Rewind Easter Festival 2012 – New-Wave Classix Part Two - EBM
Op dag 2 van het Rewind Easter Festival stelde de organisatie voor een sterk gevulde Vooruit   de EBM in al z’n aspecten centraal.

Al meteen werden we in de excentrieke wereld ondergedompeld van Sigue Sigue Sputnik . Tja? De new wave heeft ook z’n leuke kanten gekend, als de elektro hier de bovenhand kreeg. De single “Love Missile F1-11” is in het geheugen gegrift , en werd ook als soundtrack voor de film van ‘Ferris Bueller’s Day Off’ gebruikt, en door Giorgio Moroder geproduceerd. In de SSS -elektrosound is disco en kitsch verweven; een glamour & glitter show , die zanger Martin Degville (nu wel niet echt de beste zanger btw!)  in de spotlight plaatste. Als een ware Divine’s “Shoot your shot” heeft hij allerlei pluimage aan, met tijgerpakje en Lesley-Ann Poppe borsten . Als een fiere haan op het podium vuurde hij met de drie andere leden een rits aanstekelijke songs af , “Seks Bomb Boogie”, “Hey Jayne Mansfield” en natuurlijk “Love Missile F1-11”, die de eerste rijen tot pogoën bewoog . De sound’n’beats en de trancy, schurende ritmes waren alvast de moeite.

Het Belgische duo Absolute Body Control (Ivens – Van Wonterghem) verraste aangenaam en kon rekenen op een sterke respons . Terecht, want hun synth’n’grooves  en ritmisch opbouwende , pulserende elektronica zette aan tot een danspas . Een aanstekelijke, opborrelende stijl die moeiteloos gelinkt kon worden aan Neon Judgement , fris ademend, maar minder duister . Vertrouwd, maar creatief, want ze staken voldoende variatie in hun minimal EBM/industrial . Sinds de heroprichting in 2007 en de nieuwe plaat ‘Shatterd illusion’ gaat het duo een tweede jeugd tegemoet en overtuigde o.m. met “Melting away”, “Sorrow”, “Into the light” en “Give me your hands”. En dan nog te weten dat ze zoet zijn met andere projecten als The Klinik , Dive en Sonar.

Een paar jaar terug was er het unieke optreden van de Amerikaanse Crash Course In Science, die zich totdantoe nog niet op het Europese vasteland hadden gericht. Het trio verweeft hun elektronische muziek met industrial, punk en rock en brengt een ‘arty’ performance op het podium . Ondanks de summiere releases zorgen ze ervoor dat hun sound , die niet vies is van ontregelde geluiden en een experimentje meer of minder, de ideale soundtrack vormt voor de ‘Day after’ door de slepende, dreigende, dreunende tunes, die  draaglijker worden door de fijne act en de fluoriserende lichtjes en attributen die de zangeres/keyboards bij zich had. Ze zou zelfs niet misstaan op het Lichtfestival in Gent ll. Van deze kunstzinnige en visuele  muzikanten konden nummers als “Cardboard lamb”, “Kitchen motors” en “Flying turns” niet ontbreken. De beperkte man/vrouw zang namen we er maar bij  …

Een van onze trotsen Dirk Da Davo (3D) en TB Frank beleven met The Neon Judgement de ‘time of their life’. Hun elektronische sound was inspirerend voor industrial, elektrowave en new beat en liet in een volgende fase country elementen toe . Het duo is samen met Front 242 opnieuw immens populair in de Rewinds  en dan kan je niet omheen knallers als “The fashion party”, “TV treated” en “Tomorrow in the papers”, die de ganse zaal in een fijne wavedans bracht. Ze grossierden in het rijkelijk gevulde oeuvre en lieten latere songs als “Miss Brown” en “Chinese black” toe, die de creatieve geest van het duo onderstreept . De liveset werd enorm sterk ontvangen  . Een dolenthousiast publiek geeft hen ook een onvergetelijke avond. De dertig jaren dat het duo al actief is zal hen deugd doen!

Ook de ‘late nineties’ elektronica van het Zweedse Covenant werd sterk ontvangen . Het trio was z’n fans enorm dankbaar voor het sterke onthaal en de respons . Een boeiende set van toegankelijke Hitech dance/elektronica . Ze hebben een nieuwe plaat uit, ‘The modern ruin’, die ze voorstelden met o.m. “Judge of my domain”, “Dynamo clock”, “Kairos”, “The beauty & the grace” en de titelsong . De bariton zang was donker, indringend en helder en deed denken aan Matt Berninger van The National . De broeierige, bezwerende , opzwepende en pompende beats , niet vies van een vleugje house en techno , ratelden om ons heen en leverde verder nog pareltjes op als “Stalker” , “The passion game“ en “We stand alone” . ‘They shared the passion with the public’ . Professioneel klasse in het genre en meer dan af!

Die dartelende EBM sound kon worden verdergezet met de closing act DAF (Deutsch-Amerikanische Freundschaft) van de muzikale autodidact Gabi Delgado- Lopez. De ‘Neue Deutsche Welle’ kreeg elan en DAF was erg invloedrijk voor latere bands op dancegebied, ‘Alles ist gut’, ‘Gold und liebe’ en ‘Für immer allen’ , beginjaren ’80 , zijn begrippen. DAF, met de ontketende zanger , die als een duracell konijn heen en weer hotste en de afkoeling van plastic flessen water letterlijk over zich goot . De muziek was op tape vastgelegd en drummer Görl vulde aan . DAF heeft ups en downs gekend , maar is sinds 2009 terug een onafgebroken duo.
Meteen werden we overdonderd met “Verschwende deine jugend”, “Ich und die Wirklichkeit” en “Der Mussolini”. De zweetparels en de adrenaline droop letterlijk van het lijf van Gabo . Een dansend, pogoënd publiek ging er volledig in op . Middenin de set werd wat gas terug genomen en klonk het minder strak en ophitsend . “All gegen alle” gaf opnieuw vaart en de integere “Der Räuber & die Prinz” en  “Sato-sato” kregen verbeten muzikale trekjes.  DAF is ook na dertig jaar niet afgeschreven en zorgde voor de nodige dynamiek en opwinding.
Mooi om op die manier een leuke nostalgische tweede Rewind dag te besluiten …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rewind-easter-fest-2012/

Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)

Rewind Easter Festival 2012 – New-Wave Classix Part One

Na drie succesvolle edities van het Gentse Rewind-mini-Fest werd de muziekliefhebber die ‘wave’ en ‘electronic music’ in alle diversiteit een warm en vooral ook donker hart toedraagt dit jaar nog meer op de wenken bediend. De organisatoren beslisten namelijk het festival te voorzien van een dubbele uitbreiding. Niet alleen werd geopteerd om qua locatie een interne verhuis door te voeren waarbij de Balzaal van de Gentse Vooruit ingeruild werd voor de ruimere Concertzaal maar ook werd het programma nu verspreid over twee avonden met telkens niet minder dan acht groepen. Op 6 en 7 april jongstleden mochten groepen als respectievelijk Chameleons Vox, Clan Of Xymox, Project Pitchfork en The Neon Judgement, Covenant en D.A.F. als publiekstrekker fungeren.     
Of er afgelopen weekend niet enkel paaseieren maar ook boeiende concerten te rapen vielen, verneemt u via onze korte beschouwingen van de tweedaagse, met hierbij alvast een terugblik op dag 1.

dag 1 – vrijdag 6 april 2012
Erato
De Belgische formatie Erato werd in 1993 opgericht in Schepdaal en zij hebben inmiddels vier albums op hun actief, zijnde ‘A Killed God’ (1996), ‘The Irreplaceable One’ (2001), ‘III’ (2002) en ‘NAiVe’ (2009). Na reeds het podium te hebben gedeeld met onder andere The Sisters Of Mercy, Skeletal Family en het Australische Ikon mochten ze de eerste dag van Rewind-easter-Fest openen. Zij brachten een mix van hedendaagse donkere rock en gothic en new wave uit de jaren ’80.

Schmutz
De Belgische groep Schmutz mocht vorig jaar 30 verjaardagskaarsjes uitblazen. Slechts één volledig album (‘Lipservice’) (1985) brachten de Limburgers uit met daarop nummers als “Straight From The Heart”, “Turn The Pages”, “Hold Me” en hun onvervalste klassieker “Love Games” die anno 2012 nog wel eens op de radio te horen valt. Tanend succes deed de groep naar de achtergrond verdwijnen en een vervolgverhaal op de debuutplaat bleef uit. Heel sporadisch werd er opgetreden maar het vertrek van diverse groepsleden en de dood van toetsenist Carlo Peeters in 2006, deden de fundamenten verder afbrokkelen. Er vond uiteindelijk toch een renovatie plaats waarbij Schmutz terug in originele bezetting op enkele revivalfestivals te bespeuren viel en exact vijf jaar nadat Peeters het leven liet bij een motorongeluk, werd zelfs nog een nieuwe single “On The Edge” uitgebracht.
Hun concert afgelopen vrijdag werd aangevangen met “Turn The Pages” en ook “Very Clearly”, “Straight From The Heart” en “Grab You” uit ‘Lipservice’ passeerden de revue maar wat opviel was dat het indertijd kenmerkende geluid van de groep, met name het veelvuldig gebruik van echo op zowel gitaar als toetsen, live minder sterk uit de verf kwam en bij “Love Games” klonken de synthesizerklanken veel te vlak om te beklijven. Wel mooi om horen was dat er nog plaats was voor het gitaargetinte oudje “Life Is A Merry Go Round” (1982).
Een set vol pit, overgave en enthousiasme en een gewoon fijn weerzien met Schmutz. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Department S
Ooit gestart als een punk/ska combo (Guns For Hire) onderstreepte de Engelse formatie Department S met een strakke en snedige set veel meer potentieel te hebben als dat ene nummer “Is Vic There?” (1980) - hun debuut overigens - dat steevast op de beter New Wave compilaties te vinden is en in de jaren '80 op Belgische Thé Dansants (voor de jonge lezers: zo werden de fuiven toen meestal genoemd) samen met “I Can't Live In A living Room” (Red Zebra), “Love Will Tear Us Apart” (Joy Division), “The Magnificent Seven” (The Clash), “A Forest” (The Cure) en “Temple Of Love” (Sisters Of Mercy) , één van zeldzame alternatieve momenten waarop de pogo aan de orde kon komen.
Een kort bestaan (1980-1982), perikelen met een platenfirma waarbij hun debuutalbum ‘Sub-Stance’ tot in 2003 letterlijk in de kast bleef liggen en het vroegtijdig (1991) aan aids overlijden van zanger en frontman Vaughan Toulouse nekten het voortbestaan van de uit Leeds afkomstige groep die pas in 2007 weer een teken van leven gaf. Toetsenist Eddie Roxy transformeerde zich tot zanger en net als twee jaar terug tijdens Sinner’s Day in Hasselt kweet hij zich ook in Gent vocaal uitstekend van zijn taak als vervanger. Met onder meer straffe versies van “Going Left Right”, “Age Concern” en “I Want” en enkele nieuwe nummers zagen we een oerdegelijke, overtuigende en broeierige set van het kwintet waarbij ze via een cover van Pink Floyd’s “Lucifer Sam” ook nog eens onderstreepten niet vies te zijn van wat psychedelische rock.

Cassandra Complex
We herinneren ons nog levendig de hyperkinetische set van de Cassandra Complex in de Brielpoort in Deinze tijdens het Futurama festival in 1987. Inderhaast opgeroepen als hoofdact ter vervanging van het in allerlaatste instantie annuleren van P.I.L. probeerden ze met alle voorhanden zijnde middelen de ontgoocheling weg te spelen bij het publiek dat massaal was gekomen voor Lydon en kompanen. Het merendeel van de aanwezigen droop niettemin af en de weinigen die bleven, hoorden de drummachines ratelen en knetteren met een snelheid en geluidssterkte die zelfs afgetrainde trommelvliezen vervaarlijk deden buigen.
Intussen zijn we een kwarteeuw verder en gaat het er bij de Cassandra Complex veel gemoedelijker aan toe. Er worden al eens wat boeken en columns geschreven door medeoprichter Rodney Orpheus en concerten zijn op enkele handen te tellen. Ook dit jaar zullen ze niet meer te zien zijn op een podium en hun aantreden op het Rewind-easter-Fest vormde een uitzondering. Voor de fans is het goede nieuws dan weer dat de reden moet gezocht worden in het feit dat er gewerkt wordt aan een nieuw album. Ook mogen zij zich verwachten aan geremasterde heruitgaven van ouder, intrigerend werk als ‘Grenade’ (1986) en ‘Theomania’ (1988).
Wie vreesde dat het bezoek van de Cassandra Complex aan de Arteveldestad herleid zou worden tot een gezondheidswandeling, werd meteen ‘gerust’gesteld via nummers als “Datakill”, “Voices” en vooral “The War Against Sleep”. Ook het overige materiaal klonk speels en onbezonnen en vertoonde nog heel wat positieve weerhaken om hun combinatie van goth-rock-wave-electropunk spannend te houden. Young Gods, Borghesia en Suicide (wiens paranoia instant klassieker “Frankie Teardrop” adembenemend op het einde van hun set werd gecoverd) loerden steevast om de hoek.
Wellicht werd de tijdsindeling door de sympathieke lui van de Cassandra Complex niet secuur in de gaten gehouden maar “Moscow Idaho” bleef tot ieders verbazing (noodgedwongen) in de coulissen achter.    

The Beauty Of Gemina
The Beauty Of Gemina brachten begin dit jaar ‘Iscariot Blues’ uit, hun vierde studioalbum. Daarop balanceert deze Zwitserse formatie nog steeds tussen dark rock en wave, industrial en gothic rock. Een opvallende rol is telkens ook weggelegd voor de mooie, donkere stem van zanger, gitarist en keyboardspeler Michael Sele die vocaal op bepaalde ogenblikken ook wat doet denken aan Andrew Eldritch. Niet zelden is hij bepalend voor de nummers en tilt hij ze zelfs naar een hoger niveau. En nu net daar schortte het bij hun concert. Omdat de stem van Sele niet goed afgemixt was en wat verloren ging onder de drums van Mac Vincens, de basgitaar van David Vetsch en de gitaar van Dennis Mungo, boette de set heel wat aan impact in. Dit was bijvoorbeeld het geval bij “Voices Of Winter” en “Haddon Hall”, allebei afkomstig van het nieuwe album.
Pas halfweg de set werd dit bijgesteld en kon er genoten worden van fraaie versies van “Dark Revolution” (met een vleugje blues), een dreigend “Suicide Landscape” en “The Lonesome Death Of A Goth DJ” (dat raakvlakken vertoonde met Moby en Nitzer Ebb). Afsluiter “Rumours” deed ons tenslotte vergeten dat de synthesizerklanken soms iets te veel neigden naar jaren ’90 eurodance.
The Beauty Of Gemina is creatief in het genre maar ze overtuigden niet zoals vorig jaar op het Kortrijkse Shadowplay festival. 

Chameleons Vox
In hun thuisstad Manchester behoorden The Chameleons midden de jaren ’80 tot de meest bepalende groepen en deden de toen vermaarde Hacienda club louter op basis van mond tot mond reclame in een mum van tijd uitverkopen. Maar buiten die grenzen bleven ze een vrij goed bewaard geheim en dienden ze het te stellen met een cultstatus. Ook al brachten ze met 'Script Of The Bridge' (1983), 'What Does Anything Mean?' (1985) en 'Strange Times' (1986) drie prachtige, door critici lovend onthaalde albums uit, ze konden de kwaliteit niet verzilveren in een globaal commercieel succes. Een vergelijking met de bevriende formatie The Sound ligt voor de hand. Ook zij hadden groot moeten worden maar werden het niet, en dit terwijl hedendaagse groepen als Editors of White Lies volop in de door hun voorbeelden aangelegde vijver aan het vissen zijn en met hun vangst wél op de grootste podia staan te prijken.
Gelukkig kon Mark Burgess, frontman van The Chameleons, het grillige van de muzieksector relativeren en is hij in tegenstelling tot de betreurde zanger van The Sound, Adrian Borland (die in 1999 zelfmoord pleegde), solo dan wel via een (zij)project blijven musiceren. In die zin speelt hij sinds 2009 onder de naam Chameleons Vox met enkele andere muzikanten waaronder een tweede origineel lid van The Chameleons, drummer John Lever, live de nummers van The Chameleons.
En hoe! Vanaf opener “Swamp Thing” volgde vrijdagavond het ene hoogtepunt na het andere zich op. De warme, in melancholie gedrenkte stem van Burgess is nog steeds intact (wat hij via enkele hoge uithalen mocht demonstreren tijdens “In Answer”) en de postpunk werd bezield, afwisselend atmosferisch en snedig maar bij momenten ook uitgesponnen op uitstekende wijze gebracht. Niet enkel de gitaren waren hiervoor verantwoordelijk maar ook de drumslagen waren geregeld sturend zoals tijdens “A Person Isn't Safe Anywhere These Days”, “Soul In Isolation” (met die onmiskenbare intro) en bij de absolute climax “Second Skin”.
Daarbij bleken noch de muziek noch de vaak poëtische teksten aan waarde, actualiteit of intensiteit te hebben ingeboet en had het concert - ook al werd het vrijdag in een Rewind-format gegoten - niks nostalgisch in zich. Of misschien toch een beetje, namelijk toen flarden tekst uit “Transmission” van Joy Division doorheen “Singing Rule Britannia” verweven werden.     
Jammer dat “Up Down The Escalator” de setlist niet haalde maar we hopen dat dit wordt goedgemaakt als Chameleons Vox nog eens ons land mogen aandoen voor een volwaardige set. Bij deze richten we een vriendelijk verzoek aan alle programmatoren want het concert van Chameleons Vox was vrijdag voorbij vooraleer men het goed en wel besefte.

A Clan Of Xymox
Wie er wel in slaagde om hun plaatselijke thuisstad te ontgroeien en wereldwijd succes te scoren is het in 1984 te Nijmegen opgerichte Clan Of Xymox (dat ook een tijdje onder de noemer 'Xymox' door het leven ging).
Door enkele contacten en voorprogramma’s met Dead Can Dance konden ze hun eerste twee albums ‘Clan Of Xymox’ en ‘Medusa’ op het vermaarde 4AD label uitbrengen. Opener van hun concert in Gent “Stranger” en ook “A Day” etaleerden meteen deze gerechtvaardigde keuze want in beide gevallen gaat het om darkwave van prima kwaliteit die repetitief en opbouwend van structuur is.
Op Rewind-easter-Fest trad het als gothic geschminkte A Clan Of Xymox als trio op, zijnde oprichter Ronny Moorings (zang en gitaar), Mario Usai (gitaar) and Sean Göbel die sinds vorig jaar de toetsen en de computer is komen bedienen. Bassiste en vriendin van Moorings, Mojca Zugna, was er niet bij omwille van de geboorte van hun dochtertje vorig jaar. 
Net zoals tijdens de carrière van de groep waarbij in de hoop om het commercieel succes aan te houden ook uitstapjes richting acid beat en met rock vermengde eurohouse ondernomen werden, was ook de set in die zin gevarieerd en dynamisch. Persoonlijk opteren we nog steeds voor de eerste twee platen maar “Jasmine And Rose” uit ‘Creatures (1999) en “Love Got Lost”, “In Love We Trust” en “Emily” uit ‘In Love We Trust’ (2009) bekoorden evenzeer. Dit in schril contrast met hun versie van ‘Heroes’ van David Bowie die we liever met de zwarte mantel der liefde zouden willen bedekken. Maar ook dit liet de trouwe aanhang vlot aan zich voorbijgaan en de Nederlanders werden op een stevig en verdiend applaus getrakteerd.

Project Pitchfork
Als afsluiter van de eerste dag fungeerden het uit Hamburg afkomstige Project Pitchfork die met hun combinatie van ruwe, industrieel getinte elektronische muziek vermengd met techno en electronic body music - zie bijvoorbeeld ‘Alpha Omega’ uit het gelijknamige album (1995) waarbij het leek of Front 242 hun opwachting hadden gemaakt om de groep te begeleiden - de Concertzaal bij momenten omtoverden in een undergroundclub.
Tijdens pakweg “Conjure” uit ‘Lam-‘Bras’ (1992) en “Steelrose” uit ‘Eon:Eon’ (1998) was erg duidelijk te merken dat de groep heel goed geluisterd heeft naar Skinny Puppy (check bijvoorbeeld maar eens hun absolute klassieker ‘Assimilate’ uit 1985). Net als bij hun grote voorbeelden is ook bij Project Pitchfork de donkere diepe zang een van de sterke wapens waarmee uitgepakt wordt en kan men niet om de theatrale podiumprésence van de charismatische frontman Peter Spilles heen.
Van het vorig jaar verschenen album 'Quantum Mechanics' hoorden we “Lament”, “Run For Cover” en “The Queen Of Time And Space” maar het was toch vooral de als toegift gebrachte  splinterbom “Fire And Ice” uit het debuut ‘Dhyani’ (1991) die ons al deed uitkijken naar dag 2 van het Rewind-easter-Fest editie 2012.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rewind-easter-fest-2012/

Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)

Karma Hotel 2012 - Muzikale zeebries van Pop en Dance

De vijfde editie van Karma Hotel, het indoorfestival van muziekclub De Zwerver en Vzw Jong Oostende, vond plaats  in de schitterende setting van het Kursaal van Oostende.
Traditioneel één van de openers van het festivalseizoen , waar bands nieuw werk vooruit schuiven en hippe, nieuwe acts en trends een plaatsje krijgen.
In 3 zalen worden live acts en artiesten in al hun diversiteit geprogrammeerd en is er ruimte voor dj's en producers.
Wij waren na de geslaagde vorige edities terug op post om naast de frisse zeelucht een portie ‘high quality music’ op te snuiven.

Openers op de mainstage was het Leuvense AKS of Addicted Kru Sound. Het zestal had Selah Sue nog in de rangen en doet het nu met de bevallige Lola als frontdame.
En Lola past perfect in dit collectief en met haar indrukwekkende stem en charismatische verschijning pakte ze moeiteloos de vollopende zaal in.
Met hun eclectische mix van funk, drum 'n bass, electro, breakbeat en dubstep ademden ze een rauwe energie uit , die met de nodige uitspattingen resulteerde in een intense en stomende live set. De band -vooruitgeschoven in de recentste poulains van StuBru- bewees met hun eerste single "Give it back"  van zich af te bijten als nieuwkomer en heeft met "Out of control" een 2de single uit. Het catchy nummer, die de sax duidelijk laat horen, -geldt als voorloper van de weldra te verschijnen EP.
AKS biedt live een 'feelgoodparty', en de strakke performance gaan hand in hand samen met muzikale intensiteit en schoonheid ! Check hen alvast komende zomer!

Het Brusselse BRNS -lees Brains- trapte af in de Delvaux zaal. De band werd eind vorig jaar opgepikt door StuBru met het aanstekelijk zomerse "Mexico" . De compacte setting oogde intiem. Hun  veelzijdige, meeslepende sound sierde.  De verwevenheid met postrock en electro leidde tot een dansbare cocktail die Fugazi en Battles opriepen ...
De singles "Mexico" en "Here dead he lies" , die elan krijgen door de  percussie,  zijn visitekaartjes voor de op stapel staande EP. BRNS zijn frisse debutanten en zwoele sfeermakers, kortom een band met overtuigingskracht.

Eén van de toppers is School Is Cool, die ijzersterk openden met “The World Is Gonna End Tonight”. Vervolgens brachten ze met “Car, Backseat, Parking Lot” een absurd verhaal over een dame die vermoord werd in een ondergrondse parking. Ze puurden uit hun debuutalbum ‘Entropology’. De enthousiaste bende, met duracell konijnen Nele Paelinck en Andrew Van Ostade, boeide en intrigeerde. Ze staan vol zelfvertrouwen op het podium en ze zijn op elkaar afgestemd. Nummers als “In Want Of Something” en “Warpaint” zijn echte pareltjes en werden terecht warm onthaald. Afsluiten deden ze met “New Kids In Town”, het nummer waar het toen allemaal mee begon. Een 50 minuten durende show die telde, en hun sterke live reputatie verder uitbouwt.

Het Gentse Kapitan Korsakov bouwde ook een straffe live reputatie uit. Vóór de second stage troepten de jongeren samen om de smerige noiserock van het trio te ondergaan.
Met "Cancer" en "Cosy bleeders" werden de distortionpedalen ferm ingedrukt. De band had er duidelijk zin in , speelde strak en gedreven en putte vooral uit het nieuwe album ‘Stuff & such’. Een gedreven band dus en een frontman, Pieter-Paul De Vos, die als een bezetene tekeer ging . De vette riffs waren duidelijk een meerwaarde.
Halverwege werd wat gas teruggenomen, o.m. met de nieuwe single "Piss where you please"; drummer Jonas wisselde z'n drumkit voor een mandoline; het was een aangenaam rustpunt die een andere kant van KK liet zien.
Het was echter van korte duur want met "When we were hookers" en "Don't believe the hope" trokken ze opnieuw alle registers open. KK won een pak zieltjes en kwam erg overtuigend voor de dag!

Het Fins/Franse The Do heeft wel iets met Florence and the machine. Het duo Olivia Merilahti en Dan Levy waren gemotiveerd en speelden de nummers in een behoorlijke trancestijl. Het duo had een drummer, gitarist en een saxofoonspeler mee. De sax bood een warme klankkleur en gaf hun aparte sound dàt tikkeltje meer. Hun betoverende folkpop had met“On My Shoulders” een hoogtepunt.

Het gitaargeweld na Kapitan Korsakov werd overgenomen door The Hickey Underworld. De Antwerpenaren stelden hun tweede album ‘I'm Under The House, I'm Dying’ voor. Opener “Whistling” was de barometer, de gitaren sloegen om de oren en produceerden een ongelofelijke wall of sound. Energiek! In een hels tempo werd de ene song na de andere afgevuurd. The Hickey Underworld verwende met heerlijke snedige, harde en rauwe songs en de schreeuwerige zanglijnen grepen naar de keel. Spijtig genoeg stonden ze deels gelijklopend met het hippe ’t Hof , waardoor heel wat jongeren The Hickey verlieten. Maar het bracht hen niet van hun stuk en ze hadden nog kleppers klaar als “Future Words”,”Blonde Fire” en “Flamencorpse”.

De mainstage was inmiddels goed volgelopen om 't Hof Van Commerce 2.0 aan het werk te zien. Na overtuigende sets op hun try out in Nazareth en op Novarock zijn Kowlier, Buyse en DJ 4T4 terug op post . En hoe …Met een uitgekiende setlist van oude krakers en nieuw werk uit ‘Stuntman’ hadden ze in ‘no time’ het publiek naar hun hand! Op het podium zagen we o.m. 2 grote hoofden, vlaggen en arenden. Het is de band menens en ze zetten de puntjes op de ‘i’. Nieuwe tracks als "Kwik lik Pélé" en "Voe de show" werden positief onthaald en het is duidelijk dat de songs op ‘Stuntman’ al goed gekend zijn.
De interacties van Buyse en Kowlier hitsten het publiek op en de beats’n’pieces  van 4T4 werkten aanstekelijk en op de dansspieren.
Klassiekers "Niemand grodder" en "Kom mor ip" werden niet vergeten . De sfeer kon niet meer stuk . Wat een frisse vibe! Tot slot hadden we nog "Stuntman, "Wupperbol" en "Dommestik en levrancier", die in een nieuws jasje werd gestoken.
't Hof Van Commerce staat garant voor Feest! Feest! Feest!

In de Delvaux zaal pikten we nog een stukje Mickey Moonlight mee. De Britse DJ en producer kennen we van zijn nummer “Interplanetary Music”. Als remixer deed hij al dingen voor Franz Ferdinand, Tame Impala en Justice. Vorig jaar kwam  zijn eerste album uit, dat hij vanavond kwam voorstellen. De clubby sound en de melodieuze synthesizers vielen op. Een ideale opwarmer voor de grote dance kleppers .

Tijd nu om de ‘dubstep’ debatten te openen, gezien een reusachtige DJ booth met een leger ledbars het podium kwamen opgerold.
De Brit Caspa en zijn compagnon Rod Azlan trokken de party op gang. Iedereen was al meteen te vinden voor de  junglebreaks, electro en dubstepbasses. Wat een plezier om dit te zien exploderen. De collega's Jakwob en Camo & Crooked volgden en hielden dié ‘positive’ vibe aan , en deden de late annulatie van Kavinsky vergeten.

Neem het aan, de Muzikale Zeebries van Pop en Dance van de 5de editie van Karma Hotel was uitermate geslaagd!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/karma-hotel-2012/

Organisatie: VZW de Zwerver, Leffinge + Jong Oostende

Novarock 2012 trekt de festivalzomer op gang …

We zijn weer vertrokken! Met Novarock trok op 17 maart 2012 het festivalseizoen zich weer op gang, al blijft die Kortrijkse opstart toch een ‘specialleke’. Een indoorfestival is sowieso al iets anders en het nieuwe dieet van de organisatie liet de rockers wat meer op hun honger zitten. Al maakten de headliners in de Penta Nova Hall toch veel goed voor de 4.000 aanwezigen en kreeg het jonge danspubliek hun eigen dansvloer.

Stilstaan is achteruitgaan, maar verandering is niet altijd een stap vooruit en vraagt op zijn minst wat gewenning. Jong plaatselijk talent kreeg geen Rockrallykansen meer, maar in de plaats daarvan kwamen er (deels) enkele huiskamerconcerten. Nouk, de artiestennaam voor de Kortrijkse Anouk Honoré en finaliste van Westtalent eind vorig jaar, was geboekt en via een online voting kwam daar Uma (Vandemaele) bij. Twee fijne verschijningen die aan het ontdekkend begin van een mogelijke carrière stonden. Ze traden elk tweemaal op en on the spot gingen de organisatoren de andere groepen af om hen te overtuigen om ook zo’n huiskamerperformance te geven, wat School is Cool met graagte deed.
Een pak minder groepen dus op de elfde editie van Novarock, want het tweede podium werd omgedoopt tot een danstempel met een duidelijke dubstep en drum’n’bass inslag, powered by Trash Radio die de Hexa Nova Hall dan ook zelf afsloten. Het jonge volkje genoot wel, maar het grote publiek bleef hangen voor het andere podium of in de tussenruimte waar nu veel meer zitruimte voorzien was, voorwaar een verademing voor de festivalgangers.
Die verademing kregen de festivalgangers vorig jaar nog van de standup comedians maar in deze editie werden ook die geschrapt. Veel anders hadden de aanwezigen niet om zich de eerste uren aan op te warmen, want het was vrij kil in de Kortrijkse Xpo. De organisatoren – met meer dan 300 vrijwilligers – hadden dat wel, want een 28 (!)-koppige groep inspecteurs van de sociale inspectie beet zich vast in hun kraag.

The Lumbers mochten voor een handvol aandachtigen het festival openen. De Kortrijkse groep zag het licht zo’n zes jaar geleden, maar nu zijn ze pas zeventien en spelen toch al drie jaar samen in deze compositie, zeker een voordeel in deze vrij wisselende tijden. Ze houden het bij seventies rock en speelden een beknopte maar stevige set.

Het volk sijpelde intussen binnen en kwam dan maar kijken naar Daytona, de winnaar van de Novarockrally van vorig jaar. Ook nog weinig mensen in die grote zaal, maar de meute groeide aan en bleef vooral staan. Daytona zette in een jaar tijd duidelijk enkele passen vooruit. Vier op een rij, drum erachter op een verhoog en een leadzanger met podium présence. En met een sneer als statement. Een foto van Minister van Cultuur Joke Schauvliege met grote oren was op de drums gekleefd. ‘Nog niemand gehoorschade?, vroeg de zanger zich af net voor het sterke “Cold Turkey” inzette. Het had al gekund, die gehoorschade, want het geluid stond veel te hard en de slechte afregeling zou in de loop van de avond nog storend voorvallen. ‘Merci om zo vroeg te komen’, klonk het nog. Graag gedaan.

De ‘eerste grote naam’ was Sioen, vooral gekend bij de iets oudere toehoorders, zodat het echt jonge volkje op dat moment voor Eptic ernaast koos. Frederiek Sioen is echter niet meer de pianospelende maker van ‘easygoing’ songs van enkele jaren geleden. Met een zo goed als volledig nieuwe band, een nieuwe sound en een nieuwe cd, is hij nu de hyperactieve frontman die zijn nieuw imago moet promoten. Als dat al een opdracht zou zijn, dan slaagde hij er alvast in om het te verbergen, want hij ging er vol voor. Hij gesticuleerde, zwaaide met micro en staander, was zelf af en toe aan de gitaar, maar het duurde tot “Blackout” eer we een ‘aha’-gevoel kregen. De vertragingen op de projectieschermen waren net niet storend.

Leadzanger Kristof Uittebroek van Customs liep al van bij de start van het festival rond in de Kortrijkse Xpo, uren voor hun eigen gig. Hij begon met “Velvet Love”, een sterk nummer uit hun tweede album ‘Harlequins of Love’, en het werd alweer een strakke set, zonder – naar ons gevoel - veel verrassingen. Het publiek smaakte wel de herkenningsmomenten, niet in het minst hun hit “Rex”.

Vóór de aanvang van School is Cool vermaakte AKS vol enthousiasme het jeugdig publiek. De Leuvense dubstep formatie heeft met Lola een nieuwe zangeres . Ze kan gerust een waardige opvolgster van Selah Sue zijn en ze beschikt over een prachtige stem. We hoorden een aanstekelijke mix van jungle, electro, dubstep, drum 'n’bass en breakbeats. De toevoeging van sax en de warme soulstem van Lola bracht meer variatie ,wat het geheel verteerbaar maakte. Verder gaven ze ons mee dat hun nieuwe EP in april in de winkelrekken zal liggen.

Met School is Cool hadden we de winnaars van Humo’s Rock Rally 2010. De jonge gasten brachten in oktober 2011 hun debuutalbum ‘Entropology’ uit. Probleemloos pakten ze ons in met hits als “New Kids In Town”, “The World Is Gonna End Tonight” en “Warpaint”. Hun aanstekelijke songs refereren aan bands als Pixies, Arcade Fire en Vampire Weekend. Opvallend was hoe de hyper kinetische percussionist Andrew Van Ostade als een halve gek wild om zich heen sloeg.

Exclusief voor Novarock stelde Absynthe Minded zijn nieuw album voor dat op 14 mei zal verschijnen .  Ietwat voorzichtig en onwennig opende Absynthe Minded. Dit gevoel werd alleen nog maar versterkt door een opeenvolging van kleine foutjes; pijnlijk dieptepunt was het stilleggen van één van de nummers. De groep kon zich herpakken en speelde vertrouwde versies van o.m.  “My Heroics, Part One” en Envoi’”.  Maar intussen was de Penta Nova al flink aan het leeg lopen.  Een niet zo geslaagde passage van een band van virtuoze muzikanten die toch wel over ijzersterke songs beschikt.

Terwijl de roadies nog druk bezig waren om het materiaal van Absynthe Minded van het podium te halen liep de Penta Nova goed vol, om de reünie van de hiphoppers van ‘ t Hof Van Commerce mee te maken. De West-Vlamingen van ‘In Izzegem’ Flip Kowlier, Serge Buyse en Kristof Michiels oftewel DJ 4T4,  hebben na 7 jaar stilte terug de draad opgenomen. De  enkele try –outs zorgden ervoor  dat ze klaar zijn om hun nieuwste album ‘Stuntman’ te bekoren aan de jongeren. Van bij de eerste beats en raps reageerde het publiek uitzinnig . Ze wouden er een dik feestje van maken. De nieuwe nummers bleken al goed ingespeeld te zijn en vielen erg goed mee. Kowlier en Buyse hielden het tempo strak en de ene rap salvo na de andere werd afgevuurd. DJ 4T4 droeg z’n steentje bij in een juiste dosis beats’n’scratches en raps. De zinnetjes van “Stuntman” en “Baes” waren de beste voorbeelden. Natuurlijk ontbraken de hits niet  in de set. Ambiance was verzekerd op  “Niemand Grodder”, “Lop mor deure”, “Dommestik en levrancier”, “Kom mor ip” en “Zonder totetrekkerie” …
’t Hof tekende voor een ideaal Novarock feestje! Een comeback die best boeiend klonk, intrigeerde en overtuigde. Komende zomer zullen de festivals worden platgespeeld door het trio!
Dit was een gedroomde afsluiter voor publiek en organisatie . Met een voldaan gevoel keerden we huiswaarts …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/novarock-2012/

Organisatie: Novarock, Kortrijk