Les Nuits Botanique 2016 – Steve Gunn - Imarhan – Taxiwars: Heerlijke jams & grooves
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-19
Johan Meurisse
Een verborgen parel is Steve Gunn. Een begenadigd gitarist die al deel uitmaakte van Kurt Vile’s Violators en al een handvol eigen platen uitheeft . Les Nuits Bota ligt deze unieke gitarist nauw aan het hart. Vorig jaar was hij hier trouwens te zien met Kevin Morby.
Hij is iemand die de ontdekkingen op Les Nuits kleur geeft en ze alle eer aandoet … We horen bezwerende indie en 70s retro die een V.U., Jimi Hendrickx, Led Zep, Neil Youngs Crazy Horse plaatst bij een Feelies, Dream Syndicate, Built to Spill en het linkt aan de tandem War On Drugs – Kurt Vile . Een logaritmische uitkomst krijgen we van sing/songwriting in een invloedrijk groepsconcept .
In het materiaal horen we een ingehouden spanning , een intrigerende opbouw, een gruizige inhoud , die een beheerste dosis effects toegemeten krijgt en durft te ontploffen om dan opnieuw in de plooi te vallen . Heerlijke trips , jams alsof het niks is ze te produceren; de gitaren spreken, de repetitieve bas ondersteunt en de percussieve lagen zorgen voor de ritmiek. Fijn!
Gunn was hier vanavond met een tweede gitarist/steelpedal , bassist en drummer om de binnenkort nieuwe plaat ‘Eyes on the line’ voor te stellen . Heel veel nieuw werk in dat uurtje dus . De opener “Ancinet jules” werd tot op het bot uitgediept, was de barometer en toonde aan hoe goed dit concert wel kon zijn . Ook de poprock van The Go-Betweens , G.W. McLennan en Soul Asylum kwam even piepen in Gunns sound. Mooi hoe de 70s en de 90s elkaar ontmoetten . Alsof dit nog alles was ervaren we ook de Malinese woestijnblues van een Tinariwen of Tamikrest. Niet voor niks hadden ze een worldcombo in het genre, Imarahan, meegebracht vanavond .
Ongelofelijk wat hier allemaal door ons hoofd flitste bij dit uitermate bescheiden groepje . Het nieuwe “Full moon tide” mag je eveneens inlijsten . Een ingenomen oudje “Milly’s garden” speelden ze met z’n twee op elektrische en akoestische gitaar , en tot slot had je “Water wheel”, die deze genietbare, speelse , frisse set besloot. Sterk zondermeer!
Eén van de supports was Imarhan , een uit Algerije afkomstig gezelschap, die nauw verwant is met de Touareg van Tinariwen , en waarvan de frontman nog deel uitmaakte bij de toer . Vrienden van Steve Gunn ook, gezien ze al toerden met Kurt Vile . De muzikale erfenis van de Touareg wordt in melancholie ondergedompeld, en nemen ze mee in een Europees rockend, funkend jasje , onder bezwerend gitaargetokkel en percussie . Die woestijnblues kent dus heel wat varianten en met deze Imarhan hebben we er een interessant bandje bij …
Tot slot onze Belgische Taxiwars in een nokvolle Rotonde . Ook zij komen binnenkort met nieuw werk. Taxiwars is het project van onze muzikale duizendpoot Tom Barman , die nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken heeft gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio (saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre) heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een sfeervolle , krachtige, energieke hippe freejazzy sound. Drie virtuozen dus. Barman slalomt rond z’n micro , gaat naar de coulisse, trekt aan z’n sigaret en geeft op die manier zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved, wat het materiaal ophitst en potentieel biedt om de song volledig te laten openbarsten . Anderhalf uur werden we van hun meeslepende, gedreven sound in een wurggreep gehouden. Wauw!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Jacques + Kenji Minogue + Salut C’est Cool - Een voorsmaakje op Dour!
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-18
Kimberley Haesendonck
Jacques, Kenji Minogue en Salut C’est Cool, 3 bands waar nog niet iedereen van gehoord heeft. 3 bands die je maar beter opzoekt. 3 bands die je beter even gaat zien indien je naar Dour gaat. Je zal het je niet beklagen.
Jacques had de eer om de avond te mogen openen. Begin van de show klonk vrij onprofessioneel waardoor er wat paniek ontstond, maar panikeren doe je best nooit op voorhand. Zijn show was een en al experiment. Van gooien met pingpongballetjes tot kloppen met staven op de opstelling van het podium. Alles kon, zolang Jacques er maar geluid uit kon creëren. Het publiek leek het in het begin nog niet echt te snappen, maar naar het einde toe danste iedereen toch een beetje mee.
West-Vlaanderen represent! Kenji Minogue zorgt altijd voor het meest rare feestje van de avond. En dat was woensdagavond in de Botanique niet anders. Wie virtuozen aan het werk wou zien, kon beter meteen vertrekken. Wie zin had in een feest, kon blijven. Opzwepende elektronica met de nodige dosis sarcasme. En zelfs de Franstaligen, die er niets van verstonden konden dit appreciëren. “Naam familienaam”, “Danny” en recente single “Luxevrouwen”, alles kwam om aan bod om het feest zo optimaal te maken. Ook werd het opnieuw duidelijk dat waarden en normen niet tellen voor deze twee vrouwen. Ze haalden een man op het podium die waarschijnlijk de tijd van zijn leven meemaakte doordat een van de twee kenji’s hem innig zoende.
Award voor het grootste dansfeest van de avond gaat ongetwijfeld naar Salut C’est Cool. Cool kids uit Parijs die niets liever doen dan feest vieren. Hun muziek is een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. U kan het u al voorstellen. Het publiek was mee vanaf de eerste noot en dat loonde. De show was nog geen 10 minuten ver en iedereen werd al uitgenodigd op het podium om volop met deze Parijzenaren mee te feesten. “La Purée”, “Les Fleurs” en uiteraard het niet te missen “Techno, Toujours Pareil”, zorgden voor de hoogtepunten van de avond.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (alle zalen)
Brussel
2016-05-16
Johan Meurisse
Ieder jaar staat de Bota tijdens hun Les Nuits marathon stil bij opkomend talent en enkele gevestigde waarden in ons landje . Vlaamse , Brusselse en Waalse bands en artiesten ontmoeten elkaar . Toegegeven, een Nuit Belge is bijna onbegonnen werk te selecteren en iedereen te plezieren natuurlijk . We zien , horen en ervaren dat de programmatie liefst zo breed mogelijk is. Elf bands stonden hier. Even ons parcours van de avond …
Victoria + Jean brengt Stockholm en Brussel een beetje dichter bij elkaar .. En ze brengen elektro een beetje dichter bij hun rock’n’roll . The Kills zijn hier het ankerpunt . De zangeres is een Alison Mosshart lookalike , zingt , zucht, krijst vurig, hemels als diep , speelt gitaar, slaat op een blikkentrommel en beweegt als een krolse kat op het podium en rond haar micro. De gitarist , ook al iets mee van Jamie Hince, zet z’n gitaar onder hoogspanning en gaat als een bezetene tekeer. En de derde die mept erop los .
Wat elektrowavende beats zweven, dwarrelen, bonken over de hitsige , schurende , scheurende zompige rock’n’roll. Compromisloos gaan ze tewerk . Ruw, scherp en slepend klinkt het allemaal, waarbij het trio de aandacht behoudt en verrast door de gejaagde ritmiek en de onverwachtse wendingen . Ze vliegen uit de bocht , zijn gedreven , explosief en ja ze zorgen zelfs voor een intiem moment . Mooi wat dit trio hier verwezenlijkt . Trouwens ze waren hier al eens eerder en zijn even gretig gemotiveerd . Victoria + Jean klonk overtuigend sterk in een al vroege nokvolle Rotonde . Ze leken wel de ideale geleider voor één van de closing acts, La Muerte.
Oathbreaker zagen we al eens als support van Amenra en dan voel je welke richting het uitgaat . We zitten in een ‘church of ra’ beleven , een stevig harde sound , die zalvend , stemmig kan zijn , en het licht ten alle prijze schuwt . Het klinkt gitzwart in een postblackmetal/sludge/doom decor . De groepsleden houden de haren voor de ogen en weren op die manier oogcontact . De dwarse, donkere , hectische basis klinkt onheilspellend , dreigend , apocalyptisch, ijzig en wekt onrust, spanning, paranoia, angst op. Een heksenketel van emoties. Ze spelen een huiverende , fantastische show , we hebben een energieke performance en we zijn hier vooral onder de indruk dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man! Spijtig genoeg werd de bassdrum kapot gemept , wat de sound nog grimmiger, grauwer deed ruizen .
Pomrad is het alter-ego van de Antwerpse keyboardspeler, producer en live performer Adriaan Van De Velde . Als trio is hij te zien op het podium. We horen hier aangename , groovy, bezwerende hippe hippop/funk. Heel wat 70s retro , die het zoutvat George Clinton , Herbie Hancock , Prince doet strooien. Hij siert de sound met z’n keytar, een midiklavier dat om de schouders hangt als een gitaar . Hij zingt op z’n Peter Framptons met een talkbox . Een dampende , zwoele sound , die je moeiteloos meesleepte en aardig wat mensen (heupwiegend) in beweging bracht . ‘Sunshine vibes met een vleugje nostalgie en moddervette melodielijntjes’ lazen we ergens . Inderdaad , beter kun je het niet omschrijven …
Een verborgen parel is Illuminine, het project rond Kevin Imbrechts , die al z’n strepen heeft verdiend in donkere , duistere tunes, ergens tussen stoner, postmetal en sludge in . Mosquito was alvast één van de projecten . Met Illuminine houden we het op een ambient, minimalistisch geluid . Een serene bevlogen eenvoud , die finesse en subtiliteit kenmerkt , warm en koud tegelijk klinkt , lentefris , betoverend is en door de melancholie je bij het nekvel grijpt . Een cinematografisch beeld van IJslandse vlaktes. Niet voor niks waakt Birgir Jon Birgisson , sound engineer van Sigur Ros over het geluid van Illuminine . Op Dunkfestival stonden ze al geprogrammeerd , vanavond was er de samenwerking met Mons Orchestra, een orkestratie van violen en strijkers. In z’n totaliteit liet dit je niet meer los , was er een oase van rust , gevoeligheid, breekbaarheid , intimiteit en ontroering . In momenten ervaarde je een alleen op de wereld gevoel , waar je verdwaasd werd achtergalaten, of achtergelaten in een droomwereld.
A Soldier’s Heart is er eentje die we maar best in het oog houden . Ze hebben hun langverwacht debuut ‘Night by night’ uit . De frisse, aanstekelijke single “Savage” overtuigt sterk . Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die overslaat op de bandleden. Ze hebben een zangeres , Sylvie Kreusch, die haar publiek op erg stijlvolle wijze meetrekt in die wondere klankenwereld. Eventjes stonden we stil bij haar verjaardag vanavond . Een paar jaar terug waren ze terecht StuBru’s Nieuwe Lichting.
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx, minder donker maar catchy van aard en met meer punch. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, die de doorbraak betekende , en verder met “Let it all end”, “New housie” , “Spasm”, ”Randy” en natuurlijk die huidige single . Beloftevolle band - Aangenaam concert!
Tot slot La Muerte die hier eigenlijk een thuismatch speelde … Ze waren één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen. Beiden waren hier aanwezig ; Mooi.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door een mistgordijn . Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen.
Vanavond was het iets bijzonders . Voor Nuit Belge waren er enkele gasten mee. Oude vrienden Front 242, Richard 23 en Patrick Codenys, en Vive La Fête kwamen even het podium mee onveilig maken in die muzikale gekte . En die gekte kreeg je … “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep . En ja “Headhunter” rockte nog meer dan vroeger …
La Muerte - Een live beleven , een manische pletwals …
Nuit Belge was meer dan geslaagd!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Jack Garratt - One-man wonder op een podium
Les Nuits Botanique 2016
Koninklijk Circus
Brussel
2016-05-15
Kimberley Haesendonck
Opkomend talent en BBC Sound of 2016 - winnaar Jack Garratt stond afgelopen zondag in het Koninklijk Circus om daar zijn eerste plaat ‘Phase’ voor te stellen. Een optreden van jewelste, dat niet snel vergeten zal worden, want deze man is een wonder die met gemak zijn publiek van begin tot eind inpalmt.
Nog een act die avond was Ulysse, een Brusselse band uit Etterbeek. Het sterke aan hun muziek was de dualiteit tussen emotie en energie die ze creëren, terwijl ze straffe beats vermengen met gitaar en zang. De songs klonken af en toe iets te eentonig al kon het publiek deze band wel appreciëren.
Jack Garratt is een man met talent. Dat bewees hij eerder dit jaar al toen hij zijn award bij BBC voor Sound of 2016 mocht ophalen of toen hij zijn debuutalbum ‘Phase’ releasde. Zondagavond bevestigde hij dat talent nogmaals met een show in het Koninklijk Circus waar iedereen verstelt stond naar te kijken.
Synths, een drumcomputer, een echte drum en af en toe nog een gitaar, was wat Jack Garratt nodig had om zijn sound te creëren. Laat ons eerlijk zijn dat wat hij brengt niet uniek is. Hoe hij het brengt , is een totaal ander verhaal. Een persoon die zo veel instrumenten tegelijk bespeelt, is een wonder en vooral iets wat muzikaal Europa nog niet zo vaak is tegengekomen.
Eerste nummer van de avond was “Coalesce (Synesthesia Pt. II)”, wat er meteen boenk op was. Vervolgens en eigenlijk vrij vroeg in de set volgde het nummer “Breathe Life”, het nummer waar Garratt ons Belgen enorm mee bekoorde. Wanneer hij vroeg of we een voorkeur hadden voor cover riep er iemand razend enthousiast “Hit the road Jack”, een nummer van Ray Charles waarna Jack Garratt dat nummer met gemak begon te spelen. Een andere geslaagde cover in de set was “Senorita” van Justin Timberlake.
Jack Garratt is niet enkel een muzikaal talent, ook zijn bindteksten en komische reacties lieten de mensen lachen en maakten van de show een perfect geheel. Als het moet kan hij ook serieus en emotioneel zijn. Bij het voorlaatste nummer “My house is your home” vraagt Garratt voor een keer enorm stil te zijn en het publiek luisterde. Het was zo rustig in de zaal, dat je bijna een naald kon horen vallen.
Zijn set afsluiten deed Jack Garratt met zijn recente hit “Worry” en de wijze woorden “We can’t play music if you guys don’t listen to it”, waarna hij heel dankbaar het podium afwandelde.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Kaytranada - Een voorproefje voor de festivals
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-14
Kimberley Haesendonck
Zin in een groot dansfestijn? Dan moest je op zaterdagavond in de Botanique zijn. De man die zorgde voor dit feest was niemand minder dan Kaytranada, een Canadese producer. Hij bracht begin mei zijn tweede album ‘99,9%’ uit en kwam dat met plezier aan het publiek van de Botanique voorstellen.
Tijdens zijn set ging Kaytranada door allerlei stijlen. Van Jazz en funk tot rap, r&b en house-klassiekers. Iets wat het publiek enorm kon smaken en vrij snel aan het dansen kreeg. Laat ons zeggen dat het festivalgevoel meteen fragrant aanwezig was. Zijn remixen van nummers zoals één van Janet Jackson of N.E.R.D. werden netjes afgewisseld met nummers van onlangs verschenen plaat ‘99,9%’.
Interactie met het publiek was iets wat we wel miste die avond. Kaytrana greep af en toe eens naar de micro, maar enkel en alleen om het publiek wat enthousiaster te maken. Niet dat dat heel erg is, maar laat ons zeggen dat dit toch ietsje beter kon. Opmerkelijk was dat het publiek zich daar niet al te veel van aantrok en gewoon zijn ding deed. Handen werden in de lucht gezwierd, vrouwen werden op de schouders van het mannelijk volk gehesen en er werd volop gedanst. Kaytranada had van ons nog uren mogen doorgaan, maar net zoals bij alles kwam ook aan dit mooie liedje een einde.
Wie dit optreden gezien heeft gaat ongetwijfeld akkoord met het feit dat Kaytranada ergens wel een beetje God is. Voor diegene die er niet konden bij zijn, raden wij aan op 19 augustus af te zakken naar Pukkelpop. Meteen zal duidelijk worden waarom!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Grand Salon)
2016-05-12
Alain Uyttendaele
Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer - Coproductie Kunstenfestivaldesarts & Botanique – Centre Culturel de la Fédération Wallonie-Bruxelles
Muziekquizzers aller lande, vreest niet indien de naam Vincent Glowinski niet meteen een belletje doet rinkelen! De onder het pseudoniem Bonom bekend geworden kunstenaar kan in velerlei disciplines meer dan aardig uit de voeten. Helaas dient deze creatieve duizendpoot het met slechts twee handen te stellen dus het muzikale luik van zijn nieuwste project legde hij wijselijk in de vaardige exemplaren van Walter Hus. Dit manusje-van-alles maakte naam als mede-oprichter van Maximalist! alvorens een heel verscheiden oeuvre als componist op te bouwen. Het is onbegonnen werk om zijn CV te overlopen dus we beperken ons tot twee recente projecten die een diepe indruk nalieten: de strip-opera ‘LINT” en de soundtrack bij ‘Oratorium zonder Doel’. De schitterende symbiose van strip en muziek bij de enscenering van Chris Ware’s klassieker blijft een moeilijk te evenaren hoogtepunt uit de historiek van cross-mediale producties. En ‘Oratorium zonder Doel’, de onlangs op Canvas vertoonde documentaire van Manu Riche, is dankzij de subtiele muziek niet enkel het zien maar vooral het horen waard.
Er werd reikhalzend uitgekeken naar het resultaat van de samenwerking tussen deze artistieke zielsverwanten. Veel muziek- en kunstliefhebbers popelden dan ook vol ongeduld aan de ingang van het cultuurcentrum waar Vincent Glowinski al meermaals zijn kunst(en) mocht etaleren. En de hoge verwachtingen werden bij het betreden van Le Grand Salon al onmiddellijk ingelost want alleen al het decor was zijn geld waard. Als men in zo’n prachtig kader vervolgens ook nog ondergedompeld wordt in een totaalspektakel dat werkelijk geen seconde verveelde, is het niet overdreven om te stellen dat dit buitenbeentje in de programmatie van Les Nuits ons inziens bovenaan de ‘best of’-lijstjes van editie 2016 mag komen te prijken.
De drie muzikanten (naast Walter Hus ook nog drummer Teun Verbruggen en saxofonist Andrew Claes) staken van wal met een portie free jazz die de beelden volgde die Vincent Glowinski ondertussen met verfborstels tevoorschijn toverde. Die verse schilderijen werden vervolgens gevoegd met voorbereide exemplaren en - samen met o.a. in elkaar geknutselde poppetjes en boompjes - visueel verweven tot een live-animatie die het verhaal van Aktaion tot leven bracht. Een gebrekkige kennis van de Griekse mythologie bleek geen hinderpaal want het vernuftige geheel nam de toeschouwer mee in één bezwerende trip die een uurtje duurde maar waarover we nog dagen zouden kunnen vertellen.
Glowinski integreerde dans, theater, tekenen, schilderen, sculpturen, poppenspel en nog zoveel meer in een performance die muzikaal rijkelijk gelardeerd werd met de eclectische mix die Hus en zijn kompanen uit hun instrumenten puurden. Een deel van de compositie werd gebracht door het Decap-instrumentarium waarmee Walter Hus al een vijftiental jaar zijn muzikale universum heeft uitgebreid. Deze voorgeprogrammeerde installaties leverden het muzikale equivalent van de vervreemding die Aktaion ondergaat bij het ondergaan van zijn lot: nadat hij Artemis naakt zag baden, transformeert deze jachtgodin zijn hoofd tot een hertenkop. Het merendeel van de muziek werd echter live gebracht en dit met een intensiteit waaraan velen uit het rock’n’roll-wereldje nog een puntje kunnen zuigen.
Gedrevenheid troef dus bij zowel muzikanten als hoofdrolspeler. Vincent Glowinski gooide zich letterlijk met lijf en leden in de woeste strijd tegen de honden die hem uiteindelijk zullen verslinden. Worstelend met de touwen waarmee hij het monumentale monster bediende dat finaal vanaf het plafond kwam neergezegen, zagen wij een laatste keer kunst die simultaan ontstond en vernietigd werd.
De krachtige kruisbestuiving van een veelheid aan disciplines en stijlen zorgde voor een bloedmooi spektakel. Onvergetelijk!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Dunk!festival 2016 – Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2016
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2016-05-05 t/m 2016-05-07
Simon Van Extergem
Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock en zijn genres . Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.
dag 1 - donderdag 5 mei 2016
Eindelijk is de dag aangebroken: Dunk gaat weer van start. Het festival van de lente. De ode aan de post-rock en consorten. Een prachtige start van het festivalseizoen, die de lat altijd heel hoog legt voor de concurrenten.
De dag start voor mij bij Spoiwo. 2 keyboards zorgen voor nodige bombast. En voor een onheilspellend geluid. Rustig begin van de set. Daarna een stevige noot post-metal. De set gaat op en af. Want bij het derde nummer krijgt de band plots Sigur Ros-allures. Daar zal die strijkstok op de gitaar wel voor iets tussen zitten. De gesimuleerde sterrenhemel maalt dit nummer af. Het nummer erna kabbelt een beetje verder. Wanneer ze dreigen en angst aanjagen, zijn ze op hun best. Maar bij het rustiger werk missen ze wat originaliteit en creativiteit. Een beetje stereotiep. Wel vaardige muzikanten die hun instrument perfect onder de knie hebben. En die wel kaas hebben gegeten van hoe een nummer moet opgebouwd worden. Wel een ongelofelijk dankbare band voor het publiek. Ik denk dat het de eerste keer is dat ze voor zo'n groot en vooral enthousiast publiek hebben gespeeld. Het slotnummer is er wel één om u tegen te zeggen. Dus zou ik zeggen: meer van dat. Laat de bombast maar regeren.
In Stargazer speelt Environments. En dat is eentje uit de eigen Dunkstal. En eentje die er niet echt naast slaan. Één man verantwoordelijk voor de soundscapes. Aangevuld met een gitarist en een drummer. De soundscapes nemen de bovenhand en laten de band zeer elektronisch klinken. Een zweverige doch stevige sound, maar soms wat langgerekt. Dat mag wat meer to the point zijn voor mij. Maar ik denk dat de band het niet eens zal zijn met mij.
Vrouwgeweld nu met Obscure Sphinx. De Poolse post-metalband laat hier serieus van zich horen. Een meisje die een vocale oerkracht uitstraalt. Vooral in de zware stukken, waar de schreeuw de bovenhand heeft, blinkt ze uit. Denk aan Oathbraker of Celeste en je hebt een beeld van hoe het klinkt. Een zeer aangename ontdekking voor mij.
Het Belgische Inwolves krijgt met recht en rede een podium op Dunk. Meer keyboards dan dit hoeft het voor mij ook niet te worden. En ondanks deze karrenvracht aan toetsen, is het toch vooral Karen Willems achter de drum die met het leeuwendeel van de aandacht gaat lopen. Virtuoos drumspel, op een bedje van spacy jazz electro. Een Spielerei met buitenaardse klanken, die niet zoo misstaan in een jaren 80 b-film.
Het is niet voor de eerste keer dat Tides Of Nebula zich aan mij laten horen. 2 jaar geleden stonden ze ook op Dunk en vorig jaar waren ze nog te zien in het voorprogramma van Sleepmakeswaves. Geen onbekenden dus. En ze doen opnieuw waar ze goed in zijn. Post-rock met een hoog commercieel pop gehalte. Een goed geoliede machine, een vlekkeloze show, perfect gestyleerd en in beeld gebracht. Vrolijke muziek, zonder kinderlijk te klinken. Melodieuze post-rock die niet zweverig klinkt of blijft klinken. Geen oeverloos lang hetzelfde melodietje. Het mag al eens stevig zijn, maar het hoeft niet en beter veel dan weinig. Puike prestatie.
De revelatie deze dag (en misschien wel het gehele festival) is Nils Grundahl. 1 man alleen op zijn viool. Verwacht geen Koningin Elisabeth wedstrijd. Nils haalt veel uit zijn viool, heel veel. Laag na laag wordt de viool door de mangel gehaald. Door zijn loop station bouwt hij zijn nummers op. Een drumcomputer assisteert hem sporadisch. Hij laat zijn viool klinken zoals geen ander het kan of doet. Vuil elektrisch, prachtig lyrisch, uitdagend en recht voor de raap. Eens een krautnummer, dan een elektrische drone, een rocksong, een vleugje zang; Duitse parlando. Nooit gedacht dat er uit een viool zoveel te halen valt. Met de nodige brio en presence gebracht. Een experiment dat smaakt naar heel veel meer. Bezwerend en verhalend. Topper en verrassing van de avond!
Eindigen deze avond doen we met 65 Days Of Static. De Ierse grootheid binnen de postrock. Al enkele jaren proberen ze de grenzen van het genre op te zoeken. Waar ze vroeger rechttoe- rechtaan hard voor de gitaren gingen, zijn ze de laatste jaren steeds meer de elektronica opgegaan. Tot vandaag zijn ze op zoek naar de ideale balans. Na enkele voor mij mindere passages mogen ze het vandaag nog eens proberen. Jammer genoeg hebben ze voor mij nog steeds niet de perfecte balans gevonden. Te veel elektronica en te weinig gitaren. De tent staat wel vol het publiek gaat mee. Maar ik, ik ga naar huis.
dag 2 – vrijdag 6 mei 2016
Vandaag beuken we de dag open met Eleonora. Belgische trots die, gestoeld op het goede voorbeeld van Amenra, zwaar van leer trekken. Eleanora straalt een oerkracht uit die ik zelden of nooit bij een andere band hoor. De ruwe power, die toch de ziel weet te raken. Sludge om u tegen te zeggen. Veel volk in de tent en veel volk dat bleef staan. Een zegetocht voor Eleonora. Ze hebben het zeker verdiend.
2e deel van de dag belooft niet veel rust. Want daar zijn de heren van Kokomo. Zware heren, niet alleen van postuur, maar ook qua muziek. Post-rock en post-metal die blenden tot een overheerlijk geheel. De nummer worden prachtig opgebouwd en leiden steeds naar grootsheid. Ze blinken ook uit in variatie en originaliteit, vaak in kleine details. Top post-rock band. De headliner in dit genre. Zo moet het klinken
Op naar hogere sferen. Want bezweren, daar heeft Bar(s)t een patent op. Met ingenieuze songs, die qua verhaal vertellen en meevoeren aan niemand een les kan leren. Meersterwerkjes van hoge klasse. In een steeds wisselende bezetting weet Barst het publiek naar zich toe te trekken. Maar het is wel Bart die de touwen in handen heeft en die de prachtige kunststukjes uitwerkt, uitschrijft en vertelt. Een troubadour met mooie muzikale verhalen. Bij het eerste nummer klinkt het allemaal wat meer Oosters. Aziatische invloeden die naarmate de song uitbouwt, steeds meer worden overlapt en doorspekt met Westerse elektrische gitaren. Het tweede start met een Française (of een Belgische) die spreekt. Het nummer evolueert naar transcendente deconstructie van een rocksong. Traag opbouwend naar een excellente climax. Stuk voor stuk toevoegen aan het nummer tot het geheel explodeert. Barst slaagt erin telkens opnieuw weer te verrassen. Een mooier compliment kan ik niet geven.
Even bekomen en op adem kopen met Her Name Is Calla. Deze Britten maken een mengelmoes van folk, rock, alt-folk, pop, post-rock,... Met andere woorden: heel veel. De band is zeker zo sterk door de fenomenale frontman en vooral top zanger Tom Morris, die ook solo hoge toppen scheert. Een zeer degelijke liveband en een aangename verpozing tussen al het geweld. En met verpozen bedoelen we niets slecht. Dit is gewoon een zeer goeie band die hele mooie nummers schrijft en met veel gevoel brengt.
Heel andere koek nu: My Sleeping Karma. Tijd voor wat psychedelische stonerrock, of zo had ik mij toch laten vertellen. Het psychedelische kan zeker niet onder stoelen of banken worden gestoken. Meer Stevig en zweverig gitaarwerk met in de hoofdrol toch wel de Moog (keyboard) die het psychedelische nog wat meer accentueert. De post-rockinvloeden blijven wel duidelijk hoorbaar , sterker zelfs dan die zogenaamde stonerrock. Van stonerrock was er niet veel te horen, maar dat was ook niet erg. Wel: lang uitgesponnen nummers zonder zang. Met meer dan genoeg punch om ook de nabijgelegen wc brillen te doen trillen op maat van de muziek.
IIVII: Electronic die mij heel hard deed denken aan Haxan Cloack. Het grootste probleem was echter dat het mij heel wat minder pakt dan voorgenoemde. Hij kreeg mijn aandacht niet gevat. En dat is toch wel essentieel bij dit soort muziek. Misschien komt het wel door de grote afstand die hij tussen zichzelf en het publiek hield. Wat meer contact en voeling mocht wel.
Post-metal-time met Pelican. En dat is altijd goed. Gehuld in vuurrode lichten briesen en stormen ze. Met een orkaankracht want de muziek wervelt en laait op. Pelican is al veel langer dan vandaag een topper. Het voelde wel een beetje routineus aan. Het ontbrak een beetje bezieling en beleving. Maar het blijft wel een steengoed geluid en een goeie band die weet hoe je een publiek bespeelt.
CHVE is het soloproject van Collin, de zanger van Amenra. Het leuke eraan is dat dit niets te maken heeft met de muziek van Amenra. Verstilde pracht. Met zijn draailier en zijn stem weet hij probleemloos het publiek de gehele show stil en aan zijn lippen gekluisterd te houden. Hij toont dat hij een zeer mooie zangstem heeft. En door wat technische problemen liet hij zich niet uit het lood slaan. De visuals, de sound, het vuurtje,... Alles zat perfect om de juiste sfeer te scheppen.
Afsluiter vandaag zijn de grootheden in de post-rock: This will destroy you. Ideale muziek om huiswaarts richting bed te trekken. Vandaar ook dat de lichten tijdens de show gedimd blijven. Enkel een koplampje op de hoofden van de bandleden bieden licht in de duisternis. Duisternis die ook de muziek uitstraalt. Maar wel een mooie duisternis, zoals een wolkeloze nacht bij volle maan. Traag maar gestaag maken ze je kapot. Een ingetogen woede, een verschuilde oerkracht. Niet breken om te breken, maar traag laag voor maag wegpellen tot er niets meer van je overblijft. Kapot naar huis, maar niet enkel van deze band …
dag 3 – zaterdag 7 mei 2016
De eerste flying V is een feit. Wyatt E opteert hiervoor en dat vinden we niet erg. Gooi er nog een Korg, een bas, een drum en een extra keyboard bij en je weet voor welke opgave we staan. Spacy doom blijkbaar. Een trip naar het buitenaardse. Maar voorlopig blijf ik liever met beide voeten op de grond.
Maar Dunk zorgt zoals ieder jaar opnieuw voor een verrassing. En dit keer is het Kokomo die deze eer te beurt valt, met een extra show in het bos. Perfecte locatie voor deze zware post-rock band. De bomen trillen mee.
De heren van Nordic Giants maken er weer iets speciaals van, al van vòòr de show. De deuren van de tent blijven onherroepelijk gesloten tot het eind van de soundcheck. Dus blijft het publiek geduldig wachten tot de twee heren klaar zijn met hun werk. Maar dat vergeef ik ze met alle plezier. Voor mij zijn zij dé band van de laatste jaren. Een ongeëvenaard spektakel. Met de perfecte sounds, looks, visuals en muziek. Piano, drum, een vleugje gitaar, een snuifje trompet en veel samples. Dé act van het weekend, wat mij betreft. Tenzij Russian Circles daar nog iets aan gaat veranderen.
Even bekomen is er niet bij, want daar is Thank You For Smoking al. Met zo'n groepsnaam kan je bij mij al niet veel mis doen. TYFS is niet enkel een aanslag op de longen, maar wel op heel je gestel. Brutale muziek die ook het genuanceerde niet mist, maar je moet wel heel goed luisteren. Door een kleine stroompanne laten ze zich niet kennen. Een serieuze test van de zenuwen. Vooral de drummer lijkt er nog heel veel zin in te hebben.
Over I am waiting for you last summer ga ik wijselijk niets schrijven, aangezien ik er absoluut niet aan vond.
Syndrome is één van mijn all time favorieten. Zijn nieuwe plaat is nog niet uit, maar we kregen vandaag al een voorsmaakje. Mathieu lijkt een zekere zachtheid gevonden te hebben in zijn songs. De dreigende ondertoon is nog steeds aanwezig. Maar die zit meer naar het einde toe. En hij doet nog steeds hetgeen hij het beste kan: je heel diep in je ziel raken, daar waar het pijn doet.
Voor we het vergeten dat dit een post-rock festival is, wil Collapse under the empire ons daar nog even op attenderen. Gelukkig maar. Een scheut goeie post-rock hadden we vandaag nog nodig. Het is de typische sound van een band die terug grijpt naar de basis van de post-rock. Geen specialleks, geen moeilijk gedoe, geen uitspattingen. Meer wel prachtig gelardeerde en gelaagde songs van middel tot zeer lange duur. Nummers die je meenemen op een reis in je hoofd. Wegdromen is de boodschap.
Yndi Halda neemt ons ook mee op het post-rock pad, maar wel in een iets andere zijweg. Hier wel zang en een prominent aanwezige viool. Die zang is er bij momenten wel wat te veel aan. De instrumentale nummers zijn pakken beter en laten ons het ijle tegemoet zweven.
Arms and sleepers komen deze avond hun 10 jarig bestaan vieren. Speciaal voor deze gelegenheid zijn ze op tour met een full band. En dat doet wonderen voor de muziek. Waar ze zich anders maar met 2 behelpen, staat er nu wat meer volk op het podium. In plaats van enkel elektronisch gaat alles nu organisch klinken. Het recept blijft hetzelfde: dansbare post-rock, die tentaan het dansen zet.
Russian Circles kwam , zag en overwon! De ultieme headliner van deze prachtige editie van Dunk!festival. Dé liveband van het moment die nooit teleur stelt. Dit moet je gezien, gehoord, beleefd, gevoeld hebben. Onderga de kracht van Russian Circles. Zo snel als mogelijk. Want dit is voor mij de absolute wereldtop. Geen enkele band slaagt erin mij 5 maal na elkaar keihard te pakken, te beroeren, te inspireren en me zowel naar de afgrond als naar grote hoogtes te leiden. Dank u heren en tot de volgende keer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2016/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Labadoux 6-7-8 mei 2016 - – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2016
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-10
Filip Gheysen
Net zoals vorig jaar bulkt de affiche niet van de grote buitenlandse namen. I Muvrini mogen dan wel grootheden zijn op alle folkpodia ter wereld, ik vermoed dat de modale festivalganger niet op hen zat te wachten. Opnieuw wordt vooral de (West-)Vlaamse kaart getrokken. Isbells, Het Zesde Metaal en Urbanus worden klinkende namen op het hoofdpodium en Jasmien Aernouts is nu nog een nobele onbekende in radioland.
Labadoux blijft verder bouwen aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van folk of blues van Vlaamse of buitenlandse bodem. En met de Dranouterse temperaturen kwam de muziek uit zuiderse sferen nog beter tot zijn recht. Heel wat bezoekers zakten af naar het terrein naast de Wantebrug, maar het weer zorgde er misschien voor dat sommigen minder muziek hoorden in de tent dan erbuiten in het zonnetje. Ieder zijn meug…
dag 1 - vrijdag 6 mei 2016
De camping is dit jaar een groot succes met de zegen van de weergoden en een verlengd weekend lijkt dit voor veel jongeren een voorschot op de grote vakantie. Met bekende namen zoals Isbells en Gabriël Rios verzekert Labadoux (Lx) zich al meteen van een volle concerttent. De echte folkliefhebber komt vandaag al zijn trekken met The Young Folk uit Ierland en de Vlaamse punkrockfolkies van Nevermind Nessie. De sfeer zit er meteen goed in. Het belooft een fijn weekend te worden!
Isbells
De twijfelachtige eer een festival te openen op het hoofdpodium viel Isbells te beurt. Hun dromerige songs leken ons eerder geschikt voor een zaalconcert maar toch zat de tent helemaal vol met een luisterbereid publiek. Voor storende drankorgels was het uiteraard nog te vroeg, alhoewel dit weekend een dag eerder was ingezet. Gaëtan Vandewoude en Gianni Marzo deelden het centrum van het podium met alles wat snaren had. Breekbare songs, zorgvuldig opgebouwd en loepzuiver gespeeld soms naar een volumineus crescendo, zijn hun handelsmerk. Chantal Acda, Christophe Vandewoude en Gerd Van Mulder bespelen een instrumentarium waar de meeste groepen allen van kunnen dromen. Isbells wilden zich professioneel aan het correcte tijdschema houden en Gaëtan verontschuldigde zich er al voor dat er geen tijd meer was voor een afsluiter. Intussen had Gianni al tegengestelde info opgevangen en mocht hij zich gelukkig nog eens over de lapsteel buigen! Op deze eerste zomerse dag van mei was het ijs meteen gebroken.
Nevermind Nessie
In de pubtent klonk intussen al de punkrockfolk van Nevermind Nessie. Links- en rechtsbuiten spelen violiste Charlotte en een fluitist Vincent de folky noten. Centraal ‘ondersteunen’ Hendrik met ruige gitaarriffs, Tijl met vinnige baslijnen en Sam met strakke drums de akoestische folkinstrumenten. De dansers in de pubtent hadden het al moeilijk om stil te blijven staan. Ook dit is Labadoux: folk is nooit ver weg! En al is het dan crossover, hier lopen geen puristen die zuiverheid in de ‘folkleer’ komen prediken. Naast het Kanaal trok niemand zich iets aan van het Monster in het Meer en het enthousiasme spatte van het podium. Meer moet je in een pubtent niet hebben!
Daniël Champagne
In de Clubtent, aan de andere kant van de brug maakte deze jonge Australiër uit de VS een eerste passage dit weekend. Op zaterdag mocht hij nog eens zijn ding doen in de pubtent. En dat ‘ding’ is op zijn zachtst gezegd wel merkwaardig om te beluisteren en te bekijken. Hij bespeelt een gitaar die eruit ziet als een exemplaar dat hij op zolder vond en dat met ducktape werd hersteld. Het is tegelijk snaar- en slaginstrument en Champagne tovert er klanken uit die klinken als een volledige band. Hij begon al op vijfjarige leeftijd op de gitaar en trok als achttienjarige de schoolpoort achter zich dicht en op wereldtournee. Een optreden is voor de luisteraar een dynamische akoestische trip. Zijn speelstijl is een feest voor het oog: terwijl zijn handen de gitaar strelen en slaan, maken zijn voeten in blue suede shoes vreemde danspasjes en hinkstapjes. Tijdens het spelen spant en lost hij de snaren zonder ooit de juiste stemming te verliezen. Voor het publiek gold hetzelfde!
The Young Folk
Deze jonge Ieren zijn pas de jongste jaren de neus aan het folkvenster komen steken. Na het smaragdgroene eiland veroveren ze nu de rest van Europa en de wereld. Ze omschrijven zichzelf als ‘festivalfavorieten’ en zetten zelf Dranouter op hun eigen erelijst. Nu kennen wij hen ook op Labadoux. Het stemtimbre van Anthony Furey doet aan Mumford and Sons denken. Ze brengen melodieuze songs met Furey op gitaar, geflankeerd door bas, drums en toetsen. Opnieuw was de tent gevuld met een aandachtig luisterend publiek. Voor de jonge Ieren stond een druk weekend voor de deur want de volgende dag begin hun Ierse tournee in Galway. Voor hen zat er zeker geen verbroederingsavond met Belgisch bier…
Amour Fou
In afwachting van de afsluiter op het grote podium, konden we in de pubtent gaan proeven van zomerse sfeer met Amour Fou. Met percussie uit Noord-Afrika, blazers uit de Balkan en een Franse accordeon brengt deze groep uit ‘Ingelmunster en omstreken’ muziek van overal. Er stond wel geen tourwinnaar op het podium maar het publiek scandeerde toch de naam van “Eddy”. Het was voor de groep duidelijk een thuismatch voor een voltallige fanclub en ze speelden met des te meer enthousiasme! Laat de echte zomer nu maar komen!..
Gabriël Rios
Geflankeerd door celliste Amber Docters van Leeuwen en contrabasspeler Ruben Samama, bracht Gabriël Rios een prachtige set. De samenwerking tussen dit drietal leidde al tot het succesvolle album ‘This Marauder’s Midnight’, met onder meer het prachtige “Gold”. Op Lx speelde hij een afwisseling van hits en nieuwe nummers die door het publiek echt gesmaakt werden. Vooraan stonden de hardcore fans die elke zin meezongen.
Net zoals bij vorige edities van Lx bleek het weer moeilijk te worden om een volle tent stil te krijgen voor de ingetogen nummers. Rios probeerde het met de belofte van lekkere (muzikale) hapjes oftewel scooby snacks. Dat leek ons ook wel te lukken, alhoewel je in zo’n festivaltent nooit iedereen het zwijgen zal kunnen opleggen …We kregen in ieder geval een heel fijne versie te horen van “Broadday Light” mét blazerssectie en “Gold” werd zowaar een meezinger. Rios speelde met overgave en de eerste rij kon genieten van zijn sprekende gelaatsuitdrukking(en). Die contrasteerden fel met de stoïcijnse celliste.Amber Docters van Leeuwen, een Nederlands van Koreaanse origine die al haar sporen verdiende op klassieke podia.
Achteraf bleek Rios toch geen zin te hebben om met de beloofde Scooby Snacks te trakteren. Wat ons betreft was het in ieder geval een zeer geslaagde passage!
dag 2 - zaterdag 7 mei 2016
Grote namen op de affiche zijn uiteraard I Muvrini en de stoet acteurs uit de West-Vlaamse succesreeks Bevergem. De vraag is of en hoe beiden de verwachtingen zullen inlossen. Men kan zich natuurlijk ook afvragen wàt de verwachtingen zijn van de festivalgangers, als die er al zijn… Opnieuw staan er enkele verrassingen op het programma met Phil Schoenfelt en David Babka en Tin Soldier in the Underwoods om er maar twee te noemen. Een persoonlijk minpunt was dat zowel professionele als familiale verplichtingen onze aanwezigheid hier nu en dan verhinderden. Onze welgemeende excuses voor de ontbrekende groepen!
Il Sogno
Il Sogno is het muziekensemble van De Lovie. Samen met drie begeleiders dromen vijf mensen met een verstandelijke handicap van een gevarieerd programma van hitgevoelige nummers, folksongs en eigen composities. Il Sogno musiceert op een uitgebreid akoestisch instrumentarium en met reeds meer dan 300 optredens op hun actief zijn deze zeker niet aan hun proefstuk toe. Als je een peter hebt zoals Klaas Delrue, dan mag je gerust uitpakken met “Als ze lacht” van Yevgueni. We kregen ook een stukje Rocco Granata en Lady Linn te horen, maar ze hebben meer dan alleen einlands nummers op het repertorium: “Only a Woman’s Heart” van Eleanor McEvoy, brachten ze speciaal voor alle moeders (uitgezonderd de Antwerpse die moeten wachten tot 15 augustus). Op een sympathieke manier werd het publiek aangezet tot ‘spontaan’ meezingen met “Hallelujah”. Het zou vandaag niet de laatste keer zijn dat we deze cover te horen kregen...
3TAL
Met deze vierkoppige band krijgt alweer nieuw talent uit Ingelmunster een stekje op de podia van Lx. De drie vrouwen (met een begeleider op gitaar) bracht een eigenzinnige keuze aan covers. Ieder met een andere achtergrond, drukken de drie vrouwen hun eigen stempel op de muziekkeuze en dat resulteert in mooie meerstemmigheid. Van Hannelore Bedert tot Dolly Parton, van Clouseau tot The Beatles, alles kan in duo of trio gezongen worden. Zelf Metallica en Jeff Buckley stonden op de playlist. Het werd een leuke muziekquiz voor de liefhebbers
Phil Schoenfelt & David Babka
Phil Shoenfelt is een Engelse muzikant die jarenlang in de Verenigde Staten woonde en daar toerde met de postpunk formatie Khmer Rouge. Nadien ging hij solo en trad hij op met Nick Cave & The Bad Seeds. Net zoals bij Cave bevolken psychopaten, junkies of zelfmoordenaars zijn songs. Na een tournee met lokale muzikanten uit Praag streek Schoenfelt in de Tsjechische hoofdstad neer en werkte daar samen met The Southern Cross, de band van David Babka uit Praag. Nu vormen ze een duo naast de groep en stellen hun nieuwe plaat voor op Lx. De donkere bariton van Schoenfelt en het stevige geluid uit de slidegitaar van Babka vormden een combinatie om van te genieten!.
I Muvrini
De Corsicaanse broers Bernardini hebben er intussen al een carrière van 40 jaar op zitten. Met namen zoals Alain Stivell en Angelo Branduardi, de voorbije jaren, houdt Lx ook dit jaar een traditie in stand. Vooraf besluipt ons soms de gedachte: zijn die niet al over hun hoogtepunt? Maar telkens opnieuw bewijzen die mensen dat er niets gaat boven een jarenlange ervaring. We kregen een headliner die de volle tent meesleepte in hun eigen enthousiasme en savoir-faire. We hoorden in de VIPtent dat ze de hele zaterdagvoormiddag uittrokken voor de soundcheck. ‘s Avonds bleek hoezeer ze hun vak ernstig nemen. Het werd een schot in de roos!
Het optreden begon op een indrukwekkend ingetogen manier. Zanger Jean-François Bernardini, zette een witte bloem op zijn piano en begon de toetsen te beroeren. Om de beurt kwam elk groepslid er een kaarsje bij zetten om vervolgens zijn plaats op het podium in te nemen. Algauw verdween de piano op wieltjes en kwam er een gitaar voor in de plaats. Wat eerst nog een leuke intro leek, kreeg algauw meer betekenis bij de eerste aankondiging. Zowel 13 november ‘15 als 21 maart ‘16 werden in herinnering gebracht. ‘Chanter pour Paris et pour Bruxelles’... En nee, het was geen goedkope manier om succes of aandacht te krijgen. De muziek verenigt de zielen. Tenslotte is het dàt waar een muziekfestival om draait.
Voor sommigen zal het “Kyrie Eleison” er misschien wat te katholiek aan toegaan en was voor anderen was de remake van “Imagine“ van Lennon er net één teveel? De set stoomde door met echte Corsicaanse folk, compleet met een gekke doedelzak die heel de tent op zijn kop zette. Tussendoor werd er gefilosofeerd over wat nu het grootste is , een olijfboom of een olijfpit? De aanwezigen kennen het antwoord … Het publiek bleef applaudisseren tot ze terug kwamen en we kregen zowaar een Bretoens bisnummer met “Tri Martoload” of was het “Le Tribu de Dana” van Manau?. En dat ze hun klassiekers kennen, bewezen ze met een cover van één van de Grootste Belgen: “Le port d’Amsterdam” van Jacques Brel.
Dit keer moest er niet om stilte gevraagd worden. Ook meezingen lukte wonderwel. Opzij in de tent zagen we het scherm niet, maar toen bleek dat de tekst daar verscheen, begrepen we hoe het kwam dat deze zaalkaraoke zo wonderwel lukte! Op het einde moest Jean-François het publiek het zwijgen opleggen omdat de tijd erop zat. Hoe lang zouden ze doorgegaan zijn als ze als laatste op het podium stonden?
Tin Soldier in the Underwoods
We zagen het frêle zangeresje al over het terrein trippelen. Maar met een klok van een stem blies ze het publiek in de pubtent van de sokken. Ze kondigt de nummers aan als was ze het vriendinnetje van onze jongste dochter maar brengt diezelfde nummers vervolgens met een présence om U tegen te zeggen. Of het nu gaat om tango of reggae of gewoon een liedje over kindjes maken (het onderwerp van dit nummer blijkt intussen al de gezegende leeftijd van 10 maanden bereikt te hebben), elk liedje krijgt de gepaste dramatiek of humor toegemeten. Een fijne opkikker na het prachtige maar zware optreden uit Corsica en een leuk aperitief vóór Bevergem waarmee de tweede dag wordt afgesloten in de grote tent…
Bevergem Live
Ook wij zaten wekenlang op zondagavond gekluisterd aan ons tv-scherm. De digicorder was geen optie, we moesten elke aflevering van Bevergem live gezien hebben. Shazam kwam er zelfs aan te pas om uit te vissen waar de samenstellers de muzikale mosterd gehaald hadden. Net zoals veel West-Vlamingen waren we dan ook benieuwd wat we hiervan live mochten verwachten. Op het grote scherm zagen we de mysterieuze graancirkel verschijnen met de stem van Freddy Devadder die ons opnieuw op caféfilosofieën uit de serie trakteerde. Toen bracht de cast uit de serie een reeks steengoede klassiekers van Fleetwood Mac, Earth & Fire, Grace Jones, Supertramp en Cindy Lauper. De liveband waarvan de leden al hun sporen verdiend hebben bij Daan en De Mens, zetten ze de tent op haar kop. De prenten die de backingvocals verzorgden overklasten de “sterren”. In de tent werden de washandjes boven gehaald om de bezwete oksels te verfrissen.
Tussendoor kregen we op het grote scherm nog een reeks memorabele scènes die duidelijk herkend werden door het publiek. De Bende van de Rosten stond op het punt om eindelijk een tip van de sluier op te lichten omtrent het mysterie ‘nurfen’ toen de band met een nummer van de Evil Superstars de uitleg overstemde waardoor we nu nog in het ongewisse blijven rond de straf die volgt na verlies bij het ringelen….
Het circus (zoals Gunther Lamoot het zelf noemde) draaide door met microfoonclowns en rolstoelacrobaten. Freddy Devadder bracht op eigen onbeschofte wijze hulde aan Luc De Vos en zette medeauteur Dries Heyneman in de bloemen. De maliën in zijn kolder begonnen ervan te schitteren.
Dit was een leuke afsluiter voor de zaterdagavond en er hoefde niet om stilte gesmeekt te worden. Op weg naar de auto genoten we van de lauwe avondbries en het gekwaak van de kikkers in het Bevergemse kanaal. Toch voelden we ons wat geringeld…
dag 3 - zondag 8 mei 2016
Traditioneel is zondag familiedag op Lx terwijl het mooie weer nog een serieus duwtje in de rug geeft. Het terrein zit dan ook afgeladen vol met zonnekloppers, vakantiegangers en avontuurlijk aangelegde kinderen. Er wordt een afwisselend muziekbuffet geserveerd van Blues tot kinderkoor en experimenteel muziektheater tot de klassieker Urbanus. Vooral die laatste slaagt er nog steeds in nieuw publiek aan te boren. Met deze afsluiter vóór donker, kunnen de tieners die hun eerste festival bezoeken, ervan genieten en nog op tijd in bed geraken… als papa en mama op tijd huiswaarts trekken.
Benson Blues Trail
We moesten ons weer reppen om tijdig de pubtent binnen te rollen. Omdat die vlak naast de weg langs het kanaal staat, hoorden we al van ver een strakke versie Rory Gallaghers “Messin’ With the Kid”. Net zoals Lx de folk niet wil loslaten, dragen ze in Ingelmunster ook de blues een warm hart toe. Gelukkig maar. De vijf doorwinterde muzikanten spelen reeds 20 jaar samen wat resulteert in een overschot aan klasse. Die klasse vinden we ook terug in de keuze van de covers: “Long Distance Call” is een tribute to Muddy Waters terwijl “Folsom Prison” een prettig weerzien is met ‘the man in Black’, Johnny Cash. En met “Hey Hey” van Big Bill Broonzy eren ze één van sleutelfiguren in de ontwikkeling van de blues in de 20e eeuw. Er bekroop ons zowaar een gevoel van spijt dat we de hele set niet gehoord hadden!
Zinget
Toch mooi dat op Lx ook aandacht wordt besteed aan de kweekvijvers van de toekomstige hitmakers of songwriters. Hier kregen we een ‘keurkoor’ aan het werk met de beste zangertjes van verschillende koren. Voor zondagmiddag is dit werk de ideale starter voor de leden van de Gezinsbond. Maar vorig jaar zat hier toch meer volk voor Kapitein Winokio. De trotse ouders zullen er niet minder om tevreden zijn. Een goeie band zorgde voor de begeleiding van diverse bezettingen die elkaar snel afwisselden. Menig zangleraar of koorleider zouden we blij kunnen maken met de partituren van de frisse kinderliedjes die hier werden gebracht. Maar ons hoeft u er niet om te vragen, partituren konden we niet bemachtigen…
Cleo
Nog meer trotse ouders of familieleden zaten in de clubtent voor deze groep jonge gasten. Zanger Nicolas Vlaeminck zingt met de stem van Robert Smith en de looks van Johnny Depp. Ze zijn al een drietal jaar bezig en haalden vorig jaar een finaleplaats in Westtalent . Toch leken ze ons nog wat onwennig op het podium te staan. Met een heel verhaal over de kapo (hoe je een capodaster op de nek van je gitaar moet zetten) kreeg hij de lachers op zijn hand. En dan waren er nog de ‘bakskes’ aan zijn voeten waarmee hij de juiste knoppen moet aanleggen of er zouden rare dingen gebeuren. Het is een leuke gimmick voor de eigen achterban op (één van) je eerste optredens, maar dan mag het ook ophouden. Laat die stem van Bon Iver maar horen. Maak iets van jullie ‘dreampop’ en wordt maar snel groot. We zijn al benieuwd wat dit wordt in de toekomst!
Trotwoar
Bij het heen en weer lopen over het gras van de ene naar de andere tent zou een mens zowaar vergeten dat er nog een ‘Peloeze’ is waar zeker dit jaar heel wat zonnekloppers zaten die ook konden genieten van de muziek die over het gras komt aangewaaid van groepjes zoals Trotwoar. Het geïmproviseerde podium van bierbakken hadden ze grootmoedig afgestaan aan enkel zotte tantes die uitbundig Moederdag vierden op de tonen van de Vlaamse hits die het drietal bracht op accordeon, gitaar en percussie. ‘Internationale stoepmuziek en regionale plankierzang’ of ‘3 rasechte stratiers, met stamboom op aanvraag’ zo noemen ze zichzelf. Mooi om te zien en te horen!
Sarah D’hondt Quartet
Deze zangeres is duidelijk het beginnersstadium reeds lang ontgroeid. Op doorleefde manier brengt ze Franse chansons. Het was echt genieten van haar verhaal als inleiding voor “La Foule” van Edith Piaff. Een aangename kennismaking in deze zonovergoten Clubtent om te onthouden voor een zaaloptreden, liefst in een gemakkelijke stoel met een glas wijn binnen handbereik. Want veel te snel werd het alweer tijd om de grote tent op te zoeken.
Cara
Dit leek ons een rasechte Ierse folkgroep terwijl de Duitse Gudrun Walther het podium deelt als violiste met de Schotse Kim Edgar. Ook de mannen Hendrik Morgenbrodt op uilleann pipes en fluit, Jürgen Treyz op gitaar en Rolf Wagels op bodhrán zijn landgenoten van Gudrun. Op een leuke manier stelde ze deze laatste voor als een dierenarts met een geitenvel als voornaamste grondstof voor zijn instrument. Ze had ook een mooie boodschap in het nummer “North Star”: je moet iemand hebben in je leven die als een Poolster is waarop je je kunt richten.
Ze vindt inspiratie in het hoge noorden van Zweden: Land of the Midnight Sun. De violiste bestempelde Zweden als een land van violen en bracht het nummer in Zweedse speelstijl. Opnieuw kregen we topkwaliteit van groep die tot in de VS op Ierse folkfestivals zijn sporen verdiende!
Dusty Millers
Muzikale duizendpoten Erwin Libbrecht en Heather Grabham brengen met The Dusty Millers aanstekelijke country en bluegrass. Libbrecht stond al met Kadril aan de wieg van de folkrevival in Vlaanderen en was in de grote tent al te zien met Heather Grabham als frontvrouw van Faran Flad. (Eén van de bands die we moesten missen...) . Een opvallend nummer was “Poor Pityfull Me” van Warren Zevon (die we ooit persoonlijk nog op Lx mochten zien optreden, those were the days). Het kwam bij de Dusty Millers terecht via de versie van Linda Rondstadt. “Naked Ride Home” was een minder bekend nummer van Jackson Browne. De banjo van Libbrecht, aangevuld met viool en gitaar vormen een prima begeleiding voor de prachtige stem van de roodharige Heather!
Busmins
Met deze Busmins krijgen we een atypische voorstelling op dit muziekfestival. Naast een virtuoze multi-intrumentalist staat ‘ne busmins’ met filosofische vertelsels van waarvoor ons sappige West-Vlaams eens te meer goed van pas komt. Je zal hier maar als Antwerpenaar of Limburger een festivalletje komen meepikken…”Tied is lik nen tring waar da’j ip zit en ge kunt er niet of of ‘t zoe moet’n zin met uw veste tussen de deure zit en iemand vindt het de moeite om u were binn’n te trekk’n…”
Opnieuw een naam om te onthouden om er eens op het gemak bij te zitten en te genieten… Op hun smoelenboekpagina omschrijven ze zichzelf als ‘Tussn cabaret en muziektheatre, ne West-Vlamske mix van slampoetry, flip-hop en spookn wurd up wéreldmuziek. Over platte katten, uuzn en parkeerwachters…’
Urbanus
Traditiegetrouw sluit Lx af met een grote naam uit eigen land. Urbanus wordt stilaan de ouderdomsdeken op de podia van ons landje. Met De Fanfaar achter zich brengt hij zijn oude hits opnieuw tot leven: “Scratching Zwaantjes” (weet het jonge volkje eigenlijk nog wat “zwaantjes” zijn?) en “Theo”, de goede vriend die een duwtje nodig had op de brug net toen het bruidspaar voorbij kwam… we zijn ermee opgegroeid en de nummers blijven eeuwig jong. Misschien is dat minder het geval voor de moppen die als colle-tout dienden tussen de nummers? Net als de toffe nonkel op elk familiefeest, vuurde Urbanus zijn repertoire moppen op het publiek af. Vooraan stonden vooral kinderen waarvan niet zeker te zeggen was of ze nog in de basisschool zaten of al iets ouder waren. Ze slikten de grappen en grollen als zoetekoek want voor hen was het natuurlijk allemaal nieuw. Het is uiteraard niet slecht gezien dat de oude songs overgoten worden met een nieuwe rocksaus (al werd die oorspronkelijk geserveerd door Muddy Waters). ‘Passagiers met bestemming Wanhopië’ bevatte nog altijd wat maatschappijkritiek en met “Grote wereldbal” kregen we nog eens het goeie ouwe gitaartokkelwerk uit de beginjaren toen ‘kleinkunst’ nog zijn hoogtijdagen vierde.
Urbanus verloor zijn haren maar niet zijn streken, hij is nog springlevend net zoals “Jijippeke” die hem samenbracht met De Fanfaar toen zijn hem vroegen of ze een rockversie van dit oude nummer mochten brengen. Wie het oude werk nog eens wil terug horen, moet hem zeker nog eens gaan beluisteren in de loop van deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2016/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Roots & Roses Festival 2016 - Garagerock en zelfgebakken taart. Deze 7e editie doet de zon schijnen
Roots & Roses Festival 2016
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2016-05-01
Geen flauw sloganesk gespeech en gekreet van onze kameraden. In Lessines wordt 1 Mei gefeest met een portie betere muziek, lokale bieren en gerechten. 1 mei en zon! Nog niet zo warm, maar een blauwe hemel en dat stralend ding in de lucht dat we al lang niet meer mochten begroeten. Hoewel het terrein duidelijk afgezien had van de regen tijdens de opbouw, kon deze editie van Roots & Roses niet beter starten. De zeteltjes rond de tenten en de kraampjes, met zoals steeds een uitstekende catering, waren snel gevuld. Overal blije en lachende gezichten, ook bij de medewerkers die iedereen (ook in het Nederlands) gezwind en vriendelijk helpen. Verder gaat dit festival verder op een uitstekend concept, dat zich ver van alle commercie houdt en de moderne vormen van folk, blues en rock aanbiedt.
Door maar liefst 4 ‘chantiers’ op de weg naar Lessen arriveerden we pas bij de laatste tonen van de openers. Jammer, want Scrappy Tapes (Be) klonk bij die laatste noten best wel vet. (DV)
Wat daarna volgde was zowaar nog vetter en vooral geschifter. The Holmes (Be), met leden van Romano Nervoso en no One is Innocent, omschrijven zichzelf als een brutale, psychedelische bluesband en doet dat op podium alle eer aan. (DV)
Met Moaning cities (Be) stonden twee mannen en twee vrouwen op podium die een eclectisch psychedelische sound op je los laten. Daarbij combineren ze onder meer de sitar met de basgitaar en elektrische gitaar. Zij mochten dit jaar hun versie van het nummer Roots & Roses van Fred Lani brengen. Psychedelisch met glans. (DV)
Natuurlijk is er ook plaats voor folk op Roots & Roses, belichaamd door de Amerikaanse singer-songwriter Laura Gibson (USA). Een moderne vorm van folk, zo intiem, subtiel en zacht gepresenteerd met een gouden stem. Jammer dat het soundcheckende Giuda (It) in de nabijgelegen tent wat roet in het eten gooide. (DV)
Giuda (It) speelt dus ook Glamrock . Niet iets dat we direct met Italië associëren, maar dit was toch het eerste echte wow-gevoel. De enthousiaste Italianen zorgden met nummers als M”ama Got The Blues (Speaks Evil)” en “Teenage Rebel (Let’s Do It again)” voor een stevige live prestatie dat gesmaakt werd door het publiek. Even passeerde The Jim Jones Review in onze schedelpan. (DV)
Geen Roots & Roses zonder een alternatieve countryband was aangekondigd. En inderdaad, de stand uppers en humoristen van Give ‘Em Hell Boys (Ca) ademen uptempo country, want het leven is meer dan Netflix kijken! Ze verrassen nog met een sterke cover van Chris Isaak “Wicked Game” en een tribute aan Lemmy met een damn vette countryversie van “Ace Of Spades”. Dikke pret! (DV)
Ook geen Roots & Roses zonder een act van hoog wackogehalte. We twijfelen voor deze editie echter of we deze aan Bob Log III (USA) schenken, dan wel aan King Khan & BBQ Show (Ca). De one-manband, gekleed in glitterkostuum en vliegeniershelm, met percussie en gitaar is een goeie kanshebber. Hoewel de middelen beperkt zijn, verveelt deze show geen minuut. Daarvoor is de man een te grote entertainer. Een zak ballonnen in het publiek zorgt al gauw voor een kleurrijk gevulde tent en podium. De knallen bij het stuktrappen passen netjes binnen de sound. Bij zijn love song werd een meisje vanuit het publiek op zijn knie gelanceerd. Daardoor was de bassiste van Give ‘Em Hell Boys net te laat om die plaats in te pikken. Ze had er duidelijk op gerekend. Gooi er daarna nog een versie van “Riverside Riverside Mother Fukker” van Sidney Samson bij en je krijgt veel hilariteit en ambiance in de zaal en groeien aan tot een ware pit… Bij een one-manband? I salute you sir, hoewel ik mijn nota’s niet meer kan lezen! Als finale lanceert Bob Log III zijn opblaasbare kano en zichzelf in het publiek. Top act! Slapstick die de tent doet ontploffen. Moet kunnen.(DV)
Zoals steeds is het tempo tussen de twee podia hoog. Als je ook wil profiteren van de zon en al dat lekkere eten en drinken moet je dus kiezen. Phil Cook & The Guitar Heels (USA) ging ons voorbij, maar we waren wel paraat voor de The Love Me Nots (USA). De omschrijving ‘Strakke jurken, lederen laarzen en uitstekende sixties rock’ had de aandacht getrokken. Nicole Laurenne en haar Love Me Nots brengen inderdaad vuur op podium. ‘Spy-surf-fuzz-gogo’ of hoe je het ook wil noemen, het is strak. Rock met ballen of moeten we zeggen Rock met hoge hakken?
The Bellrays (USA) Ooit zag ik The Bellrays in de Grand Mix. Toen schreef ik dat dat wijf meer soul in haar linker teen had dan alle Tina’s samen. Maar ons Lisa slaagde er niet in om de boog gespannen te houden. Deze soulvolle garagerock viel wel best te pruimen, maar van de begeestering van destijds viel hier niet zoveel te merken.
In een vorige editie mochten we de flamboyante King Khan in al zijn grootsheid aanschouwen. Met deze King Khan & BBQ Show (Ca) gaat de Canadees nog een stapje verder. De outfits van King Khan en drummer Mark Sultan komen vermoedelijk uit het gamma van een 18+ website en hun muziek is een uptempo punk, dat stevig overeind blijft.
Southern Culture On the Skids (USA) Even het rauwe punkgeluid vergeten en wat luchtiger gaan doen: Surfers die rockabilly spelen of rockabillies du surf spelen. Kiest u maar. De ritmesectie is zowat perfect te noemen. De set wordt meticuleus naar een hoogtepunt gebracht en wat volk wordt op het podium gesommeerd om mee te dansen. Roots kan niet meer stuk en ‘we ain’t seen nothing yet’. Heavy Trash moet nog de nacht aankondigen.
Heavy Trash (USA). John Spencer is en blijft een meester performer én gitarist. Nog nooit slecht zien spelen. Enkele editie terug kwam hij met zijn pletwals The Blues Explosion met het rauwere werk ons in coma slaan. Je weet we!, dertig nummers in ongeveer evenveel minuten. Nu gaat hij met het overigens even schitterende Heavy Trash kiezen voor meer ‘gesofisticeerde’ bluesy en country sound. De groepsnaam doet iets anders vermoeden, maar Heavy Trash is minder ruw en wettig, maar blijft tot in de diepste venen doordrongen van blues. Kunnen we er een naam op plakken? Ja, Jon Spencer Music.
Roots &n Roses blijft verbazen. Perfecte organisatie, (h)eerlijk eten en drinken en een sfeer waar iedereen zich perfect thuis voelt. Het wordt een jaarlijkse afspraak!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2016/
Organisatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 30 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick
Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016
Zaterdag waren de weergoden het punkrockvolkje in Meerhout iets beter gezind : paar graden
minder koud en vrijwel droog ondanks de constante grijze hemel. Op muzikaal vlak was het voor velen natuurlijk vooral uitkijken naar Sum 41, al stonden gelukkig ook nog tal van andere topbands op de affiche in de verschillende gekende genres waarvoor het festival gekend is.
dag 2 - zaterdag 30 april 2016
Eerste band van de dag is direct hardcore recht uit Manchester, Broken Teeth , die dus de zaterdag op gang trapte in de Impericon tent. De tent was al goed vol en het publiek was duidelijk al wakker. De trashy hardcore bracht leven en werd door iedereen gesmaakt. Voor mij was dit er boenk op, de dag kon op geen betere manier beginnen. (Jens)
Na deze set was het even bekomen … dan naar de Watch Out stage om de Teenagers te zien. Qua muziek zat het zeker goed in elkaar, catchy punkrock , minpuntje vond ik toch de backing vocals die vals en zagerig overkwamen. Maar dat terzijde, wel een goede set. En het valt mij op dat de problemen van gisteren opgelost zijn. (Jens)
Terug naar de Impericon stage, waar anders? Tijd voor een Australische band, tijd voor Northlane!
Weer vond ik de clean vocals er niet echt doorkomen, pas op het laatste kwam het in orde, voor de rest niets anders dan lof. De sfeer zat echt goed, en de energie die het publiek in de tent bracht was fantastisch. De metalcore verveelt je geen moment ; met “Leech”, “Rot” ,”Dispossession” & “Quantum Flux” speelden ze zowel nummers van hun jongste album als van hun vroeger werk. De dag start met goede muziek brengen, laat ons hopen dat het zo blijft … (Jens)
Op de Watch Out stage waren The Bennies al volop bezig met hun (voor mij toch) iet wat speciale muziek. Het is volgens mij allemaal wat experimenteel, je vindt er ska, reggae, punk, trash, rock in terug. Het brengt je in ieder geval wel aan het lachen , de zanger mocht zijn geknoei met de synths achterwege laten. Je moet er wel voor zijn en dit niet te au serieux nemen, maar ambiance verzekerd! (Jens)
Volgende halte is de Monster Energy stage waar het Belgische Flatcat het beste van zichzelf gaf. Voor mij is deze band niet echt de band dat je zeker moest zien op Groezrock. De tent was half gevuld en dat verwondert mij niet echt. Het is zeker en vast geen slechte band maar gewoon te weinig voor een knaller van een set te verwachten. Met “Rockstar Fantasy” speelden ze hun bekendste nummer en daar stopt het voor mij ook. (Jens)
Dan was het weer tijd voor de Watch Out stage waar het vierkoppige Bad Cop/Bad Cop hun punkrock op het publiek losliet. En dat lukte de 4 dames wel aardig. Ook niet de meest hevige set maar wel aangenaam om naar te luisteren. Al was de zangeres niet altijd even goed hoorbaar. Al bij al een verdienstelijke set van deze band. (Jens)
Het was al even geleden dat ik afzakte naar de Impericon stage … het was tijd voor Burn. Veel woorden wil ik er niet echt aan vuil aanmaken. De band kon mij niet bekoren, het was zelf vervelend op den duur om naar te luisteren. Niet dat ze hun best niet deden maar het was gewoon te saai. En volgens mij dacht het publiek juist hetzelfde. Buiten de paar pogingen van sommige om eens van het podium te springen bleef ik op m’n honger zitten. (Jens)
Wie denkt aan clowns , denkt aan die enge geschminkte personen, maar hier op Groezrock is het de naam van een band uit Melbourne, Australië. De heren van Clowns waren mij helemaal onbekend, maar er was redelijk wat volk op de been om hen te zien … druk dus voor de Watchout stage. Met hun mix van punk/rock en hardcore hadden ze het publiek direct mee. De zanger is een echt beest op het podium, even op de box kruipen en in het publiek springen, kopstand , … Kortom , een rasecht entertainer en een geslaagd optreden, wat wil een mens nog meer? (Jens)
Uit nieuwsgierigheid gingen we kijken wat Juliette Lewis & The Licks zoal in petto hadden in de Monster Energy tent : het bleek een portie potige (garage)rock onder leiding van een enthousiaste frontdame in een soort wit spandex kostuum. Juliette (naast zangeres blijkbaar ook actrice) ging als een wilde tekeer op het podium en kwam verrassend sterk voor de dag, zowel met oud als met nieuw werk en hier en daar een cover. Een prijs voor originaliteit zat er misschien niet in, maar wat betreft gedrevenheid en hitsigheid zal miss Lewis weinig te vrezen hebben voor op zijn minst een podiumplaats. (Hans)
Op de Impericon stage hadden we intussen één van de tops , een reünie show hier op Groezrock en wat voor 1. Het werd vanaf minuut 1 slagveld vooraan de tent. Aan de positieve energie , voelde je direct dat ze gemist werden , deze mannen van Bury Your Dead. De stem van de zanger was soms moordend en de andere bandleden gaven ook het beste van zichzelf. Constant moest de zanger de hand schudden met iemand uit het publiek en werd hij omhelst. De gekste dingen gebeurden tijdens deze set , de ene na de andere die als gek het publiek in sprong, de hardste moshpits, … “Twelfth stroke of midnight”, “Top Gun” & “Vanilla Sky” werden gretig mee geschreeuwd. En als laatste passeerde “Bury Your Fucking Dead” ; één van de security leden kreeg de gitaar van één van de gitaristen en mocht zelf wat spelen. Na dit optreden wist ik dat het moeilijk ging worden om dit nog te overtreffen. (Jens)
Na de beestige set van Bury Your Dead , besloot ik even op adem te komen in de Back to basics tent. Tijd voor muziek uit Chicago, tijd voor The Falcon. Als je Alkaline Trio & The Lawrence Arms samen gooit , krijg je punkrock die stevig knalt. Tijdens de set is er hier en daar een grapje van de bandleden te horen, volgens mij wat typisch Amerikaans. Tijdens het grappen en grollen hoorde je o.a. “The Trash”, “The Skeleton Dance” & “Dead Rose”. Hun concept past hier en werd door het publiek zeker gesmaakt. Afsluiten deden ze met “If Dave Did It” gevolgd met een verdiend applaus. (Jens)
Wat we van de Mad Caddies meepikten was hoofdzakelijk een aangename ‘feel good’ sound waarbij je zou vergeten hoe koud het was en je eerder het gevoel kreeg ergens op een tropisch strand te zitten. Na een ‘chille’ start bracht dit gezelschap uit California een geslaagde mix van ska, rock en zelfs rastamuziek. Luister zelf maar eens naar nummers als opener “Coyote” of “Backyard” met prominente rol voor schuiftrompet. Vanaf “Shoot out the lights” schakelde men een versnelling hoger en kwam er meer vaart in de set. Het publiek in de Monster Energy tent vermaakte zich kostelijk. (Hans)
Wat je moet doen als je je ADHD niet onder controle kan houden? Een band beginnen dacht Jason Aalon Butler. Met Letlive. brengt hij toch ook wel iets speciaals in de Impericon stage. Zijn melange van post-hardcore rock brengt hij heel overtuigend. Openen met “Banshee (Ghost Frame)” , sloeg hij direct de nagel op de kop! Alsof de duivel hem in zijn bezit nam, sprong hij op het podium alsof zijn leven er vanaf ging. Verder speelde hij nog “The Dope Beat”, “27 club” & “Renegade 86”. Hij kroop ook even op de lichtbrug om te kijken hoeveel volk er wel was, het publiek keek toe en zag dat dit plaatje helemaal klopte! (Jens)
In de Monster Energy tent was Me First and the Gimme Gimmes aan de beurt en die lieten Fat Mike thuis maar hadden met ondermeer Joey Cape (Lag Wagon) en crooner Spike Slawson nog heel wat kwaliteit in hun mars om de punkrock jukebox van populaire covers op volle toeren te laten draaien. Nummers van Paul Simon (“Me and Julio…”), Dolly Parton (“Jolene”), Elton John (“Rocket Man”) en zoveel meer werden schijnbaar moeiteloos gebracht in een knappe (punk)rockversie. De geniale zanger met heel divers stembereik zette ook zijn tanden in nummers van popicoon Madonna, R Kelly, Boyz II Men enz. Dan eens geflankeerd door een ukelele, dan door een stevige rocksound… het leek allemaal zo eenvoudig en vanzelfsprekend… en bewees nog maar eens de enorme kwaliteiten van de verschillende muzikanten in deze band. Persoonlijk vond ik de 2 nummers die gebracht werden van wijlen John Denver het meest geslaagd : “Leaving on a Jet Plane” en een snelle en stevige versie van “Country Roads”. Afgaande op de reactie van het publiek was ik zeker niet alleen met die mening. (Hans)
Nu was het toch tijd om even te rusten en even na te genieten dat het niet meer zou regenen. Ik wachtte tot Emmure de Impericon tent in vuur en vlam ging zetten. Toen ze hun set in 2013 met spijt moesten afzeggen was het moment aangebroken. Frankie Palmeri heeft uiteindelijk nieuwe leden gevonden om zijn deathcore aan de man te brengen. Ik dacht mij vooraan het publiek me te nestelen, maar van zodra de set begon, was het geluid loeihard ; pijn aan de oren dus , en ging ik in het midden van de tent. Dat leek mij de juiste keuze, maar een stel jonge gasten maakten de moshpit naast mij onveilig. Als je goed luistert hoor je inderdaad de invloeden van Korn in hun muziek. Hun set was wel ok, maar niet echt overtuigend , vergeleken met Despised Icon. Soms vraag je je wel af of er nog meer breakdowns in een liedje kunnen zitten?! Voor de geïnteresseerden stonden nummers als “Nemesis”, “Most Hated” en “When Keeping it Real goes Wrong” op hun setlist. (Jens)
Tijd voor een heerlijke portie pure en onversneden punkrock! De heren van Face to Face bestaan,
net als Groezrock, 25 jaar en mochten dus niet ontbreken op deze jubileumeditie. Van bij de eerste
tonen vloog zanger Trever Keith en zijn kornuiten er stevig in en dat zou niet meer veranderen tot
het einde van hun set. Er werden hoofdzakelijk nummers geput uit hun laatste en zeer sterke CD
‘Protection’ (9 de CD van de band, uit via Fat Wreck Chords). “Bent but not broken”, “I won’t say i’m sorry”, “Double Crossed” en “Fourteen Fifty Nine” zijn stuk voor stuk recente parels die zonder twijfel uit het enige echte authentieke punkrock hout gesneden zijn. De nummers volgden elkaar in snelvaart op, krachtig maar altijd met oog voor melodie. Achteraan het optreden zaten paar knallers van vroeger (“Disconnected” en “It’s not over”) die op gepaste wijze de band liet triomferen op in de Monster Energy tent! (Hans)
Deze Duitse band mocht als voorlaatste de Impericon tent in extase brengen en dat is ze aardig gelukt. Caliban is ook niet de minste band als je het mij vraagt; ik heb ze nog nooit live gezien, dus ik hoopte toch dat ze zich aan de verwachtingen konden voldoen. Muzikaal zat het goed in elkaar, maar na enige tijd was de stem van de zanger toch wel wat speciaal. De band zette een puike set neer met o.a. “Nothing Is Forever”, “Walk Alone”, “Memorial” en natuurlijk “Paralyzed” van hun laatste album. Het publiek was wild in de volle tent. De band kon kijken op een geslaagde avond. (Jens)
Het optreden van No Use For A Name and friends was vanzelfsprekend een ware hommage aan de
in 2012 veel te vroeg overleden bezieler van de band Tony Sly. Het werd best een emotioneel maar
mooi feest met muzikanten die heel dicht bij Tony stonden, met zijn kids op de zijkant van het
podium en met tal van gasten die op hun eigen manier hulde brachten aan de getalenteerde zanger
van de band. Muzikaal was het soms improviseren en niet altijd even zuiver maar het bleef toch zeer aandoenlijk om alle gastzangers zo hun stinkende best te zien doen met tekstvel in de hand en krop in de keel. De zangeres van Not On Tour mocht de spits af bijten. Daarna was het de beurt aan Spike van Me First, Chuck van Mad Caddies, Trever Keith de frontman van Face To Face en uiteindelijke aan Joey Cape, zanger van Lag Wagon en goede vriend van wijlen Tony Sly. Joey nam bijna het ganse 2 de deel van het optreden voor zijn rekening en oogstte ook het meeste bijval van iedereen daar in de Monster Energy tent. Nummers als “Exit” , “On the Outside” en “Straight from the Jacket” klonken schitterend en benadrukten nog maar eens wat een fijne nummers Tony Sly in zijn carrière bij elkaar had geschreven. Absoluut hoogtepunt was de song “International You Day” dat helemaal achteraan de set zat. Tony Sly is nog lang niet vergeten in het punkrockwereldje en dat is maar goed ook… (Hans)
Waarom deze band niet op de Monster Energy stage mocht spelen , zal waarschijnlijk geen kat verstaan. De Impericon stage stond helemaal vol en terecht ook voor deze veteranen! Ondertussen bestaan ze al 30 jaar, zijn ze al 11 albums verder en zijn ze nog steeds niet van het podium af te slaan. Met de gebroeders Koller is het altijd feest als ze met Sick Of It All het podium opkomen. En dat was nu niet anders. “Us vs Them”,”Scratch The Surface”, … het ene na het andere nummer van de band werd in sneltempo gespeeld . Al bij al was het hen een eer om als laatste band de Impericon stage af te sluiten. (Jens)
Sum 41 speelde 5 jaar geleden ook al op Groezrock en ik herinner me dat ze toen een heel degelijk
optreden weggaven maar toch niet helemaal de (misschien te) hoge verwachtingen konden inlossen.
Dit jaar had ik eigenlijk hetzelfde gevoel na hun doortocht in Meerhout. Leuk, maar ook niets meer
dan dat, zeker niet bijzonder, te weinig bezieling, te veel op automatische piloot en gebruik makend
van altijd dezelfde trukendoos : de intro met herkenbare tonen van Metallica, James Brown enz., het
‘spontaan’ op het podium vragen van een paar fans uit het publiek, het inzetten van “We Will Rock
You” van Queen,…
Natuurlijk heeft Deryck Whibley en zijn gevolg een paar klassiekers en natuurlijk zijn de fans enthousiast als meteen “Over my head” wordt ingezet, onmiddellijk gevolgd door “Motivation” en of course blijft Sum 41 een geweldige band…toch had ik gans het optreden het gevoel dat er meer inzat. Bij “Pieces” werd een beetje gas teruggenomen, tijdens “We’re all to Blame” bespeelde frontman Deryck het publiek en bij het refrein van “Sick of Everyone” kreeg Donald Trump een vette sneer…Het publiek apprecieerde het allemaal en reageerde gans de set enthousiast.
Naar het einde van de set werden de gebruikelijke hits ingezet en volgde een mega meebrul moment ter ondersteuning van “Still Waiting”, “Into Deep” en “Fat Lip”. Om het festival af te sluiten volgde een korte bisronde en werd ondermeer “My Direction” bovengehaald. Einde van een matig optreden en hopen dat het nieuw te verwachten CD materiaal van Sum 41 iets meer vuurwerk brengt. (Hans)
Tot slot
Visie Hans - Groezrock 2016 mag terugblikken op een zeer verdienstelijke editie, wat mij betreft evenwel zonder
echte uitschieters, verrassingen of memorabele concerten. Maar laat ons eerlijk zijn en beseffen dat
we in ons klein landje elke zomer ongelooflijk verwend worden met het immense aanbod aan
festivals en concerten. En laat ons vooral dankbaar zijn voor al die muzikale verwennerij! Dank u
organisatoren van Groezrock! Blijf aub jullie eigen(wijze) koers varen! Tot volgend jaar! (Hans)
Visie Jens – Ik kan alleen maar bevestigen , maar ik voeg het volgende toe . Ik heb enkele uitschieters en verrassingen gezien op deze editie, de grootste verassing voor mij was Siberian Meat Grinder alsook de reünie van Bury Your dead, de vrouwelijke furie bij Walls of Jericho en de terugkeer van Despised Icon op de podia. Een dikke merci aan de organisatie voor deze twee hoogdagen en we zien jullie (hopelijk) volgend jaar terug met beter weer! (Jens)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – vrijdag 29 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick
Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016
De twee dagen Groezrock blijven echte hoogdagen voor al wie van hardcore, metalcore, punk(rock) en ander stevig geweld houdt. Het weer zat alvast niet echt mee in de aanloop naar het festival : veel regen en af en toe zelfs stevige hagelbuien. Gelukkig bleef het tijdens de 2 festivaldagen betrekkelijk droog en steeg de temperatuur toch naar iets meer normale waarden voor de tijd van het jaar. De organisatie had tevens al het mogelijke gedaan om de weide moddervrij te houden. Met wisselend succes maar daar had de echte muziekliefhebber geen enkel probleem mee…
dag 1 – vrijdag 29 april 2016
Het eerste optreden van Groezrock (voor mij toch) ging door op de Watch Out stage, waar Comma Commander optrad. Ik had nog nooit eerder van deze band gehoord, het is een Punk(rock) band van eigen bodem! Ze kregen het publiek aardig mee, dat was te merken aan de vele stagedives en hun snelle nummers werden uit volle borst meegezongen! (Jens)
Volgende halte is de Impericon stage waar BlessTheFall de kans krijgt om de tent in lichterlaaie te zetten. De Screamo & Metalcore verveelt alleszins geen minuut, enig minpuntje is dat de zanger zijn clean vocal er op sommige momenten niet doorkwam. Nummers als “Promised Ones” & “You wear a crown but you're no king” passeerden de revue en tijdens de set pikte Beau Bokan er een 10 jarige jongen uit en die sprong gewillig het publiek in. Dus kortweg een aardige show. (Jens)
Nu was het snel terug wandelen door het slijk naar de Watch Out stage waar Off The Cross het podium opkwam. Ook deze mannen komen uit België, wat je tijdens hun set krijgt, is een duistere maar toch stevige pot 'metalcore' met “The Final Adjustmet” als enigste gekend nummer. De zanger zorgt tijdens de set voor een speciale sfeer over het publiek. Jammer voor hen viel de muziek tot 3 maal uit, maar was dit geen reden om weg te gaan . Geen spijt van gehad. Speciaal maar bovenal geniaal! (Jens)
Less Than Jake - De ska-punkers brachten al meteen een Zuiders feestje in de Monster Energy tent, met veel humor, sfeer, zonnige muziek ; met de gekende blazerssectie en veel volk in de tent stond dit gezelschap uit Florida garant voor een klein uur heel aangenaam muzikaal vermaak. Die kerels zijn al bezig sinds 1992 maar hebben duidelijk zelf nog altijd veel plezier op het podium en dat maakt echt wel een verschil! Leuke set!
(Hans)
Dan was het eindelijk zover terug naar de Impericon stage … de band waar ik het meest naar uitkeek ging zo van start gaan. Aangekomen stond de tent al goed vol, dus ik was niet de enigste voor Despised Icon! Ze openden hun set met “Furtive Monologue”, direct de nagel op de kop, want het werd totale chaos vóór het podium, er werd in no time een moshpit gestart, en voor ik het doorhad , zat ik er midden in. Met hun deathcore hadden ze het publiek in hun achterzak, en dat hadden de zangers door , dus maakten ze er een echt dikke set van, nummers als “MVP”, “Day Of Mourning” & “Les Temps Changent” passeerden de revue. (Jens)
Nu was het wachten tot Siberian Meat Grinder aan hun set begonnen op de Back to basic stage. Deze band imponeert niet alleen door twee gemaskerde mannen op het podium , maar ook met hun een mix van groovy trash/punk/hardcore met dat vleugje rap ertussen. Nummers als “Face The Clan”,”'From The Dust Returned” & “Walking Tall” moesten er aan geloven. Voor mij persoonlijk de grootste verrassing van het festival, deze Russen geven ons een optreden om duimen en vingers bij af te likken! (Jens)
Evenals Less Than Jake maakte Frank Turner er ook een leuke set van. Heel aanstekelijke rockmuziek met punk en folk (vooral de mandoline) invloeden. Soms krachtig gebracht, soms heel broos en breekbaar maar altijd met veel overgave en met een hoog sing along gehalte. De massaal opgekomen fans brulden moeiteloos nummers als “Get Better” en “If ever I stray” mee van begin tot eind. De sympathieke frontman en zijn Sleeping Souls hadden er echt zin in en de extra muzikanten op het podium maakten het geheel alleen maar boeiender. Een crowdsurfer kreeg een mooi aandenken (vinyl), het nummer “Recovery” was het hoogtepunt van een knap optreden. Verademing tussen al het helse hardcore en punkrock gehalte van de meeste andere bands op de affiche. (Hans)
Vlug post gaan vatten vooraan in de Impericon tent. Het zou een moeilijke opdracht worden om de set van daarjuist te evenaren, maar dat was dan toch buiten Candace Kucsulain gerekend. Dit is de 2 de keer zijn dat ik Walls Of Jericho zag en weer bewijst ze dat ze haar mannetje kan staan in de 'scene'. De zangeres wond er geen doekjes om en gaf er direct een lap op, met nummers als “Relentless”, “All Haill The Dead” & “No One Can Save You From Yourself” hadden ze de tent duidelijk mee. Er waren constant mensen die het podium als bezetenen opkropen en er weer afsprongen. (Jens)
Even vlug iets gaan eten en dan terug naar de Back to basics tent; de tent stond al helemaal vol om Terror aan het werk te zien. Volle gas vooruit dacht Scott Vogel beginnend met “One With The Underdogs”, ieder moment was er een persoon die het podium beklom en er dan met volle geweld weer afsprong ; de moshpit was een constante. Ze brachten ook nog “Stick Tight”, “Live By The Code” & “Keepers of the Faith”. Zoals ik al zei in mijn voorbeschouwing , dit is hard, harder, hardst … en dan komt Terror. Ze hebben bewezen dat ze niet te stoppen zijn … “Always The Hard Way”!! (Jens)
Wat er op de Impericon stage gebeurde is duidelijk andere koek. De muziek dat Saosin brengt is veel minder toegankelijk en wisselt technische stukken af met meer melodieuze passages en zorgt zo voor een heel aparte mix van rock en hardcore. Neem daarbij de typische vocale uithalen en screams van de originele zanger Anthony Green (terug van lang weggeweest) en dan weet je dat dit niet echt een ‘luister’optreden is. De fans smaakten het allemaal wel maar de ‘neutrale’ toeschouwer reageerde toch soms minder enthousiast. Benieuwd of hun nieuwe CD, die binnenkort uitkomt via Epitaph, zal aanslaan bij het publiek. (Hans)
Voor de eerste keer richting de Monster Energy stage om naar Hatebreed te kijken. Dit is nu de 4de keer dat ik Jamey Jasta en zijn kompanen aan het werk zie en het is en blijft een goede band om live te zien spelen. Elke keer opnieuw krijgen ze het publiek mee en dat was nu niet anders. Ze brengen binnen kort hun 9de album uit 'The Concrete Confessional', er werd een tipje van de sluier gelicht met “Looking Down The Barrel of Today” en het beloofde weer fantastisch te worden. Het werd een reisje door de tijd en ze brachten o.a. “Live For This”, “Proven”, “In Ashes They Shall Reap”. De tijd vloog en voor dat ik het doorhad , zaten we al aan het laatste nummer van de set en dat kon niet anders dan “Destroy Everything” zijn, het was weer de moeite! … En toch , nu heb ik ze even genoeg gezien! (Jens)
Youth of Today hoef ik nauwelijks voor te stellen, dit legendarisch straight edge hardcore gezelschap gaat al mee van de jaren 80 en speelde voor een nokvolle Back to basics tent een loeiharde, snelle en smerige set zoals we van hen gewend zijn. Heerlijk nostalgisch! Old school maar zeker niet gedateerd! “Can’t close my eyes”, “Break down the walls” enz…klonken superstrak en werden recht voor de raap gebracht zonder veel poespas of melige bindteksten! Ray Cappo brulde met zijn rauwe stem alsof zijn leven ervan afhing en op het podium was het een onophoudelijk komen en gaan van stagedivers. Mooi om zien hoe deze oude knarren nog zo energiek voor de dag kwamen en alle vorige bands op een hoopje speelden. “Follow your dreams” gaf de kale frontman nog mee aan de aanwezigen. Doen we Ray! (Hans)
Na al dat grof geweld even bekomen in de Impercon stage want daar zou No Fun At All straks spelen. Had nog nooit van deze band gehoord, eenmaal aangekomen was deze tent ook tot in de nok gevuld. Dit kon niet anders betekenen dat dit de moeite ging worden. Ze trakteerden ons op stevige Zweedse punkrock. Als ik rond mij keek was het meeste publiek 25 plus en schreeuwden ze de teksten gretig mee. Het was een plezier om naar te luisteren, het verveelde geen moment. Mooi dus! (Jens)
Rancid mocht de eerste festivaldag afsluiten en werd speciaal voor dit optreden overgevlogen uit de States. Op Groezrock speelden ze trouwens hun enige concert in Europa dit jaar…dus toch wel een exclusief gebeuren. Vooraf werd ook al kenbaar gemaakt dat ze integraal hun meest succesvolle en ook wel beste CD ‘And out come the wolves’ zouden spelen. De CD is precies 20 jaar uit en had dus net als het festival zelf een jubileum te vieren. De Monster Energy tent was maximaal gevuld en Dhr. Tim Armstrong en zijn gevolg gaven meteen van jetje. Weg zijn de punkkapsels, imposante baard en een kale knikker vol tattoos kwamen in de plaats. Gelukkig was de muziek compleet intact en was het publiek van bij het begin van de set helemaal mee. Het zal wel geen verrassing zijn dat vooral nummers als “Time Bomb”, “Olympia WA” en “Ruby Soho” integraal werden meegebruld en telkens een hoogtepunt vormden in de gekende setlist. Armstrong zijn rauwe, doorleefde en groovy stem klonk als vanouds en de sfeer in het publiek was opperbest.
De band maakte hun status als headliner moeiteloos waar en vormde een waardige afsluiter van dag 1. Na de 19 nummers van de eerder genoemde CD had Rancid nog een leuk pakketje bisnummers in petto alvorens de festivalgangers de koude nacht in te sturen richting auto, tent of woning. (Hans)
Al bij al een meer dan geslaagde openingsdag van Groezrock! Gezien de moeilijke (weers)omstandigheden en de nodige extra maatregels inzake veiligheid was het toch vooral genieten van fijne muziek en dito bands!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Paaspop 2016 - Op z’n paasbest!
Paaspop 2016
Festivalterrein
Schijndel
2016-03-25 t/m 2016-04-27
Chandra Rowe en Isabelle Emmers
Als de paasklokken richting Rome vertrekken, weten wij dat het tijd is om richting Schijndel te vertrekken. Daar begint namelijk het driedaags muziekfestival Paaspop. Al bijna 40 jaar vernieuwt en verrast dit oer-Schijndels festival als opener van het Nederlands festivalseizoen. Ondertussen is het festival haast uitgegroeid tot een begrip in binnen- en buitenland. Wederom zijn we blij dat we hier deel van mogen uitmaken.
dag 1 - vrijdag 25 maart 2016
De tent op de camping is opgezet, warme trui is voorzien en we trekken richting weide. Ondanks het feit dat we hier al geweest zijn, staan we opnieuw met wijdgeopende ogen te kijken naar het prachtig decor van Paaspop. Bovenaan de inmiddels, gekende loopbrug waan je je in Las Vegas. Een skyline waar zelfs Tomorrowland zijn petje voor mag afdoen.
Jett Rebel is onze eerste muzikale act voor vanavond. Heeft de man nog introductie nodig? De Nederlandse componist kende de afgelopen jaren veel succes en heeft zijn plaats op het hoofdpodium zeker niet gestolen. Maar het is nog vroeg en de muziek is ons net iets te traag, al was het zeker de moeite waard. We hebben gewoonweg nog een lange avond voor de boeg en doen dat liever met de nodige bruisende energie.
In de Restolounge maken we een pitstop voor een hapje. Daar staat Bootleg Betty op het programma. Een all-female rockabilly band die je met hun muziek alle hoeken van de rootsmuziek laat horen. Sterk staaltje girlpower, helaas moeten we ons alweer opmaken voor een volgende act. Met meer dan 170 acts hebben we een zeer druk programma en moet de aandacht een beetje verdeeld worden.
John Coffey wacht ons en nog vele anderen op in de Phoenix tent. Al verwijst de naam naar de zachte reus uit The Green mile, hun muziek heeft verder weinig met het personage te maken. John Coffey trekt met hun punkrock een ware geluidsmuur op die hoog boven het publiek torent. Het mag voor sommigen dan een opwarming zijn voor de volgende hoofdact, voor ons is het alvast moeilijk verteren.
Voor The Fun Lovin’ Criminals is de hoofdtent meer dan gevuld. Ze stampen meteen de deur in met Stick ‘em up nemen ons zo mee op hun roetsjbaan en niemand die er nog af kan of wil. Het valt wel meteen op wie de band is blijven volgen en wie enkel hun oudere werk kent. Wij horen bij die laatste en gaan ons, ondanks de ongetwijfeld goede muziek, algauw vervelen. Met enige twijfel verlaten we toch de tent en gaan op zoek naar wat dit festival vandaag nog te bieden heeft.
Met enkele omzwervingen langs verschillende tenten belanden we in Thunder Alley. Hier kan je vinyl luisteren en kopen, genieten van speciale bieren of je haren laten knippen door een echte barbier, al is dit privilege enkel weggelegd voor de mannelijke bezoekers. Maar er is ook plaats voor muziek, in deze Alley worden akoestische sessies gehouden dit festival en het is ook geen toeval dat we hier belanden. Joey Cape (frontman Lagwagon) mag hier de avond afsluiten en daar zijn we als allergrootste fans enorm blij om. Dat het geluid binnen een beetje wordt overstemd door de geluiden van buiten nemen we er graag bij. Joey doet het volgend uur waar hij akoestisch goed in is en maakt achteraf nog ruim tijd om met zijn grootste fans een babbeltje te slaan. Ons festival kan in ieder geval al niet meer stuk.
We banen ons nadien een weg terug naar het hoofdpodium, daar speelt Golden Earring al even de pannen van het dak. Gelukkig hebben we niet al te veel gemist en mogen we nog even meegenieten van hits als Radar Love en When the lady smiles, oftewel, save the best for last. Om het vertrekkend volk voor te zijn, besluiten we ons naar buiten te werken voor de laatste noot gespeeld wordt. En maar goed dat we dat gedaan hebben…
Eens buiten staan we oog in oog met de Phillies. De Phillies uit Helmond laten zien dat hiphop en happy hardcore op blaasinstrumenten eens zo cool zijn. De muzikanten staan uitgedost in Adidas training, elk natuurlijk in een ander kleurtje. Ze vuren hits op ons af alsof het niks is. Wat een ambiance! Volledig buiten onze wil staan we mee te hakken, gewoon omdat het kan. Wie hun ooit wil boeken voor een stadsfestival, gegarandeerd feest!
Na het optreden van de Phillies is het voor vandaag echt gedaan op Paaspop. Hoewel dit festival lichtjaren voor staat op eender welk Belgisch festival wat betreft accommodatie, zijn ze gaandeweg vergeten dat sommigen ook graag zich willen gaan uitleven op een afterparty. Al is dat misschien ook wel een berekende keuze, zonder after verschijnt iedereen morgen fris en monter voor dag 2, wij dus ook.
dag 2 - zaterdag 26 maart 2016
Van de 14000 kampeerders op de camping, zijn wij wellicht het eerste wakker. Niet moeilijk wetende dat we onze slaapzak vergeten waren en dat het vannacht heeft gevroren. Gelukkig biedt de campsite wel uitgebreid ontbijt aan en een warme douche. De koude van vannacht is snel vergeten en wij zijn klaar voor dag twee.
Dag twee laat echter nog even op zich wachten, de weide opent pas de deuren om 13u. We schuimen de camping af en kunnen, mochten we dit willen, meedoen aan een rondje Bingo, of even dansen in de refter. We kiezen er voor een klein dutje te doen nu de zon haar warmte loslaat op Paaspop en halen zo de vele verloren uren slaap in.
Opgewarmd en uitgeslapen stappen we richting weide. De eerste muzikale act voor vandaag is Gerson Main. Gerson Main is niet alleen een opvallende verschijning, maar weet ook nummers te schrijven die je verbazen. Hij laat zich inspireren door alles wat er om zich heen gebeurt en schrijft liedjes in een dichterlijke vorm, waar vaak ook nog eens op te dansen valt. Dat dansen doen we vanaf minuut 1 en we zitten meteen in de juiste stemming. De man adviseert ons om te doen waar we zin in hebben en dat is precies wat we vandaag gaan doen.
Qua verdere muzikale acts, komt Paaspop een beetje traag op gang. We besluiten de randanimatie voor onze rekening te nemen, want ook dat is hier voor ons Belgjes onbekend.
Catering op ’t Randje (COR) is in alle opzichten ranzig: erotisch getinte snacks zoals broodjes Krokut, Frikasnollen of Smegma Bitch up saus. Naast de frituur kan je met de pooiers en hoeren van COR op de foto. Ons ranzig moment is alvast vastgelegd op plaat.
De dames en heren van de Love Cabin nemen ons mee in de porno-industrie van ‘vroeger’. In de sfeervolle caravan beleeft iedereen een hoogtepunt, sommigen onder ons verkrijgen zelfs extra lichaamsdelen.
Na het grandioos succes van 2015 is FestivalFeestCafé De Snor terug met nog meer rariteiten, absurditeiten en festiviteiten. Het duurt niet lang of we hangen zelf vol met de talrijk aanwezige snorren.
Helemaal in het hoekje vinden we The Railway to Hell: duistere, obscure figuren voeren Paaspoppers mee met The NighTTrain naar de Rocky Horror show. Via de Railway to Hell belanden ze in een zombie-achtige onderwereld. De muziek in de hel staat ons echter veel te luid en we haasten ons zo snel mogelijk weg uit de onderwereld.
Als laatste wagen we ons aan Kalash & Nikov. Een heus karaoke stand, waar de medewerkers volledig uitgedost in Russisch legerkostuum festivalgangers aanspreken bij hun te komen zingen. Het lijkt in eerste opzicht een beetje vreemd, maar we kunnen u na medewerking het volgende verzekeren: karaoke op een festival is TE GEK!
Tijd voor muziek. In de Stardust staat Beesmunt Soundsystem aan de draaitafels. Of het goed of slecht was zullen we nooit weten. De tent is op dit uur van de dag volledig leeg en dus zien we ook niet veel reden hier zelf te blijven.
We haasten ons naar Theatre voor een cabaretshow van Op sterk water. Jammer genoeg komen we twee minuten te laat aan en wordt ons dus de toegang tot de show ontzegd. Zolang we het volgende niet missen, kunnen we er wel om lachen. We besluiten in het komend uurtje op zoek te gaan naar iets om onze honger te stillen.
Van kroket tot kreeft, begin maar eens te zoeken! In tegenstelling tot de meest doorsnee festivals kan je op Paaspop bijna alles terugvinden, ergens onderweg hebben we zelfs oesters gezien. Met zulk aanbod op elk vlak is het moeilijk een minpunt te vinden op dit geweldige festival.
Na het eten zorgen we dat op tijd terug staan aan Theatre, hier begint zo dadelijk Puppetry of the Penis. In de woorden van de mannen zelf: at the front row of the dick show! Daar zaten we dan, lichtjes in shock na ieder kunstje en met momenten ook schaterlachen. Nooit gedacht dat we naar een festival zouden gaan om mannen met hun gerief te zien spelen, maar het is een ervaring die ze ons niet meer afnemen.
We gaan nog eens een kijkje nemen in Stardust, Flux Pavillon bedient het mengpaneel. De tent is overvol, mensen rondom ons dansen en springen alsof hun leven er van afhangt, wij ook. De sfeer is optimaal, maar net als we jas en trui uitzwieren om ons volledig te geven, schakelt de man over van electro naar zware dubstep. Voor we het weten staan we lichtjes teleurgesteld terug buiten.
In Apollo staat de Deense pop/rock band Saybia. Hun dromerige muziek doet een beetje denken aan My morning Jacket. Voor wie van shoegaze of dreamgaze houdt is dit een ideale uitlaatklep, voor ons dus ook. Het nummer The second you sleep is een zalige afsluiter met een melodie die nog een hele tijd zal blijven hangen.
Als de avond valt is het enkel nog wachten op de afsluiter van vandaag. We zijn moe, heel moe, maar de wil om de laatste act voor vandaag te zien is groot, te groot. We verbijten de pijn in onze voeten en negeren ons gegeeuw, ook hier zullen we op de eerste rij staan.
Een tussenhalte lokt ons eerst nog met de meest heerlijke muziek. Elpee Kafee herinnert ons er aan dat oldies nog altijd het meest dansbaar zijn. Als ware vlindertjes dartelen we over de dansvloer, vergezeld door legendes zoals The Beach Boys, Johnny Cash, The Beatles, Eddie Cochran,… Dat elk nummer op vinyl wordt afgespeeld maakt het voor ons nog magischer, we zouden haast die laatste act nog durven vergeten.
Eerste rij, drukte en volledig opgewekt. Het laatste optreden voor vandaag is een van de hoofdredenen dat we hier zijn. Keith Flint, Liam Howlett en Maxim Reality aka The Prodigy, de echte goden van de dance, pioniers van alles wat ons nu bekend is, zullen hier zo dadelijk hun legertje warriors nog eens volledig uit de bol laten gaan. In gedachten transformeren we al tot de ants die ze verwachten te zien, het is nu enkel nog in spanning afwachten.
Als de toon voor Breathe wordt ingezet ontploft de zaal, we schakelen over naar springmodus en zetten deze het komende anderhalf uur niet meer af. Het zou de mannen geen eer aandoen hun playlist hier op te sommen, de grote hits werden uiteraard gespeeld evenals het laatste nieuwe werk. Wat kunnen we zeggen? The Prodigy is na 20 jaar nog altijd badass, de afwezigen hadden ongelijk.
Anderhalf uur springen en de vele kilometers die we vandaag hebben afgelegd, hebben hun tol geëist. We sleuren ons met moeite tot aan de tent en vallen volledig uitgeput in slaap. Dag drie zal wellicht rustiger verlopen.
dag 3 - zondag 27 maart 2016
Ontbijt, koffie en douche achter de rug, planning voor deze dag overlopen en we kunnen richting weide voor de laatste dag op het Schijndels festival. Geen tijd voor Jos vandaag, zondag is hiphopdag.
Kenny B brengt vooral reggae en dance met een zwoele Caraibische vibe, maar de toon voor deze zondag is gezet. In ware reggae stijl brengt hij zijn sociaal-maatschappelijke boodschappen over via muziek. Hier en daar kan er wel een danspasje af, maar we willen niet al te veel energie verspillen zo vroeg op de dag.
Na Kenny B blijven we hangen in de Apollo, notities samenbrengen en genieten van de rust. Zo dadelijk komt hier Typhoon het mooie weer brengen en we hebben even geen zin om de weide opnieuw af te schuimen. ’s Lands beste rapper zorgt algauw voor een bouncende Apollo en zendt zo een aardschokje over de weide heen. Hiphop is niet meteen spek voor onze bek, maar we kunnen de energie die hier hangt eigenlijk wel pruimen en doen het volledige concert uit.
Thunderbolt, de enige tent waar we dit weekend nog niet zijn gepasseerd en we besluiten een kijkje te gaan nemen. Slash ’n Roses streelt het volgend uur menige oortjes en we zijn blij dat we hier zijn. Niemand kan weerstaan aan de genialiteit van Axl Rose en Slash, ook niet in tribute vorm. We wanen ons haast in Paradise City.
Tijd om te dansen, ons energiepeil vraagt er om. In de Stardust heeft Gui Borrato & Elekfantz net de draaitafels ingepalmd. We springen over de dansvloer en laten ons bijna 2u volledig gaan, precies wat we nodig hadden om de avond in te zetten. Straks zal het hier zeker nog gaan stuiven, maar qua voorloper kon deze toch al tellen.
Daar we te laat zijn voor Band of Glory en de Pubquiz wagen we ons nog eens aan een rondje karaoke en gaan op zoek naar eten.
Mr. Oizo weet heel even onze aandacht te houden, al is dat vooral uit nieuwsgierigheid naar de verantwoordelijke voor die oorworm ergens uit de jaren ’90. Na een kwartier vertrekken we richting Apollo, daar staat wederom De Jeugd van Tegenwoordig en iets vertelt ons dat de tent wel eens afgeladen vol kan zijn.
Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo worden als echte helden onthaald, zelfs al zouden ze hier gewoon een uur staan zwaaien, het publiek zou tevreden zijn. Gelukkig brengen ze ook een streepje muziek. Ondanks het gespring, het geschreeuw en het meezingen, is De Jeugd nooit ons volledige goesting geweest vanavond. Enkel Sterrenstof doet een glimlach op onze lippen verschijnen. Het ligt wellicht aan ons, maar de wartaal van Willie gaat algauw monotoon klinken en we stellen ons de vraag watskeburt met De Jeugd?
Het is een beetje spurten om nog de laatste beats van Vitalic mee te krijgen. Vitalic is dreunen, stampen, grinden,…alles waar we op dit moment zin in hebben. Met zijn La Rock 01 wanen we ons op een andere planeet. Vitalic blijft nog steeds een van de groten. Meteen hierna neemt Dr. Lektroluv over, een waardige afsluiter waar we jammer genoeg maar even van kunnen genieten. In de Apollo staat voor de tweede avond op rij een god op het podium.
De laatste maanden verschenen ze wel op meerdere podia, we hebben hun nog aan het werk gezien in december. Hoe dan ook, het is met het grootste ontzag dat we hier staan, want net als de Prodigy gisteren hebben we vandaag te maken met de grondleggers van dancemuziek. De goden vóór de goden, de superhelden van de dance, Underworld zal het laatste restje energie van ons opeisen en nooit meer teruggeven. Een opoffering die we maar al te graag maken. Darren Emerson, Rick Smith en Karl Hyde zien er natuurlijk heel wat ouder uit dan we ons herinneren, maar hun muziek heeft de tand des tijds doorstaan. Toegegeven, we springen minder hard als gisteren, maar dat kan ook aan ons liggen. Als Born Slippy wordt ingezet spreken we af nog een laatste keer alles te geven, voor onszelf, voor Underworld en vooral voor het zeer prachtige Paaspop van 2016.
Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2016/
Organisatie: Paaspop
Nederlands 
Français 
