Twee jaar na de release van hun debuutalbum ‘The Lunar Maria’ komt Adrift for days, uit Australische bodem, aanzetten met een tweede album ‘Come Midnight…’. Art As Catharis is een Australisch record label die de beste experimentele muziek vanuit de ondergrond tot aan uw voordeur brengt.
‘Come Midnight’ is een 71 minuten lange reis doorheen doom, drone, sludge, stoner metal, psychedelische rock, postmetal en postrocklandschappen. En ze weten deze stijlen perfect te integreren in nummers die een puurheid bezitten. Als je je afvraagt hoe Neurosis, Pink Floyd, Boris en Earth samen zouden klinken, is Adrift for days het passende antwoord.
Adrift for days is een ware revelatie waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen!
Op http://adriftfordays.bandcamp.com/ kan je je oor ten luister leggen.
Met ‘Tempest Roar’ zijn The Dyeing Merchants uit Victoria aan hun derde album toe. Ze eren de DIY ethiek en namen hun album op in de Fifty Fifty Arts Collective, een non-profit organisatie die door vrijwilligers gerund wordt en een platform voorziet voor onafhankelijke artiesten.
The Dyeing Merchants brengen aanstekelijke nummers, bruisend van energie, waar je niet op stil kan blijven zitten. Ze vallen moeilijk onder een bepaald genre te classificeren, maar brengen indie rock met experimentele invloeden. Met z’n doorrookte stem brengt Jzero Schuurman bezieling terwijl de gitaar en drum een verfijnde dialoog voeren. Hun muziek past in het intieme kader van een donkere kroeg, waar de lokroep van de nacht (en overmatig ethylalcoholgebruik) menig zielen beroerd. The Dyeing Merchants zijn het levende bewijs dat eenvoud siert.
Op hun website http://thedyeingmerchants.com/ kan je terecht voor een voorsmaakje. Hun Facebookpagina http://www.facebook.com/pages/The-Dyeing-Merchants/ houdt je op de hoogte van aankomende optredens.
Kasan bracht eerder dit jaar hun eerste album uit onder de titel ‘Drown’. Ze zijn afkomstig uit Leipzig en mochten in het verleden al het podium delen met Caspian, Year Of No Light, God Is An Astronaut, en andere postrockgoden.
Ze beginnen hun album met “Drown” en eindigen met “Float”, woorden die ze muzikaal perfect weten te vertalen. De nummers tussenin kenmerken zich door een onheilspellende, dreigende toon en creëren een opbouw die tot de verbeelding doet spreken. Je waant je in een stormachtige oceaan, waar woeste golven je naar adem doen snakken en geen sprake is van redding nabij. Ze houden dit dan ook vast voor een gemiddelde duur van acht minuten per nummer.
Kasan brengt meer dan melodisch klinkende nummers. Ze verrassen de luisteraar bij elk nummer door een plotseling losbarsten van een stormvloed aan doom en metaal. Het is een plezier te luisteren naar nummers met dergelijke variatie in ritme, zonder in een chaos te vervallen.
Op www.kasan.bandcamp.com kan je hun album gratis downloaden.
… Een waardige opvolger voor het massieve brokstuk ‘Meanderthal’. Wederom weet Torche de melodie te behouden zonder de heavyness uit het oog te verliezen. Het is zware en compacte metal met poppy hooks en doet ons denken aan de betere Helmet of prille Soundgarden.
Het tempo wordt er in gehouden door de overwegend korte songs zonder veel adempauzes elkaar te laten opvolgen. De gitaren creëren loodzware riffs in “Letting go” en “In pieces” maar gaan geregeld ook voor een portie verfijning in “Snakes are charmed”, “Reverse inverted” en “Roaming”. Moordtempo songs “Walk it off” en “Sky Trials”, elk goed voor een dikke minuut straight in your face rock, dingen met zijn tweetjes naar de titel ‘bruutste oplawaai van het album’ en het instrumentale titelnummer lijkt ons een zeer geschikte soundtrack voor een tsunami. Helemaal op het einde mag het wat trager, maar daarom niet minder heavy, met de zware en logge sleper “Looking On”, het apocalyptisch einde van een bronstig album.
Torche smeden hun metaal op uiterst hoge temperatuur, ‘Harmonicraft’ is een gloeiend hete plaat.
Het NYse ensemble White Rabbits is toe aan hun derde cd en zijn een goed bewaard geheim binnen het indiepoplandschap . De broeierige songs hebben een evenwichtige opbouw en kunnen verrassen door de stuwende ritmes , de onverwachtse wendingen en de tempowisselingen, die zweren aan punkfunk , psychedelica en allerhande experimentjes. Geraffineerd, goed uitgewerkt materiaal en daar tekenen songs als “Heavy metal“, “Temporary”, “Hold it to the fire” en “It’s frightening” voor . Een eenvoudig verrassend popgevoel ontwikkelt zich bij deze band ,die opnieuw sterk voor de dag komt .
Vijf nummers maar vind je terug op ‘Frying on this rock’ van het Amerikaanse trio White Hills . Kan ook niet anders gezien deze radicalen er geen probleem mee hebben doodgemoedereerd een bezwerende song een kwartier lang uit te rekken en uit te mergelen. En daar houden we wel van . Eén hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip, hallucinant, een LSD overdose zonder zelf aan de stuff te zitten. Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hadden hier een vette kluif. Check er de al of niet instrumentale songs “Robot stomp” , “Pads of light” en “I write a thousand letters” op na. Het voortreffelijke gezelschap trok de aanmodderende spacerock/stonerpsychedelica naar een hoger niveau . Op de pics wordt White Hills aangevoerd door ene Dave W met de lange wapperende haren, strakke broek en een bloemetjeshemd , de bevallige Ego Sensation, een jonge Poison Ivy, een blonde , sensuele dame in rode mini-outfit en opvallende rode, hoge hakken, en drummer Lee Hinshaw , nog de meest gewone van de drie. En in die aanpak zijn ze niet vies een bulldozergeluid te injecteren op z’n Cosmic Psychos of die sober te verfijnen in repetitieve, slepende ritmes .
White Hills: ‘dopeheads’ al 10 jaar bezig , maar ‘du grande’ stonerpsychedelica …
Björk mengt sfeervolle, toegankelijke pop met geluidskunst onder haar frêle, ijle en hemelse zang. De aparte dame heeft nieuw werk uit , een goed vier jaar na ‘Volta’. Onmiskenbaar blijft de invloed van elektronicaspecialist Mark Bell (ex LFO), die haar popelektronica tot de verbeelding doet spreken: lyrische elfenpop, sprookjesachtig , soms met een grimmige toets door soundtrackachtige sferen , donkere (neurotische) drum’n’bass en junglebeats , maar die algemeen nergens uit de bocht gaan en uitermate licht, sfeervol en toegankelijk blijven . De 10 songs klinken gevarieerd en laten ruimte voor natuurlijke klanken uit de traditionele instrumenten als gamalan, een hang en een harp. En er is haar bepalende stem, solo of meerstemmig .
‘Biophila’ is een heel project geworden , want bij elk nummer hoort een app voor de iPad .En er is een plan op touw ism kunstenaars tot een tiental objecten bij de songs van de plaat . Een heel verhaal dus bij een –opnieuw- overtuigende plaat .
Mother/Destroyer, een band met voormalige leden van Black Moth en Jon Jones and the Beatniks Movement, brachten hun debuut EP ‘Mother/Destroyer’ eind maart uit. Ze zijn afkomstig uit Leeds waar jaarlijks het beruchte Leedsfestival plaatsvindt.
Mother/Destroyer is een opkomende band, die heel wat meer aandacht verdient. De rode draad in hun nummers is pure energie. Met drie bandleden brengen ze een doordachte chaos aan rock, noise en heavy not metal geluiden. Ze nemen je mee in een waanzinnige wildernis en vullen je oren met non stop noise. Nummer na nummer tonen ze aan dat ze weten waar stevige rockmuziek om draait.
Hun EP telt slechts vier nummers al fluisterden ze me toe dat ze volop bezig zijn met het werken aan nieuwe nummers. Paul Artrocker van Artrocker magazine gaf hun alvast al een plaats in zijn wekelijkse radioshow. Redenen genoeg dus om deze band door uw luidsprekers te draaien!
Je kan hun geweldige EP beluisteren op http://motherdestroyer.bandcamp.com/
Op hun Facebookpagina MotherDestroyer kan je hun updates volgen.
Wie heimwee heeft naar het einde van de ’70 en begin 80 jaren kan zijn hart ophalen aan deze cd. Een heleboel muzikale invloeden bepalen de sound van deze band. Post-Punk, New wave, flarden Joy Division, The Chills en de Velvet Underground, allemaal maken ze deel uit van het geluid van Opposite Sex. Beste nummers zijn “La Rat” , catchy indie pop met heerlijk valse zang, “Dada Creep”, gitaargedreven postpunk en “Vague Notion”, een bijna instrumentaal nummer in de traditie van Television en The Modern Lovers. Zeker een aanrader .
Miike Snow is een popelektronisch trio , bestaande uit twee Zweden en 1 Amerikaan . Van hun debuut onthielden we alvast de singles “Black & blue” en “Animal”. Ze slagen erin sferische, dromerige en beeldrijke melodieuze synthpop te brengen, met een bredere laag, die live forser en krachtiger durft te gaan en kan exploderen.
Ook op de opvolger behoudt het trio dezelfde lijn , en zijn de nummers ontspannend en onschuldig met een groovy ondertoon. Een handvol potentieel singles zijn terug te vinden als “Enter the joker’s lair” , “Vase” , “Bavarian 1” en “Paddling out “ . Op “Black tin box” komt Lykki Li zelfs langs.
‘Happy to you’ biedt lekker in het gehoor liggende pop , waarbij de songs live een handige draai kunnen hebben en leuke interventies krijgen .
Droompsychedelische pop is de term die we het best gebruiken voor Washed Out aka Ernest Greene uit Georgia . Het woord chillwave spreekt hij liever niet uit . Hoewel , dit is sferische muziek bij ondergaande zon : intieme en opzwepende lofi psychedelische synthpop en een zweverige, bedwelmende zang. Een paar songs als “Eyes be closed”, “Echoes” , “Soft” en “You & I” worden sterk aangevuld met galmende synths , percussie , onderliggende drones en zijn niet vies van wat bombast. Ze balanceren ergens tussen M83 en The Aloof .
De negen songs zijn alvast de moeite, hebben troeven in huis en smaken naar meer van deze elektronica wizzard .
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaren we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Ze werden één van de sterkst onthaalde bands in het voorjaar . Een schot in de roos . Ze bevestigen alvast met hun titelloos album. Django Django (d)jengelt!
Ze leveren een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit. Catchy materiaal, waarbij naast “Default” , “Zumm zumm”, “Love’s dart” en “Wor” intrigeren door de repeterende, aanstekelijke, groovy ritmes .
We horen meeslepend, broeierig, opwindend materiaal door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie.
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën.
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Django Django tapt uit verschillende vaatjes en heeft hét alvast. Live mogen ze de ritmes nog meer laten exploderen. Een tip voor de volgende plaat?!
Nederlands 
Français 
