Les Nuits Botanique 2012 – Lianne La Havas – opkomend soultalent!
Een van de opkomende talenten is ongetwijfeld Lianne La Havas . Haar muzikale carrière krijgt de laatste maanden een ferme stoot. Nog geen full cd uit (pas in juli met name ‘Is your love big enough’), maar enkel twee EP’s, waaronder één met hulp van sing/songwriter Willy Mason, zorgen er al voor dat haar concerten in de clubs uitverkocht geraken . Eerder in maart was ze in de AB Club , en net als toen was het vanavond in de Orangerie meer dan complèt om de veelzijdige , talentrijke artieste aan het werk te zien . Pas 22 is ze, en zowel  met band als solo overtuigt ze honderduit . Ze heeft hét: talent, waarbij ze zowel gitaar, ukelele, bas als drums kan spelen op de EP’s, een gouden fluwelen stem  en tonnen charisma . Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven.

De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete soulpop, die jazz en folk herbergen, en dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy gray en Corinne Bailey-Rae. Na het prima debuut dito optreden van de funkende soulpop van Janelle Monae in 2011 is La Havas nu aan de beurt én verdiend !
Met gemak waren we ruim een uur lang gekluisterd aan haar toegankelijk materiaal . Solo hadden we o.m. “Room for you” en “Tease me” die met het elektrisch gitaargetokkel en haar stem je moeiteloos inpakten. Met haar band leverde ze sfeervolle,  emotievolle songs in het genre, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt als “Au cinema”, “Don’t wake me up” , “Funusual”, “Empty” en “Lost & found” . “Forget” was de soulrocker op het einde van de set.
Kippenvel bezorgde ze ons nog in de bis met het intieme , kwetsbare “Gone” , die over haar liefdesbreuk ging . Een sobere, ingehouden piano ondersteunde haar indringende, heldere stem . En met de titelsong van de te verschijnen debuutplaat konden we met een dosis positivisme terug tegen de dagdagelijkse realiteit aan !

Hier hoorden we een sympathieke, enthousiast jonge dame, die haar stempel zal drukken in 2012 binnen de soulpop; haar songs klinken intiem, ingetogen als sfeervol en kleurrijk. Als er komende zomer naast Pukkelpop nog een gaatje op Couleur Café kan zijn, graag mensen …

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)

Les Nuits Botanique 2012 - Spain, ‘The Blue Moods of Spain’ - Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt opgeroepen
Als we in ons (rijkelijk) gevuld muziekarchief duiken, duidt onze wijsvinger betreffende Spain 1995 aan en nemen we er de cd ‘The Blue Moods of Spain’ uit ; een lichte grijns komt op ons gezicht . Tja, Spain lag samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black heart procession), Codeine en Smog aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; het Spain concept klinkt loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we  horen efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Josh Haden , zoon van de jazzmuzikant Charlie Haden, was de spil van de band en is bij de return na elf jaar nog het enig oorspronkelijke lid. Drie cd’s waren er in totaal , na het adembenemende debuut , verscheen iets later ‘She haunts my dream’ en ‘I believe’, die rijkelijker gecomponeerd werden en een poppier uitstraling hadden .

Vanavond trakteert het kwintet ons op de cultklassieker , aangevuld met ‘a lot of other old songs’ … and brand new ones’, want ‘The Soul of Spain’ verschijnt net met de tour die Haden met z’n begeleiding onderneemt. Een set in twee delen, die de ganse avond in het KC in beslag neemt.
In het eerste deel de integrale versie van hun debuut en dit mogen we letterlijk nemen; even zorgvuldig en precies, met “Untitled”, “World of blue” en het afsluitende “Spiritual” als sterkste songs, die ruimte laten voor de instrumentatie en het samenspel; muzikale uitstapjes bieden, en een ingehouden spanning en mate van dreiging hebben; een filmisch decor wordt opgetrokken door de juiste afstemming, en de songs boeien nu net door de trage en opbouwende ritmes die je uitnodigend ‘ergens nowhere’ meevoeren , gedragen door de intimistische zangstijl van Haden.
Tussenin hadden we wel moeite met de persoon Haden , want de aanhoudend ondraaglijke (dramatische) stiltes , het gitaar- en basstemmen, ontsierden de ingetogen klanken en voelden onwennig aan . Een allesbehalve spraakzame Haden , die bijna onhoorbaar een ‘thank you’ en ‘it’s been a long time’ prevelde. Hij durfde bijna de ogen niet te richten naar zijn publiek.
Een overtuigend eerste deel van treurhymnes hoorden we, een beredeneerde aanpak, maar met een té statische band , die de indruk gaf zich letterlijk naar de pauze te slepen!

Dan klonk het gezelschap muzikaal wat gemoedelijker , en kwam er meer klankkleur aan te pas door de bredere aanpak en de toetsen, die een prominente rol innamen . Meeslepend boeiend materiaal , puntiger en vaardiger , zonder z’n ingetogenheid en ‘trein der traagheid’- ritmes te verliezen;  songs van de andere twee cd’s (o.m. “Every time”, “Before it all went wrong”, “She haunts my dream” en “Oh that feeling) werden afgewisseld met nieuw materiaal als de single “I’m still free”, “Only one” en “Walked on water”.  En net als de aandacht wat verslapte , durfden ze het pedaal wat in te drukken en krachtiger te gaan, “Nobody has to know” en “Make your body move”.

“Our love is gonna live forever” en een reprise van ”Untitled” vormden het sluitstuk van de uitgekiende set van het kwintet, die ons warme nostalgie bezorgde; de druk was even van de ketel op het eind toen Haden z’n non-communicatie doorbrak.
De band is alvast  te zien via de Cactus Club organisatie, op 9 augustus in Brugge in het kader van Klinkers Intiem (www.klinkers-brugge.be) en op 6 december in de Handelsbeurs, Gent (Org: Democrazy, Gent), maar mag het dan iets draaglijker en ontvankelijker zijn aub …

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)

Les Nuits Botanique 2012 - Chilly Gonzales - Voor zo’n Chilly hebben wij een boon

De Canadese kameleon Chilly Gonzales switcht graag tussen de rol van pianist, rapper en conferencier om zijn publiek een onvergetelijke avond te bezorgen. Veelzijdigheid troef dus.

Getooid in een gepersonaliseerde peignoir betrad hij stipt op tijd de tot ‘Grand Salon’ omgevormde Museumzaal van de Botanique. Terwijl er nog aardig wat volk aan het toestromen was, beroerde hij zonder woorden de toetsen van de centraal gestalde vleugelpiano.
De eerste twee stukken hadden een eerder klassieke inslag terwijl het derde nummer almaar meer naar boogie woogie en bebop neigde. Eenmaal aldus opgewarmd, riep hij meteen een eerste vrijwilliger bij zich. De tijd was immers gekomen om één van zijn befaamde pianolessen te geven. ‘s Mans onstuitbare veelzijdigheid doet zo’n les uitdraaien op het door de mangel halen van zowel zijn leerling als van evergreens genre “Broeder Jacob” en “Happy Birthday”.
Niet veel nadien legt Gonzales uit waarom zijn hart klopt voor de rapmuziek om vervolgens moeiteloos uit te monden in een demonstratie van zijn kunnen ter zake.  Misschien heeft hij niet the flow van de grootmeesters ter zake, maar een nummer als “Beans” (uit het recente ‘The unspeakable Chilly Gonzales’) bewijst alleszins wel dat hij als woordkunstenaar flink zijn mannetje staat. Als het publiek naar verzoeknummers gevraagd wordt, speelt hij in op de triestige actualiteit door zijn uitzinnige interpretatie van Beastie Boys’ “Sabotage” te brengen. Dolletjes!
Iets te lang gekluisterd aan zijn pianokruk, nestelt de almaar meer op dreef komende artiest zich op de grond om met zijn hoofd onder de piano geklemd een verdienstelijke versie te brengen van “Dot”, één van de pareltjes die terug te vinden zijn op het ‘Solo Piano’-album uit 2004. Ook “Somewhere over the rainbow” krijgt een aparte invulling, deze keer door niet onder maar achter de piano plaats te nemen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Gonzales af en toe datzelfde instrument beklimt en bijvoorbeeld zijn pantoffels de rol van zijn vingers laat overnemen.
Na zijn beklag te hebben gedaan over het feit dat Sting hem systematisch weigert om samples van zijn muziek te gebruiken, brengt hij samen met een jongedame uit het publiek “Fields of Gold”. Als blijkt dat zij dat nummer heel goed kent omdat het gespeeld werd op de begrafenis van haar vader, weigert Gonzales om zich daardoor het recht op grapjes te laten ontzeggen. Wanneer tijdens het lied blijkt dat er echt wel chemie heerst tussen hem en haar, beweert hij doodleuk dat ze duidelijk op zoek is naar een ‘father figure’. Chilly con cojones….
Jaja, een mens maakt wat mee tijdens een Gonzales-gig. We horen nog een knappe pianoversie van een Dick Dale-klassieker, zingen Ol’ Dirty Bastard-gewijs mee met het uit “Ivory Tower” stammende “The Grudge” en een derde vrijwilliger uit het publiek mag de lage pianoregisters beroeren terwijl de ster van de avond er wat bongo’s bijhaalt. Tijdens “Take me to Broadway” merkt hij op dat een vooraan genestelde vrouw niet al te enthousiast reageert. Wanneer ze vervolgens ook niet echt blijkt te kunnen lachen met zijn opmerkingen en grapjes daarover, dwingt hij haar om samen wat piano te spelen. Dik tegen haar goesting ondergaat ze haar lot. Enkel nadat Gonzales zijn beste Frans etaleert en haar blijft pushen om er iets van te maken, gaat ze uiteindelijk overstag.
Zelfs voor een geboren entertainer als Chilly Gonzales is het dus af en toe hard werken om het ganse publiek te kunnen veroveren. Na die geslaagde missie haalt hij in de eerste bisronde nog eens zijn pianokunstjes boven tijdens een medley van o.a. “Hotel California”, “We are the word”, ‘Chariots of fire”, “Should I stay or should I go” en “Please don’t let me be misunderstood”.
Een tweede bisronde dient om nog eens vlug te demonstreren hoe hij ook staande de pianovirtuoos kan uithangen. In de derde en laatste bisronde, de door Gonzales  als ‘real encore’ bestempelde passage, trekt een jongeman uit het publiek zijn stoutste schoenen aan door aan de ondertussen hevig in het zweet badende Canadees voor te stellen om hem één van de door die jongeman zelf geschreven nummers aan te leren.  Het duurt even vooraleer de verbouwereerde artiest beseft wat er gebeurt. Echt bekomen doet hij er niet van want de doortastendheid van die (iets te) moedige man doet hem uiteindelijk besluiten om geruisloos de aftocht te blazen. Ondertussen evolueert de opvoering van de aan zijn lot overgelaten would-be leraar naar een redelijk onbeholpen bedoening. De wanhoop nabij gaat hij Chilly Gonzales vruchteloos opzoeken achter de coulissen. Een hilarisch slot van een even hilarische avond.

Chilly Gonzales zorgde ervoor dat de ‘Grand Salon’ op één-twee-drie uitverkocht geraakte. Deze keer waren het echter de laatkomers die ongelijk hadden. Zelfs tijdens de bisnummers stroomde er nog volk toe, vermoedelijk keerden die mensen enkele minuten later teleurgesteld huiswaarts want zoals aangekondigd op de website gaf de artiest het beste van zichzelf tussen 20u00 en 21u30. Je kon er je klok op gelijkzetten. Wie er op tijd bij was, heeft zich tijdens dat anderhalf uur geen seconde verveeld. Niet dat we anders verwacht hadden want ook op het feit dat multi-getalenteerde Chilly Gonzales tijdens zijn optredens een verpulverende indruk maakt kan je je klok gelijkzetten. Geen wonder dus dat we een boontje voor Chilly hebben.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Bota 2012)

Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen: The Rapture – Laura Gibson – Dz Deathrays
We checkten de verschillende zaaltjes om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt. Van afwisseling gesproken op dag twee - entertainment met Chilly Gonzales, ophitsende rock'n'roll van Dz Deathrays, de intieme, dromerige sing/songwriting van Laura Gibson en de partygrooves van The Rapture ...

In de Grand Salon zagen we een geanimeerde Chilly Gonzales aan het werk (zie verslag op de site).

In de Orangerie werden de gitaren goed ingeplugd;  hier overheerste de rock’n’roll ‘pur sang’, met onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars, Romano nervosa, Experimental Tropic Blues Band en  het Australische duo Dz Deathrays.
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Australische duo Dz Deathrays, Shane Parsons en Simon Ridley, die het nauwst leunden aan het oude Canadese Death from above 1979 … “Brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate”, waren één van de bepalende zinsnedes, die volledig in het kader van het Australische duo pasten . Een krachtige , dynamische, zompige sound , een bedreven samenspel  en tonnen enthousiasme . Als je er hun geluid op nahoudt, hebben ze de juiste titel ontleend aan hun EP ‘Brutal tapes’. Straf spul! Ze verdienden vanavond een hoger plaatsje op de affiche in de Orangerie …
Onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars en Romano nervosa konden dit niveau niet halen.
De eerste band Elvis Black Stars speelde snedige , broeierige , directe , krachtige rock’n’roll, die ergens Triggerfinger en Black Box Revelation voor de geest haalde. Energiek en gedreven gingen ze te werk en konden rekenen op een puike respons .
De heren van Romano nervosa speelden onbesuisder en hielden meer van de fun die de rock’n’roll met zich meebrengt . Dampende boogierock, die ze omdoopten tot spaghettirock, met ergens een wegwijzer naar La Louvière. Tja, tijdens een kroegentocht in je eigen dorp zouden ze zeker niet misstaan en vloeit het bier rijkelijk in en rond de toog!
The Experimetal Tropic Blues Band , afsluiter in de Orangerie, kon zich nog het best meten met onze Australische opener. Ze worden al jaren op handen gedragen over de taalgrens. Elke modale  rock’n’roll-er kan hen waarderen voor hun potige, ruige mix van rock'n' roll, punk, garagerock en blues. De Luikenaars speelden op het scherpst van de snede. Party dus, en hier mag het bier stromen …!

Intussen was er al een party aan de gang in een zo goed als uitverkocht Chapiteau met The Rapture (zie foto). Het NY-se collectief , die er wisselende gigs op nahoudt, stond ér vanavond.  Hun indie/dancepunkfunk met de kenmerkende ritme opstoten, blonk en twinkelde. Alles viel in de juiste plooi , wat meer dynamiek en opwinding teweeg bracht . Het publiek boog voor de gretig, fel klinkende Rapture . Met het evenwichtige  nieuwe ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken: aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon (PIL/Sex Pistols) ten tijde van hun ‘Flowers of Romance’ plaat.
De titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people we love ” gaven de toon aan. “Get myself into it” dweepte de boel op en “Whoo! Allright – Yeah” deed de temperatuur stijgen . The Rapture op z’n sterkst dus , verslavend, boeiend , groovy en dansbaar . De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, minutenlang ging het door met een saxofoon op het achterplan, die het nog kleurrijker  en interessanter maakte. Het dansbaar dessert kon gerust nog met een “Sister saviour” en “I need your love , maar we waren al gerust, The Rapture heeft de bezwerende, hitsende ritmes en tics terug, die durven te exploderen . Fijn feestje!

Verademing  ervaarden we in de Rotonde met de vrouwelijke sing/songwriting van Maggie Björkand (Dk) en Laura Gibson (Usa) . Ondanks het gedonder , gekletter en gebonk van de andere zalen, hoorden we hier sfeervolle, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, die desolate, Ennio Morricone- achtige klanken herbergen .
De dame uit Portland, Oregon heeft al een paar platen uit , en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico. Met vijf waren ze en er werd deftig gewisseld van instrumentarium, wat een reeks fraaie en weelderig gearrangeerde songs (o.m. aangevuld met fagot, trompet en toetsen) opleverde als “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed”.
We waren gewonnen voor haar charmerende, elegante huiskamerpop, waarbij Gibson tussenin heel wat leuke ervaringen vertelde. Knap! Sjiek! Ze  nestelt zich in de nieuwe, veelbelovende lichting vrouwelijke Amerikaanse sing/songwriters. Ze maakte indruk toen ze even in haar eentje op het podium stond met een kwetsbaar en een a capella gehouden nummer. Het publiek droeg haar een warm hart toe. Terecht!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rapture-11-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-black-stars-11-05-2012/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)