voor mensen die muzikaal graag eens uitgedaagd worden. Kleinschaliger dan Lowlands, gewaagder dan Pinkpop. De marketingcampagne fixeerde zich op de sociale media, en al snel ontstond er een hele buzz rond BKS. Als de eerst lading namen Arctic Monkeys, Sigur Ros, Portishead en Alt-J bevat mag dat ook niet verwonderen. Naast een handvol grote bands, bleek al snel dat het festival zich vooral focuste op beginnende, beloftevolle groepen. Zowel hiphop-, elektronica - als rockacts werden gestrikt. Ondanks dat de organisatie pech kende door afzeggingen van Modest Mouse, Belle & Sebastian, King Krule, Iceage en Child Of Love werd er toch een knappe affiche afgeleverd. Het festival verkocht dan ook helemaal uit, waardoor elke dag een 15000-tal bezoekers afzakten naar de Beekse Bergen.
Na een flinke treinreis belandden we in het station van Tilburg waar we een pendelbus pakten naar het festivalterrein. Best Kept Secret ligt midden in de Beekse Bergen, een vakantiedomein en safaripark. Snel werd duidelijk dat de wondermooie locatie één van de belangrijkste troeven van het festival is. De mainstage bevindt zich vlak bij een groot meer, terwijl de andere kant van het terrein afgebakend wordt door bomen. Zelfs met het druiligere weer kreeg je daardoor een vakantiegevoel, waardoor je je afvroeg wat het zou gegeven hebben bij hogere temperaturen.
Het eten was er iets duurder dan elders, maar ook tien keer zo lekker dan wat je krijgt voorgeschoteld op andere festivals. Frieten gebakt in biologisch vet, hamburgers met echt rundsvlees, heerlijke pastasalades, kaasfondue en nog veel meer. Het aanbod was zo groot dat je onmogelijk alles kon proberen op de drie dagen. Dat de organisatie goeie smaak heeft bewezen ze ook door Jupiler en Leffe te serveren aan het festivalpubliek.
dag 1 – vrijdag 21 juni 2013
Maar goed, het belangrijkst zijn uiteraard de bands. Hoe brachten zij het er vanaf? Als opener op vrijdag kozen we om Drenge te gaan bekijken op het tweede podium, in de grote tent. Het Britse duo (en broers) bracht hevige en energieke garagerock die ons deed denken aan een rauwere en minder melodieuze versie van The White Stripes. De twee jongen honden smeten zich helemaal op het podium en openden het festival in stijl. Niets spectaculairs of vernieuwends, maar wel een leuke binnenkomer. De afsluiter was echter een mislukte poging om een catchy popsong voor een breder publiek te schrijven, waardoor het optreden met het slechtste nummer van de set werd afgesloten.
Money stelde vervolgens lichtjes teleur. We waren benieuwd naar deze groep, want een unieke sound bezitten ze zeker en vast. De wazige dreampop met een vleugje shoegaze betoverde echter alleen tijdens Bluebell Fields, het overige materiaal viel iets te licht uit en wiegde ons in slaap. De frontman was ongetwijfeld de blikbanger van band. Hij liep voor het optreden nog een rondje in de tent terwijl hij enkele vreemde, poëtische verzen declameerde, verborg zijn homoseksualiteit niet en nodigde een meisje uit het publiek uit om even de vocals voor haar rekening te nemen. (Helaas was die laatste niet zo excentriek als de zanger). De entertainmentfactor lag hoog en de sound zat goed. Nu nog werken aan betere songs en dan komt het volgens ons wel in orde met deze jonge band.
The Maccabees lijken sinds de release van ‘Given To The Wild’ wat meer bekendheid verworven te hebben bij het brede publiek en mochten als beloning dan ook op de Mainstage hun ding doen. Helaas klonken ze live niet zo vol als op plaat en moesten we ook vaststellen dat frontman Orlando Weeks niet bepaald een goede zanger is. De band koos resoluut voor hun meest toegankelijke materiaal en won daardoor het publiek wel voor zich. Alleen vinden wij dat er tientallen betere en uitdagendere indiepopbandjes rondlopen dan The Maccabees. Met hun songs die op enkele uitzonderingen na (“Feel To Follow”!) te licht uitvielen, en een zwakke livesound wisten ze ons niet te overtuigen.
Van Bloc Party hadden we geen hoge verwachtingen. De band maakte onlangs bekend dat ze na de zomerfestivals voor een onbepaalde periode (weeral) uit elkaar gaan en bovendien was hun laatste worp ‘Four’ bepaald geen hoogvlieger. Toen we de band zonder vaste drummer Matt Tong zagen opkomen, vreesden we het ergste. Gelukkig was stand-in Sarah Jones (New Young Pony Club, Hot Chip) niet enkel knap om naar te kijken maar sprong ze ook enorm vaardig om met de drums. Bovendien speelde de band een soort van best-off setlist met slechts twee nummers van ‘Four’ (“Octopus” en “Truth”). Songs zoals “Positive Tension” en “Hunting For Witches” stoken het vuur aan de lont en lieten het publiek ontploffen. Hoogtepunt was het duo “Song For Clay/Banquet”. Die eerste is een rocktrack die halverwege op geniale wijze explodeert, de tweede een perfect popnummer met een gitaarriff die je dagenlang in je hoofd blijft meeneuriën. “This Modern Love” blijft één van hun prachtigste nummers en zorgde voor torenhoog kippenvel, en tijdens de halve dancetrack “Flux” mochten de voetjes nog eens van de grond. Afsluiter “Helicopter” was ten slotte de gedroomde afsluiter, die nog eens bewees wat voor geniale nummers Bloc Party op zijn repertoire heeft staan. Zeker met de wetenschap in ons achterhoofd dat deze band na de zomer misschien nooit meer op een podium zal staan, waren wij meer dan blij om hier bij te zijn. Jammer, want Bloc Party blijft één van de betere Britse indierockbands die als paddenstoelen uit de grond schoten in de jaren ’00. Maar goed, een album als ‘Four’ bewees misschien wel dat het beter is om te stoppen, vooraleer de band een parodie wordt op zichzelf.
Van de Arctic Monkeys pikten we vervolgens slechts een halfuurtje mee omdat we per se Fuck Buttons wilden bekijken. De band klonk veel strakker dan enkele jaren geleden en bewees dat ze nog steeds groeimarge hebben. Alex Turner staat nu met meer charisma dan ooit op het podium en straalde een lichte arrogantie uit, die perfect past bij de muziek die ze brengen. De jeugdige, onbezonnen Britpopsound is tegenwoordig ingeruild voor een iets volwassener en smeriger geluid, waardoor de groep live gevarieerd uit de hoek kan komen. Er werden netjes nummers gekozen uit alle vier de albums en een blik op de setlist zorgde ervoor dat we het enorm jammer vonden dit optreden niet helemaal bij te kunnen wonen.
Spijt hadden we echter niet, want Fuck Buttons bezorgde ons een schitterende show. Andrew Hung en Benjamin John Power stapelden laag per laag synthesizermelodieën over elkaar heen. De spacy elektronica klonk psychedelisch en trippy en liet ons een uurtje wegzweven. Het duo nam geruim de tijd om hun nummers op te bouwen, maar toch kenden de songs genoeg wendingen om ons te blijven boeien. Soms klonk het als postrock, maar dan met elektronica in plaats van de gebruikelijke instrumenten. Ook moesten we denken aan shoegaze door de grootse geluidsmuren die werden opgetrokken. De euforische sound zorgde voor een adrenalinekick en wij hebben dan ook zelden met zo’n brede glimlach een optreden bijgewoond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2013/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Werchter Boutique 2013 – Muse in de spotlights – Groots
Werchter Boutique 2013
Vorig jaar stond Metallica in het uitstalraam, de Boutique van Werchter. Dit jaar kwam de spotlight op Muse, die samen met o.m. Coldplay de band zijn van de laatste vijftien jaar . Vorig jaar schitterden ze nog in het Sportpaleis , en ze slaagden er nu (moeiteloos) in 1 avond Werchter met 36000 mensen in te palmen .
Ook al mag de avond in het teken staan van Muse , twee Belgische talenten Sx en Balthazar kregen de kans het publiek in tropische omstandigheid op te warmen vóór de grootse show van Muse .
Door de verkeersellende en het fileleed is het Kortrijkse Sx aan onze neus voorbijgegaan . Eerder zagen we het trio al in het clubcircuit en sinds vorig jaar ervaren zij een muzikale ‘boost’ met singels als “Black video” , “Gold” en “Graffiti” . We konden maar afgaan op de reacties van de mensen rondom ons, die hen als ‘leuk en goed ‘ ervaarde en hen ‘beleefd’ onthaalde .
Idem dito voor die andere Kortrijkzanen die op vraag van de heren van Muse als support fungeerden . Balthazar mag dan al een klasseplaat uithebben ‘ Applause’ , op een immens groot podium voor een grote mensenzee die voor Muse komt , is er nog niet die ‘klik’ om iedereen te doen rechtveren . Geen nood , het publiek genoot van hun broeierige sound van vernuftig in elkaar gestoken materiaal .
We houden van hun heerlijke melodielijnen, de toevoeging van synths en viool, en ze zijn niet vies van een grillig randje op z’n dEUS . Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, met drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen. De nummers boeiden door de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” en oudje “Blood like wine , vaste afsluiter tijdens hun sets, bezorgden ons weliswaar bij dit zwoele weer kippenvel! Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band.
Als iedereen komt voor Muse is een visitekaartje als support graag meegenomen . De respons zal alvast bij RW veel sterker zijn en ze kunnen nog een derde keer op het andere TW Classic een ‘klassiek(er)’ publiek overtuigen . Deze band beleeft alvast ‘the time of their life’!
En dan kwamen we uit op Muse tijdens deze Werchter Boutique en in 1 woord was hun sound&show Groots …
Vorig jaar in december waren wij al stevig onder de indruk in het Sportpaleis, maar dit hier was nog indrukwekkender, nog grootser, nog imposanter. Muse is altijd een band geweest die de grenzen van het bombast opzoekt en heel vaak ook overschrijdt, maar om de één of andere reden kunnen we dat van hen verdragen. Waarom ? Omdat het Muse is.
Ook nu weer was het er ver over, maar zoals steeds kwamen ze er mee weg. Hun geheim : ondanks alle bombast en verbluffende showelementen blijft de band splijtende rockmuziek produceren. Het overweldigende visuele spektakel staat, hoe imposant ook, steeds in dienst van een portie potige rockmuziek die dan al over the top mag zijn, het blijft steeds vonken geven (en dit ook meermaals letterlijk vanavond).
Voor de gelukkigen die er in Het Sportpaleis ook al bijwaren was dit trouwens geen herhaling. Ook al was de setlist vrij gelijklopend (wel een stuk langer), de opzet, show en vooral het indrukwekkende podium waren van een gans ander en nog groter kaliber. We konden de verbluffende visuele hoogstandjes haast niet meer bijhouden, originele videoprojecties (zelfs met Elio Di Rupo in een glansrolletje), een spectaculaire lichtshow, knallende steekvlammen en een gigantische gloeilamp met een trapezedanseres in. Hadden we met zijn allen elk vier ogen gehad vanavond, dan was dat geen overbodige luxe.
Maar we zullen het even over de muziek hebben. Met drie kanonkogels van songs, “Bliss”, “New Born” en “Plug in Baby” liet Muse hun beste plaat ‘Origin Of Symmetry’ (2001) schitteren. Ook de prachtige cover “Feeling Good” daaruit, een song die ook al onsterfelijk gemaakt werd door Nina Simone, was een parel.
Maar moeten we hier eigenlijk nog hoogtepunten opnoemen als eigenlijk het ganse concert één lang hoogtepunt was ? Allez vooruit, nog enkele dan : “Survival”, bombastischer dan dit kan een song niet zijn, maar wel uitermate fantastisch. “Knights Of Cydonia”, met die goddelijke Morricone intro, gewoon kippenvel. Of “Time is running out”, ronduit geweldig. En niet te vergeten, “Unintended” waarbij tijdelijk alle visuals volledig op non actief werden gezet en er een bloedmooie naakte song overbleef, daar bewees Muse dat ze het ook zonder die oogverblindende mega verpakking kunnen.
Zelfs de songs die wij op plaat maar wat slapjes vinden zoals “Madness” en “Follow Me” (in Vlaanderen vooral gekend omwille van de rusthuisversie) waren van een metershoog niveau.
Twee en een half uur hield Muse ons in extase met hun mega voorstelling, géén minuut te veel.
Muse is de grootse stadionact die er op dit moment te bewonderen valt op deze aardkloot. U2 en The Stones zullen een serieus tandje moeten bijsteken willen ze met nog iets groter voor de dag komen. Aan het werk, zouden wij zeggen.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Fortarock XL 2013 - Forza Forta!
Fortarock XL 2013
Goffertpark
Nijmegen
Fortarock XL - Het Goffertpark van Nijmegen kleurde afgelopen zaterdag letterlijk zwart van het volk! Zelden zo’n massa wandelende metal t-shirts bij elkaar gezien. Er waren zo’n 50.000 bezoekers, waaronder heel wat Vlamingen!
De mooie affiche en het droge (maar kille) weer zorgden voor een zeer geslaagde 5de editie van Fortarock, voor de gelegenheid omgedoopt tot Fortarock XL en voor het eerst in het Goffertpark, vlakbij de thuisbasis van voetbalploeg NEC.
De eerste band die we op de mainstage aan het werk zagen was Textures uit Nederland dat het afgehaakte Five Finger Death Punch inderhaast kwam vervangen. Die kerels deden dat met veel lef en hun energieke set van moderne metal bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Dualism’.
Entombed tapte op de Jaegermeister stage uit een heel ander vaatje : loodzware death metal uit Zweden! ‘Left hand path’ (1990) bewijst dat deze oude rotten in het vak nog altijd hun plaats op een dergelijke affiche verdienen.
Van Heaven Shall Burn misten we het grootste deel van het optreden maar we konden wel vaststellen dat de tent van de Monster stage afgeladen vol was en dat de technische metal core van deze heren uit Thüringen op enorm veel bijval kon rekenen van het publiek. Hun in april uitgekomen CD ‘Veto’ stond centraal tijdens de set.
Op de mainstage zorgde rond 16u30 Airbourne voor het eerste muzikaal vuurwerk (het echte vuurwerk zou later nog genoeg worden afgestoken bij een bandje uit de vroegere DDR). Opener “Ready to rock” loog er niet om en zanger Joel O’Keeffe had er duidelijk zin in. Hij stormde van links naar rechts, in bloot bovenlijf, op het podium, crashte weer enkele bierblikken op zijn hoofd en deed zoals gewoonlijk een kleine uitstap naar de nok van het podium om een gitaarsolo te spelen…niks nieuws voor wie deze sympathieke Australiërs al eerder aan het werk zag, maar het blijft een leuk spektakel.
De muziek blijft heel sterk bij AC/DC aanleunen maar geen fan die zich daar aan stoort! Integendeel! Uit de laatste CD werden verder nummers gespeeld als “Black dog barking” (titelsong), “Back in the game” en het aanstekelijke “Live it up”. Van hun oudere werk stonden ondermeer “Raise the flag” en “Diamond in the rough” op de setlist. Absoluut het eerste hoogtepunt van de dag deze jongens!
Uit het grote aanbod van bands, verspreid over 3 podia moest natuurlijk constant een keuze worden gemaakt, oa. Mastodon, Opeth en Amon Amarth werden om redenen van reeds meermaals gezien of minder interesse, overgeslagen en voorbehouden voor een mogelijks andere gelegenheid.
Finntroll (ontstaan in 1997) daarentegen was een band die hoog op het verlanglijstje stond en rond 17u15 betraden ze de jaegermeister stage. De Finnen zaten duidelijk in vorm en spitsten letterlijk de (trol)oren om een typische set af te leveren van pittige en harde folk metal. Volgens de zanger was dit het eerste festivaloptreden van de zomer en hadden ze er veel zin in! Dat bleek ook tijdens het 2de nummer “Solsagan” dat uit volle borst werd meegezongen door heel wat fans. De rest van de set bestond uit nummers van de CD ‘Nifelvind’ en hun onlangs verschenen ‘Blodsvept’.
Motörhead kon op de mainstage de verwachtingen niet helemaal inlossen. Nu ja verwachtingen…de heren gaan al zo’n 100 jaar mee en Lemmy (intussen 68 jaar) was duidelijk vermoeid en/of onder invloed van de nodige glazen Grolsch of iets straffers. Hij dacht in Eindhoven op het podium te staan en bazelde tussen de nummers nog trager dan anders. “Rock it”, “Going to Brazil” en “The one to sing the blues” passeerden de revue zonder veel glans. Natuurlijk blijft het een wereldband in het genre en worden ze op handen gedragen door heel wat trouwe volgelingen.
Nummers als opener “I know how to die” uit de laatste CD ‘The World is yours’ en het afsluitende trio van de set “Killed by death”, “Ace of spades” en “Overkill” blijven altijd een hele ervaring en zullen nooit teleurstellen maar dit was toch niet hun beste concert van de laatste jaren. Herkansing deze zomer in augustus op de Lokerse Feesten!
Van Kreator pikten we enkel de opener “Phantom antichrist” mee! Voldoende om te weten dat deze heren met hun jarenlange ervaring (ze gaan bijna 30 jaar mee) nog altijd niet hebben ingeboet aan snelheid en meer dan relevant blijven in het wereldje van de trash metal! Hoedje af voor hun niet aflatende energie op het mooi aangeklede podium!
Afgaand op het aantal t-shirts van de festivalgangers was het duidelijk dat het overgrote deel voor de 2 hoofdacts was afgezakt naar Nijmegen.
Om 20u00 was het de beurt aan Volbeat uit Denemarken! Een band die op enkele jaren tijd echt wel een mega status heeft weten te veroveren met hun aparte mix van metal en rockabilly. Na het inruilen van oudgediende Thomas Bredahl voor Rob Caggiano (ex Anthrax) en het verschijnen van ‘Outlaw gentlemen and shady ladies’, draait het gezelschap weer op volle toeren en werken deze heren tot eind 2013 een worldtour af die hen o.a. nog in Werchter brengt, Japan, US, Europa,…
Muzikaal klonk Volbeat zaterdag vrij gepolijst, zeker in vergelijking met het andere geweld op de affiche die dag, maar daar hadden de fans geen bezwaar tegen. De nummers werden stuk voor stuk herkend en meegebruld! Van opener “Hallelujah goat” tot een resem nummers uit de recentste schijf : “Pearl Hart”, “Dead but rising” en “Lola Montez”. Hoogtepunten van het optreden zijn evenwel enkele sterke songs van vorige CD’s : “Fallen”, “16 dollars”, “A warrior’s call” en “Sad Man’s Tongue”.
Tussendoor brengt frontman Michael Poulsen ode aan Johnny Cash (stukje “Ring of Fire”) en aan Jeff Hanneman (streepje Slayer in de set). Allemaal zeer professioneel en doordacht gebracht!
Bij het invallen van de eerste duisternis en nadat Hatebreed de eer van de hardcore scene met veel bravoure had verdedigd door de Jaegermeister stage vakkundig af te breken, verzamelde gans het plein voor de mainstage om het grootste Duitse circus van de laatste eeuw te aanschouwen : circus Rammstein! De natte droom van menig pyromaan!
Onder het motto ‘Wir halten das tempo’ ging het 2de deel van de Made in Germany tour van start en dat motto wordt letterlijk in de praktijk omgezet op het podium. In een snelvaart laten ze nummers als “Ich tu dir weh”, “Rammstein”, “Keine Lust” en “Sehnsucht” op ons los.
Herr Till Lindemann komt als een roze engel met blond haar uit de hemel gedaald…Gans de show zal hij vergezeld worden van vlammen, vuurpijlen en andere hete standjes. In het nummer “Buck dich” zijn die hete standjes zelfs letterlijk te ‘nemen’ en is toetsenist Flake zoals gewoonlijk kop van jut. Het voltallige publiek geniet met volle teugen van de strakke en heel knappe show. En ook al hebben de fans allicht de meeste stunts en ‘schokkende’ showelementen al meermaals gezien, het blijft boeiend om deze Duitse machine zo vlot te zien draaien en massa’s mensen moeiteloos entertainen. “Du riechst so gut”, “Benzin”, “Links 2 3 4” en “Du Hast” vormen het midden van de set. Dat laatste nummer wordt trouwens door gans de menigte meegekeeld die intussen een reeks vuurpijlen over het hoofd ziet vliegen.
Bijzondere vermelding verdient het nummer “Mein herz brennt” dat in een nieuwe bewerking volledig akoestisch wordt gebracht! Enkel begeleid op piano brengt Lindemann dit nummer heel zuiver en ‘breekbaar’ en wil hij precies duidelijk maken dat hij meer kan dan enkel sloganesk brullen. Een heel geslaagde en verassende versie!
De toegift van de heren bestaat uit het obligate “Sonne” en het schuimende “Pussy”. Het publiek krijgt waar voor zijn geld en dankt de band enthousiast na meer dan anderhalf uur spelen. Rammstein staat duidelijk weer scherp na een jaartje rust en blijft een fenomeen. Werchter is gewaarschuwd!
Fortarock XL kan trots terugblikken op een heel drukke en geslaagde editie. Het Goffertpark was een uitstekende gastheer, het weer speelde geen spelbreker en het publiek en de bands gaven het beste van zichzelf! Op naar Fortarock XXL!
Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s van Fortarock XL
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fortarock-xl-2013/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Cargo Cult Festival 2013 - Margaret Catcher – Marvin – Civil Civic: Noise night!
Cargo Cult Festival 2013
Les 4Ecluses
Duinkerke
Cargo Cult Festival is een driedaags muziekfestival die voor de editie van Dunkerque 2013 in samenwerking met Les 4Ecluses op het cargoschip de Stubnitz wordt gehouden. Wij kozen voor de Noise Night uit het driedaags programma, de voorlaatste op de Indie Night na. Het mag gezegd dat het iets heel apart heeft om optredens te aanschouwen in de buik van een schip. De wind blaast hevig en de bands volgen dit ritme door een portie noise op ons af te vuren. Noise in de meest brede betekenis van het woord.
De eerste band die mag proberen het publiek te kielhalen is Margaret Catcher. Deze Franse band heeft reeds 1 album uit, heel toepasselijk getiteld ‘2 guys 1 CPU’ (http://margaretcatcher.bandcamp.com/) . Want dat is ook hetgeen ze brengen: 1 bassist, 1 drummer en een batterij aan elektronica. Wat we te horen krijgen kan ik enkel maar omschrijven als math-super-nintendo-rock. Met stemvervormers en hun wisselende ritmes proberen ze het publiek aan het dansen te krijgen. In de verwoede poging om de reeds oud geworden jeugd te laten terug keren naar het SEGA en NES-tijdperk vergeten ze echter dat een band ook over goede nummers moet beschikken. Margaret Catcher lijkt meer een gimmick dan een echte groep. De lichtgevende T-shirts van de bandleden onderstrepen dit alleen maar. De muziek wordt sneller irritant dan aangenaam en het lijkt onduidelijk waar ze met hun sound naartoe willen. We voelden ons even opnieuw 10 jaar oud spelend met een gameboy.
Snel op naar de volgende dus en dat is opnieuw een band uit het land van onze zuiderburen. Marvin is al een tijdje bezig om Europa (proberen) te veroveren. Ze hebben al heel wat LP’s en EP’s uitgebracht (allemaal gratis te beluisteren via http://marvin.bandcamp.com/). Nieuwkomers zijn het dus niet. En dat is ook te zien en te horen tijdens het optreden.
Marvin had een hele schare fans op de been gebracht die enthousiast waren van begin tot einde. Marvin brengt rock, in alle mogelijke gedaantes: van stoner naar psychedelisch, van space naar hard, van blues naar math,… Vooral door de tragere tussenstukken van de nummer onderscheid de band zich in het combineren van al deze genres. En dan krijgen de nummers een ongelofelijke rotvaart. En bij de eerste twee nummers is dit werkelijk indrukwekkend. Maar al snel blijkt dat die vaart bij alle nummers dezelfde is. Het tempo gaat de hoogte in, maar altijd hetzelfde. Waar ze op sommige momenten blijk geven van een ongelofelijke spitsvondigheid, laten ze het in de strakke stukken toch wel afweten. Hierdoor klinkt het geheel repetitief en vrij kunstmatig. Wat jammer is, want we zijn ervan overtuigd dat ze meer kunnen.
Het potentieel is zeker aanwezig, maar iets meer zorg en wat meer verbeelding zouden hen zeker van pas komen.
We keken uit naar Civil Civic (pics homepag), want we bleven tot nu toe wat op onze honger zitten. Jammer genoeg bleef de honger. Want Civil Civic kon niet overtuigen. Civil Civic zijn twee Australiërs die al een tijdje in Europa wonen. Het gaat hard voor deze jongens. Pas drie jaar geleden gestart en nu al een drukbezet tourschema kunnen voorleggen. Dat is lang niet slecht. Hun dansbare indie-rock is dan ook toegankelijk en valt in de smaak bij een groot publiek. De verwachtingen voor dit optreden waren dan ook vrij groot. De dansschoenen werden aangegespt, zonnebrillen werden her en der opgezet en iedereen stond in de startpositie om de benen eens te strekken. Maar het feestje kwam nooit echt van de grond. Alles klonk wat te plat, te clean. De muziek kwam vrij steriel over en werd nooit begeesterend, wat bij dergelijke bands toch vrij essentieel is. Misschien waren ze nog niet echt opgewarmd, want het was pas hun tweede optreden van hun tour. Hopelijk raken ze later wat beter op toerental en kunnen ze brengen wat we van hen verwachten: een wervelende set waarbij Tomorrowland wordt herleid tot een plaatselijk fuifje. Better luck next time.
Organisatie, Les 4Ecluses, Duinkerke
Les Nuits Botanique 2013 – CocoRosie - In het hiernamaals met CocoRosie
Les Nuits Botanique 2013
Het Koninklijk Circus was aardig vol vanavond voor CocoRosie, die er hun nieuwe en vijfde album, ‘Tales of a grass widow’ kwamen voorstellen. Drie jaar geleden zagen we de zussen Casady op dezelfde plek met hun vorige album ‘Grey Oceans’, en blijkbaar hadden Sierra en Bianca geen zin om nieuwe paden in te slaan: net zoals drie jaar terug had de liveband uit een beatboxer, een keyboardspeler en ook Valgeir Sigurdsson (de producer van ‘Tales’) was erbij.
Excentrieke podiumpersonaliteiten zijn de zussen nog altijd, de dames hadden hun snorretjes deze keer achterwege gelaten, maar zagen er daarom niet minder eigenzinnig uit: beide droegen ze een soort tuniek, Sierra stond op blote voeten op de planken, en Bianca had op haar rastafari-paardestaart die ver over de 100 cm aftikte, een LED-kerstboom geplaatst die in de donkere concertzaal voor een sprookjesachtig effect zorgde.
Terwijl Bianca visueel de show stal, was het toch vooral Sierra die de leidster is van de band; als harpiste stond zij centraal op het podium, terwijl de introverte Bianca heel veel moeite deed om zich zoveel mogelijk weg te cijferen in het uiterste hoekje van het podium. De set vanavond was evenwichtiger dan drie jaar geleden, zowel de beatboxer als operasopraanzang van Sierra werden heel functioneel aangewend; drie jaar geleden klonken deze typische CocoRosie componenten dikwijls geforceerd, nu stonden ze volledig in dienst van de songs. Het spectrum van emoties die de Casadys vanavond op podium vertolkten was ook ruimer dan vroeger: naast de donkere nummers vol vervreemding, ondersteund door videobeelden van droevige clowns, de ultieme arche-types van dit gevoel, kregen we ook nummers in een compleet ander spectrum: levensvreugde en plezier maken anno 2013 zeker deel uit van het universum van CocoRosie: Sierra huppelde vrolijk de hele plankenvloer rond.
Hoewel de zussen bij hoog en laag zweren dat ze door weinig andere artiesten beïnvloed worden, hadden ze voor hun live-act vanavond de mosterd bij The Flaming Lips gehaald: camera’s op je microstatief monteren en die beelden projecten is een truukje dat ze bij Wayne Coyne en de zijnen gehaald hebben. Ook Madonna was een inspiratiebron vanavond: na een enthousiast onthaalde solo demonstratie van de beatboxer , wat diende om een kostuumwissel in te lassen, kregen we een veel sexier maar voor mannen ongemakkelijke CocoRosie show: een balletdanseres in witte tutu mocht even opdraven en kroop krols over het podium, net zoals Madonna ooit de MTV Awards op stelten zette met “Like a virgin”. Sierra zette een feministisch statement neer met haar nieuwe outfit: met haar hoge gouden hakken, een doorkijk zwarte kanten legging en een fluogeel jurkje die haar poep nauwelijks bedekte, afgetopt met een sjaal leek het wel of er een “animatiemeisje” van de Rue d’Aarschot op de planken van de opera stond vanavond: de boodschap was duidelijk: vrouwen hebben recht om vrij hun identiteit te uiten. CocoRosie vertelde ooit dat veel mannen zich geen houding weten aan te nemen in hun gezelschap, en we kunnen daar vanavond heel goed inkomen: een interview met deze artistieke dames is wellicht geen pretje, maar dit terzijde.
De meeste nummers vanavond kwamen uit het nieuwe album, met als sleutelmoment de single “After the afterlife”. Weinig bekende nummers, geen “Japan” , “Rainbowwarriors” of “Terrible angels”, als toegift kregen we wel nog “Beautiful boyz”, dat zonder Antony heel anders klonk.
In 2013 maakt een band zoals The Knife wellicht spannender platen dan CocoRosie, maar live stonden deze Weird Sisters er toch maar weer, en ze krijgen daar nog altijd warme erkenning door van hun trouwe fans.
Pics homepag Xavier Marquis
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation – in Europa laten doorbreken aub!?
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation en Beach Fossils
Botanique (Rotonde)
Brussel
The Phoenix Foundation – Beach Fossils : Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
The Phoenix Foundation is al een pak jaar bezig . In eigen land zijn ze al redelijk populair , maar hier in Europa zijn ze een goed bewaard geheim uit Nieuw–Zeeland . Het sextet is al toe aan hun vijfde album , ‘Fandango’ , die opgedeeld is in twee 2cd’s. Er zijn hier een paar lekker uitgesponnen tracks op te vinden. De band valt alleszins op met hun dromerige, trippende en gespierde indierock , die moeiteloos varieert in frisse, sprankelende bubbels , spacey looks , progrock en donkere ‘80s tunes .
We kregen het recente materiaal uitgebreid te horen en nummers als “Supernatural” , “Corale” en “Sideways glance” waren enkele subtiele , goed opgebouwde , uitgediepte meeslepende songs , waarbij het gezelschap de gitaren kruiste met psychedelica toetsen , bluesy slides en boeiende drumpartijen . Af en toe werd eens teruggeblikt naar hun ouder materiaal , waaronder de titelsong van de vorige cd ‘Buffalo , die intrigeerde door de aanzwellende melodie. In instrumenten werd gretig verwisseld en ook in de zang konden we voldoende afwisseling noteren, rauw zalvend en soms predikend ging het duo Samuel Flynn Scott en Luke Buda te werk .
We hadden hier te maken met een paar klassenbakken , die verdienen in Europa door te breken. Op het eind bewogen ze ons tot langdurige handclaps. In het achterhoofd te houden , deze Phoenix Foundation , die een welverdiend respons opeisten!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Nederlands 
Français 
