Nevermind 20th Anniversary Tribute Night - Here we are now, entertain us: 1991 revisited!
Exact 20 jaar na dato van de release van het legendarische ‘Nevermind’-album van Nirvana wist Trix een affiche samen te stellen om U tegen te zeggen. We waren er dan ook al vroeg bij om de documentaire ‘Hype!’ mee te pikken. Deze registreerde op magistrale wijze een periode van 3 ½ jaar. Van het ontstaan van de ‘Seattle’-scene tot het vercommercialiseren van de ‘grunge’ en alles wat erbij hoorde. We zagen interviews met leden van bekendere bands (Soundgarden, Pearl Jam, Alice in Chains, Melvins) en minder bekende namen (Seaweed, Posies, Tad, Blood Circus, 7 year Bitch, The Thrown Ups) en kregen zo een inkijk in de interne keuken van een scene die de muziekwereld voorgoed zou veranderen. Leuk was het moment toen Nirvana voor de eerste maal “Smells like teen spirit” in een local bar op een verbouwereerd publiek losliet. Rauw en zonder compromissen! Zoals het hoort dus! We waren ‘in the mood’ voor het live gedeelte van de avond.
Om 20h00 startte het Gentse Kapitan Korsakov (KKK) zijn set in het Bar-gedeelte van Trix. De groep met boegbeeld en zanger/gitarist Pieter-Paul Devos (een Cobain look-a-like), bassist Pieter van Mullem en drummer Jonas Van den Bossche liet er geen gras over groeien. Verschroeiende riffs, hoekige drumslagen en een loodzware bas waren schering en inslag. Noiserock, doordrongen van distortion, werd ons rond de oren geslagen. Hun debuut ‘Well Hunger’ uit 2009 werd alom bejubeld. Devos’ stem ligt akelig dicht tegen deze van Kurt Cobain. Luister eens naar “Wild Smile” en je weet wat we bedoelen. Rauwe oersongs “Sinksleeping” en vooral het trashy “When we were hookers” konden onze oren enorm bekoren. Deze laatste song heeft een killerriff die je meesleept in een draaikolk van distortion en de opzwepende bas kan je alleen maar ongevraagd doen headbangen. Kapitan Korsakov kon niet ontbreken op deze tribute affiche en deed wat van ze verwacht kon worden. Een schitterende start van de avond.
Geen tijd te verliezen, want door het werken met 2 podia, stond een 40-tal minuten later het tevens uit Gent afkomstige Drums Are For Parades op het podium van het Clubgedeelte zijn snoeiharde Skygazer-rock in het publiek te spuwen. Er werden zoals gewoonlijk een resem kopstoten uitgedeeld uit hun debuut ‘Master’. Wim Reygaert haalde terug zijn killerblik tevoorschijn en de bebaarde gitarist/zanger liet geen kans onbenut om het publiek in mootjes te hakken met zijn typische alien-riffs. Piet Dierickx deed Animal van de Muppets verbleken en mitrailleerde zijn drumroffels rechtstreeks in onze buis van Eustachius. Gitarist David Dumont kraste ondertussen zijn snaren bijna van zijn gitaar. Retestrakke set en goedgekeurd door ondergetekende!
Rond 21h30 waren Bed Rugs aan de beurt op het andere podium. We hielden het slechts enkele nummers vol. Te braaf en we trokken richting Foyer om er de videoregistratie van het legendarische optreden uit 1991 van Nirvana op het Readingfestival te gaan bekijken “
De ‘grande finale’ werd ingezet door The Rott Childs op het Clubpodium. Het was ondertussen al 22h30 en onze muzikale honger was nog lang niet gestild. De supergroep rond Jethro Volders & Chuck Dexters (ex-Guapo Stuntteam),Wim Coppers (Officer Jones and his Car Patrol Problems) en Ben Younes Zahnoun (Pawlowski, Eat Lions & A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen) gaf er direct een stevige lap op. Vettige licks en linea recta indierock werden tot diep in onze ruggengraat geïnjecteerd. Onze ingewanden werden overhoop gehaald door de ‘musical mayhem’ van dit viertal. De directe aanpak van deze heren zorgde voor veel lillend vlees, heupgewieg en bezwete lijven. The Rott Childs zijn een bende smerige, gemene muzikanten die je bij de keel grijpen en je nooit meer loslaten. De ongepolijste edelsteen “Riches will come thy way” vat de overload aan rottende rock mooi samen. We werden er letterlijk wild van! Vuil, vies, maar voldaan lieten The Rott Childs ons na een klein uur gekte verweesd achter!
Net toen we dachten dat dit het hoogtepunt van de avond moest zijn, werden we in extremis nog getrakteerd op een uitsmijter van jewelste. De kers op de taart werd ons voorgeschoteld door de Antwerpse Nirvana-tributeband Nier Van A. Een kruisbestuiving van Antwerps finest: The Hickey Underworld and Deadsets. Tributebands zijn niet echt spek naar onze bek, maar dit was anders! Er volgde een uur magie en kippenvel. Het was alsof we terug in de tijd werden geworpen en aanwezig waren bij het debuut van Nirvana zelf. Wat een rake kopie van het origineel was dit zeg! En het sloeg als een vonk over op het publiek. Er werd meegebruld, gecrowdsurft, gestagedived en gemosht als in de begindagen van de grunge. Overal bezwete (Nirvana) T-shirts, lachende gezichten en een boost aan energie die als een wervelwind door de Trixbar waaide. Wat een apotheose! Ogen dicht en men waande zich in de gure kroeg midden Seattle waar Nirvana voor het eerst zijn muzikale rauwheid op de mensheid losliet. Nier Van A bracht grunge met een grote G en was de winnaar van de avond! Klasse!
Een meer dan geslaagd verjaardagsfeestje! We nemen er de gekneusde ribben en de bloeduitstortingen met de glimlach bij! Jammer dat Kurt Cobain er zelf niet bij kon zijn… hij zou trots geweest zijn en zijn legendarische smeekbede “here we are now, entertain us” ruimschoots beantwoord zien. May he rest in peace…
Organisatie: Trix, Antwerpen
Elements Festival 2011 – groeit uit tot één van de grootste dans events …
De tweede editie van het Elements festival trok alweer enkele duizenden danslustige jongeren aan, onder het gemengde publiek merkten we zowel rasta’s als gothics op, een alternatief allegaartje zeg maar, allen met één doel : Feesten !
Dit is duidelijk een festival voor liefhebbers van drum ’n’ bass, dubstep, darkstep, french core, break core en alle andere aanverwanten. Wie een beetje thuis is in deze genres, wist dat hier de grotere namen en dj’s kwamen aantreden. Verspreid over zes podia vuurden al die gasten hun pompende beats af op het uitfreakende jonge volkje. Uiteraard ging dat geweld gepaard met indrukwekkende laser- en lichtshows, kwestie van de sfeer tot een climax te drijven, want hier moest en zou gefeest worden.
Te veel acts om die allemaal treffelijk te kunnen opvolgen, hier volgt dus een selectie van wat wij mochten ondergaan.
Limewax is een Oekraniër die al sedert zijn elfde in Nederland woont. Deze DJ/ Producer is thuis in darkstep, hardstep en skullstep. Zijn act was ‘zot wè’ (om even de woorden van de modale festivalganger te gebruiken), de muziekstage was meteen opgewarmd voor een nog woeliger en opzwepender DJ duo die daarna zou komen. Met name The Sickest Squad, die verantwoordelijk was voor een aardbeving waar ze zelfs in Japan nog zouden van schrikken. Geen mens die kon stilstaan op de moordende Frenchcore beats met als absolute hoogtepunt het wel zeer ophitsende “Boomshakalaka”, jawel, de titel is al even gek als de track zelf. De adrenaline kolkte constant in onze bovenkamer. Een uur pompen, dat was het, wat resulteerde in een onverzadigbare dorst. In de Villa Bota konden we op ons positieven komen bij Sophics. Een duo die het volkje zeer goed wist mee te krijgen met hun overweldigende drum ’n’ bass tracks. Zwaaiende handen en bewegende zwetende lichamen genoten van de iets rustigere muziek en van de frisse buitenlucht voor ze naar de overheersende beats van Ajapai gingen. De bass van deze hevige dubstep ging dwars door merg en been zodat wij bij de rustige stukjes een meter boven de grond aan het zweven waren. Even stoom uitblazen en onze hevige dorst lessen voordat we onze goede vriend DJ Radium konden gaan bewonderen. Die begon zijn set een beetje met een sisser, met name “I got a feeling” van The Black Eyed Peas, nogal misplaatst als je ’t ons vraagt. Daarna wist hij zich te herpakken met een stomende frenchcore en hardteck set. Een afknapper van formaat op de Red Bull Elektropediastage was Hey Today !, te situeren binnen de House en techno wereld, dit kon ons echter helemaal niet bekoren, de muziek was al even stompzinnig als de naam (Hey Today! Wie bedenkt zo iets). Op naar de Suburb Soundz hardtechno stage om Sepromatiq te aanschouwen, helaas was dit ook niet te pruimen, te hard en te veel ‘boenke boenke’. Op de Skankerz stage wist de dubstep act Skism veel goed te maken, één van de grotere namen binnen het genre die zijn reputatie volledig wist waar te maken.
Eigenlijk waren er nog een tiental acts die we wilden meemaken, maar dat is het probleem met dergelijke festivals, een mens zou zich moeten kunnen in vieren delen om van al dat lekkers te proeven. Ons hoofddoel was echter bereikt. Ons dik amuseren en onszelf eens flink laten gaan, net als de duizenden andere uitfreakende festivalgangers. En hiermee was de opzet van Elements volledig geslaagd en mag de organisatie zich absoluut tevreden achten met deze tweede editie van wat nu al één van de grootste dance-evenementen van het land aan het komen is.
Tot volgend jaar !
Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge
Leffingeleuren 2011 – in de ogen van …
2011-09-16 t/m 2011-09-18
Dit was misschien niet de sterkste editie van Leffingeleuren, toch viel er weer genoeg moois te rapen om de ware muziekliefhebber te behagen en die vindt opnieuw in steeds grotere getale de weg terug naar dit festival. Leek het er een aantal jaren geleden nog op alsof Leffingeleuren het festival van de plaatselijke jeugdbewegingen was geworden, dan is daar nu toch wel een duidelijke kentering in gekomen. Een doorgedreven inspanning van de organisatoren om beginnende groepen of onbekend talent te programmeren maakt Leffingeleuren ook aantrekkelijk voor muzikale avonturiers. Waar de zaal vroeger soms pijnlijk leeg bleef (zelfs tijdens uitverkochte edities) liep die nu zelfs bij nobele onbekende groepjes behoorlijk vol. Een verheugende vaststelling.
Kan het zijn dat de eerste groep op een driedaags festival meteen ook de beste is? Blijkbaar wel. Screaming Females (vrij-zaal-20u) uit New Brunswick, New Jersey zorgde voor een set dampende rock-'n-roll, iets waar we in dit koude weekend toch wat verstoken van bleven. Frontvrouw Marissa Paternoster kon je bezwaarlijk een babe noemen : piepklein, de ogen verborgen onder het haar en gehuld in een zwart kleed dat nog het meest weg had van een nonnenhabijt. Maar wat ze uitvrat op gitaar deed mijn mond toch openvallen. Gestuwd door een ook al schitterende bassist, King Mike en drummer Jarrett Dougherty bracht ze stevige gitaarrock waarin we invloeden van Dinosaur Jr. en Sleater-Kinney ontwaarden. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en toch heeft Screaming Females reeds vier platen op het actief. Een ontdekking en absoluut te volgen.
EMA (zat-zaal-18u35) , wat staat voor Erika M. Anderson, wordt momenteel ferm gehyped. Op haar debuut ‘Past life martyred saints’, die er kwam na de split van haar vorige (psych-folk) groep Gowns en een relatiebreuk legt ze haar ziel op een pijnlijke manier bloot. Vraag was uiteraard of ze dat ook op het podium kon waarmaken en gelukkig lukte dat grotendeels wel. Misschien klonk haar stem niet doorleefd genoeg om volledig te overtuigen maar muzikaal klopte het plaatje wel. Geheim wapen hierbij was Leif Shackelford op toetsen en viool. En alleen met die elektrische viool slaagde hij er op sommige momenten in de sound richting Godspeed You Black Emperor uit te duwen. Schitterend! Een ander raakpunt was een jonge Nick Cave hoewel EMA toch net iets minder intens voor de dag kwam en dat ondanks die microfoonkabel die ze op het eind rond haar nek snoerde
Wat deed Battles ( vrij-tent-22u) in godsnaam zo hoog op de affiche tussen Das Pop en Goose? Na het concert werd dat duidelijk : Battles is niet langer dat dwarse gitaarensemble maar doet zich tegenwoordig ook te goed aan tonnen elektronica en is zo een heel eind richting dance opgeschoven. Battles (New York) is nog steeds de band van ex-Helmet drummer John Stanier die ook actief is bij het Tomahawk van Mike Patton. De man is onovertroffen achter zijn drumstel met die ene cimbaal die haast tot de hemel reikt, super geconcentreerd ook en het lachen heeft hij jaren geleden definitief afgezworen. Sinds gitarist Tyonday Braxton (zoon van Anthony) vertrokken is komt Ian Williams (ex Don Caballero) meer op de voorgrond. Op gitaar kon ik hem wel smaken maar wanneer hij ter plaatse begon te joggen tussen twee keyboards die hij al lopend bespeelde had ik meer problemen. Nu viel er wel voortdurend wat te beleven met deze drie virtuozen die steeds druk in de weer waren. Het probleem dat de plaat is opgenomen met gastzangers (o.a. Gary Numan) vingen ze op door ze op een videoscherm te laten meezingen maar dat bleef toch eerder bij behelpen. Battles was spectaculair maar of het goed was laat ik in het midden.
The Fresh And Onlys (vrij-café-00u15) uit San Francisco lieten me een tijdje geleden in Trix met een onvoldaan gevoel achter. En ook hier kwam het bijzonder stroef op gang. Hier en daar hoorde ik wat opflakkeringen die me de Triffids voor de geest haalden maar de meeste tijd bleef de zang gewoon te veel zeuren. Ik had ze eigenlijk al opgegeven toen de complete ommekeer kwam. Hoe het precies in zijn werk ging weet ik niet maar plots viel alles op zijn plaats. Fantastische songs en heerlijk galmende gitaren. Eindelijk werd duidelijk waarom sommigen zo euforisch doen over dit buitenbeentje van ‘In The Red’. De laatste 15 minuten van The Fresh and Onlys waren de beste 15 minuten van gans Leffingeleuren.
Veel had ik niet verwacht van Rainbow Arabia (zat-zaal-16u). De muziek van het echtpaar Danny & Tiffany Preston uit L.A. werd omschreven als een mix tussen postpunk, electro en muziek uit het Midden-Oosten. Voeg daar meteen ook maar wat Afrikaanse ritmes aan toe. Niet onmiddellijk mijn ding maar deze combinatie van stijlen werkte uitstekend. Vooral de innemende Tiffany Preston die, wanneer ze geen gitaar speelde, gans het podium gebruikte om haar bezwerende dansjes uit te voeren, maakte het verschil. Maar ook de sober gehouden elektronica van manlief en de uitstekende, wat weggemoffelde (in een hoekje van het podium) drummer Butchy Fuego (o.a. Boredoms) droegen bij tot dit fijne optreden. Dit was, naar eigen zeggen, hun voorlaatste show, hopelijk pikken ze de draad na de aangekondigde break van anderhalf jaar terug op.
Wie kent hem nog : G. Love (zat-tent-19u25)? Ik was behoorlijk wild van zijn debuut met Special Sauce uit '94 waarop hij de blues met succes wist te combineren met hiphop. Ik kocht nog hun tweede plaat ‘Coast to coast motel’ maar daarna verdwenen ze volledig uit mijn gezichtsveld. En nu dook hij hier plots solo op in Leffinge. Het begin van de set miste ik door een overlapping met de eerder vermelde EMA. Het eerste wat ik hoorde was een cover van Paul Simon's "50 ways to leave your lover" gevolgd door een superbe song die me heel hard aan Dylan deed denken maar waarvan ik jullie jammer genoeg de titel schuldig moet blijven. Het maakte me euforisch en in gedachten had ik het al over het absolute hoogtepunt van het festival maar de koude douche volgde meteen toen de goede vriend die hij op het podium vroeg Admiral Freebee bleek te zijn. Die het presteerde het om één van zijn eigen nummers te brengen, weliswaar met een uitstekende G. Love op mondharmonica. Gelukkig stapte hij daarna weer op en wat volgde was opnieuw de moeite waard maar de magie van dat ene nummer kwam toch niet meer terug. Wel hoorden we nog een flard van Lou Reed's "Walk on th wild side", een song die G. Love op het lijf is geschreven. Het was mooi geweest en ik besefte dat ik G. Love misschien ten onrechte uit het oog verloren was.
Man Man (zat-zaal- 21u35), net als G. Love uit Philadelphia, was toch één van de namen waar ik het meest naar uitkeek. En hoewel ze heel hard hun best deden kon hun laaiend enthousiasme het publiek niet volledig over de streep trekken. Nochtans was dit een bijzonder hilarische show waarvoor ze zeker heel wat mosterd bij Frank Zappa pikten. Met indianenstrepen op het gezicht geschilderd bestormden ze het podium dat volgestouwd stond met ongelooflijk veel instrumenten en allerlei onnozele attributen. De hyperactieve zanger, Honus Honus, ging er volledig voor, waarbij hij een verkleedpartij in vrouwenkleren niet uit de weg ging. Ook muzikaal bleek Zappa een inspiratiebron terwijl The Flaming Lips ook nooit veraf waren. Toch had ik de indruk dat vooral het visuele nog de bovenhand kreeg.
Vooraf las ik dat The Dead Trees (zat-café-23u30) oorspronkelijk van Boston zijn maar via een tussenstop in Portland uiteindelijk in Los Angeles belandden. Komen ze op het podium in Leffinge en verkondigen ze doodleuk dat ze van New York zijn. De prijs voor de meest ontwapenende verschijning op het podium in Leffingeleuren gaat ongetwijfeld naar zanger Ian Cummings die dankzij de aangereikte Duvels aardig zin kreeg om met zijn publiek te communiceren. Zo stond hij vol verwondering over dit festival "tussen de koeien en de schapen", dingen die ze in New York niet eens kennen. Al even gemoedelijk was de muziek van dit viertal : zomerse lichtvoetige pop waar zelfs uw schoonmoeder zich geen buil kon vallen. Naar het einde toe mocht het er al eens wat steviger aan toe gaan en rees meteen de vraag waarom ze dat niet de hele tijd hadden gedaan. Charmant zeker maar net iets te braaf.
Op zondag lik ik traditioneel mijn wonden en daar er niets met weerhaken geprogrammeerd stond had ik daar ruim de tijd voor. Slechts Alpha Blondy (zon-tent-21u45) uit Ivoorkust kon me verleiden om een optreden volledig mee te maken. Geen slecht idee trouwens om een festival met een reggae-optreden af te sluiten. Je hoeft er niet bij na te denken, gewoon wegdrijven op de vibes wat nog net kan na drie dagen festival. Veel ken ik er niet van maar met die blazers erbij klonk het voortreffelijk. En de 58-jarige Alpha Blondy zelf had de nodige kapsones. Zo verdween hij in de coulissen toen hij merkte dat hij gefilmd werd (weliswaar enkel om op het grote scherm naast het podium te projecteren). Bij dit soort artiesten hoort dat erbij zeker?
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2011 – zondag 18 september 2011
Na twee helse dagen LL was er op de afsluitende dag meer ademruimte, want de optredens waren gesitueerd in de Concerttent, die een ‘lazy Sunday’ gevoel al gauw doorprikten met het beloftevolle Balthazar die samen met Intergalactic Lovers overtuigende startschoten op Leffingeleuren waren . ‘Applause’ betekende de doorbraak voor het Kortrijkse vijftal, die een intens broeierige, spannende set speelden; naast de puike samenzang viel vooral de zweverige, diepgrauwe zegzang van Maarten Devoldere op. De band gaat er wel voor en probeert terecht zoveel mogelijk muziekharten te winnen. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”, die nog elan kreeg met de danseressen van ‘t Schoon Vertier …. Een te koesteren band …
De Amerikanaase sing/songwriter Donavon Frankenreiter is net als Jack Johnson een fervent surfer . Voor het exclusief Belgische concert was hij in Leffinge met een heuse band die rootsrock met een intrigerende soulgroove combineert. Een ideale luister zondag-‘matinée’, vorm gegeven door zijn tintelende semi- akoestisch gitaarspel en lichthese vocals. Tja zon, zee & surf sijpelden door met een frisse bries solopartijen. Hij refereerde aan Ben Harper, Van Morrison en Donovan en had op het einde het publiek mee. Martin Sexton, die nog solo optrad in Café de Zwerver hielp een gitaarhandje mee.
Maar vandaag was iedereen gekomen om het Belgische talent Selah Sue te zien . Ze amuseerde zich alvast rot op dit afsluitende festival. Publiek, band en de zangeres leken voor elkaar gegoten. Wat een respons en wat een dynamiek en intensiteit op het podium. Haar sound is een fusion en een bezwerende groove van pop, soul, jazz, funk, r&b, reggae, ragga, dubstep en trippop. Solo of met band , Selah Sue is super (!) en bood de Partycocktail met nummers als “Raggamuffin’”, "This world" en “Crazy vibes” die uitgegroeid zijn tot festivalklassiekers; het nummer “Please” (origineel met Cee-Lo Green) onderstreepte de veelzijdigheid van de dame die heel wat variaties aankan met haar doorleefde soulstem en probleemloos slaagt met raps. Klasse!
En de muzikale overstap naar de reggaetunes was gezet, Alpha Blondy sloot het festival af. Grillig maar overtuigend smeedde hij die tunes aan afro en pop . Muzikaal hebben we niet echt affiniteit met de muziek; we kennen hem van de plaat ‘Masada’ (’92) en de single “Brigadier Sabari” ( beter bekend bij ons als cover “Operation coup de Poing” van 2 Belgen). Een uiterst genietbare, groovy rastapeace met een politieke achtergrond en humor.
Met de smile vertrokken we naar huis; we hebben veel fijns ontdekt op Leffingeleuren . Een dikke streep trokken we onder de festivalzomer. Wat een geslaagde 3daagse (ontdekkings) tocht.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2011 – zaterdag 17 september 2011
Deze tweede dag was een cavalerietocht in zaal de Zwerver, want daar stonden een pak fijne ontdekkingen genoteerd. Op het hoofdpodium was er voor elk wat wils. 6500 bezoekers waren er en wie samen met ons deze helse muziekrit besloot, had hier heel wat nieuw spraakmakend talent gezien …
De namiddag begon alvast zomers & kleurrijk met Rainbow Arabia (de Zwerver) en Crystal Fighters (concerttent).
Rainbow Arabia, een Californische band rond het echtpaar Danny en Tiffany Preston stoeiden met world, Afrikaanse ritmes, synths en drumbeats, vulden aan met gitaarloops, harmonium, tamboerijn, enz . De zweverige vocals van Tiffany zijn bevreemdend en zorgen voor een stukje mystiek. In het begin trok het echtpaar (op het podium met 3!) de kaart van de creativiteit en de vernieuwing; hier hadden we eerder invloeden van Yeasayer of Animal Collectieve; in het tweede deel van de set klonken ze aanstekelijk, dansbaar en krachtiger en maakten ze de link met Klaxons en Transglobal Underground.
Het Londense kwintet Crystal Fighters bracht de zomerzon binnen. Hun aanstekelijke, frisse electropop verdreef de druilregen. Traditioneel Baskische instrumenten werden toegevoegd . Een multicultureel geluid van een even multi-culturele band door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen van zanger Sebastian en de wulpse zangeres Laure. Wat een energie, opwinding en dynamiek!
Het tempo werd hoog gehouden en het meeslepende, aanstekelijke “Plague” , “Champion sound” bouwden op en explodeerden … ‘harder’, ‘faster’ en ‘dansbaarder’. Het dromerige “At home” spande figuurlijk een regenboog tussen het sfeervolle en freakende werk. Crystal Fighters slaagde erin Leffingeleuren ‘hotter’ te maken …
Het electro/indie/ minnende Sx uit Kortrijk heeft met “Black video” al een aardige hit op zak . Ontdekt tijdens Westtalent en door StuBru , de ‘vibes on air’, opgepikt, zorgden ervoor dat het snel ging voor het trio; op elk zomerfestival waren ze haast te zien. Het trio houdt het op keys/toetsen , een galmende gitaar, drums en drumbeats . Stefanie Callebaut, spil van de band, plaatste zich duidelijk in de spotlights en gaf het broeierige materiaal duidelijk elan met haar etherische, betoverende, onheilzwangere, hallucinante vocals. Ze bedient sensueel en huiverachtig de toetsen. En ook de sound heeft dezelfde kenmerken.
Hun debuut mogen we in 2012 verwachten. “Stop” en “Graffiti”, ook op de EP terug te vinden, zijn al veelbelovend, maar in de bijna uur durende set, hoorden we heel wat spannende, opbouwende songs binnen een etherische synthwavepoplaag; songs die een ‘nightclubbing’ sfeertje en een donkere apocalyptische ondertoon hebben. Hier flitsten beelden van Kate Bush, Scarlett Johansson, Twin Peaks en Malcom Mclaren’s “Butterfly” voor de ogen. Revelerend bandje, jong talent, dat tekent voor een puike overtuigende performance.
De naar NY uitgeweken Belgische Puertoricaan Gabriel Rios heeft met pianovirtuoos Jef Neve en percussionist Kobe Proesmans een heel gedegen professionele bezetting, aangevuld met een bassist en tweede percussionist . En wonderwel is het ‘El sympathico’ met knuffelbeergehalte Rios niet meer die zich in de kijker speelt, maar vooral z’n twee muzikale soulmates, die de aandacht in het materiaal behielden en voor sfeer en de ambiance zorgden door het publiek te laten meeklappen en meezingen. Het virtuoze pianospel en de speelse drums zijn belangrijke pijlers. De songs kunnen ingetogen, rijkelijk gearrangeerd zijn en kunnen onverwachtse en originele wendingen hebben. Een evenwicht tussen toegankelijkheid van strakke songs, Rios’ sing/songwriterschap en de Broadway musical, hoempapa van de recente cd ‘The dangerous return’. Een breder, gevarieerde opzet, een ontspannen karakter en een warme gloed kreeg je met “Dauphine”, “Broad daylight”, “Gulliver”, en door de zwierige ritmes van “Angelhead”, “El raton” en “Natural disaster”.
Dat de organisatoren van Leffingeleuren een neus hebben voor talent bewezen ze met de komst van EMA, voor de allereerste keer op een Belgisch podium.
Madam Erika M. Anderson had met haar debuut ‘Past life martyred saints’ (check de review op deze site) al een geweldig visitekaartje afgegeven en kwam dat eens dubbel in de verf zetten in de Zwerver. Ze pakte Leffinge in met grillige en bijtende songs als “Milkman”, “The grey ship” en “Anteroom”, die laatste in een veel giftiger aanpak dan de verstilde albumversie. Een goedgekozen cover “Add it up” (van de fantastische Violent Femmes) klonk, ondanks een nogal rommelige aanpak, even energiek als het origineel. De sympathieke blondine en haar band lieten de gitaren nog eens lekker scheuren in een zinderend “Red star” en bij afsluiter “California” moesten we maar even de ogen dicht doen om ons een jonge Patti Smith voor de geest te halen. We zijn het nu wel zeker, EMA is één van de revelaties van 2011. En die hond op haar t-shirt? … hij spitste de oren en watertandde …
G. Love had voor de oversteek naar Europa zijn vaste band Special Sauce achtergelaten en had in de plaats een paar basisbenodigdheden meegebracht, zijnde een gitaar, een mondharmonica, een pak talent, tonnen ervaring, een welgemutst humeur en een pak prima songs. Meer had hij echt niet nodig om de tent plat te krijgen. Aanvankelijk was het genieten van pure blues- en folksongs met tussendoor ook een cover van Paul Simon’s “Fifty ways to leave your lover”, die weinig toevoegde aan het origineel maar wel fris klonk. Nadien mocht Tom Van Laere (Admiral Freebee) een handje komen toesteken en samen met G Love een prachtversie spelen van zijn eigen onverslijtbare klassieker “Rags and run”. Vervolgens herinnerde G Love ons eraan dat hij een pionier was in het rap-blues genre en bracht hij swingende versies van “Booty call”, “Baby’s got sauce” en een goedgeluimd “Blues music” die hij op een heerlijke manier liet overvloeien in Lou Reed’s “Take a walk on the wild site”. De passage van deze klasbak liet het enthousiaste publiek met een goed en warm gevoel achter, wat een welgekomen afleiding was op deze regenachtige dag.
Ook iets bijzonders was het Canadese Austra. De songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft haar gezicht nog niet weggestopt als Fever Ray, maar plaatst zich muzikaal en vocaal naast haar en voegt er opera vocalen aan toe. Synths, drumbeats en twee bijna even ijl zingende engelen boden een spannende, hypnotiserende, broeierige, opwindende gig. Het tempo werd subtiel opgeschroefd met songs als “Lose it” en “The choke”; met de single “Beat and the pulse” en “The future” had de beloftevolle Austra haar publiek volledig in haar greep. ‘Feel it break’ heet de debuutplaat. Aankopen na zo’n bezwerende, meeslepende overtuigende set!
Ook al zijn we na ettelijke concertjes over de jaren heen wel al wat gewoon, op ieder festival is er wel zo een band waar we steil van achterover vallen. Deze zomer in Werchter was dit Grinderman, In Lokeren Kyuss en In Leffinge ongetwijfeld Blood Red Shoes. Amai !
Sedert The White Stripes weten we dat je maar met zijn tweetjes moet zijn om heerlijk lawaai te maken, het Britse Blood Red Shoes is het zoveelste duo die dat soort prachtige herrie tot in de hemel jaagt. De zeer bevallige verschijning Laura Mary Carter (vocals/gitaar) en de alom bedrijvige Steve Ansell (vocal/drums) hebben met de potige albums ‘Box Of Secrets’ en ‘Fire like this’ al bewezen tot wat ze in staat zijn, maar wat ze live presteren is nog een stuk krachtiger en vettiger dan op die plaatjes. Het uiterst energieke duo deed Leffinge uit zijn voegen barsten dankzij gloeiend hete songs als “Keeping it close”, “Light it up”, “It’s happening again” en “Doesn’t matter much”, allemaal voorzien van geweldige gitaarriffs en lekker schoffelende drums. De vocals verdeelden ze netjes onder hun tweetjes en het vuur, de passie en de vlammende rock’n’roll vibe hingen de ganse tijd in de lucht.
Quasi de ganse set was gevuld met uiterst bronstige versies van songs uit de twee voormelde platen, maar een nieuw nummer als “Don’t ask “ klonk bovenal pittig en veelbelovend.
Afsluiter “Colours fade” deed de gitaren lekker uitrazen in een walm van distortion, het was een brandende apotheose van een geweldig concert.
Dit was hun allerlaatste optreden in de tournee die volgde op ‘Fire like this’, nu gaan ze terug de studio in en wij kunnen niet wachten tot wanneer ze er ongetwijfeld met een dijk van een plaat weer uitkomen.
Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, die we nog vorige week aan het werk zangen tijdens het Radar Festival in Tourcoing. Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig, feestelijk concert tot gevolg.
Arno was weer volledig zijn eigenste zelf. Waarmee we willen zeggen : er is inderdaad een hoek af, en de man ontgoochelt nooit op een podium, maar toch hadden we de indruk dat de automatische piloot gevaarlijk dichterbij kwam. Kortom, wij hopen altijd van zo een rasartiest dat hij ons nog een beetje verrast, maar deze keer bleven we toch wat op onze honger zitten. Was het omdat hij nu al sinds mensenheugenis steeds zijn set eindigt met het onvermijdelijke trio “Oh la la la”, “Putain putain” (hier trouwens in een veel te makke versie met te brave gitaarloopjes) en “Les filles du bords de mer” ? Was het omdat hij voor een eerder tam publiek speelde die nog niet goed bekomen was van het geweld van Blood Red Shoes ? Was het omdat zijn band (en dan vooral de gitarist) toch wat te braaf klonk (wij misten JM Aerts of Geoffrey Burton) ? Of wordt hij nu echt wel een dagje ouder ? Wij weten het zelf niet maar de term ‘voorspelbaar’ is nooit goed in rock’n’roll middens, dat weten we wel. Ook al heeft hij een ongebreidelde creatieve geest, toch moet Arno eens herbronnen.
Een veelbelovend groepje The Dead Trees speelde in café de Zwerver en verblijdde ons met heerlijk klinkende en okselfrisse no-nonsens rock’n’roll liedjes met een knipoog naar Strokes, Alex Chilton en Velvet Underground. Een zeer aangename verrassing. Hun nieuwste album ‘Whatwave’ is trouwens een zeer aardig dingetje waar u best maar eens wat aandacht aan besteedt.
Wie na een drukke dag Leffingeleuren meende lichtjes in slaap te dutten, werd brutaal terug wakker geschud met de uiterst potente post metal van Steak Number Eight. De Westvlamingen gaven er een geweldige lap op bevestigden de ruwe power en tonnen talent die zij op het album ‘All is chaos’ eerder op het jaar hadden vastgelegd. Hun songs overstegen met glans de valkuilen van het metal genre, op het podium van zaal De Zwerver stond de gebalde sound als een huis. Het beukte, stormde, stampte en ramde dat het geen naam meer had en toch schuilden er razend knappe songs onder het bulldozergeweld. Isis zijn de grote voorbeelden, maar qua intensiteit en klasse zijn die nu al bijgebeend. Indrukwekkend, hoogst indrukwekkend.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2011 – vrijdag 16 september 2011
De 35ste editie van Leffingeleuren was om van te snoepen … Een gevarieerde affiche van smaakmakers van eigen bodem, ‘alternative’ internationale bands en enkele beloftevolle ontdekkingen. In de pittoreske locatie rond de kerktoren werd er sinds vorig jaar wat aan het terrein gesleuteld, waardoor er meer ademruimte was buiten de grote concerttent. De drank- en eetstandjes zijn beter opgedeeld. Op weg naar het zaaltje van de Zwerver kun je op het marktplein doorlopend projecties op groot scherm zien, en de ‘1 Minute Film & Sound Awards’.
Leffingeleuren is een van de afsluitende festivals; de sfeer, de ambiance zat er écht goed in. Een goede 17000 bezoekers daagden op , goed verdeeld over de drie dagen. We noteren een uitermate geslaagde editie muzikaal!
Op de eerste avond was het publiek gretig en onthaalde elke band erg warm, wat op het podium ook te zien was. Alvast een klein overzicht … 6000 man waren er al aanwezig …
Een naam als School is cool kon niet beter na de eerste veertien schooldagen het festival openen. De groepsnaam kwam nu goed uit, want het festival is postgevat aan het kleine dorpsschooltje.
De recente winnaars van de Humo’s Rock Rally waren als een verse lading duracell batterijen … Fris, sprankelend en jeugdig enthousiasme … leuk en ontspannend om het festival in te zetten … met strijkers en dubbele percussie traden ze aan, en met singles als “New kids in town”, “In want of something” en “The world is gonna end tonight” was hun optreden van een half uur in een oogwenk voorbij. Wat een schoolbel hoorden we door de uiterst genietbare set van deze schoolboys & - girls.
In de Zwerver ging het trio uit New Jersey Screaming Females van start. Ze zijn al van 2006 bezig , maar zijn hier bij ons een nobele onbekende, maar we waren al meteen onder de indruk van hun rauwe, intense, spannende gitaarset. De groep haalt invloeden aan van Sleater –Kinney, Pixies, Dinosaur Jr. en Barkmarket en met z’n drieën gaven ze de gitaarsongs boeiende wendingen. De zang van Marissa Paternoster was messcherp, zweverig en de schreeuwerige prikjes betekenden een meerwaarde. Ruimte was er voor solopartijen. De songs volgden elkaar snel op en ze hielden overduidelijk het publiek in hun greep. Groep gretig – publiek gretig . Zo eenvoudig was het.
Das Pop is ‘Pop & Hot’ … De groep heeft een paar jaar op zich laten wachten, maar de laatste twee jaar gaat de muzikale carrière als een TGV … Fijne, aangename ‘feelgood’ songs sieren het werk van Bent van Looy en de zijnen. Een gevarieerde set van herkenbare nummers passeerden de revue, “Underground”, “Kiss is not a crime”, “You”, “Skip the rope”, “The game”, “Never get enough” en “Wings”. Wat een enthousiasme en respons . Leffinge op z’n best hier en we konden er om dobbelen , want midden de set werden twee reusachtige plastic dobbelstenen in het publiek gegooid met een maximale score als gevolg …
In het zaaltje was intussen het Gents-Brusselse kwartet Yuko bezig met subtiele, aanzwellende postrock, pop en elektronica, tussen The Notwist, Pinback, Radiohead en Sigur Ros; sfeervol, dromerige songs die live een krachtige uithaal kunnen hebben, zonder de factor gevoeligheid te verliezen. In de kijker: de fijne stem van zanger/gitarist Kristof Deneijs en de verbluffende drums van de getalenteerde Karen Willems. Creatief klonk het allemaal wel met de singles “Dolly Parton” en “When You Go Blind”. Onthou alvast die plaat ‘As If We Were Dancing’. Het kwintet heeft al overtuigende platen uit en was goed op elkaar ingespeeld. We waren opgewarmd voor Battles ...
Battles: Eerder der het jaar was de kritiek ongegrond van de matige set in de AB … het nieuwe materiaal met het verlies van Braxton klonk maar flets … Ongelijk … Het trio Battles bracht en brio het nieuwe materiaal van ‘Gloss dropp’ en stopte er het gekende “Atlas” ergens tussenin … Battles heeft een aparte, unieke muzikale formule … Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger misschien, vermengd met frisse gitaren en natuurlijk een opzwepende en pompende drum, nog steeds overduidelijk het handelsmerk van Battles, die met “Africastle”, “Sweetie & shag” en “ My machines”, met de geprojecteerde vocalisten op het scherm, en een schitterend afsluitende “Sundome” overtuigden …
Wat rust konden we ervaren in de Zwerver met de Britse sing/songwriter Jon Allen , die werd aangevuld met een pianist. Sober, elegant, gevoelig speelde het duo innemende songs met een Dylanesque jaren ‘60/’70 ondertoon .
Vanavond was het jonge volkje massaal gekomen voor Goose . Al een half uur voor de show van de ‘heren uit Kortrijk’ was het drummen om een goed plaatsje te bemachtigen... Goose staat dan ook garant voor een vet feestje en dat wilde natuurlijk niemand missen... Het begin van het optreden kon gerust doorgaan voor een bisronde want met “Synrise” en “Can’t stop me now” ging het dak net niet van de tent... Het viertal hanteerde van meet af aan een verschrikkelijk strak tempo dat versterkt werd door een schitterende arty flashy lightschow. Alle hits van de twee albums van Goose kwamen aan bod en daar viel mooi op dat de nummers uit hun debuut (zoals “Bring It On”, British Mode”, “Black Gloves” en “Low Mode” ) songs zijn die meteen ontploffen … ‘Dancefloorkillers’ … De tracks van de laatste plaat zijn sfeervoller, iets trager van opbouw en minder explosief. Het West-Vlaamse publiek liet zich de hele show niet onbetuigd en zong uitgelaten ieder nummer mee. Opvallend was slotnummer “Words”, die na een vrij lange intro naar een ongelooflijke finale ging, die eindeloos leek te duren; hier kwam de voorliefde voor rock van het viertal nog eens tot uiting. Goose speelde de toeschouwers op Leffingeleuren letterlijk murw en bewees wel de beste Belgische live-act van het moment te zijn.
Nog dit: wie de heren nog eens wil zien op West-Vlaamse bodem kan dat op vrijdag 7 oktober tijdens een groot openluchtconcert in Kortrijk!
Van onthaasten geen sprake! In het kleine Café hadden we het Amerikaanse The Fresh & Onlys . Het kwartet zit in de indiesferen, maar kruidt het met potige, galmende garagepop en psychedelica. Ze moesten in het begin nog wat op dreef komen en de sfeer snuiven in de muziekkroeg om dan in het tweede deel meer te kunnen overdonderen …
Tot slot The Hickey Underworld . Net als bij Goose wou iedereen deze beloftevolle band die in 2006 de Humo’s Rock Rally won, wel terug aan het werk zien . Ze speelden een tweetal jaar terug de clubs en de festivals plat . Na een welverdiende adempauze zijn ze er terug met vier tot vijf leden om hun rauwe, snedige, krachtige rock soms elan te geven. Zanger Younes Faltakh klaagde dan wel over een rauwe stem maar daar was weinig van te merken, drummer JimmY Wouters mepte dat het een lieve lust was, gitarist Jonas Govaerts stuurde zijn keiharde riffs richting alle hoeken van de zaal en bassist Georgios Tsakiridis kent qua coolness zijn gelijke niet in de vaderlandse muziekscène.
Oudjes “Zero hour”, “Mystery bruise”, “Flamencorpse” en “Future words” zaten mooi verdeeld tussen het nieuwe, dat beheerst en controleerbaar klonk, waaronder “Whistling”, A Tran”, “Space Barril”, “Frog” en “Cold Embrace”. … op het eerste gehoor de vertrouwde atmosferische combinatie van posthardcore, metal en grunge, en in het verlengde van bands als Sparta, At The Drive In en Fugazi.
… We zijn benieuwd …
Op die manier hadden we al een overdonderende eerste Leffingeleuren avond meegemaakt …
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Mastersatrock 2011- puik festival in Torhout
Op 3 september 2011 trokken we naar het rockfestival Masters@Rock in Torhout. Deze editie van het festival werd de vrijdagavond voorafgegaan met een afrekeningsfuif van Studio Brussel en hiervoor werd zelfs kampeergelegenheid voorzien voor de aanwezigen die de baan niet meer op wilden. Een goed initiatief die aantoont dat de organisatoren willen investeren in hun bezoekers!
Welnu, op de festivaldag zelf waren we present, waar bands als Johnny Jailbird, Psycho 44, Flatcat, The Wolf Banes, Heideroosjes, Diablo Boulevard, Channel Zero en Therapy? op de affiche stonden geprogrammeerd; de afrekeningsfuif was geslaagd, te horen naar de opinie van verschillende aanwezigen.
Ok, de 1e band die ik aan het werk zag was de Brugse punkrockband Flatcat. Na de naamsbekendheid door het liedje Rockstar Fantasy kreeg hun carrière een boost en mochten ze zelfs samen met Nailpin een optreden geven in 2005. Vandaag waren ze opnieuw in goeie doen en nummers als “Hear Tonigh”t, “My Heart is Bulletproof”, “Beautiful in Venice” en “Wait and See” werden door het publiek uitermate goed onthaald. Hun nieuwe single “The Great Escape” werd voorgesteld aan de toeschouwers, maar ik vrees dat dit liedje voor het merendeel van de aanwezigen nog niet genoeg ingeburgerd was, wat een ietwat flauwe reactie met zich meebracht. In mijn opinie was de overgang tussen de verschillende nummers wat bekaaid. Interactie met het publiek is vereist, maar een mens kan er soms overgaan en teveel van zijn leven/voorbije fratsen verkondigen tussendoor. In conclusie was dit een goed optreden met een over het algemeen gezien praatgrage frontman Dieter Meyns.
The Wolf Banes was toen aan de beurt. In de jaren 90 zette deze band een stap opzij, maar in 2010 was een reünie een feit. In januari 2010 was de single “Things too much” hun 1e creatie sinds de heropstanding, en in datzelfde jaar werd hun titelloze album ‘The Wolf Banes’ uitgebracht. Zanger Wim Punk verscheen vandaag op het podium in een soort lichtblauw kostuum en was zichtbaar klaar om een klein uurtje het beste van zichzelf te geven. Helaas draaide dit in mijn ogen wat minder uit, want hij was niet echt in staat om het publiek achter zich te scharen. Een beetje begrijpelijk ook, want het vooral jeugdige publiek kent volgens mij betrekkelijk weinig nummers van deze band. Logisch dus dat enkel bij de bekendste hit, tevens afsluiter, “As the Bottle Runs Dry” iedereen de complete tekst kon meebrullen. Uiteraard waren ook oude rockers aanwezig in Torhout, en bij nummers als “Miles away from Here” en “Barbara Carrera” voelden zij zich uiteraard in hun sas. De cover van “I only want to be with you” was eens amusant om te horen, maar meer ook niet. Helaas had ik meer verwacht van hun optreden.
De Nederlanders van punkrockband Heideroosjes verschenen op het podium, staken meteen de vlam in de pan en blusten pas uit toen hun setlist afgehaspeld was. Energiek, swingend, voorzien van de nodige humor en een opeenvolging van hit salvo’s…dat is de korte samenvatting van dit goede optreden. Noem ze maar op, “Iedereen is gek (behalve jij”), “I’m not deaf…”, “Tering Tyfuss Takketrut”, “Sjonnie en Anita”, “Doe maar alsof je neus bloedt”, “ik wil niks”, “Val maar dood” en de meebruller “Damclub Hooligan” passeerden allemaal de revue. Crowdsurfen was niet toegestaan volgens de voorziene verbodstekens, maar enkelingen begonnen daartegen toch te rebelleren…en terecht haha! Het 1 uur durende optreden vloog voorbij en volgens de meeste aanwezigen dus uiteraard te kort. De Nederlanders toonden alvast dat ze het nog altijd kunnen.
Frontman Alex Agnew, ook bekend als Vlaams stand-up komiek, van Diablo Boulevard had samen met zijn kompanen de zware taak om niet onder te doen, of toch zo min mogelijk, voor de Heideroosjes. Er zijn nog maar 2 albums verschenen van deze Belgische rock/metal formatie getiteld ‘The Greater God’ en ‘Builders of Empires’, maar desondanks waren ze toch al te bewonderen op een gerenommeerd festival als Graspop. En na wat ze vandaag presenteerden op het podium ben ook ik tamelijk gecharmeerd door hun kunnen. Hun muziek is een mengelmoes van metalmuziek en hardrock, en tel daarbij nog de podiumprésence van Alex erbij en dan kom je terecht bij een band die het publiek achter zich weet te scharen. Een groot repertoire hebben ze voorlopig nog niet, dus de nummers waren beperkt hierdoor. Van het 1e album werden alvast “The day the moon howles”, “Virus (the pride)” en “Scarred en Undefeated” gespeeld, maar de nadruk werd toch meer gelegd op het recentste album met nummers als “Between the Hammer & the Holy cross”, het leuke “Black Heart Bleeds”, “Saint of Killers”, “Dying Within” en het titelnummer “Builders of Empires”. Zoals aangegeven, hun muziek slaat aan, de interactie tussen Alex en het publiek is geniaal maar na een tijdje begint het gebrek aan variatie toch door te wegen. Maar uiteindelijk was ik over het algemeen redelijk tevreden over hun prestatie en kan ik nu met zekerheid vaststellen dat Alex überfan is van Danzig, alleen al afgaand op zijn zangstijl.
Toen Channel Zero aan de bak moest was het al goed donker…en zo hoort het bij een metaloptreden. Dit was uiteraard één van DE bands waarvoor het publiek naar Torhout was afgezakt. Iedereen kent wellicht de historie van de band: opgericht in 1990, wegens financiële beslommeringen werd in 1997 abrupt een einde gemaakt aan Belgisch metaltrots, maar na diverse oproepen via sociale netwerken zoals bv. facebook en consoorten besloten Franky en de zijnen om hun hitjes nogmaals los te laten d.m.v. enkele optredens in de AB…niet wetende dat ze deze bekende concertzaal in een mum van tijd tot 6x toe tot de nok konden vullen. De handen werden opnieuw in elkaar geslagen, met uitzondering van gitarist Xavier Carion die werd vervangen door Mickey Doling, met als resultaat het nieuwe album ‘Feed ‘em with a Brick’. De show werd ingezet met “Fool’s Parade”, en toen was het al duidelijk dat niemand gespaard ging blijven van hun geweld. Alle registers werden opengetrokken en nummers als “Suck my Energy”, “Heroin”, “Help”, “Call on Me”, “Black Fuel” en “Bad to the bone” werden met de nodige moshpits en crowdsurfing onthaald. Nieuwe hitjes werden vanzelfsprekend ook op de setlist geplaatst maar dit in beperkte mate. Slechts 4 liedjes werden uit de boxen geblazen nl. “In the City”, “Angel’s Blood”, “Freedom” en het onmisbare “Hot Summer”. Een vet feestje voor de aanwezigen en de hemel begon er steeds maar zwarter uit te zien…
Zo zwart zelfs dat net voor het openen van Therapy? de hemelsluizen opengingen. Aangezien de loods waar het podium gevestigd was niet alle aanwezigen kon huisvesten, zag je verschillende mensen drogere oorden uitzoeken zoals bv de biertenten waaronder je deels kon schuilen…Niettemin werd het optreden van Therapy? aangevat en de regen was voor de meeste aanwezigen geen spelbreker om het feest te laten beginnen.
Therapy? klonk krachtig en was absoluut de meester van het festival op alle gebied… alle voorgaande bands werden weggeblazen door de Noord-Ieren! De instrumenten werden perfect beheerst en je zag dat ze ontspannen op het podium stonden. De vreugde van de band ging over op het publiek en de grond begon te daveren toen de uitstekend geselecteerde setlist de mensen bekoorden. De gekendste albums namelijk ‘Troublegum’ waarvan “Turn”, “Knives”, “Die Laughing”, “Stop it you’re killing me”, Screamager”, “Nowhere” en “Isolation” werden gespeeld en het album ‘Infernal Love’ met nummers als “Diane” en “Stories” waren de blikvangers van dit optreden. Maar ook nummers als “Teethgrinder”, “Exciles” en “Living in the shadows of a terrible thing” werden met luid applaus onthaald. Respect voor deze band en een gemeende dank u wel voor de uitstekende prestatie die ze hebben neergezet.
Als soort van afterparty was er nog een dj-set voorzien van Dirk Stoops en alle feestbeesten die nog op het terrein vertoefden, inclusief mezelf, zullen beamen dat dit een zeer goeie afsluiter was van een uitermate geslaagd festival met vooral Heideroosjes, Channel Zero en Therapy? als blikvangers.
Op naar volgend jaar zou ik zo zeggen!
Neem gerust een kijkje naar de pics onder festivalreviews
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Crammerock 2011- Brede programmatie oogst
dag 1 – vrijdag 2 september 2011
In 1991 organiseerde een jeugdhuisje Cramme in Stekene een aantal optredentjes met de ambitie van een festival. Twee decennia later spreken we van een heus én uitverkocht festival met een zeer brede programmatie.
De jeugd van tegenwoordig is tegenwoordig niet meer zo jeugdig. Alhoewel, ouderen verlieten al snel de tent om voor de tieners plaats te maken. Deze knapen en chicks werden op een dj-set getrakteerd zonder echt een instrumentarium met een hele resen Nederlandstalige rapteksten of wat daarvoor zou moeten doorgaan. Ook deze keer werd de jeugd aangepord tot het neuken van frisse deernes en het nemen van allerlei illegale sub(n)stanties. Ethiek staat niet in hun woordenboek. Foute boel dus voor hersenloze tieners.
Bent van Das Pop had deze keer zijn foute bril niet mee, maar zorgde wel voor een eerste hoogtepunt. Alle registers werden weerom opengetrokken en als een ware volksmenner, met meestal grappige maar ook pikante bindteksten liet hij nummers als “Kiss is not a crime”, “Fools for love”, het Beatle-eske “Flowers in the dirt”, “You” en “Can’t get enough of your love” op ons los. Je zou ervan versteld staan hoeveel pareltjes Das Pop al heeft geschreven. Het publiek moest en zou meegaan en dit is dan Das Pop ook gelukt. Terecht ergerde hij zich aan de soundcheck tijdens hun optreden van Channel Zero, maar wist dat weer met de nodige humor op te lossen. Dat Van Looy een groot performer was, wisten we al en werd bij deze nogmaals bevestigd. De band brengt melodieuze songs ( da’s pop, hé) ondersteund door een gedreven percussie en explosieve eindes. De drummer slaat er niet bepaald naast . Met “Can’t…” kregen we een heuse apotheose toen Bent na het gooien in het publiek van gigantische dobbelstenen de drummer vervoegde en ze met tweeën het drumstel zowat naar de kloten speelden.
Van melodieuze pareltjes naar de brute kracht van Channel Zero. Voor Crammerock lijkt het maar een kleine stap en ze zijn er nog goed in ook. Franky en co pletwalsen met het grootste plezier en decibels de tent omver – voor het eerst in zijn leven heeft ondergetekende oordopjes gebruikt, en dit na meer dan twee duizend concerten. Uiteraard zien we alle clichés: de typische metalposes, spuwen in het publiek, de flying V’s, de ietwat bloederige moshpit, dubbele basdrum, het publiek uitschijten omdat ze de laatste cd nog niet gekocht hebben, en zo verder. Halverwege knapte de veer ei zo na met iets wat een ballad zou kunnen genoemd worden en dan was het wachten op hun twee krakers “Black Fuel” en “Suck My Energy”. En, eeerlijk: Het was het wachten waard. Soulflyer Mickey is wel degelijk een… euh versterking.
Laten we maar aan The Sisters of Mercy niet te veel woorden vuil maken. Iedere organisatie heeft het recht om miskleunen te organiseren. Veel rook, slecht gebrachte muziek en een versleten grafstem. Dr Avalanche heeft perfect en gevoelloos gedrumd. Het is dan ook een machine.
dag 2: zaterdag 3 september 2011
The Hickey Underworld weet dus ook wat het begrip ‘Er een Lap op Geven’ betekent. Deze makkers wonden een half decenium het nipt van de Black Box Revelation en kent iedereen van de StuBru-hitjes “Mysterie” en “Future Words”. Met hun degelijke van boksringen en kettingen voorziene uppercuts wisten ze de bloedhete tent vlot wakker te krijgen. Resultaat: Je bent voor de rest van de dag opgefokt en de loden zon kan je geen reet meer schelen. Beter dan Channel? Volmondig ja. Onder de betonlaag schuilen namelijk heerlijke vakkundige en fijne songs.
Op naar de no-nonsense-rock van Gorki. Luc, onze droge en best grappige entertainer noemt zich een grote gelukzak en hij is dat blijkbaar ook. Gewoon zijn ding doen, de beste Nederlandstalige hits van de laatste decennia (die hij dan nog zelf heeft geschreven ook) brengen, mooie teksten op boeiende melodieën, ondersteund door een prima begeleidingsband, je zou voor minder een glas champagne drinken op het podium. Noteer ook dat zijn nieuw werk even sterk naast zijn ouder werk staat, hij daarmee begon om dan bijna jukeboxgewijs het ene pareltje na het andere op het oververhitte publiek los te laten. Ook de nodige sneer naar het gesoundcheck tijdens hun optreden (heren organisatoren, neem dit aub mee naar volgende editie), even Kelis een poepje laten ruiken en het verlangen naar Echo and Bunnymen uitdrukken… Neen, geen penopauze voor Luc Devos en Co.
De immer verlegen Vanlaere van Admiral Freebee was duidelijk in zijn nopjes en bracht een dijk van een concert. Minder kan je niet verwachten als je weet dat we hier te maken hebben met één van dé singer-songwriters én performers van de lage landen en daarbuiten. Superlatieven en woorden zullen steeds te kort schieten. Hoe moet ik nou in godsnaam een stomende goed opgebouwde set met als climax een weergaloze “Darkness” beschrijven waar we in één klap het beste van Mick Jagger, Neil Young, Bob Dylan en Zappa in één band zien en horen.
Echo and the Bunnymen: Zonder twijfel het hoogtepunt van deze editie. Gehuld in een zwarte parka (‘eat your heart out’, Liam Gallagher) was onzen Ian duidelijk ‘in the mood’. Voor deze Britse Lou Reed durven we zelfs spreken van een vlaag van euforie. Hij gaf bemoedigende schouderklopjes naar de geluidsmannen, grapte en dolde wat met zijn bassist, maar was vooral uitstekend bij stem. Will Sergeant omarmde liefdevol zijn ‘kostbare’ gitaren en tekende voor een subliem gitaarspel, ondersteund door een meer dan behoorlijke percussie. Er werd gestart met “Going up”, de groep bleef grasduinen in ouder werk (“Rescue”, “Over the wall”, “All my colors”, “Dancing horses”), er werd geknipoogd naar The Doors (“Roadhouse blues”) en Lou Reed (“Walk on the wild side”) en met als hoogtepunten prima versies van “Villiers terrace”, “The cutter” en een gewaagd “Lips like sugar”. Jammer dat ze maar een uur kregen en dat de soundcheck van de volgende groep weer wat roet strooide.
Zornik heeft het van bombast, theatraliteit , oppervlakkige liedjes en spetterend vuurwerk op het einde. Goed voor het jonge voetvolk. Koen Buyse was wellicht verwonderd dat de tent helemaal vol liep, maar dat was maar omdat het buiten oude wijven begon te regenen.
The Black Box Revelation: Vettige rock op zoek naar variatie. Al van hun derde brachten ze hun nieuwe ‘Rattle My Heart’, een veelbelovend lekker nummer waar je voor of tegen bent. “Set Your Head on Fire”, “I Think I Like You” , “We Never Wondered Why”, “Never Alone / Always Together”: al hun werk werd met de nodige drive en discipline door dit duo gebracht, alhoewel,….meende ik daar geen bassist in de coulissen te zien staan spelen?
De laatste cd Flesh Tone van Kelis was niet veel soeps. Deze uit plastiek opgetrokken en door de jeugd zeer gegeerde dame bleek op de overigens puike programmatie toch een hoofdact te zijn. Ze werd reeds door onze Vlaamse helden Gorki en Admiral met het nodige sarcasme aangekondigd, maar ja , de jeugd wil ook wat…. Muzikaal gezien kunnen we absoluut niet van een optreden spreken. Alles valt te herleiden tot één beat. Er stond slechts één volwaardig instrument op het podium: Een drumstel. Die arme drummer heeft dus drie kwartier lang –gelukkig duurde het optreden niet langer- hetzelfde moeten drummen. Alles werd ondersteund door een blonde dame die ervan overtuigd is dat ze ooit mooi was en nog steeds is en die een aantal knoppen , pc’s, samplers en allerlei bediende. Kelis zelf droeg een flauw tijgerpakje, heeft wel een goede stem en komt zeker in aanmerking om wereldkampioen-serieus-in- het-publiek-kijken-terwijl-men-zingt te worden . Vreemd genoeg droeg het publiek deze uit fake en plastiek opgetrokken dance act op handen, ook al vertelde Hare Arrogantie dat ze niet voor het publiek was gekomen, maar het enkel voor zichzelf deed.
Organisatie: Crammerock, Stekene
Boombalfestival Lovendegem 2011 – 25 t/m 28 augustus 2011 – de traditie overheerst
Het was onze eerste kennismaking met het Boombalfestival in Lovendegem. Dit jaar konden we (spijtig genoeg) maar een glimp meepikken van dit fijne festival, die voor de 6e editie een versnelling hoger ging met namen als Isbells, The Bony King of Nowhere, Raymond, Senne Guns, Eva De Roovere en Willem Vermandere! Een programmatie … Voor elk wat wils.
Opzoekingswerk leverde op dat het festival een goede reputatie heeft opgebouwd, te danken aan de gevarieerde en uitgebalanceerde programmatie, de zorg voor het milieu en de inkleding van het terrein. Ze zoeken om het ‘gezelligste festival van het land’ te worden … de ligging is idyllisch, in het rustige Meetjesland & in de achtertuin van een mooie Bio boerderij.
Het terrein in Lovendegem was prachtig ingericht en ’s avonds werd alles feeëriek verlicht … Meipalen met linten, kleurrijke lampjes, verschillende danstenten (2), plankenvloeren zowel in als buiten de tenten, terwijl mensen zich gezellig rond vuurkorven nestelden. Iedere namiddag waren er dansinitiaties zowel voor de kinderen als voor de volwassenen. Dit jaar was de kinderanimatie uitgebreid met een heuse Tipi tent. De festivalweide werd verder doorkruist door rondlopende fanfares.
Het Boombalfestival heeft een eigen karakter, maar de link met Labadoux heerst en ruikt naar het oude Dranouter die toen folk presenteerde. Mooi.
Ondanks de fikse regenbuien pikten we op zaterdag nog volgende events mee
Raymond van Het Groenewoud – Clubtent : Een ruim gevulde sfeervolle Clubtent waar de Master Raymond aan zijn piano een jukebox versie gaf van al zijn gekende hits. Hij had er duidelijk zin in, en onder de muzikanten merkten we zijn zoon op.
Sakura – Danstempel: hier hadden we een sfeervol optreden in de typische Boombal traditie. Gezellig en nostalgisch dansten veel jonge (als oude) koppel(s)tjes op de muziek. Melancholisch als romantisch ...
Spijtig dat het Boombalfestival zoals andere festivals verdronk … Ook wij zaten bij terugkeer vast in het Lovendegemse slijk, maar … zucht … dankzij mijn zoon geraakten we er nog uit … Was de auto onherkenbaar geworden, we beleefden samen een leuk Boombalevent …
Organisatie: Boombalfestival Lovendegem
Houza Palooza Festival 2011- Potentie uit te groeien tot een groots dansevent
Een week na de tragedie op Pukkelpop stond een nieuwe trip richting Limburg op het programma. Deze keer ter gelegenheid van Houza Palooza (4e editie), een jong elektronisch festival in Bree, die duidelijk de mosterd haalde bij Tomorrowland. Het podium op de mainstage was bijna een kopie van de main op Tomorrowland. Daarnaast waren er nog twee andere tenten, de Protech tent was dé locatie voor de technoheads onder ons, en in de Breakdown tent was er drum & bass te horen.
Eens ons tentje was opgezet was het tijd om naar de festivalweide af te zakken. In de Protech tent hebben we nog het einde van Guy J zijn set kunnen horen, een ideale warming up voor 2 Duitse helden, Extrawelt! De spacey minimal die sinds vijf jaar scoort bij verschillende labels waaronder Border Community. 'Schöne Neue Extrawelt' is hun eerste album onder die naam en het minste wat je kan zeggen is dat het heel andere koek is dan hun clubhit “Soopertrack”. Alweer een vlammende set van beide heren, die met hun agressieve doch harmonieuze beats de handen van de intussen volgelopen tent op elkaar kregen.
Na Extrawelt was het tijd voor nog meer Duits geweld, Oliver Koletzki. De in Berlijn woonachtige muziekstudent Oliver Koletzki zette met zijn track “Der Mückenschwarm” in 2005 de complete wereld op zijn kop. Dit succes was mede te danken aan Sven Väth die er een re-release van uitbracht op zijn label Cocoon Recordings. Volgens de lezerspoll van het Duitse Groove Magazine was “Der Mückenschwarm” de ‘Best Track’ van het jaar 2005 en Oliver Koletzki de ‘Best Newcomer’. Na deze bliksemstart had hij verschillende releases en remixen uit op label als Kling Klong en Dance Electric. Tevens startte hij het label Stil vor Talent waarop ook zijn eerste album ‘Get Wasted’ uit is gebracht. Koletzki had voor ons een set in petto die gekenmerkt werd door psychedelische melodieën met pompende beats eronder.
Na Koletzki besloten we onze tocht verder te zetten richting de mainstage, waar op dat moment Zombie Nation was begonnen. Zombie Nation is het elektronische dansproject van de Duitser Florian Senfter, alias John Starlight. In het verleden scoorde die reeds een hitje met het trancy “Kernkraft 400”, maar dat is niet onmiddellijk de beste referentie voor wat je van Zombie Nation kan verwachten. "Cross-over elektronische muziek" zo noemen ze het zelf graag, en wij voegen daar nog aan toe: nergens echt hitgevoelig, maar toch verrassend toegankelijk. De man achter Zombie Nation is een muzikale avonturier die op basis van creatief samplen hoogst interessante en oorstrelende resultaten bereikt. Zombie Nation wist mede dankzij de “Hey Today” remix van zijn “Radio Controlled” een prima sfeer te creëren.
Een act waar ik persoonlijk meer van had verwacht was London Elektricity in de drum & bass tent. Een inspiratieloze set, zonder eigen werk, die me maar matig kon bekoren.
Gelukkig maakte de volgende act veel goed. Dub FX kwam in Bree zijn allereerste album presenteren, de beatbox-virtuoos brengt, met behulp van loopstations en effecten, zijn eigen nummers en raakt daarmee aan dubstep, drum&bass en hiphop. Dub FX bracht een relaxte liveset, die goed was om even te bekomen (voor zover dit nodig is) van al dat techno geweld.
Terug naar de Protech tent, waar we ons klaarstoomden voor mijn persoonlijke hoogtepunt van de dag, Pan-Pot! Pan-Pot, is een briljant multi-dimensionaal duo uit Berlijn die house en techno fans tot waanzin weten te drijven. In slechts een paar jaar tijd heeft Pan-Pot (Tassilo Ippenberger en Thomas Benedix) hun plek veroverd in de bovenste regionen van de elektronische dansmuziek. Deze hemelvaart lijkt erg op de stormachtige opkomst van het label waarbij ze actief zijn: Mobilee Records. Zo bleek maar weer eens bij het uitkomen van hun laatste EP 'Confronted' op Mobilee, die inmiddels is geremixt door Adam Beyer & Jesper Dahlbäck, Slam, Martin Landsky en Dapayk.
Hun bereidheid om de componenten van hun producties uit te breiden terwijl ze toch met beide benen in hun specialiteit blijven staan - kolossale en onvergetelijke techno tracks met een overvloed aan noise en stuwende basslijnen - is dit maar een gedeelte van wat Pan-Pot onderscheidt van de hordes andere techno producers die momenteel actief zijn. Ze mogen zich dan vernoemd hebben naar een simpel hulpmiddel, Pan-Pot draait om het laten bewegen van het menselijk lichaam dankzij een ongekend dynamisch aanwezigheid op de dansvloer.
Na een ‘mindblowing’ set van Pan-Pot was het tijd voor een vaste waarde binnen de techno scene. Anthony Rothers electro ("Sex With the Machines", "Simulationszeitalter", "Hacker") wordt gekarakteriseerd door repetitieve machine-achtige beats, robotische geluiden, vocoders en een futuristische sfeer en teksten. Deze gaan vaak over de gevolgen van technologische vooruitgang, de relatie tussen mensen en machine en de rol van computers in de samenleving. Persoonlijk vond ik dit een weinig creatieve set die nooit echt tot een hoogtepunt kwam, kleine teleurstelling dus.
Afsluiter in de Protech tent was The Hacker. Een Franse electro en technoproducer. Hij is vooral bekend van zijn samenwerking met Miss Kittin. Zijn stijl is beïnvloed door Kraftwerk en new wavegroepen zoals The Cure en Depeche Mode. Een stomende set van de Fransman die een perfecte balans wist te creëren tussen elektro, techno en minimal.
Hoogtepunten van de dag waren zeker en vast Extrawelt, Dub FX, Pan-Pot en The Hacker, daartegenover vond ik de prestaties van London Elektricity en Anthony Rother minder gedenkwaardig.
Houza Palooza is een festival die nog niet zo bekend is, maar zeker en vast de potentie heeft uit te groeien tot een groot evenement. Een zeer geslaagde editie waar ik volgend jaar zeker en vast opnieuw van de partij ben!
Organisatie: Hooza Palooza Festival
Pukkelpop 2011 – wat we van ons afschreven
Pukkelpop 2011 … Hier komen we nu écht woorden tekort … Verstomming … Net als bij iedereen heerst na de helse storm op die bewuste donderdagnamiddag 18 augustus 2011 18h een akelige stilte … Pukkelpop was even de hel op aarde … Onze gedachte is bij iedereen en vooral bij hen, de slachtoffers en de organisatie …
Dit verslagje hebben we toch nog voor U klaar als, noem het, therapeutisch middel … Pukkelpop biedt de mogelijkheid om in een ongedwongen kader op zoek te gaan naar talrijke ontdekkingen op de verschillende podia, comedy, dance acts en dj’s; randanimatie, comedy en kermisattracties; de immense diversiteit van eet- en drankstandjes sieren het geheel.
En het zag er opnieuw goed uit. Al een tijdje terug uitverkocht, een sterke en gevarieerde affiche met prachtnamen als Foo Fighters, Eminem en dEUS als kleppers. De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber konden hun muzikaal hartje ophalen en hielden van de ontdekkingen en van sommige – al - gevestigde waarden.
Maar het lot, de natuur besliste er even na 18h anders over, een ‘never-seen’ hels stormweer, ondanks de zonovergoten middag en namiddag gaven ( debuterende ) bands al het beste van zichzelf … Gemotiveerd werken aan respons en belangstelling …
Een storm, met hevige wind en grote hagelbollen teisterde de wei van Kiewit. Hierdoor moest Skin van Skunk Anansie haar optreden vroegtijdig stoppen . De Chateau tent, waar net op dat moment Smith Westerns aan hun set begonnen was, werd in een mum van tijd weggeblazen. Verschrikkelijk taferelen volgden, het tentzeil reeg open, de palen vielen naar beneden. Ook wij denken liever niet meer aan het moment toen we de tent trachten en konden ontglippen ...
Verderop was de ravage enorm, bomen werden ontworteld, enkele zelfs op aanliggende tenten ..., shelters, torens en metaalconstructies omvergewaaid ... De wei was één drassige boel ... Drama ... We zijn diep bedroefd , want er vielen verschillende slachtoffers en gewonden; de materiële schade was enorm ... We zijn in diepe rouw ...
Pukkelpop wat we muzikaal zagen vóór…
Heerlijk ontspannend begon het allemaal … op de middag konden we al terecht voor Wolf Gang die al aardig wat volk op de been brachten in de Marquee . “Good morning” zei Max McElligott nog. Goed verteerbare rock, deels ingehouden , maar met het nodige speelplezier, kleurrijk en met een psychedelische tint door toetsen van deze jonge Engelsen die met “The king and all of his men” al meteen een eerste hit op zak hebben. Wolf Gang speelde poprock ‘pur sang’, die door songs als “Back to back” en “Midnight dancer” in de verf werd geplaatst; de stevige rocker “Lions in cages” besloot de fijne set van dit gewone bandje die door de gevarieerde aanpak nauw leunde aan Razorlight.
Getalenteerd bandje zijn The Sore Losers. Ze komen uit de buurt van de Pukkelpop stal, grepen net naast de Humo’s Rock Rally en hebben vinnige, levendige rock’n‘roll, die een bluesy sfeer ademt. Ze speelden een handvol stevige nummers, “Juvenile heart attack”, “Silver seas”, “Your smile” die mooi verdeeld zaten in de set op de Mainstage en de spanning behielden. Het jonge bandje profileert zich ergens tussen het werk van Jack White met z’n White Stripes en de Raconteurs en voegen er een Black Crowes sausje aan toe. De retro van The Who of The Monkees stoorde niet. Ze waren één van de gesmaakte opwarmers en speelden een erg degelijke set vóór de Foo Fighters die nog meer sterke gitaarsongs hebben en er nog meer decibels tegenaan kunnen gooien.
In de Marquee droop het zweet nog meer van ons af als we de jonge deerne Eliza Doolittle aan het werk zagen. De kleine, lieflijke, mooie, gebruinde jonge lady in ontblote schouders, de haren in vlechtjes en in korte broek, is in een adem op te noemen met de Nederlandse Caro Emerald met haar aanstekelijke, groovy, broeierige en sfeervolle jazzy pop. En zoals we haar bezig zagen, flitsten beelden van Nelly Furtado, Lily Allen en Lady Linn voor de ogen … Het jonge volkje zwaaide met de handen , maakte vingerhartjes; slaakte allerlei “I love you” kreten, zorgde voor een “singalong”, heupwiegde en zette al eens een danspas . Haar band – heren in een gelijksoortig hemd- verpakte de songs in sfeervolle arrangementen over haar fijne stemmetje heen. Ze was de onder de indruk van het sterke onthaal, zelfverzekerd dartelde ze over het podium en emotievol zong ze “Moneybox”, singles “Skinny genes” en “Pack up”. Ook Bruno Mars was tussenin te herkennen. Amy Winehouse keek over haar schouder en knikte dat het goed was …
Op de Mainstage genoten we van de frisse, meeslepende, bezwerende ‘70’s retropsychedelica van White Denim uit Austin, Texas die Led Zeppelin, Black Crowes, Black Mountain en Tame Impala close in de hand hielden. Lang uitgesponnen zweverige songs, die diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen ondergingen tussen avontuur en toegankelijkheid; een uitzinnig virtuoos gitaarspel dito pedaaleffects. Fijne ontdekking!
Feelgood folkpop serveert Noah & The Whale . De Britse bende van Charlie Fink is een grootse band in wording en is definitief doorgebroken met het recente ‘Last days on earth’; ze zaten in één oogwenk door hun set van 45 minuten en wisselden nogal graag van instrument. Net als een Jarvis Cocker van Pulp was Fink goed ter tale bij elk van de nummers. We neurieden “Life goes on” en “Tonight’s the kind of night”, lekker in het gehoor liggende pop door een zwierige viool of toetsen; niet enkel deze twee overtuigden, de sfeermeter van “sun & fun” ging ook in het rood op “Blue skies”, “Love on an orchestra” en “Five years time”. Samen met dat plaatje van The Naked & Famous en The Decemberists brengen de Britten iets leuk en ontspannend … en hoorden we in de verte niet de invloed van Tom Petty en Cornershop ...
Een glimp zagen we nog van het sfeervolle Destroyer in de Chateau. Geen ‘search & destroy’ feelings, maar subtiele, uitgekiende neofolkypop van het uitgebreide collectief …
Catchy en feestelijk klonk het totnutoe wel in de Marquee …The Wombats deelden in het plezier. Ze hebben al een handvol hitjes uit en gingen op even stomende wijze te werk met hun aanstekelijke, opwindende en okselfrisse indiepop, door de gitaarloops, -riedeltjes en toetsen. Vanaf de derde song “Jump into the fog” was het prijs. De eerste rijen hotsten heen en weer, “Techno fan” en “Backfire at the disco” volgden. Wat een ambiance op deze namiddag … Op het podium zagen we een hyperkinetisch drietal die zich zichtbaar amuseerde. En dan kwamen nog “anti D”, “Tokyo” en “Let’s dance to Joy Division”, die een overtuigende streep trokken van een heerlijke dansbare set …
De Schotse band van James Allen, Joe Strummer lookalike, Glasvegas, had een debuut uit om van te snoepen, wave glamrock die een drietal honneurs opleverde “Geraldine”, “It’s my own cheating heart …” en “Daddy’s gone”. De epische sound op de tweede cd werd nog pompeuzer, holler en klonk uiterst geforceerd, en daar wringt net het schoentje. Synths versmoorden het geluid. Live op de mainstage kon Glasvegas met deze sound en de nieuwe songs onvoldoende raken. Stevig wilden ze wel klinken en ook vocaal deed Allen sterk z’n best , maar je moet ook nog goede songs hebben. Buiten “Euphoric take my hand” als top van de nieuwe cd moesten eerder vernoemde oudjes het optreden redden. Het ambitieuze project Glasvegas die lichtjes op het podium deed schitteren, schitterde niet in de livegig … en op de koop toe was Allen uitermate spaarzaam in z’n woorden . Matige set dus.
Hartverscheurende keuzes in bands … The Naked & Famous (Club) en Explosions in the sky (Marquee) … Het Nieuw-Zeelandse Naked & Famous die een sprankelend debuut uithebben, ‘Passive Me, Aggressive You’, waarbij de hoes in een halve cirkel te zien was,
zagen we een klein halfuur een gevarieerde set spelen van melodieus prikkelende en sfeervolle songs … de synths en de gitaarloops kregen ruimte om door te klinken.
Explosions in the sky zit momenteel op dezelfde golflengte als geestesgenoten Mogwai op de recente cd . Het postrockvuur werd terug aangewakkerd. Een ingehouden spanningsboog en een opbouwende broeierige intensiteit noteerden we in hun instrumentale filmische postrock die af toe krachtiger klonk en durfde te exploderen zonder maar overdreven te zijn.
We zagen hen een jaar terug in het OLT Rivierenhof, waarbij het heilige postrockvuur wat was uitgeblust. Nu waren ze duidelijk overtuigender. We zijn uitermate benieuwd wat een muzikaal avontuur ze zullen brengen in het clubcircuit …
(Pieter) Op de mainstage konden we dan terecht voor een eerste topper qua naam Skunk Anansie, elkaar terug vonden een paar jaar terug … zangeres Skin was haar extravagante en energieke zelve. Ze leek er enorm veel zin in te hebben en trok stevig van leer, porde het publiek aan om even later in een dolenthousiast publiek te duiken. Tijdens eerste klepper van formaat “Because of You” begon het lichtjes te regenen, maar de dynamiek die Skin uitstraalde was ongelofelijk. Net na het magnifieke “Weak” , halverwege de set begon het hevig te regenen en kwam er een stevige rukwind opzetten. Skunk Anansie volhardde en probeerde moedig verder te spelen alsof er niks aan de hand was. Maar in een mum van tijd hadden we hier een storm, met felle regen, hevige wind en grote hagelbollen, die uitermate gevaarlijk werd en het et optreden terecht stillegde …
En dan ken je het wel wat er allemaal is gebeurd …. Zelf zat ik in de Chateau om de uit Chicago afkomstige beloftevolle Smith Westerns te zien. Spijtig genoeg was het avontuur na twee nummers afgelopen en was door het helse stormweer het tentzeil doormidden gekliefd …
De rest houden we maar voor ons … we hebben het heelhuids overleefd ...
Wij betuigen ons intens medeleven naar slachtoffers, familieleden, gewonden en aan de PP organisatie & team ... een welgemeende support & sterkte ...
... enorm veel respect ...
We nemen en namen de stilte en de tijd ter nagedachtenis
een diepgeraakt, trouwe fan ...
… We blijven Pukkelpop een warm hart toe dragen …
Sziget Festival 2011 – overzicht 10 t/m 15 augustus 2011
Inleiding
Op voorhand werd onze interesse instinctief gewekt door een omschrijving in het programmaboekje waarin sprake is van de ‘speciale, unieke sfeer’ op Sziget, het zevendaags muziekfestival dat doorgaat op Obudai Sziget (Hongaars voor “eiland”) in het midden van de Donau die Boedapest in twee stadsdelen splitst en dat ieder jaar wint aan (internationale) populariteit. Een sfeer die misschien nog het best te verwoorden is als ‘hedonistisch’. Wél, na onze eerste visite valt daar wat ons betreft weinig, zelfs niets op af te dingen. Hier maakt het niet echt uit of je een fan bent van reggea, blues, Britpop, drum&bass of klezmer, er moet en zal vooral stevig gefeest worden, zelfs tot in het persdorp toe, wat toch vrij uitzonderlijk is bij dit laptop minnende volkje.
Met liefst 13 podia verspreid over het ganse eiland wordt het oriëntatievermogen serieus op de proef gesteld, maar als het even dreigt mis te gaan doemt er steeds een vriendelijk bevrouwde infostand op die je direct opnieuw op het juiste pad zet. Dé grote troef van dit festival ligt dus duidelijk in haar veelzijdigheid: de Main Stage was deze editie met groepen als Kasabian, Kaiser Chiefs, Pulp, The Prodigy en White Lies vooral een Brits uitstalraam, maar ook liefhebbers van Zweedse metal of een Oekraïense travestietenshow komen hier aan hun trekken. Een speciale vermelding gaat uiteraard naar de Roma stage, hét tolerante uitgangbord van het festival dat deze editie haar tienjarig bestaan mocht vieren maar desondanks helaas nog steeds politiek gecontesteerd wordt.
De ambitie van de organisatoren is duidelijk: het grootste festival van Europa worden. Door een gevarieerd muzikaal aanbod, maar ook door een prijzenpolitiek die naar Belgische normen (nog) bijzonder schappelijk is. Voor 530 Hongaarse florint (nog geen 2 euro) krijg je een halve liter Dreher pils getapt, waarvoor je zelfs geen cash geld of bonnetjes hoeft boven te halen want alle transacties worden hier handig afgehandeld met een oplaadbare betaalkaart. Al gaan de echte kenners natuurlijk voor het ruime assortiment aan ‘palinka’ (Hongaarse degistief) die in royale porties geschonken worden.
Last but not least, dit festival is perfect combineerbaar met een bezoek aan het fraaie Boedapest. Betaalbare accommodatie is er in overvloed en pendelen naar het festival met het openbaar vervoer gaat snel en goedkoop, de ganse dag en nacht door.
Woensdag 10 augustus 2011
De late namiddag vlucht vanuit Charleroi en enkele vervelende ongemakken (geblokkeerde bankkaart, geen gsm bereik) bij aankomst in Budapest Nyugati palyaudvar (Budapest West Station) zorgden ervoor dat er op woensdag enkel nog een ‘late night programme’ kon afgewerkt worden.
Gelukkig net op tijd nog voor het Britse Hurts dat opvallend veel bijval oogstte en duidelijk een gevoelige snaar raakte in de overvolle A38-wan2 Stage. Deed deze theatrale ‘80’s synthpop met een vette knipoog naar Depeche Mode de door economische rampspoed geteisterde Hongaren nostalgisch terugdenken aan ‘betere tijden’? Na eerdere succesvolle passages zoals in Werchter dit jaar blaken deze gestyleerde heren van zelfvertrouwen, getuige hun doorbraaksingle “Wonderful Life” die ze tot groot jolijt al meteen na het openingsnummer op het publiek loslieten. GSM toestellen en aanstekers zetten de bomvolle tent in lichterlaaie tijdens “Illuminating” en ook tijdens “Stay” ging ouderwetse romantiek in de lucht. “Better than Love” was de verwachte, extatische afsluiter van een set waarop rondom ons uitbundig en zonder gêne gedanst, gedronken en gevreeën werd. Van een beloftevolle aftrap gesproken!
Ook Ambivalent katapulteerde ons op opwarmer voor Richie Hawtin in de Burn Party Arena terug in de tijd, meer bepaald naar begin jaren ’90, de hoogdagen van de minimal techno. Er was bijna geen doorkomen aan tussen de zwetende, dansende lijven die hun primitieve instincten zorgeloos botvierden op aanstekelijke, tribale ritmes en grooves. Uiteraard liet dit onszelf ook niet onbewogen en zo gingen wij al meteen stevig feestend de eerste nacht in…
Donderdag 11 augustus 2011
De Britse electropopband La Roux heeft nog maar een plaat uit (‘La Roux’, 2009) waarvan de goed meezingbare singles meer dan behoorlijk scoorden in de Europese hitlijsten. We verwachtten ons dan ook niet aan grote verrassingen in de set maar keken vooral uit of het hoge stemgeluid van Ellie Jackson ook life stand zou houden. En dat deed het.
Na de eerste twee sobere opwarmertjes dachten we even dat de band tegen haar zin zo vroeg op het hoofdpodium was gepland (16u30). Die vrees was ongegrond, want met “Quicksand” was het startschot gegeven voor het eerste feestje van die dag. Na “I’m Not Your Toy” volgde al direct de bandvoorstelling: 1 man aan de drums, 1 vrouw en 1 man aan de keyboards. Allemaal in hetzelfde ruimtepakje. Tijdens “Fascination” en “Colourless Colour” ging het publiek pas goed uit de bol. Jacksons hoge tonen bleven loepzuiver maar ze leek zich nog altijd in te houden en zich te verbergen achter haar Lennon-achtige zonnebril. Vooraleer haar twee grootste hits op de massa los te laten, gooide de band er nog een cover van The Rolling Stones tussen (“Under My Thumb”): het had zo uit hun eigen repertoire kunnen komen. Met “In For The Kill” en “Bulletproof” stond niemand nog stil op de wei. We kregen eindelijk de bleekblauwe ogen te zien van de zangeres, die zelf met een big smile begon rond te springen en de elektrodrums te lijf ging.
Het is al een tijdje geweten dat het Amerikaanse avant garde duo Xiu Xiu geen hapklare brokken serveert en van experimenteerdrang zelfs haar handelsmerk maakt (hun laatste worp ‘Dear God, I Hate Myself’ is grotendeels gecomponeerd met een Nintendo), maar op Sziget viel de set toch wel erg zwaar op de maag . Of waren het de Balaton Grill vleessnacks van de avond tevoren die ons nog steeds parten speelden? We namen ons nu al voor om ze vanavond alleszins door te spoelen met een flinke scheut palinka. Qua overgave, kabaal en energie moet dit gezelschap niet onderdoen voor pakweg Battles of The Kills, maar in tegenstelling tot laatstgenoemden ontbreekt het Xiu Xiu toch aan voldoende sterke songs om een festivalpubliek te boeien. Gevolg: een zeer bescheiden opkomst bij het begin van de set dat helaas nog bescheidener was op het einde.
Twee Sloveense vlaggen wapperden fier aan de verre horizon. Waren we na een tijdje zoeken dan toch eindelijk op de European Stage beland? Elvis Jackson illustreerde dat ook foute muziek zijn plaats verdiend op Sziget. Daar zorgde niet enkel de weinig subtiele mengeling van metal, ska en reggea voor (dikwijls zelfs binnen eenzelfde song), ook de geruite kniebroeken en roze plastronds van dit viertal zou grote sier kunnen maken op een volgend Eurovision songfestival. Niet dat dit het publiek een moer kon schelen, er werd zelfs gecrowsurfed op luchtmatrassen. Met de oproep “fuck the army” en “fuck weapons” vond de zanger de tijd gekomen om nog wat stichtende moraal bij te brengen. Maar vooral zijn voorstel op het einde van de set om punkrock in te ruilen voor de “weed business” leek ons het beste idee van deze jongeman in jaren.
In februari 2011 zagen we Goose aan het werk in de AB: een zeer geslaagd optreden, maar de band leek toch meer gemaakt voor de festivals. In de Party Arena op Sziget stelden ze dan ook niet teleur. De play list had geen verrassingen in petto en de singles “Synrise”, “Can’t Stop Me Now”, “Bring It On” en “Words” werden netjes verspreid op het publiek losgelaten. Rond ons hoorden we zowel Nederlanders, Italianen, Engelsen en Fransen meebrullen. De band is 11 jaar na zijn debuut duidelijk in heel Europa doorgebroken.
Bij de life-act van Goose horen uiteraard flitsende lichteffecten. Tussen en achter de bandleden flikkerde strak verticaal, horizontaal en diagonaal wit licht aan en uit. De repetitieve ‘teksten’ werken enorm verslavend en als zanger Mickael Karkousse en paar keer op de boxen gaat staan en met de vuist in de lucht de massa opjut, is het kot te klein. Hij kreeg de hele zaal (letterlijk) op de knieën, om ze op zijn teken weer allemaal te doen recht te springen. Het dak ging er helemaal af toe gitarist en drummer er een apocalyptisch einde van maakten.
Kasabian is één van de weinige Britse bands die erin geslaagd zijn om hun buitensporig gehypete beginjaren, die niet zelden gepaard gaat met een flinke portie arrogantie, succesvol van zich af te schudden en een breder publiek aan te spreken. Ook in Hongarije bleken deze met coole zonnebrillen uitgeruste heren bijzonder hot. “Where did all your love go”, “Underdog” en “Empire” waren nummers die live stuk voor stuk een ondubbelzinnige party spirit uitademden, en moesten niet veel onderdoen voor wat The Happy Mondays en The Stone Roses een twintigtal jaar geleden op dit vlak al presteerden. Het massaal meegescandeerde bisnummer “Fire” deed de Main Stage zelfs voor het eerst echt ontploffen die dag. Kasabian was van alle Britse bands dit jaar wellicht de meest perfect gecaste dit jaar op Sziget.
Het laatste kwartiertje van Crystal Castles meepikken volstond om te weten dat dit geschifte en chaotische duo uit Canada nog steeds de absolute top is binnen het electropunk genre. Voor zover Ethan Kath vanachter zijn knoppen de bomvolle tent al niet platwalste met door merg en been snijdende beats, dan bracht een gillende, kermende, kreunende Alice Glass (een mens durft zich niet voor te stellen welke handelingen die allemaal verrichtte daar op dat donkere, nevelige podium) het publiek in totale vervoering. Tijdens “Not In Love” werd Robert Smith van The Cure live geen seconde gemist en dat is toch geen geringe prestatie.
The Chemical Brothers deden donderdag als hoofdact op de Main Stage wat van hen verwacht werd: in afwezigheid van politieke regelneven een audiovisueel bombardement loslaten die de decibelmeters deden tilt slaan tot ver achter het podium. Het vakmanschap droop van de set, maar echt verrassen doen Tom Rowlands en Ed Simons niet meer na hun talrijke doortochten in binnen- en buitenland de voorbije jaren. Op “Hey Boys, Hey Girls” brak ook op Sziget een euforisch dansfestijn los, zelfs tot op de vuilniscontainers die her en der opgesteld stonden voor andere doeleinden. Op het moment dat slotnummer “Block Rocking Beats” als een tsunami over de weide rolde was het publiek al lang platgewalst, gelukkig met minder dodelijke afloop.
In tegenstelling tot Goose, is Gotan Project dan weer een band die je liever in een concertzaal ziet, dan op een festivalwei. Gelukkig stonden ze om 21u30 geprogrammeerd, bij duisternis is het nog altijd makkelijker om sfeer te scheppen. Toch bleken sommige nummers te subtiel om in open lucht echt goed tot hun recht te komen.
Voor wie het nog niet wist: Gotan is Argentijnse slang voor Tango en dat is ook basis voor alle nummers. Dat ze niet vies waren van jazzy en elektronica invloeden wisten we al, maar nu had de band ook hier een daar een stukje rap ingelast, een geslaagde cross-over. Over het algemeen bleef de muziek echter een kabbelend beekje.
De projecties op de schermen toonden achtereenvolgens een taxi door de stad, een trompet en een tangodanseres, veel meer variaties kregen we niet te zien. Halfweg het optreden deed de zangeres een poging tot interactie met het publiek en ook de man aan de toetsen probeerde iedereen in de handen te doen klappen. Vergeefs, zo bleek want een pak mensen verlieten het terrein. Een half uur voor tijd begon de bisronde al. De hits “Santa María” (de Buen Ayre) en “Peligro” staken er wel bovenuit, maar dit blijft muziek voor in een zaal.
Ietwat gemengde gevoelens tijdens 2manydjs, onbetwistbare hoofdact in de Burn Party Arena die avond. Nationale fierheid natuurlijk, omdat deze Gentenaren er ook tot in Boedapest in slagen om de absolute party climax te belichamen, met afgesloten toegang tot de nochtans reusachtige tent nog voor het begin van de set. Anderzijds besloop ons al vlug het gevoel dat we dit al eens eerder gezien en gehoord hadden, om niet te moeten zeggen dat het krek hetzelfde klonk als op de Lokerse Feesten een week voordien. Kan natuurlijk ook moeilijk anders met hun Radio Soulwax show waarbij de inventieve op platenhoezen gebaseerde visuals tot op de milliseconde gesynchroniseerd zijn met de muziek. Maar stonden deze broers niet geprogrammeerd als ‘live act’? Het zal de feestvierders in de tent in ieder geval worst geweest hebben. 2manydjs waren de absolute party top in de Burn Party Arena deze editie en de golf waarop deze heren nu al enkele jaren surfen lijkt nog lang niet aangespoeld.
Vrijdag 12 augustus 2011
Van de karrenvracht aan UK bands die op de Main Stage van Sziget geserveerd werd bleef British Sea Power wellicht de vreemdste eend in de bijt. Naar muzikale referenties als Doves, Razorlight en Pulp hoefde je tijdens de set nochtans niet ver te zoeken, vooral het hitpotentieel blijft in vergelijking met deze tijdsgenoten helaas nog steeds ondermaats. In combinatie met de vroege programmering liet zich dat jammer genoeg ook voelen op de weide. British Sea Power had best enkele energieke nummers in petto en slaagde erin om geleidelijk wat meer volk naar de Main Stage te lokken. Toch bracht enkel de knappe single “Waving Flags” een bescheiden apotheose, wat té mager is voor ganse festivalset.
Drie Nederlandse Limburgers van amper 20 jaar op Sziget, dat schepte verwachtingen. DeWolff (spreek uit: ‘Die Wolf’ volgens de vele Hollanders die ons pad kruisten) zou ons terugbrengen naar de jaren ’60, zo werd ons toevertrouwd. De kostuums en de haartooi zaten al goed, maar wie zich aan swingende rock ‘n’ roll verwachtte, was eraan voor de moeite.
De gebroeders Van de Poel gingen wild tekeer op de orgel en de gitaar: nu eens speelden ze een partijtje vraag en antwoord op hun instrumenten, dan weer leken de toetsen of de snaren gewoon losgeslagen. Drummer Robin Piso gunde het publiek geen moment rust. Bij momenten dachten we tijdens een trage, bombastische drum en een wat hoge zanglijn even aan invloeden van Muse. Maar na “Don’t You Go Up The Sky”, “Fishing Night at Noon”, “The Thrills That Come Along With The Landing Of A Flying Saucer” en andere psychedelische pareltjes werd het duidelijk: hier stonden tegelijk The Doors, Led Zeppelin en Jimi Hendrickx voor ons! De voorste rijen kregen de jonge zanger van heel dichtbij te zien toe die ze helemaal op het einde nog aan een crowdsurf waagde.
In de Balkan moet blijkbaar sprake zijn van een heuse ska revival want ook KILLO KILLO Banda uit Servië tapte op de Europe Stage uit dit vaatje. Met “I will fight for my right not to fight” maakte dit bonte gezelschap uit Novi Sad komaf met het vooroordeel dat deze kandidaat lidstaat uitsluitend bevolkt wordt door agressieve vechtersbazen, al kregen gelukkig ook luchtiger, minder politiek geladen songs als “I like to ride my bicycle” een uitlaatklep. Op een gegeven moment telde de zanger niet minder dan 4.000 toeschouwers voor het podium , al lag 40 volgens onze nuchtere berekeningen veel dichter bij de waarheid. Typische Balkan humor zeker?
The Haunted uit Zweden was een goede aanleiding om ook eens kennis te maken met de metal stage van Sziget. Blijkt dat The Haunted eerder al in het voorprogramma van metal grootheden Slayer en Napalm Death mochten spelen, maar wat ons vooral opviel is dat de decibels op deze stage een ongelimiteerde vrijheid toebedeeld kregen. Zelfs van op respectabele afstand waren onze oren ons dankbaar om een plaspauze in te lassen in de naburige bosjes. De gespierde death metal kerels uit Göteborg zullen ons dit niet al te kwalijk kwalijk nemen zeker?
De Deense elektronica artiest Trentemoller leek op voorhand goed te beseffen dat een live dj act doorgaans maar een troosteloze en vervelende aanblik biedt op een festivalpodium en had er daarom voor gekozen om een stevige live band met drums, gitaar en bass rond zijn keybords op te trommelen. Een schitterende keuze, want de energieke, opbouwende set nam de ganse party arena op sleeptouw en verveelde geen seconde. Het was geen geringe uitdaging om de naakte ambient platen “The Last Resort” en “Into the great wide yonder” van een party jasje te voorzien, maar live lukte het wonderwel.
We stonden net iets te ver van het podium om te zien of het wel degelijk Ane Trolle was die de vocals voor haar rekening nam op doorbraaksingle “Moan”, maar de publiekrespons was er in ieder geval niet minder om. Uiteindelijk was het de schitterende chill out classic “Miss You” die het publiek collectief in de hoogste sferen bracht.
Geen idee onder welke noemer we de muziek van Dylan Kwabena Mills aka Dizzee Rascal zouden plaatsen. Rap komt waarschijnlijk het dichtst in de buurt na een blik op het podium: groene pet, maagdelijk wit t-shirt en een buddy met een oversized rood t-shirt (hé is dat niet de vlag van Hongarije of zoeken we het nu te ver?).
Tussen de hits door is een groot deel van de set voorzien om het publiek te bespelen/op te jutten, al dan niet met dooddoeners als ‘Give me ooh’ (publiek ‘ooh!’) of het deuntje ‘It’s the sound of da police’ (Publiek: u-uh), gevolgd door ‘Jump, jump, jump!’. Maar het werkt wel.
Halverwege het optreden kwam er een guest singer bij, die tijdens “Dance Wiv Me” bewees dat hij qua stem eigenlijk veel meer kwaliteit in huis had dan Dizzee en zijn buddy. Echte rap is dit niet meer, eerder funky dance. Het geheel kreeg bijwijlen zelfs een boysbandgehalte.
Na anderhalf uur verdween iedereen van het podium om versterking te halen van een bevallige zangeres die haar talent liet zien tijdens “Holiday” en “Bunkers”.
Dat was ook nodig want Dizzee zelf was aan het eind zijn stem zo goed als kwijt. Leuk feestje al bij al.
Oi Va Voi (“O mijn God” in Hebreeuws) was die dag de sfeervolle en subtiele afsluiter op de World Music Main Stage, die tijdens de set wel verplaatst leek van de met maanlicht beschenen oevers van de Donau naar het Hebreeuwse centrum van Jeruzalem. Politiek geladen nummers als “Refugee” vatten de set goed samen: een melancholische ondertoets maar met hoop op beterschap, een duidelijke boodschap voor wie zich de moeite troost om echt te luisteren maar ook zonder dat door de subtiele crossover van klezmer, soul en dance ruimschoots aan zijn trekken komt en een schaars geklede frontdame die vocaal minstens even grote ogen gooit.. Klasse!
De hoofdacts op de Main Stage waren bijna allemaal afkomstig uit de UK en The Prodigy waren daar dus geen uitzondering op. Met dat verschil, dat deze band toch al 20 jaar op hun teller heeft, wat niet gezegd kan worden van La Roux, Dizzee Rascal en Kate Nash.
De energie en de passie op het podium was er niet minder om: “Poison”, “Firestarter”, “Voodoo People”, “Breath”, “Smack My Bitch Up”, ze passeerden allemaal de revue. Even waanden we ons terug op Werchter in ’96. Het jonge volk rond ons moet toen net uit de luiers geweest zijn maar deze nummers behoorden duidelijk tot het collectief geheugen.
Eigenlijk klonken alle nummers vrij identiek als op de plaat, veel verrassingen had dit optreden dan ook niet in petto. Maar dat was ook niet waar het publiek zat op te wachten. Dat wou gewoon uit de bol gaan.
Met Giani Lincan in de Roma tent was je aan het juiste adres voor een stevige portie swingende zigeunermuziek die het publiek al van bij het begin in vervoering bracht. Deze Roemenen in kraakwitte hemden leken professionals met een natuurlijk instinct en charme om een publiek tot dansen aan te zetten met gypsy grooves en Django Reinhart ritmes. Stuwende kracht binnen het brede muzikale palet was het slag-snaar instrument die elke pendelaar vertrouwd in de oren moet klinken in de buurt van de stations in de Belgische hoofdstad.
Van Kode 9 hadden we als grondlegger van het hippe genre niets minder verwacht dan een uitbundige afsluitende dubstep party in de A38-wan2 Stage, maar dat viel toch wel ferm tegen. Weinig respons van het publiek, wat eigenlijk best begrijpelijk was op deze ontoegankelijke DJ set die ondanks het ver gevorderd uur er maar niet in slaagde om op de dansheupen te werken. Gevolg was dat de stage wel omgetoverd leek in een gezapige nachtelijke biertent. Om mee in de sfeer te komen bestelden wij ons nog maar een halve liter Dreher pils.
Zaterdag 13 augustus 2011
Het optreden van Kate Nash op de Main Stage zal meer bijblijven door het trouwaanzoek die ze van een jongeman uit het publiek kreeg dan omwille van het muzikale vernuft. Tijdens het eerste deel van de set wou de Britse deerne met haar 3 koppige damesband net iets te geforceerd haar brave meisjesimago van zich afschudden door met onverzorgde vuurrode lipstick enkele gammele punksongs op de verbaasde wei uit te schreeuwen. Er kwam amper verbetering in de set toen Kate Nash zelf achter de piano ging postvatten, maar toen kreeg ze dus die jongeman met het opschrift “merry me” op ontbloot bovenlijf in het vizier. Het publiek vooraan rook een ontluikende romance en toen hij gecrowsurfed werd naar het podium en mocht hij zich van een giechelende Kate als een schoothondje neervlijen naast de piano. De arme Kate had de grootste moeite om ietwat geconcentreerd te blijven toen hij haar tijdens “Foundation” met doldwaze, kalverliefde blik strak zat aan te staren. “You made my day”, was haar antwoord, maar we zijn er helaas niet in geslaagd om te weten te komen of dit originele aanzoek nog een vervolg gekregen heeft backstage .Een eerder amusant dan goed optreden dus.
Dé party rockband van het voorbije decennium mocht uiteraard ook op Sziget niet ontbreken. Met “Everyday I Love you less and less”, “Never miss a beat” en “Everyday is average nowadays” nam Kaiser Chiefs een verschroeiende start. We hebben ze het al een paar keer eerder zien doen op grote festivalpodia, maar toch sloeg dit prettig gezelschap uit Leeds er toch opnieuw in om met veel overgave en branie de Main Stage tot een kookpunt te brengen. De Hongaarse hitte leek geen vat te hebben op zanger Ricky Wilson die tijdens de set een halve marathon afwerkte op en naast het podium. Wat ook opviel was dat nummers als “Little shocks” en “Starts with nothing” uit de nieuwe plaat ‘The Future is medieval’ weliswaar minder meegebruld werden dan de klassiekers “I predict a riot” en “Oh my God”, maar des te meer diepgang en variatie in de set brachten.
Wie ging met de eer lopen om het meest volk te verzamelen voor de al bij al vrij bescheiden Europe Stage? Het Belgische Triggerfinger leek wel een thuismatch te spelen. We hadden ze eerder al tegen het lijf gelopen tot in de sauna toe, maar tijdens dit optreden kregen we pas echt een goed zicht op het aantal Belgen en Nederlanders die deze zomer naar Sziget waren afgezakt. Een heuse kolonie! Al kunnen we ons niet voorstellen dat pakweg de Kosovaren of de Letten niet evenzeer voor de bijl gingen voor de gitaar riffs van“Let it ride” of “Love lost in love”. Even dachten wij halverwege de set een jankende weerwolf op het donkere podium te spotten, maar het was zanger Ruben Block himself die een geluidsspreker besprongen had en zijn bakkebaarden gevaarlijk liet wapperen in het maanlicht boven de bomen. Volgend jaar een groter podium voor deze heren!
De muziek van 30 Seconds To Mars houdt het midden tussen hard rock, emo en progressive metal. Tijdens de zangpartijen (al dan niet met een spirituele inslag) werd het publiek getrakteerd op slow-motionbeelden van soldaten in oorlog, een brandend vuur. Tussendoor verschenen in grote letters: Moment, Sun, Fight, Vector. We zoeken nog altijd naar een verband tussen de woorden. Om iedereen bij de show te betrekken werden enorme rode ballonnen op het publiek losgelaten. Enkele minuten later werd dan weer een pak confetti de lucht ingejaagd.
Het werd duidelijk: deze band zag het groots, het moest en zou een feest worden en daarbij zou Jared Leto het liefst in het middelpunt staan. Akkoord, de man heeft een goede stem en energie voor vijf en hij behield beide tot het einde van zijn ‘show’. Die zou hij leiden met een zwarte cape om zich heen en een mysterieuze reuze A in het decor. Halfweg het optreden liet hij weten dat hij eigenlijk op de plek stond waar Amy Winehouse had moeten staan. Met kreten als ‘Praise the Lord’, ‘Do a prayer’ en ‘Halleluya’ werd ook zij massaal herdacht op Sziget.
Verder bewees Jared Leto dat hij naast een begenadigd zanger ook iets van gitaar kent. Maar hij wou vooral ‘crazy’ zijn: het begon met 1 kerel met een hanekam op het podium te roepen en het eindigde met ongeveer 50 uitzinnige fans uit het publiek te pikken die er ‘as crazy as him’ uitzagen . De rest van het publiek werd nog getrakteerd op een lading slingers die als vuurwerk werden afgeschoten.
Een enorme massa was afgezakt naar de World music Stage om er hulde te brengen aan de Bosnische vaandeldrager van de Balkan muziek, Goran Bregovic. De naam van zijn ‘Wedding and Funeral Band’, waarvan de samenstelling live varieert tussen 10 en 37 groepsleden (op Sziget geraakten wij de tel kwijt), vatte de sfeer van dit optreden perfect samen: soms feestend, soms melancholisch, waarbij het niet altijd duidelijk is of een trouwfeest aanleiding moet geven tot feesten of treuren, idem dito bij een begrafenis, en dat niet in het minst door de muzikale intermezzo’s van de Bulgaarse zangeressen Daniela Radkova-Aleksandrova and Ludmila Radkova-Traikova. Goran Bregovic slaagde er met zijn orkest in om de grenzen van het voormalige Joegoslavië zonder bloedvergieten te verleggen tot in Boedapest en ver daarbuiten.
Dat “gypsy” meer een state of mind is dan een nationale identiteit bewees het Gypsy Sound System. Het Zwitserse duo DJ Olive and Dr. Schnaps vond de gezapige koeienweiden en beboste gletsjerdalen van hun thuisland duidelijk te benauwend en zocht haar toevlucht in de Roma stage bijna drie uur lang tot uitbundige feestmuziek die op trouwfeesten gedraaid wordt van de Balkan tot in India. Een stevige aanrader aan de organisatoren van de nieuwjaarsreceptie van NV-A volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Szigetfestival (http://www.szigetfestival.fr)
Nederlands 
Français 
