Les Nuits Botanique 2012 - Balthazar - Oberhofer - Gaëtan Streel
Op de 7e dag van Les Nuits Bota konden we in de Chapiteau terecht voor optredens van Gaëtan Streel, een bekende naam in de Luikse muziekscène , de Amerikaanse indie band Oberhofer en als headliner de jonge, beloftevolle Belgen van Balthazar (zie foto), een band met een stevige live reputatie en wat mij betreft het beste album van 2010 op zijn naam.
Maar beginnen deden we dus met de Luikse multi-instrumentalist Gaëtan Streel aka Mr Poulpy. De man verdiende eerder reeds zijn strepen als sessiemuzikant bij bands als Piano Club, Jéronimo en Me and My Machine maar bracht dit jaar onder zij eigen naam het thuis opgenomen album ‘One day at a time uit’. Live brengt hij echter zijn vrienden mee en laat hij zich stevig omringen met een achtergrondzangeres, keyboards/violiste, elektrische contrabassiste, gitarist en een dubbele bezetting achter de drums en percussie-verzameling. Zijn rasta kapsel doet misschien iets anders vermoeden maar Streel brengt een zachte mix van folk en moderne wereldmuziek.
Centraal staan mooi samenspel, en zachte sound en veel aandacht voor percussie en melodie. Achter de band werden de hele tijd videoclips geprojecteerd die mooi pasten bij de melodramatische sfeer van de muziek.
Voor mij bleven de songs echter vaak wat te luchtig en was de man misschien nog wat teveel op zoek naar zijn eigen stijl. Desalniettemen een getalenteerde muzikant die zeker en vast zijn eigen ding zal blijven doen en zijn hyperactieve muzikale zelve blijven.
En met hyperactief maken we mooi de overgang naar de tweede band van de avond, Oberhofer waar alles draait om frontman Brad Oberhofer. De groep brengt alles wat je van een hippe New Yorkse indie band mag verwachten. Energieke indiepop, catchy riffs, postpunk en zware noise-invloeden, alles komt aan bod en de zanger zelf gaat helemaal loos. De drie andere bandleden zorgen voor een strakke begeleiding terwijl hij als een wildeman in het rond springt en schopt, versterkers in het rood en alles maar dan ook echt alles geeft tijdens de 45 minuten die hij op het podium staat! Ik kon niet anders dan denken aan bands als Hot Hot Heat, The Vaccines en zelfs Vampire Weekend. Een beetje van dat alles maar toch weer fris en anders genoeg om zelf naam en faam te maken. Kortom, mooie referenties voor deze jonge getalenteerde New Yorker.
Live moet de band misschien nog wat groeien, op sommige momenten kon er echt wel wat strakker gespeeld en (vooral) gezongen worden. Sommige songs werden pas voor de tweede of derde keer live gespeeld maar dat kon de pret op het einde toch niet drukken. Een naam om te onthouden die Oberhofer.
Maar eerlijk is eerlijk, net als de meesten was ik vanavond gekomen om Balthazar (foto) (nogmaals) aan het werk te zien. Na geslaagde passages bij de Kunstbende en Humo's Rock Rally bracht de band in 2010, onder luid gejuich, hun eerste langspeler ‘Applause’ uit. Nadien volgden goeie optredens, nog meer lofbetuigingen, een geslaagde tournee in binnen en buitenland met net nog optredens in het voorprogramma van dEUS, nog meer toejuichingen en vanavond dus een optreden in Brussel.
De band brengt een frisse alternatieve poprock sound maar echt een hapklare popbrok is het niet. Er zitten voldoende hooks en verassingen in de songs die steeds een beetje buiten de lijntjes kleuren.
Voorop staan samenzang en harmonie, viool effecten en jazz invloeden en vooral een strakke bas en drum begeleiding. Daarover mogen de twee frontmannen hun eigen saus van ijle zang en minimalistisch gitaarspel gieten.
De tweede plaat verwachten we ergens deze zomer maar toch kregen we al een pak nieuwe nummers te horen. Perfect afgewisseld met dé topsongs van de eerste plaat kregen we een optreden van de bovenste plank. "The Boatman" is ondertussen haast een classic en wordt live met steeds meer verve gebracht. Meteen volgden enkele nieuwe songs, met een ingetogen, meer melodieuze aanpak.
De groep heeft duidelijk aan maturiteit gewonnen en ook in de muziek laat zich dat horen. De podiumprésence van Balthazar was altijd al indrukwekkend maar bij hits "15 Floors", "I'll stay here" en "Morning" is duidelijk dat de band nog gegroeid is. De zegetocht werd verdergezet met twee nieuwe, fel gesmaakte songs om dan aan de finale te beginnen met prachtsongs "Blues for Rosanne" en "Hunger at the Door".
Het moment van de avond werd echter gespaard voor de bis met het overweldigende "Blood Like Wine". Voor wie nog twijfelde zette de band nog even de puntjes op de i en loste de hoge verwachtingen met gemak in.
Balthazar is dé Belgische band om in de gaten te houden in de toekomst. Ga dat zien, ga dat zien, deze zomer op een festival bij jou in de buurt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-17-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ga-tan-streel-17-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/oberhofer-17-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 – Rodolphe Coster - Grimes: van misselijke zuipschuit tot dansende partynimf
Van de meer dan 100 bands die dit jaar op de affiche van Les Nuits Botanique stonden was Grimes ongetwijfeld één van de aller hipste van het moment. Een razendsnel uitverkocht concert dus dat torenhoge verwachtingen creëerde, getuige ook de massa die we aan de ingang niet zonder enig leedvermaak wanhopig om een ticketje zagen smeken.
‘Witch house’, het labeltje dat sommigen op de muziek van Grimes plakken, tart dan ook de verbeelding. Wie wil niet graag eens een heksje zien dansen op house muziek en er misschien zelf ook door behekst worden? Werden die verwachtingen ook ingelost? Het zag er aanvankelijk nogal beroerd uit toen Grimes, het alter ego van de Canadese electro hippie chick, Claire Boucher, aankondigde dat ze de ganse dag over de kotsemmer gehangen had. Lichte ontreddering en verontruste blikken dus rondom ons in het publiek, zeker toen ook de voorafgaande soundcheck volledig de mist inging. Maar toen Grimes plots haar winterfrak uittrok en gezwind het ijle “Vanessa” inzong ging de zaal direct volledig overstag. Al vlug maakte deze set duidelijk dat Grimes niet enkel een übercool imago met zich mee torst.
Deze dame straalt talent uit en durfde op nummers als “Genesis” en “Oblivion” hoogst vernieuwend uit de hoek te komen met haar dromerige, onschuldig klinkende jonge meisjesvocalen die ergens zweven tussen de onrijpe “Vanessa Paradis” en Indisch engelengezang in combinatie met een aanstekelijke bricolage van electro, ambient, dubstep en R&B. “This Belgian juice saved my life”, verklaarde de liters fruitsap drinkende Grimes haar metamorphose van misselijke zuipschuit tot dansende partynimf.
Zelden een betere reclame voor een frisdrankenproducent gehoord.
Dat Rodolphe Coster het publiek voordien al ‘opgewarmd’ had mag gerust als een understatement gelezen worden. Een half uur lang bedolf deze energieke jongeman het verschrikte publiek onder een muur van oorverdovende industriële ruis, doorweven met allerlei gitaareffecten waarin we slechts heel vaag echo’s van Autechre of The Big Pink meenden te ontwaren.
“Waar hebben ze die uitgehaald?”, hoorden we rondom ons en toen Rodolphe op het eind met zijn gitaar het publiek indook vroegen we ons af of er iets of iemand zal zijn die ooit rust brengt bij deze rusteloze performer.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen – Perfume Genius – Mariee Sioux – General Elektriks - C2C
Fijne proevertjes hadden we hier vanavond tijdens de tweede week Les Nuits Bota, van de sing/songwriting Mariee Sioux en Perfume Genius naar de dampende retro van General Elektriks tot de ophitsende turntablists van C2C.
Perfume Genius kreeg het publiek aan z’n voeten in de pittoreske Rotonde met z’n gevoelsmuziek ‘pur sang’ . Al voor de derde keer houdt hij de aandacht close met die minimaal gehouden , spaarzame composities; aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Mike Hadreas aka Perfume Genius is toe aan z’n tweede cd ‘Put yr back ‘n 2 it’, die het twee jaar oude debuut ‘Learning’ opvolgt. Ontroerende meesterwerkjes zijn het; de homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden. Op tour wordt hij aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en komt een drummer/gitarist het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden . De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Een uur lang putte het trio uit de twee cd’s … Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Subtiele kracht hier. Al vroeg kregen we het eerste pareltje “Lookout lookout” en iets verderop , de emotievolle “Learning” en “All waters”, met licht huppelende ritmetics, waarbij beide heren aan dezelfde piano schoven. Ook de ijle, droomachtige rits nieuwe songs moeten niet onderdoen , “No tears” met een behoedzame drums, de synth/soundscapes van van “Take me home” en “Normal song” , waarbij Hadreas z’n piano verlaat en akoestische gitaar speelt; “Perry” is donkerder en dreigender door de pedaaleffects , en hij durft met z’n begeleiding wat forser te klinken op “Hood” en “Dark parts”. Nummers als “Deep space”, “Mrs Peterson” en “Katie” worden zo goed als solo gespeeld en grijpen bij het nekvel.
Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen. Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart .
Goeie, eigenzinnige sing/songwriterpop hadden we eerder van de Welshe Cate Le Bon. Haar elektrisch gitaargetokkel dringt diep door en de hoog hemelse zang kon grimmig en verbeten zijn om de songs draagwijdte te bieden . Op die manier refereert ze vocaal aan Joanna Newsom , Kate Bush , maar ook aan Nico en Annie Clark van St. Vincent , met wie ze op tour trok. Luisterliedjes met een scherp randje …
De 27 jarige folky singer/songschrijfster Mariee Sioux uit Nevada City heeft een nieuwe plaat uit ‘Gift for the end’ , die al wat breder durft te gaan en meer variatie biedt in die freefolky ‘kampvuur’ stijl. Vroeger trad ze solo op en was ze de rechterhand van Alele Diane, nu vervoegen twee muzikanten (waaronder haar man ) de tour. In de living room van de Grand Salon, kwam het dromerige materiaal ideaal tot z’n recht. Ze stonden in een driehoek opgesteld en waren op elkaar afgestemd . Haar warme, indringende vocals waaide over de sfeervolle songs heen . In deze perfecte setting flitsten natuurbeelden en weidse vlaktes op songs als “Homeopathic”, “Ghosts in my head” en “Icarus eye” voor de ogen. Muziek voor mijmerende zomeravonden en knetterende haardvuren …
De General Elektriks van Hervé Salters maakten er een rock feestje van in de Orangerie met hun dampende mix van pop, galmrock, funk, soul en hiphop, die diep geworteld was in de seventies. Een pittig, gedreven kitsch concert van deze gekke bende … Hun rockparty kunnen ze op Couleur Café verder zetten …
Tot slot in de Chapiteau was er een andere soort party aan de gang … Het Franse C2C (Coups2Cross), Franse turntablists uit Nantes hebben al een paar jaar het World Team DJ Championship op hun naam geschreven. De vier samenwerkende DJ’s zorgen aan hun draaitafels voor een elegante mix en scratch van allerhande dansstijlen, aangevuld met wat variété . Originele nummers scratchten en remixten ze tot een vet , hitsend , opzwepend nummer in de voetsporen van de geluidskunstenaars van Coldcut.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
Les Nuits Botanique 2012 – Fanfarlo – Isbells - Dan San – Philco Fiction
Begin dit jaar demonstreerden ze het ook al op Eurosonic: Philco Fiction is meer dan het zoveelste Scandinavisch frisse synthpop groepje in een rij. Een knappe frontvrouw met sensueel ingetogen danspasjes, drums en een batterij retrofuturistisch klinkende synths, meer had dit Noors trio niet nodig om steeds meer nieuwsgierigen te lokken naar de oorspronkelijk vrijwel lege tent. Referenties als Robyn en Lykke Li liggen net te gemakkelijk voor hand, daarvoor oogt en klinkt Philco Fiction gewoon té eigenzinnig en tegendraads. Het debuutalbum ‘Take It Personal’ moet hier binnenkort nog verschijnen, maar “Horizon” klonk nu al geweldig en heeft voldoende doorbraakpotentieel om ons te doen vermoeden dat het beslist niet bij hun eerste voet op Brusselse bodem zal blijven.
Ook Wallonië heeft haar Fleet Foxes, al kunnen we ons goed voorstellen dat Dan San deze veelgemaakte vergelijking intussen hartgrondig beu moet zijn. De mooie samenzang, baardjes, hemdjes en een fascinatie voor beboste heuvelruggen en andere natuurfenomenen hebben ze alvast gemeen, het wijdse en ongerepte americana gevoel net iets minder, wat ons doet vrezen dat ook het zuiden van het land langzaam aan vol gebouwd wordt. “In The Schoolyard, Nobody Came To Me” klonk het melancholisch en het leek wel of de Luikse folkies van Dan San daar vandaag nog altijd onder te lijden hebben. Pareltjes als “Question Marks” en “Moon” uit hun begin dit jaar verschenen album ‘Domino’ werden warm onthaald door een enthousiast publiek en rechtvaardigen wel een ruimere belangstelling voor deze band in de rest van het land en zelfs daarbuiten, en wel dringend!
In een luidruchtige tent gaan de intimistische, folky charmes van Isbells onvermijdelijk voor een groot stuk verloren en dat bleek die avond in de Chapiteau helaas ook het geval te zijn. Met haar tweede album ‘Stoalin’’ onder de arm , zette Isbells in de Botanique nochtans een sterke set neer met “Illusion” wat ons betreft als hoogtepunt. Dirigent Gaëtan Vandewoude zet akoestisch de richting in waarover vervolgens een gitaar breed uitwaait en naar het einde toe nog wat melancholisch gezelschap krijgt van een koperblazer. Treurig maar knap! We geloven trouwens best dat zanger een paar lelijke duivels uit te drijven heeft, maar Isbells dreigt hierdoor wel zo een band te worden die zichzelf, in tegenstelling tot muzikaal voorbeeld Bon Iver, té au serieux gaat nemen. Op het ogenblik dat een relativerend grapje voor de hand lag wanneer uitgerekend op het stilste moment van de set een loeiende sirene de Kruidtuinlaan opscheurde, besliste het viertal zich schuchter verder terug te trekken op het podium. Een gemiste kans. Rond een kampvuur mag er ook eens gelachen worden.
Het is geen cadeau om muzikaal ergens gesitueerd te worden tussen The National en Arcade Fire, zeg maar het beste wat er anno 2012 te horen valt. Maar dat liet Fanfarlo die avond nooit aan haar hart komen, wel in tegendeel. Dit arty (de groepsnaam is gestolen van een novelle van Beaudelaire) gezelschap uit Londen straalde bijna anderhalf uur een blakend zelfvertrouwen en présence uit, aangevoerd door frontman Simon Balthazar die qua charisma niet moet onderdoen voor Johnny Borrell van Razorlight, zeg maar een minder arrogante versie die minstens even goed bij stem is. Was het omdat hun nieuwe album ‘Rooms Filled With Light’ net iets minder goed onthaald werd dan het debuut ‘Reservoir’ dat Fanfarlo er zo op gebeten was om de criticasters aan hun zijde te krijgen?
Er wordt hen wel eens een te veel aan bombast en barok verweten maar die avond genoten we van een uitvoering die nooit zwaar op de maag lag. Sprankelende uitvoeringen van “Shiny Things” en “Tightrope” die voortsproten uit een eclectisch instrumentarium als trompet, viool en keybords maakten die avond iedere digestief overbodig.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
DFA is het New-Yorkse punkfunk/disco not disco/no wave label van onder meer LCD Soundsystem, The Rapture en The Juan Maclean, en was vooral rond 2005/2006 toonaangevend. Zo een zeven jaar later is er geen sprake meer van een New-Yorkse punkfunk-scene, hield LCD Soundsystem er mee op, en zijn er andere trends en genres in opgang. Niettemin blijft DFA nieuwe releases uitbrengen, en zoals zoveel labels heeft DFA zijn horizon ondertussen verbreed: de bands die vanavond door DFA op de affiche van Les Nuits geplaatst werden komen uit heel andere plaatsen dan de Big Apple: Portsmouth, Berlijn en Portland, Oregon.
Prinzhorn Dance School, het met een drummer uitgebreide Engelse duo Tobin Prinz en Suzi Horn, mochten de avond aftrappen, met hun kale, erg aan The Gang of Four of The Fall refererende geluid. Heel erg spannend was dit niet: Kim Deal baslijntjes, metalige gitaarfunkriedeltjes, een drummer die vooral accenten speelde en Prinz en Horn die dit alles lardeerden met sloganesk geschreeuw. We hebben jongen/meisje -duo’s dit al veel beter weten brengen.
Yacht (zie foto) was veel en vele malen beter: tonnen podium-presence bij frontman en frontvrouw Jona Bechtolt en Claire Evans: dit zou een feestje worden: de typische vuile DFA mix van electronica en rock (ja ja, een koe-bel mocht niet ontbreken): vette beats, opzwepende ritmes, maar wel met een poppier geluid: als je LCD Soundsystem met The Human League mixt, kom je bij Yacht uit. De danspasjes en moves van frontvrouw Evans mochten er wezen, zo tolde ze als een derwisj rond om de microfoonkabel rond haar taille te wikkelen, zodat ze genoeg meters kabel had om in de zaal te duiken en het feestje daar verder te zetten. Hoogtepunt van de set was een pulserende cover van Brigitte Fontaine, “Le Goudron”, met licht absurde teksten zoals “ Le temps est un bateau, la terre est un gateau”. Denk aan Vive La Fête, maar dan beter. Een echte festivalband dus, Yacht, ze moeten er zeker in slagen een tent op zijn kop te zetten.
Planningtorock leerden wij kennen door haar inbreng op het dubbelalbum ‘Tomorrow in a year’, de Darwin-opera van The Knife, met een hemeltergend A-kant (Diamanda Gallas, iemand), maar een schitterende B-kant(één van de albums van 2010). Planningtorock is het alter ego van Janine Rostron, een Engelse die kunstonderwijs volgde en tegenwoordig vanuit Berlijn opereert. Vorig jaar bracht ze haar debuut ‘W’ uit, een avontuurlijk album dat zowel naar de high energy disco van Sylvester als naar donkere new wave knipoogt. Als je Cocorosie, Antony Hegarty en Hercules and Love Affair kan smaken, dan is Planningtorock ook iets voor jou.
Qua podiumverschijning is Planningtorock een bizarre verschijning: een grote, stevig gebouwde dame, ruime amorfe gewaden, een hogepriesteres met een vreemdsoortige haviksneus en wenkbrauw-masker (doet denken aan een of ander sci-fi wezen of aan het gothic personage The Crow).
Live werd Rostron vanavond bijgestaan door een dj, die hoog in haar DJ-box uittorende boven het publiek. Planningtorock speelt bewust met gender, ze vervormt haar stem zodat het niet altijd duidelijk is of er een man of een vrouw op het podium staat. Rostron heeft smaak, we werden getrakteerd op een cover van Guided by Voices (“My valuable hunting knife”) en Arthur Russell (“Janine”). De set was heel sfeervol, diep en dubby, varierend tussen donkere, depri new wave en levendige cosmic disco, met als climax een uitgesponnen mix van “Living it out”, waarbij de zaal kolkte. Donna Summer is niet meer, maar haar opvolger staat klaar en heet Planningtorock.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2012)
Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen: Django Django - Devin - Le Chapelier Fou
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaarden we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Meestampers eerste klas! Al een tijdje werden ze eerst gedraaid op Radio 1 (in de ochtend), om gemotiveerd en vol met enthousiasme de dagtaak te kunnen aanvatten . ‘Hot & Hype’ werden ze dan op de andere radiozenders … Django Django (d)jengelt!
Met hun titelloos debuut leverden ze een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit.
In de tot de nok gevulde Rotonde hoorden we een meeslepende, broeierige, opwindende set door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie. Een band , nog wat onwennig, statisch en ingekapseld op de stage, maar met groeipotentieel.
En er is de link met de Beta Band, jawel , één van de vier van Django Django zit in de familiale kring van hun toetsenist .
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën.
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Soms stonden ze allemaal achter de decs of aan de drums en de cimbalen. Allemaal goed wat het kwartet wist af te leveren in hun opbouwende , aanstekelijke songs, van de krekelgeluiden op “Introduction” , de ongrijpbaar en aanzwellende beats van “Firewater” , “Life at the beach” en de dansritmes en ‘tics’ op “Hail bop” , “Waveforms” en die single “Default”.
Ondanks de variatie en het gestoei met stijlen misten we ‘iets’ in het Django Django (d)jengelende concept … heftige explosies op de één of ander wijze, die de songs tot een hoger niveau brengen en het kookpunt bereiken. Maar OK, anders niks dan klasse en oog voor detail . Ze waren zelfs alle vier in dezelfde vloeistofdia gedrenkte t-shirt, wat tekent voor de psychedelicasounds van de band.
Django Django heeft hét alvast, tapt uit verschillende vaatjes en brengt het op coherente wijze samen. We hadden nog geen sensationeel , onvergetelijk optreden , want ze misten nog wat punch, maar met de zomerfestivals zal er na de clubervaringen stoom & opwinding kunnen heersen .
Eerder was er de stevige , strakke rock’n’roll van het Amerikaanse trio Devin, die ambiance en sfeer trachten te brengen. Ze straalden een Hives energie uit en speelden rock’n’roll als Jon Spencer, maar dan zonder een Blues Explosion. Een matte respons, maar het bracht hen in hun rock’n’roll vertier niet van de wijs.
Inde Grand Salon namen we nog iets mee van de Franse elektronica wizzard Le Chapelier Fou . Muzikaal ergens een kruispunt tussen klassiek en minimalistische, abstracte en lagen opbouwende elektronica. Z’n muziek baadt in een sfeer die kan worden omschreven als akoestische elektronica. Hij neemt ons naar een wereld waar verbeelding en poëzie hand in hand gaan. Een violist van opleiding, die alle mogelijkheden van zijn instrumenten uitput en de muzikale energie uitprobeert, al of niet synchroon met gastvocalisten op een scherm …
Na Les Nuits Bota, de komende zomer op Festival Dranouter .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/django-django-13-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
In Another Land 2012– Female Folk Flavour – 4 Female Singer-Songwriters
In Another Land 2012
Een avondje op stap met vier vrouwen, wie kijkt daar niet naar uit? En zelfs al brachten ze allemaal hun (band)vrienden mee, het kwartet vrouwelijke singer-songwriters dat in De Zwerver in Leffinge onder de noemer In Another Land samen gebracht werd, kondigde zich als uitnodigend aan. Wat hebben Laura Gibson (US), Maggie Bjorklund (DK), Renée (B) en Sarah Ferri (B) gemeen? Ze brengen/brachten recent een plaat uit en ze bundelden hun presentatie in De Zwerver. We gingen voor u luisteren en kijken.
De avond opende met de Deense Maggie Bjorklund die intussen een halve Amerikaanse geworden is (en daar ook bekender is), want ze ging op zoek naar de music scene in Seattle, al speelt ze in haar thuisland nog bij The Darleens. Ze had in Leffinge ook een celliste en een gitarist uit Seattle mee. Haar eerste album ‘Coming home’ bevat een reeks instrumentale nummers en ze haalde er ook een aantal zekerheden bij binnen: Mark Lanegan en Jon Auer doen hun vocale duit in haar zakje en ook de mannen van Calexico hielpen een handje.
Van handjes gesproken, Bjorklund bespeelt vooral de pedal steel, een instrument waar je handen en knieën voor nodig hebt. Het klonk allemaal een beetje melancholisch, want ‘Coming Home’ is wat men Amerikaanse folk zou kunnen noemen met nogal wat westerninvloeden. Ennio Morricone, psychedelisch, vooral de manier waarop ze haar pedal steel gebruikt duwt haar muziek wat de woestijn in, bij momenten zelfs wat met valse zang begeleid.
‘Beeld je een David Lynch film in op de achtergrond’, gaf de blondlonkige in een Mother Xmas dress tussendoor overbodig mee. Dat was nog eens een idee geweest, want eigenlijk is haar muziek geen concertmaterie. ‘We doen alle drie ons best om de raarste geluiden te produceren. En Maggie wint elke avond’, grinnikte de celliste. De opener van de avond was niet je dat, te abstract bijna, op het meer uptempo “Playground Stars” na.
Het zaaltje – met hoge tafels en barkrukken - geraakte wat dichter bevolkt voor de Gentse Sara Ferri. En geheel terecht. Sarah Ferri hoorden we twee jaar geleden al op Dranouter. Ook de Ancienne Belgique moet in de tent gezeten hebben want even later dropte men haar in het project Artist in Residence, een soort opvangcentrum zeg maar voor artiesten die hun eerste akkoorden loslaten op het publiek en die zo een kwaliteitslabel opgespeld krijgen en zich onder de vleugels van de AB kunnen ontwikkelen. Intussen tekende ze een contract bij Universal Music.
In De Zwerver stelde de Gentse met Italiaanse roots haar debuutalbum ‘Ferritales’ voor, een mix van melodisch en eigenzinnige sprookjes vertelde in een causerie van jazz en fifties. Met een contrabas, een drummer, een gitarist en twee – ‘enge stemmetjes’ (sic) – backing vocals leidde zij nadrukkelijk de dans aan de piano en gitaar, maar vooral aan de micro. De gig startte rustig met “This is a moment” en ze sloot haar concert ook vrij intiem af, maar daartussen joeg ze frisse en vrolijke melodieën in de wind, met heel leuke vocale wendingetjes. Een verademing en een belofte.
Meer bekend in Vlaanderen is Renée (Sys) of toch zeker haar “Dum Dum Dum” die een hit werd op zowat elk radiostation. Of ze daar een verlengstuk aan breit met haar eersteling ´Extending Playground´ of welke richting ze nu echt uitgaat, wilden we zelf wel even ontdekken. Wetende dat die eerstgeborene van Renée uitgebracht werd door het dezelfde label als Isbells (Zeal Records), konden we ons wel al een idee geven. En dat idee zat juist. Helemaal anders dan Ansatz der Maschine waar ze ook bij zingt.
In die cd vooral rustige nummers, misschien iets te veel van hetzelfde luisterlied met kinderlijke inslag waar je bij een knetterend haardvuur rustig kan indommelen. Lieve dingetjes allemaal, die ‘tummies’ en ‘bellybuttons’, die schaapjes en vogeltjes, zoals Renée er zelf ook uit ziet. Lieflijk en zacht. Zet de cd op in de babykamer en de kleine doezelt zachtjes in slaap.
Ze speelde die dag twee thuismatchen, gaf ze zelf mee. Na de Fnac in Brugge stelde de West-Vlaamse haar band en cd voor in Leffinge. In die band trouwens voor het eerst contrabassist Jasper Hautekiet en voor de rest jonge, enthousiastelingen met helemaal rechts vooraan de verbouwspecialist-‘percussionist’ die er een eigen en originele slagerijset op na hield.
Ze opende met een driaaorgelgitaartje, betrok heel haar band in elk nummer (op één song na) en zelfs het publiek moest op haar boerderijlied mee vroege vogeltjes imiteren en werd nadrukkelijk uitgenodigd om het concert meezingend af te sluiten. Inderdaad: “Dum Dum Dum”.
Laura Gibson was top of the bill in de woman’s night in De Zwerver. Zij was de enige die niet aan haar debuut toe was. ‘La Grande’ is al haar derde album na ‘If You Come to Greet Me’ (2006) en ‘Beasts of Seasons’ (2009). Een mooi gemiddelde om de drie jaar, ook duidend op het diepgaande werk om haar krachtige woordkeuze (om het menselijk bestaan te doorgronden op liefde, verlies, spijt en vergankelijkheid) en instrumenten te vermengen.
De Amerikaanse uit Portland - Oregon, waar blijkbaar de folkscene welig tiert, strikte – net als Maggie Bjorklund - ook Joey Burns (Calexico) voor haar nieuwe plaat die wereldwijd goed onthaald wordt. Dat ze de dag ervoor samen met Bjorklund in de Botanique optrad was dan ook geen verrassing.
In de Zwerver maakte ze er een geslaagd afscheidsfeestje van, want het was haar laatste optreden in haar Europese tournee waarin ze maar liefst tachtig concerten in drie maanden speelde. Het kwartet had er echt veel zin in, interageerde met het publiek en zorgde voor een bijwijlen grappig uurtje. Hun soundcheck liep – in tegenstelling tot de vorige optredens – gewoon over in hun gig zelf.
Ze waren – bijna letterlijk – in de wolken over de vliegershow die ze op de Lotto Kites International in Oostende hadden bijgewoond en lieten niet na dat te promoten. Maar de muziek stond uiteraard centraal. Haar meisjesachtige, vrolijke stem geeft in combinatie met piano en nog een aantal special effects een vreemde mix die vertrouwd oud én nieuw lijkt. Het kampvuur op de cover valt alles samen: geen super wow-gevoel, maar een knetterende sfeer die warmTe geeft. Het dankbare en aandachtige publiek deelde graag in dat gevoel mee en ze liet geen kans onbenut om de aanwezigen te danken. Zeker toen die op haar slotnummer (licht gedwongen) het achtergrondkoor vormden, waarna ze nog een bisnumer bracht en richting United States vertrok.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sarah-ferrie-12-05-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/renee-12-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/maggie-bjorklund-12-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/laura-gibson-12-05-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Les Nuits Botanique 2012 – Lianne La Havas – opkomend soultalent!
Een van de opkomende talenten is ongetwijfeld Lianne La Havas . Haar muzikale carrière krijgt de laatste maanden een ferme stoot. Nog geen full cd uit (pas in juli met name ‘Is your love big enough’), maar enkel twee EP’s, waaronder één met hulp van sing/songwriter Willy Mason, zorgen er al voor dat haar concerten in de clubs uitverkocht geraken . Eerder in maart was ze in de AB Club , en net als toen was het vanavond in de Orangerie meer dan complèt om de veelzijdige , talentrijke artieste aan het werk te zien . Pas 22 is ze, en zowel met band als solo overtuigt ze honderduit . Ze heeft hét: talent, waarbij ze zowel gitaar, ukelele, bas als drums kan spelen op de EP’s, een gouden fluwelen stem en tonnen charisma . Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven.
De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete soulpop, die jazz en folk herbergen, en dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy gray en Corinne Bailey-Rae. Na het prima debuut dito optreden van de funkende soulpop van Janelle Monae in 2011 is La Havas nu aan de beurt én verdiend !
Met gemak waren we ruim een uur lang gekluisterd aan haar toegankelijk materiaal . Solo hadden we o.m. “Room for you” en “Tease me” die met het elektrisch gitaargetokkel en haar stem je moeiteloos inpakten. Met haar band leverde ze sfeervolle, emotievolle songs in het genre, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt als “Au cinema”, “Don’t wake me up” , “Funusual”, “Empty” en “Lost & found” . “Forget” was de soulrocker op het einde van de set.
Kippenvel bezorgde ze ons nog in de bis met het intieme , kwetsbare “Gone” , die over haar liefdesbreuk ging . Een sobere, ingehouden piano ondersteunde haar indringende, heldere stem . En met de titelsong van de te verschijnen debuutplaat konden we met een dosis positivisme terug tegen de dagdagelijkse realiteit aan !
Hier hoorden we een sympathieke, enthousiast jonge dame, die haar stempel zal drukken in 2012 binnen de soulpop; haar songs klinken intiem, ingetogen als sfeervol en kleurrijk. Als er komende zomer naast Pukkelpop nog een gaatje op Couleur Café kan zijn, graag mensen …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Spain, ‘The Blue Moods of Spain’ - Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt opgeroepen
Als we in ons (rijkelijk) gevuld muziekarchief duiken, duidt onze wijsvinger betreffende Spain 1995 aan en nemen we er de cd ‘The Blue Moods of Spain’ uit ; een lichte grijns komt op ons gezicht . Tja, Spain lag samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black heart procession), Codeine en Smog aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; het Spain concept klinkt loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we horen efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Josh Haden , zoon van de jazzmuzikant Charlie Haden, was de spil van de band en is bij de return na elf jaar nog het enig oorspronkelijke lid. Drie cd’s waren er in totaal , na het adembenemende debuut , verscheen iets later ‘She haunts my dream’ en ‘I believe’, die rijkelijker gecomponeerd werden en een poppier uitstraling hadden .
Vanavond trakteert het kwintet ons op de cultklassieker , aangevuld met ‘a lot of other old songs’ … and brand new ones’, want ‘The Soul of Spain’ verschijnt net met de tour die Haden met z’n begeleiding onderneemt. Een set in twee delen, die de ganse avond in het KC in beslag neemt.
In het eerste deel de integrale versie van hun debuut en dit mogen we letterlijk nemen; even zorgvuldig en precies, met “Untitled”, “World of blue” en het afsluitende “Spiritual” als sterkste songs, die ruimte laten voor de instrumentatie en het samenspel; muzikale uitstapjes bieden, en een ingehouden spanning en mate van dreiging hebben; een filmisch decor wordt opgetrokken door de juiste afstemming, en de songs boeien nu net door de trage en opbouwende ritmes die je uitnodigend ‘ergens nowhere’ meevoeren , gedragen door de intimistische zangstijl van Haden.
Tussenin hadden we wel moeite met de persoon Haden , want de aanhoudend ondraaglijke (dramatische) stiltes , het gitaar- en basstemmen, ontsierden de ingetogen klanken en voelden onwennig aan . Een allesbehalve spraakzame Haden , die bijna onhoorbaar een ‘thank you’ en ‘it’s been a long time’ prevelde. Hij durfde bijna de ogen niet te richten naar zijn publiek.
Een overtuigend eerste deel van treurhymnes hoorden we, een beredeneerde aanpak, maar met een té statische band , die de indruk gaf zich letterlijk naar de pauze te slepen!
Dan klonk het gezelschap muzikaal wat gemoedelijker , en kwam er meer klankkleur aan te pas door de bredere aanpak en de toetsen, die een prominente rol innamen . Meeslepend boeiend materiaal , puntiger en vaardiger , zonder z’n ingetogenheid en ‘trein der traagheid’- ritmes te verliezen; songs van de andere twee cd’s (o.m. “Every time”, “Before it all went wrong”, “She haunts my dream” en “Oh that feeling) werden afgewisseld met nieuw materiaal als de single “I’m still free”, “Only one” en “Walked on water”. En net als de aandacht wat verslapte , durfden ze het pedaal wat in te drukken en krachtiger te gaan, “Nobody has to know” en “Make your body move”.
“Our love is gonna live forever” en een reprise van ”Untitled” vormden het sluitstuk van de uitgekiende set van het kwintet, die ons warme nostalgie bezorgde; de druk was even van de ketel op het eind toen Haden z’n non-communicatie doorbrak.
De band is alvast te zien via de Cactus Club organisatie, op 9 augustus in Brugge in het kader van Klinkers Intiem (www.klinkers-brugge.be) en op 6 december in de Handelsbeurs, Gent (Org: Democrazy, Gent), maar mag het dan iets draaglijker en ontvankelijker zijn aub …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Chilly Gonzales - Voor zo’n Chilly hebben wij een boon
De Canadese kameleon Chilly Gonzales switcht graag tussen de rol van pianist, rapper en conferencier om zijn publiek een onvergetelijke avond te bezorgen. Veelzijdigheid troef dus.
Getooid in een gepersonaliseerde peignoir betrad hij stipt op tijd de tot ‘Grand Salon’ omgevormde Museumzaal van de Botanique. Terwijl er nog aardig wat volk aan het toestromen was, beroerde hij zonder woorden de toetsen van de centraal gestalde vleugelpiano.
De eerste twee stukken hadden een eerder klassieke inslag terwijl het derde nummer almaar meer naar boogie woogie en bebop neigde. Eenmaal aldus opgewarmd, riep hij meteen een eerste vrijwilliger bij zich. De tijd was immers gekomen om één van zijn befaamde pianolessen te geven. ‘s Mans onstuitbare veelzijdigheid doet zo’n les uitdraaien op het door de mangel halen van zowel zijn leerling als van evergreens genre “Broeder Jacob” en “Happy Birthday”.
Niet veel nadien legt Gonzales uit waarom zijn hart klopt voor de rapmuziek om vervolgens moeiteloos uit te monden in een demonstratie van zijn kunnen ter zake. Misschien heeft hij niet the flow van de grootmeesters ter zake, maar een nummer als “Beans” (uit het recente ‘The unspeakable Chilly Gonzales’) bewijst alleszins wel dat hij als woordkunstenaar flink zijn mannetje staat. Als het publiek naar verzoeknummers gevraagd wordt, speelt hij in op de triestige actualiteit door zijn uitzinnige interpretatie van Beastie Boys’ “Sabotage” te brengen. Dolletjes!
Iets te lang gekluisterd aan zijn pianokruk, nestelt de almaar meer op dreef komende artiest zich op de grond om met zijn hoofd onder de piano geklemd een verdienstelijke versie te brengen van “Dot”, één van de pareltjes die terug te vinden zijn op het ‘Solo Piano’-album uit 2004. Ook “Somewhere over the rainbow” krijgt een aparte invulling, deze keer door niet onder maar achter de piano plaats te nemen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Gonzales af en toe datzelfde instrument beklimt en bijvoorbeeld zijn pantoffels de rol van zijn vingers laat overnemen.
Na zijn beklag te hebben gedaan over het feit dat Sting hem systematisch weigert om samples van zijn muziek te gebruiken, brengt hij samen met een jongedame uit het publiek “Fields of Gold”. Als blijkt dat zij dat nummer heel goed kent omdat het gespeeld werd op de begrafenis van haar vader, weigert Gonzales om zich daardoor het recht op grapjes te laten ontzeggen. Wanneer tijdens het lied blijkt dat er echt wel chemie heerst tussen hem en haar, beweert hij doodleuk dat ze duidelijk op zoek is naar een ‘father figure’. Chilly con cojones….
Jaja, een mens maakt wat mee tijdens een Gonzales-gig. We horen nog een knappe pianoversie van een Dick Dale-klassieker, zingen Ol’ Dirty Bastard-gewijs mee met het uit “Ivory Tower” stammende “The Grudge” en een derde vrijwilliger uit het publiek mag de lage pianoregisters beroeren terwijl de ster van de avond er wat bongo’s bijhaalt. Tijdens “Take me to Broadway” merkt hij op dat een vooraan genestelde vrouw niet al te enthousiast reageert. Wanneer ze vervolgens ook niet echt blijkt te kunnen lachen met zijn opmerkingen en grapjes daarover, dwingt hij haar om samen wat piano te spelen. Dik tegen haar goesting ondergaat ze haar lot. Enkel nadat Gonzales zijn beste Frans etaleert en haar blijft pushen om er iets van te maken, gaat ze uiteindelijk overstag.
Zelfs voor een geboren entertainer als Chilly Gonzales is het dus af en toe hard werken om het ganse publiek te kunnen veroveren. Na die geslaagde missie haalt hij in de eerste bisronde nog eens zijn pianokunstjes boven tijdens een medley van o.a. “Hotel California”, “We are the word”, ‘Chariots of fire”, “Should I stay or should I go” en “Please don’t let me be misunderstood”.
Een tweede bisronde dient om nog eens vlug te demonstreren hoe hij ook staande de pianovirtuoos kan uithangen. In de derde en laatste bisronde, de door Gonzales als ‘real encore’ bestempelde passage, trekt een jongeman uit het publiek zijn stoutste schoenen aan door aan de ondertussen hevig in het zweet badende Canadees voor te stellen om hem één van de door die jongeman zelf geschreven nummers aan te leren. Het duurt even vooraleer de verbouwereerde artiest beseft wat er gebeurt. Echt bekomen doet hij er niet van want de doortastendheid van die (iets te) moedige man doet hem uiteindelijk besluiten om geruisloos de aftocht te blazen. Ondertussen evolueert de opvoering van de aan zijn lot overgelaten would-be leraar naar een redelijk onbeholpen bedoening. De wanhoop nabij gaat hij Chilly Gonzales vruchteloos opzoeken achter de coulissen. Een hilarisch slot van een even hilarische avond.
Chilly Gonzales zorgde ervoor dat de ‘Grand Salon’ op één-twee-drie uitverkocht geraakte. Deze keer waren het echter de laatkomers die ongelijk hadden. Zelfs tijdens de bisnummers stroomde er nog volk toe, vermoedelijk keerden die mensen enkele minuten later teleurgesteld huiswaarts want zoals aangekondigd op de website gaf de artiest het beste van zichzelf tussen 20u00 en 21u30. Je kon er je klok op gelijkzetten. Wie er op tijd bij was, heeft zich tijdens dat anderhalf uur geen seconde verveeld. Niet dat we anders verwacht hadden want ook op het feit dat multi-getalenteerde Chilly Gonzales tijdens zijn optredens een verpulverende indruk maakt kan je je klok gelijkzetten. Geen wonder dus dat we een boontje voor Chilly hebben.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen: The Rapture – Laura Gibson – Dz Deathrays
We checkten de verschillende zaaltjes om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt. Van afwisseling gesproken op dag twee - entertainment met Chilly Gonzales, ophitsende rock'n'roll van Dz Deathrays, de intieme, dromerige sing/songwriting van Laura Gibson en de partygrooves van The Rapture ...
In de Grand Salon zagen we een geanimeerde Chilly Gonzales aan het werk (zie verslag op de site).
In de Orangerie werden de gitaren goed ingeplugd; hier overheerste de rock’n’roll ‘pur sang’, met onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars, Romano nervosa, Experimental Tropic Blues Band en het Australische duo Dz Deathrays.
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Australische duo Dz Deathrays, Shane Parsons en Simon Ridley, die het nauwst leunden aan het oude Canadese Death from above 1979 … “Brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate”, waren één van de bepalende zinsnedes, die volledig in het kader van het Australische duo pasten . Een krachtige , dynamische, zompige sound , een bedreven samenspel en tonnen enthousiasme . Als je er hun geluid op nahoudt, hebben ze de juiste titel ontleend aan hun EP ‘Brutal tapes’. Straf spul! Ze verdienden vanavond een hoger plaatsje op de affiche in de Orangerie …
Onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars en Romano nervosa konden dit niveau niet halen.
De eerste band Elvis Black Stars speelde snedige , broeierige , directe , krachtige rock’n’roll, die ergens Triggerfinger en Black Box Revelation voor de geest haalde. Energiek en gedreven gingen ze te werk en konden rekenen op een puike respons .
De heren van Romano nervosa speelden onbesuisder en hielden meer van de fun die de rock’n’roll met zich meebrengt . Dampende boogierock, die ze omdoopten tot spaghettirock, met ergens een wegwijzer naar La Louvière. Tja, tijdens een kroegentocht in je eigen dorp zouden ze zeker niet misstaan en vloeit het bier rijkelijk in en rond de toog!
The Experimetal Tropic Blues Band , afsluiter in de Orangerie, kon zich nog het best meten met onze Australische opener. Ze worden al jaren op handen gedragen over de taalgrens. Elke modale rock’n’roll-er kan hen waarderen voor hun potige, ruige mix van rock'n' roll, punk, garagerock en blues. De Luikenaars speelden op het scherpst van de snede. Party dus, en hier mag het bier stromen …!
Intussen was er al een party aan de gang in een zo goed als uitverkocht Chapiteau met The Rapture (zie foto). Het NY-se collectief , die er wisselende gigs op nahoudt, stond ér vanavond. Hun indie/dancepunkfunk met de kenmerkende ritme opstoten, blonk en twinkelde. Alles viel in de juiste plooi , wat meer dynamiek en opwinding teweeg bracht . Het publiek boog voor de gretig, fel klinkende Rapture . Met het evenwichtige nieuwe ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken: aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon (PIL/Sex Pistols) ten tijde van hun ‘Flowers of Romance’ plaat.
De titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people we love ” gaven de toon aan. “Get myself into it” dweepte de boel op en “Whoo! Allright – Yeah” deed de temperatuur stijgen . The Rapture op z’n sterkst dus , verslavend, boeiend , groovy en dansbaar . De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, minutenlang ging het door met een saxofoon op het achterplan, die het nog kleurrijker en interessanter maakte. Het dansbaar dessert kon gerust nog met een “Sister saviour” en “I need your love , maar we waren al gerust, The Rapture heeft de bezwerende, hitsende ritmes en tics terug, die durven te exploderen . Fijn feestje!
Verademing ervaarden we in de Rotonde met de vrouwelijke sing/songwriting van Maggie Björkand (Dk) en Laura Gibson (Usa) . Ondanks het gedonder , gekletter en gebonk van de andere zalen, hoorden we hier sfeervolle, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, die desolate, Ennio Morricone- achtige klanken herbergen .
De dame uit Portland, Oregon heeft al een paar platen uit , en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico. Met vijf waren ze en er werd deftig gewisseld van instrumentarium, wat een reeks fraaie en weelderig gearrangeerde songs (o.m. aangevuld met fagot, trompet en toetsen) opleverde als “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed”.
We waren gewonnen voor haar charmerende, elegante huiskamerpop, waarbij Gibson tussenin heel wat leuke ervaringen vertelde. Knap! Sjiek! Ze nestelt zich in de nieuwe, veelbelovende lichting vrouwelijke Amerikaanse sing/songwriters. Ze maakte indruk toen ze even in haar eentje op het podium stond met een kwetsbaar en een a capella gehouden nummer. Het publiek droeg haar een warm hart toe. Terecht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rapture-11-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-black-stars-11-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
We checkten de verschillende zaaltjes om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt. Van afwisseling gesproken op dag twee - entertainment met Chilly Gonzales, ophitsende rock'n'roll van Dz Deathrays, de intieme, dromerige sing/songwriting van Laura Gibson en de partygrooves van The Rapture ...
In de Grand Salon zagen we een geanimeerde Chilly Gonzales aan het werk (zie verslag op de site).
In de Orangerie werden de gitaren goed ingeplugd; hier overheerste de rock’n’roll ‘pur sang’, met onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars, Romano nervosa, Experimental Tropic Blues Band en het Australische duo Dz Deathrays.
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Australische duo Dz Deathrays, Shane Parsons en Simon Ridley, die het nauwst leunden aan het oude Canadese Death from above 1979 … “Brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate”, waren één van de bepalende zinsnedes, die volledig in het kader van het Australische duo pasten . Een krachtige , dynamische, zompige sound , een bedreven samenspel en tonnen enthousiasme . Als je er hun geluid op nahoudt, hebben ze de juiste titel ontleend aan hun EP ‘Brutal tapes’. Straf spul! Ze verdienden vanavond een hoger plaatsje op de affiche in de Orangerie …
Onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars en Romano nervosa konden dit niveau niet halen.
De eerste band Elvis Black Stars speelde snedige , broeierige , directe , krachtige rock’n’roll, die ergens Triggerfinger en Black Box Revelation voor de geest haalde. Energiek en gedreven gingen ze te werk en konden rekenen op een puike respons .
De heren van Romano nervosa speelden onbesuisder en hielden meer van de fun die de rock’n’roll met zich meebrengt . Dampende boogierock, die ze omdoopten tot spaghettirock, met ergens een wegwijzer naar La Louvière. Tja, tijdens een kroegentocht in je eigen dorp zouden ze zeker niet misstaan en vloeit het bier rijkelijk in en rond de toog!
The Experimetal Tropic Blues Band , afsluiter in de Orangerie, kon zich nog het best meten met onze Australische opener. Ze worden al jaren op handen gedragen over de taalgrens. Elke modale rock’n’roll-er kan hen waarderen voor hun potige, ruige mix van rock'n' roll, punk, garagerock en blues. De Luikenaars speelden op het scherpst van de snede. Party dus, en hier mag het bier stromen …!
Intussen was er al een party aan de gang in een zo goed als uitverkocht Chapiteau met The Rapture . Het NY-se collectief , die er wisselende gigs op nahoudt, stond ér vanavond. Hun indie/dancepunkfunk met de kenmerkende ritme opstoten, blonk en twinkelde. Alles viel in de juiste plooi , wat meer dynamiek en opwinding teweeg bracht . Het publiek boog voor de gretig, fel klinkende Rapture . Met het evenwichtige nieuwe ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken: aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon (PIL/Sex Pistols) ten tijde van hun ‘Flowers of Romance’ plaat.
De titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people we love ” gaven de toon aan. “Get myself into it” dweepte de boel op en “Whoo! Allright – Yeah” deed de temperatuur stijgen . The Rapture op z’n sterkst dus , verslavend, boeiend , groovy en dansbaar . De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, minutenlang ging het door met een saxofoon op het achterplan, die het nog kleurrijker en interessanter maakte. Het dansbaar dessert kon gerust nog met een “Sister saviour” en “I need your love , maar we waren al gerust, The Rapture heeft de bezwerende, hitsende ritmes en tics terug, die durven te exploderen . Fijn feestje!
Verademing ervaarden we in de Rotonde met de vrouwelijke sing/songwriting van Maggie Björkand (Dk) en Laura Gibson (Usa) (zie foto) . Ondanks het gedonder , gekletter en gebonk van de andere zalen, hoorden we hier sfeervolle, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, die desolate, Ennio Morricone- achtige klanken herbergen .
De dame uit Portland, Oregon heeft al een paar platen uit , en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico. Met vijf waren ze en er werd deftig gewisseld van instrumentarium, wat een reeks fraaie en weelderig gearrangeerde songs (o.m. aangevuld met fagot, trompet en toetsen) opleverde als “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed”.
We waren gewonnen voor haar charmerende, elegante huiskamerpop, waarbij Gibson tussenin heel wat leuke ervaringen vertelde. Knap! Sjiek! Ze nestelt zich in de nieuwe, veelbelovende lichting vrouwelijke Amerikaanse sing/songwriters. Ze maakte indruk toen ze even in haar eentje op het podium stond met een kwetsbaar en een a capella gehouden nummer. Het publiek droeg haar een warm hart toe. Terecht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rapture-11-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-black-stars-11-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Nederlands 
Français 
