10 Days Off 2012 – Dag 06 – Compact Disc Dummies (BE – Live), Polydor (BE), Etienne De Crécy (FR)
10 Days Off 2012
De vermoeidheid begint na 6 dagen elektronisch geweld nu wel toe te slaan. En dit is dan nog lichtjes uitgedrukt. Maar kom, het zijn Gentse Feesten en we zijn bovendien niet zomaar kapot te krijgen. Het alcoholgebruik misschien even terugschroeven en het komt terug helemaal in orde vanavond.
Toch hebben we ons allereerste frisse pint halverwege het concert van het zogenaamde electropunkgeweld van Compact Disc Dummies. Deze jonge West-Vlaamse broers die laatst de Humo Rock Rally wonnen, bonken er stevig op los met elektrocuterende gitaar en beats. Deze jonkies palmen de concertzaal in met een heel energieke set, perfect op maat van de jongere generatie elektropunkers. Sommige nummers vragen misschien nog iets meer body, maar hun remake van “Toxic” van Britney blijft wel een geweldig nummer. Deze tieners hebben lef en gaan zeker nog verder groeien maar ze zijn momenteel misschien nog niet rijp genoeg voor de top van elektropunkscene van vandaag. Keep up the good work boys!
De in Gent gebaseerde Thomas Houthave, of beter gekend als Polydor, neemt het van de broertjes over en hij gaat verder op hun elektro-elan. Een mapje compact discs en een publiek dat er zin in heeft. Meer heeft de man niet nodig om er een kolkend feestje van te maken. Het soort snerende elektro met ontelbare over-the-top climaxen is eerlijk gezegd niet echt aan ons besteed. Daar denkt het publiek ongetwijfeld wel heel anders over.
Eigenlijk keken we al de hele avond uit om een ancien als Etienne De Crécy nog eens aan het werk te zien. En verrassend genoeg lijkt hij even de vette, uiteenspattende elektrobeats links liggen. De baardige Etienne laat zich van zijn mooiste kant zien als hij het publiek verfrist met een half uurtje funky en happy house. Toch heeft hij van onder andere zijn talrijk opgekomen internationale fans uit Frankrijk en Nederland begrepen dat ze meer zin hebben in smerigere beats. Op zo’n momenten verslapt mijn interesse. Ik kan er niet om heen dat keihard opzwepende elektro met veel te talrijke hoogtepunten per track me weinig of niet raakt. Ofwel is het platte kermisgehalte dat me niet goed afgaat ofwel word ik gewoon te oud om hier naar te luisteren. Velen zullen me gelijk geven wat het eerste betreft. I’m off. Nog veel plezier aan de feestende elektrohipsters.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Exit Festival 2012 (Servië) – 12 t/m 15 juli 2012
Exit Festival 2012
Terwijl Dour letterlijk verzuipt in de regen , dan kunnen wij hier op het Exit Festival in Servië languit ‘chillen’ bij 35°C aan de oevers van de Donau… de kloof tussen ‘West’ en ‘Oost’ Europa is nooit echt rechtvaardig geweest.
Gestart als een protestactie eind jaren ’90 tegen het nationalistisch isolationisme onder het Milosevic tijdperk met de nobele hoop dat ‘muziek een verschil kan maken’, mag het vierdaagse Exit festival in het Servische Novi Sad zich anno 2012 verheugen op meer dan 100.000 bezoekers. Een affiche die zowel rock nostalgici als dance adepten aanspreekt, een unieke setting in en rond de Petrovaradin burcht op een rots hoog boven de Donau, de dorstige temperaturen die aan zeer democratische prijzen gelest kunnen worden,… wat is er nog meer nodig om U eindelijk eens te reppen richting Balkan?
Diegenen die iedere dag graag vroeg onder de wol kruipen zijn er wel aan voor de moeite, want Exit mikt resoluut op de nachtraven onder ons. De eerste lokale groepjes beginnen er hier niet aan vóór 19.00 uur, en vervolgens blijft het verbazend lang rustig tot de echte volkstoeloop zich begint te manifesteren rond 24.00 uur om pas rond 8.00 uur ‘s morgens, al dan niet gedwongen, tot stilstand komt. Duizenden feestvierders die daarna nog ergens een afterparty gaan meepikken aan de overkant van de Donau via de brug die in 1999 nog verwoest werd door NAVO bombardementen… Het levert surrealistische en onvergetelijke beelden op!
Dat de Dance Arena dé trekpleister is van Exit zal dan ook niet verbazen. Techno pioniers als Kenny Larkin, Richie Hawtin en Laurent Garnier wisselen op dit bijzonder indrukwekkend amfitheater af met meer eigentijdse acts als Avicii en Knife Party. De Main Stage serveerde met Duran Duran, New Order, Erykah Badu en Guns ’n Roses headliners die we de voorbije decennia al in een toegegeven betere vorm aan het werk zagen, maar dat mocht de pret zeker niet bedrukken. Exotische (Reggae Stage), metal (Explosive Stage), extravagante (Loud & Queer Stage) of sensuele (Peep Show Stage) alternatieven zijn er op ieder ogenblik in overvloed. Een minimum aan conditie is dus zeker geen overbodige luxe, niet enkel om iedere dag de rots naar de burcht te beklimmen, maar ook om de afstand te overbruggen via gangen en bruggen tussen de meer dan 20 podia rond het imposante fort. Dit gezegd zijnde: de ‘food corner’ mocht best wat meer Bourgondisch aangekleed worden, al deed af en toe een flinke shot “rakija” wonderen.
Uiteraard is een Exit vierdaagse zoveel meer dan een festival. Wie weinig slaap nodig heeft en ook overdag zijn hedonistische lusten wil botvieren komt hier ruimschoots aan zijn trekken op de talrijke terrasjes in het Habsburgse stadscentrum, in de cocktailbars langs het strand van de Donau, in de koele wijnkelders ergens in de Vojvodina provincie of… combineert ze alle drie op één dag door gebruik te maken van de overvloed aan spotgoedkope taxi’s. Al is de opvallende gastvrijheid van het trotse Servische volk misschien wel de allergrootste troef van Exit
Vrijdag 13 juli 2012
Het nagenoeg lege festivalterrein bracht ons naar de Reggae Stage, een vrij groot podium – sponsored by Gazprom - geprangd tussen de kasteelmuren in het midden van de burcht. Om 19u gaf daar Chili-Chili het startschot van de avond, een Jamaicaanse band die vooral reggae-covers brengt. Een druk gesticulerende rasta probeerde het geheel in goede banen te leiden, maar van muziek kwam er nog niet veel terecht, ondanks de mooie stem van zangeres Anna: er haperde iets aan de draaitafel en de muziek werd een aantal keer stilgelegd. Bovendien verscheen het aanwezige publiek – een twintigtal man – nog niet erg uitgeslapen op het appèl en in applaudisseren hadden ze niet veel zin. Na I don’t want no shy guy van Diana King besloten we andere oorden op te zoeken. Chili-Chili stond gedurende het festival een aantal keer geprogrammeerd laat op de avond of vroeg in de ochtend, wellicht maakten ze dan meer kans op een feestje.
De Roemenen van Grimus openden de Fusion Stage met theatrale poprock waarvoor ze zelfs in eigen land niet vlug de beker voor originaliteit in de wacht zullen slepen. Enkel tijdens de beste nummers konden we een vleugje ‘The Bravery’ opsnuiven, maar enthousiast klonken ze wel. Al na drie nummers ruilde hun zanger het podium in voor het publiek, al kon dat ook bedoeld zijn om de geringe opkomst van zo een twintig man toch nog enigszins aan te dikken. Neem dit niet al te persoonlijk heren. Een festivaldag openen is nooit een cadeau, en zeker niet op Exit waar de bom pas op de ochtend van dezelfde dag ontploft.
Op plaatsen waar evidente persoonlijke vrijheden maatschappelijk nog veel te weinig getolereerd worden doen zich doorgaans de meest extravagante uitspattingen voor, en dat was op de Loud & Queer Stage met dj Marina Perazić niet anders. Marina, een aimabele niet meer zo jonge dame die met haar veel te strakke zwarte jurk ontsnapt leek uit een vitrine, zorgde met plaatjes van Lady Gaga, Lauryn Hill en Beyoncé voor hitsige, uitbundige danstaferelen, met de Magician versie van Lykki Li’s “I Follow Rivers” als absoluut hoogtepunt. Ze geraakte hier al vlug zodanig opgewonden van dat ze zelf spontaan begon mee te dansen met de kleurrijke figuren op de dansvloer, waaronder een streng kijkende dame in een verpleegstersoutfit.
Op het hoofdpodium mocht The Duke Spirit de spits afbijten voor Hercules & Love Affair en New Order. Deze Londonse band – opgericht in 2003 rond de zangeres Liela Moss, gitarist Luke Ford en bassist Tony Butler – is bij ons relatief onbekend, maar in de Angelsaksische landen werden hun albums ‘Cuts Across the Land’, ‘Neptune’ en ‘Bruiser’ erg goed ontvangen. Eerder waren ze te zien op het Coachella festival in California en speelden ze op het voorprogramma van REM en Queens of the Stone Age. We vermoeden dat de organisatoren van Exit de band op de affiche plaatsten voor de grote getale Engelstaligen aanwezig op Exit, maar zij kregen de weide amper gevuld. Ondanks de melodieuze songs en
het hoog rockgehalte van zangeres Liela Moss, kwam het optreden nooit tot het gewenste hoogtepunt en bleef de reactie van het makke publiek uit.
Op de kleinere Elektrana Stage, aan de buitenzijde van de versterkte burcht – daar waar je met de Zip-line via koord en kabel naar beneden kan glijden - stonden aardig wat dj’s geprogrammeerd. Wat het concept van het dj-duo Dženis & Penis moet voorstellen weten we niet, we vermoeden dat de vrouw als Dženis en de man als Penis door het artiestenleven gaat, maar plaatjes draaien kunnen ze wel. Veel ambiance bij de massa die de benen strekt op geremixede platen van Prince’s “When the Doves Cry” en andere jaren ’80-klassiekers. Vooral de charismatische vrouwelijke helft van het duo kreeg het publiek op haar hand.
Op de Jelen Fusion Stage treden voornamelijk beginnende artiesten of lokale beroemdheden op en de Lollobrigida Girls konden hierop blijkbaar niet ontbreken. Het publiek was en masse afgezakt voor deze Kroatische zangeressen die zich vooral in Zagreb ophouden. Google leert dat de leden van de begeleidingsband uit Slovenië afkomstig zijn, wat het officieel een Kroatisch-Sloveense band maakt. De muziek van Lollobrigida wordt omschreven als electro-pop en werd een tiental jaar geleden erg populair in Balkanlanden met nummers als “Moj decko je gay “ (“mijn vriend is homo”) en “Bubblegum boy”. Voorheen stond Lollibrigida op het Exit-festival trouwens al op de Elektrana en zelfs op de Main stage. Misschien niet helemaal terecht om hierover te recenseren – we hielden het maar een kwartier uit – maar zowel vocaal als instrumentaal konden de Lollobrigida Girls ons absoluut niet bekoren. We dachten eerlijk gezegd meteen aan de Oost-Europese inzendingen voor het Eurovisiesongfestival – met veel show, schreeuwende vrouwen en een paar onbeduidende beats.
New Order nam een trage start. Opener “Chrystal” verzoop in een ondermaatse geluidsmix en de drum & bass versie van “Isolation” deed toch wenkbrauwen fronsen. Het doorsnee Exit publiek zat misschien niet echt te wachten op de klinisch deprimerende “Closer” uitvoering, maar op verkrachting staan wel zware straffen. Pas vanaf “Bizarre Love Triangle” balanceerde de sound eindelijk beter uit en werd opnieuw duidelijk hoe grensverleggend deze Britten dertig jaar later nog altijd klinken. De Dance Arena mocht op hetzelfde ogenblik jonger, hipper, spectaculairder ogen, hier op de Main Stage werd wel de mosterd gehaald! “Temptation”, “Confusion”, “True Faith”,… de dansbare hits volgden elkaar nu in sneltempo op tot het onverwoestbare “Blue Monday” voor extatische taferelen op en voor het podium zorgde. De Joy Division erfenissen “Transmission” en “Love Will Tear Us Apart” in de bisronde waren om duimen en vingers van af te likken. Tijdens de Lokerse Feesten moet New Order zeker nóg beter kunnen!
Al van zeer ver kon je de diepe bassen van Netsky over de weide horen dreunen. Er was voor Netksy véél volk komen opdagen, zoveel was duidelijk. Drum ’n bass geremixed met – al dan niet – bestaande gezongen of instrumentale melodieën, staan duidelijk garant voor een wild feestje. De Belgische producer, bijgestaan door MC Dynamite, slaagde er moeiteloos in om de hele massa aan het springen en dansen te brengen. Zelden zoveel sfeer gezien op een festivalweide! Onder meer “Turn Up (The Music”), “Give & Take “ en “Come Alive” waren hoogtepunten. Het succes van Netsky heeft ongetwijfeld te maken met zijn sterke live-reputatie, en we vermoeden dat hij veel nieuwe zieltjes heeft gewonnen die avond: aan de ontbijttafel van het hotel was Netksy de daaropvolgende dag the talk-of-the-town onder de internationale hotelgasten.
Pompende minimal techno beats en driedimensionele visuals van vlammen waardoor het leek alsof het podium letterlijk in de fik stond… meer dan 50 meter moest er via trappen afgedaald worden naar de hel van de ‘Burn’ Dance Arena. Minder bloeddorstig dan bij de Romeinen maar even verslavend, het party volkje genoot van de kunstjes van Frankfürter Robert Dietz: op het juiste moment de basknop eventjes terugdraaien om vervolgens te laten ontploffen… Oorverdovend gejuich en blijde gezichten in de arena!
Zaterdag 14 juli 2012
De belangstelling voor Suicidal Tendencies was eerder magertjes en ook wij werden die dag nooit echt wild van de opener op de Main Stage. Hoewel de corpulente zanger Mike Muir nog het enig overgebleven groepslid is sedert de oprichting van dit hardcore gezelschap uit Venice, LA in 1981, is hun sound nauwelijks geëvolueerd. Veel goede bedoelingen “from the bottom of our hearts” en welgemeende “thank you’s” in overvloed, dat wel, maar Suicidal Tendencies ontbeert nog steeds echt goede songs om een uur lang te beklijven buiten de skateboard scene.
Na het geweld van de Suicidal Tendencies besloten we even af te koelen in de Peep Show Stage, die je kon bereiken door een steile trap af te dalen en door een in doek geknipt sleutelgat te stappen. In de kleine, maar gezellig ruimte waren alle attributen aanwezig voor een sensuele avond: een fontein, matrassen en lounge-zetels, een schommel bekleed met rozenblaadjes en een heuse “love-tent”. Op een groot scherm werd de film Intimacy van regisseur Patrice Chérau (2001) vertoond. Iets te langdradig voor een ongeduldige festivalziel en bovendien veel te heet om in een tent te duiken, besloten we het hierbij te laten.
Hoog tijd om steviger oorden op te zoeken op de ‘Explosion Stage’ met de Servische “deathtrash” van Infest. Dit woest en onverzorgd gezelschap voelde zich als een vis in het water in de middeleeuwse setting waartegen met grafkelderstem gedebiteerde songs als “Onward To Destroy”, “Back To The War” en “Upon The Suffering” nare herinneringen naar boven brachten.
Death by Chocolate is blijkbaar een marketingterm voor desserts waarvan chocolade het voornaamste ingrediënt is. Death by Chocolate is ook een nummer van de Simple Minds uit 2009. Maar Death by Chocolate is nu ook een veelbelovende band uit Zwitserland, die op de Fusion stage stond geprogrammeerd om 21u30. Met de wat onnatuurlijk ogende naam From birthdays to funerals leverde deze vijfkoppige indiegroep recent hun eerste studioalbum af. Zelf beschrijven ze hun muziek als “Take a helping of guitar music, mix it with a little Hammond and Synthesizer sounds, a good shot of Rock’n’Roll and there you have “Death by Chocolate”. Niet gelogen: wij waren meteen gewonnen voor deze enthousiaste muzikanten (zelfs al moest de zanger optreden op krukken): met sterke gitaarrifs, stevige drums, goede melodieën en een standvastige, warme stem overwonnen ze het dansende en zingende publiek. Als we toch een vergelijking moeten maken: wij herkenden een vleugje Kasabian en Kaiser Chiefs. Hopelijk snel in België te horen!
De soul van de in strak pak uitgedoste Plan B, alias Ben Drew, was aanvankelijk een welgekomen, stijlvolle afwisseling in de programmering op de Main Stage tot dusver.
De wereldhit “She Said” die knipoogt naar Jamie Lidell en Marc Ronson zat al vroeg in de set en ook het entertainment intermezzo van beatmaster SFX was indrukwekkend. “I Like To Move It”, “Ain’t No Sunshine”, “Seven Nation Army”,… deze entertainer pur sang wist op een hoogst originele wijze de gekste klanken uit zijn keel te toveren tot groot jolijt van het publiek. Wat daarna volgde, zeg maar het tweede deel van de show, was echter veel minder indrukwekkend. “Stand By Me” op een dubstep ritme kon ons al niet echt bekoren en het einde van de set ontaardde zelfs in een Limp Bizkit pastiche. Eindoordeel: super entertainment maar muzikaal veel te mager.
Erykah Badu houdt er volgens ons één van de meest strakke tourschema’s op na van alle rondreizende muzikanten. Dat leiden we toch af uit het aantal keren dat we miss Badu mochten verwelkomen op Europese festivals. En eerlijk gezegd dreigt een lichte overkill, vooral omdat haar concerten al jaar en dag volgens hetzelfde stramien verlopen: ze laat haar begeleidingsband een half uur tot drie kwartier ‘inspelen’, dan maakt ze haar glamoureuze entrée – meestal met indrukwekkend hoofdtooi - om vervolgens een uur schreeuwerige melodieën te zingen – bijgestaan door een resem backing vocals - op een eeuwigdurend mellow ritme. Deze keer lanceerde ze zelf af en toe een paar beats op een sequencer die ze naast zich had opgesteld. Ook weinig of geen hits hebben we gehoord, zo had ik graag eens “Tyrone” gehoord (toch haar bekendste single). “On&On” daarentegen staat altijd op de setlist. Ook het publiek vergaat het bij Erykah Badu meestal op dezelfde wijze: het eerste half uur reageert iedereen nog enthousiast, maar het duurt niet lang vooraleer de interesse zienderogen afneemt (toch in de rangen waar wij ons bevonden). Misschien omdat Erykah Badu geen enkele poging onderneemt om met het publiek in contact te komen?
Zondag 15 juli 2012
Lag het aan de hitte die dag of beginnen de continue line up veranderingen van de voorbije jaren hun tol te eisen? We hebben Wolfmother in ieder geval al veel snediger horen surfen op de muzikale erfenis van Led Zeppelin. Op “Woman”, dat al vroeg in de set zat jankte Andrew Stockdale nog als vanouds, maar daarna beleefde de Australiër een dipje waarvan hij nooit meer echt herstelde.
Hun muzikaal hoogtepunt mag dan al lang voorbij zijn, Guns ‘n Roses blijft anno 2012 met voorsprong nog altijd een van de allerbekendse rockbands wereldwijd. Ook in Servië, want voor geen enkele andere groep stond de Main Stage dit jaar zo volgepakt. Niet enkel met oude hardrockers uit de provincie, opvallend veel jeugdige liefhebbers bleken zo een mouwloos zwart T-shirt met een roos en revolver erop best wel cool en hip te vinden.
Een verdiende stek dus als absolute headliner van Exit, al zijn de verhalen die over de optredens van Guns ’n Roses de laatste jaren de ronde doen doorgaans weinig flatterend.
Dat zanger Axl Rose, die er met donkere zonnebril (zelfs ’s nachts!), hoed en lange mantel eerder uitzag als pooier dan als hardrocker, als enig origineel groepslid overblijft is een verklaring. Dat hun jongste album ‘Chinese Democracy’ bijzonder slappe kost is in vergelijking met de illustere voorgangers ‘Use Your Illusion’ en vooral ‘Appetite For Destruction’ een tweede. Met uitzondering van een nijdig ‘Welcome To the Jungle’ ging ook op Exit het eerste uur weinig rebellie uit van nochtans ooit ‘The Most Dangerous Band In the World’. Het duurde laat, té laat, voor de glorieuze hits van weleer van stal gehaald werden, al paseerden ze wel allemaal de revue. “November Rain”, “You Could Be Mine” of de Dylan cover “Knocking on Heaven’s Door”, ”Patience”… het blijven tijdloze nummers die helaas een ondermaatse uitvoering kregen. Na een show van meer dan 2 uur werd afscheid genomen met “Paradise City”, where the grass is green and the girls are pretty… We hadden voor Axl Rose eerder een bejaardentehuis in gedachten.
Videos
http://www.youtube.com/exitfestivaltv
Day 1
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630545690236/
Day 2
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630559738836/
Day 3
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630572162808/
Day 4
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630589239618/
Or these
http://mattmcn.smugmug.com/Music/Exit-2012/24105062_PKWKT3#!i=1966275178&k=BFGq8SV
Organisatie: Exit Festival , Servië
Dourfestival Dour 2012 - zondag 15 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
La Petite Maison de la Prairie was vandaag het toonbeeld van deze vierde Dour dag . Het festivalterrein had iets mee van de dreigende, huiverende postrock en aanverwanten –metal - dooms en –cores. Het werd haast onmogelijk zich van de ene naar de andere stage te begeven door de modderbrij. Maar modderratten als we (soms) zijn, sleepten we ons voort .
Het parcours op de afsluitende dag 4 – zondag 15 juli 2012
Al onze moed hadden we in loop van de namiddag samengeraapt. Een braspartij in de modder was alvast niet slecht geweest bij Turbowolf’s stevige, hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys; een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. Een super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden. Turbowolf plukte van alles wat van die hardere scene en maakte er een stevige en fijne rockende (modder) brij van .
Even later genoten we van Givers , indiepop in een swingend jasje, aanstekelijk, gezellig en onbevangen . ‘Positive vibes‘ door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Een humeurige sound, die wat problemen kende, en iets weg had van Vampire Weekend, Los Campesinos en Architecture In Helsinki . Dat deed uitermate deugd …
Een avondschemering over het festivalterrein zou het ideale decor geweest zijn voor het Italiaanse Ufomammut, een amalgaan van postmetal , stoner, drones, doom, psychedelische tunes en sfeervolle , dromerige, duistere ambient passages. Muziek die het daglicht moeilijk verdraagt. Heerlijk huiverende ritmes en een sterk samenspel van repeterende bas – gitaar en drumpartijen . Hier kreeg je spannende, lange , hard - zacht exploderende instrumentale stukken , af en toe aangevuld door een verwrongen zang . Totaalspektakel met projecties op het achterplan . Binnenkort terug in het Clubcircuit te zien!
Mooi in maatpak verscheen hij , de sing/songwriter en zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), Baxter Dury . Hij had nog niet veel last van de modderbrij , maar soortgelijke situaties had hij al in de UK ervaren. Een intrigerende luistertrip van broeierige poprockers hoorden we, onderstreept door mans indringende, grauwe (zeg)zang en de backing vocals van Madeleine Hart . “Claire” en “Hotel in Brixton” zetten alvast de toon , waarbij af en toe een dierengeluidje tussenin te horen was …
Amenra uit Kortrijk hebben een cultstatus in het genre van de sludgecore opgebouwd ; ze leunen het nauwst aan Isis, Neurosis en het oude Swans . ‘Mass V’ is uit en ze produceren een ‘wall of sound’ , een duivelse kakafonie van repeterende, monotone, logge, slepende, opbouwende, stevige en exploderende ritmes, oerklanken en schreeuwvocals. Wat letterlijk uit hun zielen werd geperst . Verpletterend, waarbij net als bij Ufomammut , een reeks onaardig tekende, woeste, apocalyptische zwart-wit beelden te zien waren. De duistere en pikzwarte sfeer werd nog versterkt. Een immense sound, die Amenra onderscheidt , en ze gaan nog harder en steviger te werk dan hun gelijken.
We bleven plakken aan het hardere genre want op de Cannibal stage had je Crowbar . We konden nog iets meepikken van de uit New Orleans , Louisana afkomstige band, die al ruim twintig jaar bezig is , en garant staat voor donker , dreigende, krachtige sludgemetal, die stevig kon geïnjecteerd worden , en ergens hangt tussen Pantera, Tool en Down.
En het tempo bleef hoog en strak op dag 4 met een Amerikaanse band als Baroness . In het hardere genre worden ze gecatalogeerd onder een unieke metal sound , ‘progressive metal’ met punky loops en mainstream rock; ze durven zelfs meer catchy te klinken. Vaardig, fascinerend, dynamisch, stevig materiaal hier .
Toch nog veel volk om The Flaming Lips van Wayne Coyne aan het werk te zien. Ze hebben zo hun eigen plaatsje in het muzieklandschap. Een verfrissing na een namiddag en avond hard labeur . Een sprookjesachtige sound hebben ze weten te ontwikkelen en ze pendelen tussen droom en werkelijkheid. Coyne had respect voor wie verkleumd achterbleef in deze modderbrij . Hun bezwerend psychedelisch materiaal, hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld , de huppelende, dansende mensen aan de zijkant, en de talrijke attributen als ballonnen, papiersnippers en confetti boden warmte , genegenheid en glimlachende mensen . De gekende act met de plastieken bol werd korter gehouden dan gewoonlijk. Het blijft wel iets uniek. “Race for the prize” en “The yeah yeah yeah song” zorgden voor een ‘feelgood’ ervaring, tussenin ploeterde het gezelschap net als wij wat in de dreunende psychedelica van hun laatste platen , ergens tussen Pink Floyd, Pierre Henry, Ozric Tentacles en Spacemen 3 in. “Yoshimi battles the pink robots” haalde ons net op tijd uit het slijk om een laatste jump te wagen op “Do you realize” . De sound en de show van de Flaming Lips is nooit mis , maar na een kleine tien jaar wint de routine het en missen we ietwat afwisseling hierin .
Onze vermoeiende tocht eindigden we met The Rapture, het NY-se collectief , met hun indie/dancepunkfunk en kenmerkende ritme opstoten. Ze kwamen gauw op dreef , blonken en twinkelden. De dansspieren werden aangesproken en de sound was aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon. “The grace of your love’, “Pieces of the people we love ”, “Get myself into it”, “House of jealous lovers” en het afsluitende “How deep is your love” , wat was dit aangenaam … Opwindend en hartverwarmend !
Graag namen we er nog Bulls On Parade, , The Ex & Getatchew en Atari Teenage Riot erbij; de geest en het lichaam wilden nog wel , maar de kracht ontbrak om tijdens de Dournacht nog eens gezwind door de modder te stappen …
Een memorabele Doureditie die in het Guinness Book of Records kan komen als het grootste modderfestival , maar Dour behield ondanks alles hun aparte , unieke sfeer en een publiek, die er bleef in geloven. En de bands deden hun uiterste best om een optimale muzikale sfeer te realiseren …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival, Dour
10 Days Off 2012 – Dag 05 – Holy Other (UK – Live), When The Saints Go Machine (DK – Live), Matthew Herbert (UK)
10 Days Off 2012
Wie vanavond een dansbaar feestje had verwacht, moet een tijdje op zijn honger blijven zitten vooraleer ze echt de beentjes kunnen uitschudden. De organisatie heeft voor deze dinsdagavond wel een heel aparte line-up gepland. Bezoekers zullen in ieder geval iets minder makkelijk verteerbare muziek moeten zien te verwerken. Het publiek bestond uit nietsvermoedende en wat verveelde partyseekers en ware liefhebbers van abstractere muziek.
Nosedrip mocht de avond inzetten. Dit jong talent deelde reeds de affiche met heel wat bekende namen zoals, Nathan Fake, Gold Panda, Nicolas Jaar, DJ Food, Hexstatic, Gaslamp Killer en Tokimonsta. Geen klein Belgisch bier met andere woorden.
Naar goede gewoonte brengt hij een mix van future dubstep, hip hop, electronica en broken beats. Ondanks nog geen half volgelopen zaal krijgt hij heel wat appreciatie van zijn fans.
Holy Other is de man achter het geheimzinnig persoontje dat zich verstopt achter de overmaatse monnikskap. Hij brengt ons geen pure laptopset maar is gewapend met hardware en software waar hij een typische UK-sound uit puurt. Holy other staat voor een atmosferische sound vol van soundscapes, dreunende bassen en broken beats die zowel melancholisch als breekbaar mooi zijn. De ideale headphonemuziek voor een mistige zomerochtendwandeling. Deze opkomende producer uit Manchester trekt in het najaar met samplewizard ‘Amon Tobin’ op tournee doorheen Amerika. Er staat hem ongetwijfeld nog heel wat moois te wachten.
When The Saints Go Machine is de eerste band op het tiendaagse festival die het podium van de Vooruit mag bezetten. Deze vierkoppige Deense band zijn de laatste twee jaar aan een fameuze opmars bezig. Ze kregen een duwtje in de rug door remixes van superproducers als Shlomo en Nicolas Jaar. WSGM zijn een typische, wat rare Scandinavische synthpopband zoals The Knife, Casiokids en Royksopp waarin een zekere ambientsfeer terug te vinden is. De meeste nummers klinken zeer toegankelijk terwijl ze op sommige momenten ook zeer experimenteel uit de hoek komen.
Hoewel ze even opgehouden werden door technische problemen speelt dit collectief technisch een vrij goede set. Spijtig dat enkel de vocals en percussie goed uit de verf kwamen en dat de moog synth wat in de achtergrond verstopt bleef. Hoogtepunt van het concert was ongetwijfeld “Fail Forever”. Na een uurtje hielden zij het voor bekeken en ondanks hun naamonbekendheid werden ze getrakteerd op een welgemeend zinderend applaus. Er staat hen zeker nog een mooie toekomst te wachten.
We hebben even moeten geduld uitoefenen om een levende legende als Matthew Herbert eindelijk aan het werk te kunnen zien als DJ. Deze muzikale duizendpoot heeft al tal van zeer uiteenlopende projecten op zijn CV staan. Wat ben ik blij dat hij niet dé grote publiekstrekker is. Vanavond kunnen we lekker ongegeneerd en niet opeengepakt als sardientjes de heupen wiegen op de eerste uptempo beats van de avond. Wat hij gaat brengen weet je nooit zeker, maar hij staat wel altijd garant voor een eclectisch dansfeestje. Wat Herbert zo speciaal maakt als dj is dat hij heel onbekend werk afwisselt met gegoochel van samples uit dance classics en tegendraadse tracks. Hij speelt ook vooral analoog klinkende nummers die af en toe offbeat gaan. Zijn totaal lak aan trends en stijlen maakt deze persoon net zo interessant. Hij is één van de weinige dj’s die met zo een divers materiaal zo een sfeer kunnen scheppen. Het is de moderne laptop-dj van vandaag niet meer gegeven.
Dit is zonder twijfel het beste wat ik op dit festival al gezien heb. Mis nooit een kans om een genie als hem aan het werk te horen.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Dourfestival Dour 2012 – zaterdag 14 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Op de Franse nationale feestdag kregen ze in Dour een ticket van de eerste Vlaamse veldcross buiten categorie in handen. Ploeteren dus en … Een kunst om niet te vallen in modderpoel , ondanks de hoeveelheid stro en grint die werden aangevoerd . De regenbuien zijn meester in Dour, maar de ‘Dour’ ganger laat zich niet kennen in deze cyclocross ‘pur modder’ … Toch het volgende parcours, ondanks het feit dat de km/h minder waren …
Een overzicht
Goed op dreef kwamen we met verschroeiende optredens van de noiserockers Kapitan Korsakov, die de modder niet aan z’n hart liet komen . Podiumbeest Pieter-Paul de Vos trok zelfs op het eind z’n kleren uit. Is hier geen tweede vroegere Ashbury Faith te zien?! Ook BRNS (Brains) liet zich niet onbetuigd. Onze Franstalige vrienden weten meer en meer Vlaanderen aan hun kant te krijgen en daar zitten de opzwepende ritmes van de twee percussionisten en hun stevig dansbare indierock voor iets tussen.
Het Britse Spector werd eerder al getipt tijdens Les Nuits Bota . Op Dour moet het publiek nog warm worden gemaakt voor de doornsnee aanstekelijke en vinnige indiepop , die ergens tussen Pulp, Maxïmo Park en The Vaccines te situeren is . De single “Never fade away” hebben we alvast mee .
Een zompige stap naar de Cannibal Stage naar het beloftevolle Cerebral Ballzy, een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Een beetje oude Horrors met hardcore/punk invloeden … maar zucht … aangekomen was het optreden geannuleerd …
Het Franse kwintet Stuck in the ground ging gretig te werk en deed zelfs even mijmeren naar At the drive-in. Heel wat tempowisselingen noteerden we met hun broeierige, potige, gebalde , gedreven gitaarrock .
De War On Drugs van Granduciel voerden je mee in een bezwerende trip , die ruimte liet voor de instrumenten en grungy injecties had door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes. Een goed op elkaar afgestemde band die Muziek met Weerhaken bood, gedragen door een warme, emotievolle zang, die refereerde aan Mike Scott van de Waterboys. Granduciel leefde zich uit op z’n gitaar, beheerst en bedwelmend, soms met een krachtig stoot. Af en toe zorgde het harmonicaspel voor een Morricone sfeertje . Wat een einde , een lang uitgesponnen jam van repeterende, opbouwende ritmes en bezwerende sounds , heerlijk ingebed door synths.
Skarhead was enkele jaren terug nog met 7 op het podium- waaronder 2 zangers-; nu waren ze te zien in een 4 mans bezetting rond boegbeeld Lord Ezec. Hun compromisloze NY hardcore klinkt nog steeds rauw , maar het niveau van de classic plaat 'Drugs, money & sex' van '95 zit er niet meer in. Door de vele bandwissels zijn ze duidelijk wat van hun pluimen verloren. Niettemin is de 'tough guy attitude' nog steeds aanwezig en predikt Ezec tussen de nummers als vanouds. Zijn spoken words – over drugs en vrouwen- halen deels het tempo uit de set. Jammer want de ‘oldskool’ hardcore met punk, hip hop en metalinvloeden, klinkt live ‘modder’ vet … De fans van het eerste uur blijven hun band trouw , maar een gemiste kans om nieuwe mensen aan te trekken ...
Het NYse trio Nada Surf wordt door onze Franstalige vrienden steeds warm onthaald . “Popular”, één van hun hits uit de beginjaren, is door iedereen in het geheugen gegrift , maar wat daarna kwam is onschuldige , ontroerende poprock … En verder geraken Matthew Caws en de zijnen niet . Gen echt vintage rakende songs , wel een catchy, speelse radiovriendelijke aanpak op z’n “always love” … én een stevige scheut rock als op “Hi-speed soul”, “See these bones” en “The way you were your head”. Een Mainstage was toch wel hoog gegrepen …
Al van ’95 zijn ze actief , de uit Canada afkomstige Destroyer, een achttal olv Daniel Bejar. Subtiel uitgekiende indiepop , met kleurrijke sounds van flutes , blazers en toetsen , die refereert aan de New Pornographers, een loungy gevoel ademt en neigt naar een eerste post-coïtale sigaret … Een perfect samenspel in het rustig voortkabbelende materiaal en de ietwat bevreemdende , dromerige stem van Bejar … Enkele songs kregen wat drones en een hardere tune toebedeeld …
Een ander verhaal heb je bij de Duitsers van Caliban. Een tot de nok gevulde Cannibal stage keek uit naar hun derde optreden hier op Dour. 'I am Nemesis' is al het achtste album van het populaire kwintet . De deels melodieuze metalcore hakte van meetafaan door alles en iedereen, massa's circlepits, stagedives en een ‘wall of death ‘ ontbraken niet in de ruige set. De loodzware breaks, de pittige riffs en de rauwe stem van Andy Dörner onderstreepten de huidige status van de band .
Niet voor niks zijn zij de vaandeldragers van het huidige genre, zonder commerciële toegevingen te doen. Caliban gaf een stevig visitekaartje af onder het motto 'hard en strak', een live performance die voor ons tot het beste in het genre mag gecatalogeerd worden.
Waar is de tijd dat hij in intieme setting en solo te zien was ? Nog maar een kleine drie jaar hoor , maar intussen is Justin Vernon aka Bon Iver op het hoofdpodium van Dour met een heuse band vol blazers, toetsen , synths en 2 percussionisten . Daar zit de tweede cd voor iets tussen, die durft breder en zelfs harder te gaan . Luistermuziek is en blijft het uitgangspunt. Naast de stemmige muziek is het podium letterlijk ingekleed met kandelaars rond de instrumenten, en met neerhangende jutten doeken, creëert hij een beeld van de high mountains. Een sprookjesachtig , maar tevens spookjesachtig decor , die gevoelens van eenzaamheid en twijfel opwerpt.
Een optreden bij grauwe hemel is ten dele goed voor de Bon Iver sound , als inspiratiebron, maar de lang uitgesponnen solo’s en de ingetogen sound deden nu net ook de aandacht verslappen . Een dubbeltje dus … We genoten van de ingehouden, immense pracht die een grillige muzikale inhoud kon hebben, maar beklijven deed het echt nooit. Een gevarieerde set met een reeks steden als “Perth”, “Minnesota”, “Calgary” en heerlijk aanzwellende, opbouwende songs “Creature fear”, “Holocene” en “Skinny love”.
Heaven Shall Burn hield in de Cannibal stage hetzelfde tempo aan als geestesgenoten Caliban. Op Groezrock eerder dit jaar werden ze al bewierookt, en ook vanavond waren we present om hun beukende intermezzo te aanschouwen. Hun sound ligt in dezelfde lijn van Caliban, al neigt die de laatste tijd meer naar (Zweedse) death metal... Dit was ook te horen op hun recentste cd 'Iconoclast'; een pak tracks waren al goed ingeburgerd. HSB klonk fel en dreigend en zette in no time de tent in lichterlaaie, “Counterweight”, “Voice of the voiceless” en de onvermijdelijke Edge Of Sanity cover “Black tears” effenden het pad. Het tempo was strak en in een uur tijd ramden ze vlotjes er een 12 tal nummers door. Samen met Caliban de beste live act van Dour op deze stage …
En dan even volgende zaken in de Red Bull Elektropedia Balzaal waar de nadruk op de dubstep kwam te liggen
Bar 9, een duo uit Leicester, klimt gestaag op de dubstepladder en leverde onlangs met “Piano tune” een schitterende single af. Zwaar trillende bassen en de typisch dubstepgeluiden maakten zich meester in de sfeervolle tent. Ook met remixen voor Example en Noisia gooide hij grote ogen en nu is het uitkijken naar het eerste album van de band.
Producer Josh Gard aka Figure, van het Untitled label, kwam daarna. Ook hier een zwaar feestje, met een eclectische cocktail van drum'n’bass en zware dubstep. Een MC dweepte de massa op. Dansende mensen … De tent kreunde onder de tropische temperaturen. Figure deed z'n livereputatie alle eer aan. Even afkoeling zoeken was meer dan nodig , na zo’n intense set .
Veel rust werd echter niet gegund want met Gemini kondigde zich al een volgende grote naam aan. De amper 21 jarige Britse producer Thomas Slinger is ‘hot’ door remixes van Kelis, Lana Del Rey en Deadmau5. Z'n EP's 'Blue' en 'Graduation' worden overal sterk ontvangen. Met een volstrekt eigen geluid dat brute power combineert met emotie en futuristische beats, bracht hij de stampvolle zaal tot een kookpunt. Dubstep, electro en drum'n’bass werden vakkundig in een hoogstaande mix gegoten en doet ons al reikhalzend uitkijken naar z'n komst op Pukkelpop binnenkort.
We sloten het danceluik af met één van de Britse platenruiters: Killsonik; gekend van de remixen voor Nero en Chase & Status trokken ze de lijn door van hun eerdere collega's. Snoeiharde dubstep, rechttoe rechtaan, compromisloos in your face, catchy as hell. Killsonik kan je ook nog op FihP zien.
De Parov Stelar Band lokte nieuwsgierigen in de Dance Hall. Het Oostenrijkse gezelschap was gekomen om een feestje te bouwen en dat deden ze met veel overgave en bezieling. De feestbende van Parov Stelar aka Marcus Füreder is naast producer ook de man achter het Etage Noir label. Hoofdrol in het collectief zijn –naast de blazers- zangeres Cleo Panther die met haar charmante verschijning en knappe stembanden een surplus biedt . De Balkansound voorzien van jazz, soul, hiphop en electro gaven een swingende party en lieten de hele tent daveren …
De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano sloeg duidelijk aan en deed even onze zwoeg partijen in de modder vergeten . De single “Ritual union” zat al vroeg in de set en tekende voor aanstekelijke, swingende ritmes door synths en gitaren , kleurrijk door opwindende elektronische drums en klokkenspel . Zwoele , dansbare, trippende synthpop dus .
Andere stuff hoorden we van het Franse Punish Yourself . Ze speelden voor een volle Cannibal stage met een crossover van industrial, punkmetal en ‘digital’ hardcore, ergens tussen Ministry, het oude NIN, Marilyn Manson en Atari Teenage Riot. De verkleedpartij deed denken aan het terug opgeviste Sigue Sigue Sputnik . Enthousiastelingen die een energieke set leverden .
Even enthousiast en energiek klonken het Franse The Shoes . Drie drums vervoegen het duo en brengen opwindende punkfunkende dancepop. De songs klonken heerlijk door de opbouwende , opzwepende ritmes en werden lekker uitgesponnen . Hier kreeg je warm van. Een perfecte afsluiter om de nacht in te gaan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival, Dour
Dourfestival Dour 2012 - vrijdag 13 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Op deze vrijdag de dertiende had de fikse regenval z’n sporen nagelaten . Het festivalterrein , la Plaine de la Machine à Feu werd omgedoopt tot een modderpoel en glijbaan . Voorzichtig zocht iedereen zijn weg doorheen de modder . Door het feit dat het gedurende de namiddag en avond droog bleef, werd het terrein draaglijker te door spartelen … “My name is mud” … dachten we zo op dag 2
dag 2 – vrijdag 13 juli 2012
Vóór de eigenlijke start hadden we alvast een proloog met onze V.O. , Malibu Stacy en The Tangerines , een zalvend alternatief op het modderbad . In de spotlights plaatsen we even deze Tangerines. The Tangerines, een band uit Mons, kan één van de revelaties van Dour genoemd worden. Ze speelden als eerste en terwijl menigen nog hun roes lagen uit te slapen, stonden wij met onze gummy boots klaar voor wat na afloop een straffe kickstarter van de dag bleek! Hoewel ze uit België komen lijken The Tangerines een Engelse ziel te hebben. Ze brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning. The Tangerines brengen een overweldigende show en zijn duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn! Op Facebook vind je hun onder: http://www.facebook.com/TheTangerinesband .Hun officiële site is http://www.thetangerinesmusic.com / (dank aan FC)
De frisse Franse hiphop van 1995 sloeg aan op de hoofdpodium. ‘Old skool’ hiphop van een handvol MC’s en een DJ. De eerste sprongen in de modder werden gewaagd . Even verderop was Murkage bezig, die nog feller tekeer gingen in hun hiphop met hardere, pulserende beats en verbeten raps en zang .
Wat houden we toch van Speech Debelle, een onderhouden sound van mellow soul en hiphop, een onnavolgbare vrouwelijke zegrap en een ongelofelijk goed op elkaar afgestemde band. En die dame kan improviseren . Chapeau .
Het was kiezen tussen de Hickey Underworld en Hanni El Khatib. Beiden zijn goed in vettige , smerige rock’n’roll. Gezien Hickey overal wel eens te zien valt , viel de keuze op het Amerikaanse trio, met hun – letterlijk – zompige rock’n’roll en de doorleefde emotievolle soms schreeuwende, brullende zang . Felle gitaarsoli, een dwarrelend orgeltje en allerhande muzikale opstootjes , die ergens tussen Jon Spencer, The Kills en Link Wray liggen. Beestige rock’n’roll … en dat zal het publiek bij de Hickey ook wel meegemaakt hebben …
Een van de weerkerende, graag gezien gasten is Roots Manuva, die een vaste Dourwaarde is geworden . Zijn dubreggae/funk/dancehall /pop , aangevuld met twee MC’s, werkte aanstekelijk op het hoofdpodium en kreeg heel wat heupwiegende modderbaders …
… Fanfarlo ,op Les Nuits Bota al één van de verrassingen , kwam hier op Dour sterk uit de verf . Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop. Net als de opgelaten ballonnen en snippers zweven zij ergens tussen Belle & Sebastian, Arcade Fire, Beirut en Calexico . Heerlijk aanvulling , die synths en blazers . Gevarieerd materiaal dus en een reeks elegante, goudeerlijke songs …
Op de Cannibal Stage troffen we het Amerikaanse Municipal Waste aan. Het gedreven kwartet speelt ‘oldskool’ trashmetal; invloeden van Suicidal Tendencies, D.R.I en Slayer zijn te horen. Het metalpubliek lustte er wel pap van en stagedivers en crowdsurfers waren schering en inslag. Een leuke opwarmer voor de grotere metalnamen later op de avond.
Een plaatsje hoger daar stond Architects geprogrammeerd. De tent was inmiddels volledig gevuld voor de Britse formatie. 5 albums hebben ze al sinds 2004 , deze metalcoreband vanop het Century Media label; ze zijn een graag gezien gast op de festivalpodia; met veel variatie, breaks en power leverden ze een puik optreden af. Het nieuwe album ‘Daybreaker’ stond centraal, het publiek ging helemaal loos op de intense set van het vijftal. Wat een wervelwind!
Het energieke Against me kon in de Clubcircuit Marquee op veel bijval rekenen. Oorspronkelijk gingen ze als punkrockband van start en spelen ze nu eerder poppy rock. De intensiteit waarmee het Amerikaanse kwartet hier z'n set afhaspelde, was knap en dat kon het publiek appreciëren. Het zijn bezige gasten , gezien ze al 6 volwaardige platen hebben en kunnen terugblikken op een aardige discografie. Zonder veel verrassingen speelden ze een gesmaakte set; nu maar hopen dat ze een breder publiek kunnen bereiken.
Nostalgici kregen hun deel in de avondprogrammatie … Merkwaardig genoeg bleef het jonge publiekje wat achterwege en zocht het z’n heil al bij de dance en dj stages, maar soit , hier kwamen de ‘avontuurlijke’, ‘alternatieve’ oudjes samen voor een uitermate geslaagde avond!
Dinosaur Jr is aan z’n volgende tweede , derde adem toe . Onder Murph – Barlow – Mascis draait de grunge machine zoals het hoort: rauw, gedreven, meeslepend en oorverdovend, zonder aan emotionaliteit in te binden. Barlow dreef af en toe het tempo bij de eigen songs en met een oerschreeuw op; de Dinosaursound werd dus nog meer opgehitst … . “Thumb”, “No bones” , “You’re living all over me”, “Out there” , “Feel the pain” , “Freak scene” en The Cure’s “Just like heaven” , je kreeg ze als een rauwe maaltijd op je bord …
In de Dancehall was het uitkijken naar Puppetmastaz. De poppenkastsetting op het immense podium prikkelde onze nieuwsgierigheid en na een mooi opgebouwde intro kwamen de 'poppen' tot leven...Een fascinerend kijk- en luisterspel van het Duitse hiphopgezelschap die ook rap, funk en electro vermengen . Een volle tent die op en neer ging bij de aanstekelijke rap & rhymes van het 'stelletje ongeregeld'. Een twintigtal poppen passeerden de revue, de ene al gekker dan de andere, soms rappend met 6 tegelijk. Feelgoodmusic! Een sterke interactie viel te noteren en even later kwamen 'de ware gedaantes' vanonder het doek om het publiek te groeten en enkele tracks te spelen. Puppetmastaz loste de verwachtingen in, een verademing tussen al de gitaren en de beats, met een fijn schouwspel .
St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit NYC, is niet meer die frêle dame van vroeger . Integendeel, als een Polly Harvey bijt ze sterk van zich af in het aparte songmateriaal , gekenmerkt van verrassende wendingen en de behoorlijk tegendraadse ritmes, maar die een zalvende, sfeervolle, toegankelijke ondertoon hebben . Aangevuld met 2 synths kon het geheel opwindender klinken en ging het zelfs naar de electro die onrechtstreeks deed denken aan de richting die Goldfrapp moest uitgaan.
En dan ging het van hard naar hardst …Beenhard klonk Napalm Death , die al 25 jaren bezig zijn, één van de absolute headliners van de Cannibal stage. De Britse grindcoregrootheid zijn Pioniers van de grindcore , sinds '81 ontstaan en al 17! albums uit, kwamen bewijzen dat ze nog niets aan kracht hebben ingeboet.
De band begon iets later dan gepland , maar dan … Supersnelle songs , dito tempowisseling en een oer brullende zanger Mark 'Barney' Greenway. Het nieuwe album 'Utilitarian' wordt goed onthaald en kreeg voldoende aandacht; ook een resem andere klassiekers zaten mooi verspreid in de playlist. .De snerpende ‘grunts’ gitaren , de mitrailleurdrums en de brulzang maakten brokken en zetten de tent al gauw op z'n kop. Napalm Death op z’n best! De respons van de metalheads was enorm en ze leverden met “Scum” en “Instinct survival” enkele absolute splinterbommen af … Yeeaaahh …
Dan kwam Ministry , ook al zo’n vijfentwintig jaar bezig en pioneers van de industrial/hardcore/metal . Allan Jourgenson is net als Dinosaur aan hun volgende adem toe, maar de songs die echt beklijven , gaan vooral naar de vóór 90’s (o.m. ‘The land of rape & honey’) en hun doorbraak ‘Psalm 69, …’ . Maatschappijkritische, militante teksten, videoprojecties sierden de harde, pompende, alles zuigende sound. Een reeks classics passeerden de revue als “Rio Grande blood”, “Lies” , “99 Percenters” ,” Psalm 69” , “NWO”, “Just one fix” en “Thieves” . “Jesus built my hotrod” kon de kers zijn voor deze beukers van de ‘underground’ prairie, maar die bleef vanavond opgeborgen …
De Duitsers Mad Sin zijn al een kwarteeuw on the road. Wie zin had in een vet rock 'n roll feestje wist dat de Cannibal Stage the place to be was. De vette rockabillysound met punkinvloeden van de imposante frontman Köfte en z'n bende maakten er een explosieve show van. De vetkuiven en een flikkerende contrabas, het plaatje klopte helemaal. De ‘no nonsense’ aanpak en de snelle opeenvolging van nummers, worden gecombineerd met het obligate bier , wat deze performance een aangenaam kijk- en luisterstuk maakte.
De charismatische knuffelbeer Köfte bleef de menigte aanporren en kon na een uurtje speeltijd moe maar tevreden terugblikken op de psychobillyset. Als Quentin Tarantino nog eens een band zoekt voor een soundtrack is hij bij deze heren aan het juiste adres.
We dachten de pijngrens te hebben bereikt , maar daar kwam Godflesh nog aandraven van Justin Broadrick . Hier werd ‘Streetcleaner’ , hun spraakmakende debuut uit ’89, door de mallemolen gehaald , meteen ook de sterkste cd die ze ooit uitbrachten , die alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores versmelt . Heu wat? Een dreunende, bonkende drumcomputer en met z’n twee dissonante slepende gitaarlijnen en diep dreunende bas spelen. Wat een destructieve sound ! Pioniers waren het . Roadburn en Dour mocht dit jaar terecht fier zijn Godflesh als vanouds te strikken.
In de Red Bull Electropediabalzaal pikten we enkele acts mee. De chillende sfeer, de schitterend aangeklede tent met tientallen ‘moving heads’ en de reusachtige ledwall, die achteraan het podium stonden , waren iets unieks .Een mini ‘I Love Techno’ als het ware...
We konden nog het laatste kwart van Robert Ellis aka Pinch meenemen. Met reggae en dancehalltunes zette de Brit een relaxte vibe neer.
De tent bleek meer en meer het ideale uitrustpunt voor de zwaar aangekoekte 'modderlijven'. Sclohmo pakte even later de decs over. De Amerikaanse DJ zorgde voor een trance achtige, dromerige sound. Indie elektronica en soft minimal house... De jeugdige crowd ging op in de zweverige golf van Henry Laufer.
Ook Mount Kimble ging op dat elan door. De postdubstep vol elektronische arrangementen klonken fris en snedig. Het Britse duo had er volop zin in. De afgespeelde beelden op de ledwall waren doordacht en een absolute meerwaarde in de verder broeierige set. De tracks van het sterk onthaalde debuut 'Crooks & lovers' zaten mooi verweven in de setlist en de tent ging eens te meer volledig op in de beats & bleeps. Af en toe hoorden we ambient en meeslepende filmmuziek met de nodige hypnotiserende loops, niet vies van wat experimental. Uitermate geslaagd over de hele lijn.
Teengirl Fantasy, Logan Takahashi en Nick Weiss, een duo uit Brooklyn, zijn bezielers van de elektronische 'dreampop'. Hun geluid sloeg ergens een brug tussen house en disco; het lage tempo was alvast 'opvallend'. Single “Cheaters” uit debuut '7AM' was het hoogtepunt in de 'chillset'. Rustige dancemusic in tegenstelling tot de anderen, maar aan de respons van de jeugdige crowd , was de Red Bull Elektropedia Balzaal the place to be.
Tot slot de Zweedse Meshuggah die head-linede op de Cannibal stage . In een onnavolgbaar tempo brengen zij een unieke combinatie death-, trash-, progmetal en jazz/fusion
die door de freaks en metalheads de hoogte wordt ingeprezen . En live weet deze band te overtuigen en werd de modder definitief weggesleept …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2012 - donderdag 12 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd. Want er was al veel volk …
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen.
Het derde grote festival van ons landje was toe aan de 24ste editie en is de ideale windowshop-geleider door 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
Net als vorig jaar en net als op het Cactusfestival had Dour al meteen af te rekenen met zware regen . En dan klinkt Dour hard en ‘duure’ … Vier dagen lang zelfs, onophoudelijke regen, modder en slijk. De hoeveelheid stro en grinten hielpen iets, maar het terrein kon niet ontsnappen aan een heuse modderpoel . In het Guinness Book of Records werd deze editiehet ‘modderste’ festival ooit , maar ‘la boue’ en het glibberige parcours kreeg het moedige, enthousiaste publiek niet klein; de sfeer en de muziek waren de pleister. Dat houdt het festival hoog in het vaandel .
Met 148000 waren we dit jaar om schitterende momenten te beleven … Een memorabele ‘My name is mud ‘ – editie en heerlijk ruikend muzikaal geweld …
Bon soit, we staan stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is … Maintenant à toi …
dag 1 – donderdag 12 juli 2012
Beloftevolle openers op elke stage , Steak Number Eight , een vroegere HRR winnaar, postrock sludgemetal die even naar adem doet happen en alleszins de zonnestralen durft te verdrijven . Broeierige set met weerhaken , af en toe wat hobbelig, op dit vroege uur.
Verderop stonde de jonge band uit Luik, Roscoe geprogrammeerd die eerder nog op Les Nuits Bota stonden. Ze proberen zich een plaatsje toe te eigenen naast Ghinzu en Girls In Hawaii , en horen we daar ergens geen Absynthe Minded , The National en Radiohead doorsijpelen?! Hartverwarmende , sfeervolle, meeslepende melancholie , die niet vies is van wat postrock zelfs …
De huidige HRR winnaar Compact Disk Dummies kon ook al meteen van start gaan op één van de stages . De West-Vlaamse jonge gasten Coorevits slaan wild om zich heen met bonkende electro, en bijten sterk van zich af. Songs die nog wat meer om het lijf mogen hebben, maar ok, Britneys “Toxic” is meer dan de moeite!. En ze kunnen groeien , dat zagen we al bij vroegere HRR winnaars, en die kaart trekken we!
Eén van de ‘openbaringen’ zijn de Noren uit Bergen Casiokids . Ze zijn al toe aan hun derde album en palmden eerder al de Bota in . Een aanstekelijke, meeslepende mix van indie/synthrock, dromerige melodieën en forsere beats drijven ons mee in een wondere wereld van schaapjes tellen in het wolkendek. Ergens tussenin hoorden we een “Walk of life” riedel van de Dire Straits . De twee vocalisten/multi-instrumentalisten bieden galm en zweverigheid en gaan samen met de andere leden op in hun sound . Zij gingen ervoor en kregen gaandeweg het publiek aan hun zij . Hun sound werkte in op de dansspieren daar vooraan , en deed de rest heupwiegen .
En het publiek had er zin in gekregen … Merdan Taplak zorgde ervoor … Man met twee nationaliteiten die op gezwinde wijze een mix van culturen samenbrengt. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat en brengt dit moeiteloos over aan het publiek . De Max op StuBru en hier in de namiddag op Dour … Een MC, een accordeonist , blazers en flutes worden toegevoegd en hitsen de Marquee op . Balkan, dubstep, breakbeats, wave en trippop sijpelen doorheen de rits broeierige, slepende en bonkende beats. Soms wordt wat gas terug genomen met zangeres Eline Mabilde , maar de “On the rocks” anthem ontbrak niet om de boel te doen ontploffen . Merdan Taplak is ‘hot’, da’s zeker …
Eerlijk gezegd van Nick Waterhouse had ik nog niet gehoord , maar daarvoor ben je nu net op zoek naar Dours ontdekkingsreeks . We hoorden een heus collectief van ontspannende; speelse ‘60s rock’n’roll , jazz , soul en r&b. Een beetje de alternatieve versie van Mayer Hawthorne, Aloe Blacc en Buddy Holly.
School is Cool , ook al een HRR winnaar , is gestadig gegroeid en heeft al een pak fans achter zich op een goed jaar tijd . Hun indiepop met synths en percussie werkt aanstekelijk . Een super enthousiaste band die hun fans een ideaal festival willen geven . De singles “The world is gonna end tonight”, “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town” (met de leden van Great Mountain Fire) passeerden de revue en een moshpit werd gerealiseerd . Kortom , Net als op Werchter, duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel dragen. Spijtig om continu het publiek in het Engels aan te spreken …
Dan san raakten met hun melancholische, dromerige pop, de samenzang en de wikkelingen op een instrumentarium als viool, harmonica en klarinet, wat kleur biedt en hen onderscheidt. Het Luikse Dan San , een sextet, heeft hun tweede album 'Domino' uit . Ze zijn ietwat het Waalse antwoord op The Bony King Of Nowhere en Geppetto & The Whales, en waren al support van o.m. Beirut en Bat For Lashes. Hun ingetogen sound en sfeervolle samenzang ontroerde. Ze misten nog dat tikkeltje extra om echt te beklijven, maar ze leverden een meer dan een geslaagde prestatie met “The end of the day part 2” en “Irony” .
Potige, rauwe rock’n’roll , daar staan de twee van Black Box Revelation , ’s lands één van de populairste duo’s, garant voor en ondanks de uitgebreide (uitputtende) tour staan ze even gezwind en gretig te spelen . Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Een geoliede tandem, want de heren zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Voor ze hun ‘best of’ inplugden als “High on a wire “, “Never alone”, … want dat kunnen ze nu al met hun platen, hoorden we eerst stevig rockende, knap uitgewerkte songs, “Madhouse”, “Shadowman” en “I don't want it”. Hier telde de sound , de oerpower . Een nieuwe track “Crazy wildmen?” vulde aan, en in de fikse regenbui sloten ze af met een wel stomend “Set your head on fire”.
Wat verderop namen we Owlny Sigoma Band (5 Londense en twee Keniaanse muzikanten ) mee , een mix van afroworld, pop, jazz, funk, folk en elektronica . Aangenaam en verfrissend en goed voor een laatste streep zon ..
Great Mountain Fire , zijn beloftevolle indierockers en één van de hypes uit Brussel. Ze brengen een poppy mix met flarden rock en electro en hadden bij Pias het goed onthaalde 'Canopy' afgeleverd. Muziek waarop je niet anders kan dan stampvoetend en hoofdschuddend naar luisteren. Ondanks de diversiteit bleef het allemaal iets te braaf en bleef het niet boeien, en zaten we ietwat op onze honger …
Even kansen geven aan Montevideo, nee niet die hoofdstad uit Uruguay . Ze zijn al een pak jaren actief en houden het op broeierige rock en dromerige synths , die zowel qua sound als zanglijnen durven krachtiger te gaan, richting Franz Ferdinand en Sonic Youth. Een catchy sound, een uitgelaten frontman Jean Waterlot, een puike samenzang en een hoofdrol voor de keyboardspeler. Montevideo loste de verwachtingen en doen reikhalzend uitkijken naar de nieuwe plaat ..
Een glimp zagen we nog van Plants & Animals , een Canadees indierockend collectief , die net als Casiokids er graag punkfunk ritmes tegen aan gooien. Een handvol aanstekelijke, groovy songs hoorden we , en het publiek lustte het … Mooi …
Selah Sue – Shaka Ponk …Opdelen dus …
Ze toverde op ieders gezicht een ‘smiley’ ... “Doureuuuuh” was haar openingswoord . We hebben het over Sanne Putseys aka Selah Sue . In de gutsende regen zalfde de sound en haar stem . Samen met haar vierkoppige begeleidingsband en 3 enorme banners op het podium -met daarop alle tracks van haar debuut- begon ze voorzichtig met “Just because I do” en “Black part love”. Dat ze er zin in had was wel duidelijk, ze kreeg interactie met de voorste rijen en gaf een volwassen, professionele indruk.
Kleine meisjes worden groot, zeer groot …; we zagen knappe vocale prestaties bij “This world” en “On the run”. Haar band is intussen goed geroutineerd en stond ér . De ‘regen’ set werd afgesloten met publiekslieveling “Crazy vibes” en het funky “Crazy sufferin style”. En nu tijd voor een nieuw album, Sanne!
De weg werd geplaveid naar de Franse gekte van Shaka Ponk . Al veel over gehoord door m’n Franstalige collega’s … en why not ? Een discokitsch punkparty was het daar en er was veel volk. Een schaars geklede ‘aantrekkelijke’ frontvrouw en frontman, een light/videowall die sensualiteit ademde en humor .. jawel de acts , de gimmicks en hun ‘credo’ van een monkey sierden. Naast denderende shows in eigen land nu ook dit najaar in de AB trouwens …
En waar de Franstalige vrienden nog van houden ? Van Caribou , die intussen ook Vlaanderen hebben veroverd … Dan Snaith en de zijnen krijgen meer armslag en de verdiende erkenning .. Een volle Marquee om dit zinderend collectief te horen, door die aanstekelijke, intrigerende sound van percussie, keys en gitaar . Een beetje een rockende Underworld … Meteen waren we verkocht met een song als “Hannibal”, maar alle remmen sloegen pas los in het tweede deel van de set op de uitgesponnen jams van “Odessa” en “Sun” … Overweldigend, aantrekkelijk en opzwepende muziek dus naar het eind …
Die platen rond 2005 van de uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand zijn in ons geheugen gegrift, en dat blijft na dit optreden ook zo. De postpunkers hadden af te rekenen met helse regenbuien, maar dat kon de pret niet bederven als ze de aanstekelijke hits op ons afvuurden. Ze zijn met nieuw werk bezig en na de welgekomen rustpauze gaan ze opnieuw gretig te werk. Aan het oude werk als “The dark of the matinee”, “No you girls” ,“Do you want to” , “Walkaway”, “Take me out” , “Michael” , “40” en “This fire in the city” kunnen ze nu niet meer tippen, ze zijn en blijven duurzaam. Origineel was hoe ze hotsende “Can’t stop feelings” mixten /speelden met Donna’s Summer “ I fee l love”. De nieuwere songs stellen meer synths voorop, een breder geluid , minder strak , maar ook … minder spannend . Hopelijk zakt FF niet (verder) weg om als nostalgie te worden bestempeld ... Afwachten dus …
De Briste DJ, Mickey Moonlight, leidde het avondluik in de 'The Magic soundsystem', 'gehost' door het Franse Ed Banger label. Een mix van funk, disco en house hoorden we en schitterende visuals sierden. Veel belangstelling, al had de fikse regenval hier iets mee te maken . Naast het dj werk en het producen werd hij ook gevraagd door Justice en Jack Penate voor hun remixen. Een alleraardigste set speelde hij, een mooie opwarmer voor het grotere dancegeweld later op de avond als …
Eén van de elektronica grootheden Squarepusher kwam langs met een DJ set ; een paar jaar terug was hij nog te zien met band. Vannacht was het aan de knopjes draaien en achter hem stonde een groot LED scherm , synchroom met zijn helm . Experimentele, abstracte elektronica , dance met allerhande breakbeats, uitstapjes, tempowisselingen en onverwachtse wendingen . Iets aparts en unieks toch in het muziek ’dance’ landschap …
Tot slot onder die aanhoudende regenval hadden we op Last Arena Nero (live) . Bezwerende en pompende drum’n’bass, dubstep en pop van de Britse DJ’s waarvan “Innocence” en “Promises” de meest herkenbare tunes waren. In die gietende regen zagen we in de verte nog ergens achter de decs een zangeres staan …
Een fijne tocht ontdekkingen, maar een vermoeiende eerste dag door de fikse regenval en de modder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
10 Days Off 2012 – Dag 04 – Gaiser (USA – Live), Richie Hawtin (CAN), Paco Osuna (ES)
10 Days Off 2012
Het mag dan misschien wel ongewoon zijn, maar deze maandag is de tot nu toe de enige avond dat volledig uitverkocht raakte. Grootheid Richie Hawtin zorgt al op twaalf 10 Days Off-edities voor tot de nok gevulde zalen. Dit jaar bracht de mateloos populaire mister Plastikman nog andere broeders mee van zijn wereldbefaamde label Minus. Muzikaal gezien lijkt deze maandag de meest tot de verbeelding sprekende affiche te zijn. Naar onze mening zouden er op dit tiendaags festival wat meer label nights zoals deze mogen plaatsvinden. De hoge verwachtingen voor deze avond werden ook probleemloos ingelost.
Het feest barst al los van bij de dj-set van de Amerikaanse Ambivalent. Rechttoe rechtaan underground minimal techno met enorm meeslepende en duistere baslijnen. Zijn geweldig opbouwende set verslapt geen enkel moment. Ambivalent weet moeiteloos de volledige concertzaal – dat intussen een broeierige sauna is geworden - op stelten te zetten.
Labelmaat Gaiser gaat in zijn live set nog iets dieper en harder. Hij serveert ons een uur lang enorm energieke, duistere en stomende techno met breekbare melodieën, geweldige drumpatronen en subtiel wisselende atmosferen. Terwijl de man net als zijn muziek één brok energie uitstraalt, raakt het publiek alleen maar in een diepere roes. Een roes waarvan je als buitenstander zou denken dat ze heel grimmig is.
Richie ‘Plastikman’ Hawtin start stipt om 3u. en nog van voor hij goed op dreef raakt, wordt het publiek uitzinnig. Zijn dj booth wordt voortdurend omsingeld door met smartphones gewapende fans. Vrij enerverend als je het ons vraagt maar dit typeert hoe populair deze genie ook wel is. Technisch gezien speelt hij een perfecte set gaande van vrij minimaal naar stevig ritmische en rechtlijnige techno met heel veel ruimte voor pompende en ruw uiteenspattende climaxen.
Na precies twee uren houdt hij het voor bekeken en maakt hij ruimte voor de Spaanse Paco Osuna. Het is nooit een makkelijke opdracht om na een bons als Richie Hawtin het publiek in hun sfeer te houden. Paco neemt echter met een enorme bravoure over van de grote publiekstrekker. Ook hij gaat door met snoeiharde techno, zij het dan dat hij net iets meer groove in zijn set weet te brengen. Alle aanwezige Minus-dj’s zijn intussen ook op het podium komen staan om Paco te ruggesteunen.
Leuk om te zien dat de zeer geamuseerde Minusfamilie een geweldige avond beleeft. Ambivalent, Richie en Gaiser staan heel gewillig mee te dansen op de iets melodieuzere techno van de Spanjaard.
De zaal bleef tot de laaste noot tot de nok gevuld. En dan nog schreeuwde het publiek naar meer. Dit was ongetwijfeld de topavond voor het Gentse indoor dancefestival. Hopelijk tot volgend jaar Richie.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 03 - Matthias Tanzmann (DE), Len Faki (DE), Kr!z (BE)
10 Days Off 2012
Er was een tijd dat 10 Day sOff nog ‘10 Days Off Techno’ heette. Wel, wat we vanavond te horen kregen deed ons aan deze vervlogen tijd terugdenken. Je zou in dit dubsteptijdperk haast denken dat techno over zijn top heen is, maar toch blijkt de scene nog heel levendig te zijn. Weinig tienergeweld ,vooral iets oudere partyheads op zoek naar een beukend feestje. Moon Harbour labelbaas, Matthias Tanzmann, knalt na Dan Drastic de avond definitief goed op gang met een soort happy, melodieuze techno met tech-house-injecties. Dat het heel aanstekelijk werkte, lijdt geen enkele twijfel. Armen en benen werden vlotjes in alle richtingen gegooid.
Len Faki had de boodschap goed begrepen. Hij bouwt verder op Tanzmann’s elan van pumpy feel-good-techno. Hij is normaal een man waarvan verwacht wordt een ruwe en donkere sfeer te scheppen.
Dit soort werk heeft hij overgelaten aan ons Belgisch techno exportproduct Kr!z. Op het moment dat de eerste zonnestralen over de Vlasmarkt vielen, besliste Kr!z om er een nog eens stevig de pees op te leggen.
Verdorie, dit was een lekkere avond dansen. Onze benen hebben het geweten. Tijd voor een bezoekje aan de Flashmarkt! Tot morgen... of beter gezegd: vanavond!!
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Gent Funkt!
Gent Jazz Festival 2012
43 jaar na Woodstock komt Larry Graham met zijn Graham Central Station nog eens met de vingers in de neus tonen hoe je het vuur aan de lont moet steken en wat echte ritmische progressieve funk is. In zijn eentje is hij verantwoordelijk voor de slapping techniek, voor de sound van de legandarische Sly and The Family Stone en voor wat Bootsie Collins en zijn Funkadelic verwezenlijkt hebben. Om nog niet te spreken over wat hij deed met The New Power Generation en als bassist bij Zijne Ongeschiktheid Voor Basket Prince. Ik heb al veel muziek shows – en ik gebruik hier opzettelijk het woord show - meegemaakt en weet nu al dat ik de meest funky show ooit heb gezien. (Sorry, Prince Roger Nelson).
De tent is half gevuld als LH&GCS om stipt half negen wordt aangekondigd en Larry Graham met zijn band van achter uit die tent als een brassband aan hun tocht naar het podium begint. Het is meteen showtime! En dat wordt niet meer los gelaten. De nodige glitter en vooral rode kleur zorgen voor de rest. Als ook de laatste bezoekers een plaatsje hebben gevonden in de uiteindelijk toch goed gevulde zaal staat het zestal al op het podium en zoeken ze meteen de vijfde versnelling op. Het is onmogelijk om stil te zitten en Larry’s zangeres Biscuit (Ashling) verwelkomt ons met een eigen lied over ‘Belgium’ en dat we hier altijd vol ‘love’ zijn. Het publiek vindt het prachtig. Biscuit laat meer dan eens horen over een loepzuivere stem met enorme power te beschikken. Ook etaleert Larry Graham meteen een staaltje van zijn kunnen op de bas, slappin’ and pickin', zoals hij het zelf noemt.
Het euh… regent dik anderhalf uur lang ‘do ya feel good?’s, ‘clap your hands’, sing alongs en ‘snap your fingers’. Larry Graham is een showman van het zuiverste water en zet met zijn band een fantastische optreden neer dat nergens inzakt en continu doordendert. Af en toe is het wel heel Amerikaans, maar Graham weet het perfect te doseren. Oude nummers wisselen af met nieuw materiaal. Biscuit plaagt ons nog even met een soulvolle versie van “I can’t stand the rain”.
Ondertussen laat hij ons genieten van zijn kunsten als bassist, waaronder met een solo waar Jimi Hendrix zich niet voor had hoeven schamen, inclusief het aanranden van een microfoonstandaard en het bespelen van het instrument met de mond. Ook het spelen tussen het publiek terwijl hij zich rond laat rijden op een flight case en dansend met zijn basgitaar met de bezoekers dolt, is iets waar hij zijn hand niet voor omdraait. Uitgerekend dit deed hij op ongeveer anderhalve meter van ondergetekende! Hoe intiem wil je een concert hebben? The Lady komt ook op en inviteert enkele tientallen fans op het podium om mee te dansen en mee te zingen…. En dan nog die ronduit fantastische apotheose met de Sly-klassiekers “Dance to the Music, Thank you for letting me be myself” en het onvermijdelijke “(I wanna take you) higher”. Onder een ovationeel applaus verlaat de band de zaal op de manier zoals het binnenkwam. Dit keer alleen met een tamboerijn en het laatste refrein zingend, het publiek in een roes achterlatend. Gent Jazz kan niet meer stuk.
Line up: Larry Graham (bass), Brian Braziel (drums), Ashling Cole (zang), David Council (keyboards), Jimi Mc Kinney Jr. (keyboards), Wilton Rabb (gitaar)
De ondankbare taak voor afsluiter D’Angelo was om beter te doen en daarin is hij absoluut niet geslaagd. Een publiek meer dan een half uur laten wachten voor een oppervlakkige show waarin attitude en pose primeerden op de muziek is toch not done voor iemand die blijkbaar terug de muziek als focus point in zijn leven heeft gekozen. Alles klonk wat rommelig - waarom deed er niemand iets aan dat krakend keyboard - en er stond gewoonweg te veel volk op het podium: drie gitaristen en vier achtergrondzangers is bijvoorbeeld misschien toch net iets teveel van het goede.
Als een kruisbestuiving tussen James Brown, Prince en Terence Trent d’Arby laveerde D’Angelo tussen stroperig zoete ballads en rijk georkestreerde funk. Het funkgedeelte was hierbij nog het meest de moeite omdat zijn begeleidingsband hier venijnig swingend uit de hoek wist te komen. De solo-medley aan de piano haalde alle vaart die in het optreden zat eruit en hier en daar zagen we fans ontgoocheld beginnen afdruipen (tja, het was intussen ook weer oude wijven aan het regenen). Eentje merkte me terecht op dat hij meer weg had van een oude vergane glorie en er van power en bezieldheid geen sprake was. Jammer want er best een groot fanlegioen opgedaagd dat bereid was de man veel krediet te geven en de show mee vooruitstuwde.
We hebben er lang moeten op wachten maar D’Angelo is wel degelijk nog niet terug. Twaalf jaar snuiven, drinken en roken hebben ‘The R&B Jesus’ duidelijk geen deugd gedaan. Een beetje een afsluiter in mineur voor Gent Jazz 2012.
Line up; D'Angelo (zang, gitaar, keyboards), Jermaine Holmes, Kendra Foster, Rob Lumzy (backing vocals), Isaiah Sharkey (rhythm gitaar), Jesse Johnson (eerste gitaar), Cleo Sample, Raymond Angry (keyboards), Pino Palladino (bas), Chris Dave (drum)
Play List: Welcome, Playa, Playa, Feel Like Makin Love, Aint That Easy, Devil's Pie, Chicken grease, Watching You, Shit Damn, Medley - Brown Sugar, Medley- Spanish Joint, Medley – Untitled, Medley - Send it On, Lady, Sugah Daddy; Brown Sugar.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012- Rodrigo Y Gabriela - Jamaican Legends - Het mooiste moment is het solo-moment
Gent Jazz festival 2012
Wijt het maar aan vrijdag de dertiende maar hoe Gabriel Rios het er solo als opening act vanaf bracht zult u van iemand moeten vernemen die reeds op tijd op het festivalterrein raakte.
Want onder de schuchtere blauwe hemel zwerven mensen met dreadlocks nu naar de grote tent. Tijd voor een potje dub, reggae en dancehall. En Gent Jazz zou Gent Jazz niet zijn moest het dan geen reggae-band van Jamaican Legends betreffen, die naast de mellow grooves ook de jazz niet ongenegen zijn. Maar legenden tekenen niet noodzakelijk voor een boeiend concert, dat bleek ook uit het vrij tamme concert dat de Jamaican Legends ten gehore brachten.
Van de tandem Sly & Robbie in de ritme en bassectie zou nochtans wel vuurwerk mogen verwacht worden. De twee heren vormen al jaren een onafscheidelijk invloedrijk duo en hebben een vinger in de pap in ontelbare (pop) nummers. Het waren zij die de Riddim buiten de reggae brachten en injecteerden in talloze genres. Vanavond lijken de heren wel een beetje op automatische piloot te draaien want vonken en exploderen doet het nooit echt.
Neen, geef ons dan maar de krasse oude knar Ernest Ranglin die met zijn gitaar stevig in de afrobeat en afrikaanse blues geworteld staat. Met ontwapenende glimlach en veel spelplezier tilt hij met zijn gitaarspel het optreden een trap hoger. De nummers worden stuk voor stuk lang gerokken wat hem een aantal keren de kans biedt het beste van zichzelf te geven. Zijn de lange nummers een zegen voor de solo’s dan wel ook een vloek voor de spanningsboog van het optreden dat daardoor af en toe teveel inzakt.
Met Tyrone downie als vierde man tenslotte staat een man uit The Wailers van Bob Marley mee op het podium. Altijd goed dus voor een portie originele Marley-tunes waarvan we “Lively Up Yourself”, een klein riedeltje “No Woman, no Cry” en een meegezongen “Redemption Song” kregen.
Rodrigo y Gabriela, in het tweede luik van Gent Jazz na de geweldige Damien Rice voor de tweede avond op rij een headliner waarin de versmelting van man en gitaar centraal staat. Of beter, man én vrouw, beiden met hun gitaar. Voor hun gig van deze editie brengen ze een extra band mee, C.U.B.A.. Dit naar aanleiding van hun laatste worp ‘Area 52’ waarin ze 9 van hun nummers herwerkten samen met de Cubaanse band. Voor wie Rodrigo Y Gabriela ooit reeds aan het werk zag een welkome afwisseling maar zelfs in deze setting zijn het toch vooral de solo (of duo) momenten die het optreden zijn echte kracht geven.
Want laat ons eerlijk zijn, eigenlijk hebben ze die extra begeleidingsband helemaal niet nodig. Het middenstuk waar ze solo samen het beste van zichzelf geven stijgt met gemak uit boven de rest van de set. Verhalende melodieuze gitaarlijnen en welgekozen akkoordprogressies gegoten in een flamenco-metal pasvorm zijn hun handelsmerk. Rodrigo, de ‘fingerpicking’-virtuoos en Gabriela, de energieke ritmische kant van het duo die het hele optreden door rondspringt. Vooral de camerabeelden waarin ingezoomd wordt op de snelheid waarmee ze spelen blijven indrukwekkend.
Heeft de band C.U.B.A. dan helemaal geen meerwaarde? Toch wel! Enerzijds was het zeer verfrissend een aantal van de echte klassiekers als “Diablo Rojo of Tamacun” een Cubaans feestjasje te zien aangemeten worden. En anderzijds kregen ook verschillende muzikanten van C.U.B.A. hun solo-moment. Alfredo Echevarria die op magistrale wijze met zijn bas meezingt en scat, Edwin Sanz die qua vingervlugheid op percussie niet voor Rodrigo en Gabriela hoeft onder te doen, en Alex Wilson met een pianostuk dat heel sereen begint en uitgroeit tot een echte meeklapper.
In de bissen mag het wat zwaarder en doet Rodrigo een oproep aan de metalheads tussen de jazzfestival-gangers. Toch geweldig dat dit anno 2012 allemaal door elkaar kan en mag stromen. Kortom, het publiek hield van Rodrigo Y Gabriela en het was wederzijds! Als geen ander verstonden ze de kunst het publiek op te zwepen en mee te nemen. Met of zonder C.U.B.A., missie geslaagd!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Tindersticks - Damien Rice - Love is good if your dick is made of wood
Gent Jazz Festival 2012
De tweede dag van de tweede week had eigenlijk niets met jazz te maken, maar toch hebben we weer fantastische dingen gezien …
Opener Amatorski nam ons op een eerder amateuristische wijze meer naar hun sprookjesland middels begeesterde soundscapes, melancholie en verhalende teksten . Amatorski kon daarmee het eerder lauw reagerende publiek niet echt begeesteren. Er was ook niet veel contact met dat publiek en een aangekondigde signeersessie kon de plooien niet echt glad strijken. De frêle stem van Inne Eysermans komt net dat iets te kort om zich te kunnen meten met pakweg Beth Gibbons.
Line up: Inne Eysermans (zang, piano, gitaar), Sebastiaan Van den Branden (gitaar, backing vocals), Hilke Ros (contrabas, synths), Christophe Claeys (drums, glockenspiel)
Anthem,soldier,cyrk, 22 februar, peaceful, 8 november, warsawa, tegek, impatient, Never told
De melancholie, de schoonheid, de zo herkenbare bariton van crooner Stuart A. Staples. Tindersticks roept een warme melancholische wereld op vol rijk georkestreerde songs. Deze melancholische koningen van de Britse soul noir openen nochtans poppy met het gekende stop pretending. En van pretending was er gedurende gans het optreden geen sprake. Ze hadden maar te kiezen uit hun rijk gevulde repertoire en brengen dit alles heel gelaagd opgebouwd waarbij muzikaal alles juist zit. Vanavond touren ze vooral met hun laatste worp ‘The Something Rain’ waarop ook elektronica de Tindersticks-sound steeds meer binnensluipt. En die sound ligt hun live wel, een aantal van de met stip genoteerde hoogtepunten komen allen uit die laatste plaat. Zo is er het met de sax langzaam aanzwellende “Show Me Everything” en het door een zenuwachtig hinkelend drummetje voorgestuwde “This Fire Of Autumn”. En ook het afsluitende duo “Frozen” – waarin het wat experimenteler mag - en een lang uitgesponnen “Come Inside” waarin een innemende sax-solo een orgelpunt achter de reguliere set zet. Al was het vast niet iedere bezoeker zijn meug, organisator Flamand heeft met dit optreden al weer een schot in de roos.
Blood, If You’re looking for a way out, Dick’s Slow Song, Show me Everything, This fire of autumn, A night so still, Medicine/torn, I know that loving, Slippin’s shoes, Frozen, Come inside
Wat moeten we in godsnaam schrijven over Damien Rice? De Ierse hippie- miljonair schotelt namelijk weer krek hetzelfde recept voor: gewapend met enkel een gitaar en een piano treedt hij het publiek tegemoet met zijn ruwgerande folkpop, gevoelige zangpartijen en de nodige humor anderzijds. Vanaf de eerste tot de laatste seconde droeg hij het publiek op handen en omgekeerd.
Hij begint er duidelijk ontspannen aan en begint te zingen over iets als een houten penis, brengt vervolgens de tent aan het lachen met enkele opmerkingen over grappige cigaretten, om dan een van de effectjes op zijn verlebberde akoestische gitaar aan te slaan, gaat in een rock overdrive en shockeert even datzelfde publiek. Tussendoor imiteert hij in even een dronken Fransman, speelt een beklijvende versie van zijn “Cold water’, en van – jawel - ‘Hallelujah’.
Hij weet dus met zijn leuke verhalen en scherpe tong het publiek perfect te entertainen. Als voorbereiding op “Cheers Darlin’” kapt de man op tien minuten een halve fles rode wijn binnen, waardoor het nog nooit zo echt als een dronkemanslied klonk, over de teleurstelling wanneer de realiteit niet strookt met wat je hoofd je voorspiegelde. Maar bovenal primeert bij Damien Rice de muziek in zijn puurste vorm. Uit zijn gitaar tovert hij rauwe, prachtige versies van “I Remember” en ultieme bisnummer “The Blower’s Daughter”. Op de piano laat hij “9 Crimes” en “Accidental Babies” zo mooi, naakt en ingetogen tot leven komen.
Omdat hij zichzelf relativeert en zijn eenvoudige songs meteen goede songs zijn, krijgt hij heel wat gedaan bij zijn publiek. Wat te denken van de massaal meerstemmig meezongen versie van “Volcano” – toch een hoogtepunt van dit festival – en “Cannonball” waarvoor hij zelf alle versterking uitschakelde en heel alleen de tent muisstil kreeg. Voor zulk een krachttoeren alleen al verdient deze no nonsense knaap een negen op tien.
Hij liet het publiek verward, ontlast, dolblij en met zin naar meer achter. Een gig om nooit meer te vergeten, temeer omdat de man met een halve fles wijn op bekent dat deze minitour hem weer ongelofelijk zin geeft weer een plaat op te nemen.
The Professor & La Fille Danse, Delicate, I Remember, 9 Crimes, Amie, Volcano, Accidental babies, Woman Like a Man, Cold Water + Hallelujah, The Box, Elephant, Cannonball, Cheers Darlin’, The Blower’s Daughter
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
