Roadburn 2012 – dag 2 – vrijdag 13 april 2012
WINO & CONNY OCHS (Het Patronaat – 15:00-15:45)
Wino (Saint Vitus / The Obsessed) bracht Conny Ochs (Chris Cornell look-a-like) mee naar de bovenzaal van het Patronaat. Ze startten hun set met de epische ballad “Somewhere Nowhere” uit hun alom geprezen album ‘Heavy Kingdom’. Het werd een kippenvel set met afwisselende zangpartijen van beide heren met nu en dan tweestemmige zang. Hoogtepunt was ongetwijfeld het opzwepende titelnummer “Heavy Kingdom” uit hun recente album. Een opwindende, geslaagde start van de tweede dag Roadburn.
END OF LEVEL BOSS (Stage01 – 16:15-17:15)
Bij het Britse End Of Level Boss draait alles om de riffs. En die waren inderdaad om duimen en vingers bij af te likken. In de kleinste zaal van 013 kwamen ze nog meer tot hun recht. We werden meegezogen in hun typische burned-out grooves. Denk aan een Voivod (waar ze trouwens grote fan van zijn) doorspekt van riffs en je krijgt ongeveer een beeld van hoe End Of Level Boss live klinkt. Het werd een groot uurtje headbangen.
J.G. Thirwell’s MANOREXIA (Main Stage – 17:30-18:30)
Muzikale duizendpoot J.G. Thirwell kwam naar Tilburg afgezakt met zijn Manorexia project. Een groep strijkers, aangevuld met piano en extra percussie. We kregen kamermuziek vol dissonantie, tegentijden en weirde arrangementen voorgeschoteld. Een bizarre ervaring, maar zeer gesmaakt door het Roadburnpubliek. Er volgde dan ook telkens een daverend applaus na elk nummer. De muziek zou nog best passen als soundtrack voor serial killerfilms. De vreemde eend in de bijt van dag 2.
KONG (Green Room – 18:10-19:30)
Kong deed wat van hen verwacht werd in een te kleine Green Room. De Nederlanders die vroeger quadrafonisch in de 4 hoeken van de zaal live speelden (zelf nog enkele malen mogen meemaken) stonden nu allen op 1 podium en bliezen van bij de start het publiek van de sokken. Geen zang, enkel instrumentale power van een hoog gehalte. Hier ging menig hoofd in het publiek hevig te keer en de temperatuur in het kleine zaaltje rees met de minuut. Zweetdruppels parelden op menig voorhoofd.
Een zeer strakke set met gitaargeweld van de bovenste plank, gecombineerd met samples en elektronica en een metronomisch hakkende drumster. Hollandse klasse!
WITCH (Main Stage – 19:00-20:00)
We waren benieuwd naar de drumkunsten van J. Mascis (zanger/gitarist bij Dinosaur Jr.). Hij kwam samen met Kyle Thomas (gitaar/zang), Graham Clise (gitaar) en jeugdvriend Dave Sweetapple afgezakt naar Roadburn. Witch stond in 2008 ook al op Roadburn. Ze brachten twee albums uit: ‘Witch’ uit 2006 en ‘Paralyzed’ uit 2008. Hieruit werd dan ook grondig gespit. Het was leuk om een stel langharige vrienden op het podium zich te zien amuseren en nog niet in het minst J. Mascis zelf. Witch’ sound kan je het best omschrijven als een mix van The Wipers met Black Sabbath en Black Flag. Een opwindende sound is het resultaat. En Mascis, die klopte er – met zijn witte handschoentjes aan – niet naast. Zeer gesmaakt optreden!
YOB (Main Stage – 20:30-21:45)
En dan was er the mighty YOB, de groep rond Mike Scheidt. Ze kwamen op dag twee hun meesterwerk uit 2005 ‘The Unreal Never Lived’ integraal spelen. En wat een optreden was me dit! Van bij het aanslaan van het eerste akkoord door Scheidt sneerde een sound door de zaal om koude rillingen van te krijgen. Er volgde een groot uur fantastische doom. Slepende heavyness in het kwadraat! Uitschieters waren er niet daar de volledige set één groot hoogtepunt was. Lange nummers openen vrij kalm en bedachtzaam en groeien langzaam door middel van ruimtelijke vibraties uit tot muzikale donkere oerkreten. Organische doom ‘en verve’ en hét optreden van dag twee. Dat je plots wakker schiet bij het einde van de set pleit alleen voor de hypnotiserende werking van de songs uit deze plaat. Ze nemen je mee over met doomriffs gevulde landschappen, diep in het universum waar ze je via zwijmelende melodieën doen wegdromen in muzikale apotheosen.
Yob is pure klasse! Setlist: “Quantum Mystic”, “Grasping Air”, “Kosmos”, “The Mental Tyrant” – Encore = “Adrift In The Ocean” van het “Atma”-album
VOIVOD (Main Stage – 22:15-23:40)
Voivod kon hier niet meer boven komen want Yob werd het gespreksonderwerp van de dag. Natuurlijk kan je nog genieten van de typische progressive metal van de sympathieke Canadezen uit Quebec. En natuurlijk is ‘Dimension Hatröss’, die ze live brachten, een dijk van een plaat. Maar hoezeer deze pioneers (al 30 jaar bezig in het genre) hun best deden, bleef het magistrale concert constant door je hoofd spoken. Toch moeten we Voivod meegeven een enorme podiumprésence te bezitten en met drummer Michel ‘Away’ Langevin een artistieke duizendpoot in hun rangen hebben (Langevin was verantwoordelijk voor het overgrote deel van de visuele esthetiek van dit Roadburn festival). Goeie set van Voivod, maar naar onze mening net iets onder die van Yob.
HUATA (Stage01 – 00:00-01:00)
Huata werd het laatste wapenfeit voor dag 2 en de heren hielden muzikaal het midden tussen de heavyness van Electric Wizard en de luidheid van Sunn O))). Zware kost dus – zo laat op de avond. De zanger was gehuld in een rode pij en nam diverse malen een flinke slok van een fles likeur. Ook haalde hij de vreemdste geluiden uit zijn orgel, terwijl hij luid predikend de zware sound nog een extra dimensie gaf. Songtitels als “Jozef Fritzl Syndrome” and “Rotten Dick” laten ook niets aan de verbeelding over. Het werd een zware afsluiter van een geslaagde tweede dag.
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2012 – dag 1 – donderdag 12 april 2012
We waren vorige week terug bij de gelukkigen om 4 opeenvolgende dagen deel uit te maken van een select publiek op het toonaangevende Roadburnfestival in het Nederlandse Tilburg. Het ondertussen wereldbefaamde undergroundfestival met een maximum capaciteit van een kleine 3000 toeschouwers, verdeeld over het 013-gebouw en Het Patronaat (als vervanging voor het Midi Theater) een eindje verderop was terug op een klein kwartier uitverkocht. Het alternatief festival biedt elk jaar het beste uit de psychedelische, stoner, doom, sludge en avant-garde genre aan en trekt dan ook een wereldwijd publiek aan dat kosten nog moeite spaart om die 4 dagen in april aanwezig te zijn in de studentenstad.
Dit jaar was Voivod de curator van dienst onder de noemer “Au-delà du Réel”.
CHRISTOF HAHN (Het Patronaat – 15:00-15:45)
Christof Hahn (Duitse gitarist van Swans) opende de eerste dag in de foyer van Het Patronaat in zijn typische laidback stijl. We kregen meerdere covers voorgeschoteld, waaronder enkele songs van het te vroeg ter ziele gegane Thin White Rope (favoriete band van Hahn). De foyer werd door de typische stijl van Hahn ondergedompeld in een warme gloed en er was al veel volk op de been om deze Duitser aan het werk te zien (waaronder Swans’ opperhoofd Michael Gira, die zijn goedkeuring gaf over de schitterende vertolking van zijn kompaan). Als uitsmijter kregen we nog een beklijvende coverversie van John Cale’s “Heartbreak Hotel”. Een gesmaakte start van de eerste dag Roadburn.
VIRUS (Het Patronaat – 16:00-17:00)
Bij de start van het Noorse Virus in de betoverende bovenzaal van het Patronaat (oude kerk met ramen in schitterend glaswerk) stelden we vast dat het geluid iets minder was. Dit werd gelukkig rechtgezet in de loop van hun optreden. Virus kan je gerust aanschouwen als de Europese muzikale geestesgenoten van curator Voivod. Dissonante, surrealistische riffs werden ons om de oren geslagen. Vervreemdende sci-fi doorspekt met tempowisselingen zijn het handelsmerk van deze Noren. Ze putten vooral uit hun albums ‘The Black Flux’ uit 2008 en ‘The Agent That Shapes The Desert’ uit 2011. Ondanks de valse start werd het toch nog een sterk optreden.
MICHAEL GIRA (Het Patronaat – 17:30-18:30)
Swans-frontman Michael Gira is altijd al een buitenbeentje geweest. Zijn stemmingswisselingen zijn legendarisch. Voor de start van zijn gig maakte hij het publiek al duidelijk geen foto’s te nemen en zeker niets te filmen. “We zijn hier NU samen om dit optreden met elkaar te delen en ervan te genieten.” Gira met een versterkte akoestische gitaar is misschien wel nog intenser dan the wall of sound die hij bij Swans produceert. Opener “Jim” (ode aan zijn vriend Jim Thirwell) greep je al direct naar de keel om je niet meer los te laten. We hoorden ook nog schitterende versies van “Blind” en “Oxygen”. Eén van de minpunten was toch het geroezemoes vanuit het publiek in de stille passages van zijn voor de rest magistrale nummers. Gira sneerde dan ook “thanks for those who listen”.
OM (Main Stage – 18:45-19:45)
Om (ontsproten in 2003 toen Sleep ermee ophield) was deze keer niet de alom gekende tweemansformatie. Al Cisneros (bas/zang) en Emil Amos (drums) lieten zich deze keer bijstaan door Lichens op synths. Deze laatste deed trouwens hun voorprogramma op de vorige tour. En die combinatie werkte aanstekelijk: de lage bastonen in combinatie met trage drummokerslagen en het dunne laagje synth dreven je mee op een kosmische pelgrimstocht om U tegen te zeggen. Je kunt ook onmogelijk het hoofd stilhouden bij deze – op Tibetaanse gezangen geënte – verslavende muzikale patronen. Een groot uur Om is in geen tijd om. Jammer, want het mocht gerust nog een uur doorgaan. We blijven smullen van songs uit ‘God is Good’ en ‘Pilgrimage’ en kunnen niet wachten tot het nieuwe album ‘Advaitic Songs’ uitkomt in juli. Beste optreden van dag 1, zonder enige twijfel.
KILLING JOKE (Main Stage – 20:15-21:30)
We hebben Killing Joke al in betere doen gezien. Op dag 1 waren ze een beetje de vreemde eend in de bijt en uit goede bron vernam ik achteraf dat er backstage al hommeles was een half uur vóór het optreden en hierdoor was gitarist Geordie Walker het op een zuipen gaan zetten. Eén fles vodka in een korte tijd is voor geen enkele mens een goed idee en dus ook niet voor Walker. Zanger Jaz Coleman liep er ook wat verloren bij en drummer Paul Ferguson en bassist Youth probeerden alles nog een beetje aan elkaar te lijmen. Tevergeefs: het schip zonk dieper en dieper. Jammer voor de gemiste kans om het Roadburn publiek voor zich te winnen. En zeggen dat de tour nog lang is voor Killing Joke: als dat maar goed komt… en zeker op 3 mei aanstaande in de Vooruit in Gent, waar ze hopelijk revanche nemen voor deze miskleun.
BLACK TUSK (Stage01 – 22:30-23:30)
In de volgepakte kleinste zaal maakte Black Tusk met hun rauwe en vuile sludge gehakt van het publiek. Wat een verademing na het slechte concert van Killing Joke. ‘Verademing’ is hier echter niet het juiste woord, daar er duchtig naar adem moest gehapt worden in deze te kleine zaal. Als sardienen in een te klein doosje, zo kan je de volgestouwde Stage01 het best omschrijven. Maar ondanks dit ongemak niets dan lachende gezichten in het publiek, genietend van dit precisiebombardement. Alles perfect in balans en een geluid om van te smullen. Schitterende versies van “Brewing the Storm” en “Bring me darkness” bleven in onze oren klinken. Black Tusk maakte onze avond terug goed.
CHELSEA WOLFE (Green Room – 23:45-00:45)
Daar we vorig jaar Voivod al aan het werk zagen en verslag uitbrachten, vonden we het een goed idee om Chelsea Wolfe eens te gaan checken, die op hetzelfde moment in de Green Room haar opwachting maakte. En van een verrassing gesproken. Chelsea Wolfe kan je best omschrijven als de psychedelische tegenhanger van Lana Del Rey. We kregen een uur psychedelica met een goed bij stem zijnde Wolfe. Hoogtepunt was ongetwijfeld “Mer” dat nog enkele uren na haar optreden in je hoofd bleef spoken. Een mooie afsluiter van de eerste dag.
Organisatie: Roadburn, Nederland
Once Upon a Festival 2012 – zaterdag 14 april 2012
Once Upon a Festival is verspreid over 4 podia met de toepasselijke namen: body, soul, mind en spirit, en elk podium heeft zijn eigen insteek. Het terrein is opgebouwd rond de 'Soul Stage'. Het enige buitenpodium op dit festival met voornamelijk live acts op de line up.
Pruikduif mocht er zaterdag de spits afbijten en deed dat op geheel eigenzinnige en psychedelische, funky manier. Daarna was de beurt aan Blackoutdub met een gesmaakte mix van dub, downtempo reggae, live sax en samples. Er stond ondertussen al redelijk wat volk voor de mainstage die duidelijk zin hadden in de zuivere mellow sound van de band, met zelfs enkele bisnummers tot gevolg… Wahwahsda was de winnaar van de 'Benelux Reggea Contest 2011'. De band brengt een mengeling van opgewekte reggae overgoten met een lekkere hiphop saus. De rapper freestylde er regelmatig in het Nederlands op los en werd mooi omkadert door de goede vibe van de band met een echt zalige reggae stem erdoor en overheen, chique.
Pura Vida is ondertussen een gevestigde naam in de Europese reggae scène. De grote band speelt live goed samen en brengt wel wat meer dan enkel dub/reggae maar speelde misschien iets te veel met de handrem op en konden daardoor niet helemaal overtuigen. Vervolgens was het de beurt aan Dj Dunya, bijgestaan door Mr Jax op saxofoon. Dunya is dé naam in de Belgische electro swing scène. Hij draait zalige swing, jive, rock'n roll en Balkan tunes waarbij blijven stilstaan echt onmogelijk is. De live sax begeleiding geeft het optreden, moest dat nodig zijn, wat extra vuur en overal op het terrein waren mensen gezellig aan het meeswingen. Analogik verkoopt zichzelf als 'a band of four bearded men from Denmark, playing a cheerful and original mix genres that is hard not to enjoy.' En dat was precies wat de mannen deden. Swing jazz, balkan blazers, synth bass,gipsy gitaren…plak er wat baarden onder en je hebt Analogik. Origineel optreden van deze fijne Deense band.
Afsluiter op de mainstage was Parov Stelar, een grondlegger van de electro swing en mee verantwoordelijk voor de recente heropleving van de oude jazzy sounds. Met de man zelf achter de knoppen, live band, steengoede sax solo's (Max the Sax) en een rasechte frontvrouw (Cleo Panther) stond de band stevig in zijn schoenen in Laarne. Een meer dan gesmaakte afsluiter op het buitenpodium!
De 'Mind Stage' had vooral een leuke inkleding maar was misschien wat groot voor het aanwezige publiek. Hier stonden vooral loungy, electro en minimal tunes op het programma. Madriko opende de stage. Caspar is een gekende naam in de minimal clubscéne en had net als Ishtar een coole, laidback sound. De sweet ambient van AMyn liep mooi over in de iets meer house techno invloeden van Belgisch talent Lexis en Tom Dazing. Ook de laatste namen op deze mooi line up gingen nog een stap verder in hun soundscapes, old school techno en disco synths. De optredens verdienden soms misschien wat meer volk maar dat was zeker op het vroegere uur niet evident. Het relatief goede weer en de goede vibe op het festival zorgde er voor dat veel volk voor de mainstage bleef hangen en wie kon hen ongelijk geven. Niet iedereen heeft zin in beats en breaks als ontbijt...
De 'Body Stage' was de grote dubstep tent. Glebstar was een two man DJ-set met zware dub/dubstep en drum & bass sound. Eddie K ft. Minus bracht vette dubstep en ook Black Sun Empire stond garant voor de nodige dosis duistere flash and bass. De mannen achter de knoppen zorgden voor een opzwepende show. Net als het volgende project, Jazzsteppa, een heftige drum and bass band die werd bijgestaan door een live drummer en heel wat andere invloeden in zijn sound laat binnensijpelen. Bare ging voor redelijk wat volk simpel verder de moddervette dubstep toer op terwijl de zware set van Rotator de overgang naar Breakcore inzette. Een gepast moment voor mij om andere oorden op te zoeken.
De kleine 'Spirit Stage' bood onderdak aan een bond allegaartje. Experimentele minimal, korg sounds, psychedelica, maffe elektronica, noisy beats, ambient en vooral veel Macbooks. Zeer leuke, verrassende sets gezien van Alvin & The Chipsets, Spongemagnet en Superisk, waarvan die laatste misschien wel met het meeste punten mag gaan lopen.
Once Upon a Festival wou volgens de organisatie zoveel mogelijk verschillende muziekgenres en soorten mensen samenbrengen. En daar zijn ze afgelopen weekend uitstekend in geslaagd! Hopelijk heeft het festival een tweede, gezonde adem gevonden en kunnen ze volgend jaar nog wat meer volk naar het kasteel in Laarne lokken… Hopelijk een blijver op de festival affiche!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/once-upon-a-festival-2012/
Organisatie: Once Upon A Festival, Laarne
Once Upon a Festival 2012 – vrijdag 13 april 2012
Once Upon A Festival (OUAF) krijgt na enige twijfel dan toch een derde editie in 2012, weliswaar met andere organisatoren maar het uiterst alternatieve concept blijft ongewijzigd. De nieuwe niet onervaren organisatoren die ook Suburb Soundz en Hertz Events voor hun rekening nemen, hebben het festival wel van drie dagen teruggeschroefd naar een tweedaags festival, ditmaal met vier podia (Mind Stage/ Soul Stage/ Spirit Stage/ Body Stage) in plaats van drie podia.
Eigenlijk kan je stellen dat OUAF het startschot geeft voor het fantastische festivalseizoen dat er aan zit te komen. In tegenstelling tot vorig jaar speelt het barre weer zeker niet in het voordeel van de organisatoren. De kans op regenweer is in pispot Vlaanderen echter altijd wel vrij groot, maar als je met je adem wolkjes kan blazen dan moet je toch toegeven dat het nog net iets te koud is om de wind lekker onder je oksels te laten blazen.
Laat dit anderzijds geen domper zijn om onze werkweek – of paasvakantie voor de schoolgaande jeugd - in schoonheid af te sluiten.
Het weekend zetten we in met een elektronische live-act van Nathan Fake in de Mind stage. In tegenstelling tot de snoeiharde rechttoe rechtaan, weinig emotionele beats van Speedy J, Secret Cinema en Space DJz speelt Nathan alweer een heel organisch en offbeat klinkende set die de ware technoheads toch iets meer moeite laat doen om de elektronische hersenkronkels van dit wonderkind te begrijpen. Hét hoogtepunt in de Mind stage van dag 1, doch Joke Schauwvlieghe’s haar zou hier rechtop zijn gaan staan vrees ik.
Tijd om ons in de Body stage te laten trakteren op een old skool jungle live-act van Bong-Ra, trouwens één van de pioniers in het genre. Bong-Ra is net nog iets lichter verteerbaar dan zijn opvolger Ajapai die wel heel zieke dubstep met extra bassinjecties op ons afvuurt. De Duitse Panacea gaat nog een stapje verder met snoeiharde breaks, breakcore en hardcore. Het oververhitte publiek mag nu wel even op temperatuur blijven bij de old skool acid beats van één van de headliners van de avond, Luke Vibert. Luke, voor ons dé topact in de Body stage, houdt nog altijd van acid, the sound you can’t improve… De nieuwe generatie kent deze grootheid blijkbaar net iets minder goed. De ware fans zijn echter wel aanwezig en worden samen met zijn zure beats terug in de tijd gekatapulteerd. Acid house avant la lettre. De oudere ravers onder ons worden eindelijk verwend terwijl het almaar killer wordt buiten. Misschien zou Mr. Vibert niet misstaan hebben in de Mind stage want The Producer sluit deze eerste avond in Laarne terug af met snoeihard materiaal.
In de Spirit stage hebben we spijtig genoeg enkel de immer lachende Anoebis even aan het werk kunnen zien. De man met het aanstekelijke enthousiasme weet zijn legertje happy psydancers een aantal uren lekker warm te houden met psytrance en goa-trance. Een echte verademing tussen alle het harde en donkere elektronische geweld dat losgelaten werd op de kasteeltuinen.
De main stage of Soul stage werd dit jaar gelukkig niet gehinderd door het geluid van de speakers van de andere podia, maar kreeg het ditmaal werd hard te verduren door het regenweer. Dit weerhoudt de tienkoppige Gentse band Café con leche echter niet om het feest te laten losbarsten bij het publiek met hun jazz, gipsy en swing geïnspireerde funky ritmes. Meteen wordt de toon gezet voor het al even aanstekelijke en energetische Antwerp gipsy ska orchestra. De charismatische frontman en zijn gevolg weten met hun ska grooves en hun duidelijk improvisatievermogen het feest verder te verzekeren.
DJ Grazzhoppa’s big band is niet meer de big band van weleer. Ditmaal zes turntablists en niemand minder dan Grazzhoppa’s wederhelft, Mo, die in een ander leven deel uitmaakte van ons meest gekende exportproduct, Zap Mama.
Mo, Grazz en de andere mannen aan de draaitafels brengen een fusion van hip hop, soul en funk. Geweldig hoe de turntablists scratchend hun decks ineens weten om te vormen tot instrumenten. Prefuse73 mocht deze avond van OUAF, dat een ware uitputtingsslag werd, afsluiten op het hoofdpodium.
Moe gestreden op het slagveld omheen het kasteel van Laarne keken we terug op een heel kwaliteitsvolle avond met topartiesten uit de alternatieve muziekscene. Morgen gaan we opnieuw ten strijde!! Laat de weergoden ons iets beter gezind zijn ditmaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/once-upon-a-festival-2012/
Organisatie: Once Upon A Festival, Laarne
Dunk!festival 2012 – zondag 8 april 2012 – klassieker binnen het post - …genre
Zondag kwamen we pas in de namiddag toe, maar nog net op tijd om Terraformer het beste van zichzelf te zien geven. Niet op het podium deze keer maar gewoon tussen het publiek. Het was toen reeds de derde dag van dit 'zware muzieken' festival maar dat lieten de reeds aanwezige fans zeker niet aan hun hart komen. Een geslaagde passage van deze Belgische metalband.
Op deze Paaszondag stonden er wat meer klassieke rockbands (zang, gitaar, bass, drum en keyboard) op het programma, bands die live weleens een microfoon durven te hanteren en meer kiezen voor de traditionele songstructuur zonder de riffs, uitgesponnen solo's en gelaagde muziek uit het oog te verliezen natuurlijk .
Dit werd meteen duidelijk tijdens de shows van de Deense bands Sky Architects en Late Nite Venture. Die eerste band was wat mij betreft de ontdekking van dit festival. Qua sound deed deze band me soms denken aan Kings of Leon in hun beginperiode. De stemmen pasten goed bij de energieke songs vol luide gitaren, vette bass sound en loepzuivere drums, die op het einde van de nummers steeds weer leken te gaan ontsporen, maar door de bandleden toch netjes binnen de lijntjes werden gehouden. Knappe set van deze jonge Deense band die er zelf duidelijk ook heel wat plezier in had.
Late Nite Venture heeft al wat meer jaren op de teller staan en klinkt misschien iets minder explosief dan hun jongere landgenoten maar ook zij speelden een set vol goeie, steeds dreigender groeiende songs. Bovendien heeft deze bands al wat klassiekers op z'n naam staan waar ze live dan ook volop gebruik van maken. Geslaagde Deense doortocht op het Dunk!festival.
Daarna bleven we nog even in Scandinavië met de Noorse band The Samuel Jackson Five, een show waar ik al sinds vrijdag naar uitkeek, al was het maar voor de zalig gekozen groepsnaam. Net als z'n Deense halfbroers speelt ook deze band meer een vorm van klassiekere rock, mij deden ze soms zelfs aan Grandaddy denken. Er was veel aandacht voor de drums, percussie en de multi-instrumentalisten lieten zich op het podium volledig gaan. De band bracht hun experimentele stijl met veel verve en nam op die manier de hele zaal mee op een drukke maar meer dan geslaagde krachttour!
Dan was het de beurt aan Atlantis. Deze Nederlandse band is eigenlijk meer een one man project maar live komt de groep toch stevig en strak voor de dag. Ook deze band vormt hun songs laag na laag op om langzaam maar zeker tot een symbiotisch hoogtepunt te komen. Misschien toch wat meer voor de fans van het hardere genre die tijdens de optredens van de vorige bands wat op hun honger waren blijven zitten.
Dunk!festival liep stilaan ten einde, maar gaf er eerst toch nog eens een ferme lap op. De Australische band SleepMakesWaves stond voor het eerst op een Europees podium en was er dan ook op uit om een goede indruk te maken, onder meer door z’n bindteksten in het Nederlands te brengen. De band was duidelijk blij met de mooie plek op de affiche, het aanwezige publiek en de organisatie van het festival. Op mij maakte deze band nu niet meteen een onuitwisbare indruk maar dat kan meer gelegen hebben aan een teveel aan luide gitaren, reverb en soundscapes dan aan de band zelf.
Afsluiter van Dunk!festival editie 2012 was een grote naam in het genre: 65daysofstatic. De band speelt al meer dan tien jaar zware instrumentele post rock waar vooral de live drums, beats en live sampling een belangrijke rol spelen. De band is misschien wat veel gehypt de laatste jaren maar bracht de zaal in Zottegem toch in vervoering. Het publiek trok zich van de wat commerciële houding van de band weinig aan en ging nog een laatste keer uit de bol. De band bedankte met een extra lange set en zorgde op deze manier voor een uitstekende afsluiter van deze driedaagse gitaarmarathon.
Besluit
Over het festival zelf vallen heel wat goeie dingen te zeggen. Het niveau van de bands die op het podium stonden was straf. Sterke muzikanten die er vaak volledig voor gingen en zelf ook helemaal opgeslorpt werden door hun muziek.
Bands die oprecht blij waren met de opkomst, de sound en de kans het Europese publiek live te bekeren.
Er was drie dagen lang gratis koffie, gratis camping, voldoende publiek en parking en echt steengoede muziek. Waarschijnlijk wel de belangrijkste waardemeter voor een festival. Misschien kan er nog wat vooruitgang worden geboekt qua catering en voorzieningen voor de fans die vaak ook uit onze buurlanden naar Zottegem kwamen afgezakt.
De geluidskwaliteit was echt heel goed, ook al staat er met de beperking van de decibels die voor de deur staat, een moeilijke periode te wachten voor de luidere muziekgenres. Misschien toch nog eens herbekijken die wetgeving…
Dunk!festival heeft terecht zijn plaats binnen de post-rock scène afgedwongen en zorgt hopelijk ook de komende jaren nog voor een pak hoogstaand gitaargeweld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2012/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2012 – zaterdag 7 april 2012 – de Dag van ‘Ontdekkingen’
Dunk!festival startte in 2005 met slechts drie bands op de affiche, als support voor de lokale basketclub. Nogal een contrast met nu, waarbij in drie dagen tijd maar liefst 23 bands uit 11 verschillende landen het podium op mochten. Op 6, 7 en 8 april haalde VZW Lootgenot dus met Dunk!festival opnieuw heel wat klinkende namen in de postrockscene naar Zottegem.
dag 2 - zaterdag 7 april 2012
We kwamen net op tijd om nog het laatste nummer van het Duitse Kasan mee te maken. Wat we hoorden, klonk niet vernieuwend maar allesbehalve slecht. Hun nieuwe album is trouwens uit op Dunk!Records (waar we het later over zullen hebben).
Daarna was het de beurt aan Lento. Deze Italiaanse band opende met een stevig en energiek nummer, maar kon niet overtuigen. Het duurde even voor we doorhadden wat er precies schorde, maar dan werd het duidelijk dat de muziek noch structuur noch melodie bevatte. Akkoord, er zijn weinig conventies in het postrockgenre, maar wanneer een nummer té chaotisch wordt , dan is het gewoon niet aangenaam luisteren meer. De eer voor meest energieke podiumprésence ging alvast wél naar Lento, maar helaas vielen ze voor de rest een beetje uit de boot.
Na de doortocht van deze Italianen, was het de beurt aan een ander Zuiders land: het Portugese The Allstar Project had van ons een stuk hoger mogen staan in de line-up. De drie gitaren en een bas zorgen voor de verschillende lagen in de muziek, maar opmerkelijk hier was vooral de visuals die gesynchroniseerd liepen met de muziek. Deze waren overigens sterk politiek getint, met onder andere beelden van Amerikaanse staatshoofden, Afghaanse terroristen, armoede in de Derde Wereld, en ga maar door. Deze lijn werd doorgetrokken door in het begin van “Not All A Dream” een sample te gebruiken waarin een tekst van Lord Byron voorgelezen werd. Hier deed zowel de setting van het nummer als de muziek ons denken aan Explosions in the Sky, een van de grootheden binnen het genre. The Allstar Project brengt dezelfde uitgekiende composities zonder in herhaling te vallen, en speelde bovenal een heel strakke set.
Helemaal anders was Vessels. Deze heren uit Leeds (GB) laten zich niet gemakkelijk in een vakje steken. Op het podium zagen we naast enkele gitaren ook een oude Korg synth en twee recentere versies. Uitstekend om de gekende soundscapes te creëren, maar de meerwaarde van deze instrumenten werd pas echt duidelijk tijdens een cover van Nathan Fake. Voor iemand “Blasfemie!” roept: het vijftal bracht een uitstekende versie van “The Sky was Pink”. Het hoeft dan ook niet gezegd dat deze groep veel genres aan kan.
Na praktisch ieder nummer werden instrumenten doorgegeven, maar Vessels overtuigde vooral met het stevigere gitaar- en drumwerk, zonder toevoegingen van allerhande elektronica.
Beware of Safety deed hun naam alle eer aan, toen de elektriciteit in de volledige zaal uitviel tijdens het opbouwen. Het duurde even voor het euvel verholpen was, maar het was het wachten waard.
Van een fragiele melodie, vaak bestaande uit niet meer dan 3-4 noten, begint zich langzaam een volledig nummer te ontspinnen. Hoogtepunt is dan een erg donkere en melancholisch klinkende wervelstorm van overstuurde gitaren. Bassist Tad Piecka kwam bij de groep nadat ze hun eerste EP reeds uit hadden gebracht, maar past inmiddels volledig in het plaatje. Het was ook hij die even een nummer voorzag van tekst, met een schorre stem die van heel ver leek te komen. We hoorden dan ook duidelijk hardcore- en metalinvloeden in de muziek van Beware of Safety.
Het Mylene Sheath-label (bekend van oa. Caspian) stuurde naast bovenstaande groep nog een afvaardiging naar Zottegem, en wat voor een. If These Trees Could Talk werd door vele aanwezigen beschouwd als de kers op de taart op zaterdag. Red Forests, het nieuwste album, kwam begin 2012 uit en deze Amerikanen speelden voor de eerste maal in Europa.
ITTCT begrijpt heel goed wat de essentie van muziek is, zowel voor band als voor publiek. No-nonsense-gewijs speelden ze een dijk van een set, die overigens heerlijk lang duurde. Veel woorden zijn aan deze groep niet vuil te maken: wie geen emotie voelde bij de set op zaterdag, zat niet op zijn plaats.
De dag werd afgesloten door jong Belgisch geweld: Steak Number Eight trok alle registers open. Durfden enkelen het tijdens de namiddag nog aan om te zeggen dat deze groep eigenlijk buiten de categorie postrock valt (overigens, Pelican stond er ook op vrijdag…), dan bleef er van deze kritische geesten niet veel meer over na de doortocht van deze hoop razernij. Openen werd gedaan met een van de hitjes van het eerste album: “The Sea is Dying”. Gedurende de hele set maakte kunstenaar Kris Vandenberge kleine schilderijen met aquarelverf, en dit hele proces werd op de achtergrond geprojecteerd. Bijzonder sterk hoe grafische kunst de muziek in dit geval aanvulde.
Steak Number Eight heeft natuurlijk veel in de schoot geworpen gekregen via hun overwinning om Humo’s Rock Rally in 2008, maar daar teren ze al lang niet meer op. Met hun lange set op het einde van de tweede dag van Dunk!festival bewezen de West-Vlamingen dat ze kunnen blijven vernieuwen, en dat ze vooral het podium niet afgaan vooraleer ze elk drie liter zweet kwijt zijn.
Het nog aanwezige publiek smaakte Steak Number Eight zo goed, dat ze een dubbele bisronde moesten geven (en zelfs dan probeerde nog een enkeling hen opnieuw het podium op te krijgen).
Zaterdag was vooral een dag van ontdekkingen, zonder “grote” namen zoals Pelican op vrijdag en 65daysofstatic op zondag. Niettemin zat de sfeer en de muziek helemaal juist.
Voor wie niet kan wachten tot de editie van 2013 is er goed nieuws.
De organisatie plant op regelmatige basis kleinere shows in Zottegem, onder de naam Dunk!Lite. De eerste editie ging door in maart, hou de website in de gaten voor meer informatie en volgende shows. Daarnaast is er ook het record label, Dunk!Records, die albums van binnen- en buitenlandse bands in het genre uitbrengt. Daarnaast zorgen ze ook voor distributie van ander materiaal in België.
Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook de jaarlijkse Dunk!Cinema, waarbij bands aantreden die ondersteund worden door visueel materiaal. Om op te volgen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2012/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2012 – vrijdag 6 april 2012 - Gitaargeweld op het 8ste Dunk!festival
Reeds voor de 8ste keer was Zottegem tijdens het paasweekend ‘the place to be’ voor postrock fans aller landen. In tegenstelling tot andere festivals die eerder voor een gevarieerd aanbod gaan kiest Dunk!festival resoluut voor postrock en de aangrenzende subgenres. Met paasmaandag voor de deur kan je er drie dagen aan een stuk terecht voor binnenlands maar vooral ook buitenlands rock talent. Het genre kan rekenen op een stevige schare fans met een groot deel van het publiek dat zelfs uit de buurlanden naar Zottegem komt afgezakt. Dit heeft Dunk!festival vooral te danken aan de sterke internationale uitstraling van de affiche met als hoogtepunt zelfs enkele exclusieve shows op het Europese vasteland.
Het lokale Stories From The Lost was niet meteen een geslaagde opener. Met misschien wat te weinig ervaring op grote podia miste de band vooral kracht en precisie om een goede indruk te maken. Maar leuk van de organisatie om lokaal talent deze internationale affiche te laten aanvoeren.
Daarna was het de beurt aan Mosquito. Dit Leuvense duo bestaande uit een gitarist en een zanger/drummer liet een stevige indruk na. De jongens speelden goed samen en amuseerden zich rot op het podium. Snedige vette gitaarriffs en dito drumwerk zorgden voor een krachtige sound die toch met de nodige finesse werd gebracht. En meer dan geslaagde passage van deze jonge groep!
Een mooi Belgisch visitekaartje want de rest van de avond was internationaal gekleurd met op kop de Duitse band Omega Massif. De band speelt stevige instrumentale downtempo rock die wat mij betrof toch niet helemaal kon overtuigen. De band heeft weliswaar een pak ervaring en bouwt de set mooi op naar een hoogtepunt maar onderweg werden toch te veel schoonheidsfoutjes genoteerd die vooral in de tragere stukken en tempowisselingen naar boven kwamen.
This Will Destroy You was de band die het meeste fans op de been bracht op vrijdagavond. Deze groep uit Texas brengt een mix van ambient en experimentele trash en behoort al enkele jaren tot de top binnen zijn genre. De nummers bouwen zich mooi op van trage dynamische intro's over simpele, mooie melodieën tot heuse 'wall of noise'-achtige proporties. De opbouw van de show was goed en na ruim een uur was de band zeker en vast enkele fans rijker, mezelf inbegrepen. Misschien wat minder ruw en luid dan de andere namen op de affiche en met een eigen orgel-sound en digitale sample box overstijgt deze band het post-rock etiket en zorgde voor hét optreden van deze eerste festivaldag in Zottegem.
Afsluiter op deze eerste avond was de Amerikaanse band Pelican. Deze post-metal band uit Chicago speelt al geruime tijd samen en speelde live een instrumentale mix van oude hits en nieuw materiaal dat niet enkel de fans van het genre kon bekoren.
Het talrijk opgekomen publiek was ook met deze band helemaal mee en zorgde voor alweer een steengoed optreden op het mooie podium van het Dunk!festival.
Een mooie afsluiter van de eerste, kwalitatief hoogstaande avond op het Dunk!festival …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2012/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Rewind Easter Festival 2012 – New-Wave Classix Part Two - EBM
Op dag 2 van het Rewind Easter Festival stelde de organisatie voor een sterk gevulde Vooruit de EBM in al z’n aspecten centraal.
Al meteen werden we in de excentrieke wereld ondergedompeld van Sigue Sigue Sputnik . Tja? De new wave heeft ook z’n leuke kanten gekend, als de elektro hier de bovenhand kreeg. De single “Love Missile F1-11” is in het geheugen gegrift , en werd ook als soundtrack voor de film van ‘Ferris Bueller’s Day Off’ gebruikt, en door Giorgio Moroder geproduceerd. In de SSS -elektrosound is disco en kitsch verweven; een glamour & glitter show , die zanger Martin Degville (nu wel niet echt de beste zanger btw!) in de spotlight plaatste. Als een ware Divine’s “Shoot your shot” heeft hij allerlei pluimage aan, met tijgerpakje en Lesley-Ann Poppe borsten . Als een fiere haan op het podium vuurde hij met de drie andere leden een rits aanstekelijke songs af , “Seks Bomb Boogie”, “Hey Jayne Mansfield” en natuurlijk “Love Missile F1-11”, die de eerste rijen tot pogoën bewoog . De sound’n’beats en de trancy, schurende ritmes waren alvast de moeite.
Het Belgische duo Absolute Body Control (Ivens – Van Wonterghem) verraste aangenaam en kon rekenen op een sterke respons . Terecht, want hun synth’n’grooves en ritmisch opbouwende , pulserende elektronica zette aan tot een danspas . Een aanstekelijke, opborrelende stijl die moeiteloos gelinkt kon worden aan Neon Judgement , fris ademend, maar minder duister . Vertrouwd, maar creatief, want ze staken voldoende variatie in hun minimal EBM/industrial . Sinds de heroprichting in 2007 en de nieuwe plaat ‘Shatterd illusion’ gaat het duo een tweede jeugd tegemoet en overtuigde o.m. met “Melting away”, “Sorrow”, “Into the light” en “Give me your hands”. En dan nog te weten dat ze zoet zijn met andere projecten als The Klinik , Dive en Sonar.
Een paar jaar terug was er het unieke optreden van de Amerikaanse Crash Course In Science, die zich totdantoe nog niet op het Europese vasteland hadden gericht. Het trio verweeft hun elektronische muziek met industrial, punk en rock en brengt een ‘arty’ performance op het podium . Ondanks de summiere releases zorgen ze ervoor dat hun sound , die niet vies is van ontregelde geluiden en een experimentje meer of minder, de ideale soundtrack vormt voor de ‘Day after’ door de slepende, dreigende, dreunende tunes, die draaglijker worden door de fijne act en de fluoriserende lichtjes en attributen die de zangeres/keyboards bij zich had. Ze zou zelfs niet misstaan op het Lichtfestival in Gent ll. Van deze kunstzinnige en visuele muzikanten konden nummers als “Cardboard lamb”, “Kitchen motors” en “Flying turns” niet ontbreken. De beperkte man/vrouw zang namen we er maar bij …
Een van onze trotsen Dirk Da Davo (3D) en TB Frank beleven met The Neon Judgement de ‘time of their life’. Hun elektronische sound was inspirerend voor industrial, elektrowave en new beat en liet in een volgende fase country elementen toe . Het duo is samen met Front 242 opnieuw immens populair in de Rewinds en dan kan je niet omheen knallers als “The fashion party”, “TV treated” en “Tomorrow in the papers”, die de ganse zaal in een fijne wavedans bracht. Ze grossierden in het rijkelijk gevulde oeuvre en lieten latere songs als “Miss Brown” en “Chinese black” toe, die de creatieve geest van het duo onderstreept . De liveset werd enorm sterk ontvangen . Een dolenthousiast publiek geeft hen ook een onvergetelijke avond. De dertig jaren dat het duo al actief is zal hen deugd doen!
Ook de ‘late nineties’ elektronica van het Zweedse Covenant werd sterk ontvangen . Het trio was z’n fans enorm dankbaar voor het sterke onthaal en de respons . Een boeiende set van toegankelijke Hitech dance/elektronica . Ze hebben een nieuwe plaat uit, ‘The modern ruin’, die ze voorstelden met o.m. “Judge of my domain”, “Dynamo clock”, “Kairos”, “The beauty & the grace” en de titelsong . De bariton zang was donker, indringend en helder en deed denken aan Matt Berninger van The National . De broeierige, bezwerende , opzwepende en pompende beats , niet vies van een vleugje house en techno , ratelden om ons heen en leverde verder nog pareltjes op als “Stalker” , “The passion game“ en “We stand alone” . ‘They shared the passion with the public’ . Professioneel klasse in het genre en meer dan af!
Die dartelende EBM sound kon worden verdergezet met de closing act DAF (Deutsch-Amerikanische Freundschaft) van de muzikale autodidact Gabi Delgado- Lopez. De ‘Neue Deutsche Welle’ kreeg elan en DAF was erg invloedrijk voor latere bands op dancegebied, ‘Alles ist gut’, ‘Gold und liebe’ en ‘Für immer allen’ , beginjaren ’80 , zijn begrippen. DAF, met de ontketende zanger , die als een duracell konijn heen en weer hotste en de afkoeling van plastic flessen water letterlijk over zich goot . De muziek was op tape vastgelegd en drummer Görl vulde aan . DAF heeft ups en downs gekend , maar is sinds 2009 terug een onafgebroken duo.
Meteen werden we overdonderd met “Verschwende deine jugend”, “Ich und die Wirklichkeit” en “Der Mussolini”. De zweetparels en de adrenaline droop letterlijk van het lijf van Gabo . Een dansend, pogoënd publiek ging er volledig in op . Middenin de set werd wat gas terug genomen en klonk het minder strak en ophitsend . “All gegen alle” gaf opnieuw vaart en de integere “Der Räuber & die Prinz” en “Sato-sato” kregen verbeten muzikale trekjes. DAF is ook na dertig jaar niet afgeschreven en zorgde voor de nodige dynamiek en opwinding.
Mooi om op die manier een leuke nostalgische tweede Rewind dag te besluiten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rewind-easter-fest-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Rewind Easter Festival 2012 – New-Wave Classix Part One
Na drie succesvolle edities van het Gentse Rewind-mini-Fest werd de muziekliefhebber die ‘wave’ en ‘electronic music’ in alle diversiteit een warm en vooral ook donker hart toedraagt dit jaar nog meer op de wenken bediend. De organisatoren beslisten namelijk het festival te voorzien van een dubbele uitbreiding. Niet alleen werd geopteerd om qua locatie een interne verhuis door te voeren waarbij de Balzaal van de Gentse Vooruit ingeruild werd voor de ruimere Concertzaal maar ook werd het programma nu verspreid over twee avonden met telkens niet minder dan acht groepen. Op 6 en 7 april jongstleden mochten groepen als respectievelijk Chameleons Vox, Clan Of Xymox, Project Pitchfork en The Neon Judgement, Covenant en D.A.F. als publiekstrekker fungeren.
Of er afgelopen weekend niet enkel paaseieren maar ook boeiende concerten te rapen vielen, verneemt u via onze korte beschouwingen van de tweedaagse, met hierbij alvast een terugblik op dag 1.
dag 1 – vrijdag 6 april 2012
Erato
De Belgische formatie Erato werd in 1993 opgericht in Schepdaal en zij hebben inmiddels vier albums op hun actief, zijnde ‘A Killed God’ (1996), ‘The Irreplaceable One’ (2001), ‘III’ (2002) en ‘NAiVe’ (2009). Na reeds het podium te hebben gedeeld met onder andere The Sisters Of Mercy, Skeletal Family en het Australische Ikon mochten ze de eerste dag van Rewind-easter-Fest openen. Zij brachten een mix van hedendaagse donkere rock en gothic en new wave uit de jaren ’80.
Schmutz
De Belgische groep Schmutz mocht vorig jaar 30 verjaardagskaarsjes uitblazen. Slechts één volledig album (‘Lipservice’) (1985) brachten de Limburgers uit met daarop nummers als “Straight From The Heart”, “Turn The Pages”, “Hold Me” en hun onvervalste klassieker “Love Games” die anno 2012 nog wel eens op de radio te horen valt. Tanend succes deed de groep naar de achtergrond verdwijnen en een vervolgverhaal op de debuutplaat bleef uit. Heel sporadisch werd er opgetreden maar het vertrek van diverse groepsleden en de dood van toetsenist Carlo Peeters in 2006, deden de fundamenten verder afbrokkelen. Er vond uiteindelijk toch een renovatie plaats waarbij Schmutz terug in originele bezetting op enkele revivalfestivals te bespeuren viel en exact vijf jaar nadat Peeters het leven liet bij een motorongeluk, werd zelfs nog een nieuwe single “On The Edge” uitgebracht.
Hun concert afgelopen vrijdag werd aangevangen met “Turn The Pages” en ook “Very Clearly”, “Straight From The Heart” en “Grab You” uit ‘Lipservice’ passeerden de revue maar wat opviel was dat het indertijd kenmerkende geluid van de groep, met name het veelvuldig gebruik van echo op zowel gitaar als toetsen, live minder sterk uit de verf kwam en bij “Love Games” klonken de synthesizerklanken veel te vlak om te beklijven. Wel mooi om horen was dat er nog plaats was voor het gitaargetinte oudje “Life Is A Merry Go Round” (1982).
Een set vol pit, overgave en enthousiasme en een gewoon fijn weerzien met Schmutz. Niet meer, maar zeker ook niet minder.
Department S
Ooit gestart als een punk/ska combo (Guns For Hire) onderstreepte de Engelse formatie Department S met een strakke en snedige set veel meer potentieel te hebben als dat ene nummer “Is Vic There?” (1980) - hun debuut overigens - dat steevast op de beter New Wave compilaties te vinden is en in de jaren '80 op Belgische Thé Dansants (voor de jonge lezers: zo werden de fuiven toen meestal genoemd) samen met “I Can't Live In A living Room” (Red Zebra), “Love Will Tear Us Apart” (Joy Division), “The Magnificent Seven” (The Clash), “A Forest” (The Cure) en “Temple Of Love” (Sisters Of Mercy) , één van zeldzame alternatieve momenten waarop de pogo aan de orde kon komen.
Een kort bestaan (1980-1982), perikelen met een platenfirma waarbij hun debuutalbum ‘Sub-Stance’ tot in 2003 letterlijk in de kast bleef liggen en het vroegtijdig (1991) aan aids overlijden van zanger en frontman Vaughan Toulouse nekten het voortbestaan van de uit Leeds afkomstige groep die pas in 2007 weer een teken van leven gaf. Toetsenist Eddie Roxy transformeerde zich tot zanger en net als twee jaar terug tijdens Sinner’s Day in Hasselt kweet hij zich ook in Gent vocaal uitstekend van zijn taak als vervanger. Met onder meer straffe versies van “Going Left Right”, “Age Concern” en “I Want” en enkele nieuwe nummers zagen we een oerdegelijke, overtuigende en broeierige set van het kwintet waarbij ze via een cover van Pink Floyd’s “Lucifer Sam” ook nog eens onderstreepten niet vies te zijn van wat psychedelische rock.
Cassandra Complex
We herinneren ons nog levendig de hyperkinetische set van de Cassandra Complex in de Brielpoort in Deinze tijdens het Futurama festival in 1987. Inderhaast opgeroepen als hoofdact ter vervanging van het in allerlaatste instantie annuleren van P.I.L. probeerden ze met alle voorhanden zijnde middelen de ontgoocheling weg te spelen bij het publiek dat massaal was gekomen voor Lydon en kompanen. Het merendeel van de aanwezigen droop niettemin af en de weinigen die bleven, hoorden de drummachines ratelen en knetteren met een snelheid en geluidssterkte die zelfs afgetrainde trommelvliezen vervaarlijk deden buigen.
Intussen zijn we een kwarteeuw verder en gaat het er bij de Cassandra Complex veel gemoedelijker aan toe. Er worden al eens wat boeken en columns geschreven door medeoprichter Rodney Orpheus en concerten zijn op enkele handen te tellen. Ook dit jaar zullen ze niet meer te zien zijn op een podium en hun aantreden op het Rewind-easter-Fest vormde een uitzondering. Voor de fans is het goede nieuws dan weer dat de reden moet gezocht worden in het feit dat er gewerkt wordt aan een nieuw album. Ook mogen zij zich verwachten aan geremasterde heruitgaven van ouder, intrigerend werk als ‘Grenade’ (1986) en ‘Theomania’ (1988).
Wie vreesde dat het bezoek van de Cassandra Complex aan de Arteveldestad herleid zou worden tot een gezondheidswandeling, werd meteen ‘gerust’gesteld via nummers als “Datakill”, “Voices” en vooral “The War Against Sleep”. Ook het overige materiaal klonk speels en onbezonnen en vertoonde nog heel wat positieve weerhaken om hun combinatie van goth-rock-wave-electropunk spannend te houden. Young Gods, Borghesia en Suicide (wiens paranoia instant klassieker “Frankie Teardrop” adembenemend op het einde van hun set werd gecoverd) loerden steevast om de hoek.
Wellicht werd de tijdsindeling door de sympathieke lui van de Cassandra Complex niet secuur in de gaten gehouden maar “Moscow Idaho” bleef tot ieders verbazing (noodgedwongen) in de coulissen achter.
The Beauty Of Gemina
The Beauty Of Gemina brachten begin dit jaar ‘Iscariot Blues’ uit, hun vierde studioalbum. Daarop balanceert deze Zwitserse formatie nog steeds tussen dark rock en wave, industrial en gothic rock. Een opvallende rol is telkens ook weggelegd voor de mooie, donkere stem van zanger, gitarist en keyboardspeler Michael Sele die vocaal op bepaalde ogenblikken ook wat doet denken aan Andrew Eldritch. Niet zelden is hij bepalend voor de nummers en tilt hij ze zelfs naar een hoger niveau. En nu net daar schortte het bij hun concert. Omdat de stem van Sele niet goed afgemixt was en wat verloren ging onder de drums van Mac Vincens, de basgitaar van David Vetsch en de gitaar van Dennis Mungo, boette de set heel wat aan impact in. Dit was bijvoorbeeld het geval bij “Voices Of Winter” en “Haddon Hall”, allebei afkomstig van het nieuwe album.
Pas halfweg de set werd dit bijgesteld en kon er genoten worden van fraaie versies van “Dark Revolution” (met een vleugje blues), een dreigend “Suicide Landscape” en “The Lonesome Death Of A Goth DJ” (dat raakvlakken vertoonde met Moby en Nitzer Ebb). Afsluiter “Rumours” deed ons tenslotte vergeten dat de synthesizerklanken soms iets te veel neigden naar jaren ’90 eurodance.
The Beauty Of Gemina is creatief in het genre maar ze overtuigden niet zoals vorig jaar op het Kortrijkse Shadowplay festival.
Chameleons Vox
In hun thuisstad Manchester behoorden The Chameleons midden de jaren ’80 tot de meest bepalende groepen en deden de toen vermaarde Hacienda club louter op basis van mond tot mond reclame in een mum van tijd uitverkopen. Maar buiten die grenzen bleven ze een vrij goed bewaard geheim en dienden ze het te stellen met een cultstatus. Ook al brachten ze met 'Script Of The Bridge' (1983), 'What Does Anything Mean?' (1985) en 'Strange Times' (1986) drie prachtige, door critici lovend onthaalde albums uit, ze konden de kwaliteit niet verzilveren in een globaal commercieel succes. Een vergelijking met de bevriende formatie The Sound ligt voor de hand. Ook zij hadden groot moeten worden maar werden het niet, en dit terwijl hedendaagse groepen als Editors of White Lies volop in de door hun voorbeelden aangelegde vijver aan het vissen zijn en met hun vangst wél op de grootste podia staan te prijken.
Gelukkig kon Mark Burgess, frontman van The Chameleons, het grillige van de muzieksector relativeren en is hij in tegenstelling tot de betreurde zanger van The Sound, Adrian Borland (die in 1999 zelfmoord pleegde), solo dan wel via een (zij)project blijven musiceren. In die zin speelt hij sinds 2009 onder de naam Chameleons Vox met enkele andere muzikanten waaronder een tweede origineel lid van The Chameleons, drummer John Lever, live de nummers van The Chameleons.
En hoe! Vanaf opener “Swamp Thing” volgde vrijdagavond het ene hoogtepunt na het andere zich op. De warme, in melancholie gedrenkte stem van Burgess is nog steeds intact (wat hij via enkele hoge uithalen mocht demonstreren tijdens “In Answer”) en de postpunk werd bezield, afwisselend atmosferisch en snedig maar bij momenten ook uitgesponnen op uitstekende wijze gebracht. Niet enkel de gitaren waren hiervoor verantwoordelijk maar ook de drumslagen waren geregeld sturend zoals tijdens “A Person Isn't Safe Anywhere These Days”, “Soul In Isolation” (met die onmiskenbare intro) en bij de absolute climax “Second Skin”.
Daarbij bleken noch de muziek noch de vaak poëtische teksten aan waarde, actualiteit of intensiteit te hebben ingeboet en had het concert - ook al werd het vrijdag in een Rewind-format gegoten - niks nostalgisch in zich. Of misschien toch een beetje, namelijk toen flarden tekst uit “Transmission” van Joy Division doorheen “Singing Rule Britannia” verweven werden.
Jammer dat “Up Down The Escalator” de setlist niet haalde maar we hopen dat dit wordt goedgemaakt als Chameleons Vox nog eens ons land mogen aandoen voor een volwaardige set. Bij deze richten we een vriendelijk verzoek aan alle programmatoren want het concert van Chameleons Vox was vrijdag voorbij vooraleer men het goed en wel besefte.
A Clan Of Xymox
Wie er wel in slaagde om hun plaatselijke thuisstad te ontgroeien en wereldwijd succes te scoren is het in 1984 te Nijmegen opgerichte Clan Of Xymox (dat ook een tijdje onder de noemer 'Xymox' door het leven ging).
Door enkele contacten en voorprogramma’s met Dead Can Dance konden ze hun eerste twee albums ‘Clan Of Xymox’ en ‘Medusa’ op het vermaarde 4AD label uitbrengen. Opener van hun concert in Gent “Stranger” en ook “A Day” etaleerden meteen deze gerechtvaardigde keuze want in beide gevallen gaat het om darkwave van prima kwaliteit die repetitief en opbouwend van structuur is.
Op Rewind-easter-Fest trad het als gothic geschminkte A Clan Of Xymox als trio op, zijnde oprichter Ronny Moorings (zang en gitaar), Mario Usai (gitaar) and Sean Göbel die sinds vorig jaar de toetsen en de computer is komen bedienen. Bassiste en vriendin van Moorings, Mojca Zugna, was er niet bij omwille van de geboorte van hun dochtertje vorig jaar.
Net zoals tijdens de carrière van de groep waarbij in de hoop om het commercieel succes aan te houden ook uitstapjes richting acid beat en met rock vermengde eurohouse ondernomen werden, was ook de set in die zin gevarieerd en dynamisch. Persoonlijk opteren we nog steeds voor de eerste twee platen maar “Jasmine And Rose” uit ‘Creatures (1999) en “Love Got Lost”, “In Love We Trust” en “Emily” uit ‘In Love We Trust’ (2009) bekoorden evenzeer. Dit in schril contrast met hun versie van ‘Heroes’ van David Bowie die we liever met de zwarte mantel der liefde zouden willen bedekken. Maar ook dit liet de trouwe aanhang vlot aan zich voorbijgaan en de Nederlanders werden op een stevig en verdiend applaus getrakteerd.
Project Pitchfork
Als afsluiter van de eerste dag fungeerden het uit Hamburg afkomstige Project Pitchfork die met hun combinatie van ruwe, industrieel getinte elektronische muziek vermengd met techno en electronic body music - zie bijvoorbeeld ‘Alpha Omega’ uit het gelijknamige album (1995) waarbij het leek of Front 242 hun opwachting hadden gemaakt om de groep te begeleiden - de Concertzaal bij momenten omtoverden in een undergroundclub.
Tijdens pakweg “Conjure” uit ‘Lam-‘Bras’ (1992) en “Steelrose” uit ‘Eon:Eon’ (1998) was erg duidelijk te merken dat de groep heel goed geluisterd heeft naar Skinny Puppy (check bijvoorbeeld maar eens hun absolute klassieker ‘Assimilate’ uit 1985). Net als bij hun grote voorbeelden is ook bij Project Pitchfork de donkere diepe zang een van de sterke wapens waarmee uitgepakt wordt en kan men niet om de theatrale podiumprésence van de charismatische frontman Peter Spilles heen.
Van het vorig jaar verschenen album 'Quantum Mechanics' hoorden we “Lament”, “Run For Cover” en “The Queen Of Time And Space” maar het was toch vooral de als toegift gebrachte splinterbom “Fire And Ice” uit het debuut ‘Dhyani’ (1991) die ons al deed uitkijken naar dag 2 van het Rewind-easter-Fest editie 2012.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rewind-easter-fest-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Karma Hotel 2012 - Muzikale zeebries van Pop en Dance
De vijfde editie van Karma Hotel, het indoorfestival van muziekclub De Zwerver en Vzw Jong Oostende, vond plaats in de schitterende setting van het Kursaal van Oostende.
Traditioneel één van de openers van het festivalseizoen , waar bands nieuw werk vooruit schuiven en hippe, nieuwe acts en trends een plaatsje krijgen.
In 3 zalen worden live acts en artiesten in al hun diversiteit geprogrammeerd en is er ruimte voor dj's en producers.
Wij waren na de geslaagde vorige edities terug op post om naast de frisse zeelucht een portie ‘high quality music’ op te snuiven.
Openers op de mainstage was het Leuvense AKS of Addicted Kru Sound. Het zestal had Selah Sue nog in de rangen en doet het nu met de bevallige Lola als frontdame.
En Lola past perfect in dit collectief en met haar indrukwekkende stem en charismatische verschijning pakte ze moeiteloos de vollopende zaal in.
Met hun eclectische mix van funk, drum 'n bass, electro, breakbeat en dubstep ademden ze een rauwe energie uit , die met de nodige uitspattingen resulteerde in een intense en stomende live set. De band -vooruitgeschoven in de recentste poulains van StuBru- bewees met hun eerste single "Give it back" van zich af te bijten als nieuwkomer en heeft met "Out of control" een 2de single uit. Het catchy nummer, die de sax duidelijk laat horen, -geldt als voorloper van de weldra te verschijnen EP.
AKS biedt live een 'feelgoodparty', en de strakke performance gaan hand in hand samen met muzikale intensiteit en schoonheid ! Check hen alvast komende zomer!
Het Brusselse BRNS -lees Brains- trapte af in de Delvaux zaal. De band werd eind vorig jaar opgepikt door StuBru met het aanstekelijk zomerse "Mexico" . De compacte setting oogde intiem. Hun veelzijdige, meeslepende sound sierde. De verwevenheid met postrock en electro leidde tot een dansbare cocktail die Fugazi en Battles opriepen ...
De singles "Mexico" en "Here dead he lies" , die elan krijgen door de percussie, zijn visitekaartjes voor de op stapel staande EP. BRNS zijn frisse debutanten en zwoele sfeermakers, kortom een band met overtuigingskracht.
Eén van de toppers is School Is Cool, die ijzersterk openden met “The World Is Gonna End Tonight”. Vervolgens brachten ze met “Car, Backseat, Parking Lot” een absurd verhaal over een dame die vermoord werd in een ondergrondse parking. Ze puurden uit hun debuutalbum ‘Entropology’. De enthousiaste bende, met duracell konijnen Nele Paelinck en Andrew Van Ostade, boeide en intrigeerde. Ze staan vol zelfvertrouwen op het podium en ze zijn op elkaar afgestemd. Nummers als “In Want Of Something” en “Warpaint” zijn echte pareltjes en werden terecht warm onthaald. Afsluiten deden ze met “New Kids In Town”, het nummer waar het toen allemaal mee begon. Een 50 minuten durende show die telde, en hun sterke live reputatie verder uitbouwt.
Het Gentse Kapitan Korsakov bouwde ook een straffe live reputatie uit. Vóór de second stage troepten de jongeren samen om de smerige noiserock van het trio te ondergaan.
Met "Cancer" en "Cosy bleeders" werden de distortionpedalen ferm ingedrukt. De band had er duidelijk zin in , speelde strak en gedreven en putte vooral uit het nieuwe album ‘Stuff & such’. Een gedreven band dus en een frontman, Pieter-Paul De Vos, die als een bezetene tekeer ging . De vette riffs waren duidelijk een meerwaarde.
Halverwege werd wat gas teruggenomen, o.m. met de nieuwe single "Piss where you please"; drummer Jonas wisselde z'n drumkit voor een mandoline; het was een aangenaam rustpunt die een andere kant van KK liet zien.
Het was echter van korte duur want met "When we were hookers" en "Don't believe the hope" trokken ze opnieuw alle registers open. KK won een pak zieltjes en kwam erg overtuigend voor de dag!
Het Fins/Franse The Do heeft wel iets met Florence and the machine. Het duo Olivia Merilahti en Dan Levy waren gemotiveerd en speelden de nummers in een behoorlijke trancestijl. Het duo had een drummer, gitarist en een saxofoonspeler mee. De sax bood een warme klankkleur en gaf hun aparte sound dàt tikkeltje meer. Hun betoverende folkpop had met“On My Shoulders” een hoogtepunt.
Het gitaargeweld na Kapitan Korsakov werd overgenomen door The Hickey Underworld. De Antwerpenaren stelden hun tweede album ‘I'm Under The House, I'm Dying’ voor. Opener “Whistling” was de barometer, de gitaren sloegen om de oren en produceerden een ongelofelijke wall of sound. Energiek! In een hels tempo werd de ene song na de andere afgevuurd. The Hickey Underworld verwende met heerlijke snedige, harde en rauwe songs en de schreeuwerige zanglijnen grepen naar de keel. Spijtig genoeg stonden ze deels gelijklopend met het hippe ’t Hof , waardoor heel wat jongeren The Hickey verlieten. Maar het bracht hen niet van hun stuk en ze hadden nog kleppers klaar als “Future Words”,”Blonde Fire” en “Flamencorpse”.
De mainstage was inmiddels goed volgelopen om 't Hof Van Commerce 2.0 aan het werk te zien. Na overtuigende sets op hun try out in Nazareth en op Novarock zijn Kowlier, Buyse en DJ 4T4 terug op post . En hoe …Met een uitgekiende setlist van oude krakers en nieuw werk uit ‘Stuntman’ hadden ze in ‘no time’ het publiek naar hun hand! Op het podium zagen we o.m. 2 grote hoofden, vlaggen en arenden. Het is de band menens en ze zetten de puntjes op de ‘i’. Nieuwe tracks als "Kwik lik Pélé" en "Voe de show" werden positief onthaald en het is duidelijk dat de songs op ‘Stuntman’ al goed gekend zijn.
De interacties van Buyse en Kowlier hitsten het publiek op en de beats’n’pieces van 4T4 werkten aanstekelijk en op de dansspieren.
Klassiekers "Niemand grodder" en "Kom mor ip" werden niet vergeten . De sfeer kon niet meer stuk . Wat een frisse vibe! Tot slot hadden we nog "Stuntman, "Wupperbol" en "Dommestik en levrancier", die in een nieuws jasje werd gestoken.
't Hof Van Commerce staat garant voor Feest! Feest! Feest!
In de Delvaux zaal pikten we nog een stukje Mickey Moonlight mee. De Britse DJ en producer kennen we van zijn nummer “Interplanetary Music”. Als remixer deed hij al dingen voor Franz Ferdinand, Tame Impala en Justice. Vorig jaar kwam zijn eerste album uit, dat hij vanavond kwam voorstellen. De clubby sound en de melodieuze synthesizers vielen op. Een ideale opwarmer voor de grote dance kleppers .
Tijd nu om de ‘dubstep’ debatten te openen, gezien een reusachtige DJ booth met een leger ledbars het podium kwamen opgerold.
De Brit Caspa en zijn compagnon Rod Azlan trokken de party op gang. Iedereen was al meteen te vinden voor de junglebreaks, electro en dubstepbasses. Wat een plezier om dit te zien exploderen. De collega's Jakwob en Camo & Crooked volgden en hielden dié ‘positive’ vibe aan , en deden de late annulatie van Kavinsky vergeten.
Neem het aan, de Muzikale Zeebries van Pop en Dance van de 5de editie van Karma Hotel was uitermate geslaagd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/karma-hotel-2012/
Organisatie: VZW de Zwerver, Leffinge + Jong Oostende
Sensation ‘White’ Innerspace – ‘Sensatie’ Feest van het Jaar & grote internationale belangstelling
Sensation ‘Innerspace’ is alvast één van de events in de Ethias Arena dit jaar, de ontmoeting voor internationale dance-liefhebbers. Van ver kwamen ze in de ‘witte dresscode’ om deze editie, die voor de vierde keer in Hasselt plaatsvond, niet te missen. ID&T heeft het laatste decennia een groots event weten op te bouwen en probeert ieder jaar zich te overtreffen.
Ongelofelijk! Een overdonderende show met water en vuur als centraal gegeven , die de feestgangers de ogen wijd deed opentrekken. Voor de partypeople werden kosten noch moeite gespaard om ‘hun time of their life in white’ te beleven. De 20000 bezoekers respecteerden en leefden de dresscode zorgvuldig na. Kleurrijke varianten vulden aan en vormden met het decor één mooi geheel en waande ons in een hoger sfeertje.
Bij Sensation telt niet alleen het decor en de witte, dansende menigte, ook de line up spreekt ieder jaar tot de verbeelding. Net als bij bezoekers komen ook de DJ’s vanuit alle windstreken: Mark Knight van UK, Dada Life van Zweden en Daniel en Juan Sanchez, Afrojack en Sander Van Doorn vanuit Nederland. Negen uur ging de massa uit de bol op de pompende beats van deze internationale DJ’s en maakten er een onvergetelijk feest van, uitzinnige taferelen volgden , trouwens de doelstelling van Sensation …
Sensation drukt een internationaal karakter uit en is dé jaarlijkse afspraak en ontmoeting, die houdt van een totaalkader van DJ’s , dance, white dresscodes, glamour & glitter en de sociale sfeer . Volgend jaar in maart staat opnieuw aangeduid, want dan stopt de Sensation Karavaan een vijfde keer in Hasselt. Be there!
Organisatie Sensation (ID& T en Dp Communications)
Novarock 2012 trekt de festivalzomer op gang …
We zijn weer vertrokken! Met Novarock trok op 17 maart 2012 het festivalseizoen zich weer op gang, al blijft die Kortrijkse opstart toch een ‘specialleke’. Een indoorfestival is sowieso al iets anders en het nieuwe dieet van de organisatie liet de rockers wat meer op hun honger zitten. Al maakten de headliners in de Penta Nova Hall toch veel goed voor de 4.000 aanwezigen en kreeg het jonge danspubliek hun eigen dansvloer.
Stilstaan is achteruitgaan, maar verandering is niet altijd een stap vooruit en vraagt op zijn minst wat gewenning. Jong plaatselijk talent kreeg geen Rockrallykansen meer, maar in de plaats daarvan kwamen er (deels) enkele huiskamerconcerten. Nouk, de artiestennaam voor de Kortrijkse Anouk Honoré en finaliste van Westtalent eind vorig jaar, was geboekt en via een online voting kwam daar Uma (Vandemaele) bij. Twee fijne verschijningen die aan het ontdekkend begin van een mogelijke carrière stonden. Ze traden elk tweemaal op en on the spot gingen de organisatoren de andere groepen af om hen te overtuigen om ook zo’n huiskamerperformance te geven, wat School is Cool met graagte deed.
Een pak minder groepen dus op de elfde editie van Novarock, want het tweede podium werd omgedoopt tot een danstempel met een duidelijke dubstep en drum’n’bass inslag, powered by Trash Radio die de Hexa Nova Hall dan ook zelf afsloten. Het jonge volkje genoot wel, maar het grote publiek bleef hangen voor het andere podium of in de tussenruimte waar nu veel meer zitruimte voorzien was, voorwaar een verademing voor de festivalgangers.
Die verademing kregen de festivalgangers vorig jaar nog van de standup comedians maar in deze editie werden ook die geschrapt. Veel anders hadden de aanwezigen niet om zich de eerste uren aan op te warmen, want het was vrij kil in de Kortrijkse Xpo. De organisatoren – met meer dan 300 vrijwilligers – hadden dat wel, want een 28 (!)-koppige groep inspecteurs van de sociale inspectie beet zich vast in hun kraag.
The Lumbers mochten voor een handvol aandachtigen het festival openen. De Kortrijkse groep zag het licht zo’n zes jaar geleden, maar nu zijn ze pas zeventien en spelen toch al drie jaar samen in deze compositie, zeker een voordeel in deze vrij wisselende tijden. Ze houden het bij seventies rock en speelden een beknopte maar stevige set.
Het volk sijpelde intussen binnen en kwam dan maar kijken naar Daytona, de winnaar van de Novarockrally van vorig jaar. Ook nog weinig mensen in die grote zaal, maar de meute groeide aan en bleef vooral staan. Daytona zette in een jaar tijd duidelijk enkele passen vooruit. Vier op een rij, drum erachter op een verhoog en een leadzanger met podium présence. En met een sneer als statement. Een foto van Minister van Cultuur Joke Schauvliege met grote oren was op de drums gekleefd. ‘Nog niemand gehoorschade?, vroeg de zanger zich af net voor het sterke “Cold Turkey” inzette. Het had al gekund, die gehoorschade, want het geluid stond veel te hard en de slechte afregeling zou in de loop van de avond nog storend voorvallen. ‘Merci om zo vroeg te komen’, klonk het nog. Graag gedaan.
De ‘eerste grote naam’ was Sioen, vooral gekend bij de iets oudere toehoorders, zodat het echt jonge volkje op dat moment voor Eptic ernaast koos. Frederiek Sioen is echter niet meer de pianospelende maker van ‘easygoing’ songs van enkele jaren geleden. Met een zo goed als volledig nieuwe band, een nieuwe sound en een nieuwe cd, is hij nu de hyperactieve frontman die zijn nieuw imago moet promoten. Als dat al een opdracht zou zijn, dan slaagde hij er alvast in om het te verbergen, want hij ging er vol voor. Hij gesticuleerde, zwaaide met micro en staander, was zelf af en toe aan de gitaar, maar het duurde tot “Blackout” eer we een ‘aha’-gevoel kregen. De vertragingen op de projectieschermen waren net niet storend.
Leadzanger Kristof Uittebroek van Customs liep al van bij de start van het festival rond in de Kortrijkse Xpo, uren voor hun eigen gig. Hij begon met “Velvet Love”, een sterk nummer uit hun tweede album ‘Harlequins of Love’, en het werd alweer een strakke set, zonder – naar ons gevoel - veel verrassingen. Het publiek smaakte wel de herkenningsmomenten, niet in het minst hun hit “Rex”.
Vóór de aanvang van School is Cool vermaakte AKS vol enthousiasme het jeugdig publiek. De Leuvense dubstep formatie heeft met Lola een nieuwe zangeres . Ze kan gerust een waardige opvolgster van Selah Sue zijn en ze beschikt over een prachtige stem. We hoorden een aanstekelijke mix van jungle, electro, dubstep, drum 'n’bass en breakbeats. De toevoeging van sax en de warme soulstem van Lola bracht meer variatie ,wat het geheel verteerbaar maakte. Verder gaven ze ons mee dat hun nieuwe EP in april in de winkelrekken zal liggen.
Met School is Cool hadden we de winnaars van Humo’s Rock Rally 2010. De jonge gasten brachten in oktober 2011 hun debuutalbum ‘Entropology’ uit. Probleemloos pakten ze ons in met hits als “New Kids In Town”, “The World Is Gonna End Tonight” en “Warpaint”. Hun aanstekelijke songs refereren aan bands als Pixies, Arcade Fire en Vampire Weekend. Opvallend was hoe de hyper kinetische percussionist Andrew Van Ostade als een halve gek wild om zich heen sloeg.
Exclusief voor Novarock stelde Absynthe Minded zijn nieuw album voor dat op 14 mei zal verschijnen . Ietwat voorzichtig en onwennig opende Absynthe Minded. Dit gevoel werd alleen nog maar versterkt door een opeenvolging van kleine foutjes; pijnlijk dieptepunt was het stilleggen van één van de nummers. De groep kon zich herpakken en speelde vertrouwde versies van o.m. “My Heroics, Part One” en Envoi’”. Maar intussen was de Penta Nova al flink aan het leeg lopen. Een niet zo geslaagde passage van een band van virtuoze muzikanten die toch wel over ijzersterke songs beschikt.
Terwijl de roadies nog druk bezig waren om het materiaal van Absynthe Minded van het podium te halen liep de Penta Nova goed vol, om de reünie van de hiphoppers van ‘ t Hof Van Commerce mee te maken. De West-Vlamingen van ‘In Izzegem’ Flip Kowlier, Serge Buyse en Kristof Michiels oftewel DJ 4T4, hebben na 7 jaar stilte terug de draad opgenomen. De enkele try –outs zorgden ervoor dat ze klaar zijn om hun nieuwste album ‘Stuntman’ te bekoren aan de jongeren. Van bij de eerste beats en raps reageerde het publiek uitzinnig . Ze wouden er een dik feestje van maken. De nieuwe nummers bleken al goed ingespeeld te zijn en vielen erg goed mee. Kowlier en Buyse hielden het tempo strak en de ene rap salvo na de andere werd afgevuurd. DJ 4T4 droeg z’n steentje bij in een juiste dosis beats’n’scratches en raps. De zinnetjes van “Stuntman” en “Baes” waren de beste voorbeelden. Natuurlijk ontbraken de hits niet in de set. Ambiance was verzekerd op “Niemand Grodder”, “Lop mor deure”, “Dommestik en levrancier”, “Kom mor ip” en “Zonder totetrekkerie” …
’t Hof tekende voor een ideaal Novarock feestje! Een comeback die best boeiend klonk, intrigeerde en overtuigde. Komende zomer zullen de festivals worden platgespeeld door het trio!
Dit was een gedroomde afsluiter voor publiek en organisatie . Met een voldaan gevoel keerden we huiswaarts …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/novarock-2012/
Organisatie: Novarock, Kortrijk
Nederlands 
Français 
