Crossing Border Festival 2011 – Overheersing haalt het wat te vaak van de synergie
Crossing Border Festival 2011
DAG 1 – zaterdag 19 november 2011
Sinds 1993 wordt in Den Haag het Crossing Border festival georganiseerd. De betrachting was van meet af aan literatuur, muziek en beeldende kunst uit elkaars cocon te halen en de diverse werelden synergetisch in elkaar te laten overvloeien zodat op één of meerdere dagen een totaalpakket kon aangeboden worden.
In 2009 kreeg dit festival een Belgisch luik door op hetzelfde weekend een deel van de artiesten, schrijvers, dichters en vertellers die in Den Haag acte de présence gaven, ook aan bod te laten komen in de Antwerpse Arenbergschouwburg.
Aanvankelijk was de Belgische versie beperkt tot één dag maar vorig jaar werd dit reeds uitgebreid met twee vooruitgeschoven concerten (meer bepaald op vrijdag Rufus Wainwright en op zaterdag het Mercury Rev Clear Light Ensemble). Afgelopen weekend werd er nogmaals een verlengstuk aangebracht doordat geopteerd werd om het programma op te delen in twee (bij momenten te) goedgevulde avonden (zaterdag- en zondagavond) en qua plaats van gebeuren kregen de vier zalen in de Arenbergschouwburg het gezelschap van het prachtige Toneelhuis (tot ruim buiten ’t Stad ook wel gekend onder de naam Bourlaschouwburg).
Dit betekende een inflatie aan artiesten en auteurs en als bezoeker kreeg men door tal van overlappingen nog meer als voorheen af te rekenen met dilemma’s: welk optreden, interview of voorleesmoment zou men kiezen en wat zou men – op gevaar af nu net dé ontdekking of hét hoogtepunt van het festival mis te lopen – links laten liggen? Ook werden de schrijvers jammer genoeg door het grotere aanbod wat naar het achterplan gedrongen en dat is bijzonder jammer, zeker als men weet dat er kleppers aanwezig waren als Alan Hollinghurst, Jennifer Egan of Elmore Leonard. 
Maar ach, laten we deze opmerking en tevens de bevinding van diverse mensen die we hebben gesproken, niet als enige conclusie weerhouden van Crossing Border editie 2011 want zelfs al diende men noodgedwongen heel wat te missen (is het inbouwen van meerdere podia trouwens geen veralgemeende evolutie geworden op festivals?), er viel genoeg fraais te beleven zoals volgend verslag zal onderstrepen. En dat laatste is mede te danken aan de organisatoren die er in geslaagd zijn om nog meer literair en muzikaal fraais naar België te halen (in totaal ruim 60 optredens). En met een ticketprijs van 40 euro voor beide avonden zat men ver onder de gemiddelde markttarieven.

Kiezen was verliezen dus (dit jaar concentreerden we ons zelf vooral op de muziek), maar toch vooral ook ontdekken omdat er naast een aantal grotere namen toch vooral nieuwe beloftevolle acts geprogrammeerd stonden dit weekend. Via één van die beloftes trok het festival zich op gang: in de kleinste zaal van de Arenbergschouwburg, de ‘Red Eye Fly’, mocht Ned Younger, een Londense zanger-liedjesschrijver, het festival aftrappen. Met ‘Hi, I am Monument Valley’ (***) introduceerde deze beschaafde Brit zich bij de vroege festivalgangers. Een ietwat bizarre naam voor een soloartiest, nog een geluk dat hij zich niet “Grand Canyon” genoemd had. Deze upper-class versie van Billy Bragg, trok ons direct mee in zijn intieme folksongs, die hij begeleidde op een afgeklemde akoestische gitaar of al tokkelend op een elektrische gitaar. Bij momenten had het iets van Nick Drake, vooral door de intimiteit en de zuiverheid van Younger’s stem. Het werd zelfs heel intiem toen hij naar het einde van de set, zelfs een stuk zonder micro bracht. Zijn gelimiteerde EP ‘No Air’ was in een mum van tijd uitverkocht en dat zal met de nieuwe, van een fraai artwork voorziene ‘Tongues’ wellicht niet anders zijn. Monument Valley greep ons direct bij het nekvel en zijn set vormde het perfecte begin van het festival.

Na de aankoop van de nodige jetons om onze honger en dorst te laven, trokken we de trappen op richting de ‘Continental Upstairs’-zaal, met als bestemming Dry The River (***). Dit vijftal uit Oost-Londen heeft al enkele EP’s uit en die zijn namelijk zeker het checken waard. De groepsleden hebben een punk- en metalverleden en dat was er aan te zien: de bebaarde bassist had tatoeages op beide armen en kon voor de Engelse neef van de broertjes Followill van Kings of Leon doorgaan. Dry The River speelt echter folkrock met drie stemmige harmonieën, gebruikt viool en pakt bij momenten heel stevig uit. Arcade Fire is nooit ver weg. De hoge stem van zanger Pete Liddle klonk in nummers als “Night Owls” en “Family Tree” als twee druppels op die van Justin Vernon (a.k.a. Bon Iver). Dezelfde Vernon die als referentiepunt nog meermaals zal terugkomen in ons verhaal.

De Rode loper werd op de VRT opgedoekt maar kreeg een tweede leven op Crossing Border. Want om zich van het ene gebouw naar het andere te begeven, fungeerde een rode loper als richtingaanwijzer en riep het bovendien een vervroegde kerstsfeer op. Mooi en efficiënt want het zorgde ervoor dat we op tijd de Bourla bereikten om Josh T. Pearson  (***** voor de bindteksten; *** voor de muziek). aan het werk te zien. Deze Texaanse ‘Uberbaard’ (ooit nog bij Lift To Experience) heeft volgens sommige critici met ‘Last Of The Country Gentleman’ de plaat van het jaar gemaakt. In ieder geval was Pearson met vlag en wimpel de beste entertainer van het weekend: zijn bindteksten en blowjobmoppen waren minstens even goed als zijn nummers. Een bloemlezing: “The first song is called “Tuning”; “What’s the difference between a large pizza and a musician? A large pizza can feed a whole family” of “The next song is a good old Texas traditional wife beating love song”. Waar zijn bindteksten top zijn, is zijn muziek heel wat minder hapklaar: lange nummers, enkel met stem en spaarzaam begeleid door gitaargetokkel gebracht zonder veel strofes of refreinen. Echt iets voor de meerwaardezoekers, maar wel redelijk weerbarstig.

Het Belgische Few Bits (***) gevormd rond Karolien Van Ransbeeck (ex-Sodatune), gaf ondertussen in de foyer van de Arenbergschouwburg (voor de gelegenheid omgedoopt tot ‘Club de Ville’) een meer dan gedegen concert. Van Ransbeeck werd vorig jaar nog door Tom Van Laere (Admiral Freebee) gekozen als zijn ‘poulain’. Ze was te horen als gasmuzikante op zijn album ‘The Honey And The Knife’ en trad nadien ook aan in zijn voorprogramma. Ook op ‘Everybody Knows It’s Gonna Happen, Only Not Tonight‘ van The Go Find staat een duet met haar te prijken. Verwonderlijk is dit niet want haar vocalen deden ons herhaald denken aan deze van Hope Sandoval (Mazzy Star) en dat mag als een compliment opgevat worden. Ook de nummers mochten er zijn: deels ingetogen en intiem maar af en toe wat steviger gebracht wat de variatie ten goede kwam. 

De set van Few Bits dienden we voortijdig te verlaten want we wilden niks missen van Lanterns On The Lake (****). Na in 2008 en 2009 twee EP’s in eigen beheer te hebben uitgebracht, leenden ze een 8-track recorder en gingen thuis en nadien ook in een geïsoleerde woning te Northumberland aan de slag om enkele van deze oudere tracks opnieuw op te nemen (en te voorzien van een rijkere instrumentatie) en deze aan te vullen met nieuwe nummers. Dit resulteerde dit jaar in een eerste volledige album ‘Gracious Tide, Take Me Home‘ op het Bella Union label waarop ook groepen als Fleet Foxes, Explosion in The Sky of Vetiver onderdak vonden. Op de plaat wordt klassieke folk aangelengd met een flinke portie strijkers, en wat elektronica wat leidt tot een hartverwarmend geheel dat perfect past in uw platencollectie naast namen als Low, Mazzy Star, JJ of labelgenoten Beach House.
Hun concert op Crossing Border begon onder een slecht gesternte want dit sextet uit het Engelse Newcastle had af te rekenen met technische problemen. Met enkele minuten vertraging kon gelukkig toch van start gegaan worden. Al vroeg in de set werd “A Kingdom” overtuigend en met heel wat vaart en warmte gebracht. Bij “Ships in The Rain” werden de akoestische gitaar, de viool en de tweede gitaar bespeeld met een strijkstok, zo delicaat aangeroerd alsof je ook daadwerkelijk regendruppels voelde neerdalen. Van een nog grotere schoonheid was “You Need Better” waarbij  zangeres Hazel Wilde gebruik maakte van een tamboerijn en het geheel werd opgesmukt met extra folk en blues. Bij momenten werd ook niet geschuwd om aan de piano wat knisperende elektronica toe te voegen. 
Hoogtepunt van de set was het van een prachtige melodie voorziene “Keep On Trying”. Enkel wat drumborstels zachtjes gehanteerd door Ol Ketteringham, de bepalende viool van Sarah Kemp en op het voorplan de dromerige samenzang tussen Hazel Wilde en Adam Sykes dat – hoewel voller van geluid – ook wat deed denken aan de manier van werken bij de XX.
“I Love You, Sleepyhead” vormde de perfecte uitgesponnen afsluiter. Ingezet met een ingetogen bespeelde piano (die naarmate het nummer vorderde meer en meer leek te zijn weggeplukt uit het album ‘Closing Time’ van Tom Waits), wat spaarzame bas (bespeeld door Brendan – broer van – Sykes) en aanzwellend tromgeroffel en viool.
Het nog prille oeuvre van Lanterns On The Lake werd iets steviger en minder sferisch, filmisch en episch dan op de plaat zelf uitgevoerd maar was daarom niet minder mooi. Enige minpuntje was dat enkele uitgelaten tieners zich op een Chirokamp waanden en het nodig vonden om wat kampvuurliederen te zingen aan de bar (door een andere zaalindeling bevond de ‘Continental Upstairs’ zich nu net naast de deuren die toegang verschaften tot de grote zaal (‘La Zona Rosa’) en werd ook extra barruimte gecreëerd met alle nadelige omgevingslawaai tot gevolg. Bij groepen die een hoog geluidsniveau produceerden, was dit niet nadelig maar bij breekbare muziek als Lanterns On The Lake kwam dit storend over. Zelfs aan de mengtafel werd meewarrig met het hoofd geschud. 
Lanterns On The Lake stond eerder deze maand ook reeds in de Brusselse Botanique. Wanneer ze nog eens ons land zullen aandoen, blijft onzeker maar intussen vormt ‘Gracious Tide, Take Me Home‘ een blindelings aan te schaffen pareltje voor al wie dweept met het Duyster programma op Studio Brussel.   

Omdat het concert van Joan As Police Woman (a.k.a. Joan Wasser) geprangd zat tussen deze van Lanterns On The Lake, Other Lives en Gavin Friday hebben we dit aan ons – moeten – laten voorbijgaan.

Onderweg naar de Bourla waar Gavin Friday na zovele jaren nog eens op een Belgisch podium te zien was, passeerden we het concert van Birds That Change Colour die als vervanger van Lost In The Trees aan de affiche werden toegevoegd. Een globaal oordeel is door de weinige minuten dat we hiervoor konden uittrekken niet te vellen maar wat ons oor aan geluiden binnenkreeg was niet van dezelfde kwaliteit die we van hen gewoon zijn. Te luid – maar aan dat euvel leden bijna alle concerten die daar plaatsvonden – en vooral niet zuiver. Ook de opvallende outfits konden niet vermijden dat de vogels nogal vaal oogden. Hier zat veel meer in.

De Ierse zanger-liedjesschrijver, schilder en componist Gavin Friday (****) zal het meest tot de verbeelding blijven spreken als excentriek boegbeeld van de postpunk formatie Virgin Prunes die met hun album ‘… If I Die, I Die’ (1982) een absolute klassieker op hun naam hebben staan. Maar ook na het ontbinden van de groep halfweg de jaren ‘80 maakte Friday (echte naam Fionán Martin Hanvey) nog drie knappe soloplaten met als absolute uitschieter zijn debuut als soloartiest ‘Each Man Kills The Thing He Loves’ (1989). Nadien volgden ‘Adam ‘n’ Eve’ (1992) en ‘Shag Tobacco’ (1995). En toen bleef het 16 jaar qua albums erg stil … tot dit jaar ‘catholic’ (met kleine ‘c’ werd ons duidelijk gemaakt) in de winkels lag. Op de hoes staat Friday afgebeeld als overledene, liggend onder een Ierse vlag met kruisbeeld op de borst. Met andere woorden Friday ten voeten uit: opvallend, de gemoederen niet onberoerd latend en mogelijke confrontaties totaal niet schuwend.
Zijn concert in het Toneelhuis was minder extreem of aanstoot gevend als weleer maar anderzijds besloot de 52-jarige Friday er geen loutere gezondheidswandeling van te maken. Hij is al steeds in de ban geweest van cabaret en theatrale artiesten als Jacques Brel, Kurt Weill, Oscar Wilde, David Bowie, Enrico Caruso, Edith Piaf of Marc Bolan en onderstreepte dit overvloedig door voortdurend door de knieën te buigen, met een megafoon aan de haal te gaan, marcherend het podium af te wandelen of het publiek actief bij het hele gebeuren te betrekken.
Na anderhalf decennium wachten om nog eens studiomateriaal uit te brengen, lag het binnen de verwachtingen dat Friday in de eerste plaats zijn jongste plaat ‘catholic’ zou voorstellen. De positieve vaststelling daarbij was dat dit de kwaliteit van het concert niet onderuit haalde want stuk voor stuk bleken de nieuwelingen ook live erg sterk uit de hoek kwamen. In de eerste plaats was dit het geval met de single “Abel”, mede door de cello van Kate Ellis en de drumpartijen van André Antunes. Tijdens dit nummer werd duidelijk dat hoewel Friday al van kinds af goede maatjes is met Bono, hij qua sound nog nooit zo dicht deze van U2 heeft benaderd als nu (en meer bepaald ten tijde van ‘The Unforgettable Fire’).
Er werd natuurlijk ook ruimte vrijgemaakt voor een terugblik. Geopend werd zowaar met “Caucasian Walk” van The Virgin Prunes (alsof hij een statement wenste te maken en alle gezeur om verzoeknummers van zijn vorige groep uit de weg wou gaan). Verder volgden nog de revue: een intens “Apologia” met een mooie combinatie van piano (bespeeld door medeschrijver Herbie Macken die na enkele decennia de vertrouwde Maurice Seezer verving) en cello; “Next” (een cover van ‘Au Suivant’ van onze muzikale grootheid Brel); “Caruso” (met opvallende baspartijen door David Mooney); “King of Trash” (voorzien van de nodige elektronica); “Rags To Riches” (met een vleugje reggae en de strakke tonen van de cello) en “Angel” (dat op veel applaus mocht rekenen).  
Als toegiften volgden “Each Man Kills The Thing He Loves” en “It’s All Ahead Of You” (met een mooie balans tussen cello, drums en subtiel gitaarwerk van Robson Rocha).
Zijn passage op het Crossing Border festival was een van de eerste concerten van de nieuwe tournee van Gavin Friday en enerzijds in de veronderstelling dat naarmate de maanden vorderen de muzikanten nog meer op elkaar ingespeeld zullen geraken en anderzijds vanuit de wetenschap dat hij volgend jaar in februari driemaal te horen en te zien zal zijn in ons land, namelijk in de Gentse Handelsbeurs, het Leuvense Depot en de Hasseltse Muziekodroom, heeft u als eventuele fan weinig of geen excuses om hem in 2012 niet aan het werk te zien. Knappe terugkeer, Gavin!

Gelijktijd met Gavin Friday stond in de Arenbergschouwburg Other Lives (****) te concerteren. Dit vijftal uit Oklahoma brak eerder dit jaar door met hun tweede album ‘Tamer Animals’ en ging op Crossing Border heel avontuurlijk om met hun interpretatie van folkrock. Er vielen flarden Explosions In The Sky, Godspeed You Black Emperor, Sigur Rós, Leonard Cohen tot zelfs traditionele verstilde folk te horen. Naast cello en trompet, zaten er ook elektronica beeps en bleeps in de nummers. Soms was de sfeer pastoraal, soms donker en filmisch maar altijd subtiel en nooit overladen, en dit ondanks de vele instrumenten die de muzikanten constant onderling uitwisselden. Bijzonder sterke en avontuurlijke set van dit vijftal waarbij zanger Jesse Tabbish iets weg heeft van David Gray.

We volgen Heather Nova (***) al enkele jaren niet meer op de voet op, vooral omdat de sterke songs op haar laatste paar albums wel heel dun gezaaid zijn. maar toch besloten we om met open geest naar het afsluitende concert van de eerste avond van Crossing Border te gaan. Heather Frith is ondertussen 44, maar ze is nog altijd even slank en bevallig. Waar ze 15 jaar geleden dikwijls heel timide op het podium stond en nauwelijks contact had met het publiek, heeft de leeftijd haar blijkbaar zelfzekerder gemaakt. Nova was zaterdag heel communicatief, zocht veel contact met het publiek en babbelde uitgebreid tussen de nummers door. Ze treedt weer op met de band uit haar succesperiode (zie de albums ‘Oyster’ en ‘Siren’) en had het podium opgesmukt met een tapijt en omheen haar microstatief hingen jasmijnen, verwijzende naar haar vorige album ‘The Jasmine Flower’.
Heather Nova begon haar set van 60 minuten met “Everything Changes” en schakelde toen over naar haar oude hits, zoals “Heart And Shoulder” waarin ze bewees dat ze nog altijd zonder probleem de hoge noten haalt. Ook in “Like Lovers Do” en “I Need An Island” bewees deze nachtegaal uit Bermuda dat er nog lang geen sleet zit op die gouden stem. In een smachtende bluesy versie van “All I Need” klonk ze dan weer heel sexy waarbij ze aantoonde dat veel verschillende genres aan te kunnen.
Het probleem afgelopen zaterdag lag niet bij Heather maar eerder bij de band. De gitariste leek wel een hardrock verleden te hebben en smokkelde overal harde riffs en overbodige gitaarsolo’s in de nummers zodat bijvoorbeeld “Save A Little Piece Of Tomorrow” en “Winterblue” de nek omgewrongen werden door de middle of the road hardrock uitvoering die ze in de USA wellicht kunnen smaken maar die bij ons gewoonweg geforceerd en ongeloofwaardig overkomt. Van Heather Nova verwacht men niet dat ze als Anouk klinkt. Ook de bassist was stukken beter als hij zijn cello ter hand nam want zijn bassloopjes klonken even lomp als de gitaarsolo’s overdreven waren. “London Rain” en “Beautiful Ride” waren dan weer wel op niveau qua uitvoering. Laatstgenoemde nummer zou op een openluchtfestival zelfs tot voorbij de geluidstorens de handjes in de lucht doen gaan. Heather Nova verraste vanavond positief door haar stem en assertiviteit. Maar haar band haalde het niveau van het optreden dan weer naar beneden door de lompe AOR-rock uitvoering van de nummers.

Omdat Jessica Hoop door Peter Gabriel werd gevraagd om zijn voorprogramma te verzorgen, zegde zij af voor Crossing Border. Vervanging werd gevonden in de lieftallige en al even vrouwelijke Noorse Susanne Sundfør (***1/2). Amper 25 jaar maar met reeds drie platen op haar actief heeft ze in eigen land al een topstatus bereikt. Ook buiten Scandinavië kunnen we intussen met haar werk kennis maken omdat haar in 2010 verschenen plaat ‘The Brothel’ – in Noorwegen het tweede bestverkochte album van afgelopen jaar – nu ook een release buiten haar geboorteland heeft gekregen. We zagen een frêle, timide zangeres die door zich te bedienen van louter een keyboard in combinatie van een sober decor (slechts een witte doek waarbij door spots enkele achteraan bevestigde vogels te voorschijn kwamen) haar muziek ontdeed van overbodige franjes en deze tot de essentie herleidde.
Sundfør bood daarbij iets meer dan het vertrouwde ‘meisje achter de piano’ en leverde een mooi staaltje van haar kunnen af. Vooral haar bijzonder mooie vocalen kwamen volledig tot uiting. Fraais viel er te beleven bij “Lullaby”, “Turkish Delight” en vooral de afsluiter “The Brothel” waarbij we in het begin flarden van het themanummer van de TV reeks ‘Twin Peaks’ ontwaarden.
Halfweg haar concert excuseerde Sundfør zich voor het feit dat ze verkouden was. Welnu, op het podium was daar niet veel van te merken dus kan de vraag gesteld worden wat dit niet moet geven als ze kerngezond kan aantreden. Ze vroeg enkele malen of iedereen OK was omdat het publiek zo stil en aandachtig aan het luisteren was. Iemand riep terug dat men gehypnotiseerd was en dit was wellicht ook de bevinding van alle aanwezigen. We hoorden in het kleinste zaaltje van Crossing Border verstilde pracht uit een ander universum. Mocht men de boodschap hebben gebracht dat er buiten 30 cm sneeuw lag, we hadden niet vreemd opgekeken.

Gelukkig bleef het in realiteit beperkt tot dichte mist zodat we zonder al te veel problemen en met een mooi gevoel huiswaarts konden rijden om ons op te laden voor dag 2 van het festival.

Organisatie: Crossing Border ism Arenbergschouwburg, Antwerpen

Midden november ligt het epicentrum van de dansmuziek in Gent, I Love Techno . De 16^e editie van het dansevent kreeg net als de voorbije edities de stempel uitverkocht en zette naast de grote kleppers terug enkele talentvolle dj's op de line up … 35000 aanhangers van alle uithoeken kwamen afgezakt voor hun portie drum'n’bass, techno, house, dub step, electro en andere 'dancestyles’.
Gezien de hoogdagen van de dubstep nog lang niet ten einde zijn werd de 'Orange room' omgedoopt tot de ‘dubstepzone'; het genre kreeg dus een 'eigen' zaal toegemeten. Nog vóór het feest startte, werden traditioneel de Electropedia awards uitgereikt.
Grote winnaars waren David en Stephen Dewaele, de broers kregen de Vanguard Award, voor hun baanbrekende app Radio Soulwax. Zij wonnen ook nog Best DJ en Best Party voor Soulwaxmas. Supertalent Netsky ontving Best Artist en Best Song (voor Iron Heart).  Andere winnaars waren Tomorrowland (Best Festival) Goose (Best Album, Synrise), The Subs (Best live act), The Magician (Beste remix met I Follow Rivers van Lykke Li), Mumbai Science (Breakthrough), Lektroluv Records (Best label), Fuse (Best club) en Switch (Media award).
Rond 19u werden de hallen van Flanders Expo dan vrijgegeven en kon het feest beginnen …

Wij waren reeds vroeg present om 2 talentvolle jonge Belgische dames aan het werk te zien.
In de Red Bull Electropedia ruimte - centraal gelegen tussen de zalen- was Lisa De Rijcke aka Leesa inmiddels gestart. De 20 jarige deerne uit Eke-Nazareth heeft op enkele jaren tijd naam gemaakt in het circuit door felgesmaakte passages op o.a. Laundy Day, 10 Days Off en Crammerock. Aan het begin van haar carrière won ze de vi.be DJ wedstrijd, waardoor ze mocht openen voor Monica Electronica en enkele maanden later werd ze ook laureaat van de Freevibes wedstrijd georganiseerd door de Antwerpse club ‘Cafe d'Anvers'. Ook als producer zit ze niet stil want eind november releast ze haar 3de EP 'Manson'.
Haar sound, een mix van minimal en techhouse, was de ideale opwarmer voor de vroege vogels en voor Leesa een volgende stap in haar carrière.

Rond 20.30u klonken in de 'Yellow room' de eerste bassen door de speakers. Een andere jonge dame is Charlotte De Witte aka Raving George, die verantwoordelijk was voor een grote toeloop in de fraai aangeklede zaal die met de nodige ledwalls en visuals de juiste sfeer ademde.
Nadat ze de Switch-contest voor Tomorrowland won dit jaar, werd ze meteen geboekt voor een resem andere festivals waaronder Pukkelpop, Laundry Day en Feest in het Park. Met een mix van dubstep, techhouse en electro palmde ze zonder scrupules de zaal in no time in. Zonder pauze legde ze haar wil op aan het toestromende jonge volkje. De goede platen en de juiste vibe resulteerden in een enorme party, een hoogtepunt!

In de Orange Room was Jakwob ondertussen – onder ruime belangstelling- de dubstep liefhebbers aan het voorzien van een juiste dosis energieke vibes. Het overdonderend succes heeft hij deels te danken aan de onvoorwaardelijke steun van grote namen als Zane Lowe en Annie Mac van BBC Radio One en het warme onthaal op de blog van zijn remix voor Ellie Goulding’s « Starry Eyed ». Sindsdien heeft hij zijn productiesnelheid gevoelig opgedreven; hij heeft o.a. remixen gemaakt voor een pak artiesten als Kid Sister, Robyn, I Blame Coco, Empire Of The Sun, Temper Trap, Yeah Yeah Yeahs, Penguin Prison, Audio Bullys en Dan Le Sac Vs Scroobius Pip.
Het 22 jarige Britse talent imponeerde met zijn skills en zette de zaal in de fik met vette dubstep en kende een enorme explosie toen zijn hit “Right beside you” door de zaal knalde. Wat een wervelwind!

Iets later keek iedereen reikhalzend uit naar de live set van Katy B. Na de hoogstaande set van Jakwob waren we benieuwd of zij op dit elan kon door gaan. De zaal zat inmiddels nokvol en bereikte haar maximum. Omgeven door haar full band kwam het Britse zangeresje energiek het podium opgestoven. De temperaturen gingen de hoogte in en de sympathieke spring-in-'t-veld bracht in het openingskwartier met “Light on”, “Witches Brew” en de nieuwe catchy single “ Easy please me” een bloemlezing uit haar fel bejubelde ‘On a mission’. Met haar funky 'r&b doorspekt met flarden dubstep zette ze de zaal moeiteloos naar haar hand. Maar niet alle tracks kwamen goed uit de verf, meer dan eens hoorden we een valse noot...
Nu, dat kon de pret niet drukken, want met overtuigende covers van Inner City ( “Good life”) en Robyn S (“Show me love”) bracht ze na enkele mindere vertolkingen weer schwung in de set. Met in het slot “Katy on a mission”, ”Perfect stranger” en “Broken record” kreeg het publiek wat het wou,  maar bleven wij - de hoge verwachtingen indachtig- wat op onze honger zitten ...

Maar dat was snel vergeten ... gezien op hetzelfde podium  één van de populairste acts van het moment Nero plaats nam achter de decs. We noteerden meteen een subtropisch klimaat in de zaal door de catchy mix van drum'n’bass en dubstep. Verschroeiend! Iedereen hapte naar adem, want bommen als “Guilt” en “Innocence” werden op ons afgevuurd! Af en toe werd wat gas teruggenomen om dan weer genadeloos toe te slaan en het tempo hoog en strak te houden. Nieuwe single “Crush on you” uit z'n debuut ‘Welcome to reality’ was het volgende hoogtepunt in de moddervette weergaloze  set.
Nero is de ‘rising star’! Met “Promises” als apotheose ging de massa finaal door het lint. Wat een performance vóór Chase & Status.

Net voor het einde liepen wij even naar de 'Blue room' voor een halfuurtje Digitalism. Ze waren hier op ILT al voor de vierde keer . We waren alvast benieuwd, nu dat de  nieuwe plaat ‘I, love you Dude’ uit is. De electro met punk, rock en rave invloeden lokte ook hier een bomvolle zaal en de Duitsers legden de klemtoon op het nieuwe werk. De 'classics' “Pogo”, “Jupiter Room” en “Zdarlight” zaten mooi verweven in de set.

Toen we ons terug naar de Orange Room begaven voor Chase & Status kwamen was de zaal reeds afgesloten; ook toen we iets later  in the Yellow Room Birdy Nam Nam en Boys Noize wilden meepikken.

Terug naar de 'Blue room' dan waar Phillipe Zdar en Boombass, beter gekend als Cassius , iets meer toegankelijke beats dan de voorgaande acts boden. Cassius, ontstaan in het zog van landgenoten Daft Punk en Etienne De Crécy, scoorden nog een megahit met “I < 3 U so”.
Met hun gekende 'Franse house' bouwden ze een feestje en werden “ Toop toop” en “Cassius 1999” in een nieuwe versie tussenin gepast.

Landgenoot Brodinski stond gelijktijdig geprogrammeerd in de 'Green Room'. Deze youngster, die naam maakte door remixen voor o.m. Klaxons en Radioclit,  draaide een no nonsense old skool electro set. De opzwepende beats gaven een ‘feel good’ gevoel en werden met o.a. floorfillers ”Bad runner” en “Oblivion” stevig gekruid.

Afsluiten deden we bij één van de grootmeesters van the 'Red room' Carl Graig. Het techno zwaargewicht en de muzikale ‘do-it-all’ duivel,  is met 5 passages één de meeste gevraagde dj's ... 'Detroit techno' met  flarden van soul en jazz . Craig experimenteerde door de jaren, maar bleef z'n roots trouw en bouwde een enorme fanshare op. Baanbrekende artiesten als hij maakten het festival groot!

ILT is een relaxte, ongedwongen ‘indoor’ afsluiter van de festivals. Al is de  pure Techno soms zoek in het concept, hoorden we fijne overtuigende sets en zagen we veel ‘skoon’ volk. Weinig noemenswaardige problemen – Veiligheid voorop, gezien zalen met een grootse toeloop, moesten worden afgesloten.

Tot volgend jaar!

Organisatie: I Love Techno - Live Nation

Festival Les Inrocks 2011 – ‘Découvertes’: Friendly Fires – Miles Kane – Foster The People
Heel wat meer volk op de tweede dag van Les Inrocks, veel jonge meisjes ook, en die waren vooral voor Foster the people gekomen. Deze Californische indie-pop band  rond zanger  Mark Foster had een zomerhit te pakken met “Pumped up kicks” en werd vanavond op  een staande ovatie getrakteerd nog voor ze aan hun eerste nummer begonnen waren.
FTP begon hun korte set in een overvloed van strobe-licht met een strakke beat en veel bliep-electronica, met “Houdini”, dat door de hoge falsetstem van Foster wel iets van Mika had. Het publiek reageerde extatisch, het leek wel een Westlife concert, en dat is dan ook een puntje van kritiek: een nummer als “Life on the nickel” begint heel inventief met verdraaide beats, maar zodra Foster zijn falset openzet, wordt het wel heel zoet en lijkt Foster the people op een boysband-versie van MGMT.
In “Call it what you want” zat een heel leuk piano-riedeltje, op piano-house geinspireerd, dat heel mooi contrasteerde met de springerige beat in dit nummer. “Helena Beat” begon dat weer met het soort flat beat dat we van Mr. Oizo kennen, maar kon ik minder smaken door opnieuw de ridicuul hoge stem van Mark Foster, waardoor het wel leek of Get Ready een reünie-concert in Lille kwam spelen: enkel de  danspasjes ontbraken, Foster the People klonk hier wel heel erg gay. FTP kreeg maar veertig minuten toebedeeld vanavond, dus na zes nummers was het tijd voor “Pumped up kicks”, het prijsbeest met zijn kenmerkend basloopje dat hier een elektronische, vervormde bewerking kreeg, en luidkeels door het publiek meegezongen werd in de met gitaarsolo’s gevulde outro.

Flashback naar 18 augustus, De Club, Pukkelpop. Miles Kane beklimt het podium in ware Miles-stijl, 2 handen in de lucht en zijn typische blik (als een aap voor sommigen, als een onvervalste ladykiller voor anderen). De hele club wordt als het ware weggeblazen, zonder één noot muziek. Niet echt goed beseffende wat er achter mijn rug gaande was, was ik vooral bijzonder teleurgesteld dat zijn optreden afgelast werd, achterna  gezien … natuurlijk verkeerd.
De Last Shadow Puppet bracht het festivalgevoel terug hier op het indoor festival. Ietwat minder opgefokt maar nog steeds bijzonder energiek kregen we “Better Left Invisible”, “Counting Down The Days” (knipoog naar The Beatles) en de naar eigen zeggen great rock ‘n’ roll song “Rearrange” op ons bord en het werd gesmaakt! Liters zweet werden geproduceerd in de voorste contreien, waar een heuse moshpit te vinden was. Bij mijn stelling dat er doorgaans meer sfeer is op Franse optredens dan Belgische werd er op die manier nog maar eens kracht bijgezet, waarvoor een dikke pluim voor het publiek uit Lille.
Miles zette zijn 60’s invloed extra in de verf met een opzwepende cover van Fransman Jacques Dutronc’s cult classic “Le Responsable” (‘verBritst’ naar ‘The Responsible’). De ‘papapa’-s van “Quicksand” werden luidkeels meegezongen en ook de titelsong “Colour Of The Trap” kreeg heel wat respons.
Maar het publiek ging pas écht uit zijn dak (en laat dat nog een, vergeef ons de woordkeuze, understatement zijn) tijdens afsluiters “Come Closer” en “Inhaler”. ‘ah, ah, ah, ah, oh, oh, oh,oh’-s, ‘yeah, yeah, yeah’-s,  een moshpit, al was je beland in één of ander (hardcore)punkoptreden en zowaar gecrowdsurf! Beide handen in de lucht, Miles Kane was de winnaar van de avond. Gepeperde Last Shadow Puppet surfcountry en Babyshamblerock…

Friendly Fires was vanavond de hoofdact op Les Inrocks. ‘Pala’, de plaat met de veelkleurige papegaai op de hoes, is hun tweede album. Net als Hot Chip, staan Friendly Fires met een voet in de dance en met hun andere voet in de rock. Zo laten ze hun nieuwe single remixen door Tiga, en spelen ze ook diwijls DJ-sets. Live zijn Friendly Fires sterk uitgebreid: een tweede drummer en twee trompettisten vullen de band aan. V
anaf het eerste nummer werd er flink op de gas getrapt: zanger Ed Macfarlane zong zich letterlijk in het zweet en de twee drummers zorgden voor een poly-ritmische drive die het volgende anderhalve uur niet zou ophouden. Oudjes “Jump in the pool” en “Skeleton Boy” zaten vrij vooraan in de set, maar ook de nieuwe nummers deden niet onder. “True Love” had wel iets van The Rapture of LCD Soundsystem, met zijn funkgitaarlicks en pompende bas. Macfarlane kronkelde als een bezetene, opgezweepd door het ritme van de rest van de band en dook even later het publiek in: de security kwam draad te kort en de cameras en smartphones flitsten er op los toen het publiek doorhad dat Ed plots vlakbij was.
Friendly Fires zorgde voor een opzwepende finale van Les Inrocks, met achtereenvolgend “Paris” (wat het Franse publiek bijzonder kon smaken), de single “Hawaiian Air” en “Kiss of life”. Friendly Fires won door zijn tomeloze energie (en liters zweet) vanavond een hoop nieuwe zieltjes bij, zowel bij de fans van  Foster the people als bij die van Miles Kane.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille  

Festival Les Inrocks 2011 – ‘Découvertes’: James Blake – Laura Marling - Cults
Festival Les Inrocks 2011 - Schitterend concert van Laura Marling

Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om de eerste week van november naar Lille af te zakken en we kunnen meegeven dat er dit jaar opnieuw heel sterke concerten gespeeld werden op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles

Maar aftrappen deed het festival niet zo sterk: La femme is een Frans groepje waarvan de leden allen naar dezelfde coiffeur gaan. Ze brengen een vreemde mengeling tussen surfrock en electronica, maar meer hoef je niet over deze band te weten.

Cults was al veel interessanter: dit New-Yorkse tweetal, Brian Oblivion en Madeline Follin, is live uitgebreid tot een vijftal.Cults is moeilijk vast te pinnen: in “Go outside”, met zijn kenmerkend xylofoonmotiefje klonken ze heel groots, een beetje zoals Architecture in Helsinki, of zelfs Arcade Fire. Ook “Abducted” had iets groots en hartverscheurends, maar paarde dat aan de cool van The Raveonettes. “You know what I mean” en “Never Saw the point” waren dan weer pure Supremes, inclusief de rijke orkestratie.  Nu is Cults zeker geen retro-groep, de songs van Oblivion en Follin zijn gebouwd op electronica. Een charmante ontdekking, deze Cults.

Laura Marling is nog maar eenentwintig, maar heeft met ‘A creature I dont know’ reeds haar derde album uit. Vanavond stond ze met een uitgebreide band op het podium van de Aéronef: cello, contrabas en banjo mochten de gitaar van deze Engelse folkdame bijstaan. “Rambling man” zette meteen de toon: dit zou een schitterend concert worden: Marling’s stem kraakte, wat je niet van een twintiger verwacht, maar dit meisje is dan ook een kettingrookster, maar wat een nummer: het leek wel of er een dame van vijftig op het podium stond, die door het leven getekend was, maar nee, Laura is eenentwintig. Sommige artiesten hebben geen leeftijd, en Laura Marling is een van hen.
“Ghosts” refereerde heel erg naar Nick Drake, maar dan vonden we helemaal niet erg. “ I speak because I can” werd heel mooi ondersteund door een cello, terwijl “Alpha Shallows” vreemd genoeg iets mee had van Led Zeppelin’s “Battle of evermore”, omdat Marling’s gitaar als een mandoline gestemd was.”Sophia”, één van de nieuwe nummers, was het hoogtepunt van de set, door de vermoeide, in sepia gedrenkte stem van Marling, die zich rond de muziek kronkelde en nog een extra boost kreeg door de harmonieën van de andere muzikanten.
Kortom, fantastisch concert van deze Engelse folk-babe en veruit het beste wat ik op de editie 2011 van Les Inrocks zag.

James Blake kon daarna enkel maar minder zijn, maar dat lag niet enkel aan de decompressie na het concert van Marling. In het voorjaar vonden we Blake goed in de Botanique. Ok, het concert toen was een van de hypes van het voorjaar en had een groot m’as-tu-vu gehalte, maar het concert toen deed ons ook veel beter de plaat en de muzikale aanpak van Blake begrijpen: hoe hij toen in “Unluck” zijn zang door zijn synthesizer loopte, was iets totaal nieuws en spannends. Vanavond was het gewoon minder, het experiment werd achterwege gelaten, we kregen meer dubstep: de bassen bliezen het publiek omver (en dat bij 82 Db, nog een geluk dat Blake hier niet alle knoppen op tien gezet had), maar het geluid klonk even kil als op de plaat en kon ons daarom minder bekoren. Natuurlijk bleef “Limit to your love” een ijzersterke cover, maar de andere nummers waren gewoon minder goed dan een half jaar terug in Brussel. De gitarist en drummer bepaalden het totaalgeluid vanavond ook veel minder dan toen. Dit concert maakte duidelijk dat Blake voor zijn volgende plaat toch iets anders zal moeten gaan doen.

Op dag Een was Laura Marling met overschot de dame van de avond, terwijl Cults een leuke ontdekking was.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille