Les Nuits Botanique 2012 - The Ting Tings en Bikinians –Jeugdig enthousiasme!
Ze waren één van die spraakmakende girl –man groepjes, die de clubs en de zomerfestivals kleurden, festivalstampers samen met Blood Red Shoes en The Kills. We hebben het hier over het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop bieden . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop. Praktisch elke song van het debuut werd een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” .
In de lente verscheen die langverwachte opvolger ‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut , prikkelender en uitdagender klinkt ; een rauwe, schurende, toegankelijke mix van pop , electro, indierock en hiphop; én nu net met het overlijden van Beastie Boy MCA (Adam Yauch) klinkt hun plaat actueler. Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , krijgt eigenaardig genoeg de plaat niet de airplay die ze verdient . Toegegeven, er staan hier ook geen hits als van hun debuut op.
Live is en blijft dit een leuk duo, die duidelijk de aandacht trok door hun optimisme en levensvreugde. Al met het tweede nummer “A great DJ” sloeg de vonk over en was het KC gewonnen voor de aanstekelijke, huppelende ritmes, de gitaar- en syntheffects en de opzwepende bassdrum. Intussen waren we al gesmolten voor de sexy looks en de speelse onbevangenheid van Katie . In spannende t-shirt, korte sportbroek én met pet op sprong de sexy vamp als één van VT 4’s vroegere Trampoline Girls in het wilde rond met haar gitaar .
The Ting Tings zorgden van bij de start van de elfdaagse van Les Nuits Bota voor een opwindend , stomend setje. En toch … zitten er wel wat gaten in het nieuwe materiaal, maar dit vingen ze meer dan goed op door de positive vibes, de handclaps , de hitsende hinkstapspringende ritmes en de dansbare synths en beats.
Op die manier hadden we een hiphoprockende “Hang it over” , een energiek opbouwende “Give it back” en een slepende “Guggenheim , die middenin explodeerde . “Let me down Sonny” werd een ruwe dansvloerknaller door de drumbeats en de jachtige gitaar, door een derde groepslid aangevuld . Of laat ons even teruggrijpen naar de opener “Silence”, sober ingezet maar die dan als sneeuwbal uit elkaar spatte .
Onderhuids hoorden we ergens Run DMC meets Beastie Boys , The Kills en B 52’s . Een dynamiek, misschien wat goedkoop, maar die werkt op ons gemoed en de dansspieren . Leuke boel en fun, een feestje waar het publiek van hield . Katie charmeerde haar publiek en deed zelfs een welkomstwoordje in het Frans en het Nederlands.
De oudere songs en de hits van het debuut kregen regelmatig een nieuwe outfit , die een clubbing gevoel ademden; “We walk” en “Hands”, die linkte aan Donna Summer’s “I feel love” club mix . “Fruit machine” kwam hier het slechtst weg, maar geen nood, de boel ontplofte dan op “Shut up & let me go” . De twee wisselden moeiteloos van instrument en hielden er de vaart en het ritme in.
Het duo toonde aan dat ze met hun songmateriaal alle kanten op konden . Jeugdig enthousiasme, die in de bisreeks verzilverd werd met catchy versies van “Keep your head” en “That’s not my name”.
We werden alvast in de stemming gebracht door het Brusselse Bikinians. Het kwartet stond vooraan in het publiek te spelen en had direct de eerste rijen mee met potige, swampy rudimentaire rock’n’roll . Energiek en gedreven en met een “Sabotage” cover van BB , kon het gitaarrockend feestje niet meer stuk!
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-ting-tings-10-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bikinians-10-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Bombay Bicycle Club
Echt veel potten heeft Bombay Bicycle Club (de opmerkelijke naam van de band is genoemd naar een Indische restaurantketen in Groot-Brittannië) tot op heden nog niet gebroken in onze contreien. Een ietswat gewaagde, typisch kenmerkende zet dus van de organisatoren om dit jonge indiepop viertal uit Noord-Londen al direct tot afsluiter te bombarderen op de openingsavond in de Chapiteau. De collectie popnummers op hun derde album ‘A Different Kind Of Fix’ is echter een zodanig aanstekelijke stap voorwaarts in hun oeuvre dat het live eigenlijk nog moeilijk mis kon lopen.
Aan variatie was er alleszins geen gebrek in de ruim anderhalf uur durende set. Maar is de afwisseling tussen de Editors epiek van “Dust On The Ground”, het aan Vampire Weekend schatplichtige “Always like this” en de Bright Eyes popfinesse op “How Can You Swallow So Much Sleep” niet net iets te veel van het goede? Stuk voor stuk lekkere deuntjes die door het publiek enthousiast onthaald werden, dat wel, maar wat meer coherentie had deze set beslist ten goede gekomen. Bij ons rees alleszins een vermoeden dat Bombay Bicycle Club nog wat last heeft van een puberale indentiteitscrisis en nog op zoek is naar een duidelijke muzikale richting. Het feit dat dit gezelschap bovendien angstvallig iedere ‘rock star allure’ leek te willen mijden kwam hun identiteit evenmin ten goede. Let wel, er lopen al meer dan genoeg rockclownen rond, maar deze heren oogden net iets te veel als knutselaars met studioapparatuur en nerdy computerprogramma’s om ook visueel enigszins memorabel te blijven bij het publiek …
En nochtans ligt de richting voor het oprapen: die van het met een heerlijk overstuurse pianoriedel ingezette “Shuffle”, dat als eerste bisnummer de tent op een kookpunt bracht. Wie deze zomer naar Rock Werchter afzakt laat in dat geval Bombay Bicycle Club toch best niet links liggen.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2012)
Labadoux 2012: Familiefestival bij uitstek – zondag 6 mei 2012
Gavin Whelan
Op zondag kwamen de liefhebbers van Ierse folk aan hun trekken. De vierkoppige band van deze Ierse doedelzakspeler bracht de echte foksfeer in de grote concerttent. Als er iets is waar Labadoux sterk in staat, dan is het wel het hoog houden van de traditie van de Keltische folk. Het publiek kon dan ook niet weerstaan als Whelan op de tin whistle een dansdeuntje inzette. Met de gitarist had de groep meteen ook een goed zanger in huis. Viool en bodhrán vervolledigden het instrumentarium. Het was genieten van begin tot einde.
Snakes in Exile
Na de Ierse klanken mochten we ons naar de pubtent haasten waar deze Belgische oude bekenden al aan de slag waren. Het was dringen om de overvolle tent binnen te geraken en terwijl we nog buiten de tent stonden, viel de vierstemmige harmonie op van deze folkgroep met Keltische, Schotse en Ierse invloeden. Ook zij hadden een verjaardag te vieren. Net als de Mens staan ze ook al 20 jaar op de planken. Oudgedienden Luc Baillieul, Peter Van Aken, Gert Meulemans hadden er duidelijk zin. En drummer Kristiaan Malisse, die er ok al 6 jaar bij hoort moest niet onderdoen. Prachtig moment toen hij een eigen compositie op gitaar ten beste gaf. Dat zagen we ook nog niet veel: een drummer die gitaar speelt achter zijn trommels en cimbalen... Wie er niet genoeg van kan krijgen beluistere hun laatste live-cd ‘A Dressing Room Session’ uit 2011 met instrumentaal ondersteunde Keltische a capella pareltjes.
Eva De Roovere
We zien de jonge Eva in de “Hostelleie de Kemmel” nog op het podium klimmen naast de oude rotten van Kadril. Dat was toen Radio1 in die tijd op donderdagavond vóór Folk Dranouter het folkprogramma live opnam. Toen studeerde ze nog aan Studio Herman Teirlinck! Ze slaagde wonderwel in om Patrick Riguelle te vervangen en na een succesvolle samenwerking van acht jaar verliet ze de groep om zich op haar solocarrière te richten.
De concerttent zat op deze zonnige zondagmiddag al aardig vol met liefhebbers van het Nederlandstalige betere werk. Is dit folk? Zijn het luisterliedjes? Geen idee welk etiket je er moet op kleven, maar De Roovere heeft als geen ander haar eigen zeer herkenbare stijl gevonden. ‘Mijn huis’ heet haar nieuwe cd en we waren er welkom. Haar begeleidende groep speelde de pannen van het dak en het duet op de cd met Piet Goddaer werd gezongen door de bassist. Een prachtig optreden! Ook de zanger van Les Daniels (vrijdag) zag dat het goed was...
Contraband
Nadat Eva ons vriendelijk uitzwaaide vanuit haar ‘voordeur’, pendelden we weer naar de pubstent. Ook daar stond sterke Nederlandstalige muziek op het programma. Het Gentse Contraband verraste ons met hun voldragen popsongs. Zanger Bart Decleer wordt omringd door elektrische gitaar, viool, basgitaar en drums. De festivalwebsite leert ons dat deze groep doet denken aan Fleet Foxes en Wilco. Wij dachten ook aan Yevgeni... We zijn al benieuwd wat er gebeurt als ze binnenkort hun debuutalbum lanceren. Veel succes gewenst!
De Mens
Zoals reeds gezegd, 2012 is hun jubileumjaar: ze staan reeds 20 jaar op de planken. Zoals gewoonlijk viel het trio meteen met de deur in huis. Frank Vander linden bespeelde de Fender zonder mededogen. Michel De Coster kreeg de ruimte en dartelde het podium rond net als 20 jaar geleden en Dirk Jans zorgde voor de stevige beat die we zo goed kennen. We weten allen welk palmares zij in de voorbije twee decennia bijeengespeeld hebben, maar als je al die nummers één voor één live hoort spelen is dat een feest voor elke liefhebber. Ook de nieuwe single ‘Wij’ -”...een nummer over u, over mij, over ons allemaal”- was al gekend door de massaal opgekomen fans. Een mooie afsluiter van Labadoux! Tot volgend jaar...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2012/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2012: Familiefestival bij uitstek – zaterdag 5 mei 2012
Luke Watt
Toen we langs de Pubtent het terrein op kwamen, klonk het alsof Admiral Freebee solo op het podium stond. Dat stemtimbre, dat gitaarspel... Luke Watt tovert uit zijn gitaar beklijvende songs overgoten met een sausje van folk en blues. Een rijzende wereldster ...
Mira
Halfweg de zaterdagnamiddag komt er niet zoveel volk opdagen in de grote tent. Jammer, want ‘In de fleur’ van haar leven komt Mira haar derde album voorstellen. Ze heeft een stel goede muzikanten meegebracht en haar stem klinkt als altijd fris en helder. Blijkbaar krijgt haar werk buiten Radio 1 niet veel airplay zodat ze niet veel bekende ‘hits’ heeft voor het doorsnee publiek. Toch kan ze iedereen bekoren met haar miniatuurtjes: in één liedje schept ze een klein universum waarin alles mogelijk is. Deze dame verdiende meer aandacht.
Camille O'Sullivan
We vallen midden het optreden van deze Ierse binnen in de tent en zien en horen een publiek dat enthousiast meezingt en -klapt. Dan blijkt dat de wereldster die reeds in Londen en Sydney optrad, eigenlijk een krolse kat is die (sommige) mannen het hoofd op hol wil brengen. “Ik zou tot bij jullie willen komen” zegt ze, “maar dat mag niet. Miauw!”
Met haar krachtige stem covert ze met gemak Tom Waits of Nick Cave en haar band staat stevig in de muzikale schoenen. Was ze onbekend toen ze het Ingelmunsterse podium beklom, ze was zeker niet onbemind toen ze het weer verliet. Tegen het einde ging het publiek helemaal uit de bol en eiste een bisnummer. Voor de tweede keer koos ze voor een nummer van Bowie: “Moonage Daydream” uit ‘Ziggy Stardust’. Met plezier zong ze: “I'll be a rock 'n' rollin' bitch for you”...
Het Zesde Metaal
Werd het eerste album ‘Akkatements’ van deze vijfkoppige band door Focus Knack uitgeroepen tot de meest onderschatte plaat van 2008, dan is hun tweede album ‘Ploegsteert’ in 2012 door de media via de voordeur binnen gehaald. Wannes schrijft zowel gevoelige als humoristische nummers maar de teksten speelden dit jaar geen hoofdrol in de Pubtent.
Ze speelden luid en het ging er stevig aan toe: geen gebrek aan ambiance .. en aan drank! “De koning van de jacht” werd door de fans uit volle borst meegezongen maar het werd een ander optreden als enkele jaren geleden in de Concerttent en we zagen weer dat het goed was. Toen ze al afscheid genomen hadden, kwam de groep gretig het podium terug op want “er was tijd voor een nog een liedje”... tot groot jolijt van het publiek!
Carlos Nuñez
De Spanjaard Carlos Nuñez is een wereldster die samenspeelde met het kruim van de wereldmuziek en intussen even sympathiek bleef als de dorpsjongen even verder uit de straat. Hij bespeelt alles wat onder de noemer ‘fluit’ valt maar laten we hem eerst en vooral de titel ‘El rey del gaita’ toekennen, de koning van de traditionele Galicische doedelzak. “Het is verbazend, maar de doedelzak bestaat al 1000 jaar” vertelde hij in zijn beste Engels. Blijkt dat het instrument ¨500 jaar geleden met de conquistadores (toen Galicia en Portugal één koninkrijk vormden) ook de grote oversteek maakte. In zijn plaat van vorig jaar volgde hij het spoor van zijn grootvader én zijn lievelingsinstrument naar Brazilië. Zo vindt hij zijn inspiratie in de hele wereld: van Japan tot Brazilië. Overal is er Keltische muziek te vinden.
Het was heel verfrissend om Braziliaanse ritmes te horen weerklinken in een nummer dat als een Ierse gig of reel begon. Niet alleen de Schotse pipers uit Passendale mochten mee op het podium; ook Stefan Timmermans, de docent Vlaamse doedelzak, kwam even meespelen. Ook de drummer kreeg zijn ‘moment de gloire’ toen hij op een instrumentenkoffer een solo ten beste gaf. Zelfs het publiek was welkom en met tegenzin moesten securitymensen door de vingers zien hoe Carlos verder musiceerde voor het dansende jonge volkje. Ze kregen zelfs een Bretoense reidans cadeau: An Dro. Ook voor de organisatie had Nuñez waarderende woorden! Het was genieten met volle teugen van deze wereldcocktail! Een mooie topper op deze tweede festivaldag!
The Wishing Well
Deze oorspronkelijk Australische band, die intussen al een ‘wereldbezetting’ heeft, trekt onmiddellijk de aandacht met de drie dames in corset. Een perfecte match met hun cello en violen! De groep bracht hun mix van pop, rock en folk reeds op vrijdag in de pubtent .De prachtige stem en de uitstraling van zanger Jai Larkan maken van deze band een voor ons onbekende maar niettemin waardige afsluiter op zaterdag in de concerttent na Carlos Nuñez.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2012/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2012: Familiefestival bij uitstek - vrijdag 4 mei 2012
In tegenstelling tot de voorbije jaren kon Labadoux niet starten met zomerse temperaturen. De regen viel overvloedig en de organisatoren hadden het terrein ervoor klaargemaakt. Op vrijdag kwam het publiek met mondjesmaat binnengedruppeld en sommige standhouders rond het plein hadden hun kat gestuurd. Eenmaal de spits eraf was, bleek toch dat de Dubliners op vrijdagavond een schot in de roos van het programma waren. Jong en oud wilden erbij zijn om hun vijftigste verjaardag te vieren, met een volle tent als resultaat!
Op zaterdag was het ook op de koppen lopen eens de avond begon aan te breken. De concerttent lokte de muziekliefhebbers die van alles wat kregen, en dat in de beste kwaliteit! O'Sullivan en Nuñez mochten dan elkaars tegenpolen zijn (zij in het zwart en hitsig als een rockbeest, hij in het wit en elegant als een Spaanse edelman), ze brachten muziek van de bovenste plank en werden door hun publiek op handen gedragen.
En zondag was er weer eentje jarig! De Mens sloot het festival af op hun eigenwijze manier: rechttoe-rechtaan-rock. Traditioneel had de crew de tent al uitgeveegd en alle stoelen verwijderd vóór het optreden begon. En maar goed ook! De hele tent swingde mee met het jarige drietal dat net als de musketiers een vierde man erbij haalde om de toetsen te bespelen. De festivalzomer kan beginnen en Labadoux heeft het seizoen met schwung geopend!
dag 1 – vrijdag 4 mei 2012
Les Daniels
De opener van Labadoux 2012 was meteen al een eerste hoogtepunt! Deze Tieltse covergroep was voor mij een grote verrassing! Het machtige stemgeluid van Henk Stevens overspoelde de vroegste vogels onder de festivalgangers en even leek het wel alsof Tom Waits himself was overgewaaid uit de States. Voor sommigen is elke vorm van imitatie uit den boze. “Ga dan naar het origineel luisteren!”, wordt smalend gezegd. (Rapper gezegd dan gedaan met Tom Waits.) In dit geval zou ik liever spreken van een Tribute: Les Daniels doen Waits alle eer aan, zowel muzikaal als met hun hele performance. Het was smullen van elke grom of grauw van de grote stem van de kleine Stevens. En toen kwam een nog kleinere Stevens mét trompet het podium op. De Special Guest bleek het zoontje te zijn van de zanger en ze zorgden voor een kippenvelmoment met een prachtige versie van “Anywhere I Lay My Head” ... In één woord: Prachtig!
The Dubliners
De jarige groep, opgericht in 1962, kreeg een hartelijk ‘Happy Birthday to You’ toen ze hun jubileum aankondigden. De volle tent werd niet teleurgesteld en op hun wenken bediend met hun grootste hits. Het laatste stichtend lid, banjospeler Barney McKenna die een maand geleden overleed, werd vervangen door Garry O'Connor. Misschien kan hij de vader van de banjo niet doen vergeten, maar hij was in ieder geval een goede invaller: na een opzwepend duel met gitarist Eamonn Campbell ging de hele tent uit de bol. Ernstige ballads werden afgewisseld met klassiekers zoals Finnegan’s “Wake of The Wild Rover”. Net als “Poor Paddy on the Railway” was het festival meteen onder stoom! Wie er niet bij was kan op 29 september nog eens herkansen in Turnhout en een dag later in Brussel in het Paleis voor Schone Kunsten!
Corvus Corax
De hele avond merkten we al vreemd tuig tegen de achterwand van het podium. Zowel Les Daniels als The Dubliners bleken hiermee niets te maken te hebben. Veel werd duidelijk toen de zeven middeleeuwse krijgers het podium kwamen opgeschreden: grote houten staketsels torsten metershoge drums overspannen met vellen van paarden en runderen. Drie drummers zorgden voor een biologerend ritme terwijl gemaskerde figuren een eeuwenoude melodie de tent in bliezen.
De Berlijnse groep werd aangekondigd als ‘de luidste akoestische groep’. Geen probleem voor vier doedelzakken die ze soms inruilden voor een bombarde, zolang het maar luid klonk. Conan the Barbarian meets Rammstein: met lederen riemen over hun torso zagen ze er vervaarlijk uit. Het testosteron spatte van het podium. Het (vrouwelijk) oog wil ook wat...
De ‘metalfolk’ viel duidelijk in de smaak bij de jongere festivalgangers. Achteraf spraken we met ‘Wim’, instrumentenbouwer en medestichter van de groep (toen nog in het oude Oost-Duitsland, waar hun muziek eerst als ‘entartete Kunst’ werd gezien). Ook de grootste draailier ter wereld is een werkstuk van zijn handen. En zo bleek de ruige bolster van de groepsleden niets meer dan een deel van het decor. Achteraf werd de Vlaamse bagpiper bij de groepsfoto nog net niet geknuffeld …
Lezzamie
Deze groep van Gentse vrienden brengt traditionele en hedendaagse Europese folk. Hun gevarieerd repertorium bevat eigen songs in verschillende talen. Hun stevige gitaarfolk paste goed inde pubtent. De 7-koppige bende muzikanten nam ons mee op een boeiende reis doorheen de wereld met hun eigenwijze folk. Hun uitgebreid instrumentarium biedt voor elk wat wils. Soms deed hun geluid ons wat denken aan de Nederlandse supergroep Flairck. En dat is een compliment! Wie eens wil proeven, googelt even naar de groep en kan op hun startpagina direct proeven van een staalkaartje van hun kunnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2012/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Roots & Roses Festival 2012 - Wat een heerlijk en sympathiek festivalletje
Roots & Roses Festival 2012
Het was weer verlangen naar het met voorsprong sympathiekste festivalletje in België. Voor een appel en een ei drink je lokale bieren, eet je gezond uit alle windstreken en geniet je vooral van wat de ‘rok en rool’ te bieden heeft. Na een stuk verse mattentaart, gebakken door de plaatselijke moederkens, schoot het gedoe uit de startblokken. De wei was een modderige brij…
Mama Rosin: Een stel knapen uit Zwitserland die in het Frans een mix van rock, punk, blues brengt. Zéér originele bezetting: Gitaar, drum en trekzak. Doet in de verte wat denken aan Eugene Edwards van 16 Horsepower, maar dan zonder dat religieuze gezeik. Super sympathieke gasten die zichzelf kunnen relativeren en de humor ervan inzien. Waardige openers. Live uitstekende reputatie, op CD minder geslaagd. Je moet ze zien dus…
Romano Nervoso: In tegenstelling tot de openers denken deze spaghtettigasten uit La Louvière dat ze wel origineel zijn en het warm water hebben uitgevonden. In het begin is dit zootje ongeregeld met hun stedelijke garage-punk leuk om naar te zien en luisteren, maar al ras heb je het gehad met hun betere jatwerk. Iets te veel ‘been there, seen that’. Vergeet maar die internationale doorbraak. Met een nepbonten mantel en een geschminkt oog kom je er niet.
Lewis Floyd Henry: Deze Jimi-kloon bedient op zijn eentje zijn zessnaar, met de-octaver, een snaredrum, een basdrum en een ‘mulleschuiver’, ook mondharmonica genaamd, en heeft een niet te onderschatten soulvolle stem. Deze duidelijk overgetalenteerde duizendpoot brengt een heerlijke mix van rock, blues en psychedelica, kan heel goed ad fundum drinken maar maakt nog te veel schoonheids- en slordigheidsfoutjes. Spectaculair en aangenaam in een of ander metrostation, toch iets te licht bevonden voor dit mooie festival. Henry is wel een durver, maar daar zal de drank ongetwijfeld voor iets tussen zitten. De Moinette kwam uit zijn neusgaten… What a shame!
Ben Caplan and the casual smokers: Ben had twee schoonheden mee die contrabasten en violeerden, waarvan hij trouwens bij wijze van grap beweerde dat hij ze ergens had opgevist uit een of andere goot, maar trok vooral met zijn Marxbaard en zijn indie-folkmuziek de volle aandacht. Zijn diepe stem doet denken aan de schuurpapieren Tom Waits. Caplan moet het hebben van sing-a-long toestanden, en krijgt de tent gedwee met zich mee. Vooral is hij volbloed tweeling van onze held Tom van Admiral Freebee. Ideaal voor Cactus, en vooral hoger op de affiche.
Bob en Lisa: Dit tweetal doet het even zonder hun allesverbrandende en energieke Bellrays en keren terug naar hun eerder akoestische soulvolle stadsblues. Wat een stem heeft die Lisa. En ik blijf erbij: Dat vrouwmens heeft meer soul in haar linker kleine teen dan alle Tina Turners en Janice Joplins samen. Kippenvel troef, maar als we echt mochten kiezen, geef ons dan maar de vertrouwde versie …
The Legendary Shack Shakers: Deze Nashvilles zijn niet bepaald pussies en maken je meteen knettergek. De betere vernieuwde rockabilly, power troef en als zanger een van de grootste performers die ik al heb gezien. Een ware David Byrne op speed die op zijn harmonica blaast als was het dat hij er doodleuk mee geboren is. Wat een contrabassist, (kersverse) gitarist en drummer. Wat kan de duivel toch goed zijn! “Ichabod” en “Iron Lung Umpa” behoren nu al mijn definitieve favorieten. Nu al wéér een hoogtepunt en …de rest moet nog komen! Straks nog in den Trix in A’pen! Gaat dat zien! Gaat dat zien!
Dan Sartain: Ieder festival heeft recht op zijn miskleunen. Dan, laat de ‘one two trees’ maar over aan de Ramones.
The Fleshtones: Deze leuke ouwe knarren zijn al een vijfendertig jaar op toer, brengen met ongelofelijk veel plezier en energie swingende punk en garagerock op een surfplank, maar moeten meer dan dringend af van die onnozele Status Quo-eske ganzenpasjes en andere dansjes. Heren Fleshtones, op die manier degraderen jullie zichzelf en jullie muziek tot een veredeld balorkest, en dat kan toch niet de bedoeling zijn? Of wel?
El Fish
Steven Debruyn trakteerde ons met Roland vorig jaar nog op een lauw en vooral geïmproviseerd concert. Hij blies met zijn partner in crime Filip Casteels het bijna mythische El Fish uit de jaren 90 weer leven in en toonde onlangs in de AB dat ze tot de betere muzikanten behoren op dit zakdoekje, ook België genaamd.
En verbluffen deden ze opnieuw op Roots. Zeer aanstekelijk, opzwepend : Een mondharmonicaspeler met wereldklasse, een uitzonderlijke gitarist, twee drums, elektronica en een handvol bluesakkoorden: Meer is niet nodig om een tent te doen ontploffen. “Hangingover”, “Looking for you”, “Allright” zijn maar enkele hoogtepunten. Ruben Block weet waar hij zijn mosterd haalt.
The Experimental Tropic Blues Band
Met Jon Spencer als producer speelden deze Luikenaars met internationale uitstraling een dijk van een concert. ‘The best burger, doddamn blues’: Hun songtitels zijn een gebalde samenvatting van hun muziek. TETBB maakt van Roots ’n Roses een topfestival. België bruist van het talent en Schauvlieghe kan de pot op.
The Jon Spencer Blues Explosion
Na het sterke optreden van 'The Experimental Tropic Blues Band', vol overgave drijvend op het enthousiasme van het thuisvoordeel, en El Fish, misschien wel muzikaal de beste band op de affiche met een ronduit fantastische Steven De Bruyn op mondharmonica en Filip Casteels op gitaar, kregen we het hoofdgerecht geserveerd: The Jon Spencer Blues Explosion !
Dit weliswaar met een ietwat valse start. Terwijl El Fish er nog enkele bisnummers tegenaan gooide stond Jon Spencer al van jetje te geven op het 'Roses' podium en dit met een voor één derde gevulde tent...
Niet getreurd! Voor wie traditionele 3- akkoorden blues verwachtte was het toch even schrikken. Eénmaal op kruissnelheid walste het trio het publiek plat met een aanéénrijging van de vuigste riffs , de smerigste vocale uithalen en hopen Rock 'n' Roll attitude .
De super energieke grootstad ' Trash 'n' Roll' van de 'Blues Explosion' deed zijn werk en maakte duidelijk waarom 'Jon Spencer' de waardige hoofdact was van een wederom schitterende uitgave van dit festival... En dan was het voorbij. Het publiek achterlatend, hongerig naar méér .
Thank you and good Night …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-and-roses-festival-2012/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Nog voor het middaguur stond ik al terug op de weide; klaar om een nieuwe lading muziek te ontvangen. En eerste aan de beurt was het RED CITY RADIO uit Oklahoma. Deze mannen spelen volgens de omschrijving een mix van grommende punkrock-emocore met doorklinkende folk-invloeden. Klinkt veelbelovend dus! En deze band was inderdaad niet slecht. Ze brachten niet echt iets vernieuwend qua stijl maar als het goed gebracht is doet dat er niet toe, toch?
MAKE DO AND MEND
De volgende band stond geprogrameerd op de Impericon stage. Op dit podium had ik eerder op het festival nog niet naar bands gaan kijken en mijn eerste indruk was dat het geluid daar niet echt top zat. Toch mocht ik Make do and mend niet missen. Deze jongens weten namelijk iets te maken dat qua stijl wel vernieuwend is. En toch hoor je nog de invloeden…
Zij spelen namelijk een stijl een soort post hardcore zoals ook Hot Water Music dat doet maar dit brengen ze dan rauwer en met hier en daar wat trage, zware stukken. Zij gaan echt voor authenticiteit, originaliteit en passie zoals het Groezrock boekje beschrijft.
SUNPOWER
Sunpower is een band uit Opwijk. Jaja een Belgische band op de Etnies stage. Er werd duchtig gedanst door het publiek op het podium nadat de band het bijna verplicht had. De frontman riep dan ook: “Yeah, that is a punkrock party.” Wat hadden we dan ook verwacht van een mengeling tussen Minor Threat en Dead Kennedys. Dit is hardcore punk zoals ze in de jaren 80 gemaakt werd. Dit bewijst nog maar eens dat een band gerust mag klinken als iets wat eerder al gedaan is zolang het maar met passie gebracht word. Iets wat de mannen van Sunpower wel weten te doen.
THE DANGEROUS SUMMER
Natuurlijk kreeg ik dorst van al dat punkrock geweld en liep dus van de Etnies stage naar de dichtstbijzijnde bar om een biertje te halen. Terwijl ik stand te wachten op mijn bestelling hoorde ik uit de tent van de Impericon stage geluiden die mij heel erg konden bekoren. Ik liep met mijn bestelling in de handen eens lang daar en zag daar The Dangerous Summer spelen. WOW! Dé ontdekking voor mij persoonlijk van Groezrock 2012. Tis altijd tof als je zo op het onverwachts een band te horen krijgt waar je niets van kent en die je toch van de eerste keer weten mee te slepen. Het boekje omschreef ze met ‘Mooie melodieën, diepgravende teksten, intelligente songs, deze jongens hebben het allemaal’. En of dat deze mannen uit Ellicott City het allemaal hadden. Melancholie ten top!! Iets om te onthouden en meer van op te zoeken dus.
THE OLD FIRM CASUALS
Oi! Oi! Hooligans! We waren klaar voor onze portie Oi! Punk. En dit zijproject van Lars Frederikson zou ons dit geven. En of ze dat deden. Blijkbaar had Mr. Frederikson toch nog wat energie over na de ontzettend goeie show met Rancid gisteren avond. Toch oversteeg het voor mij de traditionele Oi! Er werd al eens een gitaar solo door de versterkers gestuurd en ook de bassist nam geregeld te taak van lead zang op zich wat het geheel interessanter maakte.
COBRA SKULLS
Ondertussen stonden de mannen van Cobra skulls zich al op te warmen op de Etnies stage. Het trio dat afkomstig is uit Reno speelt een mengeling tussen rock-a-billy en moderne, intelligente punkrock. Een band die me zeker wist te bekoren ook al was het publiek niet echt actief en was de tent niet overdreven vol.
HOT WATER MUSIC
Hahaa HOT WATER MUSIC!! Dit beloofde goed te worden. Deze alom bekende band van frontmannen Chuck Ragan en Chris Wollard speelt een post hardcore genre dat toch ook hier en daar een jazzy invloedje heeft. Dan vooral op gebied van baslijntjes die soms bijna hemels zijn. Maar wat een lelijke basgitaar die onze heer Jason Black had meegebracht. Afgezien van dit feit was het opnieuw een beestig goede show. Met ook hier en daar een gastzanger uit de backstage. De eerste was niemand minder dan Dave Hause, bekend van Paint it black, The Loved ones en zijn solo werk. Hij nam het nummer “Trusty chords” voor zijn rekening. Dit kon niet mislukken als je weet welke klok van een stem Dave uit zijn keel weet te persen. Een supercoole versie. Ook de frontman van Red City Radio was niet bang om het refrein van “Paper Thin” te komen meebrullen. Dit was met andere woorden een show die zeker het onthouden waard was. En Dave Hause had me weten te overtuigen om Good Riddance te laten voor wat het is en zijn akoestische set eens te gaan bekijken.
THE BRONX
Na een paar nummers Alkaline Trio (waar opnieuw de frontman van Red City Radio kwam meezingen) was het de beurt aan The Bronx. Hier keek ik ook wel naar uit. Garage-rock met wat Hardcore-punk invloeden erin. Dit kan me wel bekoren. En blijkbaar hadden deze jongens al eens op een Groezrock podium gestaan. De frontman Matt Caughthran is namelijk tot over zijn oren verliefd op het Meerhoutse festival. Dit gaat zelfs zover dat hij op het podium een huwelijksaanzoek deed naar Groezrock toe wat best wel grappig was. Ik vond persoonlijk dat er wat veel bindteksten tussen de nummers zaten maar ieder nummer maakte dit meer dan goed. Met krakers als “Heart attack american” en “6 days a week” zetten ze de boel weer in lichterlaaie. Deze jongens spelen cd-kwaliteit.
DAVE HAUSE
Zoals gezegd had Dave Hause me weten te overtuigen om toch eens voet te zetten in de Fender Acoustic stage. Wow wat was het hier gezellig aangekleed. Een grote kroonluchter boven het podium en overal sfeerverlichting zorgden voor de setting. Dave Hause zorgde voor de ideale muziek. Man, wat kan deze jongen zingen!! Hij bracht materiaal van The Loved Ones maar ook nummers van op zijn recent uitgekomen solo plaat. Hij weet als geen ander het publiek te bespelen en te raken met zijn uit het leven gegrepen teksten. Hij krijgt het publiek zelfs zover dat er gecrowdsurft word op een akoestische set. Je merkt echt dat deze jongen graag doet wat hij doet en dat is verdomd goeie muziek spelen en dat recht uit het hart.
7 SECONDS
Groezrock 2012 was het jaar van de oude punk en hardcore bands. En daar mocht 7 seconds ook niet aan ontbreken. Deze mannen brengen energie en wijsheid in korte snelle nummers zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. Enige nadeel is dat de mannen toch al wat verouderd zijn en niet meer de jonge knapen zijn van weleer. En dat kan je horen aan frontman Kevin Seconds die nu en dan eens buiten adem is. Maar dit buiten beschouwing is het een coole show vol nostalgische momenten.
GORILLA BISCUITS
En om het rijtje compleet te maken van de oude punk en hardcore bands is hier Gorilla biscuits. Anthony ‘Civ’ Civarelli (onder meer bekend van gelijknamige band CIV) had de zijnen opgetrommeld voor een knallende oldschool straight edge hardcore show. En het resultaat was dan ook al duidelijk van in het begin. Er stond bijna meer volk op het podium dan in de tent met ergens daartussen de muzikanten. Maar het publiek op het podium wisselde snel want het was stagediven, stagediven en nog eens stagediven. Wat een energieke show. Civ had duidelijk de conditie nog in de hand.
CHUCK RAGAN
Ik had de smaak voor de akoestische tent te pakken en probeerde nog een paar nummers van Chuck Ragan mee te pikken. Deze frontman van Hot Water Music heeft al heel wat solowerk uitgebracht. Hij speelt cowboycountry gezongen door zijn zeer zwaar raspende stem. De tent zat dan ook stampvol en binnen geraken was moeilijk. Hij had voor de gelegenheid ook nog een violist en een bassist meegebracht.
REFUSED
De headliner van Groezrock 2012 was het Zweedse refused. De bandleden hebben hun conflicten bijgelegd en zien er gelukkig en vereerd uit dat zij hier de boel mogen afsluiten. De band nam zijn tijd om wat peptalk tussen de nummers te placeren zoals “Don’t you ever let anybody tell you how to live your life. You only get one chance here. This is real. This is not a rehearsal.”
De klassiekers werden er natuurlijk doorgejaagd want nummers zoals “New Noise” en “Refused Are Fucking Dead” slaan je nog altijd voor de kop. Opnieuw een waardige afsluiter voor dag 2 en tevens ook waardige afsluiter van een geslaagd weekend.
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Het weekend van 28 en 29 april was het weer zover… Het mekka voor de liefhebbers van punk en hardcore in alle vormen en kleuren stelde opnieuw zijn deuren open voor het grote publiek! Groezrock her we Come …
En het beloofde een top-editie te worden. Misschien zelfs een beetje van het goede teveel. Er waren zodanig veel bands die het bekijken waard zijn dat je al over een goede fysieke conditie moet beschikken om van de Main stage naar de Impericon stage te lopen en ondertussen een stop te maken bij de Etnies stage. Het voordeel van zo’n programmatie is dat je veel bands gezien hebt op het einde van het festival. De ‘negatieve kant’ (als dit al negatief kan genoemd worden) is dan echter wel dat je veel van de shows maar half kan meevolgen…
dag 1 – zaterdag 28 april 2012
THE MENZINGERS
The Menzingers staan hier vandaag voor het eerst op Belgisch grondgebied en dan nog wel meteen op de Main stage van Groezrock. De 35 minuten durende show loopt lekker en is gevuld met passionele, melodieuze, eerlijke en gewoon steengoed gemaakte punkrock. Deze mannen spelen namelijk een mengeling tussen Alkaline Trio, Gaslight Anthem, Hot Water Music en andere emotioneel getinte (post-)emocore en punkrock bands. Toch had ik het gevoel dat de show een beetje statish verliep. Maar volgens mij zou dit veel beter geweest zijn mochten The Menzingers op een kleiner podium geboekt staan. Misschien iets om te onthouden naar volgend jaar toe?!
NONE MORE BLACK
Volgende band die geprogrammeerd stond op de Main stage was het uit New Jersey afkomstige None more black. Al wie fan is van Kid dynamite mocht deze show niet missen! Bij het begin kreeg je echter de indruk dat Slayer op het podium stond. Frontman Jason Shevchuck had namelijk 2 stand-in muzikanten meegebracht op gitaar en bas. En deze mannen zagen er nogal metal uit…
De show verliep op hier een beetje stroef. Wat niet wil zeggen dat het slecht was hoor. Maar volgens mij was het opnieuw gelegen aan het grote podium. Want zelfs de zanger haalde ook even aan dat ze het niet gewoon zijn om op zo’n groot podium te spelen. Maar al bij al is en blijft het een toffe band!
BELVEDERE
Belvedere is een band waar ik persoonlijk niet zo veel van ken. Maar een kameraad had me aangeraden om deze Canadese gasten zeker eens te gaan checken. Dus nieuwsgierig als ik ben heb ik dan enkele nummers gaan meepikken van de show van deze mannen. Ze spelen retestrakke, hypermelodieuze en supercatchy punkrock en dit in een sneltempo. Je kan er de jaren 90 zo in terug vinden en hebt meteen zin om een skateboard te nemen en alles aan flarden te skaten. Een band waarvan ik meer moet leren kennen!
OFF WITH THEIR HEADS
Zo ging het verder naar de Etnies stage waar Off with their heads ons verwelkomde met een stevige portie punkrock met de grote P. Ik had deze jongens al eens aan het werk gezien in het voorprogramma van CIV en als ik eerlijk moet zijn hebben ze mij daar een beetje teleur gesteld. Ze waren toen op tournee met slecht 1 gitarist wat het totaal beeld geen goed deed.
Maar vergevingsgezind als ik ben heb ik de jongens een 2e kans gegeven en ben ik dus op Groezrock nog eens gaan kijken. Nu op tour met een twee gitaristen was het inderdaad een heel stuk beter. Ze wisten een goede show neer te zetten waarvan vooral de fans van Banner Pilot en Dear Landlord wel pap van lustten.
REEL BIG FISH
Natuurlijk mocht ook een ska-band van formaat niet ontbreken op Groezrock. De uitverkoren band was met name Reel big fish. Zij combineren ska met pop –punk met een uitgebreide blazer sectie wat leidt tot pop – ska - punkrocksongs met een ultra hoog meezing gehalte.
Deze combinatie leidde ertoe dat het een zeer aanstekelijke show werd die ervoor zorgde dat je als toeschouwer de grootste moeite had om te blijven stilstaan. Er was natuurlijk ook plaats voor wat humor in de set want 1 nummer werd telkens opnieuw gespeeld maar telkens in een andere stijl wat leuke combinaties opleverde. Ook coversongs ontbraken niet bij deze ska-punk bende zoals daar zijn Metallica's “Enter Sandman” en het alom gekende “Brown Eyed Girl” van Van Morrison. Ook de A-Ha cover “Take on me” passeerde de revue wat ik persoonlijk een beetje bij het haar getrokken vond want zowat elke zichzelf respecterende ska band heeft deze cover al eens onder handen genomen. Maar dit even buiten beschouwing gelaten was het een echt feestje!!
BOUNCING SOULS
Bouncing souls mocht natuurlijk ook niet ontbreken op een festival als dit. Bouncing Souls zijn namelijk één van de favoriete bands van het Groezrock publiek, en Groezrock is één van de favoriete festivals van Bouncing Souls. Een combinatie die niet meer mis kon gaan. Met een frontman die een prijs zou moeten krijgen voor meest zachtaardige punkrock zanger aller tijden en een hele resem super-catchy meezingpunkrockclassics onder de arm wisten ze dan ook het Groezrock publiek voor de 5e keer weer maar eens te overtuigen. Met als hoogtepunt van de show ‘True believers’ dat uit volle borst werd meegezongen.
THE GHOST INSIDE
Ontstaan uit de resten van A Dying Dream werd de band eind 2007 opgericht. Nadat ze vorig jaar reeds de Etnies stage op Groezrock in lichterlaaie zetten mochten ze dit nu op een grotere stage overdoen. En daar slaagden ze moeiteloos in, met hun intense metalcore werd de set van het Californische combo fel gesmaakt. Circle- en moshpits waren niet te tellen. Nu ze pas tekenden bij het grote Epitaph label ziet hun toekomst er wel rooskleurig uit.
HEIDEROOSJES
Op de Main stage doemden even later – op de traditionele intro van Urbanus- het zootje ongeregeld van de Heideroosjes op. De Hollanders - aan hun uitgebreide afscheidstournee bezig - hadden er zin in en het publiek duidelijk ook. Openen deden ze met “Tot hier” uit hun laatste wapenfeit ‘Cease-fire’, maar voor de rest was het een ‘greatest hits’ set maar dat kan moeilijk anders met zo'n back catalogue aan klassiekers. “Break the public peace”, “Iedereen is gek”, “Damclub Hooligan” , allemaal passeerden ze de revue. Frontman Marco Roelofs bleek eens te meer een volwaardig volksmenner en loofde organisatie en publiek voor de sfeer en het leuke feestje. Hun vierde en voorlopig laatste passage hier ging niet onopgemerkt voorbij en was een leuke opwarmer voor de grote namen die later op de avond nog moesten komen.
EVERGREEN TERRACE
Evergreen Terrace was de volgende halte. Het combo opende hard en meedogenloos en zanger Andrew Carey toonde zich direct een ware acrobaat door op alle boxen te klauteren en vanuit daar het geheel te leiden. Er was veel variatie in de sound en dat bleek een verademing in al het harde werk dat we reeds gehoord hadden. Hun bijwijlen melodieuze en meeslepende hardcore in combi met de soms rauwe, heavy metalcore kon op heel wat bijval rekenen zodat ze met hun debuut hier goed scoorden. Met af een toe een rake cover in de setlist bleven ze boeien en wonnen ze hier een pak nieuwe zieltjes. Het vijftal ging een klein uur lang op hun elan door en bleek een aangename -nieuwe- verrassing te zijn. (Binnenkort in Trix Antwerpen, 8 juni 2012)
LIFETIME
Voor de volgende band zijn we afgezakt naar de Etnies stage. Daar was het alweer de beurt aan een bende knapen uit New Jersey. Iedereen die aanwezig was bij None more black zal sowieso ook aanwezig geweest zijn bij lifetime aangezien dit de basis-groep is waaruit later Kid Dynamite, Paint It Black en Zero Zero ontstaan zijn. De band speelt melodische hardcore en brachten een toffe, energieke show ondanks het feit dat dit eigenlijk een groep is uit begin jaren 90 en dat de leden toch al van leeftijd beginnen te worden. Ik had graag wat langer gebleven bij deze band maar ondertussen begon op de Main stage Face to face al te soundchecken. Jammer!
FACE TO FACE
De melodieuze punkrock van Face to face moest het pad effenen voor Lagwagon en Rancid later op de avond. De band die eind de jaren '90 de succesvolle periode in het kielzog van Nofx, No Use For a Name en Lagwagon meemaakten kwamen hun nieuw album promoten. Na hun break tussen '04 en '08' is het viertal rond boegbeeld Trevor Keith sinds enkele jaren terug met hun typische ‘oldschool happy punkrock’. Na een kwieke start ging even later de schwung volledig uit het optreden, Keith stoorde zich meermaals aan het te stille meezingen van het publiek en irriteerde zich aan futiliteiten. Raar om zien dat deze veteraan met zoveel ervaring hier niet professioneler mee omging. Met krakers als “Disconnected”, “You've done nothing” en “It's not over” heeft de bende immers genoeg potentieel om de tent op z'n kop te zetten.Net op tijd herpakken ze zich en maken ze er in extremis nog een lekkere melodieuze rockshow van.
THE DILLINGER ESCAPE PLAN
Even later kwam het veelbesproken The Dillinger Escape Plan de bühne. Wellicht één van de meest experimentele bands van de affiche met hun unieke veelzijdige sound. Hun typische mix van hardcore, industrial metal en jazz sloeg ook hier terug gensters en het vijftal werkte zich met veel enthousiasme en bezieling door hun set. De technische passages, ritmewisselingen en catchy zangpartijen van kopstuk Greg Puciato zorgden voor brokken waardoor het er bijwijlen hard aan toeging in de moshpits. “Milk Lizard”, “43% Burnt” en “Farewell, Mona Lisa” mochten niet ontbreken op de playlist en de 'gestoorde chaos sound' die de tent ingestuwd werd , werd zeer goed ontvangen. De 'vreemde eend in de bijt' maakte ook hier z'n sterke livereputatie waar en voerde een uur lang een schitterende show op.
HEAVEN SHALL BURN
Co headliner van de Impericon stage was het Duitse geweld van Heaven Shall Burn. Momenteel één van de grotere spelers in het metalcoregenre of is het deathcore. Feit is dat de hondsbrutale mix van deathmetal en hardcore en de no nonsense attitude van de band inmiddels een grote aanhang vergaard heeft. Ook met hun teksten die een politieke en maatschappelijke geëngageerdheid uitdragen brengen ze een duidelijke en niet mis te verstane boodschap.
Met reeds 6 albums op de teller hebben ze dan ook niet stilgezeten en kunnen ze putten uit enkele absolute knallers. Het was dan ook genieten geblazen van “The weapon they fear”, “Voice of the voiceless” -met schitterende wall of death- en “Endzeit” die zich genadeloos een weg beukten in onze oren. Absoluut hoogtepunt was een zeer heavy en catchy uitvoering van “Black Tears” een cover van Edge Of Sanity. Door de overlappingen met de andere bands konden we slechts een halfuurtje genieten van het viertal maar dat dit een overdonderende performance was zullen we geweten hebben.
HAZEN STREET
Dit was eigenlijk de reden waarom ik naar Groezrock kwam: HAZEN STREET!! Dit is een all-star band die samengesteld is uit enkele ‘anciens’ binnen het genre. De groep bestaat namelijk uit Freddy Cricien and Hoya van het alom bekende New Yorkse Madball. Verder komt ook nog Toby Morse van H2O de troepen vervoegen en dit alles begeleid door het betere drumwerk van Mackie bekend van The Cro-Mags & Bad Brains. Welk genre ze spelen valt moeilijk te omschrijven. Het is een mengeling van pop, punk, rock, hip-hop…”gangsta pop” zoals Freddy Madball het zelf omschreef. Ze hebben 1 full album op hun palmares staan en daarvan hebben ze dan ook bijna elk nummer gespeeld. Volle bak meezingen dus!! Verder kregen we ook te horen dat ze aan het werken zijn aan een nieuwe EP. Dat wordt dus halsreikend uitkijken wanneer deze eraan komt.
LAGWAGON
De Mainstage zat rond half 11 aardig voor de sympathieke geesten van Lagwagon. Nooit voor een grap verlegen en onder aanvoering van de charismatische knuffelbeer Joey Cape knalde de band van meet af aan met een enorme drive doorheen hun set. Starten deden ze met het duo “Kids don't like to share “ en “Violins” uit classic album ‘Hoss’. Stellen ze ooit teleur live... nooit dus, keer op keer show na show is het feesten geblazen, de talloze singalongs en positieve vibe zijn zo kenmerkend voor deze bende. De snelle melodieuze punkrock gaat nooit vervelen en als het even dreigt stil te vallen dollen Cape en gitarist Chris Flippin erop los als de eerste de beste tieners.
Hit na hit worden vakkundig en vol overgave, intensiteit en de nodige dosis humor gebracht en iedereen was het erover eens dat dit weleens het hoogtepunt van het weekend zou kunnen worden! Met 'anthems' “Alien 8” en “May 16” in de slotfase werden alle remmen (nog eens) los gegooid. Afsluiter “Brown eyed girl” , de Van Morrison cover, was zoals steeds de kers op de taart.
RANCID
RANCID…RANCID…RANCID !!! Wordt er gescandeerd … Supercool gewoon. Dit weet je op voorhand dat het niet gaat teleurstellen. Hoe kan het ook anders: Tim Armstrong, Lars Frederiksen en Matt Freeman bulken dan ook van de ervaring en ademen pure punkrock uit. De laatste kaar dat ze in België gespeeld hebben , was in 2003 op het Pukkelpop festival. Daar stond ik als jonge knaap te kijken naar al dit punkrock geweld en ik was direct verkocht.
En ik was blijkbaar niet de enige die uitkeek naar deze show. De tent van de Main stage zat afgeladen vol voor de 1u en 20 minuten durende show. Alle klassiekers van op hun ‘…And out come the wolves’ werden vakkundig gespeeld. En met succes! Het duurde niet lang voor de tent in lichterlaaie stond. De oude bokken hadden er duidelijk zin in en er was zelfs nog plaats voor enkele bisnummers op het einde van de show. Dit was een meer dan geslaagde afsluiter van een dagje Groezrock, gevuld met goede muziek en nu en dan een biertje drinken. Haaa…het leven kan mooi zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2012/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Kraakpand 2012 - Kraakpand 6.3 – ‘Later with Jools Holland’ in Gent …
Op Kraakpand 6.3 stonden deze keer 5 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Later’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) werden dit voorjaar aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die bij de vorige editie nog voor een komische noot zorgde door zijn stunteligheid en gortdroge humor. Maar dat werd toen niet door iedereen in dank aanvaard. Maar nu viel hij toch wel écht uit de toon als presentator . Te ‘strak in het pak’ qua gesprek en te weinig affiniteit met de artists , maar OK ‘we let the music talk …’
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opnieuw opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.3 stonden volgende bands geprogrammeerd: Black cassette (B), Monogold (B), Cape Coast Radio (B), Eefje De Visser (Nl) en Myrddin (B)
Kwaliteit zit bij Black Cassette (B), de band van Sjoerd Bruil, Pascal Deweze en Jeroen Stevens . Het trio zijn ‘do-it-alls’ en hebben referenties met Broken Glass Heroes, Sukilove, I Love Sarah en Mauro , om maar een paar te noemen. De songs hebben een broeierige spanning , kunnen rauw en funky zijn , en maken linken met glamrock. Een sound , die niet vies is van Millionaire en waarbij de dromerige stijl van Deweze niet verloren gaat . Black Cassette trekt z’n songs volledig open en leverde met “Volkswagen blues”, “Gotta move” en “Funny” een paar overtuigende songs af .
Het Gentse kwartet Monogold zweert bij postrock en slowcore . De songs zitten zorgvuldig in elkaar en hebben traag, slepende, opbouwende en voortkabbelende ritmes; ze worden dan ook mooi uitgesponnen en uitgekristalliseerd .Monogold zit met die fijnzinnigheid ergens tussen Low en Sigur Ros, die sfeervol , lieflijk, dromerig, maar ook grauw en bevreemdend durft te zijn. Monogold trekt een schemerzone op door de sober , ingehouden aanpak , maar ook door de aanzwellende melodieën en forsere ritmes. Hartverwarmend en druilerig. Monogold tekent voor natuurschoon (National Geographic), maar ook voor mystiek en dreiging, wat dan een reeks beelden oproept van suspense tv series. De meerstemmige zang van De Wolf/Rabaey vult aan. Songs als “Without” en “Some day” intrigeren door de behoedzame aanpak, de wisselende licht/schaduw contrasten , dromerige passages en ijle melodieën . Ze concentreren zich op de essentie van een song , en zijn sterk op elkaar afgestemd . ‘Homeland’ , de tweede plaat, mag er alvast zijn en live waren we hier sterk onder de indruk !
Het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog) brachten een reeks stemmige, dromerige , lichtvoetige en aanstekelijke , speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd (“Daniel-son”, “Walkin in Savannah” en “The fishes & the foxes”) . Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy, Yeasayer en Vampire Weekend samen . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’, zoals we ze op plaat zien, duidelijk muzikale vorm . En het trio heeft een heuse band rond zich met o.m. Chantal Acda (spil Sleepingdog btw!) , en zorgt voor een opwindende , opzwepende groove door de huppelende ritmes, de verrassende wendingen, de diep bezwerende synths en door de afrotunes.
De Nederlandse Eefje De Visser won eerder de Grote Prijs van Nederland als sing/songwriter . Terecht, want de jonge artieste brengt boeiende, aantrekkelijke en serieuze Nederlandstalige emotievolle popsongs . Ze speelt met woorden zoals landgenoten MAM haar twintig jaar geleden voordeden , of ze ratelt er maar op los , uitermate beheerst, door razendsnelle zangpartijen. “Afdwaalt”, “Trein” en “De stad” waren alvast drie songs die de originaliteit en spitsvondigheid van het Nederlandse lied onderstrepen . Haar sing/songwriting werd met band begeleid en de subtiele sounds kleurden haar folkypop materiaal .
Een intens beleven was de solo set van Myrddin. Als gitaarvirtuoos brengt hij begeesterend een reeks flamencosongs; muisstil werd het . Iedereen was gefocust op wat hij allemaal tokkelde op zijn gitaar , die deels linkte aan Rodrigo Y Gabriela . Myrddin De Cauter wist z’n publiek te bekoren , en voerde je mee ‘to a brave new world’ met z’n intens meeslepende sound , die af en toe explodeerde. Hij wordt gegeerd door artiesten als Wannes van de Velde en Jef Neve . Terecht!
Kraakpand 6.3 … (opnieuw) een aangename kennismaking van 5 artiesten en bands die kunde met speelplezier verweven …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Les Paradis Artificiels 2012 – Chinese Man – Peuple de l’herbe – Method man - Nneka
Les Paradis Artificiels is een tiendaags muziekfestival dat doorgaat net over de Franse grens in Lille. Verschillende culturele organisaties werken er samen om op diverse locaties zoals Le Zénith, le Splendid et L'Aéronef een overzicht te geven van het beste wat het hedendaagse muzieklandschap te bieden heeft . Op de diverse affiche staan naast heel wat interessante headlines ook een pak opkomende talent. Alle muzikale stijlen krijgen een plek tijdens dit 10-daags muziekfeest.
Dit alles maakt dat het festival over de afgelopen zes jaar een uitstekende reputatie wist op te bouwen als 'ontdek' festival, eentje waar je ontgonnen talent aan het werk kon zien net voor de grote doorbraak. Op 20 april stonden er in de Zénith toch enkele echt grote namen op het programma. Ok, opener Hollie Cook is misschien nog niet zo bekend, en stond voor mij te vroeg op de affiche om te kunnen checken, maar de rest van de avond voorspelde heel wat goeds. Achtereenvolgens Ky-Mani Marley, Nneka, Method Man, Le Peuple de L'Herbe en als klap op de vuurpijl Chinese Man.
Maar beginnen deden we dus met een telg van de omvangrijke muzikale Marley familie, de 10e zoon van reggae grootmeester Bob, Ky-Mani Marley. De man werd bijgestaan door een klassiek reggae ensemble plus live sax en achtergrondzangeres. Hij brengt een mix van eigen nummers en echte onverwoestbare klassiekers. Dat was nog maar eens te merken telkens nummers als "Lively up Yourself ", "Is this Love", "I Shot the Sheriff" en "One Love" werden ingezet. Door heel het publiek gekend en luid meegezongen. "Is this Love" werd zelfs door het publiek zelf vocaal ingezet, iets wat de band zeker wist te appreciëren. Ky-Mani en zijn troepen speelden een loepzuivere maar ook zeer klassieke reggae show, desalniettemin niets op aan te merken.
Dan was het de beurt aan Nneka. Deze Duits-Nigeriaanse brengt een mix van hip-hop en reggae en speelde reeds in het voorprogramma van artiesten als Sean Paul, Lenny Kravitz en Lauryn Hill en staat regelmatig op het podium in ons land. Haar derde plaat ‘Soul Is Heavy’ klinkt misschien wat volwassener en ook live doet ze vaak politiek geëngageerde uitspraken over de toestand in haar vaderland en Afrika in het algemeen. Ook in haar muziek schemert deze boodschap door in nummers als "Africans" en "V.I.P." Live brengt ze op een energieke manier oprechte, mystieke songs. Afrikaanse pop met een ziel en een zijdezachte stem. "Shining star" en "Soul is Heavy" klonken goed en het publiek in Lille was duidelijk in vorm. Ook de grote hit "Heartbeat" mocht niet op het appèl ontbreken maar dan, op z'n hoogtepunt, zat de set van Nneka er plots al op. Akkoord, er stonden nog wat groepen op de affiche maar nog enkele nummers van deze prachtige dame hadden zeker en vast gemogen.
Vervolgens kregen we een lekker vette hip hop set voorgeschoteld door Method Man. We kennen de man natuurlijk als lid van Wu-Tang Clan maar ook z'n solo werk mag er zeker zijn. Live werd de Amerikaanse rapper bijgestaan door een compagnon de route en een man achter de draaitafels. De set werd een mix van eigen nummers, het publiek bespelen in het frans, moddervette hiphop beats en enkele bekende tunes van de band waar hij naam mee maakte, Wu-Tang Clan. Zowel publiek als artiesten waren duidelijk tevreden over de verloop van het optreden en iedereen werd dan ook uitvoerig bedankt.
Gevestige waarde Le Peuple de l'Herbe is al sinds 1997 op de baan maar vervelen doet de Franse band bijna nooit. De laatste albums waren misschien wat minder maar live maakt de groep dat meestal ruimschoots goed. Ook in Lille schoten ze meteen uit de startblokken. Met hun mix van hiphop, reggae dub en drum’n’bass trekt Le Peuple de L'Herbe volledig de feest kaart. Maar eerlijk is eerlijk, het was enkele jaren geleden dat ik de band live aan het werk zag en ze zijn onderweg toch wat van hun pluimen verloren. De set, bestaande uit een mix van oud en nieuw werk, ging te veel op en neer. De MC's kunnen niet altijd overtuigen en sommige songs klinken hard en bijna puur elektronisch. Toch maakt de trompet van N'Zeng nog steeds veel goed. Telkens de man invalt worden songs naar een hoger niveau getild en gaat de massa net iets harder dansen. Hun explosieve cocktail smaakte zo net zoet genoeg..
Top of the bill was het Franse triphop collectief Chinese Man. Hip hop, funk, dub, afro-beat, reggae, jazz,… de mannen achter de laptops, draaitafels en elektronica mixen het live allemaal door elkaar en zorgen voor een aanstekelijke dansbare vintage sound. Bijgestaan door enkele MC's was de set voornamelijk opgebouwd rond songs uit het laatste album Racing with the Sun. Maar daar hebben wij helemaal niets op tegen. "One Past", "In my Room" en "Racing wit the Sun" klonken . De band stoomde verder door hits als "Le Pudding a l'Arsenic", "Miss Chang", "Jumpin' In Havana" en "I've got that Tune". Meer dan genoeg om de zaal volledig uit z'n dak te doen gaan. Afsluiten deden ze met de zware tha trikaz dub-remix van "Miss Chang". 'Going out with a bang' heet zoiets. Terwijl het publiek nog stond te bekomen zat deze geslaagde muziek avond er helaas op. Vijf optredens voor de prijs van één en bovendien echt enkele goede shows gezien, Les Paradis Artificiels is alvast één fan rijker!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-paradis-artificiels-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Roadburn 2012 – dag 4 – Afterburner – zondag 15 april 2012
Op zondag eindigt Roadburn traditioneel met de Afterburner. Deze Afterburner is een beetje de uitloper, die sommige mensen nog de kans geeft om toch één dag van dit legendarisch festival te kunnen meepikken en te genieten van de excellente sfeer die zo typisch is voor Roadburn. Voor het derde jaar op rij werd afwissend gebruik gemaakt van de hoofdzaal en de Green Room. Twee zalen in plaats van vier dus op deze laatste dag.
Opener in de Green room op zondag was het uit Duitsland afkomstige ELECTRIC ORANGE. En hun neo krautrock ging er op deze laatste dag in als zoete koek. Het duo Dirk Jan Müller (keys) and Dirk Bittner (gitaar) hadden er ook zin in en dat werkte aanstekelijk op het zondagse publiek. Psychedelische trippy krautrock met een knipoog naar Can en zelfs naar Kraftwerk werd ons deel. Luister naar het toepasselijke “Sundos” en je weet waarover we het hebben. Leuke start van dag 4.
BONGRIPPER zagen we voor de tweede maal binnen één etmaal tijdens deze vierdaagse. Nu op het hoofdpodium, waar ze hun ‘Satan Worshipping Doom’ album uit 2010 integraal brachten. Het werd terug een uurtje genieten van dit meesterwerk. Instrumentale zware doom en sludge die een zondag rustdag gevoel ver achter zich liet. Lekker uit de bol gaan op een zondag op 4 lange heavy tracks met de allesbehalve katholieke songtitels: “Hail”, “Satan”, Worship & “Doom”: zalig gewoon!
Daarna werd de Main stage vrijgemaakt voor YOB: ook voor de tweede maal aan de beurt tijdens de vierdaagse. Ditmaal brachten ze integraal hun in 2003 uitgebrachte ‘Catharsis’ , dat slechts uit 3 epische songs bestaat: “Aeons”, “Ether” en titelsong “Catharsis”. Als toemaatje kregen we nog een zondagse spacecake-song uit het alom bejubelde ‘Atma’-album: uit 2011: “Upon The Side of the Other Shore”. Vrijdag vonden we ze nog iets beter, maar voor een doordeweekse (sic) zondag kon dit concert ook wel tellen. Yob kan voor ons niets meer fout doen. Heersers van de doomriff!
Van de trashmetal van CORONOR moet je houden. Ik kon dit optreden van de Zwitsers uit Zürich wel smaken. Veel tempowisselingen, snedige gitaren en volgens mij een betere versie van Venom. Ook Death komt vaak om de hoek kijken. Een technisch hoogstaand optreden van een band die een perfecte combinatie bracht van progressieve rock, trash- & speedmetal. Nice one!
Setlist: “Golden Cashmeer Keeper – intro”, “Internal Conflicts”, “Serpent Moves”, “Masked Jackal”, “Still Thinking”, “Metamorphosis”, “Die By My Hand”, “The Lethargic Age”, “Semtex Revolution”, “Gliding Above”, “Divine Step”, “Grin” – Encores: “The Invincible”, “ Reborn Through Hate”
Afsluiter van de laatste festivaldag BLACK COBRA deed het hoofdpodium nog voor een laatste maal stevig beven. Nog maar eens een overload aan decibels bij deze heavy doom en sludge metal band uit San Francisco. Dat twee personen zoveel kabaal kunnen maken op een late zondagavond kon alleen maar voor geglimlach in het publiek zorgen. Het werd een oorverdovend orgelpunt van een editie waar we meermaals onze doom/sludge-hoed voor afdoen. Respect! En dan was het genoeg… onze oren kunnen er terug voor een tijdje tegen… van de oorsuizingen nog niet gesproken… het was terug een loud-louder-loudest festival om in te kaderen! Wij blij en jullie?
NAWOORD
Voor het tweede jaar op rij terug deel te mogen uitmaken van dit bonte gezelschap was een godsgeschenk. We bedanken Walter en zijn crew van harte omdat we er terug mochten bij zijn en we kunnen nog altijd niet zwijgen over dit schitterend georganiseerd festival. We kijken nu watertandend uit naar de editie van 2013, die terug doorgaat in Tilburg van donderdag 18 tot en met zondag 21 april. Curator van dienst wordt Jus Osborn van Electric Wizard en op zaterdag 20 april speelt Godflesh de mijlpaal ‘Pure’ integraal. Voorlopig hebben we nog een beetje last van een Road/burn/out, maar we kunnen bijna niet wachten tot het weer zover is! Roadburn stole our heart again!
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2012 – dag 3 – zaterdag 14 april 2012
MIKE SCHEIDT (Stage01 – 15:00-15:45)
Mike Scheidt, zanger van Yob, opende de kleine Stage01 op dag 3. Hij bracht er een akoestische set van zijn nog uit te brengen solowerk ‘Stay Awake’. Een tekst die je ook getatoeëerd terugvindt op zijn vingers. Een ideale uitlaatklep voor nieuwe ideëen buiten Yob en om nog meer te schaven aan deze vorm. Er volgde een mystieke set die door menigeen in de kleine zaal zeer gewaardeerd werd. Scheidt had er duidelijk zin in en je ziet dat er nog ruimte is voor andere invalshoeken op deze manier van muziek maken. Een rustige maar gesmaakte start van dag 3. ‘Stay Awake’ wordt een leuk hebbedingetje!
DARK BUDDHA RISING (Green Room – 16:00-17:00)
De show van Dark Buddha Rising in de Green Room werd een totaalspektakel. Temeer daar in het midden van het podium een afgetraind beest stond, die het nodig vond om de haverklap bloed over zijn ontblote torso te gieten en ondertussen oerschreeuwend een soort van wah pedaal met de hand in te drukken waardoor de zware sound nog meer ontregeld werd in een gegrom van jewelste. Er volgde een uur doom van de zwaarste soort met een atletische geluidsmanipulator als boegbeeld. Heel indrukwekkend en heel straf. Wat een verbazingwekkende set voor het publiek, die met wijdopen mond stond te kijken …
CHURCH OF MISERY (Main Stage – 17:00-18:00)
Het uit Tokyo afkomstige Church Of Misery zorgde er geen tijd voor dat de hoofdzaal van 013 aardig volliep voor hun aanstekelijke stonerdoom! Dat komt vooral door de catchy manier waarop ze deze brengen. Voeg daar nog een bassist aan toe met een bas die onder zijn knieën hangt en veel heen en weer geloop op het podium en je krijgt het publiek op je hand. En dat publiek genoot duidelijk met teugen van het totaalspektakel. Een uurtje headbangen was voor menigeen het gevolg. Gezien en goedgekeurd maar wel nekpijn.
JESU (Het Patronaat – 17:45-18:45)
Jesu zat al over het midden van hun set toen we het Patronaat betraden om nog een half uurtje te kunnen meepikken. De band die door Justin Broadrick werd opgericht na de split van Godflesh speelde extreem luid. Nog een geluk dat de glasramen met religieuze afbeeldingen in de zaal niet in 1000 stukken uiteenspatten. Jesu bracht zijn gelaagde post metal compromisloos. De gehoorgangen werden grondig gereinigd bij deze gratis oorspoeling. Een mix van shoegaze (vergelijking met het extreem luide My Bloody Valentine is nooit ver weg), downtempo, industriële en ambient muziek kregen we krachtig in ons lijf gepompt bij het laatste half uur van deze set. Klassewerk!
THE OBSESSED (Main Stage – 20:00-21:10)
En dan was het tijd voor The Obsessed, de excellente doommetal band uit Maryland die het licht zag in 1976 en na enkele split-ups en bandledenwissels (waaronder Scott Reeder op bas – later bij Kyuss) er sinds vorig jaar weer zin in had. Een vorm van een reünieconcert dus. En wat voor één! Geen poespas of tierlantijntjes: niet teveel show op het podium! Gewoon rechttoe rechtaan doommetal met Scott ‘Wino’ Weinrich in topvorm. We zagen hem gisteren al akoestisch aan het werk met Conny Ochs. Maar dit was een ander paar mouwen. Een groot uur werden we meegenomen op deze doomrollercoaster. “Streetside” was één van de hoogtepunten van hun set. Een ideale aanzet naar wat het concert van de dag zou worden: Sleep!
SLEEP (Main Stage – 21:40-23:20)
Sleep zorgde natuurlijk voor een overvolle 013 hoofdzaal. Hoe kon het anders: het was dé band die iedereen wou zien op zaterdag. Een legende en inspiratiebron voor de hedendaagse stoner-, sludge- en metalscene. Ontsproten uit punkrockband Asbestosdeath en direct een andere unieke muzikale weg ingeslagen: ‘Sleep’s Holy Mountain’ blijft een mijlpaal in het genre. We hadden het geluk om heel dicht bij het hoofdpodium te staan om maximaal te kunnen genieten van de unieke sound van deze heersers! Want dat waren ze: Matt Pike jaagde zijn gitaarsnaren riffgewijs bijna de gordijnen in, Al Cisneros betokkelde zijn hoog omgegespte 5-snaren Rickenbackerbass alsof het zijn laatste uren op aarde waren en drummer Jason Roeder geselde zijn trommels en schijven alsof hij nog een hoogopgelopen rekening met hen te vereffenen had. Zelf voelden ze zich als stonerrockvissen in een poel van doommetal, getuige een recent statement van de band: “Sleep are honored to attend the Symposium of Iommic Research, Tilburg at Roadburn”. We kregen een overdosis van bijna 2 uur onvervalste Sleep klassiekers. En het werd voor ondergetekende hét concert van Roadburn 2012!
Setlist: “Dopesmoker”, “Dragonaut”, “Antarcticus Thawned”, “From Beyond” “Sonic Titan” & “Holy Mountain”
BONGRIPPER (Het Patronaat – 23:45-00:45)
Daarna kon niets ons eigenlijk ons schelen! De hoofdvogel was al afgeschoten en Bongripper speelt dan wel excellente instrumentale doom maar in vergelijking met Sleep zijn ze klein bier. Geen slecht woord over hun set op zaterdag, maar niets kon nog tippen aan het magistrale Sleep concert. Van Sleep gesproken: het was tijd om ons bed op te zoeken. Roadburn kon nu al niet meer stuk! Wat een editie!
Organisatie: Roadburn, Nederland
Nederlands 
Français 
