Splendidula - Het idee om de release show in een kerk te doen is ontstaan als ‘afscheids ritueel’, in navolging van de thema’s van de plaat

We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren  - van 2022 tot nu – heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt. Ze hebben de stormen doorstaan, en profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Luister maar naar het recente album ‘Absentia’. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Ook live is dit het geval. We zagen hen optreden op het festival Sterk IJzer in Asgaard (Gentbrugge). Lees gerust: ‘’Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.”
Op 18 april staat een cd voorstelling op de agenda, in een kerk, ‘Het Marca’ in Maarkedal https://www.facebook.com/events/2109035293187944//  en dit samen met enkele toonaangevende artiesten die hun emotioneel beladen pad eveneens volgen.
We hadden een fijne babbel met Kristien en Joachim, over het zware emotionele pad dat de band heeft bewandeld, en hoe ze hier ongeschonden zijn uitgekomen. Verder keken we ook naar toekomstplannen en vroegen ons af of doelen en ambities nog dezelfde zijn gebleven?

Ons laatste interview was zeven jaar geleden! Na al die jaren graag een overzicht
terugblik Splendidula - De muziek nog creatiever maken
Sinds 2022 is het met de band bergaf gegaan. Vooral bij het overlijden van onze bassist Peter Chromiak. Dat heeft een grote impact gehad op de verdere groei van de band in de jaren daarop volgende, het waren dus niet de meest memorabele jaren die we nu hebben meegemaakt..

Moest dit allemaal niet zijn gebeurd, en alles vlotter zijn verlopen, zou je als band nu verder gestaan hebben denk je zelf?
Dat is een beetje dubbel, vermoedelijk hadden we sneller muziek uitgebracht dan nu het geval was. We hebben nu ook veel tijd verloren om nieuwe bandleden te zoeken enzo. Langs de andere kant zijn de visuele beelden die we nu live gebruiken alleen maar mogelijk omdat we op click track spelen. Iets wat de vroegere bandleden niet echt zagen zitten. In dat opzicht kunnen we nu meer het heft in eigen handen nemen en ons eigen ding ermee doen, dat had anders wellicht niet het geval geweest omdat de andere bandleden dat niet zo zagen zitten. Het zou dus gewoon anders geweest zijn. Had het beter geweest? Of hadden we verder gestaan? Daar kunnen we ons niet over uitspreken.

Het is indrukwekkend, want jullie hebben eigenlijk inderdaad – zelfs letterlijk als ik het zo mag zeggen -  de dood overwonnen. Hoe overleef je  zo’n dingen die jullie hebben meegemaakt als band?
Het was heel hard om enkel met zijn twee over te blijven, maar er waren al reeds een aantal nummers klaar voor het album ‘Absentia’. Dit zou opgedragen worden aan een vriend die overleed in 2021. Op dat moment wisten we nog niet dat ook het overlijden van onze bassist Peter en onze dierbare kat Gimli zouden volgen. Onze motivatie om toch te blijven doorzetten was vooral om het nieuwe album op te dragen aan de overledenen. We hebben ook nieuwe nummers gemaakt op basis van een aantal losse riffs die Peter ooit schreef, zodat deze niet zomaar verloren zouden gaan.

Ondertussen gaat het de band wel voor de wind, vorige zomer een optreden op Alcatraz – een mijlpaal – overal goede recensies, en ook nu die nieuwe plaat. Voelt dit aan als een overwinning? Of hoe moeten we dat zien?
Doordat we er meer ons eigen ding mee konden doen, hebben we er ook veel meer van onszelf in gestopt in die nieuwe plaat en muziek. We zijn allebei meer fan van atmosferische Black Metal. Die invloeden hebben we er dus meer ingestopt, wat vroeger niet altijd mogelijk was. De vraag was, gaat het publiek daarin meegaan? En blijkbaar zijn we daar dus in geslaagd.

Wat Alcatraz betreft; heeft het optreden meer deuren geopend voor jullie? Of zouden er gerust wat meer mogen zijn?
Joachim: dat is moeilijk in te schatten. Heel direct wellicht niet. Maar indirect zeker en vast, omdat je plots heel veel mensen lokt door daar te staan of hebben gestaan. Ondanks het vroege uur, stond die tent helemaal vol. We merken ook dat mensen ons over die show nog steeds aanspreken, we zullen dus zeker wat zieltjes gewonnen hebben door daar te spelen. Op langere termijn gaat dit dus zeker nog meer deuren openen.
Kristien: Nu merken we dus wel dat we inderdaad  meer publiek aantrekken, naar concert promotors toe is het voorlopig nog een ander verhaal… op dat vlak zitten we wat in de tussenfase, ofwel zijn we net niet groot genoeg ofwel denkt men ‘die hebben op alcatraz gestaan, die zullen te duur zijn’. Met de timing van de nieuwe plaat zullen we dit jaar niet echt de vruchten daarvan plukken. Alles is al vol geboekt, hopelijk volgend jaar wel.

Wat ik persoonlijk positief vind is o.a. die uiteenlopende stemmen, ik meende dat in het verleden niet altijd te hebben herkend bij jou Kristien; is me iets ontgaan of is er iets veranderd aan je vocale capaciteiten?
Kristien: ik heb sowieso lessen gevolgd om de screams aan te leren. Doordat we, ik en Joachim, samen de muziek hebben geschreven, zitten er misschien meer zanglijnen van mij in en iets minder invloed van de gitarist bijvoorbeeld.
Joachim: het publiek  was ook vragende partij om de stem van Kristien meer naar de voorgrond te laten komen, vooral live kregen we daar opmerkingen over dat haar stem er niet altijd bovenuit kwam. £
Kristien: live hebben we aan de geluidsman wel gevraagd om ervoor te zorgen, net door die vraag van fans, de stem er wat meer bovenuit te zetten. Maar in het algemeen is het aangenaam dat je de stem van de zanger of zangeres kunt horen uiteraard..

‘Absentia’ is meer dan ooit een plaat gedrenkt in veel emoties, was dit de moeilijkste plaat om te maken denk je zelf?
Kristien : Zeker wat teksten schrijven betreft was dit een moeilijke plaat ja, omdat het allemaal heel persoonlijk is. Ik moest ook opletten dat ik binnen de teksten familie van overleden vrienden niet kwets ofzo. Ik heb daarom gekozen om vanuit mijn eigen buikgevoel die teksten te schrijven.

In de lyrics gaat het over loslaten en proberen vasthouden, en over spijt, woede en onmacht. Iets waar ik sinds het overlijden van mijn vader in juni 2023 de laatste tijd heel veel ervaring mee heb, was het een uitlaatklep? Of wou je bewust er ook andere mensen een beetje mee helpen (mij hielp het in elk geval deels )…
We hebben ondervonden dat mensen die in een depressieve of moeilijke tijd zitten, op één of andere manier een troost vinden in die teksten; dat is heel mooi meegenomen uiteraard. De moed vinden om te blijven doorgaan, ook al zijn het niet de meest vrolijke teksten. En hen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Het heeft ook in veel reviews gestaan dat er ondanks dat het een duister album is, er ook een soort lichtpuntje te merken is. Dat was wellicht niet direct onze bedoeling, maar doordat het zo persoonlijk is, kwam dat dus wel zo over.. Dat is fijn om te horen. Zelf ben ik nog zoekende naar dat lichtpuntje.

Een ander pluspunt is de Nederlandse teksten, dat is risicovol in zekere zin, maar in deze tijden eigenlijk niet meer zo erg en overal aanvaard, zelfs AmenRa doet het; hoe zijn jullie op dat idee gekomen? Goed idee moet ik zeggen…
Kristien: Dat is gewoon een natuurlijke beslissing geweest van ‘hier moet ik Engels zingen, hier in de moedertaal’. Ik ga gewoon op het gevoel af, ik merk nu bij de nieuwe nummers die meer in de atmosferische Black Metal richting liggen, dat het meer neigt naar het Nederlands. Het past er gewoon bij.
Joachim: Door in de eigen taal te zingen kun je er ook meer persoonlijke gevoelens in steken, omdat je die taal gewoonweg begrijpt. In het Engels is dat niet altijd zo. In eigen taal komt het vaak veel harder binnen gewoonweg. Je voelt je er meer bij betrokken. Als het in eigen taal is… laat het ons zo zeggen.

Het heeft dus niets te maken met het feit dat in Nederlands zingen in deze tijden heel goed in de markt ligt, kijk naar de pop muziek bijvoorbeeld..
Nee, totaal niet, op het vorige album hadden we ook al Nederlandse teksten. Het is zeker niet omdat het nu ‘hot is’ om in eigen taal te zingen dat we dit doen. Integendeel. Of dat nu ja dan nee populair is maakt ons weinig uit. Door Black Metal daaraan toe te voegen maken we het ons niet gemakkelijker, het is niet per se – vooral in eigen land – het meest populaire genre, zeker niet met de mix dat we nu doen. Maar we willen, na al die jaren dat we in de band zitten, gewoon ons ding doen en daar horen teksten in het Nederlands brengen als we aanvoelen dat het erbij hoort, gewoon ook bij.

Ik heb al wat recensies gelezen, ik doe een interview in de plaats ?, maar hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
We merken wel, wat reviews betreft.  Daar waar er vroeger wel eens een negatieve tussen zat , zijn die nu allemaal opvallend positief. Ook bij Rock Tribune hebben we 9/10 gekregen. En een lang interview erbovenop, wellicht – om terug te komen op Alcatraz – heeft daar spelen er wel voor gezorgd dat we in Rock Tribune zijn terecht gekomen. We kregen ook al positieve reacties van fans, hoewel de verzendingen wat vertraging oplopen nu helaas. We hebben al heel wat platen verkocht nu al.. dus nee , we mogen zeker niet klagen over de reacties in het algemeen integendeel zelfs.

Ik zag jullie onlangs in de Asgaard voor Sterk IJzer VI festival, indrukwekkend, nog intenser. Kan het nog intenser of is de grens bereikt wat dat betreft?
Eerlijk, de nieuwe nummers die we nu aan het schrijven zijn, zijn zelfs nog intenser. We hebben bijna een nieuw album klaar, maar het is gewoon op een andere manier. We zijn nog steeds niet echt uitgeschreven over de thema’s van deze plaat. Op de nieuwe plaat zal de focus meer liggen op de  ‘ de woede’ die deze emoties uitlokken. Met nog meer black metal invloeden daarin. We proberen die originele mix er nog in te plaatsen, het is nog wat zoeken. Maar ja, het kan nog intenser..  we gaan trouwens op onze release show al een nummer spelen van dat aankomende album.

Jullie stellen de plaat voor op een wel heel bijzondere locatie en een heel speciale avond: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight// . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen, vertel er wat meer over?
De ticketverkoop verloopt goed, al hadden we een beetje gehoopt nog een beetje verder te staan op een week voor dat optreden. Het is allemaal DIY dus het is een beetje de manier van doen.. dat veel mensen op het laatste moment hun ticket aankopen. We wilden er iets speciaal van maken, het thema waar de plaat over gaat past perfect bij de locatie ‘ een kerk’. Het is een soort afscheid ritueel voor ons ook, omdat we bij sommige van die overlijdens nooit echt afscheid hebben kunnen nemen. Zoals tijdens COVID waar dat gewoon niet kon en mocht, en de begrafenis van Peter was in beperkte kring. Het idee om het daar te doen is dus ook ontstaan als ‘afscheid ritueel dat we nog niet hebben kunnen doen’ in navolging van waar de plaat echt over gaat..  Die release show, samen met andere bands, is een soort eredienst dus aan onze overleden vrienden.

Wat zijn de verwachtingen in de naloop daarvan? Meer deuren open gaan of zo? Wat hoop je ermee te bereiken met die nieuwe plaat en release show ?
Kristien: Het valt op dat we een zeer internationaal publiek aantrekken voor deze show, die ons de eerste keer gaan zien. Zelfs vanuit Noorwegen, Italië, UK... We krijgen vaak vanuit het buitenland meer positieve reacties dan vanuit het binnenland.
Joachim: vorig jaar hebben we in Londen gespeeld, op een festival dat voornamelijk op Black Metal gericht is. Maar we hebben daar enorm veel positieve reacties gekregen. Dat heeft er ons ook toe aangezet om één release show in eigen land te doen, en voor de rest ons op dat buitenland te focussen omdat we inderdaad het gevoel krijgen dat we vandaaruit veel feedback krijgen.
Kristien: wat we op dat vlak van Alcatraz hadden gehoopt, krijgen we inderdaad meer respons van ons optreden in Londen, dat valt inderdaad wel op.. daarom zien we ook uit naar dat meer internationaal publiek op onze release show, en of daar ook zoveel respons gaat uit voortvloeien.

Jullie zitten natuurlijk ook een beetje in een niche genre, die op de koop toe – zoals je aangaf – in België al niet zo populair is. Indien je een Engelse of Amerikaanse band zou zijn, zou je nu verder staan denk je zelf?
Soms hebben we het gevoel dat er iets scheelt met België (haha). In UK zitten ze na die Brexit ook wel een beetje vast, het maakt het moeilijker voor live optredens. Amerika is dan weer zo groot dat je al moeite moet doen om daar op te vallen. Naar online populariteit toe maakt het misschien niet zoveel uit van welk land je band afkomstig is. Maar vooral naar optredens toe is het moeilijk omdat er in België niet zoveel festivals zijn binnen het genre. Ik denk dat dit in Duitsland wel wat meer leeft, maar als elke band binnen ons genre naar daar trekt wordt het natuurlijk ook moeilijk om opgemerkt te worden.

In ons laatste interview in 2019, toen ik vroeg naar ambities en doelstelling zei je ‘’We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.’’. Is dat doel min of meer bereikt? Of heb je dat wat moeten bijstellen?
Met optreden op Alcatraz is dat doel min of meer bereikt. We hopen uiteraard verder te kunnen groeien, dat het gewoonweg wat gemakkelijker gaat worden om ons doel te bereiken. Dat we ons meer kunnen focussen om muziek maken, i.p.v. optredens regelen. Dat alles wat meer vanzelfsprekender wordt is nu eerder het doel. We zijn zeer actief op sociale media en zo. Ons eens op de muziek kunnen focussen..  dat vooral ja. 

Als je alles zelf doet, en niets uit handen geeft, is het vaak moeilijker om die grote podia te geraken, het is beetje afwegen ‘wat wil ik wel, wat wil ik niet’. Welke toegevingen zouden jullie wel doen om op toch die grote podia te bereiken dan?
We zitten nu bij een heel goede platenfirma, die samenwerking met Argonauta Records is wel zeer goed. Een ideale wisselwerking, we begrijpen elkaar. Iemand die ons wat promotie bezorgt, zoals nu Mike De Coene, is ook altijd mooi meegenomen. Dus ja, wat ‘toegevingen doen ‘ daar naartoe dan? Zeker. We staan wel een beetje wantrouwig tegenover een samenwerking met een boeker, uit ervaring als organisator merken we dat die communicatie niet altijd vlot verloopt. We zouden het erg vinden om daardoor kansen te missen of dat mensen een verkeerd beeld krijgen over onze band. Je zal zo wel sneller op grotere podia geraken, maar ten koste van wat? Er zijn bands die toch op die grotere podia staan ondanks die DIY mentaliteit, het kan dus wel.. We moeten gewoon wat meer naambekendheid krijgen binnen de scene, en dat gaat als je het zo doet wat trager.. maar we geloven erin.

Indien al die moeilijkheden er niet zijn geweest, hadden jullie verder gestaan? Daar hadden we het al even over, maar vooral, zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
Kristien:  De motivatie om die screams aan te leren, is gekomen na die jammerlijke overlijdens. Het kan zijn moest dat allemaal niet gebeurd zijn, dat ik die weg niet had gevolgd? Het genre zou ook in de richting gebleven zijn, andere leden waren minder into Atmosferische Black Metal. Het had een minder grote verandering geweest, maar het had ook wat hetzelfde gebleven. Er zou zeker wat minder evolutie gezeten hebben in onze muziek dan nu het geval is.

Om af te sluiten: Is 2026 eindelijk het jaar van de grote doorbraak?
Sommige zeggen van wel, het is voor ons wat koffiedik kijken hoe de reacties dus verder zijn na die release show en zo. we hebben ons ding gedaan , alles wordt heel goed ontvangen tot nu toe. We hebben geen glazen bol, dus het is afwachten. Maar voorlopig gaat het zeker de goede richting uit.

Bedankt voor deze fijne babbel, we zien jullie uiteraard in ‘ Het Marca’ in Maarkedal

Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot

Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld

In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.

Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.

Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 3 - Een rechtstreekse confrontatie van belevingen en brede culturen
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-05
Erik Vandamme

De derde dag begon al 'erg vroeg', want omstreeks elf uur had er een piano concert met beelden op een scherm plaats, om 14 u een film in de Palace. En met curator Ichiko Aoba kregen we de inbreng van Oosterse culturen.

Frederik Croene 'Sans Retour' - AB Salon
Pianist Frederik Croene (****) is van vele markten thuis. Hij oogstte internationale lof met zijn soloalbums ‘Cul de Sac’ (2019) en ‘Solastalgia (2022)’. ‘Sans Retour’ (2025) is de laatste in een trio die hij zelf 'Trilogie van Hopeloosheid' noemt. Deze plaat bestaat uit zes pianostukken, en zijn een ode aan gevallen luchtvaartpioniers. Er is bijhorend videowerk van beeldend kunstenaar Karl Van Welden. De beklijvende beelden bezorgen ons een krop in de keel, en zijn voorafgegaan door opnames net voor de crash, een beetje zoals Yuri Gagarin een kosmonaut die op 34 jarige leeftijd overleed tijdens een routine training vlucht. Eerst hoor je de radio communicatie tussen hem en de grond controle, waarna de muziek het dreigend, spannend en intens overneemt. Op hetzelfde elan zijn elk van de vijf andere songs.  
Wie kregen we? Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), verder Richard Russell (a.k.a. Sky King) die in 2018 een passagiersvliegtuig - een Horizon Air Bombardier Q400 - stal zonder vliegervaring en een uur lang stunts uitvoerde waarna hij neerstortte op Ketron Island. Tot slot nog schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupér die in 1931 hoog aanzien oogstte met zijn Novell 'Vol the Nuit', en de jong verongelukte Daniel Kinet. De pakkende beelden, de onvergetelijke opnames en de integrerende muziekstukken in bewerkt, zorgden voor een kippenvelmoment.

Claire Rousay x The Bloody Lady (Viktor Kubal) - Cinema Palace
Ook op zondag was er een filmnamiddag gepland. Claire Rousay (*****) kwam muzikale ondersteuning geven bij de film ‘The Bloody Lady’ (Viktor Kubal). We citeren: ''Viktor Kubal (1923 - 1997) wordt beschouwd als de vader van de Slovaakse animatiefilm. Zijn paradepaardje is Krvavá pani ofwel The Bloody Lady.  De film is gebaseerd op het lugubere volksverhaal van Elisabeth Báthory (1560 - 1614): de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Ze haalde zelfs het macabere record in het Guinness Book of Records als moordenares met de meeste doden op haar naam. De reden voor haar moordzucht: in de hoop eeuwig jong te blijven, was ze ervan overtuigd dat baden in een bloedbad haar huid letterlijk zou verjongen. '
Het macabere verhaal wordt in die film niet zo luguber uitgebeeld als het wel lijkt, het gebeurt eigenlijk eerder heel subtiel. De emoties laaien op, nadat Elisabeth schijnbaar haar hart letterlijk heeft 'verloren' aan haar geliefde. Het zorgt op zijn beurt voor een ommekeer in haar handelen die verontrusting opwekt.
De muzikale omlijsting door Claire Rousay, die opzij zit omgeven van mengpanelen en keyboards, doet die spanning nog meer snijden. Op de juiste momenten binnen de film, trekt ze registers open of zorgt eerder voor een rustpunt. Haar muzikale inbreng geeft de film dan ook een boost waardoor het lugubere nog meer tot de verbeelding spreekt, en dat maakt deze film begeleid door muziek opnieuw een bijzondere totaalbeleving.

Park Jiha - Vanhaerents Art Collection
Even gaan verpozen in Vanhaerents Art Collection met de Koreaanse multi-instrumentalist Park Jiha (****). Hij bespeelt traditionele Koreaanse instrumenten zoals de piri (een bamboehobo), de yanggeum (een soort metallofoon) en de saenghwang (een mondorgel). Ze doet het uiterst uitgekiend, met oog voor detail en met zoveel emoties, waardoor die oude instrumenten nieuw leven wordt ingeblazen. Letterlijk dan door bedwelmende fluit klanken met een Oosters tintje eraan verbonden, bezorgt Park Jiha ons een ware cultuurschok. Een intense walm die een bezwerende invloed heeft op ons gemoed, waardoor we - na toch twee confronterende visuele belevingen - compleet zen de zaal verlaten.
Het zou ons laatste bezoekje zijn aan Vanhaertens Art Collection, maar hopelijk breit de organisatie hier een vervolg aan, want dit is een locatie met duidelijke mogelijkheid. Een meerwaarde voor BRDCST.

Bertel Schollaert & Hein Devos - AB Salon
Uiteenlopende werelden die elkander vinden, bleek het geval bij het duo Bertel Schollaert & Hein Devos (****). De klassiek geschoolde saxofonist Bertel Schollaert (Nadar Ensemble) en de vaste Amenra klankman Hein Devos zoeken uitersten op, om het publiek bewust mee te nemen met hun brede, uiteenlopende klanken. Met als basis composities van  de Spaanse componist Alberto Posadas en Berlijns componist Genoël von Lilienstern.
Het zorgt voor een intense totaalbeleving die baadt in zachtmoedigheid en dreiging. Het klinkt zalvend en rauw in een golvende beweging. Het publiek wordt letterlijk meegesleurd naar hun wereld vol diversiteit en klankkleur. Fijne intrigerende muzikale botsingen.

Julien Desprez - AB Flex
De uit Parijs afkomstige Julien Desprez (***) vindt zijn inspiratie bij rock, jazz en tapdans en zorgt voor een dosis humor en absurditeit in zijn spel. Er is er een subtiele verwijzing naar het Franse chanson merkbaar. Een veelzijdige aanpak die de avonturiers aanspreekt.
Het is een tot de verbeelding sprekende figuur deze Julien Deprez met deze muzikale en absurdistische aanpak, maar de overdrive aan chaos kon ons toch niet volledig boeien. Muzikale gekte.

Fenne Kuppens - AB Club
In de AB Salon stond Julia Eckhardt met haar vioolspel iedereen diep te ontroeren. Wijzelf prefereerden het solo project van Fenne Kuppens (*****), die hier iets anders bewandelt dan met haar band Whispering Sons. We horen haar integere, breekbare vocals deze keer ipv de diepgravende stem.
Met haar bijzondere stem, de brede aanpak en haar muzikanten vertelt ze niet enkel een heel persoonlijk verhaal, dat heel ontroerend is. Ze neemt je volledig mee.
Een overtuigend solo uitstapje dus.

JFDR - AB Flex
De IJslandse JFDR (*****) wordt door o.m. door Björk gezien als een inspiratiebron, en dat is iets waar je als artiest toch mee mag uitpakken. Jófríður Ákadóttir, zo heet deze zangeres voluit, greep iedereen bij de keel en liet ons totaal verweesd achter. De AB Flex werd er zelfs helemaal stil van.
JFDR bracht vorig jaar nog een  EP uit, ' From Figure 8', die overal sterk werd ontvangen. Live zette haar vocals de Hemelpoorten compleet open. Duizenden engeltjes namen ons mee in haar unieke leefwereld Meer nog. Wat een beleving!

Klinck Trio - AB Salon
Omschreven als 'supergroep' bestaat het trio Klinck Trio (*****) inderdaad uit drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' de weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel. Live kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.
Klinck Trio raakte sterk.

GEZAN - AB Flex
Japanse punk met een hoek af … Op die manier kan je de Oosterse underground van de populaire band GEZAN (****) het best omschrijven. Hier werd een ondoordringbare muur opgetrokken, en de beweeglijke meute op het podium zette de AB Flex in een mum van tijd in vuur een vlam. We kregen stevige uppercuts in een feestelijk geheel. Een ziedende wervelstorm op Oosterse wijze, scherp, snedig, wervelend. Een cultuurschok.

Ichiko Aoba - AB Flex
Ons plan was om terug te keren naar de AB Salon voor Richard Youngs maar er bleek geen doorkomen mogelijk; we besloten dan maar te verpozen en te wachten op de hoofd act van deze derde festivaldag, met name De Japanse parel Ichiko Aoba (*****). Ze zorgde, zittend in in een soort fauteuil , omgeven van schemerlampjes en dergelijke, voor een ware huiskamersfeer. De sfeervolle verlichting op het podium deed de rest.
Ze heeft een prachtige stem, tonnen charisma en troonde haar publiek mee naar een Oosters wereldje van intimiteit en rust. Een ontroerend intens huiskamerconcertje in een grotere zaal. Een perfect slot van deze boeiende driedaagse BRDCST, … maar er volgde nog iets moois …

Los Thuthanaka - AB Club
Los Thuthanaka (****) is het project van de Amerikaans-Boliviaanse Chuquimamani-Condori (beter gekend als Elysia Crampton) en diens broer Joshua Chuquimia Crampton. Met hun cowboy hoeden deed het wat denken aan een soort Italiaanse spaghetti western. Flikkerende lichtjes en absurde uitspattingen zorgden voor een feestelijke stemming met een Boliviaanse hoek af.
In de AB Club werden de dansspieren geprikkeld, en de lightshow triggerde het alleen maar. Een mooi overtuigend zuiders getint slot. Wat een knaller!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 2 – BRDCST in het voetspoor van David Lynch
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-04
Erik Vandamme

Het is een jaarlijkse gewoonte om tijdens het weekend BRDCST een bezoekje te brengen aan de Cinema Palace. In 2024 stuntte BRDCST nog met het concept film-muziek door de vertoning van de film 'Nosferatu (1922)' onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar.
Vorig jaar mocht saxofonist Mattias De Craene een door de tijd vergeten film 'The Holy Mountain (1973)' komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting.
Op de huidige editie waren zelfs twee namiddagen voorzien. Op zaterdag traden we in het voetspoor van David Lynch, wiens geest vandaag over de hoofden heen zou blijven waaien.

Xiou Xiou / Eraserhead
Jamie Stewart  (Xiou Xiou) bundelde in 2015 de krachten met componist Lawrence English. Samen maakten ze, op uitnodiging van Lynch, een live soundtrack bij diens ‘Factory Photographs’. Stewart, steeds een enorm liefhebber van Lynch zijn werk geweest, bleef er zich verder in verdiepen. De LP 'Plays the Music of Twin Peaks' bezorgde Xiou Xiou een cultstatus. David Lynch zelf was heel tevreden.
De band Xiou Xiou (*****) staat bekend om zijn grillige aanpak, en schuwt de controverse niet. Het duo Jamie Stewart en Angela Seo kreeg de opdracht die ‘Twin Peaks’ te hernemen, maar deed iets heel anders. Ze besloten  na zijn overlijden vorig jaar een ode te brengen door Lynch zijn oeuvre aan te pakken, even eigenzinnig als Lynch himself altijd tewerk is gegaan.  Een sound met o.m. veldopnames, zelfgebouwde instrumenten, orgel, modulaire synths, stem, zaklampen, elektrische ruis, … De muziek en bewerking rond de film 'Eraserhead' is dus geen kopie van de film zelf. De emotionele rauwheid van de film, blijft echter overeind. In een wereld vol seksuele spanning, industriële dreiging en bizarre uitspattingen gaan alle remmen los.
We worden visueel als in de instrumentatie meegezogen in een landschap waar angst en vertwijfeling heerst. Xiou Xiou brengt een ode aan de grootmeester, zoals Lynch het gewoonweg deed, nl. grauw, rauw en nooit de controverse uit de weg gaan. Een confrontatie met de rauwste kant van de mensheid kon je zeggen

Golem Mecanique - Vanhaerents Art Collection
Vanhaerents Art Collection  is een kunstgalerij in een oud industrieel pakhuis op een boogscheut van de AB. Het was nu de 15e verjaardag van het label Ideologic Organ, opgericht door Stephen O'Malley (Sunn O)))) en wijlen Editions Mego-labelbaas Peter Rehberg. O'Malley was curator van dienst. Hij bracht enkele artiesten naar Vanhaerents Art Collection die door dronegeluiden onaardse sferen opriep.
Wij namen enkele concerten mee. Golem Mecanique (****). De Franse multi-instrumentalist Karen Jebane bracht in 2025 met 'Siamo tutti in pericolo '' een ode aan de gruwelijk vermoorde Italiaanse, Marxistische filmregisseur Pier Paolo Pasolini. Muzikaal ging het van golvende bewegingen van dreigende intimiteit en rauwe uitbarstingen. Golem Mecanique wist een even gruwelijke sound te creëren zonder gebruik te maken van visuele effecten. Intens beeldrijke monotone muziek in z’n geheel.

Jessika Kenney - Vanhaerents Art Collection
We waren in diepe trance verzonken door de vorige act en bleven er nog even, want iets later kwam Jessika Kenney (*****). Zij experimenteerde met klanken en met haar stem, die soms onverstaanbaar was. De emoties werden uitgeschreeuwd in een intiem, intens kader. Een bezwerende performance want op haast sacrale wijze, neemt Jessika je mee naar een bijzonder spookachtige wereld. Vreemde en vaak onsamenhangende klanken zorgden voor een spirituele confrontatie met het innerlijke. Ondanks de dreigende ondertoon, voelden we een soort gelukzaligheid, een gemoedsrust die donkere gedachten verdrijft.

Olan Monk - AB Flex
BRDCST zet dit jaar het label AD 93 in de kijker met artiesten als James K, Feeo, Lankum-offshoot One Leg One Eye en ook Olan Monk (****). Met een mengeling van shoegaze, witch house en traditionele Ierse muziek tastte Olan Monk de grenzen af. De shoegaze botste op een fluit/cello klank die toegankelijk als experimenteel klonk. Het weet toch een breed publiek aan te spreken. De vocals waren fragiel, doorleefd en een link naar Ian Curtis van Joy Division was niet ver door diezelfde emotionele geladenheid. Een Ierse ontdekking zondermeer.

Lucy Railton - Vanhaerents Art Collection
De celliste Lucy Railton (*****) stelde in Vanhaerents Art Collection haar debuut 'Blue Veil' voor, maar heeft al een pak ervaring binnen de avant-garde en de hedendaagse klassieke scene.
Elke strijker- en tokkelbeweging is uitgekiend. De luisteraar wordt meegezogen in een bevreemdende mooie wereld. We schreven dan ook 'Hemelse klanken dwingen je tot een gemoedsrust’.
We kregen van deze drie acts een mooie totaalbeleving.

James K - AB Flex
De New Yorkse Jamie Krasner is al van haar tienerjaren bezig en heeft intussen haar stempel gedrukt op de underground bewegingen. Onder de naam James K. (*****) stond ze met een heuse live band op het podium van de AB Flex. Met invloeden uit triphop, shoegaze, dream pop en zelfs een vleugje new age is dit een eerste fijne kennismaking van haar muzikale wereld.
Een bedwelmende, aangrijpende sound binnen een sprookjesachtige sfeer hoorden we. Magisch mooi, intiem, dansbaar. Met live band diept James K haar talent als performster nog meer uit. Een veelzijdige, kleurrijke aanpak die boeiend bleef.

Ultan O'Brien w/ Sam Comerford - AB Salon
Intussen waren mensen onder de indruk van de performance van Claire Rousay in de Vanhaerents Art Collection.
Wij maakten de keuze van enkele samenwerkingen in de AB Salon.
Het eerste was Ultan O'Brien w/ Sam Comerford (****). Een samenwerking tussen twee virtuozen in hun vak. De jonge Ierse violist Ultan O'Brien maakt muziek die diep geworteld is in de Ierse tradities, en liet de deur open naar improvisatie. Er waren vele samenwerkingen en vandaag was dit er eentje met Sam Comerford, die wij leerden kennen door zijn project Thunderblender. Zijn sax is gewoonweg meesterlijk en grensverleggend. O'Brien stopt wat humor in zijn speelse vioolspel. Heerlijk genietbaar het samenvloeien van deze instrumenten? Ierse Folklore met een hoek af, ondersteund van een zwevende, zalvende saxklank.

Lord Spikeheart w/ NMR.CC - AB Flex
Spijkerharde metal met een Afrikaans tintje kregen we met Lord Spikeheart w/ NMR.CC (****). Een brute waanzinnige sound. Wat een rollarcoaster over ons heen. In 2020 zorgde het Keniaanse duo Duma reeds voor een onvergetelijk uppercut en in 2022 sloten ze dan ook terecht BRDCST met een knal af.
"Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland en wordt verscheurd. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig" , schreven we.
Frontman Lord Spikeheart aka Martin Kanja gaat met zijn solo project op ditzelfde elan door, in samenwerking met NMR.CC. Rauwe kost met een Afrikaanse tint.

Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin - AB Salon
Ons doel was om erna in de Club SUMAC te zien maar er was geen doorkomen aan. Dus besloten we naar de AB Salon af te zakken voor twee toetsen wizards Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin (****), die elk op hun eigen manier hun carrière hebben uitgebouwd. Met hun album 'Iterae' tasten ze de mogelijkheden van de unieke klank van Fender Rhodes verder af. En improvisatie troef. We lazen nog 'Het resultaat is muziek die zweeft tussen strakke, minutieuze klankarchitectuur en een dromerige, bijna vloeibare flow.' Een aanstekelijke klankkleur, die de dansspieren prikkelde.

Nihiloxica - AB Flex
Nihiloxia (****) is het samenzweringsverband van Nilotika Cultural Ensemble - een traditionele percussiegroep uit Kampala - en producers Spooky-J  en PQ . Het zorgt voor een versmelting van Afrikaanse ritme tamtam geluiden en Westerse percussie en drums.
Percussie staat centraal dus. De culturen zijn met elkaar verweven. De tempowissels zijn heerlijk genietbaar, meeslepend, bezwerend en opzwepend. Een uniek project.

Berlinde Deman - AB Salon
Het contrast kon niet groter zijn, we sloten af met een intiem concertje om middernacht met Berlinde Deman (*****).  Ze is de vaste tubiste van Flat Earth Society Orchestra en duikt op in tal van bands en projecten in de jazz-, theater- en klassieke wereld. Met het 16de-eeuws blaasinstrument Serpent, iets in de vorm van een slang, verbluft ze iedereen in de AB Salon.
Met haar debuut 'Plank 9' verkent ze de mogelijkheden van dat instrument tot in de puntjes, en tast de grenzen van de ‘weg der traagheid’ af, ver weg van alle drukte van het dagdagelijkse leven. Een verademing op BRDCST.
De luisteraar in trance brengen was de opdracht, met het flirten in uitersten en  klankexperiment door de best unieke klank van het instrument. Modern traditioneel. Een magisch einde.
Het onderstreepte het geheel van een dagje David Lynch, die grenzen wist te verleggen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2026 - DAG 1 – Een BRDCST in de schaduw van het leven
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-03
Erik Vandamme

BRDCST festival in de AB is er eentje voor wie houdt van avontuur. Je moet het ondergaan en betekent zoveel meer dan enkel puur beleven. Het is sinds 2016 'the place to be' voor wie durft de comfortzone te verlaten, op zoek naar fijne pareltjes.
Het was vooral uitzien naar de vernieuwde AB Salon, en er stonden ook concerten gepland in Vanhaerents Art Collection op zaterdag en zondag. Er ook werd een extra avond toegevoegd met Einstürzende Neubauten op paasmaandag. 
De eerste avond vertoefden we vooral in de Salon en de AB Flex.

Hekla - AB Salon
Het instrument 'Theremin' werd in 1919 uitgevonden door de Rus Leon Théremin. Een unieke klankenwereld werd gecreëerd , met fluisterende ondertonen en diepe baslijnen. 
De uit IJsland afkomstige Hekla (****) brengt , mede door haar klassieke achtergrond, een heel bevreemdende, mooie sound. We worden meegenomen naar een onaardse wereld en inde sound hoorden we een monotone ondertoon , die evenwel niet stoorde. Integendeel zelfs. De experimentele aanpak, deed ons even wegglijden van de realiteit. In het bijna donker zorgde Hekla voor een hypnotiserende trance klankkleur.

Rainy Miller - AB Flex
Het recente album 'Joseph, What Have You Done?' scoorde goed van de uit VK afkomstige Rainy Miller (****). Hij werd geprezen voor z’n mix van avant-garde, R&B en ambient. Live resulteerde dit in een soort poëtische 'rap'. Het hand een rauw als zachtmoedig kantje. Het klonk mooi uitgekiend en gevarieerd. Hij gaat zijn publiek zelfs opzoeken, tot in de tribunes waar hij tussen de aanwezigen neer zit. Rainy Miller neemt zijn publiek letterlijk mee in zijn verhaal. We hadden hier een bevreemdend als beklijvend mooi optreden.

 Carme López- AB Salon
Het instrument doedelzak wordt al te vaak geassocieerd met een folkloristische gebeurtenis. Verschillende muzikanten wisten dit uit te spitten om dit instrument in een ander kader onder te brengen.
Ook de Galicische artieste Carme López (*****) onderzoekt de mogelijkheden ervan, en voegt er zelfs elektronica aan toe, met een dosis experiment en –experimenteerdrift, in een intiem kader. Carme López tast die grenzen af van dit instrument en laat de sound alle richtingen uitgaan. Een bijzondere klankenwereld dus met dit instrument!

Kukuruz Quartet - AB Flex
Componist, pianist en zanger Julius Eastman (1940 - 1990) verwierf vooral bekendheid in de experimentele muziekscene van de jaren zeventig en tachtig. Eastman's geestesgenoten waren o.a. John Cage, Morton Feldman en Petr Kotik. Door zijn vroegtijdig overlijden, ging zijn invloed een beetje verloren.
Het Zwitserse Kukuruz Quartet (****) brengt ze echter terug tot leven. Dit viertal bevindt zich tussen jazz klassieke muziek en pure improvisatie. De muzikanten aan hun piano met de rug naar het publiek, tekenden voor een verbluffend piano recital, met een dosis experiment. Ze weten elkaar aan te porren en hebben het publiek mee in het verhaal.
Naar het einde van de set kwamen de vier vooraan staan, met een soort mini- metronoom  waarmee ze op ritmische wijze het publiek lichtjes deden heupwiegen.
Kukuruz Quartet nam daarna weer plaats aan hun piano, en speelden overtuigend verder op speels improviserende wijze.
Een mooiere ode kon Eastman zich niet dromen. Knap staaltje dus!

Silvia Tarozzi - AB Salon
Voor haar optreden werd gevraagd aan het publiek om zeker te blijven zitten tot het einde. De Italiaanse componiste en violiste Sylvia Tarozzi (*****) verkent op eigenzinnige wijze de klankkleur en neemt haar publiek hier graag erin mee. De kracht van de stilte klonk maar zelden zo luid, eens Sylvia haar talent als een improviserend en experimenterend artieste onderstreepte. Het bijzondere aparte vioolspel viool dito klankkleur was inets unieks. Ze heeft ook een warme stem en gaat speels te werk, met zelfs een ritmische meezingmoment. Grenzen worden afgetast en het publiek weet het sterk te appreciëren!

Keeley Forsyth - AB Flex
Een van de meest beklijvende optredens op BRDCST 2025 was voor Keeley Forsyth (*****). "Met spots half gericht op haarzelve en op de twee muzikanten die je in het donker haast niet zag staan, verblufte Keeley ons door bariton stem, het klonk als tranen die als regendruppels op onze ziel neerdwarrelden", schreven we.
Het was een heel speciale show, zelf zei ze erover: "A distillation of that which is essential: only voice and keys" , gebaseerd op de novel van de gevierde Franse auteur Jean-Baptiste Del Amo, die een specially commissioned tekst schreef in een narratief spoken word bij deze voorstelling.
Die spoken words huiverden en de griezelige piano en cello klank vervolledigden dit aanvoelen. De teksten die Keeley op haast sacrale wijze predikte, waren niet steeds niet verstaanbaar, maar haar bijzondere stem en uitstraling ondersteunden de dreigende toon. Geen muzikale evidentie maar het onderstreept BRDCST in de schaduw van het leven. Een apart zen gevoel dus.

The Bug vs  Ghost Dubs - AB Club
Een indrukwekkende totaalbeleving om de eerste avond af te sluiten met The Bug vs Ghost Dubs (****). Dit is het veelzijdige project rond Kevin Martin a.k.a. The Bug en dubmeister Michael Fiedler die iedereen in 2024 verraste met zijn debuut 'Damaged'. Met 'Implosion' maakte The Bug vs Ghost Dubs één van de beste platen van het voorbije jaar. "Een donker feest, met opzwepende beats richting de Hel'' schreven we. In navolging van wat we al meemaakten met Keeley Forsyth, ging dit gezelschap nog een stapje verder naar de demonen uit ons onderbewustzijn. Een afsluiter die nazinderde.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

Old School Thrash Fest 2026 - Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend!
Old School Thrash Fest 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-28
Erik Vandamme

In een goed volgelopen DVG Club in Kortrijk kregen we een fijn topmenu, 'Old School Thrash Fest' met drie Belgische pareltjes, die nog te weinig waardering krijgen binnen onze contreien. Sanity's Rage, Dead Serious en Objector speelden elk op hun manier een sterk overtuigende set. De Belgische thrash metal underground is meer dan springlevend, dat was duidelijk achterna!

Neem nu Sanity's Rage (****)  die al sinds 2002bezig zijn, met een technische perfectie, rauwe aankleding en een boom van een zanger die met bulderende stem zijn publiek voortdurend aanport. "Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokerslagen ten top", schreven we over hun optreden in diezelfde DVG Club eind 2025. Ook nu weer leek de pletwals maar niet te stoppen. De aanstekelijke riffs, de verpulverende vocalen en het oorverdovende drumwerk daverden. Sanity's Rage kreeg de handen moeiteloos op elkaar, met deze technisch hoogstaande thrash metal.

Na tweeëndertig jaar afwezigheid, direct de deuren instampend en zaaltjes in vuur en vlam zetten, met zelfs een plaatsje op de affiche van Alcatraz Metal Fest, zonder een nieuwe plaat uit te brengen. Dead Serious (*****) slaagde met brio in hun opzet. De band bewees ons op hun try-out in eigen huis - Zele - dat het vuur nog steeds brandt.
Lees gerust.
Ze zijn nu één van de aangenaamste nieuwe verrassingen binnen het metal wereldje. In de DVG Club haalden ze wederom verpulverend uit. Ze zijn p elkaar goed ingespeeld, het zorgt voor het nodige vuurwerk. Het publiek wordt getriggerd, maar is iets minder uitzinnig als op de try-out eind vorig jaar, met rondvliegende bad eendjes en andere attributen. Maar het publiek smulde van hun snedige stevige aanpak.
Jan Schepens ging met zijn gitaar op de schouders van een imposante fan zitten en liet zich rond dragen in het publiek. Het werd enthousiast onthaald.
Over een typisch ‘old school thrash metal’ feestje gesproken … Dead Serious bracht heden en verleden samen, en zet hun rit doodleuk verder. Klasse!

Het gemis van een moshpit vulde Objector (*****) dan weer aan. We volgen de band al van het prille begin (even meegeven, het was nu al de tiende keer dat ik hen live zag). Nog nooit heeft Objector ons ontgoocheld. Integendeel zelfs!
Ze zijn één van de meest onderschatte metalbands in ons landje. De gitaren klieven, de drumsalvo’s vliegen om de oren en de charismatische frontman heeft een ongelofelijke sterke stem. Grotere bands binnen die thrash metal scene kunnen er nog van leren.
Objector gaat tekeer als een ongeleid projectiel. Een niet te stoppen sneltrein.

Objector zorgt voor nogal wat moshpits met zelfs een wall of death.
Objector tekende voor een boeiende, duivelse avond in die pure thrash metal. Een knaller dus!

Met dank aan Musika.be

Organisatie: DVG Club, Kortrijk

Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin - De vaak 'vergeten verhalen' in de schijnwerpers geplaatst
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin

Ik herinner me dat ik als kind heel aandachtig zat te luisteren naar de verhalen die mijn grootouders vertelden over de twee wereldoorlogen; niet alleen de ontbering maar ook grappige, gezapig anekdotes kwamen ter sprake. Het zijn verhalen die, ook op mijn 60ste, in mijn collectief geheugen gegrift staan.
Het sluit ook aan bij dit collectief, de verhalen die generaties ons en hun kinderen/kleinkinderen hebben verteld. Het is een schat van informatie, die niemand ongemoeid laat.
Op verzoek van het Klarafestival verbleef accordeon speelster Sara Salvérius een week in een woonzorgcentrum. De verhalen van de bewoners waren een inspiratiebron rond het concept 'verhalen zonder woorden'; ze schreef  hier muziek rond en ging samenwerken met klarinet virtuoos Jean-Philippe Poncin.
Onder Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin (*****) gingen ze op tour en dat bracht hen op een zondagochtend naar de Foyer in de HA Concerts. De verhalen in verteltrant en muziek deden herinneringen opborrelen en maakten er een boeiende morgen van.

In het intieme kader werden gezapige, grappige of soms dieptriestige verhalen verweven in hun klankentapijt, die allerlei emoties deden opflakkeren. Het pad van de zachtmoedig- en ingetogenheid werd betreden.
Het samenspel van klarinet en accordeon zorgden voor meer dan een uurtje magie. Sara vertelde enkele anekdotes over de bewoners die ze had ontmoet. Allemaal mooie vaak vergeten verhalen die dankzij Sara en Jean-Philippe in de schijnwerpers werden geplaatst. Heel de plaat kwam aan bod. Een diverse aanpak trouwens. De emoties borrelden op, nooit gaat het teveel de treurige of frivole kant op. Alles blijft hangen binnen een gezellig kader.  Sara is iemand die van vele markten thuis is, en verlegt grenzen met haar accordeonspel. Het spreekt tot de verbeelding wat ze allemaal uitvoert. Elke song heeft een boeiend, eigen persoonlijk verhaal.
Hoedanook, een bijzondere artieste. Ze wordt perfect aangevuld door Jean-Philippe die voor nog een beetje extra warmte zorgt met zijn klarinet. Mooi, dit samenspel dus.
Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin zijn enorm respectvol over de mensen van wie het gaat. Haar bindteksten raken en toveren een glimlach waar nodig.  Intens mooi hoe de (soms vergeten) verhalen tot leven komen door deze twee instrumentalisten van accordeon en klarinet!

Organisatie: HA Concerts, Gent

Wasteland 2026 - Een splijtbom aan uiteenlopende emoties
Wasteland 2026
DVG Club
Kortrijk
2026-03-27
Erik Vandamme

Na een geslaagde eerste editie in 2025, organiseerde de Belgische band Nomad voor de tweede keer het festival Wasteland. Een avondje rond underground metal bands, in de gezellige DVG Club in Kortrijk. Echter dit jaar was er iets bijzonders. De tweede editie stond in het teken van de release van Nomad zijn debuut album 'Oxygen'. Een diverse plaat vol prikkeling en botsingen tussen spijkerhard uithalen en weemoedig rakend.
Een veelkleurige sound en een plaat, die een bijzonder pareltje is. Het was reikhalzend uitkijken hoe die songs live zouden klinken, de verwachtingen waren dus hoog gespannen..

West-Vlaanderen boven op deze avond. De Brugse metalcore formatie Alludence (***1/2), een vrij jonge band vrienden die vanuit andere projecten elkander hebben gevonden. Het fijne aan Alludence is dat ze net dat emotioneel kantje van de metalcore weten te verbinden met het barse en rauwe. Hun gezamenlijke passie voor bands als Architects, Bring Me The Horizon en Northlane kwam vocaal en in de instrumentatie aan bod.
Het kwam wat traag op gang, - we dreigden eventjes af te haken -, maar eens de band wat grip kreeg op zichzelf en op het publiek, werden alle registers opengegooid en kregen we alsnog een lekkere muzikale wervelstorm metalcore. Interessant.

Between Sirens (*****) uit het Kortrijkse ook klonk ietwat anders. Rauw en meedogenloos. Het tempo ligt hoog en wordt gedragen door de emo vocals van Jonah Holvoet. Geen rustpunt hier. Dit waren metalcore mokerslagen, we werden moeiteloos meegesleept. We zagen een milde poging tot crowdsurfen.
Between Sirens nracht deugddoende metalcore. Wat een pletwals!

Nomad (*****) stond centraal vanavond. We hadden onlangs nog een leuk interview. Lees hier . 'Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene’, wisten ze ons te vertellen, wat ook live tot uiting kwam.
De nummers kliefden en er was de bijzondere zangpartijen. Zonder meer ging Nomad ertegenaan, rauw-ingetogen-dreigend-speels. De tempowissels volgden elkaar op.
Een ruim publiek binnen de scene wordt aangesproken.
Van de songs uit dat album is er eentje dat ons het diepst weet te raken, “Daerk”. We worden meegezogen in een andere wereld, weg van de realiteit. Een hypnotiserende, veelkleurige, boeiende sound en een album om U tegen te zeggen.
Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven  we totaal verweesd achter.

Signs of Algorithm (*****) klonk evenzeer verpletterend. Wij leerden de band reeds kennen in 2021 op het festival Devils rock for An Angel en waren toen onder de indruk van hun performance, een nietsontziende pletwals. "Ze speelden een daverende set,  alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!", schreven we over hun optreden. En het siert hen dat ze ook met die ingesteldheid nu speelden in de DVG, voor een al sterk uitgedund publiek. De langgerekte riffs, de bonkende drums en een frontman die met bulderende stem de grond deed daveren, zorgden voor een ondoordringbare geluidsmuur. Signs of Algortihm greep zijn publiek bij de keel en dreef het tempo telkens hels op. Iedereen genoot van deze geweldige, denderende sound . Wat een pletwals ook!

Wasteland bood een podium voor extremere metal, de underground van het genre. Iedereen genoot van de verpulverende mokerslagen van de vier bands op het podium. Het leeft wel, dit genre in het Kortrijkse!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper

Sign Of Algorythm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9087-sign-of-algorithm?Itemid=0

Nomad
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9086-nomad-27-03-2026?Itemid=0

Between sirens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9085-between-sirens-27-03-2026?Itemid=0

Alludence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9084-alludence-27-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Nomad + DVG Club, Kortrijk

Ão – Een zwoel avondje dansen ‘in de club’

Het is altijd leuk om je favoriete Belgische bands te zien groeien in hun kunnen. We hebben het over de formatie Ão (*****). Na hun passage op de hoogste verdieping van Beursschouwburg in Brussel , hun onvergetelijke passage in de AB Club in 2024 en de andere keren dat we hen al ondertussen live konden bewonderen, was het nu tijd om de band met de recente tweede plaat aan het werk te zien, ‘Malandra’.
Ão is uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de Belgische muziek scene. Onlangs waren er twee try-out concerten . Leezs gerust
4ad https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101902-ao-try-out-malandra-ao-op-kruissnelheid
N9 https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101903-ao-try-out-welkom-in-hun-bezwerende-sounds
In een uitverkochte AB zaal zette Ão zijn opmars verder en zorgde voor een zwoel avondje dansen ‘in de club’ …

Het opvallende aan Ão is dat ze telkens zorgen voor een milde muzikale mix in culturen. De roots van de frontdame Brenda en de teksten in de Portugese taal zijn tekenend. Het geheel klinkt bedwelmend, spannend, creatief, meeslepend en weet evenzeer moeiteloos de dansspieren te prikkelen. Een waas van melancholie en weemoed sluimert over hun songmateriaal, o.m. op een “Me Condena”, “Speak” en “Meninas”. Zonder al te veel tristesse.
Wat een uiteenlopende emoties ervaarden we , met telkens een wervelend dansfeestje. Het is trouwens de sterkte van Ão. Songs als “Malandra”, “Sorte” tot ‘Acorda’ intrigerend door hun persoonlijk verhaal. De temperatuur stijgt des te meer. Brenda stzaat er in een mooi wit kledij op het podiumen ze staat op het einde in zwart topje en broek.
Muzikaal deinen we lekker mee op de dromerige, groovy en aanstekelijke klankentapijtjes “Cada vez”, “Aren’t you tired” en het sublieme persoonlijke “Talvez” gaan naar een climax. Het mooie “Volta” en “Pra Onde Eu You” besluiten definitief de set.
Ão overtuigt met de nieuwe plaat ‘Malandra’ en hun live performance. Met weemoed, het Zuiders tintje, de dans en de zin in experiment. Een grootse band in wording.
Zwoele zomeravonden in wording zullen er zijn met de nakende festivals.
Setlist: Me Condena //  Sofrimento  (Waldemar Bastos cover)//  Speak//  Orgulho//  Meninas // Crowd//  Cinza //  Malandra  // Sorte  //  Ode  //  Acorda  //  Cada Vez  //  Outra //  Mulher  //  Aren't You Tired //  Talvez  //  More
///  Encore:   Volta   //  Pra Onde Eu Vou?

Het voorprogramma werd verzorgd door Monagi (****), het alternatieve indie pop project rond songwriter en producer Jess Jacbos. Op uitgekiende wijze weet hij met zijn band een boeiende mix te creëren van filmische texturen, meeslepende melodieën met een subtiel onmiskenbaar melancholisch gevoel.
Live kregen we een intieme warme confrontatie. Muzikale ingetogenheid die charmeerde. De charismatische uitstraling van Jess op het podium was mooi met grappige kwinkslagen en een glimlach. Ergens tussen Richard Hawley en Serge Gainsbourg, die met diezelfde zwoelheid ons wisten te raken en te prikkelen.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9083-ao-2026-03-26?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Kreator – Rollarcoaster van Hel en Verdoemenis
Kreator + guests

Ze behoren tot de zogenaamde 'top 3 van Duitse Thrash metal', samen met Sodom en Destruction. Het gaat hier om Kreator, al sinds 1982 aan de top binnen hun genre. En ze zijn niet van plan hun plaats op die troon snel op te geven. Hun nieuwste plaat 'Krushers of the World' is er eentje van Hel en Verdoemenis. Satan en zijn gevolg zijn de rode draad doorheen hun werk. Als podium aankleding staan twee enorme satanische wezens aan de zijkant, en er is de drummer die zijn drumstel gor mept, die staat gewoon in de muil van de duivel.
Een boeiende avond zondermeer.  We begaven ons heel gewillig op die Duitse rollarcoaster van Hel en Verdoemenis.
De band had niet minder dan drie andere kleppers als voorprogramma mee, nl. Nails, Exodus en Carcass. Geen wonder dat de AB compleet vol was gelopen.

De eerste uppercuts kwamen alvast heel hard aan. Nails (****) duwt, na de intro “Motorhead” van Hawkwind, het pedaal stevig in op “Suffering Soul”. De scherpe riffs zijn interessant. De spraakzame frontman heeft een bulderende stem. Ondanks het duw- en trek werk lukte het Nails nog niet zo goed voor een echte moshpit. Er kwam meer beweging op “I will not follow”, “Endless Resistance” en het sublieme “You will never be one of us”.
Nails was als support zeerzeker een goede opwarmer.
Setlist: Motorhead  (Hawkwind song) // Suffering Soul  //  Lacking the Ability to Process Empathy // Conform  // Scum Will Rise //  Violence Is Forever //  God's Cold Hands //  Wide Open Wound //  Made to Make You Fail //  I Can't Turn It Off  //  I Will Not Follow //  Endless Resistance //You Will Never Be One of Us //  Unsilent Death

Een publiekstrekker naast het afsluitende Kreator, was Exodus (*****) die plots voor een overvolle zaal optrad. Persoonlijk waren we wat sceptisch van de recente plaat van de band, 'Goliath', alsmede ook de verschuivingen in de line-up, met o.m. de recente terugkeer van Rob Dukes.
Na een intro “We Will Rock you” van Queen begon Exodus met de overtuigend nieuwe song “3111”. De frontman was bij de leest en was nauw betrokken bij z’n publiek. De duivelse riffs waren technisch hoogstaand en prikkelden enorm. Moshpits en crowdsurf was niet vreemd.  Exodus blijft een persoonlijke favoriet. ' A Lesson in Violence' was hun muzikale les. Wat een razendsnelle tempo’s op “Strike of the Beast”, het zorgde voor een eerste echte 'wall of dead'. Sterk.
Setlist: 'We Will Rock You' Queen (intro)  //  3111 //  Bonded by Blood //Deathamphetamine // Blacklist//  Promise You This  // A Lesson in Violence //  The Toxic Waltz  (With Raining Blood intro)  // Strike of the Beast

Carcass (****) gooide het over een andere 'technisch hoogstaande' boeg. Met songs die structureel perfect in elkaar vloeiden, zorgde het wellicht voor minder moshpits. Maar de vlijmscherpe riffs op songs als “Unfit the human Consumption”, “Incarnated Solveent Abuse” en ”Tomorrow belongs to Nobody” bezorgden kippenvelmomenten. Carcass is een band die het vooral moet hebben van sfeerschepping.
Robuust, strak, overdonderend, verpulverend klonk het. Niet direct feestelijk , wel duivels
Setlist: The Living Dead at the Manchester Morgue  (Intro)//  Unfit for Human Consumption//  Buried Dreams //  Incarnated Solvent Abuse //  No Love Lost //  Tomorrow Belongs to Nobody  (Snippet) //  Death Certificate //  Dance of Ixtab (Psychopomp & Circumstance March No. 1 in B)  //  Genital Grinder //  Exhume to Consume //  Corporal Jigsore Quandary  //Heartwork

Een doek voor het podium, met geschiedkundige beelden, mooi door AI uitgebeeld, en  een dreigende sound deden al een huivering door de zaal ontstaan. De gitaristen deden er nog een schepje bovenop, én toen het doek omhoog hing ,waanden we ons onmiddellijk  in de diepste krochten van de Hel.
Kreator (*****) was klaar om hun rollarcoaster van Hel en Verdoemenis op ons los te laten.
Een helse trip, een goed uur lang met alle visuele effecten erbovenop. Duivels en demonische poppen staan op het podium. Een  sublieme “Satanic Anarchy” en “Hate Uber alles” waren al meteen twee kleppers. Moshpits en crowdsurfing waren het gevolg.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt, zonder genade. “Hordes of Chaos”, “Satan is Real” en  “Loyal to the Grave” huiverden en bracht de AB in vuur en vlam.
Meer technisch klonk het bij de solo's. “Endless Pain”, “'666 - World Divided” waren verpletterend. Een Satan gevoel op z’n best. Op “Violent Revolution” was de Duivelse chaos compleet. “Pleasure to Kill” gaf de definitieve doodsteek.
Satan is inderdaad real! Op deze rollarcoaster van Hel en Verdoemenis van Kreator en guests
Setlist: Seven Serpents// Hail to the Hordes//  Enemy of God //Satanic Anarchy//Hate Über Alles//People of the Lie//Betrayer//Krugers of the World//Hordes of Chaos (A Necrologue for the Elite)//Satan Is Real//Loyal to the Grave//Phantom Antichrist//Endless Pain//666 - World Divided//Violent Revolution//Pleasure to Kill

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Foto Kreator
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9079-kreator-25-03-2026?Itemid=0
Carcass
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9080-carcass-25-03-2026?Itemid=0
Exodus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9082-exodus-25-03-2026?Itemid=0
Nails
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9081-nails-25-03-2026?Itemid=0

Organisatie: Biebob + Live Nation