Doorgaans hebben wij minder argwaan als een nieuwe hype uit de States komt overgewaaid dan wanneer het de zoveelste nieuwe Britse sensatie betreft. De Britten zijn zowat specialisten in het ophemelen van hun eigen nieuwe bandjes, ook al is het talent van die groepjes soms pijnlijk beperkt, maar bandjes uit de jongste Amerikaanse alternatieve scene hebben meestal een pak meer potentieel.
Howler bevestigt onze stelling. De jonge snaken komen uit Minneapolis en hebben een verduiveld opwindend gitaarplaatje gemaakt. Niks nieuws, neen, maar moet dat ?
Ze halen de mosterd bij The Ramones, The Shangri La’s, Jesus & The Mary Chain, The Libertines, BRMC en The Strokes (en dan bedoelen wij de Strokes van de okselfrisse eerste plaat ‘Is this it’, niet die van de lauwe doorslagjes achteraf).
‘America give up’ klokt af op 31 minuutjes, overtollig ballast werd dus al van tevoren over boord gegooid waardoor dit schijfje totaal geen moeite moet doen om onze aandacht vast te houden. Het album raast lekker door en heeft bij momenten een geweldige sixties vibe, de compacte songs zijn stuk voor stuk fris en aanstekelijk en de gitaren dartelen in een gezonde chaos de ganse tijd gretig door.
Meer hebben wij hierover eigenlijk niet te vertellen, alleen dat het ons fantastisch in de oren klinkt.

We hebben altijd al een muzikaal boontje gehad voor Gabriel Rios, de enorm getalenteerde Puerto Ricaan die sinds 1996 regelmatig resideert in het Oost-Vlaamse Gent.  In 2004 debuteerde hij met de swingende en zwoele  popplaat ‘Ghostboy’ waarbij vooral de fantastische single “Broad Daylight” mytische proporties aannam (zeker nadat tijdens een regenachtige Pinkpopdag plots de zon tevoorschijn kwam toen Rios dit lied aanvatte). 
Met ‘Angelhead’ uit 2007 veranderde Gabriel Rios het geweer van schouder en opteerde hij voor een elektronisch, donker maar wel nog steeds dansgevoelig album.
In 2010 was er vervolgens ‘The dangerous return’ wat opnieuw allesbehalve een doorslag was van z’n vorig werk. 
Uit die drie platen  werden ondertussen achttien (!) singles geput en die passeren allemaal mooi de revue op de eerste schijf van deze verzamelaar.  Als luisteraar kun je zo mooi de evolutie van de charismatische Rios volgen. Op de tweede ‘compilaton’ vinden we een verzameling van de meest uiteenlopende songs.  Twee nieuwe, zuiderse  tracks  (“El Raton” en “Auscencia”) openen waarna vier nummers van de EP ‘Morehead’ (enkele jaren geleden gratis te verkrijgen via het Weekblad Knack) volgen.  Daarna zijn er  nog enkele covers en is er ook nog de afsluiter “What’s This” (met bijdragen van Filip Kowlier en Michael Franti) dat je misschien nog kent van een vorige Music For Life.
Wie nog niks van deze eigenzinnige Puerto Ricaan in huis heeft, haalt met “Two Compilations” een vette kluif in huis.  Het tweede deel van deze best off vinden wij evenwel niet de moeite waard om als echte Rios-fan deze aankoop te getroosten..

Als redacteur ben je wel wat muzikale verscheidenheid en diverse stijlen gewoon maar toch moesten we es flink slikken bij het beluistern van dit plaatje.  Hellsongs komt uit Gothenburg en startte begin 2004 hun muzikale carriëre met het naspelen van een aantal metal- en hardrockklassiekers.  Niet zo speciaal denkt u, ware het niet dat ze de songs in een volledig symphonisch jasje staken.  De reacties van het publiek waren naar verluid gigantisch en door een bijzondere versie van Iron Maidens “Run To The Hills” werden ze opgepikt door de Zweedse media.  Hellsongs werd middels een handvol releases een grote naam in Zweden en tourde naderhand ook doorheen de meeste Europese landen.  Op ‘Long Live Lounge’ horen we 13 van hun bekendste nummers die maart 2011 live werden opgenomen in hun thuishaven Gothenburg.  Het was de laatste show die ze in hun originele bezetting speelden (ondertussen veranderden ze van zanger) en Hellsongs kreeg daarbij versterking van het Gothenburg Symphony Orchestra.  Wie graag es zeemzoeterige versies van metalanthems zoals “Seek & Destroy”, “War Pigs”, “Heaven Can Wait”, “Walk” of “School’s out” wil horen, moet zeker eens luisteren naar deze Zweden.  Veel kans wel dat je net als ons dit plaatje daarna ergens onderaan je muziekcollectie  wegstopt...

Lulu - Lou Reed & Metallica
Kijk wat een 25 jarig jubileum van de Rock’n’Roll Hall of Fame allemaal niet kan veroorzaken … een samenwerking tussen Lou Reed en Metallica , die samen het podium deelden . Uiteindelijk legde Reed zijn onafgemaakte interpretatie van een theaterstuk  van Frank Wedekind bij de heren van Metallica neer. . Het dubbelalbum kan dus aanzien worden als een soort luisteralbum, met Lou Reed als krakerige verteller en Metallica als de muzikale begeleiders . Het werkstuk doet denken ietwat denken aan de ‘Judgement nights’ (vooral deel I) maar dan tussen Reed en Metallica . Een creatief werkstuk volgens Metallica door de broeierige spanning, de ingehouden, bezwerende en krachtige gitaarlijnen en de implosieve drums , met daarbovenop die onvaste (zeurderige) verteltrant van Reed, die kunnen gelinkt worden aan Patti Smith .
Het zijn lang uitgesponnen songs , die opvallen door de verrassende wendingen en de tempowisselingen ; ze creëren een dreigend spanningsveld , soms tot op het bot uitgewerkt. Hierin overtuigt deel I sterker dan deel II , die soms wat teveel van het goede is en vermoeiend klinkt.  “Brandenburg gate” en  “Iced honey “ klinken binnen het concept het meest direct, toegankelijk en melodieus .
Resultaat : dubieus treffend …