Pias Nites 2012 - Sfeer troef op de dertigste verjaardag van Pias (Play it again Sam)
De grote dooi was ingetreden, en dat was maar goed ook, anders zou de organisatie wellicht heel wat moeite gehad hebben om de grote hallen van Tour & Taxis goed warm te stoken voor het dertigste verjaarsdagfeestje van Play it Again Sam. PIAS had heel erg zijn best gedaan om van deze tweedaagse showcase iets speciaal te maken:
In de grote hal hadden ze een gigantische glitterbal opgehangen, vanachter in de zaal waren een reeks zetels en fauteuils neergeplant en enorme breedbeeldschermen zorgden er voor dat iedereen de live actie tot in de kleinste details kon meevolgen. Ook de randanimatie mocht er wezen, naast Canvasreproducties van de belangrijkste PIAS albums die PIAS de laatste twintig jaar uitbracht (van ‘Tv Sky’ van The Young Gods tot ‘Philharmonics’ van Agnes Obel), had de biersponsor voor een set pingpongtafels gezorgd, en kon je CDs, vinyl en DVDs uit de uitgebreide PIAS-catalogus aan braderieprijzen aanschaffen.
Wij pikten in ergens halverwege Daan, die vanavond in een minimale bezetting aantrad: Daan op piano, Isolde Lasoen op percussie en tuba, en wellicht Jean-Francois Assy op cello, dat was toch de bezetting in de theatertournee die Daan vorig jaar ondernam met zijn album ‘Simple’, en die we toen niet gezien hadden. Stuyven verraste aangenaam, we hoorden heel sfeervolle versies van ” Icon”, “Victory”, het complexe “Protocol” en de Neil Young-Cover “A man needs a maid”.
Het uurschema was een beetje verschoven, zodat we maar twee nummers meepikten van Oscar & the Wolf, dus eigenlijk te kort om deze Belgische band te kunnen beoordelen.
Agnes Obel zorgde voor gemengde reacties: het voorste deel van de zaal,waar je ons ook mocht bijrekenen, vond dit het optreden van de avond, terwijl voor het achterste deel van de grote hal, dit achtergrondmuziek was bij een drankje en een hapje, veel geroezemoes dus achteraan. Enigzins was dit te verwachten, want Obel mikt met een minimaal geluid op de maximale impact ,maar dit vraagt wel enige inspanning en luisterbereidheid van het publiek, en op een donderdagavond was dit voor sommigen wellicht te veel gevraagd. Obel’s stem, de vleugelpiano, en de cello zijn de minimale bouwstenen voor prachtnummers als “Falling catching”, “Brother Sparrow”, “Just so” of de John Cale cover “Close watch”. Obel gaf heel wat uitleg bij haar nummers vanavond, en zo leerden we dat de thema’s in veel van haar nummers even donker als de Scandinavische winters zijn. Celliste Anne Ostsee toverde op haar cello, en het prijsbeest “Riverside” werd op een luid applaus onthaald.
Lisa Hannigan is een Ierse schone, die je misschien wel kent van het duet dat ze met Damien Rice opnam (“9 crimes”). Haar eerste album maakte vooral brokken in Ierland (album van het jaar), het is pas met haar tweede album, ‘Passenger’,(eind 2011 verschenen) dat ze ook over de plas voet aan de grond begint te krijgen. Aanvankelijk had Hannigan vanavond moeite om boven het geluid van haar vijfkoppige band uit te komen, maar gaandeweg wist ze te overtuigen. Deze folkie beheerst heel wat stijlen en registers, haar hese stem heeft bij momenten iets van Lou Rhodes, en ze zingt echt met heel veel overtuiging, en riep in sommige nummers de extase op die je enkel bij megabands als U2 of Coldplay ervaart. De ontdekking van de avond dus, en als het aan mij lag mag Lisa Hannigan deze zomer gerust in de Kayam-tent op Dranouter staan.
Tom Smith, de frontman van Editors, kwam vanavond solo optreden, en de grote zaal was eigenlijk te groot voor hem: Smith is geen Luka Bloom, dus als hij de Editors-hits op akoestische gitaar brengt, kan hij de aandacht van zijn publiek niet vasthouden. Op piano werkte de solo-aanpak van Smith beter, in nummers als “An end has a start” en “Like treasure”, alhoewel hij soms iets te dicht bij de pathetiek aanschuurde. Deze solo-set van Tom Smith had beter gewerkt op het dak van Music for Life, maar was op zich iets te mager om te blijven boeien.
Het verhaal rond de Zweedse zusjes, Klara en Johanna Søderberg, aka First Aid Kit, was eigenlijk interessanter dan de live set die ze vanavond brachten: op hele jonge leeftijd opgepikt op Youtube met een cover van Fleet Foxes’ “Tiger Mountain Peasant song”, ontwikkelden deze Zweedjes een country-fixatie, die hen naar Nashville bracht, wat hun een single op Jack White’s Third Man records opleverde en een door Mike Moggis (Bright Eyes, Monsters of Folk) geproduceerde tweede album “Lions’ roar”.
Eigenzinnig zijn deze zusjes zeker: allebei hadden ze haren van een halve meter of meer, het ene zusjes had een kleedje aan dat onze bomma in het bejaardenhuis niet zou misstaan, terwijl de andere als een Indiaanse squaw een fel etnisch getint tafelkleed van een inheemse stam over het hoofd getrokken had. (denk aan een stuk textiel dat iedere toerist op reis wel eens koopt, maar waarvan ie eens thuisgekomen afvraagt waarom hij dat lelijke stuk stof begot gekocht heeft). De meisjes hadden heel goed naar hun countryvoorbeelden geluisterd, de typische country-snik beheersten ze heel goed, in hun beste momenten hadden ze iets van de vroege Alele Diane, maar ze misten toch iets te veel een eigen smoel en moeten nog meer hun best doen om hun grote invloeden niet gewoon na te spelen maar er een eigen invulling aan te geven.
De eerste avond van de PIAS-nites werd afgesloten door Mogwai, de Schotse post-rockers. Na de ondergang van Royal Bank of Scotland (zowat het grootste financieel debacle van de wereldwijde kredietcrisis) en deze week ook de Glasgow Rangers, moet Mogwai naast single malt, zowat het enige zijn dat de Schotse eer nog hoog kan houden. Hun laatste album , ‘Hardcore will never die, but you will’, konden we best wel smaken, dus waren we benieuwd hoe ze tegenwoordig live zouden klinken, want het was al een tijdje geleden dat we ze nog live gezien hadden. Oordopjes in dus, en naar de grote zaal. Mogwai was wisselvallig deze avond, bij wijlen schitterend, vooral in de nummers waar ze postrock met electronica mixten zoals “Hunted by a freak”, dat zo aan Air schatplichtig is met de vocoder-stemmetjes of in “Mexican grand Prix”, robotrock voor de nieuwe eeuw.
Maar soms was het saai, Mogwai heeft niet de grootste podiumpresence, en de postrock-cliches werden niet altijd geschuwd. Beter werd het toen Mogwai het feedback-pedaal indrukte, bv in “Rano Pano” , een gruisfest feedback-bonanza, of in all time favourite en Duyster classic “Mogwai fear satan”. Epische tracks die niet verveelden waren er ook, zoals ” Friend of the night”.
Maar in zijn geheel was dit toch geen schitterend concert, bij momenten leek het of Mogwai sinds de jaren negentig stil was blijven staan, terwijl ze op hun laatste plaat toch duidelijk bewijzen dat ze nog altijd evolueren.
In ieder geval was het vanavond een heel geslaagd verjaarsdagfeestje geweest voor het beste niet-Engelse rocklabel van de laatste dertig jaar, er zat een zekere consistentie in de programmatie, een mix van bekendere namen en jonge beloftes die allemaal sfeer in de grote fabrieksruimtes van Tour & Taxis brachten. Op naar de volgende dertig jaar zouden we zo zeggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dag-1-16-02-2012/
Organisatie: Pias
Op Kraakpand 6.2 stonden deze keer 4 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Late’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) worden vakkundig aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die voor een komische noot zorgde door zijn gortdroge humor en zelfs een danspasje waagde. Van entertainment gesproken …
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.2 stonden volgende bands geprogrammeerd: Kill It Kid (Uk), Anton Walgrave (B), Maxon Blewitt (B) en The Real Tuesday Weld (Uk)
Kill it Kid (Uk) is een jonge Britse band rond Chris Turpin en Stephanie Ward. Hun Europese tour , die een kleine maand duurde, besluiten ze hier ‘en verve’. Ze debuteren met ‘Feet fall heavy’, die een boeiende kruising is van grunge, rock’n’roll en roots/americana met bluesy elementen. De groep refereert aan Ben Harper & Relentless7, Nirvana en het onvolprezen Lift to Experience . “Heart rested with you” en “You’re in my blood” waren alvast stevige, potige, doorleefde nummers die elan kregen door de indringende, hese vocals van Turpin, aangevuld met de emotievolle zang van Ward . Een rustige, pakkende, intieme song beëindigde de set en onderstreepte de veelzijdigheid en het talent.
De 39 jarige Anton Walgrave (B) uit het Leuvense kwam een 5tal jaar terug in de belangstelling met “Lost soul”, die in de fictiereeks ‘De Parelvissers’ te horen was . De sing/songwriter had voor ‘As you Are‘, z’n recentste plaat, de medewerking van Mario Goossens en Ruben Block van Triggerfinger. Kortgeknipt trad hij vanavond solo aan , met voorgeprogrammeerde arrangementen en beats, zoals op de single “All you have to do” . Pure weemoedige ‘catchy’ pop, die wat breder klonk door deze muzikale opstelling. Het ontroerende “Hannah” was ontdaan van enige franjes en klonk sober en elegant, gitaar en stem bepaalden de song . Sfeervolle pop van een onderschat liedjesschrijver …
Ook van eigen bodem is Maxon Blewitt (B) , de band rond Björn Eriksson, voormalig gitarist van Zita Swoon , en die als gastmuzikant in talrijke bands (o.m. Admiral Freebee) te horen is. Maxon Blewitt is al toe aan de derde cd, ‘June’81’. Een handvol uitgebalanceerde meeslepende luistersongs speelden ze . Sfeerschepping daar draait ‘em om bij deze eigen kweek , die ruimte liet voor broeierige slides/vibrato’s, breder klonk door sfeervolle, zomerse toetsen en een zwoele, jazzy ondertoon verraadt . Live durft de band krachtiger te gaan, zonder aan intensiteit te boeten. Spannend, mysterieus, dromerig, nostalgisch en … ongrijpbaar .
The Real Tuesday Weld (Uk) is het muzikale project van Stephen Coates, al van ’99 actief, die houdt van cabaret, film, suspense, horror en literatuur … Iets wat hij weet te verwerken in z’n songmateriaal die het midden houdt van folk, americana, country, blues, jazz en elektronica . Hij liet zich voor de laatste cd ‘The last werewolf’ inspireren door Glenn Duncan’s novelle; vroeger deed hij ook al eens een muzikale bewerking van mans ‘I Lucifer’. Songs als “Wolfman” en “Me & Mr Wolf” vormden de soundtrack en ademden de sfeer van het Wilde Westen … Met een knipoog naar de kledij van toen … In een meer gematigde context plaatsten ze het zwierige, ontspannende “I don’t like it “ en het sfeervolle “The things I live”; “I love the rain” maakte een regelrechte duik naar Gene Kelly’s “Singing in the rain”. The Real Tuesday Weld bewogen zelfs Helmut Lotti tot een tapdans; de heupwiegende ritmes zorgden voor de juiste stemming …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kraakpand-6.2/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Persistence Tour 2012 – Suicidal Tendencies – Biohazard – Terror – Walls Of Jericho
Persistence Tour 2012
Tijd voor een nieuwe editie van Persistence Tour in de Brielpoort in Deinze … België was gekozen als land om deze tour af te trappen, die onder andere ook nog Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Frankrijk zal aandoen (weliswaar met een verschil van openingsbands). Maar de hoofdgroepen waren allemaal dezelfde : SUICIDAL TENDENCIES, BIOHAZARD, TERROR, WALLS OF JERICHO, LIONHEART en CRUSHING CASPARS. In België waren de openingsbands: Nothingless, Fallbrawl en Nasty.
Na een intense werkdag waren we nog op tijd om de Crushing Caspars aan het werk te zien; de 1e twee bands (Nothingless & Fallbrawl) hadden we mislopen …
Crushing Caspars met hun ‘old school hardcore’ vatte de stier direct bij de hoorns en poogde de aanwezigen op te zwepen. De ferm uit de kluiten gewassen zanger brulde alsof zijn leven ervan af hing, zodoende dat de andere bandleden niet anders konden dan meegaan op zijn elan. Hun setlist duurde een klein halfuurtje en hun meest aanstekelijkste songs waren zonder twijfel “We are the Caspars” en “Eye for an Eye”! De decibel-limit werd zeker overschreden, maar helaas waren weinig aanwezigen geïnteresseerd in deze band, zodat deze prestatie de lont wel kon ontsteken, maar de boel helaas niet deed ontploffen. Daarvoor was het wachten op een grotere naam (want de met aheum grindcore gepimpte hardcoreband Nasty was niet veel soeps ), en misschien was Lionheart wel in staat om meer volk naar binnen te lokken…
Iets na achten was het dan tijd voor Lionheart. Het Californische combo uit de Bay Area klonk verwoestend. Met hun catchy, no nonsense metalcore zetten ze een overtuigende set neer en deden ze vooral denken aan Hatebreed. Het vijftal passeerde al meerdere keren en kreeg telkens lovende comments voor hun intense en attractieve performances. Met “Wasteland”, “This is who I am” en het nieuwe “The hands that feeds” zetten ze in een mum van tijd ook de Brielpoort naar hun hand. Voor ons was het de eerste kennismaking met de band maar dat zal zeker niet de laatste zijn! Straffe set!
Een dik kwartier later kwamen op een onheilspellende intro Walls Of Jericho met veel coolness het podium opgewandeld. Het Detroitse collectief met frontvrouw Candace Kucsulain heeft zich in de hardcoremiddens de laatste jaren een enorme faam bijeen gesprokkeld en gespeeld. De band straalde energie uit en het publiek zette dat om in diverse mosh- en circlepits. De intense, rauwe sound van de band en de agressieve strot van Kucsulain maakten ook hier weer brokken en deed de zaal kolken.
Met de nadruk op hun laatste album ‘The american dream’ ramden ze hun metalcore met thrash invloeden doorheen de boxen. Met af en toe enkele melodieuzere stukken wisten ze de variatie te behouden en bewezen ze dat ze één van de absolute toppers zijn in het genre.
“Famous last words” en “Ember drive” werden dan ook van begin tot einde luidkeels meegebruld door de menigte .Enig minpunt was het soort 'betonnen geluid' maar dit deed niets af aan de vette show van het vijftal.
Terror was toen aan de beurt…dé band die bovenaan ons lijstje stond op de Persistence Tour. Deze band is al verschillende malen aanschouwd, en iedere keer werd een machtige show neergezet, dus was het opnieuw reikhalzend uitkijken naar deze Amerikanen! Agressie, adrenaline, ambiance, circlepits, stagedives, …noem maar op, alles was aanwezig tijdens de setlist van deze vette hardcoreband. De hits werden constant meegebruld en nummers als “Stick Tight”, “Return to Strength”, “Your Enemies are Mine”, “Hell and Back”, “Spit My Rage” en de krakers “Keepers of the Faith” en “Always the Hard Way” zorgden ongetwijfeld voor de nodige kneuzingen en blauwe plekken vooraan in de pit. Het publiek kon en mocht niet stil zitten, want ze werden zelfs door Scott Vogel aangemaand om de security aan de dranghekkens aan het werk te zetten, wat uiteraard blindelings navolging kreeg. Super optreden, en het was dan ook een ontgoocheling toen hun laatste noten gespeeld werden. Dit was een aanrader!
We keken ook enorm uit naar Biohazard 'new style' in het post Evan Seinfeld tijdperk.
De legendarische band onder aanvoering van Billy Graziadei, gitarist Bobby Hambel en drummer Danny Schuler werden geflankeerd door nieuwe bassist Scott Roberts van Spudmonsters.
Deze laatste kreeg een speciale vermelding, gezien hij de ganse dag in een ziekenhuisbed lag, en nu ‘alive and kicking’ op de bühne verscheen als één van de frontmannen van de band!
De wisselzang tussen hem en Billy klonk typisch Biohazard en de ‘old school’ hardcore klonk tijdloos, strak en snedig. Openingstracks “Urban discipline”, “What makes us tick” en “Shades of grey” waren de voorbode van een catchy uurtje NY hardcore. Met het nieuwe album ‘Reborn in defiance’ -verschenen bij Nuclear Blast- zit het wel snor voor de toekomst. Uit die nieuwe plaat kregen we als voorsmaakje “Vengeance is mine” en “Come alive” , die terugblikten naar hun roots en hun kenmerkende old school sound. Doch de nadruk van de set lag op classic album 'Urban discipline' en de typische solo's van Bobby Hambell deden hun duit in het zakje.
Met “Punishment”, “Chamber spins three” en tot slot “Hold my own” gaven ze eens te meer hun fel gesmaakt visitekaartje af.
Afsluiter van de dag waren de oudgedienden van Suicidal Tendencies. Met meer dan 10 studioplaten en een carrière van plus 30 jaar een terechte headliner van deze tour. De knepen van het vak moeten hen niet meer geleerd worden, en dus wisten deze mannen uit Californië moeiteloos het publiek op sleeptouw te nemen. Met “You Can Bring Me Down” werd afgetrapt en deze song had hetzelfde effect als een hert die dartelend een leeuw passeert. De gebalde vuisten gingen in de lucht, en het feestje was begonnen. Verschillende albums kwamen aan bod, zoals de nummers “War Inside My Head” en “Possessed to Skate” uit het album ‘Join the Army’. De setlist was vooral gevuld met nummers uit hun beginperiode: “Suicidal Failure”, “Subliminal” en de bekende hit “Institutionalized” , allen afkomstig uit de plaat ‘Suicidal Tendencies’ . “Pledge Your Allegiance” uit het album ‘How Will I Laugh Tomorrow when I Can’t even Smile Today’ besloot de set. Er was wel 1 liedje (“I Saw Your Mommy”) dat ik graag had willen horen, maar helaas stond deze niet tussen hun lijst. Een meer dan gesmaakt optreden.
Na de uitstekende editie van vorig jaar waar onder andere Sick of it All en D.R.I. op de affiche stonden, zal ook deze editie niet vlug vergeten gaan. Hardcore is niet ten dode opgeschreven in België en dit werd deze avond nogmaals met recht en rede onderstreept!
Tot volgend jaar zou ik zo zeggen
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/persistence-tour-2012-brielpoort-deinze/
Organisatie: Heartbreaktunes
Eurosonic – Noorderslag 2012 – zaterdag 14 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
NOORDERSLAG
dag 4 – zaterdag 14 januari 2012
Dat de programmering op zaterdag tijdens Noorderslag beperkt bleef tot Nederlandse beloftes op 1 locatie in de stad mocht dan al een pak kilometer schelen in de benen, de zoektocht naar de juiste groep op het juiste moment in de 11 zalen die de Oosterpoort onderdak bood was er helaas niet minder om. Niet zonder enig geduw en getrek, soms zelfs meegesleurd in een heuse polonaise, slaagden wij erin om volgende bands voor u uit te vogelen.
Volgens het programmaboekje moet zowat heel Nederland in 2011 en masse gevallen zijn voor de stem én songs van Case Mayfield en ook wijzelf waren na zijn doortocht in Noorderslag behoorlijk onder de indruk. Een jonge artiest die een folky weg inslaat, niet op zijn eentje, maar vergezeld van een veelkoppige begeleidingsband wat resulteerde in veelgelaagde muziek die bij wijlen zowel associaties aan Ray Lamontagne als aan Radiohead zonder experimenteerdrift opriep. Aan het eind van de set werd Case Mayfield bedolven onder een lang en warm applaus. Dat zou wel eens de stimulans kunnen geweest zijn om internationale oorden te verkennen.
Wie wil horen hoe Heather Nova zou klinken mocht ze met haar zeilboot niet langer de zeeën rond de zonnige Bahamas bevaren maar de Nederlandse kanalen bij volle maan moet beslist Yori Swart ontdekken. Begeleid door een zeskoppige band waarin de mondharmonica een prominente rol speelde, werd ons al vlug duidelijk waarom deze dame in 2010 al de Amsterdamse Popprijs wegkaapte en nadien ook nog in het voorprogramma van Agnes Obel mocht figureren. Op zijn beste momenten schurkte haar set gevaarlijk dicht tegen de weelderige arrangementen van Richard Ashcroft aan, wat ons deed besluiten dat voor Yori Swart nog een erg mooie muzikale carrière in het verschiet zou kunnen liggen.
Homegrown, zeven nederhopacts op anderhalf uur tijd, dat beloofde! De meeste hiphopformaties kwamen met twee rappers op het podium en brachten elk een drietal nummers.
Bij Ojahjoh, Mr Polska, Ome Omar en Freez kreeg het publiek de klassieke ingrediënten voorgeschoteld: 'nieuwe Nederlanders' met stoere rijm over geld, champagne en misdaad. Maar ook wel met een dosis zelfrelativering en een paar knipogen van 'Wij zijn allochtonen dus kansarm tuig!' Per.Verz. sloot zijn act af met een geslaagde rap over mishandelde vrouwen. Het duo van Kroons was trouwens het enige waar er ook een dame stond te rappen. Het zou ook de meest eclectische band van de avond zijn.
En toen was het de beurt aan De Kraaien... en was er plots dubbel zoveel publiek komen opdagen. Bleek dat alle vorige bands zo een beetje als opwarmer zouden dienen voor de homies uit Den Haag. Eigenlijk hadden we in de stad al een groepje in carnavalsoutfit en ook hier en daar kraaienmaskers gespot. Officieel een driekoppige formatie, maar in totaal telden we zeker zeven man op het podium. “De tent aanharken, rookbommen d'r overheen en tweeters d'r uit''. Dat doe je dus met vier extra sfeermakers die kraaienmaskers en confetti het publiek in gooien en een halfnaakte dame die ertussen huppelt. Echt rappen kan je het niet noemen, zelf houden ze het op 'voordragen'. Urban chaos of 'ruigrep' in het Haags.
Er was eigenlijk maar één ding die ons tegenviel tijdens het optreden van Hospital Bombers. Dat was de groepsnaam, die je eerder zou associëren met een fout hiphop of metal collectief dan met een verfijnd gezelschap dat qua muzikale inspiratie geen keuze leek te willen maken tussen The Velvet Underground en het latere solo werk van één van haar boegbeelden, Lou Reed. Van een luxeprobleem gesproken! Dat ze hun experimentele sixties pop ook af en toe injecteerden met een eigenzinnig scheutje country stemde nog meer tot ons tevredenheid. Van Nederlanders is bekend dat ze een onovertroffen aanleg voor marketing in de genen hebben. Het was ons na het optreden bijgevolg een raadsel waarom wij nog nooit eerder van deze band gehoord hadden.
Rats On Rafts is een underground band die wij vanaf hun eerste noot eerder associeerden met een industriële stad in verval dan met de nieuwbouw in Rotterdam waaruit dit viertal afkomstig is. Dit gezelschap heeft duidelijk eerst al haar Joy Division platen kapot gedraaid om vervolgens noodgedwongen nog enkele van The Stooges en The Clash op de draaitafel te gooien. Dit resulteerde in een donkere, opwindende set die als enige nadeel had dat hij veel te kort was. Als er die avond één groep was die kan slagen in de aartsmoeilijke opgave om ook potten te breken bij de verwende luisteraars over het Kanaal, dan was het wel Rats on Rafts. Hopelijk vergeten ze intussen ook niet bij hun zuiderburen te passeren.
Een vaste waarde op Lowlands en twee jaar op rij afsluiter op het Szigetfestival, dan is het eigenlijk verwonderlijk dat Kees van Hondt in België nog een vrij onbekende naam is. Als een muzikale Jeroen Bosch verovert DJ Kees het podium en de bijhorende dansvloer. Hij maakt muziek die je moet ervaren. En neem dat gerust letterlijk: op een KeesFeest spelen zich verschillende taferelen tegelijk af: iemand zit op een stoeltje aardappelen te schillen, er paar mensen lopen achter elkaar aan, opblaasbare dieren worden heen en weer gegooid en het publiek springt rond met takken in de hand. Dat alles op bekend in de oren klinkende feestdeuntjes met een stevige scheut (Oost-Europees aandoende) folk.
Voor wie er echt niet genoeg kan van krijgen brengen we tenslotte ook nog verslag uit over de Silo Sessions (http://www.silosessions.nl/timetable2.html ) waar beginnende lokale artiesten ons ’s namiddags opwarmden voor Noorderslag die avond. Op wandel door het centrum van Groningen werden we aangeklampt door een bevallige jongedame die ons uitnodigde voor een gratis koffie in de voormalige graansilo van de stad. De Silo Sessions brachten die namiddag een gevarieerd programma in een intieme huiskamersfeer. Het ruikt er naar koffie en muffins in de plaats van naar bier en rook, ouders hebben hun kinderen meegenomen. De meeste artiesten komen uit de provincie of uit de stad Groningen zelf en maken achteraf een praatje met het publiek.
We zagen Elle Alpha, een getalenteerde jongedame met een warme maar krachtige stem bluespop brengt, een combinatie van melodieuze popsongs met bluesy rocksongs.
De Dudettes, een damestrio met opvallende kapsels, beginnen twijfelend aan hun set maar schudden het publiek na 10 minuten toch wakker als frontvrouw Zjoly recht veert van achter de toetsen en het publiek intrekt. Het catchy nummer ‘Crazy’ blijft makkelijk in het hoofd hangen.
Christian Hof wordt uitbundig begroet als hij aankomt, wat laat vermoeden dat hij een van de meest gekende artiesten is die namiddag. Alleen met zijn gitaar brengt hij feel good liedjes in het Nederlands die vrolijk worden meegezongen, ook door de allerkleinsten.
Meest verrassend was het optreden van de pas 11-jarige Robine, die met enkele covers (Adele, Rihanna) het publiek met verstomming slaat door haar présence en vaste stem.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
Eurosonic – Noorderslag 2012 – vrijdag 13 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
dag 3 - vrijdag 13 januari 2012
Italianen staan alom bekend om hun geraffineerde smaak, en daar bleek A Classic Education uit Bologna geen uitzondering op te zijn. Een uitmuntende smaak zelfs als je het ons vraagt, want hun afwisselend ingetogen dan weer luid aanzwellende indie gitaarpop met psychedelische sixties inslag bleek een heus festijn voor fijnproevers. Wie maar niet genoeg kan krijgen van Grizzly Bear’s alom geprezen ‘Veckatimest’: Songs als “Place A Bet On You” of “Forever Boy” uit het eind vorig jaar verschenen album ‘Call It Blazing’ moeten hier niet eens gek veel voor onderdoen. Een tip dus voor alle pizza bakkers wiens Eros Ramazotti’s ‘Best Off’ hopeloos grijsgedraaid is.
De vier jongens van Cashier nr. 9 bewijzen nog maar eens dat de Ierse music scene niet onder één noemer te vatten valt. De bandleden, die stuk voor stuk over een goeie stem beschikten, regen de catchy melodieën aan elkaar. En dat in een eerder eclectische stijl: soms met een country-achtige sound, dan weer met elektronische snufjes, afgewisseld met mondharmonica en naast gewone percussie ook nog congas. Vandaar dat de band vergeleken wordt met zowel Beach Boys, Stone Roses als Pavement.
Als er deze editie één artieste op Eurosonic geprogrammeerd stond waarvan het statuut van belofte intussen al voorbijgestreefd is, dan was het wel Emeli Sandé. Deze Schotse soul sensatie met gouden stem en dito kuif is na haar opmerkelijke Jools Holland passage met “Heaven” niet meer weg te branden van de radio. Een meer dan behoorlijk gevulde Cathedral tent was dus de logica zelve die avond. De nieuwe single “Next To Me” is opnieuw een internationaal visitekaartje, al bewees Emeli Sandé tijdens het ingetogen “Hope” ook te kunnen ontroeren solo van achter de piano. Afgaande op haar onovertroffen toonvastheid en haar zaalvullende uitstraling lijkt de opmars van deze sympathieke dame niet meer te stuiten en is het enkel nog een kwestie van weken vooraleer ook het bredere publiek Emeli Sandé tegen de borst sluit. Hoewel haar debuutalbum ‘Our Version Of Events’ nog moet verschijnen (op 13 februari 2012) lijkt Emeli Sandé nu al onmisbaar op de zomerfestivals. EBBA (European Border Breaker Award) winnares Selah Sue zal nog haar tenen moeten uitkuisen.
Laat je niet misleiden door het ietwat nerdy aandoende uiterlijk van de leden van Zulu Winter. Een Harry Potter die bijwijlen zijn falsetstem bovenhaalt achter de micro leidt deze Londense experimentele popband die vaak vergeleken wordt met de Vaccines en Friendly Fires. Swingende indierock en vrolijke deuntjes die makkelijk in het hoofd blijven hangen maar soms een melancholisch tintje hebben (zoals de debuut single “Never leave” of “Let's Move back to Front”), steeds begeleid met pittige percussie.
Het onweerstaanbaar charmante The History of Apple Pie was het Britse shoegazer snoepje van de avond. Een snoepje dat verrukkelijk zoet smaakte door de dromerige The Breeders meisjessamenzang die soms leek op te lossen in de My Bloody Valentine effecten die jongens verscholen achter hun haargordijnen uit hun gitaar toverden. Het gevaar voor eentonigheid was nooit veraf bij dit piepjonge vijftal, maar single “Mallory” klonk dan weer zó onschuldig dat de bereidheid tot vergiffenis groot was.
Hoewel Puggy als Belgische band wordt aangekondigd, is geen van de drie bandleden uit België afkomstig. Zanger Matthew Irons, bassist Romain Descamps en drummer Egil ‘Ziggy’ Fransén komen respectievelijk uit de UK, Frankrijk en Zweden, maar leerden elkaar kennen in Brussel.
Ze braken door op Couleur Café in 2007, speelden al in het voorprogramma van Smashing Pumpkins en verkochten al drie keer de AB uit. Sommige nummers van hun album ‘Something you might like’ hebben een wat dromerig, romantisch kantje zoals “How I needed you”, maar de meeste songs zoals “I do” of “When you know” staan garant voor een klein feestje. Vergelijkingen met Ben Folds en Eels en met het stemgeluid van Arid zijn niet veraf. Strakke drumpartijen, groovy bass, droge gitaarriffs, een enorm stembereik en daarenboven een onuitputtelijke dosis energie en charisma: meer had het publiek niet nodig om uit zijn dak te gaan.
Een supergroep zonder beroemdheden, en nog eentje om op te dansen ook. New Build wordt aangekondigd als één van de hotste Britse dance acts van de nabije toekomst, maar met oudgedienden van Hot Chip en LCD Soundsystem in de rangen had dit gezelschap overduidelijk nu al een streepje voor als het erop aankomt om een geslaagd feestje te bouwen. Het feit dat het debuutalbum nog niet eens in rekken ligt vormde dan ook bijlange geen beletsel om voor de bijl te gaan voor deze onweerstaanbare muziek, die live evenzeer aanleunde bij Talking Heads als bij Röyksopp.
Zwitserse bands associëren we doorgaans niet snel met blues. En zeker niet met de experimentele blues van Hell’s Kitchen. De drie bandleden hebben stuk voor stuk een excentriek kantje: een zanger die hyperkinetisch met de benen kronkelt op zijn kruk, een drummer die met lepels en keukenrasp en een aantal kookpotten te lijf gaat en een contrabassist die op een andere planeet lijkt te vertoeven. Maar wie naar Hell’s Kitchen luistert met de ogen toe, waant zich in een duistere kroeg ergens in Louisiana.
Minder extrovert en gewaagd dan Roisin Murphy, maar daardoor des te mysterieuzer klonk het Noorse Philco Fiction, met een knappe zangeres in de rangen die niet alleen vocaal maar ook met haar ingetogen, sensuele danspasjes onze aandacht nooit deed verslappen. De dromerige muziek klonk even retro als futuristisch en leek wel gecomponeerd als soundtrack voor een Hitchcock film die nog moet gedraaid worden. Zangeres Turid Alida Solberg was aan het eind van het optreden erg gecharmeerd door het aandachtige publiek, ook al had ze dat volledig aan haar zelf en haar knap musicerende begeleidingsband te danken. Wie binnenkort een cocktailparty in stijl wil organiseren mag het recent verschenen album ‘Take It Personal’ niet links laten liggen.
Nog zo een Brits groepje waar (te) veel van verwacht wordt is Tribes, een jong viertal uit Camden dat duidelijk niet veel tijd wil verliezen in donkere, aftandse zaaltjes maar integendeel nu al schaamteloos naar de grote stadions lonkt. Ze hebben er ook de sound en uitstraling voor, denk aan Suède, met iets minder glam en iets meer rock & roll, aan de Manic Street Preachers maar ook aan Supergrass. Of ze ooit een even hoge status zullen genieten van deze muzikale geestesgenoten is na hun Eurosonic passage minder duidelijk. Aan overgave en talent geen gebrek, met “Sappho” was de muzikale start zelfs verschroeiend te noemen. Jammer dat de zaal op het eind net iets te veel uitgedund was om van een echt memorabel optreden te kunnen spreken.
Het is weinig bands gegeven om ogenschijnlijke muzikale tegenpolen binnen eenzelfde nummer met elkaar te verzoenen: melancholisch en humoristisch, slaperig en opgewekt, intiem en aanstekelijk. Blur was er zo eentje. En nu dus ook Baxter Dury. De zoon van de legendarische Ian Dury (frontman van The Blockheads) toverde eigenzinnige, ‘tongue in cheek’ popnummers uit zijn mouw die talrijke grimassen in het publiek ontlokten, ook al betroffen het onderwerpen als overspel of de dood waarover de doorsnee folkie een stevig potje zou beginnen janken. Morrissey schemerde door, maar ook Pulp, niet als working class hero maar als verfijnde, in kostuum uitgedoste gentleman deze keer. Deze set verveelde geen seconde, ook niet toen Baxter Dury pas achteraf opmerkte dat zijn orgel niet ingeplugd was en daarom opnieuw hetzelfde nummer inzette. The Guardian gaf 4 sterren aan zijn vorig jaar verschenen album ‘Happy Soup’. Zijn optreden tijdens Eurosonic krijgt er nog eentje meer.
Kenners van het punkgenre beschouwen hun in 2011 verschenen ‘New Brigade’ als één van de beste uit de voorbije jaren en live moet het ‘bloed en zweet’ imago van het Deense Iceage voor de noodzakelijke geloofwaardigheid zorgen. De traditie van hun inspiratiebronnen Minor Threat en Sex Pistols in eer houdend hadden deze tieners ook in Groningen niet meer dan een half uurtje nodig om de boel af te breken. Voor de minder dapperen in de zaal was het alleszins veilig afstand bewaren geblazen voor Heinekens en micro’s die gretig de lucht invlogen. We zijn benieuwd of dit excentrieke viertal er The Clash gewijs met het verstrijken van de jaren in zal slagen om hun superstrakke sound te verrijken en verdiepen met andere muzikale invloeden. Zo niet dreigt Iceage eerder een bier gimmick te blijven.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
Eurosonic – Noorderslag 2012 – donderdag 12 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
EUROSONIC
Meer dan 33.000 muziekliefhebbers mochten zich tijdens de 26ste Eurosonic editie laven aan liefst 293 beloftevolle Europese bands die zich op 34 verschillende podia in de kijker probeerden te spelen. Geen wonder dat het compacte, gezellige Groningen vier dagen lang op stelten stond. Wanneer het internationale muziekvolkje ’s nachts samensmolt met de plaatselijke studentenpopulatie werd het helemaal problematisch om nog een verse kroket uit de muur te pleuren. Een quasi onmogelijke opdracht dus om dit allemaal nog deftig te coveren, horen we u al denken, maar als BBC (UK), DR Musik (Denemarken), YLE (Finland), RTBF Pure FM (België), Le Mouv (Frankrijk), RUV (IJsland) , RTE (Ierland), Radio Belgrade (Servië) and WDR (Duitsland) hun reporters op pad stuurt kon ook www.musiczine.net niet ontbreken ...
dag 2 - donderdag 12 januari 2012
Dat ‘Spinning For The Cause’ van I Got You On Tape, een jong viertal uit Kopenhagen, volgens de bio in 2009 door 5 magazines met een 5 sterren recensie bekroond werd zegt meer over de kwaliteit van die bladen dan over hun muziek. In Groningen maakte de donkere maar toegankelijke 80’s sound van dit gezelschap toch alleszins geen onvergetelijke indruk. We hoorden af en toe flarden van The Human League, The Mission en zelfs The Sisters Of Mercy, theatrale muziek die je eerder associeert met zwarte gewaden en bepoederde gezichten dan met een studentikoze zanger met bierbuikje.
Al heeft een song als “Church Of The Real” zeker de potentie om een breder publiek aan te spreken, we hebben de voorbije jaren zeker al spannender muziek vanuit Denemarken horen overwaaien.
Het vierkoppige Gentse Amatorski heeft in Nederland nog een grote markt aan te boren. We hoorden minder goed voorbereide concertgangers twijfelen of dit nu een Belgische dan wel een Scandinavische formatie was. De vergelijking met de fragiele muziek van Sigur Ros of Portishead is nooit ver weg natuurlijk. In de feeërieke setting van de Groningse Stadsschouwburg kwam dit des te meer tot zijn recht. Zangeres Inne Eyersmans, die zoals vaak een verlegen indruk maakte, vond dat ze niet op een festival stond maar dat het wel Disneyland leek. Daar zorgde ze in de eerste plaats zelf voor, met melancholische melodieën en piano waarbij de zaal muisstil aan haar lippen hing.
Het zou ons niet verwonderen mocht de antidepressiva industrie nu al een boycot beramen tegen Theme Park, een piepjong Brits indie pop gezelschap wiens muziek zo fris en opgewekt klinkt alsof het iedere dag zomervakantie is over het Kanaal. Invloeden van Vampire Weekend en Talking Heads waren onmiskenbaar maar zeker niet te opdringerig tijdens hun knap opgebouwde set, waarin de meeste songs evenzeer dreven op een vette discobeat dan op afro ritmes. Als de met veel overtuiging gebrachte single “Milk” op iedere grijze ochtend op de radio gedraaid wordt kan 2012 nu al niet meer stuk.
“She is young, blonde, Swedish and one of ten to watch in 2011 according to the New York Post”. Meer precisering hadden wij niet nodig om ons te reppen naar Tove Styrke, die als nieuwkomer vol overgave een plaatsje probeerde te bemachtigen op de Zweedse synthpop golf waarop ook Robyn en Lykke Li surfen, maar helaas kopje ten onder ging. “Call My Name” en “White Light Moment” zullen ongetwijfeld in de smaak vallen van de Eurotrash liefhebbers, in Groningen bleef de respons in de zaal echter op zijn zachtst gezegd berustend, waardoor de uitdagende Tove in een strakke zwarte outfit met hoge laarzen haar toevlucht zocht tot enkele gewaagde benenspreidstanden. Meer iets voor Eurosong dan Eurosonic dus.
Intergalactic Lovers, met ‘Greetings and Salutations’ misschien wel goed voor het beste Belgische album in 2011, leek na haar zegetocht vorige zomer op talrijke festivals die avond in een winterslaapje te zijn beland. Jammer, want het zich bliksemsnel verplaatsende internationale volkje moet vanaf de eerste noot bij de ballen gegrepen worden om ze daarna niet meer los te laten, zeker als die met referenties als PJ Harvey en Yeah Yeah Yeahs naar de zaal gelokt worden. Halverwege de set laste het viertal met “Fade Away” en “Drive” een te lang ingetogen intermezzo in waardoor zangeres Lara Chedraoui met haar fragiele stem alles uit de kast moest halen om het geroezemoes in de zaal te overstemmen. De afsluitende debuutsingle “Delay” klonk wel overtuigend en strak, met een stevige pluim voor bassist Raf de Mey. Helaas was het kalf op dat moment al verdronken en de zaal halfleeg. Intergalactic Lovers klonk beter en relaxter op Zeverrock dan tijdens Eurosonic. Het ware beter omgekeerd geweest voor hun internationale carrière.
We hebben deze editie weinig dames behendiger en met meer met speelvreugde op gitaar zien tokkelen dan Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, alias Lay Low. Country, folk, blues en zelfs reggae... deze jonge IJslandse singer/songwriter had het samen met haar licht excentrieke begeleidingsband allemaal in de vingers en greep het showcase festival met veel gretigheid aan om haar sterrenstatus in eigen land ook elders te demonstreren. Het spaarzame “By and By” en “Little By Little” straalden net als de songs van landgenote Emiliana Torrini een tijdloze klasse uit, wat ons deed besluiten dat haar IJslandse nominatie als ‘songwriter of the year 2011’ niet meer dan gerechtvaardigd is.
Het meest beklijvende moment beleefden we deze avond tijdens The Minutes, een compromisloos garagenoise drietal uit Dublin die nog liever hun eigen stront zouden op eten dan één of andere muzikale trend te volgen. De reden waarom Mark Austin, half zanger, half psychopaat, een uur lang met verwilderde blik het publiek taxeerde en af en toe trakteerde op een vlammende preek mocht ons een raadsel blijven, het leverde alleszins een pak goede, weliswaar snoeiharde songs op. Denk aan The Jesus Lizard, The Pixies en de jonge Nirvana, of dichter bij huis, aan Triggerfinger, niet op Duvel maar op speed. De vooraf aangekondigde belofte van absolute live sensatie werd moeiteloos ingelost.
De vier bandleden van Bitches with Wolves brachten kitchy elektropop die recht uit de jaren ’80 en ’90 lijkt te komen. Het enthousiasme van frontman James O’Neill kreeg iedereen aan het dansen. In hun glitterpak en met robotachtige bewegingen bracht de band een mix van MSTRKRFT en Goldfrapp. De zanger zorgde er met zijn loepzuivere stem voor dat het toch om meer draait dan alleen maar fun maken.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
Glimps showcasefestival 2011 – dag 2 - zaterdag 17 december 2011
Met Glimps organiseerden Democrazy, Rockoco en Keremos een eerste showcasefestival in de Gentse binnenstad. Door de jarenlange ervaring van deze drie partijen, kwam een tweedaags festival voor internationaal talent tot stand. Op vrijdag 16 en zaterdag 17 december mochten maar liefst 51 bands uit heel Europa aantreden in een van de negen locaties, waaronder muziekcafé Charlatan, Bar des Amis, Trefpunt, etc…
Hoewel de focus op muziekgroepen uit continentaal en nieuw Europa lag, strekte de herkomst van de bands zich uit van Spanje tot Denemarken. Bookers, managers en andere professionelen kregen de volledige toegang tot de concerten op vrijdag en zaterdag, maar daarnaast werd overdag ook informatie verschaft over de Belgische muziekmarkt met ruime kans om te netwerken. In eerste plaats vormde dit dus een uitgelezen kans voor de muzieksector om nieuwe ontdekkingen te doen, maar het festival werd ook voor muziekliefhebbend Gent en omstreken opengesteld. Wij gingen een kijkje nemen op zaterdag.
De avond startte voor elke bezoeker in het Gentse stadhuis. Hier werd een heus Glimps ‘meeting point’ ingericht, waar voorverkooptickets omgeruild konden worden tegen festivalbandjes. Zonder een polsbandje immers geen toegang tot de concerten. Het stadhuis als uitvalsbasis was een voor de hand liggende keuze: de optredens gingen door in cafés en zalen die in de buurt liggen. Jammer dat De Centrale uit de boot viel: in vergelijking met de andere locaties lag deze zaal buiten het ‘festivalgebied’.
M185 – Café Video – 20.40u
Beginnen doen we met M185. Dit Oostenrijkse vijftal gaf de aftrap van de concerten in een overvol Café Video op zaterdagavond. Volgens hun biografie ontmoetten deze rockers elkaar tijdens een Pixies-optreden, maar hier stopt elke vergelijking met bovengenoemde band. M185 brengt erg geordende, ritmische nummers die ontdaan zijn van alle overbodige bezetting. De nummers hebben flarden mee van een afgeslankte Joy Division, maar bleven helaas te braaf. Af en toe zou een opengetrapte distortion een extra dimensie kunnen geven aan het nummer (en bijgevolg aan de hele groep). M185 heeft duidelijk het concept ‘showcase’ begrepen: via flyers verspreid over het café en een “we’d love to play in this area again… soon!” probeerden ze potentiële geïnteresseerden te overtuigen van hun ambitie. Dit was waarschijnlijk nog beter gelukt, mocht de muziek ook zo verfijnd geweest zijn als hun PR.
Ginga – Bar des Amis – 21.20u
Deels op aanraden van hun landgenoten M185, en deels omdat we Ginga op voorhand ook al beluisterd hadden en we wouden weten hoe dat nu eigenlijk live klinkt, trokken we naar Bar des Amis. Weeral waren we gelukkig net op tijd binnen: net als in Café Video werd de toegang onverbiddelijk afgesloten eenmaal de maximumcapaciteit van de zaal bereikt was.
Ginga maakt toegankelijke indiepop waarbij leadzanger Alex Konrad de erg uiteenlopende bezetting van voortreffelijk stemgeluid voorziet. Tussen afwisselende synth-geluiden (het nummer “Fashion” werd destijds opgepikt door Où est le Swimming Pool), een viool en floortoms die ons erg instabiel leken speelt een basgitaar de enige constante. Laat ons duidelijk zijn: dit is geen dertien-in-een-dozijn popband: een lange outtro die verdacht veel leek op het vroegere werk van Modest Mouse verraste aangenaam.
Rape Blossoms – Charlatan (zaal) – 21.40u
Het Vlaamse muzieklandschap lijkt noiserock tegenwoordig wel te smaken. Getuige daarvan is het steeds hoger klimmende Kapitan Korsakov in de Afrekening en de recente overwinning van Maze op Westtalent. Het Gentse Rape Blossoms speelt van hetzelfde laken een broek: onversneden riffs waarbij de overdrive geen andere stand dan ‘maximum’ kent. Voeg daar onheilspellend agressieve drums en een stem die eerder uit de darmen lijkt te komen dan uit de keel et voila: Rape Blossoms is een feit. Na Ginga aan het werk te zien, bestaat geen groter contrast: een meer dan halfvolle zaal in de Charlatan hoorde het kolkende viertal aan het werk. De zang deed ons denken aan het vroegere Vogue van Holy Shit! Records, terwijl de gitaren het moeten hebben van repetitieve drones en veel feedback. Dit is natuurlijk geen radiomateriaal in de huidige vorm, maar daar gaf geen enkele toeschouwer iets om.
Gwerkova – Charlatan (café) – 22.30u
Jammer genoeg moest het Duitse Camera noodgedwongen afzeggen. In de plaats programmeerde de organisatie van Glimps Gwerkova, uit Slowakije. Dit electrotrio, bestaande uit twee huisgenotes en producer Jani Ürögi, speelde reeds op vrijdag in Trefpunt.
Het drietal maakt erg minimalistische elektronica: een engelenstem wordt ondersteund door frivole beats en dromerig gitaarspel. Invloeden als Modeselektor en Apparat waren erg dichtbij in de live-performance. Zonder te overdrijven, bracht een aaneenschakeling van echo’s en delay de toeschouwer naar andere oorden. Helaas gingen de deuren van de achterliggende zaal een heel stuk vroeger dan nodig open voor de fans van Steak N° 8, waardoor de dromerige sfeer van Gwerkova halverwege de set onderbroken werd door een constante passage.
I Am Oak – Trefpunt (zaal) – 23.20u
Deze groep straalt eerlijkheid uit, zowel in hun stuntelige bindteksten als in de wondermooie composities. De noorderburen van I Am Oak brengen erg intieme muziek, waarbij gebruik wordt gemaakt van akoestische gitaar en een lichte mannenstem als leidraad. Thijs Kuijken laat zich op het podium bijstaan door een volledige band, waardoor het singer/songwriter-idee een volledig eigen leven gaat leiden. Door de begeleiding van synthesizers, doet het geheel soms denken aan The Postal Service met de stem van Kuijkens die neigt naar Zach Condon van Beirut. Een volledig volle zaal was getuige van heel wat sterke nummers, waaronder het prachtige “Horizon” of “Curt”. Eerder dit jaar speelde I Am Oak al in Café Video, en ongetwijfeld zullen ze binnenkort op nog meer affiches verschijnen in Vlaanderen.
BRNS – Café Video – 24.00u
Het Brusselse BRNS speelde enkele weken geleden voor Cactus het voorprogramma van Suuns. Nadat I Am Oak gedaan had, wou ondergetekende toch nog eens kijken wat ze er van maakten in Café Video. BRNS had de eer (of het ongenoegen?) om dag 2 van Glimps af te sluiten, doordat ze als laatste geprogrammeerd waren op de Oude Beestenmarkt. Aangenaam verrast door het geluid was het mogelijk om nog de laatste twee nummers mee te maken. ‘Experimentele indiepop’ is in onze ogen de meest voor de hand liggende term om BRNS (uitgesproken als ‘Brains’) te omschrijven, maar wijs ons niet met de vinger als er iets anders in herkend wordt. Het laatste nummer, “Mexico”, klinkt erg catchy en bracht het hele café aan het heupwiegen.
Achteraf beschouwd kunnen de organisatoren van Glimps met een gerust hart terugkijken op de eerste editie van dit showcasefestival. Door ruime tijd tussen de groepen te laten, nodig voor de op- en afbraak en het soundchecken, kon elke groep stipt op tijd starten. Helaas was dit voor sommige toeschouwers niet voldoende: wegens de variërende grootte van de locaties gingen de deuren meermaals dicht door de soms onverwachte toeloop. Zeker voor wie van de gelegenheid gebruik maakte om nieuw talent van buiten onze landsgrenzen te ontdekken (en zich niet in de positie van platenbaas, booker of manager bevond), was het aangeraden om ruim op voorhand aanwezig te zijn en de avond niet té druk te plannen.
De organisatie verliep afgezien daarvan echter vlekkeloos: het is beslist geen sinecure om 51 bands van verschillende nationaliteiten in 2 dagen een plaats op het podium te geven, wanneer men samenwerkt met 9 verschillende locaties. Wij zijn alvast benieuwd wat volgend jaar in petto heeft.
Organisatie: GlimpsGent (ism met diverse organisaties)
Glimps showcasefestival 2011 – dag 1 - vrijdag 16 december 2011
Het showcasefestival Glimps is een gloednieuw internationaal muziek festival dat uit de grond werd gestampt om professionelen uit de muzieksector in Vlaanderen en heel Europa samen te brengen om kennis te maken met pop- en rocktalent uit het Europese vasteland. Zo doende dat er heel wat boekers, managers, platenbazen en programmatoren aanwezig waren op de 9 verschillende locaties verspreid in de Gentse binnenstad. Niet tegenstaande dat men zich toespitst op de muziekindustrie waren alle muziekliefhebbers en of mensen die eens iets nieuws willen ontdekken van harte welkom op dit 2 daags muziekevenement waar 51 bands te bewonderen vielen.
De Gentse singer-songwriter Bram Vanparys mocht met zijn The Bony King Of Nowhere zaal Miry openen. De jonge singer-songwriter die al op Pukkelpop, Dranouter en Feest in het Park mocht staan, bekende dat hij niet graag showcases geeft, al vonden wij dat zijn intieme luistermuziek best paste in de rustieke concertzaal Miry. Een half uurtje is dan wel kort maar het was een half uur intensiteit en intimiteit. Bram liet zich voor het grootste deel van de nummers bijstaan door een erg sterke band. Ook bracht hij solo een paar nummers, die kippenvel bezorgde. Het solomateriaal in combinatie met ijzersterke songs met band boden variatie. Ideale band om de avond rustig op gang te trappen dus …
Op hetzelfde elan kregen we een klein uurtje later de prachtige Sarah Ferri . De jonge Gentse deerne liet ons een voorsmaakje horen uit het debuut album ‘Ferritales’ dat ze op 10 februari voorstelt in de Balzaal, Vooruit. De voormalige winnares van de Jonge Wolven pakte de zaal meteen in met haar zwoele stem. De 6-koppige band vulde het podium en betoverde de zaal met swingende jazz songs. De nummers die deze jonge dame ten berde brengt , sleurt je mee in haar rijke fantasie. Kortom een klasse dame waar we zeker en vast nog gaan van horen…
We lieten de Miry achter ons en trokken naar (het oord des verderf) de Charlatan voor het iets ruigere werk. In een stampvol café was Diego al aan zijn set begonnen. Diego is in Slovakije één van de populairste underground indie-rockbands momenteel. Ooit hadden ze de eer om te mogen openen voor Editors. Vanavond speelden ze voor het eerst in België en waren ze van plan niet onopgemerkt ons land te verlaten. De kerels trokken stevig van leer en vuurden het ene nummer na het andere af en hapten af en toe even adem. Stevige melodieuze gitaarlijnen, een kurk droge drum en een goede stem, meer heeft men niet nodig, zou men denken, maar de elektrische viool die ze in hun nummers lieten samenvloeien, betekende een hele verademing en was een meerwaarde. Diego kon ons niet volledig bekoren maar ergens geloven we dat deze band heel wat potentieel heeft .
Na een half uur in het volgepropte café trokken we naar het zaaltje achteraan de Charlatan, daar was Wallace Vanborn bezig. De drie stonerrockers uit het Gentse hadden er enorm veel zin in en produceerden vanaf hun eerste gitaaraanslagen een indrukwekkende ‘wall of sound’. Een half uur lang brachten ze heerlijke rauwe rock en deden ze de zaal op zijn grondvesten daveren! Wallace Vanborn imponeerde met een verschroeiende set, én net als je dacht dat ze op hun top zaten, staken ze nog een tandje bij. Hun set hadden ze prima in elkaar gezet en qua opbouw was er weinig op aan te merken, ze bespeelden het publiek die het duidelijk naar hun zin had. Wallace Vanborn liet een verpletterende indruk achter!
Voor de laatste band van de eerste avond trokken we naar de Video; daar stonden de vijf knotsgekke leden van Concrete Knives. We werden door onze Franse vrienden ondergedompeld in een bad vol heerlijke zomerse indie-rock-pop. De erg toegankelijke popsongs werden opgefleurd door aanstekelijke zanglijnen. De Video liep in een mum van tijd vol en de eigenaar voelde zich genoodzaakt om een bordje volzet aan de deur te hangen. Iedereen die nog net binnengeraakte prees zich gelukkig en feestte mee met deze Concrete Knives, die op deze manier de eerste dag van GLIMPS in schoonheid afsloot.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/glimps-showcasefestival/
Organisatie: GlimpsGent (ism met diverse organisaties)
The Golden Years 2011 – de ‘survival’ oldiesmarathon
The Golden Years waren weer een schot in de roos: een goed gevuld Antwerps Sportpaleis ontving zo’n 13000 toeschouwers voor de 23e editie, gewijd aan de glam rock van de seventies.
Ieder jaar worden de overlevende muzikanten uit de sixties ouder, zodat het steeds moeilijker wordt een goed programma uit te werken. Logisch dus dat men stilaan opschuift naar recenter werk. Ook het publiek wordt jonger en wil andere muziek horen.
Het concept is nog steeds hetzelfde, maar in vergelijking met vorig jaar konden we vaststellen dat alles nu veel vlotter verliep. De totale duur werd sterk ingekort tot drie uur en het voorziene tijdschema werd behoorlijk gevolgd.
Wat ook opviel is dat de kwaliteit van de muziek ook stukken beter was. Er waren geen echt tegenvallende groepen dit jaar, waardoor de sfeer er ook snel in zat. Het publiek was gewoontegetrouw weer zeer volgzaam, zodat de handjes vlot de hoogte in gingen. Het meezingende publiek was soms zelfs indrukwekkend.
De avond startte met een kort optreden van ’The Escorts’, een covergroep die het publiek moet opwarmen.
Daarna kondigde vaste presentator Carl Huybrechts ‘Mungo Jerry’ aan. De groep van zanger-gitarist Ray Dorset zette een stevige act neer, waarbij vooral “In The Summertime” en “Lady Rose” indruk maakten.
Vaste waarde ‘Middle Of The Road’ moest het dan hebben van een reeks superhits, die aansloegen, ondanks de zwakke en beverige stem van zangeres Sally Carr.
Dan kwam oude bekende ‘Alvin Stardust’ ons trakteren op een flinke portie rock ’n roll. Zijn eigen hits “Jealous Mind”, “Pretend” en “My Coo-Ca-Choo” zijn een beetje soft, maar als vertolker van echte rock ’n rollnummers, zoals “C’mon Everybody” kent hij zijn gelijke niet.
Daarna konden wij de echte topact van de avond aan het werk zien. ‘Albert Hammond’ straalde klasse uit, zong geweldig en zorgde voor een rustiger moment. Zijn act werd fel gesmaakt. Dit is logisch, want wie kent er niet hits als “Down By The River”, “Everything I Want To Do”, “I’m A Train”, “The Free Electric Band” en “It Never Rains In Southern California”? Ze kwamen er allemaal na elkaar uitgerold.
‘The Rubettes’ waren traditiegetrouw uitgedost in hun witte pakjes met behorende witte muts en brachten een reeks top tien hits. Leadzanger Alan Williams kon aardig overweg met de falsetpartijen, die oorspronkelijk door Paul da Vinci gezonden werden. Alleen had hij het daarna soms moeilijk over te schakelen op zijn gewone zangstem.
De meesten keken weer uit naar het optreden van ‘Slade’. En ze ontgoochelden niet, met de klassieke ingrediënten, zoals de scherpe, krachtige stem van de zanger en de fratsen van lead gitarist Dave Hill. En, al even traditiegetrouw, werden de Kerstmanmutsen opgezet voor hun jaarlijks terugkerende hit “Merry Xmas Everybody”.
Tenslotte kwamen ‘The Sweet’ hun bekende act doen. De zanger was heel goed op dreef en, zoals het een topact betaamt, zetten zij met een overzicht van hun grootste hits de zaal nog een laatste keer in vuur en vlam.
Om deze geslaagde avond te besluiten kwamen alle artiesten nog eens op het podium om samen “Join Together/Rockin’ All Over The World’ te zingen.
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
Finale Oost.Best 2011 – Red Juliette volgt Intergalactic Lovers op!
… Het Oost-Vlaams rockconcours is dood, leve Oost.Best! … Een Oost.Best volgens het gekende stramien via voorrondes in jeugdhuizen. De organisatie distilleerde 8 bands, die in de finale vechten voor eer, financiële mogelijkheden en eeuwige roem om via een professionele begeleiding een stapje vooruit te zetten. Trouwens, twee jaar terug won Intergalactic Lovers, en kijk waar ze nu staan met een uitverkocht AB een paar dagen terug! Een pak toeschouwers noteerden we voor een finale die bol stond van uiteenlopende stijlen …
Rond 16u mocht het electropopcollectief 808 SNKRHDZ het event openen. Niet meteen een ideale startpositie om van leer te trekken met hun 'zwaar' materiaal, maar daar trokken de heren zich niets van aan. Vol overgave pompten ze beats en effecten door de boxen en de energieke frontman Bob porde het publiek aan. De mix van synths en gitaren werkten aanstekelijk en kenden een hoogtepunt bij "Pretty sick girls". Toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat we hen al rauwer en harder gehoord hadden. We werden niet warm van hun Hickey Underworld cover "Future words"; speelden ze hier niet een beetje teveel op safe...?
Toen Hush Hush de instrumenten afstemden, herkenden we ook Sean en Shaun van Nailpin. De band olv Shaun Van Steen viel direct op door z'n Amerikaanse sound en z'n no nonsense aanpak. We hoorden blues, folk zelfs country en het was duidelijk dat Kings Of Leon, Fleet Foxes en Tom Waits een inspiratiebron waren voor het kwartet. De samenzang van de ex- Nailpinners was knap en de nummers kwamen strak en realistisch over. Toch misten we diversiteit en diepgang om van een glansprestatie te spreken.
Deluxe Daddy was een indierockende band, die er in slaagde om al bij het 3de optreden meteen in de finale van Oost.Best te zitten. Een knappe prestatie! De 6 koppige band trok stevig van leer en deed ons een beetje denken aan Weezer. Een erg strakke set was het resultaat. Ze waren sterk op elkaar ingespeeld , maar misten nog wat podiumervaring om helemaal te overtuigen.
Red Juliette kreeg al veel lof in de voorrondes en ook hier ramden ze er goed op los. Het trio uit Aalst hadden het charisma, de drive en de riffs om de Vooruit in te pakken , wat ook gebeurde … Gesteund door een ruime fanbase werkten ze hun 20 minuten durende set vol inzet af. Hun visitekaartje leverden ze hier af ! Hun rechttoe-rechtaan rock wist te raken en overtuigde.
De reggae/ska formatie Sic Bo had eveneens een enorme fanshare. Het 8 koppig ensemble met 3 blazers opende aardig maar tuimelde snel in de typische clichés van de ska. Weinig variatie, een beetje chaotisch, maar met een goede attitude, werkten ze zich doorheen de set. De feestmuziek kon bekoren maar speltechnisch voelden we niet dié ‘touch’ en ‘vibe’.
De drie mannen van Cosmic Fools overdonderden met potige retro-rock die aan Queens of the Stone Age en aan Triggerfinger deed denken. Een energieke set en een drummer die sloeg alsof zijn leven er van af hing. Eerder beschamend en een dieptepunt was het stemmen van de gitaar middenin een nummer, wat een pijnlijke, lange stilte opleverde. Het nekte de band in de finale van een provinciaal rockconcours.
De beloftevolle half Filipijnse - half Gentse Joni Sheila bereikte al eens de halve finale. Dit jaar scoorde ze een trapje hoger met een finaleplaats, en we waren benieuwd of ze kon doorstoten naar het podium! De sing/songschrijfster, die vroeger het publiek inpalmde met haar akoestische songs, was nu geflankeerd door een heuse band. Ze begon heel sterk, met “Green eyes” , strak, stevig en met het nodige zelfvertrouwen gespeeld. Ze gaf de indruk met deze puike song en haar prachtige stem resoluut de top van Oost.Best te halen, maar de daaropvolgende songkeuze haalde de intensiteit en de energie uit de set. Jammer, een gemiste kans, want dit kon wel eens het moment zijn voor Joni Sheila.
Met Envy Adams kregen we een vijftal uit het Gentse die vrolijke melodietjes, vette grooves en splijtende riffs liet knallen. In de 4 nummers was moeilijk een lijn te trekken. De mengelmoes aan stijlen kwam chaotisch over. Ook de bindteksten van de frontman waren maar flauwtjes. Ze moesten het hebben van hun jeugdig enthousiasme. Band die nog moet groeien om de aandacht te behouden.
Conclusie: Tav twee jaar terug, was er minder potentieel, wel een resem goeie bands maar weinig uitschieters. Moeilijk te voorspellen dus wie de oppergaai zou afschieten. Het werd uiteindelijk Red Juliette die het haalde voor 808 SNKRHDZ en Hush Hush. Benieuwd waar de band zal geraken …
Organisatie: Oost.Best
Beljam Cup Clash 2011 - Een Vlaams-Waalse Clash volgens Jamaicaanse traditie!
Op vrijdag 2 december organiseerden Democrazy en reggae.be voor de tweede maal de Beljam Cup Clash in de concertzaal van de Gentse Vooruit. Een reggae – ragga en dancehall soundsystem clash met 1 Waalse en 3 Vlaamse collectieven: Heartbreak Movement (Dilbeek), Jahwed Family (Comines), Daktari Sound (Gent) en Strange Fruit (Bornem). Wie van hen zal volgens het stemmende publiek de opvolger van ‘Mystic Breeze Collective’ worden en neemt de cup mee naar hun hometown?
Irie Nation zorgde voor de warming up vooraleer de battle in verschillende rondes van 10 minuten (dubplates) en een finale (dub-fi-dub) van start ging. Buda MC (Civalizee Foundation) vervult zijn rol als host vlekkeloos gedurende de ganse avond. Hij legt de regels uit, loot de volgorde voor de eerste ronde en leidt de publieke stemming in goede banen. De deelnemers krijgen de kans om zich in tien minuten voor te stellen en voorlopig valt er nog niemand af in de eerste ronde.
Jahwed Family bijt de spits af en zet meteen de zaal in vuur en vlam met een heel gevarieerde en energieke set. Het is nu al duidelijk dat zij een heel belangrijke rol zullen spelen deze clash. In tegenstelling tot de tweede kandidaat, Strange fruit, ontbreekt het hen zeker niet aan clashervaring. De mannen uit Bornem kennen een moeilijke start doordat de afstemming tussen MC en selector (DJ) af en toe wel duidelijk mank loopt. Ondanks deze valse start brengen ze wel een verrassende goede en variërende set op het podium. Hun meegereisde bus supporters houden de temperatuur de concertzaal van de Vooruit duidelijk op peil. De toon voor het verloop van de verdere avond is heel duidelijk ingezet. De kennismaking met de veterane thuisspelers, Daktari Sound, verloopt ook niet helemaal vlekkeloos door technische problemen. De nogal onverstaanbare MC bleef heel statisch en lukte er niet echt in om het reeds opgewarmde publiek warm te houden.
Last but not least mocht Heartbreak Movement zich voorstellen. In een mum van tijd zette hun professionalisme de zaal weer in lichterlaaie. Het samenspel tussen de selector en de dissende MC van de ‘D-Town crew’ legt een vlekkeloos parcours af. Als afsluiter maken ze meteen duidelijk dat zij samen met de Waalse broeders van Jahwed het verdere verloop van de clash zullen domineren.
De tweede ronde is een eerste eliminatieronde! Door de scherper wordende speeches en de uitstekende selecties van tunes bevestigen de kerels van Jahwed Family en Heartbreak Movement hun kennismakingsronde. Strange Fruit en Daktari Sound tillen hun tweede act niet op een hoger niveau dan hun voorgaande waardoor bij de stemming van het publiek duidelijk zal blijken dat één van hen de clash zal moeten verlaten. De Gentenaren genieten overtuigend het minst de steun van het publiek en moeten net zoals in de vorige editie als eerste de clash verlaten.
De derde ronde beslist over een plaats in de finale (dub-fi-dub). Jahwed Family en Heartbreak Movement, de gedoodverfde favorieten, spelen opnieuw een heel strakke dancehallset, terwijl Strange Fruit wat inspiratieloos voor de dag komt. Bij de stemming wordt er na enige twijfel toch beslist dat zij het in de dub-fi-dub zullen moeten opnemen tegen Jahwed Family. De talrijk meegekomen fans van Strange fruit hebben de stemming voor de finale fel kunnen beïnvloeden, niet altijd tot even grote vreugde van de heel wat andere fans en toeschouwers.
In de finale ronde mag elke sound om beurt 1 tune spelen en na elke tune volgt er een stemming. De winnaar zou gekend moeten zijn na elk tien tunes gespeeld te hebben, maar de dub-fi-dub zal heel vlug tot een einde komen.
De meest overtuigende Jahwed family winnen met een verpletterende 5-0 tegen de nog te onervaren Strange Fruit uit Bornem. Een finale met Heartbreak Movement zou ongetwijfeld tot meer spanning geleid hebben. Toch slaagde de originele crew uit Comines erin om gedurende de hele avond het stevigst in hun schoenen te blijven staan met heel kwaliteitsvolle dubplates. Voor alle toeschouwers ongetwijfeld de verdiende winnaar die de beker mag meenemen naar Wallonië. Hier geen sprake van een Vlaams-Waalse tegenstelling, maar eerder een sfeer van ‘Beljam Unite’!!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Reggae.be)
Spot on Denmark 2011 – Spot op de Deense Music Scene met o.m. Iceage en F.U.K.T.
Voor de vijfde editie van Spot on Denmark trok ook dit jaar een Belgische muziek- en mediajury in mei naar het Deense Spotfestival in Aarhus. Ze maakte er een selectie van vier veelbelovende bands met genoeg potentieel om in het buitenland door te breken. De voorbije jaren leverde dit ontdekkingen op zoals Slaraffenland, Efterklang en Fagget Fairys.
Dit jaar had de jury alvast haar best gedaan om vier heel uiteenlopende genres te programmeren. Dat leverde een aantrekkelijke en gevarieerde affiche op en bewijst dat de Deense music scene niet onder één noemer te vatten valt. De editie van 2011 deed de ABBox echter niet vollopen en met name de hoofdact loste niet alle verwachtingen in.
Giana Factory mocht om 19u, voor een nog halflege zaal, de avond op gang trekken met sfeervolle en bijwijlen intimistische pop noir. Frontvrouw Louise Foo (aan de elektronische drums) werd geflankeerd door twee dames die de backings verzorgden en ook de elektrische gitaar en de synthesizer voor hun rekening namen. Dat leverde sfeervolle, meerstemmige zangpartijen op die, ondersteund door projecties van besneeuwde bergtoppen, aanvankelijk nog wat bedeesd overkwamen. Halfweg de act kwamen de jongens van het Belgische School is Cool erbij, wat aanleiding gaf tot een dynamische ondersteuning met slagwerk allerhande op het aanstekelijke “Rainbow Girl”. Dat smaakte naar meer, maar na één nummer verlieten ze al het podium. Met “Dirty Snow” (door hun landgenoot Trentemøller ook al door de remixmolen gehaald) en de laatste twee nummers leek de band opnieuw wat gas terug te nemen. Uitkijken naar hun debuut-album ‘Save the Youth’, dat bij ons in januari in de winkel ligt.
Vinnie Who aka de Deense Prince of Disco aka Niels Bagge had als nummer twee van de avond al een pak volk voor zich. De funky disco van Vinnie Who houdt het midden tussen de Scissor Sisters en Mika en blijkt in Denemarken enorm aan te slaan. De androgyne jongeman met de falsetstem leidt zijn zevenkoppige band als een sprietige marionet in overdrive. De pas 21-jarige zanger zoekt voortdurend interactie met de andere bandleden op en de gitarist dook zelfs even het publiek in. De vrolijke deuntjes zorgden ervoor dat het AB-volkje voor het eerst de benen losgooide.
De vier kerels van F.U.K.T. kwamen in identiek dezelfde grijze kapvest over het hoofd het podium op. Hun gezichten kregen we pas halfweg de act te zien. Met een minimum aan licht was al snel een dreigende sfeer gecreëerd. Ze maakten niet veel woorden vuil aan hun set: de micro stond er alleen om de band voor te stellen en een paar kreten op het publiek los te laten. De stevige riffs op de basgitaar en energieke drumpartijen zijn de basis voor alle nummers, met ondersteuning van keyboards en een laptop. De betere dubstep en drum’n’bass, maar dan met live-instrumenten! En met de ogen dicht best meeslepend, zo bleek ook toen het grootste deel van het publiek in beweging kwam.
Iceage zou dé Deense undergroundrevelatie van het jaar zijn. De lovende kritieken uit onder meer Groot-Brittannië deden de verwachtingen voor de 19-jarige postpunkers hoog oplopen. De band zette van bij de eerste noot de volumeknop helemaal open en blies een lawine aan gebrul en woede de zaal in. Een deel van het publiek zette het alvast op een lopen. De nummers waren amper te onderscheiden van elkaar en de zanger gaf het publiek net geen opgestoken middelvinger. Wel slingerde hij de micro naar een hoofd op de eerste rij. De pletwals van Iceage kwam al na 24 minuten powerplay (tevens de duur van hun debuut-cd ‘New Brigade’) tot stilstand en liet het publiek ietwat verweesd achter.
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel (ism Dp Communications)
Nederlands 
Français 
